Redakcja: Paweł Goźliński

Korekta: DMC Promedia

Projekt graficzny okładki i makiety: Krzysztof Iwański

Opracowanie graficzne: ProDesGraf

Fotoedycja: Katarzyna Stańczuk

Przygotowanie zdjęć do druku: Paweł Bajer

Zdjęcie na okładce: Adam Pluciński/MOVE - PICTURE, projekt kurtki – Adrian Krupa

Zdjęcia (odwołania do numerów stron dotyczą wydania papierowego książki): Archiwum prywatne Beaty Kozidrak: str. 8, 13, 15, 24, 28-29, 44, 48, 54-55, 59, 63, 68-69, 94, 105, 130-131, 134, 144, 148, 153, 162-163, 174, 185, 211, 230-231, 235, 289; Marek Czudowski, Harry Weinberg str. 156, 177; Marek Czudowski str. 221, 224-225; East News: Mirosław Stankiewicz/TVP str. 90-91; Mirosław Noworyta/SE str. 236; Forum: Jacek Świerczyński str. 143; Jacek Mirosław str. 198-199, 208; Darek Majewski str. 245; Sylwia Prach/Studio 69 str. 256, 256; Studio 69 str. 270-271; Alina Gajdamowicz/Studio 69 str. 274; Grzegorz Jakubowski str. 276; Magdalena Madej str. 5. Krzysztof Opaliński str. 280, 287; Michał Pańszczyk str. 170, 295; PAP: Wojciech Frelek str. 77; Maciej Belina Brzozowski str. 80, 250; Krzysztof Świderski str. 86, 126-127; Wojciech Kryński str. 114; Polska Press: Krzysztof Woch/Kurier Lubelski str. 43; Reporter: Krzysztof Wojda str. 247; Antoni Zdebiak: str. 97, 193

Wydawca oświadcza, że pomimo podjętych starań nie udało mu się ustalić wszystkich osób uprawnionych z tytułu praw autorskich do fotografii opublikowanych w książce. Prosimy w razie czego o kontakt z Agorą SA (00-732 Warszawa, ul. Czerska 8/10, tel.: 22 555 40 00).

Redaktor prowadząca: Katarzyna Kubicka

Oficjalna strona Beaty Kozidrak: www.beatakozidrak.pl

General & Tour Manager

Ewa Tutka, tel. 605 652 111,

ewatutka@beatakozidrak.pl

Marketing Manager/Media Społecznościowe

Agata Pietras, tel. 605 746 969

agata@beatakozidrak.pl

ul. Czerska 8/10, 00-732 Warszawa

© copyright by Agora SA, 2021

© copyright by Beata Kozidrak, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone

Warszawa 2021

ISBN: 978-83-268-3435-6

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Moim bliskim,

którzy byli dla mnie ważni,

którzy mnie ukształtowali

i zbyt szybko odeszli:

MAMIE, TACIE i JARKOWI

Był marzec 2020 roku, zaczęła się pandemia koronawirusa, odwołano wszystkie koncerty. Właśnie wtedy, zamknięta w domu, otworzyłam notatnik i zaczęłam pisać. Słowa przychodziły same, jedno po drugim. Dzieciństwo, młodość, pierwsze kroki na scenie... Szukałam w pamięci kadrów, scen i osób, które zaważyły na moim dorosłym życiu. Mama, tata, rodzeństwo, koleżanki i koledzy, dom przy Grodzkiej. A potem kariera, koncerty, festiwale... W tym czasie wyszłam też za mąż, urodziłam dzieci. Musiałam pogodzić ze sobą oba te światy.

Barwne, ciekawe życie – powiecie. Tak, ale nie zawsze. Były też łzy, smutek i trudne decyzje, które musiałam podejmować, aby iść dalej. Jednak zdecydowanie więcej znajdziecie w tej książce uśmiechu, radości i optymizmu. A także przekonania, że marzenia trzeba spełniać, a życie jest po to, by się nim cieszyć.

Jeśli brakuje Ci w życiu TEJ RADOŚCI, czujesz, że się dusisz, a szczęście gdzieś się zgubiło, może to znak, że czas na zmianę? Może trzeba zatrzasnąć jedne drzwi, aby otworzyć kolejne? Może warto podjąć radykalną decyzję, żeby znów każdego dnia uśmiechać się i prawdziwie czuć życie?

Mam nadzieję, że moja historia będzie dla Ciebie INSPIRACJĄ. Dziś oddaję ją w Twoje ręce i jestem bardzo ciekawa, co w niej odnajdziesz.

Oto moja BIOGRAFICZNA opowieść. Oto Beata.

BEATA KOZIDRAK

Z kuzynką w Krynicy-Zdroju. Mam tu siedem lat.

GENERALNIE MIAŁAM BYĆ PRZEMKIEM.

Albo mogło mnie w ogóle nie być.

Przede mną urodziła się Grażynka, która umarła, kiedy miała zaledwie kilka dni. Więc gdy moja wspaniała mama znowu oczekiwała dziecka, była bardzo osłabiona. Lekarze doradzali wręcz, żeby usunęła ciążę, bo zagrażała jej życiu. Ale mama nie miała wątpliwości.

A potem?

Szok! Nie dość, że urodziła się dziewczynka, to jeszcze w „czepku” i drze się na cały szpital. Być może już wtedy Bóg wyznaczył mi moją przyszłość.

Po porodzie mama musiała zostać w szpitalu, a jej stan był na tyle poważny, że poprosiła tatę, żeby sprowadził jej młodszą siostrę. Mama powiedziała cioci, żeby jeśli „coś się stanie”, zaopiekowała się mną i moim rodzeństwem. Ale nic się nie stało i po jakimś czasie wróciłyśmy do naszego lubelskiego mieszkania.

Tak, Lublin to moje ukochane rodzinne miasto, a w dzieciństwie całym moim światem była lubelska Starówka, jej zaułki, zakamarki, dźwięki oraz zapachy – czasami pieczonego chleba i słodkich ciastek z ciastkarni na ulicy Grodzkiej, a czasami smrodu uryny i papierosów w wąskich uliczkach, których na Starówce było mnóstwo.

Mama opowiadała mi, bo przecież nie mogę tego pamiętać, że już jako dwulatka biegałam alejkami wokół Wzgórza Zamkowego, ścigając się z trochę starszymi dziećmi. Przytrzymywałam ich rękami i krzyczałam – a wtedy jeszcze nie wymawiałam „r” – „Ja pefa, ja pefa!”.

No cóż, sama nie wiem, po kim mam ten gen rywalizacji.

Teraz Stare Miasto to prestiżowe miejsce na mapie Lublina, ale wtedy... Poznałam dzieci, które błąkały się po ulicach głodne i zalęknione, bo w ich małych mieszkaniach leżał pijany ojciec, a czasami i matka. Gdy odwiedzałam kolegów i koleżanki, często widziałam alkohol, biedę, smutek, przemoc. Ale nie chciałam czuć się bezradna, chciałam pomagać, do dzisiaj chcę.

Kiedyś zebrałam grupę dzieciaków, żeby pomóc rówieśnikom. Spotykaliśmy się na placu Zebrań Ludowych, obok budki z lodami. Rozdawaliśmy wszystko to, co każde z nas przyniosło. Kanapki, ciastka, jabłka. Jeśli ktoś miał pieniądze, dzieliliśmy je na wszystkich i kupowaliśmy lody. Złoty dwadzieścia za gałkę. Nigdy nie zapomnę ich smaku. Smaku szczęścia.

Tak, byłam szczęściarą. Mieszkałam wprawdzie w skromnym, małym mieszkaniu, ale miałam za to kochającą rodzinę. Mój dom zawsze był ciepły, pachniał pieczonym ciastem i obiadami, które gotowała mama. Nasze mieszkanko znajdowało się na trzecim, ostatnim piętrze kamienicy przy ulicy Grodzkiej 36a, więc z jego okien miałam wspaniały widok na plac Zamkowy, na którym zawsze coś się działo. To było moje pierwsze okno na świat.

Mieszkanie składało się z przedpokoju, kuchni i jednego pokoju – przedzielonego ścianką na pół. W jego jednej części spali moja o osiem lat starsza siostra Mariola i o pięć lat starszy brat Jarek. W drugiej części spałam ja, a na dużym tapczanie moi kochani rodzice, Alicja i Marian. Mama zajmowała się przede wszystkim wychowywaniem całej naszej trójki. Tata był inżynierem i albo wyjeżdżał, żeby coś budować, albo kreślił projekty na sztalugach rozstawionych w kuchni. Mówiliśmy zupełnie innymi językami. Kiedy on opowiadał o przęsłach, ja mówiłam o swoich przeżyciach, o muzyce. Ale jedno dzięki niemu zrozumiałam – a oboje byliśmy zodiakalnymi Bykami – na pasję nie ma rady. Patrzyłam na zaaferowanego ojca, który godzinami potrafił opowiadać o pracy. Dziś łapię się na tym samym, więc jakoś jestem do niego podobna.

Łazienkę i toaletę mieliśmy w korytarzu, były dostępne dla jeszcze kilku innych rodzin. Ale że moja mama była nie tylko piękną i zadbaną, lecz także świetnie zorganizowaną kobietą, kupiła wielką balię i kąpaliśmy się w mieszkaniu. To po niej odziedziczyłam zaradność, a także głos, piegi i podobno ładne nogi. A nogi potrzebują oprawy. Pamiętam, że w szafie w przedpokoju oprócz ubrań stał też cały rząd maminych butów. Uwielbiałam je wkładać na swoje małe stópki i przeglądać się w lustrze. Szpilki, pantofle, botki, kozaki... Marzyłam, że w przyszłości będę ich miała przynajmniej kilkadziesiąt par więcej niż mama.

Kiedy miałam osiem lat, rodzice kupili nam psa. To był owczarek coli, taki sam jak z filmu Lassie, wróć!. A że okazał się suczką, więc otrzymał imię po bohaterce filmu. Bardzo kochałam Lassie, mieliśmy nawet o niej piosenkę, którą śpiewałam z przejęciem dziecięcym głosem na rodzinnych imprezach. Kiedy czasami zostawałam sama w domu, wtulałam się w jej miękkie, ciepłe futro i zasypiałam.

Zabawy z Lassie były fantastyczne, zwłaszcza zimą. Pewnego razu, kiedy skwer pod zamkiem cały był zasypany śniegiem, mój brat wpadł na pomysł, żeby zrobić Lassie uprząż z obroży i smyczy. Przywiązał ją do sanek, a mnie posadził na nich. Zaczął biec, Lassie oczywiście za nim. Wcale się nie bałam. Byłam dumna z brata, że chce się mną opiekować i wymyśla tak fajne zabawy. Niestety Jarek nie przewidział, że na zakręcie sanki mocno się przechylą. Wylądowałam w śnieżnej zaspie, na której szczycie utkwiła moja kolorowa czapeczka z pomponem.

Jarek dostał mega opieprz od rodziców, ale szybko – przynajmniej w moich oczach – się zrehabilitował. To dzięki niemu zaczęłam uczyć się tańczyć.

Mój dziadek – tata mamy – był samoukiem, robił skrzypce. Pamiętam, jak grał na nich na rodzinnych uroczystościach. Mój wujek przepięknie śpiewał, do tego malował. Mama również śpiewała i ciocia. Dołączaliśmy się z Mariolą i Jarkiem do tego rodzinnego chóru.

Ślubny portret moich rodziców.

Tak, rodzina mamy była bardzo muzykalna. A tata? Kiedyś usłyszał, jak z pokoju mojego rodzeństwa leciała piosenka Czesława Niemena Dziwny jest ten świat. Zapytał: „A dlaczego on się tak wydziera?!”. Byłam oburzona. „Nic nie rozumiesz!” – odpowiedziałam gniewnie.

Mój tata, znawca muzyki...

Tymczasem dla mnie Niemen był pierwszą muzyczną ikoną, pierwszym ważnym punktem odniesienia, wzorem – chociaż wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak będzie wyglądała moja przyszłość. Kiedy śpiewał, krzyczał, szeptał, gdy swoim głosem wyrażał i silne, i subtelne emocje, był kimś niewiarygodnie prawdziwym. Kochałam go za to. Byłam pewna, że on naprawdę chce mi coś istotnego przekazać.

To nie przypadek, że piosenka Niemena dobiegała właśnie z pokoju Marioli i Jarka. To oni mieli gramofon i to tam odbywała się moja prawdziwa muzyczna inicjacja. Niemen, Breakout, The Beatles... Moja siostra i brat słuchali płyt winylowych, a ja... tańczyłam. Czasami wkurzałam ich strasznie. Nie tylko skacząc po łóżkach, ale także bazgrząc w ich zeszytach i wciskając się na imprezy, które organizowali. Byłam naprawdę wścibską małolatą. Mariola i Jarek chętnie by się mnie pozbyli, ale nie mieli jak. W końcu Jarek, patrząc na moje tańce, powiedział mi, że na zamku działa ognisko baletowe. Jak tylko się o tym dowiedziałam, zaczęłam mamie wiercić dziurę w brzuchu, żeby mnie do niego zapisała. Mama była na nie, ale Jarek ją przekonał. Więc jeszcze zanim zaczęłam chodzić do szkoły, rozpoczęłam naukę baletu.

Mój chrzest, obok mnie stoi brat Jarek.

Biegłam na każde zajęcia jak na skrzydłach. Pamiętam zapach drewnianej podłogi, drążki do ćwiczeń przy ścianie luster. Nawet zaczęłam akceptować swoje w nich odbicie. Ja chuda, piegowata sześciolatka zaczęłam marzyć. Zwłaszcza od kiedy pan akompaniator powiedział, że mam talent. Nawet więcej, zaczęłam mieć pewność: czeka mnie jakieś inne, niezwykłe, wspaniałe życie. Więc byłam przekonana, że kiedy moja mama przyjdzie na pierwsze spotkanie dotyczące oceny moich postępów, zostanie obsypana samymi komplementami na mój temat. Ale kiedy usiadłam obok mamy w szatni przed salą baletową, usłyszałam:

– Pani córka jest zdolna, ale krnąbrna!

Skuliłam się w sobie. Kochałam to miejsce i nagle słowo, którego nie rozumiem i które brzmi strasznie!

KRNĄBRNA...

Bałam się zapytać mamy, co oznacza, ale czułam, że chodzi o to, że coś jest ze mną nie tak. Dziś łatwo się z tego śmiać. Gdyby wtedy był internet, nie płakałabym jak głupia, tylko przeczytała, że krnąbrna znaczy również wyjątkowa. I taka, która dobrze wie, czego od życia pragnie. Po latach to zrozumiałam. Cholera, ale ile mi to czasu zajęło?!

BUDZĘ SIĘ W SWOJEJ PIĘKNEJ, PURPUROWEJ SYPIALNI. Wielkie, wygodne łóżko, toaletka, przy której codziennie rano robię sobie makijaż, naprzeciwko łóżka drzwi do pokoju kąpielowego. Powoli zaczynam zbierać myśli. Kalendarz w telefonie podpowiada, że jest 8 lipca 2016 roku. A więc to dzisiaj jest ten dzień!

MÓJ ROZWÓD.

A ja mam kaca jak stąd, czyli z Warszawy, gdzie obecnie mieszkam, do Lublina, gdzie się urodziłam i gdzie właśnie dziś mam zakończyć swój związek, trwający ponad dziesięć lat za długo.

Boże, ratuj! Przypominam sobie wczorajszy dzień, wigilię rozwodu. Spędziłam go z moim ulubionym fotografem, z menedżerką i fryzjerem, który ściął mi włosy. Wypiłam niewiele, ale alkohol w połączeniu ze stresem zrobił swoje. Więc teraz mam olbrzymiego kaca.

Rozglądam się po pokoju i mimo fatalnego samopoczucia jestem z siebie dumna. Ciuchy przygotowane. Garnitur i buty do sądu oraz, oczywiście, seksi zestaw na porozwodową imprezę w gronie zespołu i przyjaciół.

Tylko głowa. Dlaczego tak boli?

Nagle dzwonek do drzwi. Cholera, przecież nikogo się nie spodziewam. Zbiegam ze schodów, chociaż zapomniałam, że mam na sobie tylko majtki. W ostatniej chwili zakrywam piersi dłońmi, uchylam delikatnie drzwi...

Na progu mojego domu widzę kobietę o figurze nastolatki i figlarnym spojrzeniu pełnym spontanicznej radości. Kaśkę. Moją najlepszą przyjaciółkę.

– A ty co tu robisz?! – pytam, a Kaśka już przepycha się obok mnie do holu.

– Co ty? Myślałaś, że zostawię cię samą? W takim dniu?

Wciąż nie mogłam uwierzyć, że Kaśka nie jest widmem, że jest tu ze mną naprawdę.

– Przyleciałaś ze Szwecji specjalnie dla mnie? Przecież mówiłaś, że nie masz kasy. A poza tym nie przesadzajmy, rozwód to dla mnie już tylko papier...

– Tak, jasne! – przerwała mi zdecydowanie. – Przechodziłam to już dwa razy, więc nie pieprz mi, że jesteś taka silna.

KAŚKA. JAK JĄ POZNAŁAM?

Wcale nie w trasie, w studiu ani na koncercie. Właściwie nie zaprzyjaźniłam się tak naprawdę, głęboko, bezinteresownie z nikim „z branży”. Może bym nawet nie potrafiła?

Kaśkę po raz pierwszy zobaczyłam na plaży w Międzyzdrojach. Opalałam plecy, tak jest najbezpieczniej, wtedy nikt nie jest w stanie mnie rozpoznać. Moja córka Agata bawiła się obok z jakimiś dziewczynkami. Zakumplowały się. A mnie zaintrygowała ich matka, piękna blondynka nieustannie strofująca swoje dzieci. „Madzia! Oliwia! Oliwia! Madzia!”. Bawiła mnie ta sytuacja, ale jednocześnie ta matczyna pewność siebie sprawiła, że bardzo chciałam tę kobietę poznać. No i poznałam...

Byłam już w pokoju, kiedy Madzia i Oliwka stanęły w drzwiach, żeby spytać, czy mogą się pobawić z Agatą. Trochę je zamurowało, kiedy mnie zobaczyły. A potem? Umówiłam się z ich mamą na kawę, chociaż Kaśce, jako hotelowej instruktorce fitness, nie wolno było utrzymywać osobistych kontaktów z gośćmi. Ale co tam przepisy, kiedy rodzi się taka przyjaźń!

Od razu poczułyśmy się dobrze w swoim towarzystwie, jakbyśmy znały się od zawsze. To się nazywa chemia, prawda?

– À propos siły, to nie wyglądasz najlepiej. Beata, co się dzieje? – spytała Kaśka, a ja w jej głosie usłyszałam szczerą troskę.

ROZPŁAKAŁAM SIĘ. OBJĘŁA MNIE, PRZYTULIŁA.

– No i całe szczęście, że jestem, bo z psyche to u ciebie słabo.

– Ale ja... ja... – zaczęłam nieśmiało. – Ja mam tylko mega kaca! – wyrzuciłam z siebie. – Więc nie wiem, czy fizycznie i logistycznie dam radę...

Kaśka zaśmiała się krótko, a potem spojrzała mi w oczy.

– Ty, królowa, nie dasz rady? – spytała, ale w tym pytaniu nie było ani odrobiny współczucia. – Wypierdalaj na górę. Masz jeszcze godzinę. Prześpij się, a ja ci zrobię bardzo tłustą JAJECZNICĘ.

[...]