Redakcja: Roman Honet

Korekta: Sylwia Chrabałowska

Projekt graficzny okładki i ilustracje: Joanna Rzezak

Skład i przygotowanie do druku: ProDesGraf

WYDAWCA

ul. Czerska 8/10, 00-732 Warszawa

www.wydawnictwoagora.pl

WYDAWNICTWO KSIĄŻKOWE:

Dyrektor wydawniczy: Małgorzata Skowrońska

Redaktor naczelny: Paweł Goźliński

Koordynacja projektu: Katarzyna Kubicka

© by Agora SA, 2019

© by Jakub Żulczyk, 2019

© by arrangement with Agencja Literacka Syndykat Autorów, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone

Warszawa 2019

ISBN 978-83-268-2865-2 (epub), 978-83-268-2866-9 (mobi)

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Prolog

Z głębokiego snu wyrwał ją głos. Leżała na ziemi. Otworzyła oczy i zobaczyła czarną masę połączonych ciał.

– Wznieście ręce, albowiem zaraz przebudzi się Larwa, która przetnie świat na pół – usłyszała.

Tysiące rąk wystrzeliło w górę. Z tysięcy gardeł dobył się jednostajny, niski dźwięk, podobny do bzyczenia ogromnego roju owadów.

Nad sobą widziała sklepienie ze stalaktytów substancji, która musiała krzepnąć w czarnych, oślizgłych soplach od niepamiętnych czasów. Przesunęła wzrok na ściany pokryte zastygłą, ale wciąż wilgotną skorupą. Przemknęło jej przez myśl, że pomieszczenie to żywy organizm wydalający fizjologiczne wydzieliny przez skórę ścian, podłogi i sufitu.

Było jej zimno, miała wyschnięte na wiór gardło – chyba nic nie piła od dawna. Bolała ją głowa i piekły oczy. Musiała mrużyć powieki, aby widzieć wyraźniej – gdy otwierała je szerzej, obraz wirował, a czaszkę przeszywał ból.

Wiedziała, gdzie jest, chociaż nie potrafiła nazwać tego miejsca. Nie potrafiła przywołać większości znanych sobie słów. Imienia i nazwiska. Liczby określającej, ile ma lat. Wyrazów, którymi mogłaby scharakteryzować własny wygląd. Miała wrażenie, że wszystko pamięta, niemniej z niejasnych przyczyn straciła możliwość opisu. Gdyby chciała teraz coś powiedzieć, cokolwiek nazwać, gdyby próbowała się przedstawić, z jej ust wydobyłby się jedynie nieartykułowany dźwięk. Jakby ktoś niemy od urodzenia próbował mówić.

Buczenie stawało się donośniejsze, przypominało odgłos silnika ogromnej maszyny pracującego na coraz wyższych obrotach. Dźwięk wydawał się żywy i czuła, jak wślizguje jej się do uszu, wypełnia przewody słuchowe, wwierca w bębenki. Jak robak.

Cudze ręce chwyciły ją za łokcie i poderwały z ziemi.

Tłum stał przed przypominającym ołtarz podwyższeniem odlanym z tej samej czarnej materii, która pokrywała resztę pomieszczenia. Na przedzie, niczym na ekranie, widniał czarny las pełen spowitych mgłą kikutów martwych i starych drzew. Mgła wdzierała się z niego na ołtarz i otulała dwie stojące na nim postacie. Nieruchomego mężczyznę w długiej prostej sutannie, o sczerniałej, popalonej, nieludzkiej twarzy, zwracającego wzrok do góry, oraz kogoś niższego o szarawozielonej skórze, wyraźnie czującego ból.

Buczenie zaczynało cichnąć. Uświadomiła sobie, że przestaje słyszeć. Coś zatkało jej uszy i wniknęło w mózg, zagnieździło się w głowie jak pasożyt. Była zbyt zdezorientowana, aby się bać. Zresztą „strach” należał do wyrazów, których nie potrafiłaby sobie teraz przypomnieć.

Ale niektóre zaczęły do niej wracać. Patrząc na ołtarz, zrozumiała, że ekran z lasem jest Bramą, a postać w sutannie Noszącym Głos. Nie miała pojęcia, skąd to wie.

– Jesteście już zdrowi. Silni. Mocni. Jesteście dziećmi Larwy. Ona zaraz się przebudzi. Usłyszycie głos Tej, która rozerwie świat na pół – wyskrzeczał Wypalony.

Miała dziwne wrażenie, że bawią go własne słowa.

Ręce ponownie schwyciły ją za ramiona. Obejrzała się, aby zobaczyć, kto to zrobił. Jakaś kobieta. Znała ją. Zmrużyła oczy, próbując przyjrzeć się dokładniej. Tak, znała ją świetnie.

– Kim... kim jesteś? – cedziła słowa z trudem, jakby były obcymi ciałami, które utknęły jej w przełyku.

– Twoją matką – odparła kobieta, cały czas patrząc w stronę ołtarza. – Obok stoi twój ojciec. Jesteśmy tutaj razem z tobą.

Wierzyła tej kobiecie. Chciała jeszcze zapytać, co tak naprawdę oznaczają wyrazy „matka” i „ojciec”. I już miała otworzyć usta, ale buczenie znowu zabrzmiało pełną mocą, tym razem wewnątrz jej głowy. Z sekundy na sekundę stawało się coraz głośniejsze.

Pod czaszką zapłonął jej tępy ból. Jakby ci wszyscy ludzie, ten ołtarz, ta czarna i mokra materia, jakby to wszystko nagle znalazło się w jej głowie.

Zaczęła krzyczeć.

Mężczyzna w sutannie zamknął oczy.

– Zbliża się! – zaskrzeczał drżącym, nieludzkim głosem. – Oto i ona.

„Nie mogę walczyć” – przez obezwładniającą falę cierpienia przedarła się myśl. „Muszę się temu poddać. Muszę przyjąć Głos, bo inaczej zginę”.

– Oto i ona. Za chwilę otworzymy Bramę – powtórzył Wypalony.

Wtedy ten drugi otworzył usta.

Obraz lasu zafalował, a następnie zniknął. W jego miejsce pojawił się ziejący czernią otwór. Otchłań, która wypluła na zebranych falę zimnego, przeszywającego wiatru.

Chudy mężczyzna zaczął się trząść jak ktoś rażony prądem. Jego ciało wygięło się w łuk. Po chwili znieruchomiał, a z jego ust wypełzł długi, tłusty, biały robak.

– Oto i ona! – wykrzyczał Wypalony. – Oto Larwa. Początek Ciemności. Zgniecenie Świata. Oto moment, w którym rzeczy zaczynają się kończyć. Oto otwiera się Brama, moi drodzy.

Wrzask, wrzask z tysięcy gardeł. Zacisnęła dłonie na głowie tak mocno, jakby chciała ją zgnieść. Z oczu ciekły jej strumienie łez. Z nosa wypłynęła strużka krwi. Przykucnęła na chwilę, chowając głowę między kolanami, ale wtedy ręce matki i ojca poderwały ją do góry.

Krzyczała z bólu, ale nie potrafiła tego usłyszeć. Cierpienie pożerało ją od środka. Wychudzony mężczyzna otworzył usta jeszcze szerzej, aby zrobić miejsce dla coraz grubszego ciała Larwy. Miało już ponad metr długości.

– Oto Głos – powiedział mężczyzna.

„Głosie – pomyślało w niej coś – odezwij się we mnie. Zduś wrzask. Pomóż mi. Nie chcę, aby bolało, nie chcę. Głosie, proszę”.

– Oto Głos – powtórzył.

– Jestem – zabrzmiał Głos. Był niski, przytłumiony, jakby dobiegające z oddali bicie potężnego dzwonu. – Jestem – ciągnął Głos – a wy jesteście mną.

Głos rozlewał się po jej mózgu jak kojący balsam. Zmniejszał ból. Strach. Pochłaniał resztę wyrazów i pojęć. Tłumił wzrok, słuch. Wypełniał ją całą.

Stanęła prosto, lekka jak piórko. Podniosła dłonie jak pozostali.

– Jesteście mną – powtórzył Głos – i razem ze mną przepoczwarzycie się w zniszczenie świata.

– Jesteśmy tobą! – zawołała wraz ze wszystkimi.

– Jesteście mną – wyjaśniał Głos – bo taki miał być porządek rzeczy i takie miało być dopełnienie.

– Jesteśmy tobą – potwierdzała wraz ze wszystkimi.

– Jesteście mną – mówił Głos – a ja jestem ziarnem Pana Ciemności, Pana Lasu, który ostatecznie zgasi światło nad światem.

– Jesteśmy tobą – powtórzyła.

Z otchłani uderzyła nowa fala wiatru. Zimno przeszyło jej ciało. Czuła ulgę, chociaż nie pamiętała już dlaczego.

Robak, wciąż wypełzający z ust mężczyzny, owinął mu się kilkakrotnie wokół szyi niczym wąż.

– Oto się zaczęło – oznajmił Głos – zaczęło się i tym razem nikt już nie będzie mógł tego przerwać. Nikt, ponieważ Powiernik nie żyje.

– Zaczęło się – powtórzyła razem ze wszystkimi. – Powiernik nie żyje.

Zamknęła oczy. Czuła już tylko, że dzieje się to, co powinno. Że wszystko znalazło się na swoim miejscu. Że jest szczęśliwa.

1. Czarna kurtka

Jednym z największych marzeń Anki Waszczuk było znaleźć się sam na sam w jednym pomieszczeniu z wynalazcą budzika. Konkretniej – z zakneblowanym i przywiązanym do krzesła wynalazcą budzika. Na co dzień unikała agresji i nie hodowała w sobie żadnych niezdrowych fantazji związanych z krzywdzeniem bliźnich. Jednak czasem te fantazje przypuszczały na jej myśli zmasowany atak. Z reguły w dni powszednie o siódmej rano. Wtedy właśnie pokój wypełniał przeszywający pisk piętnastoletniego elektronicznego gruchota (podobny odgłos zwiastował wylądowanie UFO w starych, tandetnych filmach science fiction), Anka zaś przymierzała się zwykle do przewiercenia zdrowej jedynki wynalazcy urządzenia, który błagał, aby darowała mu zdrowie i życie. W tych fantazjach wcale jej nie przeszkadzało, że ów wynalazca w rzeczywistości od dawna był martwy.

Zemstę przerywała sześć minut później mama Anki, która zrywała z córki kołdrę i rozkazywała jej iść do kuchni. Odbywające się przy okazji rozmowy miały mniej więcej ten sam przebieg.

– Śniadanie na stole – mówiła mama – ubieraj się, bo wystygnie.

– Nie mogę zjeść – odpowiadała Anka, wygrzebując się z pościeli.

– Co to znaczy, że nie możesz?! – krzyczała pani Waszczuk, podnosząc rolety i wpuszczając do pokoju oślepiające, przynajmniej w opinii Anki, światło. – Co to znowu za bzdury? Chcesz mieć tę, no, anoreksję? Też wierzysz w te głupoty?

– Nie – odparowywała Anka, rozcierając oczy i po omacku szukając stopami kapci. – Nie mogę zjeść śniadania, bo muszę się umalować. Nie starczy mi czasu na jedno i drugie.

– Co to za bzdura robić sobie makijaż do szkoły! – wzburzała się pani Waszczuk. – Jak byłam w twoim wieku, to nauczycielki odsyłały umalowane dziewuchy do dyrektorki.

– W twoich czasach to było logiczne. – Anka zatrzymywała się nad wypełniającymi komodę stertami bluzek, sukienek, spodni i rajstop. – Makijaż przyciągał dinozaury.

– Jesteś cyniczna i arogancka! – fukała pani Waszczuk, jeszcze czerwieńsza na twarzy.

– A do tego nieumalowana. – Anka patrzyła w lustro. – Wiele ryzykujesz, przebywając teraz w moim pokoju.

Pani Waszczuk z reguły wtedy wychodziła, trzaskając drzwiami, a po chwili wracała, aby dodać coś jeszcze. Czas mijał im w ten sposób do godziny siódmej pięćdziesiąt, więc Anka robiła sobie makijaż w samochodzie ojca, jednocześnie podgryzając jabłko albo marchewkę, a pani Waszczuk wywalała do śmieci zimną jajecznicę i przeszukiwała kontakty w komórce, myśląc, do której koleżanki zadzwonić, aby pożalić się, jaką to ma wyrodną córkę.

Dziś było jeszcze gorzej. A właściwie wyjątkowo źle. Z dwóch powodów. Po pierwsze to nie był zwykły dzień powszedni, lecz pierwszy września, czyli początek drugiej klasy w Liceum Ogólnokształcącym imienia Adama Mickiewicza (Anka Waszczuk, delikatnie mówiąc, szczerze nienawidziła tam chodzić). Po drugie wczorajszy wieczór upłynął pod znakiem pożegnania wakacji, które odbyło się na podmiejskiej działce niejakiego Pawlika. Wakacje żegnało jakieś kilkadziesiąt osób, a Anka w niezbyt sportowej formie dotarła do domu około trzeciej rano, kilka razy boleśnie się wywracając w korytarzu.

Było więc oczywiste, że gdy pani Waszczuk weszła do pokoju, zerwała kołdrę z córki, bez słowa wskazując palcem wyjście z pokoju, Anka czuła się wyjątkowo źle. Rzeczywistość uderzyła w nią nagle i z subtelnością zawodnika MMA: koszmarnie bolała ją głowa, okropnie chciało jej się pić, a obok stała z nienawistnym wzrokiem świadoma jej stanu matka.

– Jesteś kompletnie nieodpowiedzialna – wycedziła. W porównaniu z nią Arnold Schwarzenegger w Terminatorze 2 wypowiadał swoje kwestie zmysłowym szeptem.

– Potrzebuję ibupromu – mruknęła Anka głosem siedemdziesięcioletniego bluesmana po tracheotomii.

– Nie wiem, co z tobą zrobimy. Przecież inne dzieci w twoim wieku nie zachowują się w ten sposób. Popatrz na córkę Jarzyńskich. – Pani Waszczuk z właściwym sobie sadyzmem rozpoczęła tradycyjną umoralniającą tyradę, wykazując się zarówno zupełnym brakiem empatii, jak i kompletną nieznajomością ludzi w wieku jej córki.

– Która godzina? – zapytała Anka, próbując jakkolwiek przerwać ten monolog.

– Siódma trzydzieści – odparła z jeszcze większym oburzeniem pani Waszczuk, jakby nieznajomość godziny była zbrodnią.

– Rozpoczęcie roku jest o dziesiątej – syknęła Anka. – I bardzo bym cię prosiła, abyś w tym momencie stąd wyszła.

O dziwo, matka odwróciła się i rzeczywiście opuściła jej pokój, nawet nie trzaskając zbyt głośno drzwiami. Anka zamknęła oczy, ale po jakichś czterech minutach otworzyła je z powrotem. Ból głowy zupełnie uniemożliwiał sen.

Zwlokła się z łóżka i podeszła do biurka w poszukiwaniu środków przeciwbólowych. Otworzyła pierwszą z szuflad i zaczęła wyrzucać jej zawartość na podłogę. Przekopywała się przez stosy przypinek, papierów, opakowań po gumach do żucia i papierosach, zużytych baterii, kapsli i zapisanych fiszek. Niestety, nawet najmniejsza tabletka nie miała zamiaru się zmaterializować.

Zapowiadał się najgorszy poranek życia Anki. Za trzy godziny, wbita w spódnicę do kolan, czarne rajstopy i białą bluzkę, będzie musiała wysłuchać w pozycji na baczność przemówienia dyrektora, nieobliczalnego idioty, który święcie wierzy w genialność swoich innowacyjnych pomysłów, takich jak wprowadzenie jednolitych strojów, zbiorowe sprzątanie obejścia szkoły, wyrzucanie uczniów przyłapanych na paleniu czy patrole nauczycielskie w okolicznych lokalach z tanim piwem.

Będzie musiała z nabożną miną wysłuchać okolicznościowego występu zespołu działającego przy szkolnym kółku mickiewiczowskim, który wykona Ballady i romanse zaaranżowane na gitarę akustyczną i flet prosty. Co więcej, będzie musiała się spotkać z postaciami typu Alina Przedziałek, która w tym roku zapewne znów zostanie gospodynią klasy i przedstawi jej oficjalne zaproszenie do kółka dyskusyjnego o Unii Europejskiej, Grupy Młodych Politologów tudzież innego Przemądrzałego Kolektywu Pretensjonalnych Bałwanów ze Świadectwami z Paskiem. Będzie musiała znosić skretyniały śmiech Michała Pieczary, dwumetrowego golema z nieustającym łojotokiem, którego poczucie humoru i intelekt mniej więcej w drugiej klasie szkoły podstawowej uparły się, że nigdzie dalej nie idą.

Tak, zapowiadał się zdecydowanie najgorszy poranek w dotychczasowym życiu Ani Waszczuk i jej nastawienia nie zmieniła nawet wygrzebana z dna szuflady ocalała pastylka ibupromu.

Anka połknęła proszek i popiła prawie połową butelki wody mineralnej. Oparła się o blat biurka i zastanowiła, co powinna teraz zrobić. Prysznic, czyste ubrania, makijaż. Kawa. Śniadanie, które akurat teraz by się przydało, chociaż matka z czystej perfidii i w ramach kary za „nieodpowiedzialność” może jej go odmówić. Postała jeszcze przez chwilę przy biurku, ale poczuła, że zaczyna kręcić jej się w głowie, i stwierdziła, że musi usiąść. Włączyła komputer i ukryła twarz w dłoniach.

Zerknęła przez palce na swój profil na Facebooku. Oczywiście została oznaczona na dziesięciu zdjęciach z wczorajszej imprezy. Na każdym miała zaczerwienioną twarz, kretyńską minę, a na dwóch z nich stała w dosyć poufałej pozie z Bartkiem Kropeckim.

– Jezus Maria! – Zasłoniła oczy. – Tylko nie z nim. Matko jedyna, tylko nie z nim. Boże, jeśli istniejesz i masz w sobie resztki dobrej woli, spraw, aby to był fotomontaż.

Bartka Kropeckiego uważała za uosobienie pięknego idioty. Najbardziej rozchwytywany chłopak w całym liceum, syn znanego onegdaj polskiego tenisisty, wiecznie opalony i obdarzony wzrostem metr dziewięćdziesiąt, był wielbicielem kite’a, snowboardu, windsurfingu, motorówek i szybkiego samochodu swojego taty. Gdy przechodził korytarzem, wydawało się, że większości mijających go na korytarzu dziewczyn na krótką chwilę zanika układ kostny. Ubierał się w swetry z Zary lub Benettona, spod których przebijała muskularna, wypracowana na siłowni sylwetka. Z zawiązanymi na szyi apaszkami przypominał modela. Jego idealnej cery, zapewne z powodu jakiejś dziwnej mutacji genetycznej, nie szpeciły pryszcze. Gdy objawiał światu swój nieskazitelnie biały uśmiech greckiego bóstwa, w policzkach robiły mu się symetryczne dołeczki. Bartek Kropecki był chłopakiem z marzeń prawie każdej dziewczyny z liceum. Co więcej, większości tych ładniejszych Bartek – co prawda na chwilę – pomagał urzeczywistnić to marzenie.

Nie wiedzieć czemu, Bartek Kropecki zakochał się w Ance. Widocznie zafascynowało i zaintrygowało go to, że jako jedyna nie przejawia jakiegokolwiek zainteresowania jego osobą. W rezultacie został na całe dwa tygodnie jej chłopakiem – wtedy gdy postanowiła ostatecznie zakończyć swoją znajomość z Tytusem. Wówczas utwierdziła się w swoich smutnych podejrzeniach, że Bartek jest niereformowalnym idiotą. Na ich piątej i ostatniej randce, na którą zabrał ją do steak baru – chociaż mówiła mu ze trzy razy, że nie je mięsa – opowiadał bez przerwy o trikach na snowboardzie. Gdy delikatnie zasugerowała, że właściwie nigdy nie jeździła na desce i mówiąc szczerze, wcale tego nie planuje, zakłopotany usilnie szukał zastępczego tematu przez następne dwie minuty, aż w końcu zdecydował się na dyskusję o kartkówkach z ostatniego tygodnia, przetykaną dowcipami o pierdzeniu. Anka wymknęła się, gdy Bartek wyszedł do łazienki, po czym podjęła decyzję nierozmawiania z nim już nigdy w życiu. Przebywanie w bezpośredniej bliskości kretyna tego pokroju przekraczało jej siły psychiczne.

Bartek wydzwaniał do niej przez następne dwa tygodnie z uporem psychopaty, więc zablokowała jego numer. W szkole zaczęła ostentacyjnie go omijać. Zaczepiał ją na korytarzach i wystawał pod salami, w których miała lekcje. A gdy nie zwracając uwagi na jego błagalne prośby o kontakt, ruszała przed siebie, robił w tył zwrot, przebiegał przez cały korytarz i zaczajał się na nią w sklepiku szkolnym. Zrezygnował, gdy na oczach połowy szkoły wyrzuciła do kubła na śmieci bukiet białych róż, który ofiarował jej w pozycji klęczącej.

– Po prostu się ode mnie odpieprz, Bartek – zażądała chłodno, pozostawiając chłopaka w stanie poważnego szoku poznawczego i powodując, że większość dziewczyn w szkole – głównie z powodu głębokiego niezrozumienia – zapałała do niej nienawiścią.

A teraz, przed ósmą rano, w najgorszy poranek jej życia, okazuje się, że cały zinternetyzowany świat wie już, a przynajmniej ma możliwość bez trudu się dowiedzieć, iż wczoraj, zupełnie nieświadoma tego faktu, obściskiwała się z Kropeckim. Pod zdjęciem widniało już dwadzieścia komentarzy koleżanek z klasy („A jednak połączyła was miłość...”), a w jej skrzynce odbiorczej czekała wiadomość od samego Bartka, który z pomocą dziesięciu literówek i piętnastu błędów ortograficznych dziękował jej za przemiły wieczór. Wszystko wskazywało na to, że to, co ma ją spotkać za mniej więcej dwie godziny, nie będzie koszmarem. Będzie rzeczywistym, namacalnym piekłem. Zaczęła rozważać ucieczkę z domu, samobójstwo bądź zasymulowanie śmiertelnej choroby, gdy drzwi do pokoju otworzyły się z trzaskiem.

– Proszę cię! – jęknęła, kuląc się przy biurku ze schowaną w dłoniach twarzą – proszę cię, naprawdę, nie terroryzuj mnie swoim gadaniem. Wiem, że jestem zła i wyrodna. I niepoważna. Proszę, masz jeszcze wiele lat, aby mi o tym przypominać, ale chociaż dzisiaj daj mi święty spokój.

– Oj, nie dramatyzuj, Aniu! – usłyszała za sobą męski głos.

Odwróciła się i zobaczyła ojca. Trzymał tacę ze szklanką soku pomarańczowego, talerzem jajecznicy, wielkim kubkiem kawy i jeszcze jedną szklanką z buzującym, przezroczystym płynem, cudownie przypominającym rozpuszczony alka-seltzer.

– Zjedz i doprowadź się jakoś do porządku – powiedział i postawił tacę z miną człowieka, który nie uszczęśliwił jeszcze wszystkich na świecie wyłącznie dlatego, że zupełnie nie potrafiłby pokonać związanych z tym problemów logistycznych.

– Dzięki, tato.

– Czasami poranki bywają ciężkie. – Mrugnął do niej. – Wiem coś o tym.

Uśmiechnęła się i upiła łyk kawy. Jej ojciec miał w sobie coś, co podnosiło ją na duchu nawet w momentach najgorszych załamań.

– To tylko szkoła – dodał po chwili, poprawiając okulary na nosie – i ciesz się z niej, bo nawet nie chcesz wiedzieć, jak sprawy spieprzą się później.

– Masz rację – zgodziła się – nie chcę tego wiedzieć.

– Wypij to gazowane i zjedz jajka – powiedział, wychodząc z pokoju. – O dziewiątej widzimy się na dole.

Kiwnęła głową. Zrobiła parę głębokich wdechów, próbując wyobrazić sobie Bartka Kropeckiego, Alinę Przedziałek, Michała Pieczarę i całą radę pedagogiczną rozjeżdżanych przez olbrzymi walec drogowy. Poczuła się odrobinę lepiej. Dalej myślała o samobójstwie. Ale doszła do wniosku, że zanim podejmie wiążącą decyzję, zje jajecznicę.

* * *

– Powiedz mi, bardzo cię proszę, bo zaraz zwariuję. Czy ja się z nim wczoraj całowałam? – zapytała szeptem Anka Magdę Miskurską, swoją najlepszą i jedyną koleżankę z klasy. Obie siedziały z tyłu szkolnej auli, próbując zasłonić się torbami przed resztą wszechświata, który z perspektywy koncertu szkolnego kółka mickiewiczowskiego wydawał się dość przerażającym miejscem.

– Nie wiem – odparła Magda.

Znały się jeszcze z czasów gimnazjum. Magda była drobną, krótko ściętą brunetką o ciemnej karnacji, ostrych rysach, obdarzoną wysoką inteligencją i chłodnym analitycznym umysłem oraz zupełnie pozbawioną abstrakcyjnego poczucia humoru.

– Co to znaczy: nie wiesz?! – prawie wykrzyknęła Anka, przyciągając uwagę jednej trzeciej auli.

Magda Miskurska spokojnie położyła jej palec na ustach i wysłała słodko przepraszające spojrzenie w kierunku zbulwersowanej matematyczki.

– Nie wiem – wyszeptała do ucha Anki. – On cały czas próbował to zrobić, ale ty się odsuwałaś. Faktem jest, że odległość, na jaką się odsuwałaś, stawała się coraz mniejsza w miarę upływu czasu. Niestety, w kluczowym momencie Damian Parniacki zakomunikował wszystkim, że zjedzie z dachu domku na BMX-ie, więc musiałam przestać cię obserwować i iść wyperswadować mu ten fantastyczny pomysł.

– I co? – zapytała Anka, tym razem ciszej.

Dyrektor szkoły, stojąc na podium, mówił właśnie o osiągnięciach szkolnej reprezentacji koszykówki, która wygrała puchar w międzyszkolnych zawodach.

– No i nic. Nie zjechał. Przecież jakby zjechał, toby się zabił. – Magda wzruszyła ramionami.

– Ale czy w końcu całowałam się z tym idiotą? – Anka znowu nieświadomie podniosła głos, co sprawiło, że w jej kierunku odwróciła się połowa klasy z Bartkiem Kropeckim na czele.

– Skąd mam wiedzieć? – Magda przewróciła oczami. – Zanim sprowadziłam w końcu Parniackiego i jego rower z dachu, ty już dawno spałaś w fotelu i trzeba było cię budzić, bo Lucek wszystkich rozwoził. A czy to w ogóle takie ważne?

– Ważne. – Anka zacisnęła usta. – Spójrz na niego przez pięć sekund i od razu zrozumiesz, że to ważne.

Bartek Kropecki wcale już nie patrzył w kierunku wciąż przemawiającego dyrektora; zamiast tego świdrował ją najbardziej pożądliwym spojrzeniem, jakie tylko mogła wygenerować jego wyobraźnia. W efekcie, przynajmniej w oczach Anki, przypominał krowę wgapioną w płonący las. Znowu zaczęła boleć ją głowa.

Dostała esemesa i odetchnęła z ulgą. Miała pretekst, aby zerknąć w ekran telefonu. Wiadomość brzmiała: „Hej, jak tam? Bo tutaj najgorzej”, a jej nadawcą był Tytus Grójecki.

Westchnęła. Tyle razy chciała zerwać kontakt z Tytusem, przestać reagować na mejle, wiadomości i zaczepki na Skypie. Nie chodziło o to, że go nie lubiła. Przeciwnie, ceniła sobie rozmowy z nim i przyjemnie się spędzało czas w jego towarzystwie. Po prostu wiedziała, że Tytus cały czas ślepo i bezwarunkowo jest w niej zakochany, a ona nie mogła mu odpłacić tym samym.

Przeżyli razem coś niezmiernie istotnego – w końcu wakacyjna miłość w samym środku szalejącego w Głuszycach tornada była, jakkolwiek by na to patrzeć, najdramatyczniejszym wydarzeniem w życiu Anki. Co więcej, od czasu wakacji spędzonych w Głuszycach reagowała na katastroficzne amerykańskie filmy jedynie znudzonym prychnięciem. Doskonale pamiętała, jak uciekła z domu, słysząc pierwsze doniesienia o kataklizmie, jak do Głuszyc zabrał ją na stopa ów nieszczęsny dziennikarz z telewizji, który później zginął przygnieciony przez drzewo. Wiedziała, że nie zapomni do końca życia, jak schowani pod policyjnym samochodem czekali z Tytusem na przejście nawałnicy. Zapamięta również wiele innych rzeczy – wspólne rowerowe wyprawy do „przeklętego” domu Wirdały, pływanie kajakiem, ucieczki przed miejscowymi kretynami (wspomnienie tego, jak załatwiła jednego z nich kombinacją gazu pieprzowego i kopnięcia w krocze, do dzisiaj poprawiało jej nastrój w dni takie jak ten), obiady u babci Tytusa.

Gdy jednak próbowali podtrzymać tę znajomość w zwykłej warszawskiej rzeczywistości, coś się popsuło. Nić porozumienia między nimi stawała się coraz cieńsza, a wspólnie przeżyte przygody przestawały mieć aż taką wagę w obliczu trywialnych faktów. Anka nie potrafiła zrozumieć pasji Tytusa: jego fascynacji kiczowatymi, niedającymi się obejrzeć horrorami, nudnymi książkami o rozmiarach cegłówek oraz faktu, że jego ulubioną muzyką są ścieżki dźwiękowe z gier komputerowych. Nigdy nie potrafili dojść do porozumienia, na jaki film iść do kina albo gdzie się wybrać na spacer. Wyciągnięcie Tytusa na rower graniczyło niemal z cudem – jego zamiłowanie do sportu było odwrotnie proporcjonalne do fascynacji kolejną strzelanką w postatomowym świecie ze złowrogimi mutantami w roli głównej, o której potrafił opowiadać przez bite trzy godziny. Do tego fatalnie czuł się w kręgu jej znajomych. Nie miał z nimi wspólnych tematów, nie interesowały go zbytnio towarzyskie pogawędki ani w ogóle rzeczywiści ludzie i prawdziwe wydarzenia. Tytus doskonale wiedział, że inni mają go za dziwaka i nerda, ale nie miał najmniejszego zamiaru nic z tym zrobić. Na początku Anka próbowała go bronić, wmawiać koleżankom, że się mylą, ale zrozumiała, że tak naprawdę nie potrafi do tego przekonać samej siebie.

Prawda była prosta i czytelna jak biały napis na czarnym tle – Tytus Grójecki to sympatyczny, uroczy, inteligentny, ale jednocześnie cholernie nudny nerd w okularach, który ma problemy z podstawowymi czynnościami takimi jak zrobienie sobie kanapki. Tak naprawdę połączyła ich dramatyczna przygoda. Jednak gdy się zakończyła, okazało się, że są zupełnie innymi ludźmi z dwóch diametralnie różnych światów.

Przypomniała sobie, jak zareagował, gdy w końcu zdecydowała mu się o tym powiedzieć. Spacerowali wtedy po Polu Mokotowskim, okutani w grube zimowe kurtki. W parku nie było żywej duszy. Mówili mało, a gdy w końcu któreś otworzyło usta, w powietrzu od razu pojawiał się kłąb gęstej białej pary.

– Słuchaj, Tytus – zaczęła, stając naprzeciwko niego, z rękami opartymi na biodrach – bardzo cię lubię. Jesteś superkumplem. Naprawdę. Do tego masz dobre serce. Można ci ufać, nie jesteś zakłamanym i dwulicowym dupkiem, jak w praktyce większość mężczyzn na tym zasranym świecie. Ale rozumiesz, co chcę powiedzieć...

Popatrzył na nią wtedy przez dłuższą chwilę ze spokojną twarzą i musiało minąć kilka głębokich oddechów, aby w jego oczach pojawiło się coś, co sprawiło, że musiała odwrócić wzrok.

– Ale przeżycie razem tornada to nie wszystko, gdy tornado już się kończy – dokończyła wpatrzona gdzieś w bok. – To brzmi jak głupia metafora, ale rozumiesz... Warszawa to nie Głuszyce i... to się po prostu trochę nie spraw...

– Zapomniałaś... – Uśmiechnął się wtedy z jakąś ciepłą, mądrą rezygnacją, potulnością kogoś, kto przegrał i zdecydował przyjąć tę przegraną jako coś nieuchronnego.

– Tak... – Popatrzyła na niego i zdała sobie sprawę, że drugą osobą, która mówiła do niej w ten sposób, był jej ojciec. – To znaczy nie, ale... pamiętam wszystko, ale... wydaje mi się... sama już nie wiem.

Westchnęła, opuściła ręce wzdłuż ciała i znów się odwróciła, aby nie zauważył, że zaczyna płakać.

– Zapomniałaś – powtórzył tym samym spokojnym głosem kogoś o wiele starszego i mądrzejszego. – Zupełnie zapomniałaś, i to normalne. To nawet lepiej. Tak właśnie powinno być. Nie ma żadnego problemu. Chodź, odprowadzę cię do domu.

To powiedziawszy, wyciągnął tę swoją małą, drewnianą, starą fajkę, którą znalazł obok chaty starego Wirdały, zapalił (zawsze ją to dziwiło – bo na papierosy Tytus reagował alergicznie) i odprowadził ją do domu, po czym nigdy już nie zamienili na ten temat ani słowa.

Tytus spokojnie wycofał się z jej życia, nie wysyłał jej żadnych rozhisteryzowanych mejli, nie wydzwaniał w nocy, nie wypisywał różnych obelżywych głupot na jej profilach na Gronie czy Facebooku. Przyjął rolę odzywającego się raz na jakiś czas kolegi i niekiedy wysyłał – tak jak teraz – esemesa czy komentował jakiś jej post.

I być może ze względu na tak dziwną reakcję – emanującą spokojem mistrza zen – utrzymywała z nim kontakt. Odpisała mu teraz: „Jakkolwiek beznadziejnie jest u ciebie, tutaj jest dwa razy gorzej. Pozdr. A.”.

– Więc życzę wszystkim jak najlepszych ocen i dobrej pracy w nowym roku szkolnym. Nawet tym, którzy byli bardziej zajęci wysyłaniem esemesów.

Anka zorientowała się, że wzrok dyrektora szkoły spoczywa na jej osobie. Nie zdążyła jednak nawet się zaczerwienić – wszyscy wstali i zaczęli szybko w ścisku podążać w kierunku wyjścia.

Anka ścisnęła Magdę z całych sił za rękę, próbując trzymać bezpieczny dystans od reszty klasy, a zwłaszcza od Bartka Kropeckiego, który usilnie starał się wyłowić ją wzrokiem z tłumu. Była tak skupiona na ciągłym umykaniu z jego pola widzenia, że dopiero za trzecim razem usłyszała pytanie zadane przez Magdę.

– Anka, z tobą jest naprawdę źle. Pytam, czy widziałaś już nowych?

– Jakich nowych? – Anka zaczęła z przerażeniem rozglądać się po otaczających ją ściśniętych ludziach. Doszła do wniosku, że jej niechęć do bliźnich nie jest dzisiaj wzmocniona przez kaca, lecz wchodzi w nowy, niebezpieczny etap, który wymaga chyba konsultacji z lekarzem.

– Nowych, no – powiedziała Magda – jest aż trzech nowych w klasie. Laska i dwóch kolesi. Przeszli z jakiegoś dziwnego liceum dla... dla innych, no.

– Jakich innych? – Anka zmrużyła brwi. – O czym ty mówisz?

– Innych, no... dzieciaków z problemami. Wiesz, dragi, zwiewanie z lekcji, jakieś rozróby. – Magda była typem dobrej uczennicy; wyrazy „dragi” i „rozróby” wypowiedziała ledwie słyszalnym głosem, jakby za samo ich przywołanie groziła jakaś nieokreślona, ale nieprzyjemna kara.

W końcu udało im się przecisnąć na zewnątrz. Przystanęły przed drzwiami do auli, opierając się o ścianę. Anka marzyła o zimnej coli, papierosie oraz bombie wodorowej, którą mogłaby zrzucić na ten budynek jeszcze dziś w nocy.

– Gdy zobaczą, jak jest w tym klasztorze, szybko wrócą tam, skąd przyszli. – Wzruszyła ramionami.

Mama Anki wielokrotnie wygrażała, że przeniesie ją do liceum społecznego. W odpowiedzi Anka za każdym razem wyrażała chęć i gotowość takiej zmiany, jednak wtedy mama szybko wycofywała się z pogróżek i mówiła coś dużo gorszego: „Nie ma mowy, abyś nie skończyła szkoły, do której chodzisz”.

– Hej, piękna! – Głos Bartka Kropeckiego był równie przyjemny, jak punkcja kręgosłupa.

– To ja was na chwilę zostawię – wyszeptała Magda i z racji dziwacznie pojmowanej lojalności oddaliła się w stronę szkolnego sklepiku.

Anka przyrzekła sobie, że przy pierwszej lepszej okazji wydrapie jej oczy.

– Fajnie było wczoraj na imprezie, co? – zapytał Bartek Kropecki, roztaczając wokół woń perfum Diora, gumy do żucia i świeżo wypranych ubrań. Jednak tak naprawdę żaden z tych zapachów nie mógł zamaskować specyficznego, lekko kwaśnego odoru kompletnego idioty.

– Fajnie, Bartek, ja... – Cały czas starała się patrzeć w bok. Doszła do wniosku, że gdy spojrzy na chłopaka, zwróci śniadanie na ten jego wyprasowany blezerek.

– Anka, słuchaj, konkrety. – Bartek Kropecki, co było dosyć charakterystyczne dla młodych mężczyzn w jego typie, w ogóle nie reagował na to, co się do niego mówi. – Zarezerwowałem dla nas na dzisiaj dwa bilety na Randkę z blondynką. To taki fajny, wiesz, romantyczny, dziewczyński film. Wezmę furę od starego, pojedziemy do Cinema City, kupimy popcorn, spędzimy miło czas. Będę u ciebie około dwudziestej, dobrze?

– Bartek, słuchaj – westchnęła – to, co wydarzyło się wczoraj, nie ma najmniejszego znaczenia, byłam pijana i nie inter...

– Okej. – Kropecki postanowił najzwyczajniej w świecie ją zagadać. – Rozumiem, że może ci nie pasować ten film. Wiem, ty jesteś alternatywna. Nie lubisz głupich komedii jak inne laski, wiesz, żeby był happy end i różne takie. Ty wolisz takie, no, ciężkie filmy. Ale ja wiem, czego ci potrzeba. Chodźmy na coś do Muranowa...

– Ej, stary. – Zza pleców Bartka dobiegł głęboki, niski i bardzo mocny głos. – Przecież widzisz, że ta pani nie ma ochoty z tobą rozmawiać.

Bartek zrobił krok w tył, Anka zaś najpierw zobaczyła znoszoną skórzaną krótką kurtkę, która równie dobrze mogła być znaleziona na śmietniku, jak i kupiona w ekskluzywnym butiku za równowartość miesięcznej pensji. Ta kurtka uosabiała wszystko, czym nigdy nie byli Bartek Kropecki, jego znajomi, koleżanki Anki i ta szkoła.

– A co cię to obchodzi, z kim ona ma, a z kim nie ma ochoty rozmawiać? – zapytał Kropecki i wtedy Anka zauważyła właściciela kurtki w całej okazałości.

Miał długie, sięgające szyi, sklejone w strąki blond włosy. Długą szyję zakończoną jedną z najprzystojniejszych twarzy, jakie widziała u chłopaka. Podarte dżinsy. Wyświechtane trampki. I całkiem nieźle zbudowaną sylwetkę. Ten chłopak wyglądał jak Kurt Cobain, tyle że regularnie grający w koszykówkę.

– Po prostu mnie to obchodzi – spokojnie powiedział nieznajomy, robiąc krok w kierunku Kropeckiego. Bartek znów się cofnął.

– Słuchaj, synek, to moja dziewczyna. – Kropecki próbował dobyć z siebie jak najbardziej stanowczy ton, chociaż było widać, że nie czuje się ani pewnie, ani dobrze. – Nie mam pojęcia, kim jesteś, nie wiem, o co ci chodzi, i lepiej się od nas odczep, jeśli nie chcesz mieć problemów.

– Mam się od was odczepić? – zapytał chłopak, kierując spojrzenie na Ankę. Miał wielkie, błękitne oczy przypominające ocean na fotografiach w „National Geographic”. Anka wpatrywała się w nie przez długą, szalenie długą chwilę. Na tyle długą, że chłopak powtórzył pytanie.

– Tak, po prostu spieprzaj – odpowiedział Bartek Kropecki, coraz bardziej pewny siebie w tej sytuacji.

– Nie, Bartek. – Anka popatrzyła na Kropeckiego. – Nie, to ty po prostu spieprzaj. Twarz Bartka przypominała teraz pysk psa, któremu przybysze z kosmosu uprowadzili do innej galaktyki miskę z żarciem.

Za to tajemniczy blondyn w czarnej kurtce zachował pokerową twarz. Po prostu się odwrócił i powoli ruszył do przodu. Anka poszła za nim, zostawiając za sobą Bartka Kropeckiego z szeroko rozdziawionymi ustami i oczami kogoś, kto właśnie zobaczył ducha własnej matki.

Anka ruszyła po schodach za czarną kurtką. Wpatrzona w nią jak w drogowskaz, przepychała się przez masy uczniów zmierzających do swoich klas.

Przypomniało jej się, że za jakieś dwie minuty czeka ich jeszcze pogadanka z wychowawcą, panem Kluzeckim, czterdziestoletnim polonistą i strasznym nudziarzem, który od paru lat przychodził do szkoły w tym samym swetrze i próbował zarazić uczniów miłością do kina moralnego niepokoju i teatru Kantora, zresztą z bardzo marnym rezultatem. Chwilowo jednak czarna kurtka była ważniejsza.

Dogoniła go na końcu schodów i klepnęła w ramię. Odwrócił się.

– Nie musiałeś tego robić – powiedziała. – Ale to było naprawdę w porządku.

– Bardzo nie lubię ludzi – odparł, uśmiechając się lekko – którzy nie rozumieją, że ktoś nie chce z nimi rozmawiać.

– Jestem Anka – przedstawiła się, usiłując unikać jego spojrzenia. Bała się, że dłuższy kontakt wzrokowy z tym chłopakiem zamieni ją w skamieniały element ekspozycji szkolnego korytarza.

– Ja jestem Damian – odparł i wyciągnął rękę.

– A co ty tu właściwie robisz? – zapytała, zdając sobie sprawę, że ma coraz większe trudności z wyduszaniem z siebie słów.

– Jestem nowy – odparł Damian – w sensie nowy w szkole. I właśnie muszę iść na spotkanie z wychowawcą nowej klasy. II D.

– To, to moja... to znaczy, nasza klasa. – Ankę ogarnęło dziwne uczucie, paraliż i poczuła naprzemienne uderzenia skrajnych temperatur, jakby ktoś oblewał ją na zmianę lodowatą wodą i ukropem, a do tego w żołądku zagnieździło jej się gniazdo małych, rozszalałych zwierząt.

– Więc prowadź – rzucił Damian i pokazał jej gestem, aby poszła przed nim. Ruszyła jak zahipnotyzowana.

2. Zaginiony

Siedziały z Magdą na ławce przed szkołą, pijąc colę, rozmawiając szeptem i nerwowo rozglądając się wokół niczym para nieudolnych, świeżo przyjętych do pracy szpiegów. Pogoda była piękna – wczesny, ciepły wrzesień – co spowodowało, że na ulicy kręciło się pełno ludzi, ale Ankę interesowała tylko nieliczna grupa osób przy wejściu. Jedną z nich był Damian Malinowski, który stał z opartymi na biodrach rękami, słuchając szczupłego, niewysokiego bruneta, ubranego w czarną koszulę i wąskie czarne spodnie, oraz dziwnej, jeszcze niższej i chudszej czarnowłosej dziewczyny z przeraźliwie bladą cerą, rzucającą się w oczy jeszcze mocniej przez intensywny czarny makijaż.

Cała ta trójka chodziła teraz z Anką i Magdą do jednej klasy. Eryk i Lidia nosili nazwisko Pajc i najprawdopodobniej – bo oprócz nazwiska mieli identyczne rysy twarzy – byli bliźniaczym rodzeństwem. Wspólnie z Damianem zarówno na lekcjach, jak i na przerwach zajmowali się głównie milczeniem i trzymaniem z dala od reszty klasy i szkoły. I tak nikt nie próbował z nimi rozmawiać – wszyscy czuli, że „nowi” odgradzają się od nich niewidzialnym murem, tworząc zamknięty krąg, do którego nikt nie mógł ani nawet nie chciał wejść, odganiany przeszywającymi, wymownymi spojrzeniami. Co naturalne, cała klasa zaczęła szybko bać się tej trójki – przeróżne legendy na jej temat zaczęły się pojawiać już następnego dnia. Powracającymi wątkami były satanizm, narkomania i rytualne mordowanie małych zwierząt. Anka nie wierzyła w żadną z tych paranoicznych opowieści, ale ją samą, chociaż chciała nawiązać kontakt z Damianem, paraliżowała perspektywa choćby podejścia do niego.

– To już czwarty dzień i od tamtej pory się do mnie nie odezwał – powiedziała głosem, który lekko drżał. – A ja za każdym razem, gdy go widzę, połykam język. To idiotyczne, ale nie potrafię nawet powiedzieć mu „cześć”.

– To poważna sprawa, Anka. – Magda upiła łyk coli, najwyraźniej niezaaferowana słowami koleżanki. – Zaczynasz głupieć. To bardzo nierozsądne.

– Co jest bardzo nierozsądne? – Anka odwróciła się w jej stronę tylko na chwilę, po czym wróciła do kontemplowania nieruchomego Damiana, który przypominał posąg. Chudy chłopak cały czas coś mówił; Damian jedynie kiwał głową, tak jakby doskonale wiedział, jakie będzie dziesięć następnych wypowiedzianych przez tamtego zdań.

– Pozwalać sobie na aż tak głębokie zadurzenie się w kimś – ciągnęła Magda. – Owszem, jest bardzo przystojny i owszem, jest bardzo wysoki, i owszem, ubiera się najlepiej w całej szkole, i owszem, jest w nim coś fascynującego. Sama nie wiem co, ale to biologiczne sprawy. Problem tkwi w tym, że mogę ci zagwarantować na dziewięćdziesiąt pięć procent, że gdy już coś powie, okaże się koszmarnym kretynem.

– Już raz otworzył usta.

Anka poczuła się wyraźnie zirytowana uwagami Magdy. Coraz częściej zauważała pewne braki w dobrych radach koleżanki. Wynikały one co prawda z czystej, klinicznej, wykalkulowanej logiki, ta jednak nie była podparta życiową praktyką. Magda tylko raz znalazła się w sytuacji, którą określiła „posiadaniem chłopaka”. Ów chłopak był zamieszkałym w Radomiu dwudziestokilkuletnim informatykiem, z którym Magda regularnie rozmawiała na Skypie o różnych matematycznych zagadnieniach. W pewnym momencie informatyk wyznał jej, że ma żonę i dziecko. Nigdy nawet nie spotkali się na żywo.

– No dobrze, ale nie można kogoś oceniać po jednym zdaniu... – zaczęła znowu Magda, lecz Anka przerwała jej wywód, zgniatając puszkę coli i wyrzucając ją do śmietnika.

– Oczy. Te jego oczy to jest jakieś nieprawdopodobne diabelstwo. – Zaczęła nerwowo bębnić palcami po nogach, gdyż zorientowała się, że Damian właśnie odwrócił się w jej kierunku, a wyraz jego twarzy sugeruje pełną wiedzę o byciu obserwowanym przez ostatnie pół godziny. – Te oczy... – mówiła dalej. – Bartek Kropecki, który jest na tyle głupi, aby nie bać się nikogo i niczego, który regularnie tłucze ludzi za nic i który rozbił już trzy samochody swojego ojca, próbując osiągnąć nimi prędkość dwustu trzydziestu kilometrów na godzinę w mieście, cofnął się, gdy w nie popatrzył. Po prostu się cofnął.

– Nie wierzę w takie rzeczy. – Magda również czuła się zirytowana ich słabnącym porozumieniem. – Co ty mi próbujesz wmówić, że ten gość ma jakąś magiczną moc? Jeśli tak, to niech zahipnotyzuje Kulmańską, by jutro nie robiła kartkówki ze stolic Afryki.

Anka już w ogóle nie słuchała Magdy – zorientowała się, że Damian patrzy na nią cały czas. Co więcej, zorientowała się, że chłopak robi parę kroków w jej kierunku. I co więcej, zorientowała się, że nie ma najmniejszego zamiaru się zatrzymać.

– O Boże, on tu idzie – wyszeptała, marząc nagle o tym, aby jakaś życzliwa, przemiła osoba założyła jej na głowę czapkę niewidkę.

– Niech tu idzie, na zdrowie. – Magda wzruszyła ramionami. – Ja muszę lecieć do domu dowiedzieć się, czy Harare to na pewno stolica Zimbabwe.

– Ani mi się waż! – syknęła Anka. – Ani mi się waż stąd ruszyć. Jeśli jeszcze raz zmyjesz się w takiej sytuacji, nasza przyjaźń przestanie istnieć w ułamku sekundy. Wywalę cię ze znajomych na Facebooku, zablokuję twój numer, a w szafce na buty znajdziesz martwego gołębia i torbę zepsutych kanapek. Twoje życie zamieni się w piekło.

Gdy wypowiadała wyraz „zamieni”, Damian stał już nad nią, a ona czuła, jak jej kręgosłup przebijają długie igły o temperaturze ciekłego azotu.

– Cześć – rzucił, jakby zupełnie nie zdawał sobie sprawy z wagi tego słowa.

– Cześć – beznamiętnie odpowiedziała Magda.

Anka milczała. Nie wiedziała, gdzie ma się podziać. Nie pamiętała, aby jakakolwiek inna osoba zdołała tak efektywnie zamienić ją w wariatkę.

– Mam prośbę... – powiedział Damian, próbując złapać jej spojrzenie. Nie chciała go odwzajemniać, ale w końcu popatrzyła mu w oczy.

„Uspokój się” – pomyślała. „Przestań wariować. To zwykły chłopak, który bardzo ci się podoba i na tyle się różni od wszystkich zebranych w tej szkole genetycznych odpadów, że traktujesz go jak zesłane przez maszynę czasu pradawne bożyszcze z Atlantydy”.

Ale w jej gardle i tak zaczęła się zbierać gruda przypominająca pokruszone szkło, a ręce bezwiednie drżały jak zziębnięte szczeniaki.

– Proś o cokolwiek. – Zdobyła się na bezpretensjonalny uśmiech.

– Jutro i pojutrze nie będzie nas w szkole – powiedział, wyciągając z kieszeni chusteczkę, po czym wytarł nią twarz. – Czy moglibyśmy od was pożyczyć jakieś notatki i zeszyty, gdy wrócimy?

Prośba zabrzmiała w jego ustach tak nienaturalnie, że Anka aż się roześmiała. Zdziwiony Damian podniósł brwi.

– Jak ci to powiedzieć... – zaczęła Anka, drapiąc się po głowie. – Nie sprawiasz wrażenia człowieka, któremu zależałoby na przepisywaniu zaległych lekcji. Nie pogniewaj się, że to mówię.

– Jestem wzorowym uczniem – odparł grobowym głosem Damian. – Za każdym razem, kiedy nie ma mnie w szkole, czuję się, jakbym tracił cząstkę siebie.

Zapadło parę sekund gęstej ciszy. A potem, jak na komendę, oboje wybuchnęli śmiechem. Anka poczuła, że ustąpiła odrobina całego tego nieznośnego napięcia, w jakim żyła przez ostatnie kilka dni. Odetchnęła głęboko i znów popatrzyła na Damiana. Zaczęła zauważać w jego twarzy szczegóły, które przedtem jej umknęły – małą bliznę na policzku, pieprzyk, wyłamane pół przedniej jedynki. To nie był bóg z Atlantydy. To był po prostu bardzo inteligentny i nieziemsko przystojny chłopak.

Magda wzięła plecak i wstała, rzucając niedbale „na razie”; Anka nie miała jej już tego za złe. Właściwie nie zwróciła na to specjalnej uwagi.

– Ten palant już cię nie męczy? – zapytał Damian, kiwając głową w stronę szkoły.

– Nie... – Uśmiechnęła się. – Chyba nie chce mnie znać. Przepraszam, że dopiero teraz, ale bardzo dziękuję ci za rycerską interwencję.

– Po prostu nienawidzę głupich buców, którzy zawracają ludziom dupę – rzucił od niechcenia, po czym wzruszył ramionami w najwspanialszy sposób na świecie.

Anka zrozumiała, że chce, aby nigdzie sobie nie szedł. Aby zostali tu co najmniej do wieczora, a najlepiej przez następne pięć lat.

– A... czemu was nie będzie, jeśli to nie tajemnica? – zapytała, pokazując dłonią miejsce obok siebie.

Damian przysiadł się do niej i podrapał po głowie.

– Na razie to tajemnica. Ale mogę ci ją zdradzić, jeśli pójdziemy na piwo po naszym powrocie.

– Tajemnica. Wy we trójkę jesteście jak jedna wielka tajemnica. – W ułamku sekundy poczuła się potwornie zażenowana. Jak mogła powiedzieć coś tak pretensjonalnego. Jakby miała trzynaście lat.

– Trochę tak... Ale musisz mi uwierzyć na słowo, nie topimy kotów ani nie składamy ofiar z dzieci.

– Wierzę ci od początku – odparła zgodnie z prawdą, przeraźliwie zawstydzona. Odwrócił się w kierunku szkoły, jakby coś przykuło jego uwagę. Eryk i Lidia stali wpatrzeni w niego z wytężoną uwagą. Damian kiwnął do nich głową i podniósł dłoń. Zrobili to samo – bardzo powoli. To wcale nie wyglądało na przyjacielskie machnięcie ręką – przypominało raczej wymianę tajemnego kodu, hasła, pozdrowienia. Ankę przeszył zimny dreszcz. Było zrozumiałe, że wszyscy bali się Damiana i jego znajomych, a zarazem dziwiło, że lęk mógł wzbudzać tak sympatyczny chłopak jak on.

– Więc jak z tym piwem? – zapytał, wstając z ławki i otrzepując spodnie z niewidzialnego pyłu. – Kiedy ci pasuje?

– Po lekcjach w poniedziałek – odpowiedział ktoś jej ustami. Z całych sił powstrzymywała się, aby nie wstać i nie poprawić kosmyka włosów, który opadł Damianowi na twarz.

Uśmiechnął się i ruszył w kierunku Eryka i Lidii.

– Te notatki... – Odwrócił się. – Zajebiście, gdybyś pamiętała.

– Będę pamiętać – odparła, obserwując, jak Damian idzie miękkim i lekkim krokiem kogoś, kto umie poradzić sobie w każdej sytuacji.

* * *

Zwykle wieczorem Anka kombinowała, jak wyjść. Mogła znosić towarzystwo ludzi, którzy na co dzień ją odstręczali: paplających o największych głupotach koleżanek, ich interesujących się głównie koszykówką i samochodami pryszczatych i przerośniętych chłopaków, mogła nawet znieść dziwactwa Magdy, która czasem wydawała się bardziej androidem niż człowiekiem, byle nie siedzieć w czterech ścianach z własnymi rodzicami. Anka, odkąd pamiętała, nie mogła znieść własnej matki.

Danuta Waszczuk była apodyktyczną i wścibską osobą, która znajdowała nieodpartą przyjemność w przejmowaniu nad ludźmi całkowitej kontroli, najczęściej drogą wyuzdanego psychicznego terroru, a jeśli to nie skutkowało, przez wykrzykiwanie poleceń. Ojciec Anki, Paweł Waszczuk, pomimo że zarządzał kilkoma firmami i jako obrotny biznesmen utrzymywał trzyosobową rodzinę, był zupełnie podporządkowany żonie. Anka miała do niego o to żal – z jednej strony wiedziała, że matce należy dla świętego spokoju schodzić z drogi, z drugiej jednak nie mogła zrozumieć, dlaczego tata w małżeństwie aż tak stracił honor.

„Rób to, co mama każe, córuś, po co nam cały ten ambaras” – to zdanie słyszała najczęściej. A ona uważała, że należy, a nawet koniecznie trzeba robić ambaras, że nie można podporządkowywać się tej straszliwej heterze. Z tego powodu wieczory w domu były koszmarem, którego starała się za wszelką cenę unikać. Dziś jednak stało się inaczej.

Siedziała przy komputerze, tępo przeglądając coraz to głupsze filmiki na YouTubie. Na biurku czekała czysta kartka, na której powinno się znaleźć wypracowanie z polskiego. Na komórce wyświetlało się kilka nieodebranych połączeń od Magdy, Anety Wilczak, która chciała zapewne wyrwać ją na piwo, i kuzyna Anety, Darka, który zamierzał z kolei zaprosić ją na łażenie po pustostanach i palenie trawki, co było jego ulubioną i właściwie jedyną rozrywką. Anka jednak nie chciała wychodzić z domu i nie miała najmniejszej ochoty na rozmawianie z kimkolwiek. Myślała o Damianie Malinowskim – kim on tak naprawdę jest i gdzie pojechał z parą przyjaciół. Szukała go na wszystkich możliwych portalach społecznościowych. Googlowała jego imię i nazwisko. Bez skutku. Po osobie Damiana Malinowskiego nie istniał w internecie absolutnie żaden ślad. I było to, mówiąc szczerze, bardzo rzadko spotykane.

Wiedziała również, że jeszcze rzadziej spotykana jest taka obsesja na czyimś punkcie. Chciała o tym z kimś porozmawiać, ale tak naprawdę nie miała z kim. Magda, jak większość jej koleżanek, bagatelizowała sprawę, sprowadzając wszystko do zwykłego zabujania. Jedyną osobą, która mogłaby zrozumieć Ankę, był Tytus. Przez dłuższą chwilę trzymała w dłoni telefon. „Nie” – pomyślała. „To nierozsądne i nieempatyczne dzwonić do chłopaka, który dalej cię kocha, aby pomógł ci rozwikłać zagadkę twojej fascynacji innym. To idiotyczny pomysł”. Odłożyła telefon.

Dała sobie spokój z YouTube’em, otworzyła okno i wyjęła z paczki papierosa. Był to jeden z jej ulubionych sposobów na doprowadzanie matki do szału – palenie w pokoju, a potem upieranie się podniesionym tonem, że wcale tego nie robiła. Włączyła telewizor – na MTV leciał jakiś kretyński program o szesnastolatkach przechodzących operacje plastyczne. Zaczęła zmieniać kanały, próbując wyłowić z tej brei coś, co chociaż na chwilę odwróci jej myśli od Damiana. Uporczywe wciskanie guzików sprawiło, że zdryfowała do wariackiego pasma – stacji nadających programy ogrodowe i transmitujących turnieje gry w brydża oraz programy z takich krajów jak Iran, gdzie przez cały czas pokazywano przyznawanie orderów jakimś generałom.

Nagle zobaczyła na ekranie mężczyznę około pięćdziesiątki, ubranego w biały garnitur, stojącego bez ruchu za szklanym stołem i wpatrzonego w kamerę. Na chwilę jej dłoń znieruchomiała na pilocie. Zmrużyła oczy. Spojrzenie mężczyzny było głębokie, hipnotyzujące, niemal przeciągające na drugą stronę ekranu. Gdzieś już widziała podobne...

– Twoje życie jest chorobą – zakomunikował mężczyzna.

– Co to jest? – zapytała samą siebie Anka wpatrzona w telewizor. Jakość nagrania była niezbyt dobra, kojarzyła się raczej z regionalną telewizją sprzed piętnastu lat. Spojrzała w prawy górny róg ekranu – logo stacji nic jej nie mówiło.

– Wszyscy jesteśmy chorzy – mówił dalej mężczyzna, nie zmieniając nawet na chwilę wyrazu twarzy. – Wszystkich nas przyszpilają do ziemi nasze małe choroby i problemy. Nasze organizmy muszą codziennie walczyć ze stresem, brakiem miłości, złym jedzeniem i powietrzem. W końcu muszą walczyć same ze sobą. A i tak to wszystko na dłuższą metę kończy się przegraną. Czy zastanawialiście się kiedyś dlaczego?

– Kim ty, do cholery, jesteś?! – Anka cały czas trzymała kciuk na guziku zmiany kanału. Niemniej coś jej mówiło, że nie może go przycisnąć. Jakby w odpowiedzi na jej pytanie na dole ekranu rozwinął się pasek z podpisem: Adam Kropiński. Nie pojawiła się jednak informacja, kim ów Kropiński jest.

– Proszę państwa, nie jestem liderem sekty – powiedział mężczyzna spokojnym i przekonującym tonem – nie jestem też szarlatanem. Nie występuję przeciwko żadnej z oficjalnych doktryn czy religii. Wiem jedno. Umiem leczyć. I wiem jeszcze, że najważniejszą rzeczą na tym świecie, rzeczą, której zdecydowanie nam brakuje, jest właściwa komunikacja.

– Że co? – zapytała Anka. W jej mniemaniu mężczyzna, wbrew swoim słowom, był zupełnym, a do tego niebezpiecznym wariatem. Jednak wciąż nie zmieniała kanału.

Program tak ją zaabsorbował, że nie zauważyła taty, który wszedł do jej pokoju ubrany w spodnie dresowe i górę od piżamy.

– Jezus, Ania, co ty oglądasz? – zapytał, a wtedy upuściła pilota na podłogę i przestraszona krzyknęła, podskakując na krześle.

– Jakbyś chciała gdzieś wyjść, to kolacja jest w lodówce – powiedział, podnosząc pilota i kładąc go z powrotem na biurku.

– Jakbym chciała gdzieś wyjść – sprostowała – muszę zderzyć się z mamą w drzwiach, a dziś nie mam na to siły.

– Mama źle się poczuła i już śpi. Ale jeśli chcesz wyjść, wyjdź na chwilę. Proszę. Jutro szkoła i po co nam znowu to samo piekło.

– Chyba zostanę w domu. – Uśmiechnęła się. – Ale dzięki.

Tata ukłonił jej się w pas i wyszedł. Zastygła w uśmiechu, słuchając, jak człapie do sypialni. Odwróciła się z powrotem do ekranu – mężczyzna już nie mówił, kamera za to pokazywała wielki kompleks domów położony na obłędnie zielonym, zalanym słońcem terenie. Zmieniła kanał.

Trafiła na jakąś amerykańską komedię z lat osiemdziesiątych. Odłożyła pilota i wstała, aby dostać się do lodówki, wydobyć z niej zimną porcję lazanii i butelkę coli. Nie chciała dziś zmuszać się do udawania, że paplanie koleżanek w jakikolwiek sposób ją interesuje, nie chciała mówić im o tym, co czuje, jedynie po to, aby zostać uznaną za beznadziejny przypadek.

Nie chciała, ale telefon zawibrował na biurku. To był esemes od Anety: „Stara, SZYBKO wyłaź z domu i idź pod moją furtkę. Muszę ci coś powiedzieć”.

Przez chwilę ważyła komórkę w ręku. Zaczęła już odpisywać, że właśnie kładzie się spać, ale nagle dotarło do niej, że następne parę godzin spędzone na przewracaniu się z boku na bok oraz na zmianę myśleniu o Damianie i próbach niemyślenia o Damianie będzie absolutnie nie do zniesienia. I nawet pół godziny z Anetą Wilczak – która bez wątpienia chciała się wyżalić, że jej chłopaka, Leszka Kuszyńskiego, widziano ostatnio w pubie Wyskok całującego którąś z dziewięćdziesięciu najlepszych koleżanek Anety – pomoże chociaż na chwilę zapomnieć o wysokim blondynie z najbardziej świdrującym spojrzeniem świata.

* * *

Aneta Wilczak chodziła do liceum Anki do równoległej klasy. Tak samo było w podstawówce i gimnazjum. Aneta Wilczak zawsze chodziła do równoległych klas, miała równoległe zainteresowania i równoległe życie, które nijak nie pokrywało się z życiem Anki. Mimo to się przyjaźniły, odkąd pamiętały; tata Anki i tata Anety pracowali razem od początku lat dziewięćdziesiątych i dziewczyny wychowywały się razem mniej więcej od momentu przyjścia na świat. Był to główny powód, dla którego dalej utrzymywały kontakt. Anka wielokrotnie myślała o tym, że gdyby poznała Anetę teraz, w jakichkolwiek okolicznościach, nie przyszłoby jej w ogóle do głowy, aby zamienić z nią chociaż kilka zdań.

Aneta Wilczak, mieszkająca jakieś dwieście metrów od Anki, miała w życiu cztery priorytety. Były to – imprezy, ciuchy, faceci i samochody tych facetów. Aneta nigdy w życiu nie zadała sobie trudu przeczytania książki (strata czasu), pójścia do kina na cokolwiek innego niż komedia romantyczna (po co zawracać sobie głowę czymś, czego się nie rozumie) czy posłuchania muzyki innej niż ta, która leciała w radiu i na Vivie (to jakiś niezrozumiały hałas dla kompletnych debili). Pomimo wszystkich różnic Aneta i Anka spotykały się kilka razy w tygodniu, by prowadzić rozmowy o życiu, częstować się nawzajem dobrymi radami i słuchać o swoich problemach. Aneta podziwiała Ankę, uważała ją za osobę kilkunastokrotnie inteligentniejszą od siebie. Anka zaś potrzebowała Anety, jej bezkompromisowości, bystrości oraz przedstawiania esencji faktów bez zbędnych ozdobników. Aneta zwyczajnie znała życie i miała doświadczenie z ludźmi bogatsze niż zawarte na podejrzanych czatach znajomości ze starszymi facetami. Przyjaźń Anki i Anety, chociaż obfitująca w kłótnie, seanse obrażania i wzajemnego wyzywania się od kretynek, była trwała i symbiotyczna.

Aneta czekała już pod furtką, okutana w kurtkę włożoną na piżamę, przestępując z nogi na nogę. Paliła cienkiego mentolowego papierosa, a na twarzy wciąż miała makijaż. Kurtka najprawdopodobniej należała do jej taty – był to ciężki czerwony polar z logiem hurtowni spożywczej – i śmiesznie kontrastowała z kapciami w kształcie różowych królików. Anka również nie wyglądała wyjściowo – do bawełnianego dresu szybko nałożyła ciężkie, wojskowe buty, a na to wszystko narzuciła powyciągany płaszcz. Obie wyglądały jak bezdomne nastolatki w chwilę po okradzeniu sklepu z używaną odzieżą; Aneta bez słowa wyjęła cienkiego papierosa z kieszeni i podała Ance.

– Więc co się stało? – zapytała Anka, podrygując z zimna. – Mówiłam ci już, że ten Leszek to ostatni kretyn.

– Nie chodzę z Leszkiem już od sześciu dni – odparła z wyraźną pretensją Aneta. – Zerwałam, gdy się okazało, że podkrada pieniądze rodzicom i przegrywa je na automatach. Leszek mi lata koło dupy. Tu chodzi o ciebie, Anka.

– Więc co takiego stało się ze mną? Nie wiem o czymś? – Anka oparła się o ogrodzenie. Jednym z elementów ich relacji – który czasami jej się podobał, ale czasem miała go serdecznie dość – była troska Anety. Dziewczyna nie rozumiała do końca świata Anki, jej niektórych znajomych, a także decyzji, a gdy czegoś nie rozumiała, często wykazywała się nadopiekuńczością charakterystyczną dla nierozgarniętych ciotek.

– Chodź, przejdziemy się, nie będziemy sterczeć pod ogrodzeniem jak dwie stare krowy! – zaproponowała po chwili, czekając na odpowiedź Anety.

Aneta nerwowo rozejrzała się wokół – jakby chciała sprawdzić, czy nikt nie podąża za nimi w ciemności. Przeszły oświetloną uliczką domów jednorodzinnych i zatrzymały się na skraju lasu.

– Ten twój chłopak, w którym się tak bujasz... – zaczęła Aneta, ale Anka jej natychmiast przerwała.

– Więc o to chodzi. Po pierwsze w nikim się, jak to nazywasz, nie bujam, a po drugie skąd to wszystko wiesz? – rzuciła zdenerwowana, wypuściła na wpół wypalonego papierosa z dłoni i go rozdeptała.

– Oj, nie czaruj, ty dobrze wiesz skąd – odparła Aneta, opierając się o drzewo.

Anka w milczeniu pokiwała głową. Jak świat światem, informacje o tym, kto się w kim zadurzył, kto się z kim związał i kto kogo rzucił, najszybciej przedostawały się do obiegu. Musiała się z tym pogodzić – wszyscy już wiedzieli o jej chorobliwej fascynacji Damianem. Niby opinia ludzi ze szkoły pozostawała dla niej bez znaczenia. Mimo to każdemu trudno byłoby przejść do porządku dziennego nad tym, że nie jest już postrzegany jako groźne, inteligentne indywiduum, ale jako ostatni wariat.

– Dobrze, no i co z tym chłopakiem, w którym tak się bujam... – rzuciła Anka. – Tylko proszę cię, jeśli powtórzysz mi te wszystkie bzdury, które krążą o nim, Lidii i Eryku, te historie o czarnych mszach, wąchaniu kleju, męczeniu niemowląt i tak dalej, to przysięgam na Boga, że przestanę się do ciebie odzywać.

– Nie przestaniesz się do mnie odzywać – Aneta wyciągnęła kolejnego papierosa – bo tych bzdur akurat nie będę powtarzać. Chociaż wcale bym się nie zdziwiła, gdyby okazały się prawdą. Przecież Lidka wygląda jak z jakiegoś horroru. Gdyby przyszła do mnie do domu, stanęła nad łóżkiem i mnie obudziła, tobym się centralnie zlała pod siebie.

– No masz rację, tamta dwójka jest dziwna... – Anka nie wiedziała do końca, o co chodzi koleżance. Podejrzewała, że Aneta chce się po prostu podzielić znanym wszem i wobec faktem dziwności Damiana i przestrzec, aby Anka nie traciła z nim czasu. Nie chciała tego słuchać.

– Oni wszyscy są dziwni – Aneta popatrzyła na Ankę przenikliwie – ale mnie to akurat nie rusza. Powiem ci szczerze, że w dupie to mam. Ja widziałam już w życiu dużo dziwnych rzeczy i dziwnych ludzi. Pamiętasz Miętusa? Tego, który zezował, nie mówił nic na imprezach, podpijał ludziom resztki ze szklanek i połykał zapalone papierosy na zawołanie? On to dopiero był dziwny. Naprawdę dziwny. Nie będę zaskoczona, jak usłyszę, że Miętus rzucił się na swoją babcię z nożem czy coś takiego. Zresztą, co ja gadam. To nieistotne. Słuchaj. Mnie się wydaje, że z nimi, całą tą trójką, coś poważnie śmierdzi, i jeśli chcesz się jakoś głębiej zaprzyjaźnić z tym Damianem, a wydaje mi się, że chcesz, to ja ci radzę na nich uważać. Naprawdę.

Anka westchnęła.

– Aneta, po prostu mówisz mi to, co wszyscy. Czy naprawdę dlatego kazałaś mi się tu przywlec o tej porze? Mogłam w spokoju siedzieć w domu, gapić się w telewizor i żreć lazanię.

Aneta jeszcze raz się odwróciła, jakby sprawdzając, czy nikt za nimi nie idzie. Gdzieś z daleka dobiegał łoskot przejeżdżającego pociągu. Później w głębi lasu rozbrzmiało pohukiwanie sowy i jeszcze jeden dźwięk, na granicy słyszalności, wprawiający ziemię w lekkie drżenie. Anka bezwiednie zadygotała. Na ułamek sekundy dźwięk o czymś jej przypomniał, po chwili jednak wspomnienie się rozwiało.

– Powiem ci coś, czego jeszcze nie słyszałaś. – Aneta ściszyła głos. Gdyby nie sceneria i temat rozmowy, sama ta teatralna konfidencjonalność byłaby całkiem zabawna. Ale Ance jakoś nie było do śmiechu.

– No niech ci będzie, mów. Tylko daj jeszcze fajkę – rzuciła.

– Trzymaj. Słuchaj. Oficjalna wersja brzmi, że ta trójka przyszła do naszego liceum ze szkoły społecznej na Pradze, tak? To samo w sobie jest dziwne, no bo wiesz, raczej bywa odwrotnie. Ale ja mam tam kumpla, Anka. Takiego chłopaka, z którym byłam przez dwa tygodnie. Poznałam go nad morzem. Zajarałam się, bo jeździł na motorze. Dobra, wiem, jestem głupia. Ktoś musi być głupi, żeby ktoś był mądry. Nieważne, ty słuchaj. On chodził do tej szkoły dobre parę lat, no bo wiesz, nie zdawał i tak dalej. I skończył ją dopiero w tym roku. I on ich nie zna.

– Może pomyliły ci się szkoły. – Anka dalej czuła się nieswojo. Jakby ten dźwięk z lasu wciąż w niej tkwił.

– Nie. Nie, nic mi się nie pomyliło. Ludzie z twojej klasy mówili, że Kluzecki u was na rozpoczęciu roku tak ich przedstawił. Że oni przyszli do nas z tamtej szkoły. A ty nie słyszałaś, bo wgapiałaś się w tego chłopaka jak w szpilki za pięć kafli.

Ance nie chciało się tłumaczyć Anecie, że szpilki za pięć kafli i tego typu elementy garderoby niespecjalnie ją interesują.

Poczuła niemiłe ukłucie. Jej kumpela jednak miała skłonność do powtarzania zupełnie niesprawdzonych informacji i przedstawiania ich jako prawd objawionych.

– Aneta, ale to jeszcze jakby, hmm... Wiesz, to, że ktoś jest trochę inny niż wszyscy, sprawia, że powstają niestworzone legendy na jego temat. Może twój kumpel po prostu złapał ten klimat mówienia o Damianie i reszcie, wiesz... różnych rzeczy. I to jest taka spirala, która się sama nakręca. Rozumiesz.

Popatrzyła głęboko w oczy Anety, szukając w nich chociaż śladu zrozumienia. Ta westchnęła.

– Anka. Wszystko, co oni mówią na swój temat, to nieprawda – powtórzyła bardzo stanowczo.

– Mówią? Niby do kogo? – zdziwiła się Anka. – Przecież oni z nikim nie gadają. Damian rozmawiał tylko ze mną.

– Nikt ich nie zna, Anka. Nikt ich nigdy nigdzie nie widział. Uwierz mi, że każdy od początku roku szkolnego rozmawia tylko o tym, z jakiej ta trójka jest dzielnicy, skąd się wzięli i tak dalej. Nikt ich nie kojarzy. Ludzie pytają i nikt, dosłownie nikt, nie kojarzy ich z imprez, z żadnych spotkań, z żadnych innych dzielnic. Hello, to tak, jakby oni przyfrunęli tu na statku kosmicznym. Stara, oni nawet nie mają żadnych profili, ani na Fejsie, ani na Gronie, nigdzie. Rozumiesz? W Google’u nic nie można znaleźć. Jakby w ogóle nie istnieli, czaisz? Ale to nie wszystko. Jest coś jeszcze. Weź to sobie zobacz, tylko się nie śmiej, proszę.

– Co chcesz mi pokazać, ich zdjęcia ze strony poszukiwanych morderców?

Anka miała już szczerze dosyć tej rozmowy. Jej kumpela dała się wkręcić w tę głupią histerię wokół Damiana i pozostałych i teraz wciągała w to ją. W końcu Aneta wyciągnęła coś z kieszeni – była to złożona na cztery, mocno wygnieciona kartka.

– Co to jest? – zapytała Anka.

– Zobacz sama – odparła Aneta. – Piotras znalazł to dzisiaj w internecie zupełnie przypadkiem.

– Nie znam żadnego Piotrasa – powiedziała Anka.

– I dobrze, bo to ostatni wieśniak, ale to nieistotne...

Na kartce było wydrukowane ogłoszenie o zaginionej osobie, takie, jakie widzi się przyklejone na słupach bądź przystankach autobusowych. Pod hasłem „POSZUKIWANY” widniały zdjęcie oraz podpis: „Krzyś Majecki, 11 lat, zamieszkały w Tarnowie, nie wrócił do domu, ostatnio widziany 13.02.2007 roku w okolicach sklepu Carrefour na ulicy 3 Maja, około godziny piętnastej”. Ze zdjęcia patrzył na nią chudy, śmieszny chłopiec z potarganymi włosami, ubrany w za dużą bluzę z kapturem. Spoglądał prosto w obiektyw, wyraźnie zdezorientowany i znużony, jakby fotograf powtarzał ujęcie z uporem dobre kilkanaście razy.

– Kto to? – zapytała Anka. – I po co mi to w ogóle dajesz?

– Przyjrzyj się dokładnie. – Aneta nie spuszczała z niej wzroku.

Popatrzyła na zdjęcie jeszcze raz, ale dałaby sobie uciąć rękę, że widzi tego chłopaka po raz pierwszy. Spojrzała ponownie głęboko w jego oczy. I to zauważyła. Coś dziwnego, hipnotyzującego, zatrzymującego oddech.

Zapadła cisza. „To niemożliwe” – pomyślała. „To jakaś zupełna głupota. Oni wszyscy pogubili gdzieś własne mózgi”.

– Aneta, błagam cię – powiedziała cichym, drżącym głosem – to jakaś absolutna bzdura.

– To ja cię błagam – odparła Aneta. – Wiem, że się z nim spotkasz i nic, stara, za żadne skarby, nie wybije ci tego z głowy. Ale weź to zdjęcie i o nie zapytaj. Ty myślisz, że ja jestem jakaś wariatka, że wierzę w każde gówno, które powtarzają ludzie. To wcale nie tak. Ja mam przeczucia i ty dobrze wiesz, stara, że one się sprawdzają.

– Fakt, masz przeczucia. – Anka schowała zdjęcie do kieszeni. – Ale ja też czasem je mam. I w tym momencie moje przeczucia mówią, że to jakaś kompletna głupota.

Aneta chciała coś jeszcze dodać, ale wtedy zadzwonił telefon Anki. Dziewczyna popatrzyła na wyświetlacz – ojciec. Odebrała.

– Ania... gdzie jesteś? – zapytał tata dziwnym, niskim i mocno zaniepokojonym głosem. Momentalnie poczuła, jak serce zaczyna jej bić szybciej.

– Niedaleko domu, tato... – odparła. – Ale o co chodzi? Coś się stało?

– Mama... coś stało się mamie. Jest ciężko chora. Właśnie jedzie do nas karetka. Proszę, przyjdź... – Głos ojca łamał się na każdej sylabie, a Anka słyszała to chyba pierwszy raz w życiu.

– Tato – spanikowana prawie krzyknęła – tato, ale co... Ale o co chodzi?!

– Proszę, Anuś – jej ojciec z wielkim trudem wyduszał z siebie następne wyrazy – wróć teraz do domu. To wygląda poważnie.

[...]