Redakcja: Karolina Oponowicz

Korekta: Beata Wójcik

Konsultacja merytoryczna: Beata Drynda-Pędziwiatr

Opracowanie graficzne, ilustracje i projekt okładki: Malwina Hajduk

Skład: Elżbieta Wastkowska, ProDesGraf

Redaktorka prowadząca: Maria Gładysz

ul. Czerska 8/10, 00-732 Warszawa

Copyright by Agora Książka i Muzyka Sp. z o.o., 2024

Copyright by Agata Romaniuk, 2024

Copyright by Malwina Hajduk, 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone

Warszawa 2024

ISBN: 978-83-8380-134-6

Znak towarowy „ŚLĄSKIE Kopalnioki. Nasze śląskie bombony” zacytowany na s. 80 jest zarejestrowanym znakiem towarowym w Urzędzie Patentowym RP pod numerem R 242229 na rzecz Visa Bell Sp. z o.o. z siedzibą w Pszczynie.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Dla Leosia, czyli
Bardzo Małego Kota

Rozdział pierwszy

Za oknami kryjówki Kociej Szajki w Cieszynie padał deszcz. Żółte liście pokryły brukowaną ulicę koło Studni Trzech Braci. Kot Morfeusz przyglądał się kroplom, które dzwoniły o rynnę. Robił na szydełku szalik, ale szło mu opornie, bo Precelek, pręgowany kociak, cały czas plątał włóczkę.

– Musisz schować pazurki, bo wszystko poszarpiesz – pouczył malca rudzielec, ale ten tylko prychnął.

– Ja chcę poszalpać!

Morfeusz westchnął i pomyślał, że chyba lepiej byłoby przeznaczyć popołudnie na drzemkę, jak pozostałe koty. Bracia Piksele posapywali aż miło, splątani ogonami. Komandos chrapał wtulony w Lolę, a Poziomka i Bronka mruczały przez sen zwinięte w jednym koszyku.

Błogą atmosferę przerwało nagle energiczne pukanie do drzwi. Wąsy na ośmiu pyszczkach od razu stanęły na baczność, a koty zerwały się na równe łapy.

– Kto to się dobija w taką myszowstrętną pogodę? – syknęła Lola bardzo niezadowolona, że ktoś ją obudził i przerwał jej tym samym piękny sen.

Bronka od Cieślarów wysupłała się spod kocyka i – jak na kota przystało – przeciągnęła się z gracją, a potem otworzyła drzwi. Stała w nich dobrze znajoma kotom postać, dziś ubrana w żółtą pelerynę i zielone kalosze w biedronki. Nie uśmiechała się jednak jak zwykle, zamiast tego miała zmartwioną minę.

– Walerko! – wykrzyknęła Lola na widok gościa. – Co się stało?

Policjantka Walerka Koczy nie odpowiedziała, tylko od razu weszła do środka. Koty natychmiast zrozumiały, że sprawa musi być poważna. Czyżby chodziło o jakąś nową aferę kryminalną w sennym zazwyczaj i spokojnym Cieszynie?

Panna Koczy usiadła ciężko na kraciastym pufie, a Piksele pomogli jej ściągnąć kalosze. Poziomka przygotowała kubek kakao z mysią posypką, bo wiadomo, że ono najlepiej pomaga na smutki. Pozostali członkowie Szajki czekali, aż starsza aspirantka zacznie opowiadać. Znali się od dawna, przeżyli razem wiele mrożących krew w ogonach przygód, ale nigdy jeszcze nie widzieli swojej przyjaciółki tak zdenerwowanej.

Tymczasem Walerka westchnęła i zaczęła mówić:

– Dziś rano zadzwoniła do mnie ciotka Aniela, żona wujka Alojzego, sztygara w kopalni węgla Guido.

– Sztygala? Kto to sztygal? – chciał koniecznie wiedzieć Precelek, który wciąż nie wymawiał „r”.

– Nie przeszkadzaj, nicponiu – mruknął Morfeusz.

– Sztygar to taki kierownik w kopalni – wyjaśniła Walerka. – Zarządza pracą górników. Mój wuj jest sztygarem na emeryturze i pracuje teraz jako przewodnik.

– A co przewodzi? Prąd? – zapytał starszy Piksel. Niezależnie od tego, czego dotyczyła sprawa, bracia zawsze mieli techniczne skojarzenia.

– Nie – odparła Walerka. – To znaczy, że oprowadza wycieczki. A raczej oprowadzał.

– I już nie chce tego robić? – zapytała delikatnie Lola.

– Wczoraj został porwany – powiedziała głucho Walerka, a w kryjówce Kociej Szajki zapadła cisza jak żwirkiem zasiał.

Mieli do czynienia z różnymi sprawami kryminalnymi: z kradzieżą śledzi, z fałszowaniem pierników, a nawet z napadem na moście, ale porwanie? Komandos, szef Szajki, zmarszczył pyszczek. Nie był pewien, czy futrzani detektywi poradzą sobie z tak poważną sprawą. Zebrał się jednak w sobie, nie chcąc zawieść przyjaciółki, i zapytał tylko:

– Imię i nazwisko porwanego?

– Wujek. Nazywa się wujek! – zawołał Precel.

– Tak, Precelku, ale żeby rozpocząć śledztwo, musimy znać szczegóły – pouczył kociaka Komandos.

– Alojzy Uszok. – Walerka wyjęła z kieszeni zdjęcie wuja w odświętnym górniczym stroju.

– Dlaczego on ma pióra na czapce? I złote guziki? Czy wybiera się na bal? – Poziomka nachyliła się do Bronki od Cieślarów, która zawsze wszystko wiedziała, a nawet jeśli nie wiedziała, doskonale udawała, że tak jest.

– Łodpicował się na Barbórkę – odpowiedziała czarna kotka. Poziomka zrobiła wielkie oczy, bo nie zrozumiała ani jednego słowa, więc Bronka musiała jej przetłumaczyć na koci: – Ubrał się elegancko na Barbórkę, święto górników, w strój galowy i czapkę.

– A te pióra to po co?

– Czerwony pióropusz oznacza, że Uszok gra w orkiestrze górniczej. Ale daj posłuchać – syknęła Bronka, która chciała się dowiedzieć, jaki jest plan śledztwa.

Tymczasem Walerka Koczy mówiła dalej:

– Nie wiem zbyt wiele ponad to, co powiedziała mi roztrzęsiona ciotka Aniela – tłumaczyła policjantka. – Wczoraj wieczorem, zamiast wrócić do domu o piętnastej, jak w każdą sobotę, i nakarmić gołębie, wuj po prostu zniknął.

– A skąd podejrzenie, że to porwanie? – zapytał młodszy Piksel, który notował informacje potrzebne do rozpoczęcia dochodzenia.

– Nie wiadomo właśnie – westchnęła Walerka – i dlatego policja nie chce podjąć żadnych działań. Bo może wuj Alojzy po prostu nagle wyjechał.

– A to możliwe? – spytał Morfeusz. – Nie wybrał się na wycieczkę?

– I zapomniał powiedzieć ciotce Anieli? – Walerka pokręciła głową z niedowierzaniem. – Niemożliwe. On przez całe życie nie opuszczał Śląska. Nigdy nie przespał nawet jednej nocy poza domem. Zawsze mówi, że ma w życiu trzy miłości.

– Trzy żony? – pisnęła oburzona Lola.

– Nie – sprostowała policjantka. – Trzy miłości: ciotkę Anielę, gołębie i węgiel.

– Węgiel? – wyrwało się Poziomce. – Jak można kochać kamień? Przecież on nie ma uczuć.

– To prawda – powiedziała Walerka – ale węgiel ma wiele zalet. Stosowano go do ogrzewania domów, do produkcji leków i kosmetyków. Mój wuj całe życie pracował przy wydobyciu węgla i ma do niego wiele szacunku.

– Ja go rozumiem – westchnął Morfeusz. – Oprócz was i Brydzi najbardziej kocham słodycze. I może takie pierniczki na przykład nie są bardzo uczuciowe, a lukier nie wyzna „kocham cię”, ale... – Nie dokończył, bo Komandos mu przerwał:

– Sprawa jest poważna. W tej sytuacji nie pozostaje nic innego, jak rozpocząć dyskretne śledztwo na własną łapę.

– O to właśnie chciałam was poprosić. – Walerka wzięła na kolana Precelka, który kręcił się koło jej kostek.

– Nie zakładajmy jednak od razu porwania. – Komandos otarł się o łydkę policjantki. – Rzetelność zawodowa każe nam sprawdzić inne tropy.

– Jakie? – nie mogła wytrzymać Bronka.

– Może sztygar Uszok ma jakąś mroczną tajemnicę – zasugerował młodszy Piksel, drapiąc się po ogonie.

– Albo się ukrywa, bo ktoś mu groził – dodał jego starszy brat bliźniak.

– Czy wuj miał wrogów? – zapytał Komandos, a Walerka pokręciła przecząco głową.

– To najłagodniejszy człowiek na świecie. Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś mógł mu źle życzyć.

– A jednak zniknął – wyszeptała Bronka od Cieślarów. – Coś musi się za tym kryć. Na tym świecie dzieją się rzeczy, o których nie śniło się nawet kotom.

Na chwilę zapadła cisza i znowu było słychać, jak jesienny deszcz uderza o dachówki kamienicy. Napięcie wisiało w powietrzu. W końcu Komandos nastroszył ogon i położył łapę na kolanie panny Koczy.

– Na potęgę mysiego czerepu! Możesz na nas liczyć. Jutro się pakujemy i ruszamy do kopalni Guido.

Walerka spojrzała z wdzięcznością na całą ekipę i poczuła, że jest jej odrobinę lżej na sercu.

[...]