Copyright by Agnieszka Peszek 2025

Copyright by 110 procent 2025

Wydanie 1

Redakcja: Dominika Kamyszek – OpiekunkaSlowa.pl

Projekt graficzny okładki: Andrzej Peszek

Skład: Agnieszka Peszek

Wersja elektroniczna: Mateusz Cichosz | @magik.od.skladu.ksiazek

ISBN: 978-83-971907-3-3

Wydawnictwo 110 procent

Cymuty 4, 05-825 Czarny Las

www.peszek.pl

Życie jest jak teatr marionetek.

Dlatego warto zdać sobie sprawę, czy ktoś nie pociąga za nasze sznurki.

autor nieznany

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Cytat

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Część 2

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Część 3

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Część 4

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Epilog

Kilka słów

Prolog

Anna

Powoli otwieram oczy, ale natychmiast je zamykam.

Ból głowy jest tak intensywny, że momentalnie mnie okropnie mdli.

Pięć lat temu poślizgnęłam się na lodzie i uderzyłam brzuchem o metalową ławkę. Myślałam wtedy, że bólu, który mnie dopadł, nic nigdy nie pokona. Złamałam dwa żebra, stłukłam sobie bark. Oddychanie sprawiało mi wielką trudność, a podnoszenie czegokolwiek musiałam wyeliminować na kilka miesięcy. Dobrze pamiętam, jak łzy leciały mi potokami, a po głowie krążyły czasami głupie myśli. Miałam wszystkiego dość, a wyobraźnia podpowiadała mi, że to nigdy się nie skończy.

Teraz nie wiem, co mnie czeka, ale ból jest znacznie mocniejszy, co kiedyś wydawałoby mi się niemożliwe.

Czuję się, jakbym straciła kontrolę nad moim ciałem.

Słyszę jakieś ruchy dookoła, wyłapuję zapach ludzkiego ciała, ale powieki mnie nie słuchają, więc nie mogę zweryfikować moich odczuć.

Próbuję ruszyć choćby palcami dłoni, ale nie jestem w stanie. Są jak zrobione z ołowiu, zdecydowanie dla mnie za ciężkie. Moje siły z bliżej nieokreślonych powodów zostały zredukowane praktycznie do zera.

– Możemy jechać.

Do moich uszu dolatuje męski głos, a po sekundzie słyszę trzaśnięcie drzwiami.

Nigdy nie należałam do wybitnie wścibskich, chociaż mama czasami mnie ganiała za wciskanie nosa w nie swoje sprawy, ale teraz bezwzględnie muszę otworzyć oczy i upewnić się, gdzie jestem.

Gdzie leżę?

Pozycji jestem pewna, ale niczego więcej.

Próbuję jeszcze raz spiąć się w sobie i unieść ręce, które leżą na brzuchu, bo czuję ich ciężar, ale mój wysiłek na nic się zdaje. Nie dość, że nie mam siły, to odnoszę wrażenie, że są czymś spętane, ale to wszystko, co jestem w stanie wyłapać.

Napinam się cała i ponownie próbuję unieść powieki. Ten niewielki kawałek skóry, dzięki któremu moje oczy izolowane są od świata, waży w rzeczywistości tyle co nic, ale obecnie i tak stanowi wyzwanie z kategorii najtrudniejszych. Kiedyś czytałam, że oko ludzkie to około siedmiu, maksymalnie ośmiu gramów, powieki pewnie ważą podobnie. Teraz jednak mam wrażenie, że ich waga liczona jest w tonach.

Zbieram wszystkie moce z całego ciała, napinam się w środku, milimetr po milimetrze powoli otwieram oczy. Momentalnie atakuje mnie jaskrawe światło, a następnie ból. Ostry, w skroni, jakby ktoś przyłożył w to miejsce metalowy szpikulec i próbował wwiercić mi go w czaszkę. I niestety na tym polu odniósł sukces.

Olbrzymi.

Przegrywam walkę.

Znowu zamykam oczy, nie uzyskawszy odpowiedzi na żadne z moich pytań.

– W jakim jest stanie? – ponownie słyszę ten sam głos.

Wypowiedziane słowa same w sobie mogłoby sugerować, że ktoś się o mnie troszczy, ale wyczuwam w tonie wrogość. Jakbym wyrządziła jakąś krzywdę jego właścicielowi, chyba mężczyźnie, pewnie około trzydziestki, którego zupełnie nie kojarzę, przynajmniej po tych kilku wyartykułowanych sylabach.

Robi mi się niedobrze, coraz bardziej wiruje w głowie. Czuję się tak jak za dzieciaka, gdy kręciłam się na karuzeli, i to zdecydowanie za szybko.

Mam wrażenie, że zaraz zemdleję.

Nagle czuję szarpniecie.

Jestem w samochodzie. Do mojej głowy wpada myśl, a po sekundzie dolatuje do mnie charakterystyczne wycie. Jestem już tego pewna, jadę karetką.

Jako mała dziewczynka zawsze chciałam nią pojechać, ale teraz nie ma we mnie ani krzty euforii z tego powodu.

Są tylko strach i przerażenie.

Dzieje się coś dziwnego.

Kiedyś słyszałam o ludziach, którzy tracą kontrolę nad swoim ciałem i nie są w stanie nad nim zapanować. Oglądałam o tym nawet film, tylko z reguły działo się tak z jakiegoś powodu.

A mnie się nic nie stało. Jestem zdrowa. Ostatnio zrobiłam sobie cały pakiet badań i wszystko było w porządku, więc dlaczego tak nagle…?

Musiało zdarzyć się coś innego niż choroba z zaskoczenia.

Ostatnie, co pamiętam, to Daniel stojący obok swojego ojca.

Jego wyraz twarzy, taki przerażający, a później… nic.

Mój mózg nie podpowiada mi żadnych obrazów. Jakby ktoś wymazał je z mojej pamięci magiczną gumką.

Muszę się dowiedzieć, co się wydarzyło, a jedyne, co przychodzi mi do głowy, to pytanie do załogi karetki. Nie wiem, czemu facet miał taki nieprzyjemny głos, ale w sumie nic to nie musi znaczyć.

Leży w karetce nieprzytomna kobieta, więc nie musi się prężyć, próbując mnie pocieszyć. Skąd może wiedzieć, że jestem świadoma tego, co dzieje się dookoła, i potrzebuję kilku słów wyjaśnienia i pocieszenia. Może chwilę wcześniej pokłócił się z dziewczyną lub dostał od szefa wiadomość, że nie dostanie podwyżki. Wiele mogło spowodować, że jego głos wydał mi się oschły. Sama też nie zawsze jestem radosna niczym ptaszek o poranku.

Ale nie to jest teraz dla mnie problemem. Zbieram siły.

Ponownie cała się napinam.

Raz, dwa, trzy.

Unoszę powieki.

Ból jest nie do zniesienia, ale muszę wiedzieć, co mi jest.

Czy umieram i powinnam pożegnać się z życiem?

Co mi się stało?

Dlaczego leżę w karetce?

Światło razi okropnie, ale nie zamykam oczu. Koło mnie siedzi kobieta w pomarańczowym stroju. Momentalnie odwraca głowę, gdy na nią patrzę, tak jakby się mnie przestraszyła. Może coś jest nie tak z moją twarzą. Może ból głowy jest wynikiem poważnej deformacji.

– Ocknęła się – informuje kolegę, który siedzi u moich stóp.

Widzę tylko jego czubek głowy. Ma na niej czapkę. Od kilku dni jest bardzo zimno, więc w sumie to nakrycie nie powinno mnie dziwić. Sama nie lubię niczego na głowie, nawet jak na dworze panuje siarczysty mróz, za co mama zawsze mnie ganiała, gdy byłam mała.

– Jak się pani czuje? – pyta człowiek, którego twarzy nie widzę. Jest ciutkę przyjemniejszy niż chwilę temu.

Próbuję otworzyć usta i wypluć jakieś słowa, ale język, wargi są jakby nie moje. Chyba są na swoim miejscu, ale nie mam nad nimi kontroli.

Kręcę tylko minimalnie głową na boki, a z kącików oczu lecą mi łzy bezsilności i bólu. Nawet nie wiem, co w tym momencie bardziej mnie męczy.

Chciałabym powiedzieć, pokazać, co mi doskwiera, ale nie mogę.

Teraz dociera do mnie, że boli mnie nie tylko głowa, ale i brzuch.

Przenoszę wzrok na kobietę, bo brak połączenia wzrokowego z mężczyzną mnie irytuje. Powoli obracam głowę, licząc, że zaraz zobaczę chociaż cień empatii, zainteresowania, ale nie.

Patrzy na trzymane przed sobą kartki, których kawałek widzę z mojej perspektywy.

Zawsze wydawało mi się, że w takich sytuacjach lekarze czy pielęgniarki powinni być pozytywnie nastawieni, ale ta pani zdecydowanie nie jest.

– Proszę pani, czy pani mnie słyszy? – Mężczyzna się przysuwa, nie wyłapując jakiejkolwiek mojej reakcji.

Teraz widzę jego twarz i chciałabym się do niego uśmiechnąć, mimo że on tego nie robi. Ma ściągnięte brwi, jakby się złościł lub intensywnie nad czymś myślał. Oczy świecą niesamowicie niebieską barwą, to chyba jedyny element jego twarzy, który jest ładny. Krzywy nos i jakaś brodawka na żuchwie powodują, że najchętniej odwróciłabym wzrok, ale nie mogę. Tylko on wykazuje zainteresowanie moją osobą. Jego koleżanka zachowuje się, jakby coś ją ugryzło. Jakby miała do mnie o coś żal, a ja ją widzę pierwszy raz w życiu.

– Ja… – dyszę, ale mój głos nie chce przeobrazić się w kolejne słowo. Grzęźnie gdzieś w środku mnie. Robię większy wdech i czuję ból rozlewający się po ciele, jak wtedy, gdy uszkodziłam żebra. – Co mi…

– Co pani jest? – podpowiada, a ja mrugam, próbując dać znać, że tak właśnie brzmi moje pytanie. – Tego to my nie wiemy. Została pani znaleziona nieprzytomna, cała we krwi.

We krwi? Te dwa słowa rezonują mi w głowie. Mężczyzna patrzy na mnie, jakby liczył, że coś mu wyjaśnię, wytłumaczę, ale ja sama przed sobą nie jestem w stanie.

Ja krwawię – wizja ta mnie przeraża. Mimo swojej profesji i faktu, że wiele widziałam, wypływająca ze mnie czerwona maź mnie paraliżuje. Już samo pobieranie krwi stanowi dla mnie problem, nie mówiąc o otwartej ranie, bo przecież jakimś otworem się wydobywa. Może z brzucha, skoro tak mnie boli, ale głowa też jest możliwa. Żadna z tych opcji nie napawa optymizmem.

– Gdy przyjechaliśmy, była pani nieprzytomna, ale oddychała – powtarza mężczyzna. Muszę wyglądać tragicznie, skoro tak robi. – We wstępnym badaniu nie znaleźliśmy u pani żadnych poważnych obrażeń, ale dopiero w szpitalu zostanie potwierdzone, czy nie ma pani uszkodzonych jakichś narządów wewnętrznych.

Uff. To, co mówi, nie brzmi jak jakaś wielka tragedia, tylko…

Sekunda nadziei i znowu pojawia się to dziwne uczucie.

Lęk.

Dlaczego jego wyraz twarzy krzyczy do mnie coś zupełnie innego?

Błądzi wzrokiem, jakby nie chciał mi czegoś powiedzieć.

Wzdycha.

Sekundy lecą, jakby czas stanął.

Karetką szarpie, a moje ciało znowu się napina. Ból jest nie do zniesienia, ale nie odrywam wzroku od twarzy ratownika.

– Prokurator zabezpieczył ślady na pani – wydusza z siebie po chwili. W tym momencie jego wzrok pada na mój brzuch.

O co tu, kurwa, chodzi?

Jaki prokurator?

Delikatnie unoszę głowę, chcąc zobaczyć, na co patrzy.

Ból w skroniach paraliżuje, ale staram się o tym nie myśleć. To nie moment na użalanie się nad sobą.

Ignoruję sygnały wysyłane przez ciało.

I w końcu to widzę. Moje poczucie braku władzy nad rękoma nie wynika z faktu jakiegoś paraliżu, ale czegoś zupełnie innego. Mam skute ręce. Połączone metalowymi kajdankami.

Od razu przed oczami pojawia mi się Harrison Ford, który uciekał tyle razy, że mógłby udzielić mi teraz jakiejś dobrej rady, bo chyba mam przesrane.

Kręcę głową, aby odgonić tę absurdalną myśl.

Stało się coś przerażającego, czego ja byłam częścią. Nic z tego nie pamiętam, a najgorsze, że inni sądzą, że zrobiłam coś złego.

W głowie mam tysiące pytań, których nie jestem w stanie wyartykułować, a jedno najczęściej się powtarza: dlaczego poza kajdankami mam na dłoniach worki?

O co tu chodzi?

Mężczyzna wraca na swoje miejsce, najwyraźniej nie widząc sensu prowadzenia czegoś na kształt monologu, a ja zamykam oczy, próbując przypomnieć sobie cokolwiek.

Cały dzień wyglądał normalnie. O dwudziestej wyszłam od pana Waldemara, poszłam się wykąpać, zjadłam i gdy wracałam do pokoju, zauważyłam coś nietypowego.

Drzwi były uchylone, co mnie zdziwiło. Na pewno je zamykałam. Mam jakąś manię i nie znoszę, gdy coś jest niedomknięte.

Weszłam do środka. Stał tam Daniel, mówił coś.

Tylko co?

Próbuję wydusić z zakamarków pamięci jakieś wspomnienie, ale nic nie słyszę.

Pamiętam jeszcze twarz staruszka w jakimś dziwnym grymasie. Tak jakby cierpiał. Jakby jego syn coś mu zrobił. Jakby nie mógł oddychać. Nie pamiętam nic więcej poza dziwnym szczegółem. Daniel miał na palcu pulsoksymetr. Tak jakby jego ojcu coś się działo, a on to ignorował i zdjął mu z palca urządzenie do pomiaru stężenia tlenu we krwi.

Ale nie pamiętam jego tłumaczenia, mojej reakcji.

Rozmawialiśmy? Czy mnie olał?

Jak zareagowałam? Podeszłam do pana Waldemara i mu pomogłam?

Na pewno, nie zostawiłabym go samego.

Tylko nic z tego nie pamiętam.

Może on mi coś zrobił, a ja się broniłam?

Moją głowę wypełniają absurdalne myśli, a żadna mi się nie podoba.

Nagle uderza mnie jedna rzecz.

Gdy weszłam do pokoju mojego podopiecznego, było dobrze po dwudziestej, a teraz jest jasno. Upłynęło sporo czasu.

Nic w tym mi się nie klei.

Ponownie powoli otwieram oczy.

Kobieta patrzy na mnie. Nie wygląda sympatycznie. Ma mocno zaciśnięte usta i lekko wybałuszone oczy. Muszę się przemóc i wytrzymać to spojrzenie. Może ona coś wie. Może jakimś cudem mi wyjaśni, o co chodzi.

– Co… Co się… – Nie daję rady, ale ona wie, o co chodzi.

Po jej twarzy przemyka coś na kształt uśmiechu. Ale nie radosnego, który pokazujemy, jak coś nas cieszy, ale takiego szatańskiego, gdy ktoś czerpie radość z nieszczęścia drugiej osoby.

Pochyla się w moją stronę, a ja czuję, że popełniłam błąd. Mogłam milczeć i czekać na rozwój zdarzeń. Czuję jej perfumy, zdecydowanie zbyt słodkie, przytłaczające, ale wolę skupić się na nich niż na jej grymasie twarzy.

Jej oddech owiewa mój policzek i parzy.

Aż w końcu słyszę jej głos:

– Masz krew na rękach.

Kręcę głową.

To nie może być prawda.

Nie wiem skąd, ale nagle czuję napływ jakiejś zwierzęcej siły.

– Ja nic nikomu nie zrobiłam! – wydzieram się i szarpię.

Chyba żadne z nich się tego nie spodziewało.

Wrzeszczę jak oszalała, aż nagle świat spowija ciemność.

Część 1

wcześniej

Rozdział 1

Anna

Gdy zatrudniałam się w szpitalu, postrzegałam tę pracę jako spełnienie marzeń. Pomoc młodym matkom przy ich malutkich dzieciach. Patrzenie na radość witania ich na świecie. Wiedziałam o trudach pracy, bo robiłam to już od dziesięciu lat, ale nie sądziłam, że na przestrzeni trzech kolejnych znienawidzę tę pracę i każdy poranek będzie wiązał się z bólem brzucha, złym samopoczuciem i ciągłymi nerwami.

Jedna koleżanka zasugerowała mi nawet pójście do psychiatry, ale ja nie chciałam posuwać się aż tak daleko. Inne kobiety tak robiły i często dostawały zwolnienie na kilka miesięcy, aby dojść do siebie. Tylko że po powrocie nic by się nie zmieniło, o ile nie byłoby gorzej. Niestety mszczenie się przełożonych od jakiegoś czasu było na porządku dziennym.

Poza tym dobrze wiedziałam, że to nie praca jest problemem, ale ludzie, a dokładniej nepotyzm. Gdy na odpowiedzialnym stanowisku ląduje nieodpowiednia osoba z koneksjami, nic dobrego nie może z tego wyniknąć. Niestety tak stało się u mnie w szpitalu.

Panią dyrektor została zupełnie przypadkiem żona burmistrza. Miła i sympatyczna kobieta koło pięćdziesiątki, przynajmniej tak o niej pisała prasa. Szkoda tylko, że mało kto rozpisywał się o jej kompetencjach, a bardziej ich braku. Nigdy wcześniej nie miała do czynienia z ochroną zdrowia. W dodatku nigdy nie pracowała w większej organizacji. Wraz z matką prowadziła małą sieć kwiaciarni. Nie wiem, jakim cudem ktoś wymyślił, że jest odpowiednią osobą na tak ważne stanowisko, gdzie trzeba być geniuszem w zakresie zarządzania i mieć sporą dawkę wiedzy medycznej, a w sumie najlepiej być lekarzem, bo tylko to daje odpowiedni wgląd w pracę podwładnych.

Pojawiła się miesiąc po tym, jak ja zostałam zatrudniona. Jej poprzedniczka nagle zachorowała i nie mogła dalej pełnić funkcji, którą sprawowała od dziesięciu lat, podnosząc szpital ze zgliszczy. Podobno zrewolucjonizowała go nie do poznania. Ustanowiła nowe procedury, pozyskała fundusze na sprzęt, którego wcześniej brakowało. Była ostra, czasami zbyt, ale każdy ją szanował. Zdecydowanie odpowiednia osoba na odpowiednim stanowisku. Wiedziałam, że część personelu wybrała tę placówkę właśnie ze względu na nią – i zupełnie się temu nie dziwiłam. Gdy odeszła, by zadbać o własny pogarszający się stan zdrowia, o czym krążyły plotki, zapanował strach przed przyszłością. Przedstawiając nową szefową, zapewniano nas, że jest kompetentna i będzie kontynuowała pracę poprzedniczki. Niektórych to uspokoiło, ale nie wszystkich. I ci drudzy, jak się okazało, niestety mieli rację w swoim sceptycyzmie.

Zapanował chaos.

Nagle system, który dotychczas świetnie funkcjonował, powodując, że szpital z każdym rokiem poprawiał swoje miejsce w rankingach miejsc przyjaznych matce i dziecku, zaczął szwankować. Nasza pozycja na tle konkurencji powoli spadała, czemu się nie dziwiłam, obserwując z pierwszej linii to, co działo się na oddziałach.

Osoby zatrudniane przez nową szefową zaczęły kwestionować procedury, które sprawdzały się rewelacyjnie przez ostatnie lata, a na ich miejsce wchodziły nowe, zupełnie niezrozumiałe. Raz nawet słyszałam, jak nowa szefowa pielęgniarek na oddziale patologii ciąży tłumaczyła, że mają coś robić, „bo tak”. To był jej argument!

Najgorsze, że wszystko to odbywało się kosztem nas, pracowników.

Odpowiedzialność za czyjeś życie nie mogła nie zostawiać w człowieku zmian. Ale wraz ze zmianami wdarł się jeszcze większy stres, a idący z góry przykład braku szacunku do podwładnych szerzył się niczym szarańcza.

Gdy pierwszy raz zostałam zwyzywana przez przełożoną za to, że na chwilę zostawiłam strzykawkę na stole, ponieważ pacjentka potrzebowała pomocy, wmawiałam sobie, że to nic strasznego. Jak to ja przepłakałam pół nocy, bo od zawsze nie lubię, jak ktoś mnie o coś upomina, ale w sumie wyszłam z założenia, że to moja wina. Faktycznie popełniłam błąd, a jej reakcja mogła być wypadkową wielu rzeczy. Każdy może mieć zły dzień. Jednak gdy pięć dni później zostałam wezwana na dywanik za zbyt długą rozmowę z kobietą, której tłumaczyłam, jak ważne jest prawidłowe trzymanie maleństwa tak, aby nie robić mu krzywdy, zdębiałam.

Wybrałam ten szpital właśnie ze względu na ludzkie podejście do rodzących, choćby opcję skorzystania ze znieczulenia, gdy kobieta nie chce nikomu nic udowadniać i cierpienie dla idei nie jest jej życiowym celem. Ważna jest też możliwość rozmowy z psychologiem dla kobiet, które straciły maleństwo, ale i dla tych, które postrzegają poród i przyjście potomstwa na świat jako coś traumatycznego, czując, że ich życie się kończy, a nie zaczyna nowy ekscytujący rozdział.

Podobało mi się, że ludzie z personelu medycznego nie byli tu traktowani jak wyrobnicy, ale część ważnego procesu, który wpływa na życie wielu osób. Doceniano nas, a miłe gesty ze strony rodzących były na porządku dziennym.

Niestety to zaczęło znikać i jawić się nam jako piękne wspomnienie.

Później było tylko gorzej. Plaga mobbingu, na który góra dawała ciche przyzwolenie, szerzyła się niczym dżuma w średniowieczu, zbierając plony w postaci rezygnacji z pracy. Szpital, dla którego personel potrafił zmieniać życiowe plany, sprowadzić się z drugiego końca Polski albo rozstać się z partnerem, bo ten cisnął za wyjazdem za granicę, zmieniał się nie do poznania.

Epizody płaczu, bezsilności zaczęły pojawiać się u mnie coraz częściej, aż praktycznie każdego dnia po powrocie do domu kilka łez spływało mi po policzkach. Każdego dnia wytykano mi błędy, które były coraz bardziej absurdalne, jak zbyt długie wyjścia do toalety czy pomoc kobiecie, która nie była z mojego oddziału.

Ale chyba czara goryczy przelała się, gdy moja przełożona, która już parę razy śniła mi się w roli odrażającego karła, zwyzywała mnie, gdy podczas porodu puściłam kobiecie relaksującą muzykę. Darła się na mnie, jakbym co najmniej kogoś zabiła, a ja tylko chciałam jej umilić chwilę, gdy wychodzące dziecko rozrywało jej krocze.

Nie tylko ja miałam takie odczucia, co mnie pokrzepiało i dodawało dziwnego rodzaju otuchy. Nie tylko ja cierpiałam.

– Mam już dość.

Tymi słowami zamiast „dzień dobry” czy „cześć” przywitała mnie pewnego dnia smutna Marzena, a potem padły słowa, których gdzieś w środku się spodziewałam:

– Pracuję tutaj szesnaście lat i pierwszy raz od dawna rozważam odejście. Fakt, że jakaś niewykształcona siksa mówi mi, co mam robić, i nie dopuszcza, że może się mylić, wkurza mnie prawie jak mój stary. Ja pierdzielę, ostatnio ta głupia baba zaczęła krytykować to, jak ustawiłam lampę nad noworodkiem z żółtaczką, mimo że robię to od lat i nikt nigdy się nie przypieprzał. Albo hit! – krzyknęła wtedy, a ja aż podskoczyłam przestraszona. – Ten babsztyl skomentował, że sobie podśpiewuję. Czujesz to?

Spojrzała na mnie, a ja tylko pokręciłam głową. Śpiew Marzenki to było coś, za czym tęskniły pacjentki i o czym często wspominały w komentarzach. Każdy, kto ją chociaż raz usłyszał, wiedział, że ma niezwykły talent, i był żądny więcej.

– A i jeszcze jedno – ciągnęła. – Podobno jakiś pan się na mnie skarżył, bo zaczęłam tłumaczyć kobiecie, jego żonie czy partnerce, cholera wie, że bliskość z dzieckiem jest bardzo ważna. Tworzy się więź i takie tam. Generalnie to młoda matka bała się brać maleństwo na ręce, że mu coś zrobi. Pokazałam jej, jak podnosić synka, odkładać, przystawiać do piersi i tak dalej. Powiedziałam, że nawet może sobie kłaść malucha na brzuch i tak z nim odpoczywać. Opowiedziałam o chustach do noszenia i nawet dałam ulotkę z instrukcją, jak to się zakłada. Ale ojcu to nie przypadło do gustu i ta głupia baba stwierdziła, że nie mam prawa wyrażać swoich poglądów. Na to ja, że jakich moich poglądów? To międzynarodowe organizacje podkreślają, jak ważny jest kontakt matki z dzieckiem, i to na kursach tego wszystkiego się nauczyłam. Miałam wrażenie, że ona zupełnie nie rozumie, co tutaj się dzieje i że czasami trzeba pacjentkom czy ich rodzinom wyjaśnić pewne sprawy, pomóc i nakierować na odpowiedni tor.

– Przykro mi – wydusiłam z siebie. Nic innego nie przychodziło mi do głowy. Nie chciałam próbować jej wmówić, że to się zmieni, będzie lepiej, bo sama w to już nie wierzyłam. Praca, o którą tak zabiegałam, powoli zmieniła się w koszmar, z którego sama chciałam się wyrwać.

I oto jestem, trzy miesiące później decyduję się na ten ostateczny krok.

Zamykam za sobą wielkie drewniane drzwi i czuję rozchodzącą się po ciele ulgę.

Nigdy nie sądziłam, że bezrobocie tak mnie ucieszy. Mam na koncie sporo kasy ze spadku po babci, ale jest on na starość, nie na przeżeranie go, gdy jestem w kwiecie wieku, bo cały czas tak na siebie patrzę.

Wiem, że dla niektórych rocznik 1986 to abstrakcja i młodziaki myślą, że za mojej młodości po ulicach biegały dinozaury, ale ja czuję, że wszystko jeszcze przede mną. W sumie patrząc na całe moje życie, teraz jest mi prawie idealnie.

Mam przed sobą jeszcze sporo czasu, żeby pracować. Kocham pomagać innym i pragnę robić to dalej. Wiem, że wiele osób korzystałoby z życia, gdyby odziedziczyło tyle pieniędzy co ja. Jedna koleżanka, która zupełnie przypadkiem dowiedziała się o spadku, rozmarzona zaczęła wymieniać, co by za to kupiła lub zrobiła.

– Sprzedałabym mieszkanie, kupiła dom w lepszej dzielnicy. Pojechała na wakacje, powiększyła cycki, zmieniła całą szafę dzieciom i sobie, i przez jakiś czas bym nie pracowała. Wakacje mi się należą.

Na początku przez chwilę nawet rozważałam taki pomysł. Jak policzyłam, pieniędzy starczyłoby mi na jakieś piętnaście, a może i dwadzieścia lat, w zależności od tego, w jakim tempie bym przejadała oszczędności. I co potem?

Skończyłabym jako bezrobotna, bez kasy, z pięćdziesiątką na karku i doświadczeniem z innej ery. Po długich rozważaniach postanowiłam nie odpuszczać. Teraz pracować, zbierać kasę, aby za dziesięć lat wyjechać w góry, otworzyć mały pensjonat i cieszyć się życiem i pięknym krajobrazem, nie stresując się, nawet jak klienci nie przyjadą. Po prostu mieć swoje miejsce na świecie, do którego zaglądaliby turyści żądni ciszy, spokoju i cudownego widoku za oknem.

Dlatego kładąc na biurku wypowiedzenie, uśmiecham się, a słowa „Nie możesz nas tak zostawić!” mojej bezpośredniej przełożonej spływają po mnie w ułamku sekundy.

Moją radość z wolności podbija fakt, że mam realną szansę na nową pracę. Igor podrzucił mi świetne ogłoszenie z posadą, która wydaje się idealna, a dzięki otrzymanym informacjom czuję się przygotowana jak nigdy. Z jakiegoś powodu wierzę, że odmieni to moje życie.

Na lepsze.

Chociaż po tym, co ostatnio mnie spotkało, poprzeczka nie wisi zbyt wysoko.

Rozdział 2

Daniel

Jeszcze sto, dziewięćdziesiąt, osiemdziesiąt…

Staram się przyspieszyć, ale brakuje mi powietrza w płucach, a nogi odmawiają posłuszeństwa. W tym momencie niczym przez megafon słyszę w głowie głos mojego trenera biegowego, z którym spotykam się raz w miesiącu: „Jak już serio nie możesz, to przyspiesz”. Absurdalne, bez sensu, ale robię to. Nie wiem, skąd wygrzebuję resztki sił.

Dobiegam do bramy, a mój zegarek zaczyna wibrować.

Dziesięć kilometrów.

Pięćdziesiąt jeden minut i siedemnaście sekund.

Niewiele dzieli mnie od kolejnego rekordu. Kiedyś udało mi się pokonać dyszkę w pięćdziesiąt minut i trzydzieści sekund, ale wtedy byłem o dziesięć kilogramów lżejszy, w lepszej kondycji fizycznej oraz psychicznej, chociaż to ostatnie podobno czasami daje kopa. Czasami jak ludzie mają więcej problemów, to wkurzenie życiem generuje spory zastrzyk energii.

Chyba nie w moim przypadku. Mnie problemy dołują. Powodują, że jestem ociężały, nic mi się nie chce, a wszystkie myśli krążą wokół jednego. Teraz nie jest inaczej.

Chociaż ja mam od lat ten sam problem. Jest nim ojciec.

Mój własny ojciec, człowiek, który sprawił, że pojawiłem się na tym świecie. W sumie przez większość życia mógłbym powiedzieć, że on jest moim problemem. Powodem, dla którego wielokrotnie myślałem, jak by było się nie urodzić. A w ekstremalnych sytuacjach – jak fajnie byłoby się go pozbyć. Zabić się nigdy nie chciałem z jego powodu. Z innego już tak.

Od kiedy pamiętam, przy każdej kłótni mówił, jaki jestem beznadziejny, a on najlepszy.

Nigdy w jego oczach nawet nie otarłem się o tę jego idealność. Zawsze byłem wybrakowany, słaby, nie taki, jakiego oczekiwał. Nie taki, jakiego chciał mieć, aby móc się mną chwalić na zlotach rodzinnych czy wyjściach służbowych.

Gdy byłem mały, często kazał mi siedzieć w pokoju, gdy przychodzili goście, bo podobno przynosiłem mu wstyd. Zachowywałem się nieodpowiednio, bo czasami byłem zbyt głośny i nie potrafiłem wysiedzieć w miejscu, co nie pasowało do syna kogoś takiego jak on.

Wielki Waldemar Wojciechowski.

Lekarz. Chirurg. Prekursor wielu technik. Postać, do której wzdychały pielęgniarki, a którą koledzy po fachu uznawali za wzór.

Każdy chciał być jak on, tylko nie ja.

Latami mnie męczył i dręczył, aż pod koniec życia los zrobił mu psikusa i najlepszy z najlepszych wylądował pod moją opieką i na mojej łasce.

Sam, bo mama nie wytrzymała już lata temu i umarła. Zdezerterowała, zostawiając mnie z nim. Może gdybym był normalny, oddałbym go do domu starców, ale nie. Wprowadziłem się do niego, a bardziej do siebie, bo dom należał formalnie do mnie, mimo że w końcu mogłem się odciąć od tego, co było. Zamknąć pewną część mojego życia, w której smutek i upokorzenie stały na pierwszym miejscu.

Ale zdecydowałem inaczej.

To forma kary dla niego.

I to na wielu frontach.

Przede wszystkim zamieszkałem z nim i przejąłem dom, a na dodatek przeniosłem go do części, której nie lubił. Kiedyś mieszkała tutaj moja mama ze swoją rodziną. I pewnie nie byłoby nic w tym szczególnego, gdyby nie jeden fakt, a bardziej osoba.

Moja babcia Bogusława.

Twarda babka, jakich już nie ma. Zahartowana życiem – wojną, ojcem tyranem, jako jedna z niewielu rozgryzła mojego starego. Wielokrotnie próbowała zabrać mnie z domu albo nakłonić mamę, by go zostawiła.

Dobrze pamiętam jedną z rozmów babci z mamą, po tym jak ojciec wrócił narąbany do domu i przewrócił się w progu, rozwalając sobie przy tym głowę:

– I ty chcesz, żeby twój jedynak na to patrzył? Myślisz, że to jest dobry przykład? – pytała, próbując wpłynąć na swoją córkę, która oczywiście zabezpieczyła rozcięcie na głowie i położyła męża do łóżka, ignorując wypluwane przez niego inwektywy.

– Ale to pierwszy raz – kłamała mama.

Słysząc to, chciałem wyskoczyć zza rogu, gdzie skulony podsłuchiwałem ich rozmowę, i powiedzieć, że to nieprawda. Z perspektywy czasu nie wiem, jak wtedy udało mi się powstrzymać. Moja nadpobudliwość rzadko kiedy pozwalała mi siedzieć cicho i nie torpedować podszeptów rozsądku.

– Chcesz, żeby jak mój ojciec popychał go, trącał, obrażał? Myślisz, że to było fajne dzieciństwo? Całe życie w traumie. Pomożemy ci. Odejdź od niego, jak nie dla siebie, to dla młodego. On zasługuje na lepsze życie.

Ale mama nigdy się na to nie zebrała, powtarzając mnie i swoim rodzicom, że to chwilowe, twierdząc, że ojciec jest dobrym człowiekiem, a to, co się stało, to okazjonalna trudność. Nie wiem, czemu przy nim trwała, mimo że i ją upokarzał i ranił na każdym kroku. Ja w pewnym momencie nie wytrzymałem i uciekłem. Jak tylko skończyłem liceum, wyprowadziłem się, aby być jak najdalej od tego szatana, jak nazywała go w naszych rozmowach babcia.

Gdy mama zmarła, nie utrzymywałem z nim kontaktu. Musiałem stworzyć się na nowo, bez niego. Szło mi znakomicie – do czasu, gdy dostał udaru. Tak, mogłem oddać go do ośrodka opiekuńczego, ale ja zrobiłem coś innego.

Wylądowałem z nim w jednym domu i postanowiłem mu pokazać, jak to jest być traktowanym przedmiotowo.

Dla człowieka, który przez całe życie wszystkich rozstawiał po kątach, decydował o ich sukcesach i porażkach, stanowiło to swojego rodzaju tortury. Przez długie lata wystarczyło jedno jego słowo, a czyjaś kariera kończyła się gwałtownie lub wybuchała niczym lawa z wulkanu. W domu podejmował strategiczne decyzje, ale do pomniejszych również wtrącał swoje trzy grosze.

Był panem i władcą, gdziekolwiek się pojawił.

I nagle udar zabrał mu wszystko.

Rozum przestał kojarzyć. Brakowało mu słów, a ruchy stały się niezorganizowane.

Jeszcze przez jakiś czas chodził. Poruszał się, ale jak nie on. Kiedyś przemieszczał się pewnym krokiem, a tu nagle nogi pod nim się uginały, a przejście pięciu metrów stanowiło nie lada wyzwanie.

No i przyszły problemy z pamięcią. Nie kojarzył twarzy, nie mógł przypomnieć sobie słów, zdarzeń. Czasami, gdy przychodził lepszy dzień, dało się z nim porozmawiać o bardzo przyziemnych sprawach. Co chciałby zjeść. Dokąd pójść.

A potem walnął w niego drugi udar i odciął go zupełnie, powodując, że z aktywnego człowieka stał się praktycznie roślinką.

Na dodatek zdeformowaną. Niedotlenienie mózgu wywołało paraliż części twarzy. Prawa jej strona była nieruchoma, a tym samym z przystojnego mężczyzny stał się dziwolągiem, w środku którego siedzi sfrustrowany człowiek. Lekarz twierdzi, że on nic nie kojarzy, ale ja wiem, że cały czas jest w nim ten okrutny, sadystyczny ojciec, który zniszczył mi życie. I nad tą resztką planuję się pastwić ile wlezie.

Wchodzę do domu, zrzucam buty biegowe, które przetarły mi się na palcach, i wrzeszczę:

– Wróciłem.

Nie muszę tego robić. Ojciec już wie, że skończyłem trening, bo trzasnąłem furtką, ale co mi tam. Zawsze w domu rugał mnie za trzaskanie i darcie się, więc od kiedy ponownie mieszkamy razem, robię to przy każdej okazji, wiedząc, że nie usłyszę żadnego z jego komentarzy:

– Tylko plebs podnosi głos.

– Czy ty uważasz, że mam problemy ze słuchem?

– Nawet głuchy by cię usłyszał.

Miał całą gamę obraźliwych tekstów na każde moje przewinienie, ale teraz żadnego nie może wyartykułować. Natura go z tego wykluczyła, dodatkowo dorzucając gratis.

Paraliż nerwu twarzowego powodował, że prawy kącik zjeżdża mu do dołu i przy każdym otwieraniu ust ślina spływa mu po brodzie, a wtedy dzieją się dwie rzeczy. Albo osiada tam na dłuższy czas, powodując irytację i szybszą pracę powiek, jakby ich ruchem chciał spowodować, że się zsunie. Niestety na ręce nie może liczyć. Leżą bezwładnie wzdłuż ciała lub spoczywają na kolanach albo brzuchu, w zależności od pozycji, w której ktoś go usadowi. Zgarnięcie kropli śliny jest dla niego po prostu niemożliwe. Jest też inny scenariusz. Kropla ląduje na swetrze lub koszuli, tworząc plamę. Nie wiem, co jest dla niego gorsze. Obu tych rzeczy ojciec nienawidził: bezsilności i nieestetycznych ludzi.

Nienawidził być zależny od kogoś, a brudne ubrania uznawał za brak szacunku do innych.

Wrzucam klucze do koszyczka i ruszam do kuchni po szklankę wody. Przy dziesięciokilometrowym dystansie nie biorę ze sobą nic poza kluczami i telefonem, żebym mógł słuchać audiobooka. Tym razem towarzyszył mi kryminał królowej gatunku, Agathy Christie: I nie było już nikogo, który podobno kiedyś nazywał się Dziesięciu murzynków.

– Zaraz podgrzeję ci obiad – rzucam, idąc pod prysznic.

Nie oczekuję reakcji. W sumie nie wiem, czy mnie słyszy, ale mam to gdzieś.

Podoba mi się to znęcanie nad nim.

Pewnie ktoś inny poszedłby sprawdzić, czy wszystko z nim w porządku, ale nie ja. Może właśnie umiera i zdecydowanie nie chciałbym mu w tym przeszkadzać.

Odkręcam zimną wodę i czekam. Od roku robię lodowate kąpiele. Wiem, że powinienem przygotować ją wcześniej, ale jak często się zdarzało – zapomniałem. Nawet szedłem już to zrobić, ale moje myśli poszybowały w inną stronę i finalnie nie dotarłem do łazienki, a zamiast tego poszedłem sprawdzić, kiedy muszę zrobić przegląd pieca. Teraz woda szybko wypełnia wannę i gdy jej poziom jest już na wysokości jednej trzeciej, wchodzę.

– O kurwa – syczę. Mimo że mam już w tym wprawę, za każdym razem pierwszy kontakt wywołuje u mnie reakcję bólową. Zdecydowanie najgorsze są stopy. Mam wrażenie, że wbijają się w nie miliony małych igiełek.

Siadam na dnie i całe moje nogi znikają pod taflą wody.

Patrzę na zegarek, który już trzy miesiące temu postawiłem w łazience, zabrawszy go z pokoju ojca. Pięć minut. To mój cel. Z reguły tyle wytrzymuję, ale czasami, gdy mam gorszy dzień, wychodzę wcześniej.

Dzisiaj jest ten lepszy. Biegło mi się super. Zjadłem w idealnym odstępie dwóch godzin od rozpoczęcia treningu, więc nic mi się nie przelewało w brzuchu, plus nie zacząłem być głodny w połowie dystansu, co mi się parokrotnie zdarzało. Poza tym od ostatniego treningu minęły cztery dni, więc mięśnie nie były zmęczone żadnym wysiłkiem. Wiem, że powinienem dorzucić chociaż raz w tygodniu wyprawę na siłownię, ale ostatnio strasznie mnie irytują ludzie, a na pakerni musiałbym się zmierzyć ze stękającymi do ucha koksami, którzy wyciskają chore ciężary, a potem rzucają je na podłogę, jakby nie potrafili ich odłożyć delikatnie. Jeszcze do niedawna mi to nie przeszkadzało, ale teraz czuję, że zbyt duża liczba bodźców mnie rozdrażnia.

Najważniejsze, że mam postęp i bez zmian w planie treningowym, co mnie napawa optymizmem.

Poza tym dzisiaj przychodzi kobieta na rozmowę o pracę. O pracę nie w pracy, jak to sobie wczoraj skomentowałem w głowie. Niby nic stresującego, a i tak mam w sobie jakiś lęk.

W końcu za namową kolegi postanowiłem ulżyć sobie w życiu. Stać mnie, a trwanie w tym koszmarze wiele mnie kosztuje. W końcu będę miał kogoś, kto mnie odciąży na stałe, a nie z doskoku.

Kogoś, kto zajmie się ojcem.

Zresztą to dla niego kolejny cios.

– Gdybym kiedyś zachorował, dobijcie mnie – gadał lata temu, zupełnie nie przewidując, że jego ciało faktycznie odmówi mu posłuszeństwa.

Tylko ja nie planuję mu tego ułatwiać, więc własnym kosztem i psychicznym, i finansowym zdecydowałem ciągnąć jego agonię po wsze czasy.

Zdecydowanie zasługuje na karę.

Rozdział 3

Anna

Nie znam chyba nikogo, kto nie stresowałby się rozmową o pracę. Pierwszy raz poszłam na taką kilka dni po moich osiemnastych urodzinach. Szukali bileterki w lokalnym kinie. Zamierzałam uzbierać na wakacje. Nie powodziło nam się, choć mama robiła, co mogła, dlatego ostatnią rzeczą, jakiej chciałam, było proszenie jej o cokolwiek.

Stresowałam się spotkaniem jak nigdy wcześniej. Nikt mi nie powiedział, jak będzie to wyglądało, a od zawsze nieznane wywołuje we mnie ogromny niepokój.

Po drodze do kina trzy razy chciałam zawrócić. Nogi trzęsły mi się nienaturalnie, a ręce tak drżały, że ledwo otworzyłam drzwi do budynku, w którym potencjalnie miałam pracować.

Dobrze pamiętam, jak gruba baba po drugiej stronie biurka niczym robot z kreskówki recytowała, co mam robić. Siedziałam jak zaczarowana i się nie odzywałam.

Wyluzowałam, gdy okazało się, że poza mną nikt się nie zgłosił. Nie musiałam nic mówić o sobie, doświadczeniu i tym podobnych. Przeszłam jednodniowe przeszkolenie i ruszyłam do pracy. Wydawałam bilety, rozliczałam kasę, a gdy nikt już nie chciał kupić wejściówki na film, pomagałam na barze, gdzie mogłam podjadać, co chciałam. Pamiętam, że po miesiącu moje najukochańsze spodnie nagle zrobiły się za ciasne, a twarz lekko się zaokrągliła.

Kolejna rozmowa nie była już taka łatwa, chociaż kosztowała mnie dużo mniej nerwów. Z wiekiem nauczyłam się trochę mniej stresować. Na studiach chciałam dorobić, więc znalazłam ogłoszenie na stanowisko recepcjonistki, ale w weekendy. Okazało się, że pracująca w tygodniu dziewczyna nie mogła w sobotę i niedzielę. Właścicielka salonu kosmetycznego rozmawiała ze mną, jakbym miała pracować na bardzo poważnym stanowisku, łącznie z tym, że w pewnym momencie zaczęła mówić do mnie po angielsku. Na szczęście nie stanowiło to dla mnie wyzwania, ale zupełnie nie widziałam potrzeby, aby tak mocno mnie maglowała. Przez dwa lata pracy tam nigdy nie rozmawiałam z nikim w języku innym niż polski.

Późniejsze rozmowy nie były lepsze. Wytykano mi błędy, analizowano wykształcenie, które zawsze czułam, że jest nie do końca odpowiednie.

Często wracałam z nich roztrzęsiona i z poczuciem, że jestem beznadziejna.

Ale teraz idę praktycznie na luzie. Wiadomo, jest stres, bo nie lubię być oceniana, wypytywana, a spotkanie z obcym mężczyzną nie jest dla mnie komfortowe, ale przespałam w miarę spokojnie całą noc i moje serce nie skacze jak przed zawałem. Oczywiście pocę się trochę i mam w sobie niepokój, ale nie paraliżuje mnie to.

W końcu szukam pracy dla przyjemności, a opieka nad starszym panem tak mi się jawi.

Jasne zasady, żadnych układów. Praca wymagająca, ale też bardzo dobrze płatna. Coś w sam raz dla mnie.

Parkuję swojego wysłużonego opla na chodniku jakieś pięćset metrów od miejsca docelowego i wychodzę z auta.

W końcu w powietrzu czuć wiosnę. Ciepło niesione przez wiatr w połączeniu ze słońcem momentalnie wywołuje na mojej twarzy uśmiech. Przez ułamek sekundy zapominam, dokąd idę. Nigdy nie byłam fanką zimy. Śnieg i mróz powodują, że ograniczam wychodzenie z domu do minimum. Mama zawsze potarzała, że mam za mało tkanki tłuszczowej i nie ma mnie co chronić przed mrozem.

Teraz czuję, że odżywam.

Powoli ruszam w kierunku wskazywanym przez Google Maps. Po siedmiu minutach stoję przed wymienionym w wiadomości tekstowej adresem i czekam. Jak zawsze jestem przed czasem. Nikt mnie tego nie nauczył. Mama należała raczej do tych roztrzepanych, dla których zegarek to nic nieznaczące urządzenie. Często ten wiszący w domu, w kuchni, wskazywał złą godzinę, ale nikt się tym nie przejmował.

Nie wiem, czy to przez to, czy przez charakter mamy, ale jako dziecko zawsze wszędzie się spóźniałam. W czwartej klasie pani od polskiego wraz z koleżankami i kolegami urządzili mi owacje na stojąco, bo pierwszy raz przyszłam na czas.Okropnie się zawstydziłam. Gdy tylko zaczęłam mieć większy wpływ na swoje życie, w pierwszym rzucie przyszła poprawa mojego spóźnialstwa.

W końcu podchodzę do furtki i naciskam guzik po prawej stronie. Kilkanaście sekund później słyszę męski głos:

– Tak?

– Dzień dobry, byliśmy umówieni… – Nie kończę, bo zamek zostaje odblokowany.

Ruszam w stronę domu po wielkich płytach. W sumie nigdy nie widziałam takiego rozwiązania. Chodnik nie jest złożony z ciągu kafli, ale takich rozrzuconych. Oczywiście nie ma problemu, aby z jednego dojść do drugiego, ale ten chaos jest dość osobliwy.

Powoli wchodzę po schodach prowadzących do budynku, gdy w drzwiach pojawia się mężczyzna. Jest wysoki, to znaczy jak dla mnie, bo jak to zawsze moja koleżanka z liceum się śmieje, dla mnie prawie każdy jest wysoki. Mam niecałe metr sześćdziesiąt, a on co najmniej metr osiemdziesiąt. Jest w moim wieku, a może trochę starszy. Ma ciemnoblond włosy, ale koloru oczu nie widzę z takiej odległości, chociaż nie są ciemne, więc strzelałabym, że niebieskie lub szare.

Podchodzę bliżej, ale nie przyglądam mu się jakoś bardzo. Nie chcę wyjść na napastliwą.

– Dzień dobry. – Uśmiecham się i wyciągam w jego stronę rękę, chociaż chyba to on powinien zrobić to jako pierwszy. Kiedyś czytałam co nieco o dobrym wychowaniu, czując, że mam w tym spore braki. Lekko sparaliżowana jego dotykiem, dodaję cicho: – Anna Radwańska.

– Dzień dobry, Daniel Wojciechowski – odpowiada, a ja zaczynam się stresować. – Zapraszam. – Pokazuje ręką wnętrze domu, po czym rusza przed siebie. Trochę to nieładne, bo powinien puścić mnie przodem, ale w sumie te staromodne podejście czasami mnie irytuje. Poza tym musiałby wtedy mówić co chwilę, gdzie mam iść, co byłoby dość niezręczne.

Wchodzę za nim do środka i gdyby nie fakt, że się nie znamy, krzyknęłabym „Wow!”.

Od lat mieszkam w wynajmowanej kawalerce. Nic specjalnego, ale jest przytulne. Ciepłe kolory, sporo kwiatków. Fajnie, ale bez szału.

Tutaj jest zupełnie inaczej. Niczym w amerykańskim serialu z bogaczami w rolach głównych. Nigdy nie widziałam czegoś takiego. Wszystko lśni, a nad nami wisi wielki żyrandol zrobiony z nieskończonej liczby małych szkiełek.

Widząc coś takiego w telewizji czy prasie, zawsze się zastanawiam, czy taka wielka lampa mogłaby kogoś zabić, gdyby na niego spadła. Macham głową, aby wyrzucić z niej te abstrakcyjne myśli, i grzecznie podążam za gospodarzem. Nie chcę, aby moja wyobraźnia odciągnęła mnie od sedna sprawy.

Z korytarza wchodzimy do salonu, w którym umieszczono wielką kanapę w kształcie litery U. Obok niej stoi okrągły szklany stół, a przy nim co najmniej osiem krzeseł.

– Proszę usiąść – mówi w końcu do mnie, ale chyba wolałabym, żeby nadal milczał. Jego głos nie brzmi sympatycznie.

Siadam przy stole i dopiero wtedy do głowy wpada mi zaskakująca myśl.

A co, jeżeli on jest mordercą? Zwabił mnie tutaj pod pozorem pracy przy swoim ojcu. Tylko czy to jest prawdą? Może potencjalny podopieczny wcale nie istnieje, a mężczyzna zaatakuje mnie i uwięzi w piwnicy?

Przechodzi mnie dreszcz, a ręce zaczynają drżeć.

Powiedziałam Igorowi, że idę na rozmowę o pracę. Niby zna gospodarza, ale zanim tu przyjdzie, jak się nie odezwę przez dłuższy czas, on może się mnie pozbędzie. Rozpuści moje ciało w jakimś kwasie, a jak policja się zjawi u jego progu, to powie, że nigdy mnie tu nie było albo że dawno już wyszłam. Ostatnio oglądam sporo programów dokumentalnych o morderstwach i wiem, że ofiary czasami do samego końca nie wiedzą, że ich koniec jest rychły.

– Napije się pani czegoś? – pyta mężczyzna.

Język grzęźnie mi w ustach, więc kiwam tylko potwierdzająco, a w głowie pojawia się kolejna durna myśl.

– Kawy, herbaty czy wody?

– Wodę poproszę – dukam.

A co, jak dorzuci mi coś do picia? Przecież jego ojciec może na coś chorować, a tym samym ma dostęp do jego leków. Nie trzeba wcale jakichś specjalistycznych, aby komuś zrobić krzywdę.

Po chwili przede mną ląduje szklanka, którą na szczęście na moich oczach napełnia prosto ze świeżo otwartej butelki.

– No dobrze. – W końcu się do mnie uśmiecha, a ja czuję, jak moje ciało się luzuje. Sama sobie generuję problemy. Jak zawsze. – Po pierwsze, to czy możemy być na ty? – rzuca.

Patrzę na niego wielkimi oczami, jakby zaproponował mi lot w kosmos. Miałam się nie stresować tą rozmową, a nagle trzęsę się jak osika.

– Tak – odpowiadam niepewnie.

– Daniel jestem. – Tym razem to on wysuwa w moją stronę rękę.

– Anna – odpowiadam, bo ostatnio nie lubię, jak ludzie zdrabniają moje imię.

Wiem, że brzmi to dość staromodnie, ale co na to poradzę. Mama zawsze powtarzała, że jestem bardzo dorosła jak na swój wiek. Już jako dziecko wolałam rozmawiać ze starszymi osobami, a nie równolatkami. Do chyba dziesiątego roku życia nie miałam koleżanki, wszystkie dzieci mi przeszkadzały, a kontakt z rówieśnikami nie sprawiał przyjemności. Dopiero gdy oni podrośli, stali się dla mnie atrakcyjnym towarzystwem.

– To super, nie wyobrażam sobie mieszkać z kimś pod jednym dachem i mówić do niego per pani. Opowiedz mi coś o sobie.

Odwzajemniam uśmiech i mówię. O moim wykształceniu, skończonych studiach pielęgniarskich i o tym, dlaczego nie poszłam na medycynę. Jestem w szoku, gdy wspomina, że rodzice, a dokładniej ojciec cisnął go, żeby poszedł na medycynę, bo sam był lekarzem. Zaczynam spływać potem. Potencjalnie miałabym się zajmować lekarzem.

Potem recytuję listę szkoleń, które odbyłam w ciągu ostatnich lat. Nikt tego ode mnie nie wymagał, ale sama tego chciałam. Lubię się rozwijać, uczyć.

– Dlaczego chciałabyś tu pracować? – wypala.

W ramach przygotowań Igor podrzucał mi różne pytania i to było wśród nich, więc bez zastanowienia odpowiadam:

– Aktualnie szukam pracy, w której mogłabym się skupić na pacjencie, a nie martwić, czy szefowa mnie lubi.

Patrzy na mnie ze zdziwieniem i kiwa głową z uznaniem, ale nie dopytuje o więcej, za co jestem mu wdzięczna.

– Czy jesteś gotowa tu zamieszkać?

Wiedziałam o tym wymogu, ale nie wiem, czemu liczyłam, że może to nieprawda. Wolę mieszkać u siebie, szczególnie że to raptem piętnaście minut drogi.

– Oczywiście – mówię jednak.

– To super. – Kiwa głową. – Dotychczas pielęgniarka przychodziła na kilka godzin w ciągu dnia, ale potrzeby ojca są zdecydowanie większe. A ja nie mam czasu i ochoty na… – Urywa w połowie, a ja zauważam dziwny grymas na jego twarzy. – Zdecydowanie potrzebuję kogoś, kto mnie odciąży. Od lat prowadzę firmę i ostatnimi czasy mamy sporo zamówień, nowych kontraktów i muszę mieć do tego głowę, a nie zastanawiać się, czy ojciec posikał się w gacie lub zrobił coś gorszego.

– Rozumiem – dukam. Nie wiem, dlaczego ten mężczyzna mnie onieśmiela. Nie mogę wydusić z siebie więcej słów. Nie jestem zbytnio wygadana, szczególnie gdy kogoś poznaję, ale teraz znowu lęki robią swoje. Nie tak to miało wyglądać.

– Kiedy mogłabyś zacząć? – pytanie atakuje z zaskoczenia.

Mogłam się go spodziewać. W ogłoszeniu zamieścił informację, że praca od już, ale jakoś liczyłam, że „od już” to też może być za tydzień. Chciałam chociaż przez chwilę nic nie robić, może pójść na masaż, o którym marzę od lat, a nie miałam czasu.

– Jeżeli jest taka potrzeba, to i od jutra – rzucam nieco wbrew sobie.

– Super. – Uśmiecha się tym razem szczerze i sięga po szklankę, a ja czuję, jak kropla potu spływa mi po plecach.

Rozdział 4

Daniel

Nigdy nie wypisywałem sobie żadnych postanowień noworocznych. Nigdy nie wyznaczałem celów tylko z tego względu, że zmieniał się rok. Robię to na bieżąco. Cele od zawsze mają w moim życiu spore znaczenie. Pomagają iść do przodu.

Moja fascynacja nimi zaczęła się chyba na studiach. Podobnie jak wielu strategów, wychodzę z założenia, że idąc małymi krokami, można dojść do celu. Wyznaczam cele związane z firmą czy aktywnościami fizycznymi, ale nigdy się nie zastanawiałem, co mnie uszczęśliwia, bo od lat coś mi ciąży, przyćmiewając każdy sukces.

Nagrodę w konkursie start-upów.

Wyróżnienie dla młodych przedsiębiorców w moim województwie.

Zdobycie dofinansowania, którego uzyskanie podobno było trudne, przynajmniej tak twierdzili moi koledzy ze studiów.

Wszystko mnie uskrzydlało, ale moje skrzydła szybko były podcinane przez ojca.

– Co to za konkurs, ktoś o nim słyszał?

– Pewnie nikt inny się do tego plebiscytu nie zgłosił.

– Jak jest mało zgłoszeń, to dają pieniądze komukolwiek.

Wiedziałem, że mówi to tylko po to, aby mi dowalić. Nie znał realiów mojej pracy, więc skąd miał czerpać wiedzę w tej kwestii?

Teraz w końcu chcę powalczyć o swoje samopoczucie, o to, żebym uśmiechał się częściej, a nie jak buc siedział z zaciśniętymi ustami. Już dawno temu mama mi to wytknęła.

– Co ty jesteś taki pochmurny? – rzuciła, gdy wpadłem na obiad kilka miesięcy przed jej śmiercią. Często spotykaliśmy się w środku dnia. Specjalnie wybierałem tę porę, aby przypadkiem nie wpaść na ojca, a ona wtedy miała wolne od usługiwania mu.

– Nie jestem pochmurny.

– A te napięte żwacze to skąd się wzięły?

Nie skomentowałem tego, tylko grzecznie wróciłem do jedzenia, nie mówiąc jej, że moja dentystka podczas ostatniej wizyty utyskiwała nad moim uzębieniem, biadoląc, że dawno nie widziała tak pościeranych zębów. Niby się śmiała, twierdząc, że jestem trochę jak królik, z tą różnicą, że moje nie odrosną.

A najgorsze, że ostatnio zacząłem patrzeć na ludzi, którzy mnie otaczają, na ich reakcje na mnie i… nie wygląda to zbyt dobrze.

Nawet Anna, która przyszła na rozmowę, spoglądała na mnie, jakby się mnie bała. Wpatrywała się we mnie wielkimi oczami, a jej ruchy jasno mówiły, że jest mnie niepewna.

Tak nie może być, skoro potencjalnie razem zamieszkamy.

Poza tym nigdy nie chciałem, aby ludzie się mnie bali. Zawsze wydawało mi się, że jestem łatwy do lubienia. Na studiach, gdy z ojcem widywałem się sporadycznie, zachowywałem się zupełnie inaczej. Wiele osób uważało mnie za duszę towarzystwa. Zawsze można było na mnie polegać, gdy ktoś chciał iść na miasto. Nigdy się nie upijałem, bo alkohol nie stanowi dla mnie rozrywki. Moi koledzy łoili wódkę niczym herbatkę, a ja zawsze miałem plany na następny dzień. Poza tym napatrzyłem się na to, co procenty robią z człowiekiem. Mój ojciec nigdy nie należał do miłych, ale po kilku głębszych wychodził z niego potwór.

Wyzywanie.

Obrażanie.

Wypominanie rzeczy, które dawno zostały zapominane.

A z czasem w ruch poszły pięści. Najgorsze, że dziad wiedział, jak bić, aby nie było widać.

To wszystko we mnie siedzi niczym drzazga w pozornie wygojonej ranie, ale wiem, że muszę to zmienić. Coś z tym zrobić.

I w tym celu zatrudniam Annę.

Na myśl o tym chce mi się śmiać.

To dla ojca kolejny pstryczek w nos.

Taki ironiczny.

Zawsze powtarzał, że z kobietą pod jednym dachem można zamieszkać dopiero po ślubie.

Dobrze, że nie wie, jaka jest prawda na temat mojego statusu związkowego, chociaż pewnie się domyśla. Od dawna nikogo na poważnie nie ma w moim życiu, za co niestety odpowiada on sam. Tyle razy słyszałem, że nikt mnie nie zechce, że w to uwierzyłem. Nigdy nie miałem przekonania do tych afirmacji, ale w sumie tyle razy powtarzałem po nim te bzdury, że uznałem to za pewnik. Nie wiem, jakim cudem w biznesie mi się udało, skoro i tutaj próbował mi nabruździć. Namieszać w głowie, abym uwierzył, że nie dam rady. Bo co można w życiu osiągnąć, produkując kartony? Kawałek tektury poskładany w odpowiedni sposób.

Ile razy się nasłuchałem, że to beznadziejny pomysł… Nie dość, że skończyłem studia dla debili, bo tylko tacy idą na zarządzanie i marketing, to na dodatek zająłem się biznesem bez szans na sukces.

Na szczęście spotkałem wiele osób, które w tej materii popychały mnie do przodu. Przypadkowych, obcych, z którymi raz w tygodniu spędzałem godzinę na zajęciach ze strategii. Oni dawali mi po stokroć więcej niż jedna z najbliższych mi osób. Ze strony ojca mogłem liczyć tylko na kłody. Matka, jak jeszcze żyła, czasami powiedziała coś miłego, motywującego, chociaż skażona tymi głupimi tekstami o moim braku ambicji i zaangażowania w biznes bez przyszłości, gubiła się czasami i powtarzała jego moralizatorskie teksty. Chłonęła to niczym ludzie kłamstwa w czasach propagandy.

Teraz jednak muszę zacząć myśleć o sobie, a pierwszym krokiem jest wybór opiekunki czy pielęgniarki dla ojca. Gdyby mógł, wykrzyczałby mi w twarz, że to chory pomysł, ale nie może. Gdy oznajmiłem mu, co niebawem nastąpi, storpedował mnie tylko wzrokiem. Przyjąłem to z uśmiechem. Wiem dobrze, jak bardzo go wkurza ta bezsilność.

Kiedyś przy jakiejś okazji, rzucił:

– Ludzie starzy mają gorzej niż małe dzieci. One przynajmniej mają przed sobą perspektywę samodzielności, a taki stary nie. Będzie tylko gorzej.

Wykrakał. Na dodatek spotkała go chyba ta gorsza wersja starości, gdy w głowie jeszcze błądzą jakieś myśli, ale ciało całkowicie odmawia posłuszeństwa.

Kiedyś z kumplem po kilku drinkach rozważaliśmy na temat starości i dyskutowaliśmy, co jest gorsze. Wspólnie doszliśmy do wniosku, że lepiej, aby mózg odpłynął, a ciało dawało szansę na poruszanie się. Wersja, gdy człowiek w miarę sprawny umysłowo uwięziony w niedołężnym ciele, to dla mnie wizja nie do zniesienia.

I takie coś spotkało mojego ojca. Może nie w wersji najgorszej, bo udar nabruździł w jego głowie, ale wiem dobrze, że sporo rozumie. Jego usta wykrzywione w dziwny grymas, sparaliżowane, nie pomagają komunikować się ze światem. Gdyby nie to, pewnie wyrzuciłby mi, jak beznadziejnym synem jestem i że nie chce kolejnej baby, która będzie podcierać mu tyłek, pieszcząc się przy tym jak do niemowlaka: „Wytrzemy pupkę, damy zupkę, sprzątniemy kupkę”…

Ale ja mam to gdzieś.

Zatrudnienie kogoś na stałe z opcją zamieszkania jest najlepszym z możliwych pomysłów.

Zgłosiło się całkiem sporo kobiet, ale po pierwszym przejrzeniu ich aplikacji wyrzuciłem połowę. Z ich zgłoszeń wynikało, że traktują moje ogłoszenie jako matrymonialne. Myślały, że szukam żony, a nie pomocy dla niedołężnego ojca, bo jak inaczej tłumaczyć mało profesjonalne zdjęcia z plaży czy w plenerze i opisy sposobu spędzania wolnego czasu.

Kolejna selekcja odbyła się na podstawie wykształcenia i doświadczenia.

– Ta jest fajna, mogę zobaczyć? – rzuca Rożek, gdy w przerwie na lunch siedzę, dłubiąc w makaronie z kurczakiem, i przeglądam zgłoszenia.

Moja firma to zaledwie dwadzieścia trzy osoby, więc traktujemy się jak kumple. Nie ma hierarchii, konkurowania ze sobą. Miła atmosfera – pod warunkiem że pracownik wykonuje swoją robotę. Już raz zdarzyło się, że ktoś przesadził i zaczął traktować pracę jak wakacje, ale szybko się pożegnaliśmy. To akurat chyba odziedziczyłem po ojcu. Stanowczość.

Nie inaczej jest z Rożkiem, jak lubię go nazywać. Kiedyś na imprezie integracyjnej wymyśliłem mu tę ksywkę i tak już zostało. Jego imię nie pasuje mi do niego i kojarzy się z jakimś seryjnym mordercą, a czytane od tyłu daje oryginalne rozwiązanie.

– Ale ona nie ma być fajna, ma być kompetentna i dobrze zajmować się ojcem, żebym nie musiał nic przy nim robić.

Chwyta zgłoszenie, które wydrukowałem, i zaczyna je uważnie studiować.

– Wygląda profesjonalnie.

– Wiem i skłaniam się w jej stronę.

– Jeszcze jakaś przeszła do kolejnego etapu? – dopytuje szczerze zainteresowany.

Zawsze mi tym imponował. Wiedział bardzo dużo o każdym z pracowników, dzięki czemu gdy coś się działo, szybko interweniował i mnie odciążał. Nigdy mnie nie zawiódł, a wielokrotnie zaskoczył swoją pracowitością i oddaniem, jak ostatnio, gdy nagle podwykonawca oznajmił, że nie przywiezie zamówionych folii, którymi zabezpieczaliśmy kartony. Byłem załamany i wkurwiony. Zaraz spora partia miała iść do nowego klienta, nad którym pracowałem ponad rok. Wielkie wydawnictwo miało pakować książki w moje kartony, a ja dawałem ciała na pierwszej dostawie. Rożek rzucił się do pracy jak szalony, mimo że go o to nie poprosiłem. Siedział non stop przy telefonie, aż w końcu triumfalnie zakomunikował, że mu się udało.

Od tego czasu traktuję go bardziej jak bliskiego kumpla niż pracownika. Kogoś, kto mnie nie zawiedzie i z kim mogę rozmawiać o wszystkim.

Nie inaczej jest teraz. Podaję mu jeszcze jedno zgłoszenie. Chwilę analizuje oba CV, jak zawsze podchodząc do sprawy niezwykle profesjonalnie.

– Dobre kandydatki – mówi, podnosząc wzrok znad kartek.

– Tak, wiem.

– Rozmawiałeś z obiema?

– No właśnie nie. Jedna przyszła, a druga nie, i nie odbiera.

– To chyba wybór jest jasny – stwierdza, po czym wypija do końca kawę.

– Nie powinienem dać jej szansy?

– Dzwoniłeś do niej?

Kiwam głową potwierdzająco.

– Napisałeś?

– Tak.

– To co masz jeszcze zrobić? Nie będziesz przecież szukał jej po mieście – rzuca i odstawia delikatnie szklankę na stół.

– No wiem, ale…

– Nie ma „ale”. Sam mówiłeś, jak ci jest potrzebna. Tu i teraz, a nie kiedyś.

– Tak, ale lubię mieć wybór. Czuję, że powinienem jeszcze raz wrzucić ogłoszenie, ale w sumie masz rację. Spieszy mi się, no i ta, co nie nawaliła, jest idealna. Anna Radwańska. Pielęgniarka i położna z długoletnim doświadczeniem, zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie, a gdy zobaczyłem jej datę urodzenia, zaśmiałem się pod nosem.

– Czyli?

– Dwudziesty czwarty kwietnia osiemdziesiątego szóstego roku. Ten sam dzień i miesiąc co ja, tylko rocznik trochę inny.

– Czyli przeznaczenie – odpowiada, układa zgłoszenia kandydatek na kupkę i podsuwa w moją stronę.

– Chyba tak.

Dziękuję koledze za wsparcie i wracam do mojego gabinetu. Wstukuję jej numer na telefonie i czekam. Nigdy nie próbuję więcej niż pięć sygnałów. Kiedyś ktoś mi powiedział, że to nie wypada, bo skoro nie odebrał po kilku, to znaczy, że nie może gadać. Nie wiem dlaczego, ale w to uwierzyłem.

Słyszę pierwszy sygnał, potem drugi, przy trzecim odsuwam słuchawkę, a mój palec zbliża się do ekranu.

– Słucham?

Przy pierwszym spotkaniu nie wyłapałem, że ma tak sympatyczny głos. Skupiłem się bardziej na wyglądzie i z radością stwierdziłem, że w ogóle nie jest w moim typie. Zdecydowanie wolałbym odgrodzić te dwie strefy i nie zamieszkać z przesadnie atrakcyjną kobietą, z którą nie mógłbym się umówić.

– Dzień dobry, z tej strony Daniel Wojciechowski, ja w sprawie…

– Dzień dobry – przerywa mi w pół słowa, szepcząc. – Proszę chwilę zaczekać. – Słyszę dziwne trzaski, aż w końcu do uszu dobiega mnie muzyka. – Przepraszam, jestem w kinie.

– To może zadzwonię później.

– Nie. Mogę już rozmawiać.

– Chciałbym poinformować panią, że jestem zainteresowany nawiązaniem współpracy.

I cisza. Liczyłem na jakiś komentarz, westchnienie radości, ale nic.

Może się rozłączyła? Odsuwam telefon od twarzy, ale połączenie cały czas trwa. Słyszę w tle najnowszą piosenkę Biebera, która przy ostatniej wizycie u fryzjera wgryzła mi się w głowę.

– Halo?

– Tak, jestem – przemawia w końcu, a ja momentalnie się zastanawiam, czy dobrze zrobiłem. – Bardzo się cieszę, że mnie pan wybrał.

– Ja również – odpowiadam, ale czuję jakąś niepewność. Zatrudniłem na przestrzeni dziesięciu lat setki ludzi, ale nigdy do zamieszkania ze mną w domu. – Proszę wracać na film, wyślę pani umowę ze szczegółami.

– Dziękuje raz jeszcze – słyszę, po czym się rozłączam.

Obracam się na moim fotelu w stronę wielkiego okna. Na zewnątrz świeci słońce, a mnie po plecach lecą zimne poty. Dopiero teraz uzmysławiam sobie, że za chwilę zamieszkam pod jednym dachem z obcą kobietą. Pomysł, który początkowo brzmiał niezwykle atrakcyjnie, nagle zaczyna mi się jawić jakoś złowieszczo, a przed oczami stają mi sceny z horrorów.

A co, jak pod swój dach przyjmę niezrównoważoną osobę, która uzna mnie za swojego wroga i w nocy, gdy nie będę się tego zupełnie spodziewał, przyjdzie i zrobi mi krzywdę?

Zadźga lub rąbnie kilka razy siekierą.

Jest pielęgniarką, więc zna się na lekach i ludzkim ciele. Może mi coś podać, torturować dniami i nocami, a ja jej to ułatwię, zapraszając ją do własnego domu.

Kręcę głową, odganiając te głupie myśli, i odpalam ofertę dla klienta, który rano wysłał zapytanie.

Rozdział 5

Anna

Jest za trzy ósma. Naciskam guzik przy furtce i czekam.

Od rana wieje nieprzyjemny wiatr, a ja jak zawsze nie mam zielonego pojęcia, gdzie posiałam jakąś czapkę. Chociaż gdybym wiedziała, to nie wiem, czy to by coś zmieniło. Od maleńkiego jestem z nimi na bakier. Dobrze pamiętam, jak jeszcze w podstawówce zakładałam czapkę, wychodząc z domu, ale gdy już byłam poza zasięgiem wzroku mamy, zdejmowałam ją i chowałam do plecaka, nawet gdy wiał wiatr czy padał śnieg.

Teraz nie ma już kto mnie pilnować, więc nie muszę ściemniać.

Oddycham spokojnie, starając się wpłynąć na walące w klatce piersiowej serce. Słyszę praktycznie każde uderzenie. Zaczynam panikować. Może nie powinnam się decydować na taki ruch. Może praca u kogoś w domu nie jest dla mnie.

Po chwili drzwi się otwierają, a ja próbuję się uśmiechnąć, chociaż jestem bliska płaczu.

– Wchodź! – krzyczy Daniel z telefonem przy uchu. – Daj mi sekundę – dodaje, zasłaniając dolną część telefonu ręką.

Niespiesznie idę, przenosząc walizkę nad chodnikiem. Nie chcę pobrudzić kółek w małych kałużach, które wypełniają przestrzeń między płytami. Powoli wchodzę po schodach, a następnie do środka. Cieszę się, że jestem sama. Zamykam powieki i zaczynam pocierać dłońmi ramiona. To zawsze mnie uspakaja. Kiedyś mama tak robiła, widząc, że się czymś stresuję, a od lat sama sobie tak pomagam. Po chwili jest mi lepiej. Otwieram oczy i się rozglądam. Muszę odciągnąć uwagę od problemu.

Pomieszczenie nadal robi na mnie wielkie wrażenie. Wszystko jest niezwykle eleganckie, ale w sumie co się dziwić. Przeczytałam co nieco o Danielu Wojciechowskim, a później o jego rodzinie, i jest do czego wzdychać.

Ojciec utrzymywał tradycję od trzech pokoleń i został lekarzem. Jego syn to przerwał, co pewnie nie spodobało się nestorowi rodu. Matka nigdy nie pracowała. Nie musiała. Odziedziczyła spory majątek i pewnie ten budynek należał do rodziny od lat. Wygląda na stary, ale imponujący. Żadna rozpadająca się rudera jak u mojej cioci. Jej dom zbudowano chwilę po drugiej wojnie światowej i nigdy go nie remontowano, więc ostatnio jak do niej pojechałam, wyglądał jak ruina. Tynk odpadał od ścian, a dach przeciekał.

Tutaj wszystko prezentuje się zdecydowanie inaczej. Wysokie stropy, sztukateria na sufitach i ścianach. Takie rzeczy są rzadko spotykane we współczesnych domach. Wszystko utrzymywane w dość stonowanych barwach, ale nic tu nie musi krzyczeć kolorystyką, aby robić wrażenie.

Wielkość pomieszczeń, błysk kafli i wielkie obrazy powodują, że czuję się nieswojo. Jest tu tak inaczej niż u mnie. W moim małym królestwie wystarczy, że zrobię krok, i z salonu przechodzę do kuchni, a później mały obrót i jestem już w sypialni. Wszystko na powierzchni trzydziestu metrów, co podobno w przypadku kawalerek i tak jest luksusem. Słyszałam kiedyś, że są takie kilkumetrowe, ale nie jestem w stanie wyobrazić sobie życia na tak małej przestrzeni.

Stoję na środku olbrzymiego pomieszczenia i kręcę się wokół niczym zagubiona dziewczynka. Nie odnajduję się. Czuję się, jakby ktoś mnie tutaj przekleił z innego świata. Daniel nie emanuje bogactwem. Ot, taki normalny facet, który zupełnie przypadkiem mieszka w pałacu.

Staram się o tym nie myśleć, bo przebywanie z bogatymi ludźmi zawsze mnie paraliżowało. Tego nie udało mi się wyplenić. Mama zawsze mało ładnie komentowała fakt, że ktoś ma więcej:

– Pewnie ukradł.

– Nie wiem, po co ludziom tyle pieniędzy.

– Takie bogactwo niszczy relacje.

Co ciekawe, nigdy nie znała nikogo, kto by się dorobił, ale poglądy miała wyrobione. Zresztą tak samo ojciec. Wszystko komentowali, mieli osądy na wszystko i na każdego.

Staram się o tym nie myśleć. Zaczynam nową przygodę. Zawsze widziałam siebie w szpitalu, jako szeregową pracownicę. Gdy Igor podsunął mi pomysł roli opiekunki, w pierwszej chwili powiedziałam:

– Nie, to nie dla mnie.

– Ale co nie jest dla ciebie?

– Ta praca – wysapałam.

Poszliśmy na spacer i od drugiego kilometra miałam wrażenie, że moje serce zaraz wyskoczy. Kiedyś starałam się codziennie zrobić chociaż te zalecane dziesięć tysięcy kroków, ale od kiedy się dowiedziałam, że to ściema wymyślona przez producentów zegarków i w sumie nie wiadomo, ile trzeba ich robić, odpuściłam. Teraz czułam, że mój bunt przeciw manipulacjom wychodzi mi bokiem, a moje ciało traci moce w zastraszającym tempie.

– Ale dlaczego? – rzucił wtedy Igor, jak zwykle mnie prowokując. – Zero przełożonych. Będziesz realizować tylko zalecenia lekarzy, i to zapewne prywatnych, więc nikt nie będzie traktować cię jak pomiota. Poza tym ile on płaci, dziewczyno! Sam chciałbym tyle zarabiać. Może się przekwalifikuję! – Igor aż pisnął, a przechodząca obok kobieta spojrzała na nas jak na wariatów.

Faktycznie proponowane wynagrodzenie imponowało. Pracując w szpitalu, nigdy nie miałabym szans nawet otrzeć się o taką kwotę. Żadna moja koleżanka nie marzyła o takich pieniądzach. Nie wiem, czy kierownictwo w szpitalu tyle zarabia, a ja miałabym tyle zgarniać za opiekowanie się jednym człowiekiem i z tego, co napisano w ogłoszeniu, wcale nie w najgorszym stanie.

W końcu, analizując wszystkie za i przeciw, postanowiłam to zrobić, dlatego teraz stoję w tym dziwnym domu i grzecznie czekam.

Daniel Wojciechowski wpuścił mnie do środka z moją najmniejszą walizką, do której wrzuciłam najpotrzebniejsze rzeczy. Po dłuższym zastanowieniu postanowiłam na razie w wolnych chwilach chodzić do domu, a przy sobie mieć zapas na dwa, trzy dni, no i ukochane książki i kosmetyki. Na szczęście ich liczba jest dość ograniczona, więc nie przychodzę z jakąś wielką torbą.

Po kilku minutach słyszę głos mężczyzny:

– Już jestem.

Stoję dokładnie w tym samym miejscu co wtedy, gdy mnie zostawiał, może jestem obrócona bardziej w stronę malowanego rodzinnego portretu, na którym stoi mały chłopiec z dwójką dorosłych.

– To taki rodzinny zwyczaj. Wcześniej tutaj wisiał obraz z moją mamą, jej rodzeństwem i rodzicami, a podobno wcześniej jej ojca – komentuje Daniel, widząc, czemu się przyglądam.

– Piękna tradycja – przyznaję.

– Nie wiem, czy piękna, ale jak kazali mi stać przez pięć godzin bez ruchu, inaczej o tym myślałem. – Patrzy na mnie, uśmiechając się delikatnie. Mam wrażenie, że jest bardziej rozluźniony w porównaniu z naszym pierwszym spotkaniem. – Dobra, nie przeciągajmy. Pokażę ci twój pokój. Jest trochę na uboczu, ale myślę, że to na plus. Kiedyś tę część domu zajmowała służba, ale to było lata temu. Ja nawet tego nie pamiętam. Babcia, która się tutaj wychowywała, opowiadała mi, że jej rodzina miała cały zastęp ludzi, którzy podawali do stołu, sprzątali w domu czy ogarniali ogród. Ale to było w innych czasach.

Od razu widzę oczami wyobraźni zagruzowane pomieszczenie, pełne pająków i śmierdzące stęchlizną. Na szczęście rzeczywistość okazuje się inna. Pokój jest niewielki, ale niezwykle przyjemny. Nie jest jak reszta domu: błyszcząca i w przepychu. Przy oknie stoi łóżko z drewnianą ramą, ku mojej uldze w miarę szerokie. Nie wiem dlaczego, ale bałam się, że dostanę wąskie, a nienawidzę takich. Strasznie kręcę się w nocy i z mniejszych niż osiemdziesiąt centymetrów potrafię spaść. To ma co najmniej metr szerokości. Na ścianach wiszą obrazki. Cieszę się, że nie rodzinne zdjęcia, bo chyba nie dałabym rady patrzeć na jego rodziców czy dziadków, a ich ściąganie byłoby raczej niemile widziane.

Ku mojej uciesze jest też niewielkie biurko i trochę wolnej przestrzeni w kącie. Wiem, jak ją zagospodaruję. Mam matę do ćwiczeń. Kupiłam ją kilka miesięcy temu, licząc, że zacznę ćwiczyć rano, a wieczorami się rozciągać, ale nawet nie ściągnęłam ochronnej folii. Teraz powinnam mieć na to zdecydowanie więcej czasu, no i przestrzeń.

Ale chyba to, co najbardziej mi się podoba, to tapety. W delikatnym odcieniu écru, z uroczymi niewielkimi kwiatkami.

– Pięknie tu – rzucam cicho do Daniela. Cały czas mam w sobie jakiś lęk przed nim. Dzisiaj jest przyjemniejszy, a mimo to coś ściska mnie w dole brzucha. Wiem, że to irracjonalne, ale już dawno zauważyłam, że w życiu człowiek nie zachowuje się zawsze tak, jak mu rozum podpowiada.

Mężczyzna uśmiecha się serdecznie.

– Moja mama go urządziła.

Patrzę na niego, licząc na jakąś fascynującą historię, ale on milknie, a ja nie czuję się komfortowo, aby go naciskać. Nie znamy się na tyle, a ja nie jestem jak moja koleżanka z pracy… z byłej już pracy… Andżelika, która potrafi zagadać każdego i wypytywać go o najbardziej intymne szczegóły jego życia. Mnie po pięciu minutach od przedstawienia nas sobie zaczęła opowiadać, że planuje kupić szesnastoletniej córce zestaw prezerwatyw, i dopytywała, jakie ja preferuję. Zrobiłam wtedy wielkie oczy i zakomunikowałam, że muszę iść do kadrowej podpisać dokumenty.

– Twoja mama ma talent – stwierdzam, cały czas lustrując bacznie mój nowy pokój.

– Ona nie żyje od pięciu lat – odpowiada.

Mój wzrok zatrzymuje się na jego twarzy, na której pojawia się zmieszanie.

– Przykro mi – komentuję, licząc, że to ukróci wymianę zdań na temat kobiety. Na chwilę obecną nie potrzebuję więcej informacji. Zresztą czuję się głupio. Zaaferowana ojcem lekarzem, moim przyszłym podopiecznym, jakoś nie wyłapałam faktu, że mama mojego pracodawcy nie żyje, ale w sumie mogłam się tego spodziewać. Gdyby żyła, pewnie ona by się zajmowała mężem.

– Dziękuję – odpowiada i wychodzi z pokoju. – Łazienkę masz tam. – Pokazuje w prawo, gdy stajemy ponownie na korytarzu. – Niestety kiedyś nie budowano ich bezpośrednio przy pokoju, ale to chyba nie problem.

Patrzę na korytarz i wiem, że owszem, w nocy będzie to problem. Boję się ciemności, a tutaj jest tylko wielka lampa, której raczej nie będę zapalać po zmierzchu, bo daje światło niczym stroboskop. Niestety moja mama wyhodowała u mnie wiele lęków, między innymi ten przed ciemnością. W domu światła nigdy nie gasły. Całą noc paliło się to na korytarzu, małe u mnie w pokoju i niewielkie w łazience. Na wypadek braku prądu w każdym pokoju w określonym miejscu leżały latarki, a w kuchni zapas świec i zapałek. Może raz ich użyłyśmy, bo mieszkając w centrum miasta, jakoś nie doświadczałyśmy zbyt często awarii energetycznych. Tutaj wiem już, że we własnym zakresie będę musiała zorganizować sobie wsparcie.

Ruszamy w stronę łazienki. W milczeniu do niej wchodzimy, a mnie zatyka. Jest przepiękna. Chyba nigdy w tak ładnej nie byłam. W starym stylu, z cudownymi białymi prostokątnymi, ułożonymi w mozaikę kaflami, które od kilku lat znów są modne. Jednak te wyglądają, jakby pochodziły z czasów, kiedy ktoś je wymyślił.

Moją uwagę przyciąga najbardziej stojąca na środku wanna na fikuśnych nóżkach. Na samą myśl o kąpieli w niej się uśmiecham. Od lat mam prysznic, ale moczenie się w ciepłej wodzie zawsze stanowiło dla mnie niezwykłą przyjemność. Pamiętam z dzieciństwa, jak siedziałam długo w łazience, licząc, że mama nie wpadnie i mnie z niej nie wyciągnie.

Tutaj wiedziałam, że nikt nie będzie mi przeszkadzał.

No i jeszcze lustro. Wielkie, zdobione srebrną ramą.

– Przepięknie tu – wyduszam z siebie dwa słowa, bo nic więcej nie jestem w stanie wyartykułować.

– Podobno tak, ja jakoś chyba do tego przywykłem. – Daniel wzrusza ramionami.

Na jego twarz ponownie wraca smutek, który coraz bardziej zaczyna mnie zastanawiać. Czy to element gry, czy może niesie za sobą jakąś tragiczną historię?

Wychodzimy na korytarz i ruszamy w przeciwnym kierunku niż ten, z którego przyszliśmy.

– Tutaj masz minisaunę. Mama zrobiła ją lata temu, ale ja średnio lubię. Działa, więc jak masz ochotę, to korzystaj. Jest bardzo prosta w obsłudze. – Pokazuje ręką na drzwi po prawej stronie. – No dobrze, wiesz już, gdzie zamieszkasz, to idziemy do ojca. Z tej strony masz najszybszą drogę. – Idziemy raźnym krokiem. – Lekarz, który się nim zajmuje, przygotował wszystkie zalecenia. Czekam jeszcze na wytyczne od fizjoterapeuty. Oczywiście oni ci wszystko powiedzą raz jeszcze, ale później będziesz miała dostęp do wersji papierowej, jakbyś chciała coś sobie przypomnieć.

Kiwam głową i uśmiecham się. Lubię takich zorganizowanych ludzi. Czuję, że będzie mi się tutaj cudownie pracowało.

Rozdział 6

Daniel

Od zawsze mam wrażenie, że przyciągam pecha lub dziwne zdarzenia. Gdy byłem mały, non stop coś mi się psuło. Rower, który dostałem na komunię, rozwalił się po miesiącu. Chomik, którego kupiła mi mama w sekrecie przed ojcem, zdechł, mimo że nie męczyłem go tak, jak moi koledzy swoje zwierzaki. Na studiach wszystkiego musiałem się uczyć na blachę, bo ściąganie nie wchodziło w grę. Na bank ktoś by mnie złapał i wyleciałbym z hukiem z uczelni, czym poprawiłbym ojcu humor. W końcu miałby kolejny dowód, że jestem beznadziejny.

Cały czas coś.

Dziś nie może być inaczej. Zawsze coś się sypie, gdy czuję, że jest lepiej.

Wsiadam rano w samochód i jadę do pracy w doskonałym humorze. Fakt, że ojciec nie absorbuje mnie tak bardzo, spowodował, że ciężar na moich barkach diametralnie się zmniejszył. W końcu jestem wolny, kosztuje mnie to sporo, ale stać mnie. Dzięki temu, że od lat dobrze zarabiam, mogłem zatrudnić profesjonalistkę, a nie jakąś aspirującą pielęgniarkę bez wykształcenia i doświadczenia.

Teraz mogę robić, co chcę, chociaż nie odmówię sobie przyjemności czytania mu raz na jakiś czas współczesnej prozy, którą zawsze negował i obrażał na wszelkie sposoby:

– To powinno być zakazane, takie grafomaństwo.

– O czym są te dzisiejsze książki? O niczym! Gówna, z których sączy się debilizm! – darł się, jakby mówił o sprawach wagi państwowej, zapominając przy tym, jak sam nie lubi, gdy ktoś przy nim podnosi głos.

Teraz jednak nie ma wyboru. Wyszukuję mu aktualnie najbardziej poczytne książki, sugerując się topkami w Empiku. Dzięki temu w ciągu dwóch lat przeczytałem kilkadziesiąt książek, zupełnie ignorując spojrzenia ojca. To tylko nimi się ze mną komunikuje. Zazwyczaj ciska we mnie gromy. Jedyny moment, kiedy łagodnieje, to kiedy puszczam mu muzykę poważną. Od zawsze miał na tym punkcie bzika, katował mnie wyjściami do opery czy teatru. Może gdyby to było raz na jakiś czas, ale nie. On organizował te wyjścia regularnie co dwa miesiące. W przypływach dobrego humoru, aby potwierdzić sobie samemu, że jestem lepszy od niego, raz na jakiś czas odpalam mu jakiś koncert na YouTube.

Dziś w ramach mojej regularnej współpracy z peszkiem rozwala mi się samochód. Wszystko nagle zaczyna dymić. Wizja zatarcia silnika czy wywołania innego uszkodzenia moim uporem i wiarą w niezniszczalność auta powoduje, że momentalnie się zatrzymuję na poboczu. Już raz rozwaliłem sobie wóz, bo liczyłem, że brak oleju nie skończy się niczym złym.

– Kurwa mać! – wrzeszczę i walę z całej siły dłońmi w kierownicę.

Nie tak miał wyglądać ten dzień. Miał być początkiem dobrej zmiany w moim życiu. Miałem wejść w nowy tydzień z przytupem i uśmiechem rozrywającym kąciki ust.

W piątek skończyłem ofertę na współpracę z dużą firmą produkującą ubrania, co nie tylko dałoby mi niesamowity zastrzyk gotówki, ale i wzniosło moją małą firmę na wyższy poziom. Poza tym to, co dzieje się w domu, w końcu dało trochę oddechu, tylko zanim zacząłem się tym delektować, z samochodu buchnął ogrom pary.

Mam wrażenie, że auto zaraz wybuchnie. Wysiadam z niego i wyciągam telefon. Przez chwilę waham się, jaki numer wybrać. Ostatnio korzystałem z ubezpieczenia tyle razy, że jak znowu ściągnę lawetę, to za kolejną polisę zapłacę jakąś drakońską kwotę. Niestety nie mam żadnego zaprzyjaźnionego serwisu samochodowego. Wsiadam ponownie do auta, by poszukać wizytówki mechanika, z którego usług ostatnio korzystałem, a po chwili słyszę pukanie w szybę.

To Rożek. Stoi ubrany w swoją wojskową kurtkę, w której wygląda, jakby zabrał ją starszemu bratu albo szedł na polowanie.

– Co ty tu robisz? – pytam, napinając podobno przerośnięte już żwacze. Zaraz jednak schodzi ze mnie ciśnienie, jakby fakt, że nie jestem tutaj sam, zmniejszał skalę problemu.

– Idę do pracy. – Szczerzy się.

Czuję się głupio. Chyba mój ton był zbyt opryskliwy. Mama zawsze mi wypominała, że jak się stresuję, jestem niesympatyczny. Kiedyś to negowałem, mówiłem, że się czepia, ale teraz wiem, że rzeczywiście czasem reaguję impulsywnie i niewiele mi potrzeba, aby wybuchnąć.

– Coś się stało? – Patrzy na mój samochód, a ja wzruszam ramionami.

Nigdy nie ciągnęło mnie do aut. Wiem tyle, ile nauczono mnie na kursie na prawo jazdy, i nic więcej, chociaż z biegiem lat mam wrażenie, że ta wiedza wyparowała z mojej głowy, zostawiając po sobie praktycznie pustkę.

Potrafię otworzyć maskę, wlać płyn do spryskiwaczy i to tyle. Nawet oleju nie dolewam, bo kiedyś wlałem zły i trzeba było go szybko zlać. Zostawiam to specjalistom, dlatego teraz patrzę na lecącą spod maski parę i zupełnie nie mam pojęcia, co się zepsuło i czy mój samochód jeszcze się do czegoś nadaje.

Wysiadam z auta i staję obok Rożka, który wygląda na bardzo przejętego.

– Lepiej nim już nie jedź. Musi się wystudzić i wtedy mogę zajrzeć – informuje mnie.

Patrzę na niego, marszcząc czoło, i uzmysławiam sobie, jak mało o nim wiem. Pochodzi chyba z Wałbrzycha, ale nie jestem pewny. Ma chyba siostrę, a nie wiem, jakie jest jego hobby, jakie filmy lubi, a on wie o mnie praktycznie wszystko. Głupio mi z tego powodu. Dopiero niedawno się zorientowałem, że nigdy nie interesowałem się nadmiernie innymi. Własne problemy tak mnie absorbowały, że większość znajomości ograniczała się do bardzo powierzchownych relacji. Nigdy jakoś nie interesowała mnie sytuacja domowa kolegów czy ich plany na przyszłość. Gdy przez przypadek coś więcej mi powiedzieli, słuchałem, chociaż często szczegóły wypadały z głowy. Od jakiegoś czasu staram się to zmienić, ale mam wrażenie, że idzie mi opornie.

– Jak to „zajrzeć”? – dopytuję zdziwiony.

– Mój wujek miał warsztat i jako szczyl często mu pomagałem. Co nieco wiem o furach. Nawet kiedyś rozłożyłem trabanta na części, wyczyściłem je i złożyłem.

Kiwam głową z uznaniem. Ja nawet nie wiem, dlaczego samochód jeździ, o takim wyczynie nie wspominając.

Zostawiamy auto w zatoczce i ruszamy pieszo do biura. Rożek twierdzi, że za kilka godzin, jak auto ostygnie, ogarnie je, a ja nie powinienem się tym stresować.

– I jak ta opiekunka? – pyta, gdy stoimy na światłach.

Wzruszam ramionami.

– Wczoraj zaczęła, więc zobaczymy. Na razie trudno powiedzieć. Wygląda na kompetentną, sympatyczną. Mam nadzieję, że się sprawdzi.

Uśmiecham się. Nie wspominam mu o tym, że nie jestem do końca przekonany. Mam jakieś lęki. Po pierwsze, nigdy nie mieszkałem na stałe z żadną kobietą. Spotykałem się z kilkoma, z jedną nawet trzy lata, ale pracowała jako stewardesa i więcej jej nie było, niż była, a gdy wracała, to z reguły spotykaliśmy się na mieście. Czasami spałem u niej, ale nigdy nie przeniosłem tam zbyt wielu swoich rzeczy, mimo że szczoteczkę i kilka par skarpetek, koszulek i majtek miałem na stałe. Po drugie, boję się, czy nie zmieni to mojego planu pastwienia się nad ojcem. Mam wrażenie, że mój pierwotny pomysł gdzieś się rozmywa i jego kształt staje się coraz bardziej niewyraźny.

– I będzie u ciebie mieszkać? – dopytuje dalej.

Przechodzimy przez światła, mijamy piekarnię, w której często się zatrzymuję, ale teraz przyspieszam tylko kroku. Muszę w końcu schudnąć, a świeże pieczywo w połączeniu z pączkami czy ciastem drożdżowym zupełnie nie pomaga, mimo że smakuje tak dobrze.

– Wprowadziła się wczoraj. Na razie wszystko jest w porządku. Ojciec wymaga stałej opieki, więc to musiało się tak skończyć, a ja już nie mam czasu ani siły na doglądanie go non stop. Na dłuższą metę jest to męczące. Poza tym nie znam się na tym, a czasami przydaje się wiedza medyczna.

– Ładnie z twojej strony. Inni oddają rodziców do domów opieki.

Stajemy na kolejnych światłach. Czerwone pali się zdecydowanie za długo. Mam wrażenie, że ktoś źle ustawił czas zmiany świateł. Jak zwykle irytują mnie małe rzeczy. Kiedyś koleżanka powiedziała, że to może być objaw ADHD, ale skąd mam wiedzieć. Za mojej młodości wszyscy mówili mi, że jestem narwany albo źle wychowany, bo za głośno mówię lub zapominam, co chciałem zrobić. Teraz połowa dzieci ma orzeczenia o jakichś zaburzeniach i zupełnie nie wiem, które podejście jest tym słusznym.

– Tak, jestem synem roku. – Szczerzę się, licząc, że mój uśmiech wygląda autentycznie.

Nigdy nikomu nie opowiadałem o moich relacjach rodzinnych. Ojciec i matka zawsze powtarzali, że to, co dzieje się w naszym domu, ma tam zostać, a ja niczym grzeczny chłopiec się tego trzymałem i tak mi to zostało do dzisiaj, w sumie się z tego cieszę. Nie lubię litości i współczucia.

Chociaż może ktoś by nam wtedy pomógł, gdyby znał prawdę. Nigdy nie zwierzyłem się nikomu z tego, jak ojciec traktował mnie i matkę. Jak nas wyzywał, obrażał. Mama na bank miała syndrom sztokholmski. Usprawiedliwiała tatę na każdym kroku.

– Tata tak ciężko pracuje, jest przemęczony.

– Tacie pacjent zmarł dziś na stole, tak dużo nerwów go to kosztuje.

– Musimy go wspierać, od jego dobrej kondycji tak wiele zależy.

A ja to łykałem. Przez lata starałem się ignorować wyzwiska i faktycznie go wspierać. Gdy tylko przez ułamek sekundy był dla mnie miły, chodziłem jak uskrzydlony przez kilka dni.

Pamiętam dobrze, jak pewnej zimy wrócił do domu, a ja postanowiłem przygotować mu gorące kakao. Wcześniej widziałem, jak mama je robi, więc ugotowałem mleko, dosypałem proszku i dokładnie wymieszałem. Gdy szedłem do jego gabinetu, usłyszałem krzyki. Jak zwykle darł się na mamę. Nie słyszałem, co tym razem zrobiła źle, ale wiedziałem, że czymś musiała go zdenerwować. Szedłem dalej, trzymając jedną ręką szklankę, a drugą podstawkę. Powtarzałem sobie w głowie, że musiał mieć ciężki dzień, skoro tak się zdenerwował, i że mój gest poprawi mu humor.

Nagle drzwi do gabinetu otworzyły się i wybiegła przez nie mama, ale nie skręciła w moją stronę, tylko w drugą, i zniknęła w ciemnym korytarzu. Na chwilę stanąłem, ale po głębszym zastanowieniu stwierdziłem, że dam radę. Podszedłem do drzwi i trzymając tylko podstawkę, otworzyłem je. Ojciec siedział przy swoim wielkim drewnianym biurku i coś pił. Włosy miał w nieładzie, jak nie on, a oczy mu płonęły. Już wtedy znałem to spojrzenie, tylko jeszcze nie wiedziałem, jaką ma moc.

– Mam dla ciebie kakao – rzuciłem radośnie, licząc, że go tym rozweselę.

Wstał i podszedł do mnie, mierząc mnie wzrokiem. Stanął przede mną i… się uśmiechnął. Nie pamiętałem, kiedy wcześniej to robił, poczułem radość, a wtedy z całej siły uderzył mnie w twarz, a szklanka wypadła mi z rąk. Przygotowany przeze mnie napój rozlał się po podłodze, a kawałki szkła rozprysły po pomieszczeniu.

– Jesteś kretynem tak samo jak twoja matka. Spieprzaj mi stąd. I to już.

Płakałem wtedy całą noc, a gdy rano poszedłem do szkoły, ledwo widziałem na oczy. Mama kazała mówić, że mam uczulenie. Zresztą ona była mistrzynią wynajdowania usprawiedliwień dla moich sińców, otarć, a wszyscy łykali to bez problemu, bo przecież byłem nadpobudliwy.

Takich wspomnień w głowie mam dziesiątki, ale wolę, aby nikt o tym nie wiedział.

Dlatego teraz uśmiecham się, licząc, że Rożek łyknie, że wszystko, co robię, to z miłości do mojego tatusia.

Rozdział 7

Anna

Pierwszy tydzień pracy zlatuje mi tak szybko, że gdy przychodzi piątek, ja cały czas myślę, że to maksymalnie wtorek, no, może środa.

Po pierwszym szoku, gdy bolał mnie brzuch ze zdenerwowania, płynnie przechodzę w fazę spokoju.

Wszystko jest nowe, ale łapię w mig. Muszę się nauczyć, co gdzie jest, kiedy co robić.

Obok pokoju pana Waldemara znajduje się pomieszczenie ze wszystkim, co jest mu potrzebne. Zaraz przy drzwiach stoi wielka szafa z jego ubraniami. Daniel prosi mnie, aby codziennie rano przebierać ojca w normalne ciuchy, aby nie leżał w piżamie. Nie wiem po co, ale nie dyskutuję, chociaż jest to dość problematyczne.

Pacjent ma ponad metr osiemdziesiąt, jest wciąż dość sporych rozmiarów mężczyzną i mimo że mam dużo sił, zabieg ten wymaga nie lada wysiłku, szczególnie że on ze mną nie współpracuje. Jego ręce i nogi są połączone z korpusem, ale z mózgu nie idzie żaden impuls pomagający nimi zarządzać. Sporadycznie udaje mu się poruszyć palcami prawej dłoni, ale jest to wynikiem długiego masażu, który pokazał mi fizjoterapeuta.

Obok strefy z ubraniami jest ta z akcesoriami do mycia. Mydła, szczotki, grzebienie, suszarka. Niestety z tego, co już wiem na sto procent, to nie ma opcji, aby pan Waldemar sam wstał. Kolejny udar wyeliminował go z codziennych czynności, więc trzeba myć go w łóżku, co jest dla mnie kolejną dawką ćwiczeń.

Asortyment do higieny robi wrażenie. Jakby ktoś się bał, że wszystkie sklepy nagle mogą zostać zamknięte lub ich produkcja z dnia na dzień zostanie zatrzymana. Wszystko jest równo poukładane w rządkach, a na półkach nie ma ani grama kurzu.

Daniel nic nie wspominał o jakiejś pani do sprzątania, więc prawdopodobnie to będzie należało do moich obowiązków, chociaż nie wymienił tego, opowiadając o czekających mnie zadaniach. Właściwie jednak to miejsce wykonywania mojej pracy, więc powinnam o nie dbać.

Kolejną część zajmują leki, poukładane alfabetycznie w małych pudełkach. Ktoś się bardzo postarał, żeby to ogarnąć. Obok leży cała kartoteka z wytycznymi. Lekarz, który ją sporządził, nieźle się wykazał. Ta z ćwiczeniami jest gorzej przygotowana. Zdjęcia z poszczególnymi ruchami są zrobione telefonem, i to bez ustawienia odpowiedniego światła czy ostrości. Nawet ja, nieobdarzona okiem do zdjęć, robię znacznie lepsze.

Na samym końcu strefa z rzeczami do sprzątania. Podręczny odkurzacz, o jakim sama zawsze marzyłam, mop ze zmiennymi końcówkami i mnóstwo detergentów. Widać, że ktoś podszedł do tego profesjonalnie, jak w jakiejś medycznej placówce, a nie domu. Ale chyba to, co mnie najbardziej zaskoczyło, to zapach. Lawendowy, bardzo subtelny, ale rozpoznałam od razu. Moja mama go używała w szafach. Kojarzy mi się z domem i tymi nielicznymi chwilami, gdy leżałam u rodziców na łóżku i patrzyłam, jak mama się ubiera.

Kolejna zaskakująca dla mnie sprawa to szczegółowy plan dnia. Daniel nic nie zostawił tutaj przypadkowi. Mam przychodzić do jego ojca równo o siódmej. Dla mnie to żaden problem. Od lat wstaję o szóstej, a przez jakiś czas, dawno temu, nawet o piątej.

Zresztą przez ten pierwszy tydzień budziłam się co dwie godziny. Podobno tak robią młode matki, które stresują się o życie swoich pociech. Niczym niezaalarmowane, wiedzione matczynym instynktem, krążą po nocach, aby sprawdzić, czy ich dzieciątko jest całe i zdrowe. Czasami dla swojej wygody ustawiają łóżeczko przy swoim miejscu do spania, czasami dostawiają je do swojego łóżka, zdejmując jeden zabezpieczający bok, a czasami idą na łatwiznę, myśląc, że tak jest najlepiej, i śpią z dzieckiem.

Niestety to jest najgorszy z najgorszych scenariuszy. Dobrze pamiętam, jak na mojej zmianie doszło do bardzo groźnej sytuacji. Kobieta wyciągnęła swoje maleństwo ze stojącej obok jej łóżka niemowlęcej „kuwety”, jak to się zwykle określa, i zaczęła karmić je piersią. Była zmęczona i szybko zasnęła. Niestety w nocy dostała ataku padaczki. Zdarzyło jej się to drugi raz w życiu, a o pierwszym nie poinformowała personelu medycznego. Inna leżąca na tej sali kobieta wykazała się niezwykłym refleksem, bo szybko zabrała dziecko, a druga poleciała po moją koleżankę. Pacjentka szybko dostała lek, a dwie godziny później została przewieziona do innej sali.

Trochę czuję się jak matka nowo narodzonego bobasa, bo też sprawdzam stan mojego bąbla, chociaż czuję, jak bardzo jest to irracjonalne. Pan Waldemar jest podpięty do pulsoksymetru. Wierzę we wszystkie urządzenia, ale gdy dorzuca się do tego odpowiedzialność za czyjeś życie, racjonalne myślenie odchodzi gdzieś w nieznane. I tak stało się w tym przypadku. Mam wrażenie, że muszę sprawdzać, czy wszystko z nim okej, ale za każdym razem leży na wznak, ze złożonymi na brzuchu rękami. Wygląda dość upiornie, niczym trup.

Pierwsze kilka razy, gdy wchodzę, moje serce szybko przyspiesza. Lecę i sprawdzam tętnicę szyjną. Wtedy on otwiera wielkie zaspane oczy i patrzy na mnie z przerażeniem. Tłumaczę pokrętnie, uśmiechając się, aż bolą mnie policzki. Na szczęście po piątym razie jakoś się przyzwyczajam. Najpierw go obserwuję i na spokojnie upewniam się, że to fałszywy alarm.

Po najgorszej części dnia, czyli porannej toalecie i ubieraniu, po których czuję się, jakbym wróciła z morderczego treningu, przychodzi chwila wytchnienia. O ósmej oglądamy wiadomości. Siadam na wielkim, umieszczonym przy oknie fotelu z kawą, którą przynoszę o siódmej, ale po godzinie jest już zimna. Podobno pan Waldemar uwielbia być na bieżąco. O dziewiątej po sporym zastrzyku informacji z kraju i ze świata karmię go. Łóżko, choć dzięki drewnianemu, eleganckiemu stelażowi nie kojarzy się jednoznacznie z takim szpitalnym, jest sterowane we wszystkich kierunkach, więc nie ma problemu, aby usiadł. Pamiętam, jak w ośrodku geriatrycznym, w którym dawno temu pracowałam, musieliśmy pomagać pacjentom zmienić pozycję, ciągnąc w odpowiedniej płaszczyźnie, i ustawiać za nimi poduszki, co raz spowodowało, że moja podopieczna się zsunęła i wylądowała z hukiem na ziemi. Nie wiem, jakim cudem, ale nic się jej nie stało, a ona przyjęła to z wielkim rozbawieniem, choć ja czułam, jakby zaraz moje serce miało eksplodować. Teraz nie ma ryzyka takiego wypadku. Wszystkim steruje łatwy w użyciu tablet, którego działanie wyjaśnił mi Daniel, ale na wszelki wypadek zostawił mi instrukcję obsługi, obok kilku innych.

Śniadanie nie należy do najłatwiejszych części dnia, ponieważ ciało pana Waldemara nie jest sprawne, ale przecież karmienie sondą czy kroplówką, gdy stan pacjenta tego nie wymaga, nie jest dobrym rozwiązaniem. Jest ciężko, ale godzinę później jajecznica i kleik znikają. Bardzo się staram, aby nic nie skapnęło – nie dlatego, że dbam o jego ubranie czy nie chce mi się go później czyścić. Ja po prostu wiem, jakie to irytujące, gdy coś ścieka ci po brodzie, a ty nic nie możesz z tym zrobić. I nawet jak ktoś zbierze ci resztki łyżeczką, to i tak twarz przez chwilę pokryta jest cienką, lepką powłoką.

Wiem to, bo kiedyś z koleżanką w ramach ćwiczeń zamieniłyśmy się w starych ludzi. Najpierw byłam ja. Leżałam niczym kłoda, w bezruchu na łóżku. Nie mogłam się odzywać, ruszać. Mariola przerzucała mnie, karmiła, robiła wszystko, co trzeba z pacjentem, a ja nie mówiłam nic przez cały dzień. To było niczym okrutne tortury. Nie dość, że komentarze cisnęły mi się na usta, to jeszcze poziom irytacji z powodu tego, co robiła, z każdą minutą wykładniczo wzrastał. Jej ruchy mnie wkurzały, odczuwałam gigantyczny dyskomfort. Opowiedziałam jej później o wszystkim, punktując każdy ruch i z całego serca współczując ludziom uwięzionych we własnych ciałach.

Następnego dnia się zamieniłyśmy.

Niby już dobrze wiedziałam, na co zwrócić uwagę, a i tak jeszcze kilka błędów popełniłam, tym razem udając pielęgniarkę zajmującą się pacjentem. Potem wszystko spisałyśmy, przedyskutowałyśmy, dzięki czemu nasze zrozumienie do opieki nad podopiecznymi, z którymi nie ma kontaktu, wzrosło, co wykorzystuję, zajmując się moim pacjentem.

Po śniadaniu wpada mała przerwa. Dla mnie na posprzątanie, a dla pana Waldemara na ułożenie się posiłku w brzuchu. O jedenastej zaczynamy aerobik, jak w myślach nazywam to, co z nim robię. Ruszam jego nogami i rękoma w ustalonej przez fizjoterapeutę sekwencji. Mężczyzna przychodzi w każdy piątek, aby wymasować pacjenta, a ja każdego dnia mam zapewniać mu niezbędny ruch. Dwa razy po trzydzieści, czterdzieści minut. Nie jest to łatwe, bo pan Waldemar nie współpracuje, a czasami wręcz przeszkadza. Nie mam mu tego za złe, ale dla każdej ze stron jest przez to dużo trudniej. Czasami mnie tym oporem niemiłosiernie wkurza, ale nie komentuję. Dobrze wiem, że on ma gorzej.

Gdy kończymy, jest bardzo zmęczony i idzie na drzemkę. To znaczy… oczywiście nigdzie się nie przemieszcza, tylko zamyka oczy i odpływa.

Co godzinę mierzę mu ciśnienie i wpisuję wynik do kartoteki. Każdy dzień ma osobną kartkę, gdzie notuję wszystko, co robię, podane leki oraz pomiary. Dodatkowo, jeżeli dzieje się coś nietypowego, na przykład włączy się pulsoksymetr, mam to również odznaczyć i zapisać wszystkie parametry.

Gdy pan Waldemar śpi, ja mam czas na chwilę odpoczynku. Niby praca nie jest trudna, ale chyba stres związany z nową sytuacją powoduje, że czuję zmęczenie. Zjadam szybko późne śniadanie i lecę do siebie, by chwilę poleżeć i poczytać.

Muszę sobie ustawić budzik, bo wiem, że potrafię przysnąć. Kiedyś w szpitalu zasnęłam, gdy usiadłam na krześle w pomieszczeniu socjalnym, do którego wpadłam tylko po wodę. W tym czasie urządzenie jednej dziewczynki zaczęło wyć, a mnie nie było. Zrobiła się z tego wielka afera, bo wszyscy byli zajęci. Od tego czasu gdy robię sobie przerwę, ustawiam alarm, tak na wszelki wypadek.

Równo o czternastej budzę pana Waldemara. Daniel powiedział mi, że mam działać zgodnie z planem, nawet jak będzie smacznie chrapał. Podobno poprzednia pielęgniarka pozwalała mu spać, ile wlezie, a potem w nocy kręcił się i pojękiwał ze znudzenia.

Nie do końca mi się to podoba, ale nie dyskutuję.

Dalszą część dnia zaczynamy od kolejnego posiłku. Na szczęście nie muszę gotować. Moja mama nie nauczyła mnie niczego, a ja nigdy nie byłam do tego wyrywna. Od zawsze mnie wyręczała w codziennych obowiązkach, jakbym tym mogła sobie zrobić krzywdę.

„Jedynaczka…”, powtarzali niektórzy z kpiną.

Mama latała wokół mnie, chcąc mi zrekompensować trudy życia, a ja z perspektywy czasu żałuję, że nie zaganiała mnie do prac domowych czy gotowania. Wszystkie moje „kalectwa” szybko wyszły w życiu dorosłym i niełatwo było mi je wyprostować.

Coś tam potrafię upichcić, ale na szczęście w ramach obowiązków służbowych nie muszę. Jedzenie co rano przed ósmą przywozi firma cateringowa. Z tego, co powiedział mi Daniel, została wybrana spośród kilkunastu, biorąc pod uwagę wszelkie alergie i nietolerancje jego ojca. Karmienie pana Waldemara dłuży się niemiłosiernie. Porcja jest większa niż śniadaniowa, a różna konsystencja składników powoduje, że ciężko jest mu to pogryźć. Poobserwuję jeszcze pana Waldemara, ale chyba byłabym za zmianą koncepcji posiłku obiadowego. Mam wrażenie, że mój podopieczny bardzo się stresuje, gdy nie może czegoś pogryźć. Już kilka razy musiał wypluwać to, co miał w ustach, bo nie był w stanie przemielić tego na mniejsze kawałki.

Gdy już zje, ja posprzątam i doprowadzę go do porządku, bo zawsze jakiś kawałek mięsa, ziemniaka czy sałatki spadnie, gdzie nie powinien, puszczam mu muzykę, a potem czytam na głos przez trzydzieści minut.

To taka chwila dla mnie, szczególnie że jako lekturę Daniel wybrał bestsellerowy kryminał. Nie wiem, czy panu Waldemarowi się podoba. Jego oczy nie świecą jak przy muzyce, ale ignoruję to. Wiem, że nie powinnam, ale kocham książki i dla tej chwili z wciągającą historią spycham na bok swoje odczucia jako opiekunki, stawiając na pierwszym miejscu moje prywatne.

Przed kolacją znowu ćwiczymy, a po niej go kąpię. To chyba najtrudniejsza i najgorsza część dnia. Ta przyziemna czynność nie dość, że jest niezwykle intymna, to trudna fizycznie. Dotykam obcego faceta w miejsca, w które pewnie nie chciałby być dotykany przez nieznaną sobie osobę. Ale przecież ktoś to musi robić i pech chciał, że tym kimś zostałam ja. Nie wiem, jak ja bym się czuła. Pewnie bardzo źle, skrępowana, ale co robić. Higiena osobista jest kluczowa. Trzeba dbać o nią codziennie.

O dwudziestej gaszę światło, a dzień pana Waldemara dobiega końca.

Pierwszego dnia, gdy szłam w stronę swojego pokoju, dopadł mnie wielki smutek. Jakie to straszne, gdy człowiek zupełnie nic nie może zrobić sam. Jest w stu procentach zależny od innego i nawet wieczorem każą mu spać wtedy, kiedy ktoś inny chce, a nie on sam. Przestaje być decyzyjny w jakimkolwiek aspekcie swojego życia. Czas chyba docenić bardziej swoje, bo to dobitny przykład tego, że inni mają gorzej, i to znacząco.

Na szczęście z każdym kolejnym dniem ten smutek gdzieś znika i przychodzi radość. W końcu mam idealną pracę, w której nic złego nie może mnie spotkać.

Rozdział 8

Daniel

– Kurwa mać! – krzyczę, licząc, że nikt nie usłyszy.

Ostatnio mam masę powodów do denerwowania się. Akcja z samochodem zakończyła się sukcesem. Rożek go uratował. Nie wiem, co tam było, ale sześć godzin po przyjściu do pracy podjechał pod firmę i wszedł do mojego biura z uśmiechem od ucha do ucha niczym Julia Roberts w Pretty Woman. Oznajmił, że moja beemka już śmiga. Z wdzięczności kupiłem mu zestaw dwunastoletniej whisky, a teraz szykuje się kolejna okazja do podziękowań.

Niewielki remont na dole. Planowałem zrobić to wcześniej, zanim Anna zamieszka u mnie w domu, ale nie zdążyłem. Dwa miesiące temu pękła rura i wezwałem fachowców. Wpadło trzech gości, jeden miał śrubokręt, drugi obcęgi, a trzeci dyrygował. Patrzyłem na nich, jakby urwali się z kabaretu. Pracowali w przedziwny sposób, ale wtedy najważniejszy był efekt. I to natychmiastowy. Odcięli dopływ wody, czym uratowali resztę pomieszczeń w tej części domu, ale trzeba było naprawić to, co przy okazji zepsuli, i doprowadzić pomieszczenie do stanu używalności, a oni zdecydowanie się do tego nie nadawali. Wielka dziura na środku podłogi powoduje, że łazienka jest niezdatna do użytku. Mogę zostawić to tak po wsze czasy, bo nikt z niej nie korzysta, ale nie czułbym się komfortowo. Po ojcu odziedziczyłem miłość do kończenia. Podobno to rzadkie, bo większość rzuca się na różne sprawy, rozgrzebuje i zostawia. Ja mam zupełnie inaczej. Doprowadzam wszystko do samego końca, inaczej mam problemy ze snem. Poza tym marzy mi się zrobienie tam siłowni, tak abym po pracy nigdzie nie musiał jeździć.

Tylko dzisiaj rano cały pomysł legł w gruzach, a jedyna nadzieja w Rożku. Znowu.

Miesiąc temu równolegle do poszukiwań opiekunki do ojca zacząłem szukać ekipy wykończeniowej. Nie było to proste. Dałem ogłoszenie na jednej z platform. Gdy zgłosiło się dziesięć firm, ucieszyłem się, przeprowadziłem wstępną selekcję i zostawiłem trzy. Mieli przygotować wyceny, ale niestety jeden pan stwierdził, że nie ma czasu na rozpisywanie się, ponieważ poprosiłem o wyliczenia, a nie tylko ostateczną cenę. Na podstawie oferty i dobrych wibracji wybrałem ekipę.

Ustaliliśmy już wszystkie szczegóły. Dostałem ostateczną wycenę wraz z harmonogramem prac. Kupiłem większość materiałów, ale nagle pojawiły się problemy. Nie rozumiałem niektórych zapisów z kosztorysu, co dokładnie mam nabyć, a facet z budowlanego też nie wiedział, o co chodzi. W ruch poszedł telefon, ale niestety nikt nie odbierał. Słyszałem już nie raz, że większość firm wykończeniowych i budowlanych bierze więcej robót, niż są w stanie obskoczyć, po czym niczym na castingu wybierają te, które im bardziej pasują. Nie wiem, czy kluczem zawsze jest aspekt finansowy, ale musiałem przegrać, bo właściciel, który zawsze ode mnie odbierał, a jak nie, to po chwili pisał i informował, kiedy oddzwoni, teraz zamilkł.

Nawet przez chwilę miałem pomysł, żeby zadzwonić z telefonu firmowego, ale nie lubię takich gierek. Jeżeli na tym etapie ma mnie w dupie, niczego dobrego nie oznacza to na przyszłość, a ostatnią rzeczą, na jaką mam ochotę, jest ekipa, która rozgrzebie prace i zniknie.

Pomyślałem od razu o Rożku, który zupełnie przypadkiem, jak szliśmy do pracy od mojego rozkraczonego auta, opowiadał mi o dobrej ekipie od wykończeń. W końcu wybieram jego numer.

– Cześć, masz chwilę?

Widziałem go rano, jak szedł w stronę swojego biurka. Mam przeszklony pokój, aby widzieć, co się dzieje, i aby każdy pracownik widział, jak od rana tyram, i brał ze mnie przykład. Widziałem to kiedyś w jakimś amerykańskim filmie i bardzo mi się spodobało. Reszta pracowników pracuje na otwartej przestrzeni biura, oprócz księgowego, któremu stworzyłem osobne pomieszczenie. On zdecydowanie potrzebuje ciszy i spokoju.

– Cześć, kończę ofertę dla nowego sklepu odzieżowego. A co jest?

Jego głos jak zawsze brzmi niezwykle pogodnie. Od naszej pierwszej rozmowy bardzo mi imponuje. Jest mniej więcej w moim wieku, może nieco młodszy, i mógłby uważać pracę na stanowisku, które zajmuje, a na którym zaczynają ludzie młodsi o ponad dziesięć lat, za coś uwłaczającego, ale nie on. Zawsze rozmawia z każdym jak równy z równym i przyjmuje uwagi nawet od tych, których ja w myślach nazywam gnojkami. Nie mądrzy się, nie ojcuje im. Poza tym w wielu aspektach jest podobny do mnie, a nawet ubiera się podobnie jak ja, co niezmiernie mi pasuje.

– Możesz na chwilę do mnie wpaść?

Po pięciu minutach przychodzi. Ma białe luźne jeansy, jasny sweterek, a do tego białe conversy.

– Co jest, szefie? – pyta z uśmiechem na twarzy.

Nie jest zbytnio przystojny, ale już wielokrotnie zastanawiałem się, czy kogoś ma. Z tak pozytywną aura nie powinien mieć problemów ze znalezieniem partnerki. Jest niezwykle wysoki, mierzy dobre kilkanaście centymetrów więcej niż ja. Widać, że kiedyś miał problemy z trądzikiem, ale nie sprawia wrażenia takiego, co się tym przejmuje. Jednak to, co przyciąga moją uwagę i powoduje lekkie ukłucie zazdrości, to jego włosy. Są grube i jest ich bardzo dużo, a moje szykują się do ewakuacji i dobrze wiem, że niedługo czeka mnie bliskie spotkanie z golarką lub przeszczep, który podobno jest nie najgorszym pomysłem. Może wtedy mógłbym jak Rożek raz na jakiś czas nonszalancko przeczesywać włosy ręką albo zarzucać nimi niczym model w reklamie szamponu.

– Siadaj – mówię poważnym tonem. Od jakiegoś czasu czuję się w jego towarzystwie na tyle swobodnie, że pozwalam sobie na różne drobne żarty. Tym razem okazja sama się o to prosi. – Doszły mnie słuchy, że… – Robię teatralną pauzę i przygryzam policzki od środka, żeby nie parsknąć śmiechem. Nigdy nie należałem do wybitnych aktorów, ale z całych sił staram się zachować spokój.

– Stało się coś?

Jego twarz nagle tężeje i chyba robi się blady, jednak ja już nie patrzę na niego, tylko spuszczam wzrok na komputer. Tylko tak mam szansę przeciągnąć to jeszcze przez chwilę.

– Sytuacja jest dość poważna… – Znowu urywam. Jakoś zupełnie nie przemyślałem, co mam powiedzieć. Nie wytrzymuję i zaczynam się śmiać, a Rożek patrzy na mnie jak na przybysza z obcej planety. – Przepraszam, nie mogłem się powstrzymać.

Kolega kręci głową i parska.

– No tak, to zemsta za akcję z różowymi kartonami?

W sumie tak można to odebrać. Miesiąc temu wkręcił mnie, że produkcja zrobiła całą partię różową zamiast w zieleni zamówionej przez klienta. A żeby uwiarygodnić podstęp, przyniósł mi jedno zafarbowane pudełko. Myślałem, że dostanę zawału. Najgorsze, że zachowywał się przy tym niezwykle spokojnie, zupełnie nie pokazując swoją mimiką, że to wkręt.

– Nie, to żadna zemsta. Potrzebuję twojej pomocy i jakoś tak wpadł mi pomysł. Przepraszam.

– Nie ma za co przepraszać, wyszło… srogo. Serio, przez chwilę myślałem, że coś się stało.

– W sumie to coś się stało – poważnieję i mam nadzieję, że nie wietrzy w tym spisku.

– Co?

– Wspominałeś, że masz ekipę od remontów.

– No mam. – Marszczy delikatnie brwi i patrzy na mnie tak, jak nie lubię.

Nie wiem, czemu zawsze unikam dłuższego spojrzenia. Może dlatego, że ojciec patrzył na mnie w tak nienawistny sposób, podświadomie boję się każdego, kto za długo się we mnie wpatruje.

– Chyba będę musiał z nich skorzystać. Są faktycznie tacy dobrzy? – dopytuję. – Nie chciałbym wejść we współpracę z kolejnymi partaczami. Poza tym fajnie byłoby w końcu dopieścić dom tak, żebym czuł się jak u siebie.

Po śmierci mamy ojciec nie pozwolił nic ruszać, mimo że gdzieniegdzie odpadał już tynk i to ja miałem pełne prawo do decydowania o nim. Dom oficjalnie należał do mnie, bo, co dość zabawne, moja mama przepisała go na mnie lata temu. Wtedy nie chciałem w nim mieszkać. Był dla mnie za duży, poza tym nie byłem na tyle okrutny, aby wyrzucić stamtąd ojca. Gdy umarła, nie było nikogo, kto by stał między nami i stanowił łagodzący bufor, dlatego unikałem go, ile się dało.

Dopiero udar ojca wszystko odmienił.

Gdy okazało się, że już nigdy nie wstanie z łóżka, nie będzie siedział w salonie w największym fotelu, popijając whisky ze swojej kolekcji, postanowiłem wrócić do rodzinnego domu. Zrobiłem delikatny remont, choć ojciec zaciskał usta i gromił mnie spojrzeniem, gdy mu o tym opowiadałem. Wiedziałem, że się wkurza na fakt, że niszczę ten ład i porządek, który stanowił sens jego życia, mimo że samego domu nie lubił. Niestety ekipa, którą wtedy zatrudniałem, się rozpadła, a jej szef na stałe wyjechał do Wielkiej Brytanii.

– Tak, moi ludzie są zwarci i gotowi. – Rożek szczerzy się swoim zwyczajem. – Mój dobry kumpel to ogarnia. Nawet wczoraj z nim gadałem i mówił, że wykruszyła mu się robota. Jakaś baba zaczęła planować wielki remont bez ustalenia szczegółów z mężem. I on wrócił z wyjazdu służbowego i został postawiony przed faktem dokonanym, co skończyło się wielką awanturą. Podobno wkurzony mąż zadzwonił do kumpla i zwyzywał go, jakby to on miał coś z tym wspólnego.

– A jest rozsądny cenowo? – pytam, chociaż kwestia finansowa nie stanowi problemu. W tym momencie zależy mi na wykonanej robocie. Mam budżet na większą pracę, więc jak dobrze pójdzie, to zrobię szerszy remont.

– Jest! – zapewnia zapalczywie.

Dzięki temu szybko rozwiązuje się mój problem, a ja mogę zająć się tym, co lubię najbardziej, czyli ekspansją mojego kartonowego imperium.

Rozdział 9

Anna

Mama praktycznie wszystko zawsze robiła za mnie. Oczywiście jak byłam mała, zupełnie mi to nie przeszkadzało, chociaż nie mogłam zrozumieć, że inne dzieci nie mogą wyjść na dwór, bo muszą odkurzyć czy umyć podłogę. Jakoś długo nie mieściło mi się w głowie, że takie okropne rzeczy muszą robić oni, a nie rodzice. Przecież u mnie robiła wszystko mama, a tata unikał ich tylko dlatego, że często nie było go w domu.

Gdy lata później mama zachorowała i na kilka tygodni wylądowała w szpitalu, a ojciec podobnie jak ja był życiowym kaleką, nagle stanęłam przed wyzwaniami z rodzaju tych niemożliwych do zrobienia. Mycie naczyń jeszcze ogarniałam. Odkurzać w miarę potrafiłam, bo widziałam, jak mama to robi, ale nastawienie prania było czymś koszmarnym. Co włożyć, co nacisnąć, co wsypać? Jak powiesić? A co później zrobić z rzeczami? No i trauma znikających skarpetek, które bezpowrotnie wyparowywały z pralki. Nadal wierzę, że mieszkają w niej jakieś małe istoty, które uprowadzają je i przechowują w nikomu nieznanym miejscu.

Nie łatwiejsze było mycie podłóg. Nie wiem, dlaczego myślałam, że wylewa się wodę i rozmazuje. Za pierwszym razem zalałam pół korytarza, dumna usiadłam na kanapie i czekałam. Gdy woda wchłonęła się w drewnianą podłogę, okazało się, że plamy nadal są, ale w trochę innych miejscach.

Później dostałam zadanie obrania ziemniaków, bo sąsiadka przyniosła kotlety. Ojciec próbował je odgrzać, a ja walczyłam ze skórkami. Pierwszy raz wtedy trzymałam nóż w ręku. Skaleczyłam się kilka razy, a ziemniaki traciły nie tylko skórkę, ale i większość swojej objętości.

Od tego czasu zaczęłam bardziej uczestniczyć w codziennych obowiązkach, chociaż jak mama wróciła do zdrowia, próbowała znów zrobić ze mnie królewnę. Według niej powinnam tylko odpoczywać po ciężkim dniu w szkole lub bawić się w swoim pokoju, który oczywiście sprzątała podczas mojej nieobecności.

Na szczęście umiem już chyba wszystko, ale sprawy techniczne czasami mnie pokonują… i teraz niestety właśnie tak się dzieje. Pulsoksymetr zwariował. Niezależnie od wszystkiego, co robię, piszczy nieznośnie, a wydawany przez niego dźwięk wrzyna mi się w głowę.

Najpierw się przestraszyłam, że coś jest nie tak z panem Waldemarem. Ustrojstwo zaczęło wyć, jak poszłam do pomieszczenia obok po oliwkę. Sucha skóra na rękach zrobiła się jeszcze bardziej papierowa i potrzebowała silnego natłuszczenia. Wpadam do jego pokoju niczym torpeda i doskakuję do niego. Na szczęście oddycha. Patrzy na mnie, mruga, a mimo to serce nie przestaje mi walić jak szalone.

W końca zdejmuję mu czujkę z palca i zakładam na swój, a to gówno cały czas wyje. W szpitalu, mimo długich lat praktyki, ten dźwięk za każdym razem wywoływał we mnie swoistą traumę. Każde takie wycie to stawanie na baczność. Gdy byłam gdzieś na oddziale, musiałam nasłuchiwać, skąd dobiega, i tam lecieć. Większość to fałszywe alarmy spowodowane faktem, że pulsoksymetr zsunął się komuś z palca. Niestety czasami mówi prawdę, a wtedy do akcji wkracza tlen lub inne urządzenia. Małe dzieci, szczególnie wcześniaki, nie są podpinane pod tego typu sprzęt przez przypadek. Jeśli pulsoksymetr piszczy, coś mogło się stać. Pamiętam, jak przez chwilę pracowałam na neonatologii. Generalnie nie powinno mnie tam być, bo oddział obsadzony jest wyspecjalizowanym personelem, ale gdy są wakaty i długo nikogo nie ma na nich, biorą kogokolwiek. Chociaż na chwilę.

Takiemu maluszkowi, co potrafi ważyć nawet pół kilograma, często od razu podstawia się tlen lub zwiększa ten płynący do małej maseczki. Raz byłam świadkiem, jak taki okruszek się zatrzymał. Wszystko wyło, a ja patrzyłam, jak moje koleżanki wraz z lekarzami ratują mu życie. Wtedy się udało, ale nie zawsze takie akcje kończą się happy endem, dlatego gdy po kilku tygodniach znaleziono odpowiednią pielęgniarkę, z wielką ulgą wróciłam na mój oddział.

Takie rzeczy po mnie nie spływają. Każdą tego typu sytuację odchorowywałam. Bolał mnie brzuch, głowa, a raz dostałam gorączki.

Na szczęście pan Waldemar nie jest jakoś bardzo schorowany. Jest po udarze, który zrobił sieczkę w jego głowie, ale z kartoteki i z własnych obserwacji wiem, że jego ciało jest w nie najgorszym stanie. Nie wiem, czy w szpitalu ktoś by go aż tak monitorował, ale nie ja tutaj wyznaczam standardy pracy. Urządzenie wyje, a jedyna opcja, jaką widzę, to wyłączenie go całkowicie.

W końcu pomieszczenie wypełnia błoga cisza.

– Widzi pan, blondyna dała radę! – Uśmiecham się do mężczyzny, a on mruga.

Pierwszy raz mam wrażenie, że reaguje na mój żart. Gadam do niego od samego początku. Na wstępie opowiedziałam mu o sobie. Patrzył na mnie srogo, ale ja się nie przejmowałam. Jestem tu już kilka tygodni i mam wrażenie, że już się tak nie napina na mój widok. Ktoś pewnie by pomyślał, że jestem szalona i widzę coś, gdzie tego nie ma, ale on nie mruży już tak oczu, a teraz pierwszy raz skomentował to, co powiedziałam, chociaż nie wiem, czy słowo „skomentował” jest odpowiednie. Mimo to czuję, że tworzy się między nami więź.

Poczytałam sobie o nim i historia jego życia zrobiła na mnie wrażenie. Jako kilkuletni chłopiec został sierotą. Jego rodzice nagle zniknęli. Jak twierdził ich sąsiad, poprosili o popilnowanie młodego Waldusia, ponieważ mieli coś do załatwienia. Robili tak wcześniej, więc jakoś się tym nie przejął. Gdy noc się już zbliżała, a ich nie było, zaczął się niepokoić. Godziny leciały i nic. Syn nie wiedział, co stało się z rodzicami. Mężczyzna nie mógł mu kazać wracać do siebie, miał zaledwie sześć lat, więc pozwolił mu zostać na noc.

Gdy rano sytuacja nie uległa zmianie, poszedł na milicję, a tam go wyśmiali. Powiedzieli, że mają lepsze rzeczy do robienia niż szukanie rodziców, którzy pewnie potrzebowali chwili wytchnienia od swojego bachora. Pan jednak nie ustawał. Zaczął rozpytywać, szukać rodziny chłopaka. W końcu zdobył kontakt do siostry matki chłopca. Zadzwonił do niej. Dwa dni po zaginięciu bliskich przyjechała mocno zdenerwowana. Rodzice nigdy nie zostali znalezieni, nie dali znaku życia.

Chłopiec zamieszkał z ciotką, która podobno nie należała do najsympatyczniejszych. Później w jakimś artykule Waldemar Wojciechowski wypowiadał się o niej, dziękując za twardą rękę, wierzył, że dzięki temu znalazł w sobie siłę, dostał się na studia i bez problemów je ukończył. Podobno ciotka kazała mu się uczyć anatomii już w liceum, nie biorąc pod uwagę, że to za wcześnie i będzie jeszcze na to czas.

Był jej za to niezmiernie wdzięczny. Od razu po studiach zaczął pracę w zawodzie. Przez lata zasłynął nowatorskimi procedurami, o których pisano zarówno w prasie dla zwykłego Kowalskiego, jak i tej specjalistycznej. Znalazłam w sieci mnóstwo peanów na jego cześć. Chwalili go koledzy po fachu, biały personel, ale również pacjenci czy ich rodziny.

Trafiłam nawet na wpis rodziny zmarłego mężczyzny, która dziękowała za szczyptę nadziei, jaką im dał. Że walczył o ich męża, ojca do końca, lekceważąc opinie innych, że nie warto.

A teraz leży przede mną i nie może nic powiedzieć.

– Jezu, jakie to smutne… – szepczę pod nosem.

– Co takiego? – słyszę i aż podskakuję.

Nie wiem dlaczego, ale jestem strasznie bojaźliwa. Wystarczy niewiele, abym się przestraszyła. Wykonuję wtedy dziwne ruchy, czasami krzyczę, ale najgorsze jest walenie serca, które długo mi nie odpuszcza.

Odwracam się w stronę źródła głosu. Przez ułamek sekundy mój mózg podpowiada mi głupi pomysł, że to jakiś intruz, tylko gdy już dochodzę do siebie, wyłapuję absurd. I co, ktoś wszedłby do domu i mnie zagadywał? Oczywiście jest to Daniel, co nie jest zaskakujące. Jest osiemnasta, a on zazwyczaj wraca około siedemnastej.

Syn pana Waldemara jak zwykle ubrany jest niezwykle schludnie, ale bez przesady. Wkurzają mnie faceci, co na siłę próbują się odmłodzić. W końcu stojący w progu mężczyzna wielkimi krokami zbliża się do czterdziestki, kiedy to większość facetów dopada mniejszy lub większy kryzys. Jego też, ale nie w kwestii ubioru, ale aktywności. Widzę jak dwa, a czasami trzy razy w tygodniu wybiega rano na przebieżkę, a w weekendy jeździ na rowerze. Dba o siebie. Ja też powinnam, jestem niewiele od niego młodsza, ale jakoś nie mogę się przemóc, a wewnętrzny rozsądek nie krzyczy o sensowności ruchu aż tak głośno.

– Coś się stało? – Podchodzi bliżej, a do moich nozdrzy dochodzi zapach. Delikatny, korzenny, niezwykle wyrafinowany, ale jednocześnie bardzo przyjemny.

– Nie – mówię, chociaż przecież mam problem.

Od kiedy zaczęłam wychodzić z roli królewny, którą byłam przez lata, stałam się zosią samosią, co stara się robić wszystko sama. Teraz też nie planuję prosić o pomoc. Nie tylko dlatego, że tego nie lubię, ale przede wszystkie ze względu na to, że to mój pracodawca i nauczona ostatnimi latami wolę nie spowiadać się od razu z napotkanych trudności, jeżeli nie spróbowałam wszystkich rozwiązań.

Jednak on nie odpuszcza, świdruje mnie spojrzeniem swoich szarych oczu, jakby chciał zobaczyć, co skrywa moja głowa.

– Znowu się popsuł? – Patrzy na moje dłonie, jakby miał w oczach jakiś rentgen i widział więcej niż normalny człowiek.

Już wiem, że się zdradziłam. Mam na palcu zacisk, który powinien być zamocowany na dłoni jego ojca. Kiwam delikatnie głową niczym złapana na przewinieniu dziewczynka, którą za chwilę czeka kara.

– Mam wrażenie, że teraz robią strasznie gówniane te sprzęty... – Wyciąga do mnie dłoń, a ja powoli zdejmuję pulsoksymetr i podaję mu go. – Tutaj jest taki kabelek, który jak się poluzuje, to to ustrojstwo szaleje.

Pokazuje mi go, po czym dociska, włącza urządzenie, zakłada na palec i… nic. Cisza.

– Dziękuję – szepczę speszona. Nie lubię popełniać błędów, szczególnie przed osobami, na których zdaniu mi zależy.

– Muszę cię przeprosić, zapomniałem ci powiedzieć. Oszczędziłbym ci stresu. Sam się wielokrotnie wkurzałem, raz prawie rzuciłem go na podłogę, więc jak najbardziej rozumiem.

Uśmiecham się tylko. Pierwszy raz jest taki wyluzowany. Zazwyczaj jak wchodzi do pokoju ojca, widzę, jak zaciska zęby, a teraz jego twarz jest rozluźniona i bije od niego pozytywna energia. Podoba mi się w takiej wersji. Kręcę głową, odganiając głupie myśli, które gdzieś się pojawiły. To nie czas i osoba do takich rozmyślań.

– Jeżeli masz jakieś problemy, pytania, dawaj. Opiekowałem się ojcem przez kilka miesięcy, zanim znalazłem pierwszą opiekunkę, więc wydaje mi się, że wszystko wiem, a jak nie, to przynajmniej większość.

– Dziękuję – dukam, nadal zdziwiona jego zmianą.

– A jak pacjent się sprawuje?

– Dobrze – odpowiadam zgodnie z prawdą. Nie mam z nim żadnych problemów, poza jego gabarytami. Ostatnio moimi pacjentami były małe dzieci, a nagle mam dorosłego i całkiem zwalistego mężczyznę. – Je powoli, ale wszystko znika z talerza. Ćwiczy bez problemów, chociaż widzę, że czasami go coś boli, ale w tym momencie zaciska zęby i próbuje mi tego nie okazywać. Spokojnie można nazwać go dobrym pacjentem.

– To dobrze. – Jego ton momentalnie zmienia się na chłodny. – Nie będę ci już przeszkadzał. – Odwraca i rusza w stronę drzwi, a ja pierwszy raz dostrzegam, że delikatnie utyka.

Rozdział 10

Daniel

Anna sprawuje się wręcz wzorowo, dlatego w ramach nagrody daję jej kilka godzin wolnego. Na początku patrzy na mnie z niedowierzaniem, jakby próbowała znaleźć w tym, co powiedziałem, jakiś podstęp.

– Ja też czasami muszę posiedzieć z ojcem – rzucam z uśmiechem na twarzy, licząc, że nie dostrzeże jego sztuczności. Spędzanie z nim czasu nie jest rozrywką, która sprawia mi przyjemność, ale dzisiaj mam chyba potrzebę w ten dość specyficzny sposób poprawić sobie humor.

To zdecydowanie nie był mój dzień. Nie dość, że noga mnie boli od rana, mimo że ostatnio było już dobrze, to na dodatek projekt, na który bardzo liczyłem, został zawieszony z powodu zmian kadrowych u kontrahenta. Niby nic poważnego, cały czas jeszcze jest droga otwarta i wszystko może się zdarzyć, ale nie zmienia to faktu, że liczyłem na szybkie rozpoczęcie. A gdy coś nie idzie po mojej myśli, strasznie się stresuję i napinam bez sensu, jakby coś to mogło zmienić.

Pewnie w normalnych warunkach poszedłbym na rower lub pobiegać, ale nie mogę. Lekarz kazał się ograniczać, gdy tylko czuję jakiś dyskomfort. Nie mogę cisnąć tak, jak bym chciał, bo konsekwencje tego mogą być bardzo nieprzyjemne. Już raz się przekonałem, co to znaczy lekceważenie wytycznych pana doktorka, jak go żartobliwie nazywam.

Nagle nawarstwiło mi się wtedy kilka problemów. Bank zablokował mi wypłatę kredytu, bo miałem kilkuzłotową zaległość. Niespodziewanie zwolniło mi się trzech pracowników, którzy przynosili mi sporo nowych zamówień. Trzeci raz z rzędu dopadła mnie angina, przez co musiałem odpuścić treningi, i gdy w końcu poszedłem poćwiczyć, przeholowałem, czego efektem była poharatana noga.

– Należy ci się chwila oddechu – powtarzam, a Anna aż podskakuje.

Widzę, z jakim oddaniem opiekuje się ojcem, jak bardzo się stara. Troszczy się o nieznanego sobie człowieka z takim zapałem. Ciekawe, czy robiłaby to, gdyby znała o nim prawdę. Gdyby wiedziała, jak potrafił pomiatać ludźmi. Wyzywać, znęcać się. Jak mnie lał. Jak pastwił się nad moją mamą, gdy już siły witalne się z niej ulatniały. Wolę jednak zachować to dla siebie.

Robię sobie późny obiad i podnoszę oparcie łóżka ojca, po czym siadam w fotelu obok niego. Chcę, żeby na mnie patrzył, on jednak natychmiast zamyka oczy. Wiem, jak nienawidzi, jak ktoś przy nim je. Jego wszystkie fobie i awersje wgryzły się we mnie przez lata tresury. Sam teraz zwracam na takie rzeczy uwagę i mam wrażenie, że każde czyjeś mlaśnięcie rezonuje mi w głowie.

Ale kiedyś nie stanowiło to problemu. To ja nim byłem. Musiałem jeść cicho i najlepiej tak, aby nikt nie wiedział, że mam coś w ustach. Przełykanie – zabroniona sprawa. Gdy parę razy się zakrztusiłem, dostałem ochrzan, że się tak głośno zachowuję. Gdy byłem chory, musiałem znikać z pola widzenia. Broń Boże, żebym kichał czy kaszlał w towarzystwie ojca. Każdy powód był dobry, żeby się przyczepić.

Teraz siedzę naprzeciwko niego i jem, raz po raz mlaszcząc, chociaż mnie samego bardzo to wkurza.

– Szkoda, że już nie możesz sam wychodzić – rzucam na początek, gdy na talerzu nic nie ma. Nie odnoszę go do kuchni, jak powinienem to od razu zrobić, ale stawiam obok, aby zapach resztek dotarł do nosa ojca. – Na dworze jest tak przyjemnie, doskonała aura na spacer.

Kolejny przytyk. Ojciec, mimo że nigdy nie uprawiał żadnego sportu i wyrażał zdecydowany brak zrozumienia dla osób, które to robią, dużo chodził. Mieliśmy samochód, ale on i tak robił pieszo po kilka kilometrów dziennie. Do pracy z reguły szedł spacerkiem, potem też wracał z buta, chyba że był padnięty po dyżurze, to albo wsiadał w autobus, albo z wiekiem dzwonił do matki, aby ta po niego przyjechała, zupełnie nie zważając, która jest godzina. Taka w środku nocy też była dobra, aby w szlafroku wsiadła za kierownicę i robiła za ojcowego szofera.

Niestety mnie też zmuszał do tego typu aktywności, tylko w mało fajny sposób. Na bilet autobusowy nigdy nie dostałem. Do podstawówki miałem trzy kilometry, a do liceum sześć. Czasami gdy mama się nade mną zlitowała, bo w tornistrze miałem jedną czwartą swojej wagi, dawała mi jakieś drobne. Zamiast jak moi koledzy kupić sobie gumy turbo czy popcorn, kupowałem bilet na autobus. Oczywiście o podwiezieniu do szkoły samochodem nie było mowy.

Przez lata nienawidziłem chodzić. Dopiero cztery lata temu, po wypadku, dostrzegłem tego plusy. Walka mentalna była długa i ciężka, bo trauma stworzona gdzieś we mnie okazała się dość mocna, ale udało się – dzisiaj chodzę i biegam, a co najważniejsze, sprawia mi to przyjemność, a poza tym mam mały gratis. Jestem z siebie dumny, że udało mi się wznieść ponad moje traumy, nad którymi ojciec tak skrupulatnie latami pracował.

– Może wynajmę znowu dla ciebie wózek, albo i kupię!

Klaszczę w dłonie, a on otwiera oczy. Jest. Słuchał mnie cały czas, ale ignorował. No tak, nie jestem godzien jego uwagi. Nigdy nie byłem. Nigdy nie był w szkole na żadnym moim przedstawieniu czy wywiadówce. Mama czasami mu opowiadała, jak mi idzie, ale skupiał się tylko na tym, co złe.

– Spóźniłeś się na biologię.

– Dlaczego dostałeś czwórkę z matematyki?

– Powinieneś zapisać się do kółka polonistycznego, a nie kopać piłkę.

Raz nawet próbowałem się wytłumaczyć, dlaczego dostałem słabą ocenę z matematyki:

– Zatrzasnąłem się w łazience i gdy mnie woźny otworzył, już trwał sprawdzian. Nie zdążyłem wszystkiego napisać, bo czas się skończył.

Patrzył na mnie długo z politowaniem, aż w końcu kręcąc głową, rzucił:

– Tym się różni przegrany od zwycięzcy, ten pierwszy wszędzie szuka usprawiedliwienia swojej porażki, a ten drugi działa. Pewnie za słabo krzyczałeś. Mogłeś przeskoczyć górą lub rozwalić drzwi.

I gdyby to wszystko kończyło się na jego mądrościach, byłoby dobrze. Dałbym radę, ale nie. Dorzucał kary cielesne, po których ciało mnie bolało tak mocno, że siedzenie w szkole w ławce stanowiło nie lada wyzwanie.

Teraz mogłem się za to wszystko mścić. Zaśmiałem się pod nosem na wspomnienie o jego pierwszej przejażdżce. Przypiąłem go do wózka specjalnymi pasami, co od razu wywołało niezadowolenie, ale olałem to. Skupiałem się tylko na sobie i moich odczuciach. Przeszliśmy okolicę, opowiadałem mu o wszystkim dookoła. Weszliśmy do kilku sklepów, tak żeby jak najwięcej ludzi mogło zobaczyć starego zniedołężniałego faceta, który przypięty jest do konstrukcji, żeby nie spadł.

Następnego dnia się pochorował, a ja wiedziałem, że nienawidzi tego, co mu zaserwowałem, jak mało czego. Glut aż spływał po wargach, a ja bardzo sporadycznie wycierałem mu nos. Na szczęście nic więcej mu się nie stało, więc nie miałem wyrzutów sumienia.

Od tamtego spaceru staram się raz na jakiś czas urządzać mu takie wycieczki. Wymaga to ode mnie sporo zachodu, bo muszę wtedy wynająć wózek, władować go na niego, co nie jest łatwe. Jak na co dzień nie sprawia problemów, tak w ramach protestu przed wycieczką usztywnia się cały. Zdecydowanie utrudnia sprawę i mimo że na końcu czeka mnie nagroda w postaci jego niezadowolenia, te całe przygotowania męczą okrutnie, dlatego ostatnio odpuściłem.

Teraz patrzę na niego i ogarnia mnie smutek. Mam dzisiaj zdecydowanie zły dzień, a w połączeniu ze zbliżającą się rocznicą śmierci mamy nachodzi mnie bardzo smutna refleksja. Zostałem na tym świecie sam. Nie mam już nikogo, kto by się nade mną pochylił. Kto by mógł mnie wesprzeć.

Zostałem sam z człowiekiem, którego nienawidzę całym sercem, a jedyne, co napawa mnie jakąś delikatną iskierką szczęścia, to pastwienie się nad moim dawnym oprawcą.

Łza leci mi po policzku. Nienawidzę tego w sobie. Mazania się i kwilenia nad sobą, ale chwilowo mam dość. Wszystkiego. I nie wiem, czy bardziej chciałbym zabić jego, czy może siebie.

Rozdział 11

Anna

Nie mam za dużo czasu. Ta nagła propozycja ze strony Daniela mnie zszokowała. Ustaliliśmy sobie wszystko, łącznie z moim wolnym, przerwami w ciągu dnia, gdy przychodzi fizjoterapeuta czy lekarz, a tu nagle taka niespodzianka.

Lecę szybko do domu, żeby się przebrać, po drodze piszę do Igora. Wczoraj wspominał, że ma wolne popołudnie. Miał coś do załatwienia, ale zanim docieram do siebie, dostaję odpowiedź, że już skończył. Cieszę się na nasze spotkanie.

W liceum się nie kumplowaliśmy. Chodziliśmy do równoległych klas, więc widywaliśmy się sporadycznie na korytarzu. Zapamiętałam go jako wysokiego, chudego chłopaka.

Jego twarz wyparowała mi ze wspomnień. Jak próbowałam sobie ją przypomnieć, nic nie widziałam. Blondyn, brunet? Włosy proste czy kręcone? Raczej nie był przystojny, bo to pewnie bym wyłapała.

Pamiętam, jak napisał do mnie ponad rok temu, chwilę po tym, jak dodałam go do znajomych:

– Słyszałaś o pogrzebie Delmy?

Przez moment zastanawiałam się, o kim mowa, po czym przypomniałam sobie, że tak nazywaliśmy panią od chemii. Była jeszcze niższa ode mnie i ze sporą nadwagą, co powodowało, że wyglądała jak kropla z reklamy Delmy, margaryny czy masła, która kiedyś królowała w wielu domach.

– Nie – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Byłam na grupie szkolnej, ale jakoś wszystkie newsy ignorowałam i od dobrych kilku miesięcy zupełnie nie wiedziałam, co koledzy z byłej szkoły piszą. Szybko na nią weszłam i znalazłam post z informacją o śmierci nauczycielki i linkiem do nekrologu.

– Myślałem, że może się wybierasz.

Nie planowałam tego i nic się nie zmieniło w tej kwestii, za to zaczęliśmy ze sobą gadać, a po trzech miesiącach się spotkaliśmy. Ani przez moment nie pojawiło się między nami jakiekolwiek napięcie seksualne. Ot, znajomi. Koleżanka i kolega. Nie powiem, w wielu kwestiach mi pomógł, więc coraz bardziej patrzę na niego jak na przyjaciela.

Wchodzę do naszej ukochanej kawiarni i on już siedzi przy niewielkim stoliku wciśniętym w róg lokalu. Kiedyś wybraliśmy to miejsce, twierdząc zgodnie, że jest zdecydowanie najlepsze ze wszystkich. Nie dość, że można pysznie zjeść, doprawić to powalającą kawą, to na dodatek nikt nie chodzi nad głową, a widok mamy na fragment ogrodu, który praktycznie o każdej porze roku jest zielony.

– Stęskniłem się.

Igor wstaje i zamyka mnie w uścisku. Jego kościste ramiona wbijają mi się w ciało, ale zupełnie mi to nie przeszkadza. Jest w tym tyle pozytywnych emocji, że te kilkanaście sekund dyskomfortu nie stanowi problemu. Zawsze jest taki wylewny, a zarazem słodki. Większość ludzi cmoka powietrze obok mojego policzka, co jakoś mnie wkurza. Jest to sztuczne i naciągane. Natomiast ta chwilowa bliskość z Igorem daje mi wiele pozytywnych uczuć. Przypomina mamę, która zawsze i wszędzie okazywała mi uczucia, zupełnie nie bacząc na srogie spojrzenia ojca, który nigdy nie pokazywał, że nas kocha, a ja dopiero po ich śmierci uzmysłowiłam sobie, że nigdy nie widziałam, jak się całują, a raptem ze dwa razy zauważyłam, jak trzymają się za ręce.

– Ja też – odpowiadam i siadam naprzeciwko jego krzesła.

– Opowiadaj, jak leci. Wiem, że już mówiłaś, że spoko, ale chcę wiedzieć więcej.

Uśmiecham się do niego i kręcę głową. Jak zawsze w gorącej wodzie kąpany, ale to w nim lubię. Jest pod tym względem tak inny, ale pod wieloma taki jak ja. Nawet ubieramy się podobnie. Skromnie, bez przepychu, co mnie cieszy, bo nie należę do tych strojących się kobiet, które kolekcjonują ciuchy i potem godzinami stoją przed lustrem, aby wyjść z domu. Dlatego w towarzystwie Igora nie czuję dyskomfortu.

– Praca super – zaczynam i unoszę rękę na kelnerkę.

Malwina pracuje tutaj od pół roku i jest świetna. Jak napiszemy do niej rano, to odkłada dla nas po kawałku tarty owocowej. Malinowej, truskawkowej w zależności od tego, jakie akurat mają owoce na stanie. Czasami też opowiada ciekawostki ze świata filmowego. Jej głównym zajęciem jest praca jako makijażystka na planie filmowym. Obcuje z ludźmi, których znamy z ekranu lub portali plotkarskich, a ona ich maluje, więc jak ją poprosimy, podrzuca pikantne kąski lub po prostu intrygujące fakty, o których my, zwykli zjadacze chleba, nie mamy pojęcia.

– To co zawsze – mówię i tyle wystarcza.

– „Super”? Serio? Tylko tyle chcesz mi powiedzieć? Siedzisz tam u Daniela niczym księżniczka na wierzy. Nie wyściubiasz nosa. Ja tu się martwię, a ty mi mówisz, że jest super?

Puszcza do mnie oko, a ja śmieję się w głos. Potrzebowałam tego. Robota jest fajna, owszem, ale chyba brak ludzi mnie trochę przytłoczył. Od lat pracowałam w szpitalu, gdzie na każdym kroku wpadasz na kogoś, obcujesz z innymi. Czasami miałam przesyt w drugą stronę i szłam posiedzieć w kiblu, aby mnie nikt nie zaczepiał.

– Jest słabo – rzucam i robię srogą minę. – Ty mnie wkopałeś w to wszystko. Jeżeli zbzikuję tam ze starym Waldemarem u boku, to będzie twoja wina.

– No tak, teraz wszystko na mnie… – reaguje zmieszany. Zupełnie nie tego się spodziewał.

Wybucham śmiechem.

– A tak serio… jest bardzo dobrze. Mam spokój, ciszę. Dokładnie zaplanowany dzień, ale jak się spóźnię z czymkolwiek, to nikt nie robi mi bury. Bardzo mi to pasuje. No i kasa jest super. Mogę spokojnie popracować tak rok czy dwa i uzbierać na pensjonat w górach…

– Pensjonat? – Patrzy na mnie, marszcząc brwi.

Nigdy mu nie mówiłam, a w sumie nikomu, że chciałabym otworzyć własny biznes. To moje marzenie z dzieciństwa. Zawsze uwielbiałam oglądać albumy z górami, a czasami, jak mama się zgodziła, to oglądałam jakiś film o nich. Od wielu lat raz na jakiś czas czytam książkę z górami w tle. Na szczęście obok wspomnień z wypraw znanych wspinaczy ostatnio pojawiło się sporo kryminałów, których akcja toczy się na południu Polski, dokąd na stare lata – albo trochę młodsze – chciałabym się wyprowadzić. Nawet w głowie mam już plan.

Zainwestuję spadek po babci, znajdę jakiś dom i go wyremontuję. Dlatego muszę uzbierać na poprawę wyglądu tego, co kupię, bo wiem, że nie wystarczy mi z tego, co odziedziczyłam. Na początek zatrudnię jedną lub dwie osoby do pomocy, chociaż będę starać się jak najwięcej sama robić.

– Tak, pensjonat. – Podnoszę wzrok i się uśmiecham.

– Ty hotelarką?

– Tak, a co?

– Nie wiem… – Kręci głową, układając przy tym usta w dzióbek. – Obrazy malujesz nieziemskie, to może i będziesz prowadzić najfajniejszy pensjonat w górach. W sumie to masz dobry kontakt z ludźmi, wyczucie stylu, a jak to połączysz, może wyjść genialny zestaw.

Uwielbiam go za to. Jak nikt potrafi poprawić mi humor, nawet jak nie jest najgorszy. Raz pokazałam mu kolekcję obrazów mojego autorstwa. Zaczęłam je malować, gdy mama umarła. Nie wiem czemu, ale nagle poczułam wielką potrzebę wyrzucenia z siebie emocji i taki kierunek bardzo mi pasował. Znalazłam w szafie farby i wielki arkusz papieru, a moje ręce same płynęły. Nigdy nie myślałam o tym jak o dziele sztuki, czymkolwiek, co chciałabym komuś pokazać. Liczyło się tylko to, aby wyrzucić z siebie cały ten smutek, który został we mnie po śmierci mamy. Jakoś nie widziałam rozwiązania w spotkaniach z psychologiem czy rozmowie z jakąś ciotką. Malowanie nagle okazało się idealne.

Szybko kupiłam nowe farby, sztalugę i blejtramy. Przez miesiąc prawie codziennie stawałam w kącie mieszkania, gdzie rozłożyłam na podłodze worki na śmieci, żeby nie uwalić drewna. Kobieta, od której wynajmuję moją kawalerkę, jest pedantką, a ja, gdy poddaję się wenie, nie ograniczam się do powierzchni do zamalowania. Farba trafia wszędzie dookoła.

Zakochałam się w malowaniu. Ten stan, gdy pędzel lata po płótnie, jest nieporównywalny do niczego. Gama emocji, która ze mnie wypływa, jest niesamowita. Wiele razy płakałam. Sama później nie wiedziałam dlaczego, ale łzy leciały, a ja i tak dalej robiłam swoje. Parę razy czułam jakąś dziwną euforię. Nie zadowolenie, ale radość.

Nie wiem, jak to się stało, ale Igor je zobaczył i od tego czasu przy każdej okazji mówi mi, jak świetnie maluję, czym wprawia mnie w lekkie zawstydzenie. Mama mnie zawsze chwaliła, ale czasem miałam wrażenie, że nie ma to jakiejkolwiek wartości. Każdy mój bazgroł, każdy bohomaz był dla niej dziełem sztuki wartym wystawy w muzeum narodowym. Każda zaśpiewana piosenka nadawała się na koncert w operze, a każda zła ocena była błędem nauczyciela, a nie moim.

Kiedyś mnie to cieszyło, tak jak brak obowiązków, ale teraz wiem, że mam ucho wyczulone na pochwały. Nie przyjmuję ich już tak bezmyślnie. Zastanawiam się, czy ktoś ma w tym interes. Na szczęście Igor zupełnie go nie ma, więc jego komplementy mile łechcą moje ego.

– To kiedy mogę planować wyprawę? – pyta, a ja czuję wdzięczność za takiego znajomego.

– Jeszcze trochę. Myślę, że za dziesięć lat możemy się umówić. Na razie muszę poświęcić się opiece nad panem Waldemarem. Jutro na przykład będę go strzygła – rzucam rozbawiona na samą myśl o tym. Mężczyzna ma dość bujne włosy i ich długość jest już problematyczna. Nigdy w sumie się nie zastanawiałam, czy w szpitalach ktoś przychodzi do pacjentów, czy obcina im włosy ktoś z rodziny.

– Następny twój talent? – komentuje.

– Jeszcze nie wiem, ale myślę, że efekt będzie wow – śmieję się, przypominając sobie, jak dwa lata temu postanowiłam podciąć sobie grzywkę i nie wyszło to najlepiej. Artystyczny zygzak zdobił moje czoło przez kilka tygodni.

– To może mnie obetniesz?

– Widzisz, niestety nie da rady – sapię przeciągle i robię podkówkę. – Musiałbyś zostać moim pacjentem.

– No tak, nie dla psa kiełbasa… – Marszczy czoło, a ja szczerzę się cały czas. Czuję się tak lekko. – A jak Daniel? Radzisz sobie z nim?

– Jak to radzę? – Wracam do rzeczywistości. Jego pytanie jest co najmniej alarmujące.

– No bo…

Jego twarz zmienia kolor, a ja czuję, że czegoś mi nie mówi. Zresztą ja też część przemilczam, ale tego nie uznaję za nic złego.

– Igor, co się dzieje?

– Właśnie nie wiem, czy się coś dzieje, dlatego w sumie nie chciałem ci nic mówić, ale ostatnio koleżanka z pracy opowiadała, że podsłuchała przypadkiem rozmowę Daniela. Gadał z kimś przez telefon i jakoś niefajnie wypowiadał się o ojcu…

– Co? To niemożliwe. – Kręcę głową na boki.

– No wiem, dlatego wolałem ci nie mówić, żebyś się nie stresowała. Poza tym skoro zatrudnia kogoś do ojca, to musi go kochać.

Analizuję to, co powiedział Igor, i mam mętlik. Widziałam już parę razy, jak pan Waldemar patrzy na syna, a wtedy w powietrzu robiło się ciężko. Negatywnie. Gdybym mogła, wyszłabym wtedy, ale musiałam stać tam i kontynuować czynność, którą przerwał mi Daniel. Tylko tak jak powiedział Igor, gdyby Daniel nie kochał ojca, wysłałby go do ośrodka, płaciłby mniej i nie musiał na niego patrzeć, przejmować się nim. Zrzuciłby całą odpowiedzialność na obcych ludzi.

Chociaż… nie byłby to pierwszy przypadek irracjonalnego zachowania. Ludzie potrafią krzywdzić bliskich w sposób naprawdę obrzydliwy. Matki głodzące dzieci. Gwałcący swoje pociechy ojcowie. Litania okrucieństw jest długa, a pewnie o połowie pomysłów na zniszczenie komuś życia nie mam zielonego pojęcia.

– A coś konkretnego mówiła? – dopytuję, chociaż nie wiem, czy chcę to słyszeć.

Moja praca marzeń dostaje właśnie po fundamentach, co bardzo mi się nie podoba. Już od kilku dni czuję w sobie zdenerwowanie z bliżej nieokreślonego powodu, a teraz dochodzi do tego kłujący ból z lewej strony klatki piersiowej. Często mnie dopadał, jak pracowałam w szpitalu, szczególnie pod koniec, ale ostatnio zrobił sobie przerwę. Patrzę na Igora i ze zniecierpliwieniem czekam na jego rewelacje.

– No właśnie niewiele. Ola uwielbia kłapać językiem i już kilka razy złapałem ją na mijaniu się z prawdą, więc zabij mnie, ale nie wiem, co ci powiedzieć.

– Cokolwiek?

– No… podobno mówił… – Zawiesza głos i wlepia spojrzenie w matkę, która idzie z małym chłopcem, ciągnie go za rękę, cały czas coś mówiąc, ale nie zwraca uwagi, że dziecko potyka się o rozwiązane sznurówki. – Powiedział coś o tym, że czeka, aż stary zdechnie.

Zaciskam dłoń pod stołem. W sumie wolałabym, żeby nic mi nie mówił. Naprężam się cała, czując znów intensywne kłucie w klatce.

– Ale się tym nie przejmuj. To takie głupie gadanie, ile razy ja mówiłem tak o swoich rodzicach…

Kiwam tylko głową. Ja nigdy tak nie mówiłam o moich. Złościli mnie, wkurzali, ale nigdy nie życzyłam im nic złego. Gdy mama zaczęła chorować, płakałam codziennie, licząc naiwnie, że diagnoza wypowiedziana przez lekarzy jest pomyłką albo że jakimś cudem bardzo późno wykryta cukrzyca z całym zestawem powikłań nagle zniknie.

Niestety przewidzieli wszystko z przerażającą dokładnością. Dali jej trzy miesiące. Po siedemdziesięciu dziewięciu dniach odeszła, a mój świat runął.

Rozdział 12

Daniel

Zawsze starałem się być pomocny. Mama uczyła mnie tego od małego.

Przyniesienie sąsiadce zakupów: żaden problem. Jej mąż zmarł dawno temu, a synowie się wypięli, więc jak tylko mogłem, szedłem z nią na zakupy i dźwigałem siatki z mięsem i warzywami. Pewnie teraz śmigałaby z wózeczkiem, ale kiedyś nie było takich rozwiązań, więc potrzebowała męskiego wsparcia, nawet takiego w wersji mini.

Pomoc w kościele podczas przygotowywania kolacji dla bezdomnych też nie stanowiła problemu. Nigdy na to nie narzekałem, a mógłbym. W końcu w tym czasie większość kolegów biegała po podwórku, wymyślając głupie zabawy, lub siedziała w domach, udając, że się uczy. Jakoś nigdy nie złościłem się na mamę za aranżowanie mojego wolnego czasu, bo wiedziałem, że inni mają gorzej i potrzebują pomocy.

Ale to, co robi dla mnie Rożek, jest czymś zupełnie innym. Nigdy nie otrzymałem od nikogo takiego wsparcia jak od niego. Na dodatek wsparcia zupełnie bezinteresownego.

Od wielu lat mam dobrego kumpla – Miłosza. Siedzieliśmy w jednej ławce przez cztery lata liceum. Uczyliśmy się wspólnie chemii, żeby zdać do następnej klasy, wymykaliśmy się w czasie przerwy, żeby zapalić papierosa, bo tylko palacze byli cool, a my chcieliśmy tacy być. Razem drżeliśmy na myśl, że na studniówkę pójdziemy sami. Wspólnie wypiliśmy pierwsze pół litra. Ja się porzygałem, a Miłek pokłócił się z jakimś facetem i chciał się z nim bić. Na szczęście skończyło się bez wielkiej rozróby.

A potem nasze drogi się rozjechały. Ja poszedłem na zarządzanie i marketing, czym doprowadziłem ojca na krawędź załamania psychicznego, a on na ekologię, zrobił specjalizację w ornitologii – przy każdej okazji śmieję się z niego z tego powodu. Pan od ptaszków. I mimo że uważam go za swojego najlepszego kumpla, chyba nigdy nie zrobił dla mnie tyle co mój pracownik.

Rożek naprawił samochód, pomógł z ogarnięciem opieki dla ojca, a jeszcze ta ekipa remontowa. Panowie wpadli w poniedziałek rano i po dwóch godzinach wstępnego rozeznania już kuli podłogę i ścianę. Było ich czterech i uwijali się jak w ukropie. Byli drożsi od poprzedniej ekipy, ale po jednym dniu wiedziałem, że będą to dobrze zainwestowane pieniądze.

Ich szef Jurek zdjął ze mnie wszystkie decyzje oprócz tych związanych z wykończeniem. Zostawił mi tylko wybranie kafelków i koloru farb na ściany i sufit.

Siedzę więc i szukam. Nie jest to coś, co sprawia mi przyjemność. Przy poprzednim projekcie wynająłem architektkę wnętrz, która zajęła się wszystkim. Podtykała mi pod nos dwie, maksymalnie trzy propozycje, a ja tylko przytakiwałem, że się zgadzam, lub mówiłem, że nie. Na tym się kończył mój udział. Teraz niestety sprawa jest zbyt prosta, aby angażować kolejną osobę. Byłby to zdecydowany przerost formy nad treścią, więc grzecznie szukam.

Patrzę na dwa kolory na ekranie, zdając sobie sprawę z tego, że w rzeczywistości wyglądają pewnie trochę inaczej niż na moim ekranie. Powinienem pojechać do sklepu i obejrzeć je na żywo, ale strasznie mi się nie chce. Poza tym wiem, że w zależności od oświetlenia kolor i tak będzie się różnie prezentował.

– Dzień dobry.

Z rozmyślań wytrąca mnie Błażej Wiśniewski, facet po pięćdziesiątce, który jest naszym księgowym od samego początku istnienia firmy. Już kilka razy chciałem go zwolnić za popełniane błędy i niezrozumienie branży, ale jakoś wizja szukania kogoś innego i brak wiary, że ten będzie lepszy od niego, stopuje mnie w tych działaniach.

– Cześć, wejdź. – Jak zwykle po przywitaniu stoi w drzwiach i czeka na zaproszenie, więc zawsze muszę dodać jakieś „wejdź” lub „zapraszam.

Czasami mam ochotę odwrócić wzrok i go ignorować lub rzucić jakimś głupim tekstem typu „W tym tygodniu nie mam czasu”, ale daruję sobie. Dzisiaj brak mi sił na przekomarzanie się, a w sumie w ogóle na rozmowę z tym mężczyzną. Każda jest dla mnie stresująca. Nigdy nie przychodzi z czymś pozytywnym. Najczęściej donosi na innych pracowników, że czegoś nie zrobili albo zrobili źle, zupełnie ignorując własne wpadki, o których z reguły dowiaduję się, gdy jest już za późno, to znaczy wraz z listem od urzędu skarbowego lub ZUS-u.

Stawia kroki uważnie, jakby stąpał po lodzie, który w każdej chwili może pęknąć. W końcu staje przy krześle po drugiej stronie biurka. Nie siada, a ja walczę ze sobą, czy mu to zaproponować. Nie odzywam się. Czekam i już wiem, że niezależnie od tego, z czym przyszedł, popsuje mi humor. A to za sprawą swojego głosu. Jest taki bez życia, jakby oddychanie, przemieszczenie się już go męczyło. Tak, wiem, ma nadwagę, ale to nie powinno zabierać mu chęci do życia. Nie jest z nim aż tak źle.

– Może usiądziesz? – Szybko zmieniam zdanie. Gdy tak nade mną wisi, nie czuję się komfortowo.

Zajmuje miejsce naprzeciwko mnie, a ja sztucznie się uśmiecham.

– Danielu – zaczyna. Jego głos jest pretensjonalny i taki denerwujący.

Powoli wypuszczam powietrze, układając usta w dzióbek. W nocy ojciec dał popis, a ja musiałem się z nim użerać. Nie wiem, dlaczego zgodziłem się na to, aby Anna nocowała dziś u siebie. Wydawało mi się, że ojciec się nie zorientuje i prześpi całą noc, jak dzieje się, od kiedy ona jest, ale nie.

Jego radar wychwycił doskonały moment. Musiał pokazać, co potrafi, i dowalić mi w swój perfidny sposób.

Zrobiłem wieczorem wszystko, co powinienem, zgasiłem mu światło równo o dwudziestej i poszedłem do siebie. Wykąpałem się i włączyłem Netflixa. Ostatnio wkręciłem się w serial Bloodline, więc łyknąłem dwa odcinki, leżąc na kanapie w salonie, a potem przerzuciłem się do łóżka, żeby chwilę poczytać. Zasnąłem z zapalonym światłem i książką obok.

Obudziło mnie wycie maszyny. Niechętnie ruszyłem do jamy smoka, jak od dawna w myślach nazywam pokój ojca. Pulsoksymetr piszczał niemiłosiernie i wciskanie kabelka nie pomagało. Jakby mój ojciec był w stanie zarządzać swoją saturacją i wywoływać spadek stężenia tlenu we krwi. Generalnie jest to niemożliwe, ale od jakiegoś czasu podejrzewam go o konszachty z diabłem.

Gdy już zapanowałem nad urządzeniem, ojciec zrobił to, co najgorsze – kupę. Może samo w sobie nie byłoby to problemem, gdyby nie fakt, że tak się wiercił, że pielucha się mu rozpięła, a wszystko wypadło do nogawki piżamy. Sprzątanie tego syfu zajęło mi dobrą godzinę. Oczywiście on nie współpracował, więc mycie i ubieranie go było niczym maraton, a gdy już skończyłem, wycedziłem:

– Ja się nie poddam, a jak będziesz odwalał takie akcje, zwolnię Annę i sam będę się tobą zajmował.

Zamknął oczy. To był koniec atrakcji z jego strony tej nocy, ale ja już byłem tak rozbudzony, że zamiast spać, poszedłem na przebieżkę. Noga coraz bardziej mnie bolała, ale zignorowałem to, w pełni świadom, że konsekwencje tego odbiją mi się czkawką.

Pewnie dlatego teraz czuję zwiększone zmęczenie, ale też i ból nogi. Skóra mnie piecze niemiłosiernie i już nawet krem na obtarcia nie pomaga. A na dodatek czeka mnie jakaś psychiczna sieczka.

Mina Błażeja Wiśniewskiego zdecydowanie nie zapowiada niczego dobrego.

– No dobrze, z czym do mnie przychodzisz? – pytam i naiwnie liczę na jakiś sofciak. Na coś, co wygląda źle, ale okaże się jakimś malutkim problemikiem, który rozwiążę w kilka minut.

– Chodzi o Banaszaka – rzuca nazwiskiem, chociaż wielokrotnie prosiłem, aby mówił o innych pracownikach po imieniu. – Nie wiem, za kogo on się uważa, ale podczas mojej nieobecności dał premię kilku pracownikom i teraz mam problem, ponieważ nie jestem w stanie tego rozliczyć. Tak się nie robi. Nie wiem, co nim kierowało, ale takie rzeczy bez konsultacji ze mną nie mają prawa się wydarzyć.

Patrzę na niego, przygryzając policzek od środka. Na szczęście to nie taki problem, jakiego się obawiałem. Powietrze delikatnie ze mnie schodzi. Od kiedy powiększył się team, dałem kilku osobom prawo do nagradzania podwładnych według uznania. Jeszcze nikt tego nie zrobił, jakby się bali, ale pomimo oburzenia sterczącego przede mną mężczyzny ja się cieszę. Rożek jak zwykle sprostał zadaniu i potrafi nie tylko twardo zarządzać zespołem, ale i nagrodzić go, gdy jest potrzeba.

– No tak. Chyba zapomniałem ci o tym powiedzieć. – Wypuszczam powietrze i czuję, jak moje ciało się luzuje. Nie będzie tak źle. Bałem się problemu znacznie większego kalibru, a to nawet nie jest godne takiego tytułu.

– No i właśnie to jest zguba tej organizacji.

– Firmy – poprawiam go i od razu żałuję. Jakikolwiek pozytywny odcień na jego twarzy niknie, a mnie przechodzi po plecach zimny dreszcz. Zaczynam się bać tego mężczyzny. Ma w oczach jakiś płomień, który mnie przeraża.

– Ja już tak dłużej nie mogę. – Kręci głową z dezaprobatą. – Męczy mnie ten brak profesjonalizmu. Jeżeli coś jest ustalane, to chyba wszyscy w to zaangażowani powinni wiedzieć. Jeżeli on mówi prawdę, to dlaczego nie zostałem poinformowany? Uważasz mnie za nic nieznaczący trybik?! – Ostatnie zdanie mówi podniesionym głosem.

Patrzy na mnie swoimi małymi oczami, ograniczonymi od góry opuchniętymi powiekami, a od dołu nabrzmiałymi policzkami. Mówi coś do mnie, ale sens wypowiadanych przez niego słów nie układa się w żadną sensowną całość, przynajmniej ja liczę, że nie jest on taki, jak mi podpowiada umysł, bo oznaczałoby to kłopoty.

– Do czego dążysz? – pytam niepewnie.

– Do tego, że chcę odejść. Męczy mnie bycie tu. Praca, która miała być spełnieniem marzeń, powoduje bezsenność. Żona twierdzi, że jestem rozdrażniony, a lekarz kazał wyeliminować źródło stresu, bo mam podwyższone ciśnienie.

Na końcu języka mam pytanie, czy to przypadkiem nie przez konsumowanie trzech obiadów, ale rezygnuję. Zwracanie uwagi osobie z otyłością zupełnie nie ma sensu, szczególnie w przypadku kogoś takiego jak siedzący naprzeciwko mnie mężczyzna. Jego nadprogramowe kilogramy nie biorą się znikąd. Jedzenie samo nie wskakuje mu na talerz w ilości zdecydowanie przekraczającej wszelkie normy, tylko on niestety tego nie zauważa.

– Rozumiem – komentuję w końcu. – Aktualnie jesteśmy w trakcie rozliczania projektu dla…

– Tak, ale ja nie dam rady – przerywa mi i patrzy na swoje dłonie, jakby nagle bał się kontaktu wzrokowego.

– Chcesz mnie i firmę tak zostawić?

Zupełnie się tego nie spodziewałem. Gdybym miał wytypować, kto mógłby chcieć się zwolnić, to wymieniłbym co najmniej pięć osób przed Błażejem.

– Ja już nie mogę – powtarza, po czym wstaje, swoim posuwistym krokiem rusza do drzwi i wychodzi, a ja zostaję sam z kolejnym problemem.

Rozdział 13

Anna

Od kiedy pamiętam, mama śmiała się ze mnie, że wstaję rano:

– Ciebie to chyba ktoś podmienił w szpitalu i nie jesteś moją córką. Nie wiem, co ty się tak szczerzysz o poranku. Kawy nie pijesz, a zachowujesz się jak nakręcona.

A ja od razu po przebudzeniu dostaję jakiegoś przypływu energii i mam tak zawsze. Jako nastolatka, gdy mama nie zarządzała już moim planem dnia, potrafiłam do szkoły wstawać godzinę przed czasem, spakować tornister, zrobić śniadanie wszystkim domownikom, a gdy słyszałam budzik w sypialni rodziców, leciałam przygotować kawę mamie, no i tacie, jeżeli akurat był w domu.

Na studiach nigdy się nie spóźniłam. Ze zdziwieniem patrzyłam na koleżanki i kolegów, którzy przychodzili po czasie. Najczęściej zdarzało się to oczywiście po studenckich imprezach, które organizowała uczelnia, ale nie tylko. Miałam wrażenie, że niektórzy chodzili po klubach każdego dnia. Ja nawet jak raz na sto lat gdzieś poszłam, to i tak stawiałam się na zajęciach o czasie, a z reguły i przed.

A teraz leżę w łóżku i nie jestem w stanie się ruszyć. Moje ciało nie jest podłączone do mojej woli i nie wykonuje wysyłanych przez mój mózg komend.

Po ekspresowym remoncie, który przebiegł praktycznie niezauważenie, zostało pięknie wyremontowane wnętrze, porządek i zapach chemii. Nie mogę narzekać, że panowie mnie budzili. Nie wiem, jak to robili, ale wchodzili cichutko, na paluszkach o piątej rano i zaczynali pracę.

Tylko ich już nie ma i nie mogę zrzucić na nich, że mnie obudzili i się nie wyspałam. Zegarek pokazuje szóstą czterdzieści pięć, a ja czuję się, jakby był środek nocy. Coś jest nie tak. Najbardziej się boję, że jestem chora. Że mam jakąś grypę lub covida i mogę zagrozić panu Waldemarowi. Niby nic mu nie dolega, ale nigdy nie wiem, czy jakiś wirus nie zaszkodzi starszemu panu i przeze mnie nie stanie mu się coś poważnego… albo najgorszego.

Próbuję się zorientować, co mi jest. Kładę rękę na brzuchu. Nie jest jakoś ciepły ponad miarę. Gardło mnie nie boli, katar też nie blokuje nosa. Trochę się uspokajam. W końcu z trudem wstaję, ubieram się w mój pielęgniarski dres, jak nazywam zestaw białych spodni z białą bluzą, i idę do kuchni. Stresuję się. To jest miejsce, gdzie mogę spotkać Daniela. Muszę być uczciwa wobec niego, nawet jak będzie mnie to kosztowało pracę. Od zawsze uważam mówienie prawdy za najważniejszą cechę. Nie mogę nikogo okłamywać na temat mojego stanu zdrowia, szczególnie gdy może to mieć wpływ na czyjeś.

Wchodzę do kuchni, a on siedzi przy stole. Je jajecznicę z chlebem czystoziarnistym i czyta coś na komórce.

– Dzień dobry – mówię, podchodząc do kawiarki. Od dawna zawarta w kawie kofeina nic mi nie daje, ale mam w sobie absurdalną odrobinę wiary, że może choć tym razem zadziała spektakularnie.

– Chyba się nie wyspałaś?

Jego głos jest sympatyczny, ale z lekką nutą… Patrzę na niego i wiem… Z nutą bólu. Krzywi się jakoś dziwnie. Spuszczam wzrok i tężeję. Nie wiem dlaczego, ale ten widok mnie zaskakuje.

Czegoś takiego się zupełnie nie spodziewałam. Widziałam parę razy, jak Daniel utyka, ale kto nie kulał w swoim życiu, a przy jego aktywności to nic dziwnego. Teraz mój podziw dla jego aktywności rośnie w kosmos.

Patrzy na mnie i po chwili spuszcza wzrok na źródło mojego zdziwienia.

– O, widzę, że poznałaś patyczaka.

Uśmiecham się. Z jakiegoś powodu przez chwilę się bałam, że źle zinterpretuje moje gapienie się na jego nogę, a bardziej miejsce, gdzie kiedyś była.

– Nie wiedziałam… – dukam, a w gardle staje mi wielka gula.

Na chwilę mój problem gdzieś znika, a w jego miejsce pojawia się zażenowanie. Nie lubię tego momentu, gdy ktoś łapie mnie na patrzeniu się na coś, na co nie powinnam. Ostatnio będąc w sklepie, zapatrzyłam się na twarz kobiety, która pod lewym okiem miała wielką brodawkę. Gdy spojrzała na mnie, aż podskoczyłam ze zdenerwowania.

Na szczęście Daniel nie ciska w moją stronę piorunami.

– Czasami tak bywa, że noga odpada. – Śmieje się we głos, a ja czuję, że język staje mi kołkiem w ustach. – W skrócie: miałem wypadek, napastnik przejechał mi po nodze. Koniec historii.

– Napastnik?

– Tak go nazywam. Ktoś ewidentnie chciał mnie zabić, chociaż policja nigdy tak na to nie patrzyła. Ot, wypadek bez ujęcia sprawcy. Było ciemno, nikt nic nie widział, a ja byłem pod wpływem. W sumie to pewnie sam się prosiłem o kłopoty. Sprawa, jakich wiele. – Wzrusza ramionami i kładzie komórkę ekranem do dołu. Cały czas chyba patrzę na niego dziwnie, bo uśmiecha się do mnie, pokazując zęby i unosząc brwi. – Stara historia, więc nie musisz się przejmować. Jestem już zdrowy, pełen energii i chęci do życia – recytuje formułkę, którą pewnie wygłaszał już nie raz.

– Kiedy to się stało? – rzucam i od razu żałuję. Chyba nie powinnam go tak wypytywać. Mieszkam u niego, opiekuję się jego ojcem, ale nadal to mój szef i takie wścibskie podejście chyba nie jest wskazane.

– Cztery lata temu – odpowiada jakby nigdy nic.

– Współczuję.

– Dziękuję, chociaż teraz to już prawie nie problem. Początki były ciężkie. Mama zmarła niewiele wcześniej, więc nie miałem wsparcia.

– A ojciec? – Kolejne nieodpowiednie pytanie. Zmęczenie powoduje, że racjonalne myślenie gdzieś znika i zachowuję się jak nie ja, ale wścibska baba.

Daniel, zamiast odpowiedzieć, kręci głową, a usta wyginają mu się w podkowę. Dopija kawę i podnosi na mnie wzrok.

– Ojciec był jeszcze przed pierwszym udarem i… – Przerywa, a ja czuję, że zaraz usłyszę coś, co raczej mi się nie spodoba. – Jakoś się tym zbytnio nie przejął.

– Jak to nie przejął? – Mój głos jest piskliwy, ale nie kontroluję go. Nie wierzę w to, co słyszę.

– Mój ojciec całe życie przyszywał, odcinał różne części ciała, więc ma do tego dość specyficzne podejście. Kiedyś rozmawiałem z jego kolegą z bloku i on powiedział, że ta gruba skóra, którą obrastają lekarze, jest bezwzględnie konieczna. Gdy mają człowieka na stole, to nie jest to Kowalski Michał, lat czterdzieści siedem, ojciec trójki, mąż od dwudziestu lat, który marzy o skoku ze spadochronem. To noga, od której w wyniku cięcia piłą mechaniczną stopa została prawie odcięta i trzeba ją przyszyć, a jak się nie uda, to obciąć tak, aby nie trzeba było poprawiać, aby rana miała szanse się jak najszybciej zagoić. To uprzedmiatawianie człowieka powoduje, że emocje spychane są na dalszy plan, a główną rolę gra rozsądek. Podobno bez emocji taka praca jest prostsza i efektywniejsza.

– Brzmi to niegłupio – komentuję, czekając na kulminacyjną wypowiedź, bo domyślam się, że ta jeszcze nie padła.

– Tak, i w pełni to rozumiem, ale gdy przewieźli mnie do szpitala i ojciec się nie pojawił, bo skończył dyżur i musiał odpocząć, poczułem, jakbym poza nogą stracił kawałek siebie. Nigdy nie byliśmy blisko, ale wtedy liczyłem na niego. Leżałem sam w niewielkiej sali, bo gdy usłyszeli moje nazwisko i połączyli fakty, latali wokół mnie na paluszkach i od razu umieścili w pojedynczej. A ja miałem to w dupie, kim jest. Chciałem, żeby ktoś do mnie przyszedł. Żeby on przyszedł. Wsparł mnie. Dla mnie skończyło się wszystko. Stało się coś strasznego. Straciłem nogę. Wtedy myślałem, że już nic mnie nie czeka, że życie skończyło się bezpowrotnie, a jego postawa jeszcze bardziej mnie w tym upewniała.

– Przykro mi.

– Następnego dnia też nie przyszedł – kontynuuje, patrząc gdzieś nade mną. – Lekarze i pielęgniarki zaczęli go tłumaczyć, sami widzieli, że to nie w porządku, ale ja załamałem się jeszcze bardziej. Nie chciałem jeść. Na szczęście wtedy przyjechała ciotka, siostra mamy, i skupiła się na mnie. Od razu ruszyła z poszukiwaniem odpowiedniej opieki po wyjściu ze szpitala. Miała w dupie mojego ojca. – Podnosi głos, a ja się cała napinam. Widzę, jak jego żyły na przedramieniu się uwypuklają. Emocje zaczynają brać górę, a ja zupełnie zapominam o moim problemie, z którym się obudziłam. – Nogę spisali na straty od razu. Była nie do odratowania, ale ponieważ straciłem dużo krwi, lekarz nie był pewny tego, co będzie. Zawsze był ułamek procenta szans, że tego nie przeżyję, a mimo to ojciec ignorował mój stan.

– O Boże… – szepcę i przechodzi mnie dziwny prąd. – Brak mi słów… – Mój głos drzy.

– Nie musi. To stara historia z happy endem. Mogę wszystko. Robię więcej niż większość. Poza tym, że czasami obciera mnie proteza, nie jest źle. Mam na to fundusze, więc nie mogę narzekać. Są ludzie, którzy po amputacji muszą liczyć na państwową rehabilitację czy wsparcie przy zakupie protezy, to jest koszmar – mówi pewnym głosem, ale ja wiem, że to kamuflaż. Cały czas tkwi w nim smutek, co widać po skaczącej rytmicznie nodze i zaciśniętych dłoniach. – Ale wróćmy do ciebie. Źle spałaś? – Płynnie zmienia temat, za co w sumie jestem mu wdzięczna.

Patrzę na niego i nie wiem, co odpowiedzieć. Nie lubię takiego ucinania wątku, ale przecież nie mogę go cisnąć, więc skupiam się na jego pytaniu.

– Tak, od jakiegoś tygodnia albo i dłużej się nie wysypiam – mówię zgodnie z prawdą. – Od kiedy wyszła ekipa remontowa, nie mogę zasnąć. Kręcę się w łóżku do drugiej, czasami i trzeciej. Wtedy zasypiam albo bardziej mdleję ze zmęczenia i gdy budzik dzwoni przed siódmą, mam wrażenie, że to środek nocy. Zawsze wstawałam niczym żołnierzyk. Jeden sygnał, nogi na ziemię i jestem gotowa do rozpoczęcia dnia. A teraz… – wzdycham i trochę żałuję mojej wylewności. Chyba spowiadanie się z mojego stanu pracodawcy to nie najlepszy pomysł.

Daniel marszczy czoło, jakby dogłębnie analizował każde wypowiedziane przeze mnie słowo. Trochę się tym stresuję. Czuję się jak w szkole, gdy nauczyciel wzywał mnie do tablicy i nie wiedziałam, czy jest w dobrym nastroju. Czy zaraz wypali jakieś kosmiczne pytanie, żeby pokazać, że nic nie wiem, czy będzie łaskawy i zapyta o coś, co robiliśmy na lekcji i na bank utkwiło mi w pamięci.

– Pewnie zaraz mi to przejdzie – dodaję szybko, chcąc uciąć temat.

– A badałaś się ostatnio?

– Tak – odpowiadam natychmiast.

– I zdrowa jesteś?

– Nie do końca – odpowiednio z prawda. – Mam problemy z tarczycą i lekkie nadciśnienie, ale wszystko pod kontrolą.

– Bierzesz leki?

Uśmiecham się. Jego troska mnie zaskakuje.

– Tak, jestem bardzo grzeczną pacjentką i dotychczas nic takiego się nie działo. Może to jakieś skutki uboczne którejś z pastylek, ostatnio mam nowe – kłamię. Mam swój zestaw od trzech lat i nic mi po nich nie jest.

Milknę, czując, jak zaczyna mi się kręcić w głowie. Wczoraj już tak było i zrzuciłam to na zbyt duży odstęp w posiłkach. Teraz jednak mnie to niepokoi. Niedawno wstałam i nic takiego nie powinno się dziać. Od lat jem posiłek około godziny od opuszczenia łóżka i mój organizm jest do tego przyzwyczajony.

– Długo już tak masz? – pyta mnie z widoczną troską na twarzy.

– Od kilku dni – odpowiadam, mimo że chwilę temu zakomunikowałam, że od wyjścia ekipy remontowej.

– Jak chcesz, możesz wziąć wolne. Dam sobie radę. Mam spoko szefa. – Puszcza do mnie oczko. – Nie będzie się pultał, że nie ma mnie w pracy.

Kręcę głową. To ostatnia rzecz, jakiej bym teraz chciała. Udało mi się wstać, czuję się średnio… okej, może słabo, ale wiem, że dam radę.

– Nie. Poradzę sobie. Może to zwykłe przemęczenie. Dużo się ostatnio działo…

– Stresujesz się czymś? Mój ojciec ci jakoś dokucza? Jeżeli tak, to…

– Nie! – krzyczę. – Współpraca z twoim ojcem jest bardzo fajna. Nie płacze, jak moi poprzedni pacjenci. – Uśmiecham się, chociaż palnęłam właśnie niezłą głupotę. W sumie nie ma co się cieszyć, że się nie komunikuje. To raczej powód do zmartwień niż radości.

– Może kup sobie jakieś witaminy.

– Dobry pomysł – odpowiadam i zaczynam robić sobie śniadanie, ucinając temat.

– A korzystałaś z sauny?

Kręcę głową.

– To koniecznie idź dzisiaj. Ja ze względu na nogę nie mogę, skóra na kikucie nie lubi wysokiej temperatury, ale moja mama zawsze mówiła, że wieczorny seans działa na nią znakomicie.

– Spróbuję – szepczę.

Mam nadzieję, że Daniel nie będzie go kontynuować. Nie chciałabym wyjść na utyskującą pracownicę, która szuka tylko wymówki, aby nie pracować.

W środku trzęsę się znowu, a w głowie zaczyna wirować tępy ból.

Rozdział 14

Daniel

Dobrze pamiętam, gdzie byłem, kiedy usłyszałem o World Trade Center. Wracałem właśnie ze szkoły. Wyjątkowo jechałem autobusem, gdy siedząca koło mnie starsza pani zaczęła strasznie płakać. Słuchała kogoś, kto do niej zadzwonił, raz po raz kręcąc głową na boki. W końcu schowała telefon do kieszeni i powiedziała:

– To jest koniec świata…

I zaczęła mi opowiadać, co powiedziała jej córka. Ludzie podchodzili i nasłuchiwali, wybałuszając oczy.

Gdy tupolew spadł pod Smoleńskiem, siedziałem na SGH na zajęciach w ramach studiów podyplomowych. Zapisałem się z kumplem, ale on w ostatnim momencie odpadł. Chciałem doszlifować moją wiedzę z zakresu marketingu, gdy na wpadła jedna dziewczyna. Jak zawsze spóźniona.

– Słyszeliście, co się stało?!

Odpowiedziała jej cisza. Po chwili drżącym głosem poinformowała nas o wstępnych ustaleniach reporterów. Na początku nikt nie wiedział, co dokładnie się wydarzyło. Godzinę później wyszedłem z zajęć. Prowadzący zwolnił nas wcześniej, widząc przerażenie w naszych oczach. Nikt z siedzących na sali nie przeżył dotąd niczego takiego. Każdy gapił się w telefon i czytał po kilkanaście razy te same newsy. Kilka dziewczyn płakało.

Pewnie do końca życia będę pamiętał, gdzie byłem, kiedy dowiedziałem się o tych tragediach. Teraz zaś przez rozmowę z Anną wróciłem do wydarzenia, które myślałem, że skończy moje życie.

Od dawna nie rozmyślałem o szczegółach, a co zaskakujące, pierwsze, co wypłynęło na powierzchnię wspomnień, to… muzyka.

Wracałem od kumpla, a w słuchawkach śpiewał mi Chester z Linkin Park wspierany przez Jaya-Z. Podśpiewując pod nosem, zupełnie nie zauważyłem, że jedzie na mnie samochód. Później jakiś policjant powiedział, że gdybym nie miał słuchawek na uszach, to niewiele by to zmieniło. Auto pojawiło się znikąd, nie miałem szans. Podobno i tak ktoś nade mną czuwał, a ja zawsze powtarzam, że mama, bo sekundę przed uderzeniem zauważyłem coś na chodniku i lekko skręciłem, przez co minimalnie zmniejszyła się siła uderzenia.

Nie pamiętam momentu, gdy mnie walnął.

Zupełnie nie wiem, jaki to był samochód. Kolor, marka.

Policjanci pytali mnie o to milion razy.

Podobno wystrzeliłem jak z procy. To, gdzie stałem, określono na podstawie telefonu, który wypadł mi z ręki, bo ja po wszystkim leżałem pięć metrów dalej.

Ten gnój, chociaż zazwyczaj myślę o nim gorzej, nie dość, że mnie potrącił, to po wszystkim nie zamierzał udzielić mi pomocy, tylko jeszcze cofnął, przejeżdżając mi po nodze.

Durny starszy aspirant Wąsik, który prowadził sprawę, twierdził, że to nieszczęśliwy wypadek. Ktoś szalał po nocy autem, a po wszystkim w emocjach chciał wykręcić i biegi mu się pomyliły. Do dzisiaj nie wiem, czy był debilem, czy znał sprawcę i chciał mu pomóc uniknąć kary. Zresztą się nie dowiem, bo facet zginął wkrótce potem na przejściu dla pieszych. Karma wraca.

Sam wypadek pamiętam jak przez mgłę, chociaż z perspektywy czasu nie wiem dokładnie, kiedy byłem świadomy, a ile luk w pamięci wypełniłem sobie opowieściami innych.

Znalazła mnie pani Magda, z którą spotkałem się kilka razy, zanim wyjechała do Wielkiej Brytanii, żeby pomagać córce przy dzieciach. Opowiadała potem ze łzami w oczach, że myślała, że nie żyję. Podobno wyglądało to bardzo źle. Noga przypominała miazgę, a ja nie reagowałem.

Potem podbiegł pan Krzysztof. Wyszedł z psem, który nagle zaczął piszczeć, mimo że ostatni spacer tego dnia miał już za sobą. Dał się ubłagać. Dzięki temu pięć minut po wyjściu z bloku trafił na miejsce wypadku. Jako były kierowca autobusu, który trzy razy brał udział w poważnych wypadkach z ofiarami, zachował zimną krew. Zabezpieczył mi nogę szalikiem i nakazał pani Magdzie zadzwonić po pogotowie.

Pamiętam ich twarze, troskę w oczach, ale i krzyki.

Tego nie da się zapomnieć, podobnie jak rozrywającego mnie bólu.

On zostanie ze mną do końca moich dni.

Rozdział 15

Anna

Mam wrażenie, że Daniel zaczął dziwnie się zachowywać. Patrzy na mnie, jakbym coś przed nim ukrywała. Jakby chciał mnie prześwietlić na wylot. Może żałuje, że podczas naszej ostatniej rozmowy tak się przede mną otworzył. Zaczynam się bać. A najgorsze, że ktoś grzebie w moich rzeczach.

Przy pierwszym razie zrzuciłam to na siebie samą. Może nie odłożyłam słuchawek na miejsce i zamiast na szafce nocnej wylądowały na parapecie. Pilnuję bardzo takich rzeczy, ale zawsze mogłam coś pomylić. Przy drugim razie przestraszyłam się, że coś ze mną nie tak. Cały dzień chodziłam struta i po kilku godzinach byłam już pewna, że odłożyłam je poprawnie. Dobrze pamiętałam, jak kładłam je obok łóżka, po czym się położyłam i chwilę poczytałam. Używałam ich podczas kąpieli. Zawsze wlewam wodę do wanny, dorzucam trochę pachnącej soli bocheńskiej i się zanurzam. Początkowo nie puszczałam sobie nic, ale wszelkie dźwięki domu mnie wkurzały i odbierały całą frajdę z leżenia w wannie. Dlatego teraz puszczam sobie uspokajającą muzykę i się relaksuję. Potem smaruję się cała, wkładam piżamę, myję zęby i idę spać. Telefon i słuchawki w etui zawsze lądują w tym samym miejscu, więc nie wiem, dlaczego teraz miałoby być inaczej.

Dzisiaj zrobiłam zdjęcia przed wyjściem z pokoju. O trzynastej, gdy weszłam na małą przerwę, leżały poprawnie, więc odetchnęłam, tłumacząc sobie dwa poprzednie wydarzenia zmęczeniem, które ostatnio narasta w zastraszającym tempie. Poczytałam chwilę i wróciłam do pana Waldemara. Zauważyłam, że zaczął jakoś bardziej mrugać. Niestety alergolog przyjdzie dopiero w następnym tygodniu, więc musi się pomęczyć. Mam nadzieję, że to tylko alergia na jakieś pyłki, a nie coś poważniejszego.

Ogarniam wszystko i gdy około dwudziestej wracam do swojego królestwa, staję jak wryta. Słuchawki leżą na szafce, ale są przesunięte. Jestem tego pewna. Odblokowuję telefon i przez chwilę patrzę na zdjęcie, aby się upewnić.

– Co tu się dzieje, do diabła? – dukam sama do siebie, patrząc jak zaczarowana na moje odkrycie.

Najgorsze, że jedynym podejrzanym jest Daniel.

Znowu czuję ból w klatce.

Pan Waldemar się nie rusza. Lekarz i fizjoterapeuta przychodzą niezwykle rzadko, a pani od sprzątania do mnie nie wchodzi. Jakoś byłoby mi głupio, gdyby sprzątała u mnie, więc poprosiłam, aby omijała mój pokój. Sama myśl, że tu wchodzi i dotyka moich rzeczy, jest jakoś nieznośnie ciężka. Nie lubię, jak ktoś grzebie w moich ciuchach czy przedmiotach osobistych. Myślę, że każdy by się tym zdenerwował, tylko zupełnie nie wiem, po co ktoś miałby to robić.

Dostrzegam też inne dziwne zachowania Daniela. Raz gdy weszłam do kuchni, żeby wyjąć kolację dla jego ojca, nawet się do mnie nie odezwał. Tak jakbym nie była tego godna, mimo że wcześniej rozmawiał ze mną praktycznie za każdym razem.

Ale najgorsza była moja wizyta w saunie. Już nigdy do niej nie pójdę. Za namową Daniela postanowiłam z niej skorzystać, licząc, że pomoże mi w problemach ze snem.

Faktycznie instrukcja obsługi okazała się banalnie prosta.

Odpaliłam ją, a po pół godziny była już nagrzana do czerwoności.

Ustawiłam muzykę w telefonie, tak żebym będąc w środku, słyszała szum fal, i weszłam opatulona samym ręcznikiem, ciesząc się, że Daniel jest w innej części domu. Przestawiłam zawieszoną na ścianę klepsydrę i się położyłam.

Ciepłe powietrze miło opatulało moje ciało, a ja czułam, jak stres ostatnich dni gdzieś ulatuje. Słuchawki, zmęczenie przestały się jawić jako wielki problem.

Zamknęłam oczy, skupiając się na oddechu, gdy nagle coś spadło. Nie od razu zorientowałam się, co to było. W końcu to dostrzegłam.

Obok wejścia do sauny stał mop, a teraz leżał na ziemi, co mogłam zobaczyć dzięki przezroczystym drzwiom.

Zerwałam się momentalnie i popchnęłam je.

Uchyliły się raptem o kilka centymetrów. Kij od mopa wpadł za szafkę, blokując wyjście.

– Kurwa mać – szepnęłam do siebie zdenerwowana, a po chwili z mojego gardła wydobyło się głośne: – Pomocy!

Minuty mijały, Daniel nie przychodził, a mnie robiło się słabo. Musiałam działać. Wzięłam trzy wdechy i się rozejrzałam. W końcu wpadłam na pomysł. Zdjęłam ze ściany klepsydrę i rozbiłam ją, a kawałek drewna przecisnęłam przez szparę. Za piątym razem udało mi się podnieść kijek od mopa i byłam wolna. Wypadłam z sauny jak oparzona, zastanawiajac się, czy to był na pewno tylko wypadek.

Rano wchodzę do pokoju pana Waldemara. Daniel stoi przy jego łóżku i syczy do niego coś. Wyłapuje, że jestem, i się odwraca.

– O, cześć – mówi chłodno, nie patrząc na mnie. – Nie będę wam przeszkadzał – rzuca i wychodzi szybkim krokiem.

Próbuję coś z tego zrozumieć. Siadam naprzeciwko pacjenta i przez chwilę mu się przyglądam, licząc, że cokolwiek mi powie. Oczywiście on się nie odzywa, bo niby dlaczego miałoby być inaczej.

– Czy on coś panu zrobił? – pytam po chwili na głos trochę bez zastanowienia, a on mruga.

Czy on chce mi coś powiedzieć?, dziwna myśl przelatuje mi przez głowę.

– Czy nazywa się pan Waldemar Wojciechowski?

Ponownie mruga. Tężeję. To jest dziwne, a nawet bardzo, ale idę w to dalej.

– Czy pana syn to… Marcin?

Zero reakcji.

Zmęczenie ostatnio doprowadza mnie na skraj. Czasami mam wrażenie, że słyszę jakieś dźwięki. Wczoraj słyszałam jakąś dziwną muzykę dobiegającą gdzieś z domu. Gdy wyszłam na korytarz, ucichła. Zaczynam się bać o moją formę psychiczną.

Dlatego nie wiem, czy to, co teraz się dzieje, faktycznie ma miejsce, czy mi się wydaje i wmawiam sobie, że on w jakiś sposób reaguje, ale postanawiam pójść tą drogą.

– Czy był pan lekarzem?

Mruga.

– Czy pracował pan na… oddziale położniczym?

Nic. No dobra, zaczyna to przypominać coś na kształt rozmowy.

– Czy ostatnio dzieje się coś złego?

Sekunda, dwie i… mruga. Kurde, o co tu chodzi?

– Czy coś pana boli?

Nic.

– Czy syn panu groził?

Mruga.

Nie! Nie! Nie!

Jestem ekstremalnie zmęczona, ale próbuję spiąć mózg. O co powinnam spytać? Do głowy wpada mi absurdalna myśl, która samowolnie przeistacza się w pytanie:

– Czy syn chce pana zabić?

Mruga od razu, a ja mam wrażenie, że podłoga się pode mną ugina.

– Jak chce to zrobić? – rzucam, ale od razu wiem, że to bez sensu. Nie ma jak odpowiedzieć na takie pytanie, bezwzględnie musi ono być zamknięte. – Uważa pan, że to zrobi?

Mruga.

Jezus Maria, to się nie dzieje naprawdę. Pokój zaczyna się kręcić jeszcze szybciej. Mam wrażenie, że nagle przeniosłam się na karuzelę, a nie stoję w murowanym domu. Siadam na krześle za sobą i opieram łokcie na kolanach. Otaczam twarz dłońmi i zamykam oczy, licząc, że to pomoże. Ale jestem w błędzie. Jest coraz gorzej. Pokój wiruje coraz szybciej.

Zaraz zwymiotuję. Od małego nienawidzę wszelkich urządzeń wywołujących zachwiania równowagi. Huśtawki, karuzele, nawet te przeznaczone dla małych dzieci, to zło. Moja mama przy tym też nie pomagała.

– Nie powinnaś się zmuszać. Jeżeli chcesz, możemy wrócić do domu – komentowała, gdy byłyśmy na placu zabaw, a ja chciałam zmierzyć się z moim demonem: czerwoną konstrukcją, na której większość dzieciaków wzbijała się w niebo, machając radośnie nogami, a ja dostawałam palpitacji serca. Później się okazało, że to prawdopodobnie jakieś zaburzenia sensoryczne, wtedy jednak nikt nie miał o tym pojęcia.

Tylko ile razy chciałam jakoś się przemóc, moja mama upewniała mnie w tym, że to błąd, a wtedy jakakolwiek moja chęć pokonania demona wyparowywała.

Nie wiem, czy to ma jakikolwiek wpływ na to, co się teraz ze mną dzieje.

Otwieram oczy, bo pomysł z ich zamknięciem zupełnie się nie sprawdził. Patrzę na tego starszego mężczyznę i próbuję coś wymyśleć. Coś z tego zrozumieć.

Między Danielem a jego ojcem jest słaba relacja. Syn obwinia go o swoje kiepskie dzieciństwo. Opowiedział mi o tym i po części go rozumiem, ale… Pan Waldemar całe swoje życie poświęcił innym, bo jak inaczej określić pracę lekarza, który zarywa noce, nie jeździ na wakacje, siedzi w pracy w święta po to, by walczyć o życie i zdrowie innych? Ja to w pełni rozumiem, bo sama przez kilka lat to robiłam. Ba! Nawet teraz zrezygnowałam ze swojego życia, aby prawie w stu procentach poświęcić się schorowanemu człowiekowi, który bez wsparcia by umarł.

Już wielokrotnie się zastanawiałam, co działo się kiedyś. Czy tacy ludzie umierali w swoich domach bez pomocy bliskich? Taka naturalna selekcja. Przecież leżący przede mną na łóżku mężczyzna nie jest w stanie totalnie nic zrobić. Jeszcze kilka lat temu pracował, jeździł samochodem. Był w stu procentach samodzielny, a teraz nic.

Parę dni temu widziałam jego zdjęcie w albumie. Potrzebowałam kartki. W kuchni nie było, więc weszłam do gabinetu Daniela. Nigdy mi nie mówił, żebym tam nie wchodziła, ale i tak czułam się nieswojo. Jedna ściana od podłogi aż po sufit jest tam zastawiona książkami. Zawsze takie rzeczy robią na mnie wrażenie, bo uwielbiam czytać i jak w końcu będę miała swój wymarzony kąt, domek w górach, planuję zagospodarować sobie podobną ścianę. Wypcham ją powieściami obyczajowymi, kryminałami i thrillerami, ale pewnie fragment przeznaczę na literaturę nieco ambitniejszą.

Długo stałam, patrząc na grzbiety książek i zastanawiając się, czy którejś nie pożyczyć. Przecież bym oddała, ale szacunek dla czyjejś własności, który wpoiła mi mama, nie pozwalał na to. Już fakt, że stałam w tym pomieszczeniu, uwierał mnie gdzieś w brzuchu. Odwróciłam się w stronę biurka, licząc, że znajdę tam papier, którego potrzebowałam, aby zrobić listę zakupów, gdy na dolnej półce zauważyłam album ze zdjęciami. Podeszłam do niego i sięgnęłam. Zawsze uwielbiałam fotografie. Mama na dnie szafy z ubraniami miała torbę, a w niej walające się pojedyncze zdjęcia, które obiecywała kiedyś skatalogować i ułożyć w kupionych już wcześniej albumach. Raz na jakiś czas siadałyśmy w salonie i wyjmowałyśmy wszystko, aby zaśmiewać się z głupich min lub ckliwie wspominać urodziny babci albo wyjazd nad morze, który został sfotografowany na tysiąc sposobów.

Stałam z pamiątkami z życia Daniela i jego rodziny, przez chwilę walczyłam z myślami.

– Nikomu nie robię krzywdy – wyszeptałam sama do siebie i odciągnęłam do boku okładkę.

Od razu mój wzrok przykuła niewiarygodnie szczupła kobieta o posągowej twarzy, tak jakby została pozbawiona wszelkich uczuć. Obok stał Daniel. Dużo młodszy, może miał ze dwadzieścia, a może i mniej lat. Uśmiechał się delikatnie, jakby był speszony faktem, że ktoś robi zdjęcie. Odwróciłam je, ale nie było podpisane, mimo to nie miałam wątpliwości. To była jego matka.

Poniżej kolejna fotografia, tym razem samej kobiety. Gdyby nie fakt, że zostało zrobione wiele lat temu, podejrzewałabym, że to wytwór sztucznej inteligencji. Jej oczy były przeraźliwie puste, a mimika nie wyrażała jakichkolwiek emocji.

Na kolejnych były kadry z wyjazdu nad morze. Od razu wiedziałam, że to Bałtyk, bo nigdzie na świecie plaże tak nie wyglądają. Niby ładne, ale mają w sobie coś, co powoduje, że latem nie lubię tam jeździć. Wiosną czy jesienią już bardziej, zdarza mi się co jakiś czas.

Przerzuciłam kolejne strony w poszukiwaniu młodszego pana Waldemara. Doszłam prawie do końca, nim w końcu go znalazłam. Załapał się na jedno zdjęcie wśród kilkudziesięciu. Wyglądał trochę jak niedźwiedź. Wielkie barki. Nie wiem, czy był przypakowany, bo strój nie pozwalał na określenie tego, ale na pewno duży facet. Nie to, co teraz. Myjąc go codziennie, dobrze poznałam jego ciało.

Smutne to, że starość nas zjada. To, co człowiek hodował przez życie, nagle ulega dematerializacji. Kiedyś czytałam artykuł o tym, jak ważne jest dbanie o masę mięśniową, nawet budowanie jej na wyrost, żeby później, właśnie gdy człowiek zbliża się ku końcowi swego życia, mieć nadwyżkę. Autor tekstu pisał, że starsze osoby w przededniu osteoporozy powinny dźwigać ciężary, bo to wzmacnia kości, ale jakoś tego sobie nie wyobrażam.

Wiem na pewno, że facet niknie w oczach, a oglądane wtedy przeze mnie zdjęcie nie było z jego wczesnej młodości, raczej z okresu dojrzałego.

Teraz patrzę na niego, próbując spowolnić szalejące w mojej klatce piersiowej serce. Uderza tak mocno, że mam wrażenie, że przebije żebra i zaraz spadnie na podłogę.

Muszę się zastanowić, co zrobić z tym, czego się dowiedziałam, o ile to, co przekazywał mi starszy pan, ma cokolwiek wspólnego z prawdą.

Rozdział 16

Daniel

Coraz częściej czuję, że jestem podobny do ojca, chociaż tak bardzo z tym walczyłem. Mało jest cech pozytywnych, które w nim doceniałem i którymi mógłbym się szczycić. Większość to przyczyny mojej dziecięcej traumy – jedną z nich jest czepianie się, wynajdowanie w ludziach wad, nawet jak one nie istnieją.

Od jakiegoś czasu sam zacząłem to robić. W pracy, w relacjach ze znajomymi. Ostatnio dopadło mnie to w przypadku Anny, chociaż tak bardzo się wzbraniam, ale jest to silniejsze ode mnie. Na przykład zauważyłem, że patrzy na mnie niemal tak, jak zawsze robił to ojciec: z pogardą, tak jakby był lepszy. Ale nigdy nie był. Postawił swoją karierę nad rodzinę. Ktoś pewnie by powiedział, że on ratował życie innych. Tylko jemu zupełnie nie na tym zależało. Może na początku, przez chwilę, ale gdy poczuł wiatr w żaglach, to się zmieniło. Pamiętam, jak jako szczyl słuchałem jego przechwałek. Uwielbiał zapraszać znajomych niebędących lekarzami i opowiadać im o obcinanych kończynach czy innych zabiegach.

– Nie boli cię serce, jak ktoś umiera? – usłyszałem kiedyś drżący głos ciotki Marzenki, siostry matki.

– Ale dlaczego? Przecież tyle osób codziennie umiera, a ja starałem się pomóc. No cóż, nie udało się. Ja muszę szybko się z tego podnosić, bo zaraz wjedzie kolejny pacjent, a ja powinienem mieć głowę przewietrzoną i skupioną na kolejnej ranie czy zmiażdżonej kończynie.

A gdy zaczął udzielać wywiadów i pokazywać się w lokalnej prasie, jego ego jeszcze bardziej eksplodowało. Czuł się niczym gwiazdor Hollywood.

– Czy ty nie rozumiesz, kim jestem?! – darł się, gdy matka próbowała go nakłonić do wyniesienia śmieci, bo strasznie śmierdziało w całym mieszkaniu. Dobrze pamiętam, jak wyjątkowo poprosiła ojca o pomoc z powodu problemów z plecami, a ja wtedy miałem grypę i gorączkę dochodzącą do czterdziestu stopni. – Robię rzeczy, których ty nie ogarniesz umysłem! – wrzeszczał, nie zważając na to, że sąsiedzi mogą go usłyszeć, co często było jedynym ogranicznikiem kłótni. Na ich opinii zależało mu najbardziej.

A później było już tylko gorzej. Gdy skończyłem trzynaście lat, okazało się, że fakt posiadania rodziny nie przeszkadza mu w kontaktach z innymi kobietami. Na początku nie łapałem, o co chodzi.

– Jak to „to nic nie znaczy”?! – krzyczała mama jak nie ona.

Zazwyczaj na wszelkie ekscesy ojca, takie jak wracanie o piątej rano w stanie mocno wskazującym, przymykała oko. Rano grzecznie budziła swojego bohatera, podawała magiczny napój w postaci rosołu według przepisu ciotki ojca, której szczerze nienawidziła. Ale tym razem coś w niej pękło, co znaczyło, że stało się coś strasznego.

Pamiętam, że siedziałem w swoim pokoju i odrabiałem lekcje. Przysunąłem się do ściany, bo dzięki temu lepiej słyszałem wymianę zdań między nimi.

– Jezu, czego tu, babo, nie rozumiesz? To nie jest dla mnie istotne.

– Jak to „nie jest”? – nie odpuszczała mama, pochlipując cały czas.

– Ty jesteś dla mnie ważna.

– A Daniel?

Po chwili ciszy mruknął:

– Też.

– A co z nią?! – wrzasnęła, a ja stężałem.

W pokoju obok zapadła cisza, a ja najchętniej wbiegłbym tam i przytulił mamę.

– Jezu, mówiłem ci. Ona nie jest ważna.

– Waldek. Widziałam was. Całowałeś się z nią pod szpitalem. Ludzie was mijali, a ty głaskałeś ją po twarzy. Ty uznajesz, że to nic? Nawet mnie tak nie dotykasz.

Znowu cisza.

– Kurwa… – Za ścianą coś pękło z hukiem. Chyba rzucił czymś albo strącił coś szklanego. – Odpuść, babo. Nic ci z tego dobrego nie przyjdzie. Ot, popełniłem błąd. I tyle – rzucił, po czym wyszedł.

Od razu wpadłem do pokoju obok i objąłem mamę. On mnie nie interesował. Gdyby odszedł do innej, trudno. Jako ojciec nigdy się nie sprawdził. W sumie co się dziwić, nie miał dobrego wzorca. Wychowywała go samotna ciotka, przez której życie przewijali się tylko tymczasowi partnerzy.

Niestety z czasem ojciec nic nie zmienił w swoim życiu w zakresie pociągu do kobiet, czego efektem było dwoje przyrodniego rodzeństwa – po sąsiedzku, bo w bloku obok tego, w którym mieszkaliśmy większość życia. Ich matka znała się nawet z moją i przez prawie dwadzieścia lat się nie wygadała, że ojciec zaglądał do niej regularnie, a jej dzieci nie zostały przyniesione przez bociana, tylko mają ojca z krwi i kości.

A najzabawniejsze, że wyszło to zupełnie przypadkiem. Moja mama znalazła w ciuchach ojca liścik od tamtej kobiety, a dzień wcześniej zbierała podpisy pod petycją w sprawie remontu elewacji i zwróciła uwagę na dziwnie pisaną literę J. Niczym wprawny detektyw porównała oba charaktery pisma i miała dowód na zdradę oraz winowajczynię. Poszła do niej i jak to później opowiedziała ciotce, a co ja podsłuchałem, zupełnie nie tego się spodziewała. Sądziła, że to kolejny nic nieznaczący romans.

Wygarnęła jej, że wszystko wie, że nie pozwoli mężowi odejść. Że niszczy karierę lekarzowi. Że takie rzeczy mogą doprowadzić go do utraty szacunku innych i takie tam. Kobieta stała i nie reagowała, aż w końcu wypaliła, że faktycznie jest kochanką mojego taty, ale nie przelotną, tylko od dwudziestu lat, a na dodatek ma z nim dwójkę dzieci i regularnie się spotykają.

Wtedy stało się coś zadziwiającego, a bardziej… się nie stało. Moja matka od niego nie odeszła. Liczyłem na to w głębi duszy, ale ona, proszona przeze mnie, powiedziała, że nie może. Nigdy tego nie zrozumiałem. W sumie nigdy też jej tego nie wybaczyłem. Tak bardzo marzyłem o tym, aby wyrwać się ze szponów tyrana…

Pomógłbym jej. Dalibyśmy sobie radę z daleka od niego, ale była nieustępliwa. Została, a ja razem z nią. Dopiero rok później dowiedziałem się, kim jest ta kobieta i jej dzieci. Nigdy nie poznałem ich osobiście, ale wiele się o nich dowiedziałem.

Hanna, a bardziej Hania, bo tak wszyscy ją nazywają, jest młodsza ode mnie o dwanaście lat. Skończyła studium policealne z administracji i pracuje jako sekretarka w urzędzie. Podobno jest bardzo miła i sympatyczna, ale po swojej mamie odziedziczyła miłość do żonatych facetów. Ostatnio jeden zostawił dla niej swoją rodzinę, żonę wraz z dwójką dzieci, czego nie omieszkała zakomunikować w mediach społecznościowych, gdzie prowadzi ekshibicjonistyczny pamiętnik, pokazując praktycznie wszystko: zakupy, wizyty u lekarza czy to, co zjadła. Czekam, aż wrzuci zdjęcia z łóżka lub wizyty u gastrologa z dokładnym przedstawieniem, jak wkładają jej rurę w jakiś otwór.

Jest jeszcze Grzesiek. Młodszy syn mojego ojca, chociaż na taki zwrot przechodzą mnie ciarki. Chłopak niestety nie jest dumą matki, a pewnie i plemnikodawcy. Ma na swoim koncie włamanie, za które dostał zawiasy. Aktualnie pracuje w sklepie budowlanym i dorabia sobie w remontach. Widziałem jego zdjęcie i nie moglibyśmy bardziej się różnić. Jest dużo niższy ode mnie, ale tak przypakowany, że strach się bać. Nie chciałbym spotkać go w ciemnej uliczce.

Na szczęście lata temu wyprowadziliśmy się z tego bloku. Mama ucieszyła się, gdy okazało się, że odziedziczyła po matce wielki dom. Ojciec chciał go sprzedać i kupić coś mniej snobistycznego, ale pierwszy raz w życiu mu nie uległa. Wiedziała, że jeśli się zgodzi, pieniądze ze sprzedaży jej spadku się gdzieś rozpłyną, a nowa nieruchomość będzie na nich oboje, co po ich śmierci oznaczałoby, że dzieci ojca mogłyby położyć łapę na spadku.

Otrząsam się z ponurych wspomnień, które tylko napędzają pesymistyczne myśli, że w jakimś stopniu upodabniam się do ojca. Anna dziś po swojej pracy niechętnie poszła do swojego mieszkania, z którego nie chce zrezygnować. Mogę iść swobodnie podrażnić dawnego kata. Wchodzę do jego pokoju. Jest już prawie dwudziesta, więc zaraz zaśnie, a może już to zrobił. Nie jestem cichy. Nie próbuję drobić niczym baletnica. Ma wiedzieć, że idę. Zbliżam się.

Otwieram drzwi na oścież, a on momentalnie zamyka oczy. Myśli, że nie zauważyłem, ale nie. Jestem sprytniejszy. Jestem o krok przed nim. Już od dawien dawna. Role się odwróciły, chociaż ja nigdy nie dojdę do jego poziomu okrucieństwa.

– Wiem, że coś kombinujesz – rzucam do niego. Brzmi to absurdalnie, bo jak człowiek, który jest przykuty do łóżka, może coś planować, ale podskórnie czuję, że to prawda. On zawsze potrafił mnie wkurzać, więc teraz nie jest inaczej. Podchodzę do łóżka i siadam na krześle obok. Nie spuszczam z niego wzroku, a on cały czas sądzi, że się dam nabrać. Zdrowa noga mi podskakuje i jak zawsze, gdy jestem z nim w jednym pomieszczeniu, zaczynam się denerwować. – Jakim cudem przekonałeś do siebie Annę? – rzucam. – To jest chore. Nie mówisz, nie ruszasz się, a przekabaciłeś ją na swoją stronę. – Wiem, że to dziwne, ale czuję, że on ma coś wspólnego z jej zdystansowanym zachowaniem. – Tak jak te wszystkie pielęgniareczki w szpitalu. Pan doktor jest taki wspaniały! – zaczynam udawać ich piskliwe głosy.

Kiedyś poszedłem do szpitala, bo matka kazała mi zanieść mu rosół. Oczywiście nikt nie wiedział, gdzie on jest, bo pewnie bździł się jedną ze swoich podwładnych. Od razu mnie obskoczyły niczym jakiś wartościowy eksponat muzealny i powtarzały, jakie to mam szczęście, bo jestem synem prawie boga. Szkoda, że nie słyszały, jak mówił o nich w domu, nazywając je tępymi nierobami, co szukają wśród lekarzy ojca dla swoich dzieci. Wtedy nikt nie złapał go na gorącym uczynku, ale słyszałem plotki. Łącznie z dość dramatyczną: że mój ojciec na dyżurze bzykał się z jakąś pielęgniarką, przez co nie dotarł na czas na operację. A żeby historia była straszniejsza, gdy w końcu pojawił się na sali operacyjnej, był pod wpływem. Pacjent zmarł.

Patrzę na ojca, podchodzę do szafki i wyjmuję jedną chusteczkę higieniczną. Ślina ścieka mu z kącika ust. Dotykam go po twarzy, próbuje uciekać, ale na niewiele to się zdaje. Te kilka milimetrów nie stanowi dla mnie problemu.

– Mam już tego dość. – Kręcę głową z bezsilności. Ta zabawa w kotka i myszkę zaczyna mnie męczyć. Nienawidzę ojca całym sobą, a z wiekiem te emocje są coraz bardziej nasilone, bo świadomość krzywd, jakie mi wyrządził, jest przytłaczająca.

Co zaskakujące, to nawet mi żal tej jego kochanki. Podobno latami jej obiecywał, że odejdzie od matki i będą razem. Mamił ją, że teraz jeszcze nie może, bo ma ważny wyjazd, bo konferencja, bo matka zachorowała. Zawsze coś i przez dwadzieścia lat to odwlekał. Podobno tak samo robił w kwestii dzieci. Gdy w końcu je poznał, te odmówiły kontaktów z nim, co akurat mu pasowało. Nigdy nie chciał być moim ojcem, a tym bardziej ojcem dzieci z nieprawego łoża. Dał im podobno jakąś kasę, ale chyba bardziej żeby milczały, niż chcąc cokolwiek im wynagrodzić.

Ta świadomość ogromu krzywd, jakie wyrządził, i fakt, że jak nikt zasługuje na karę, tortury czy inny dyskomfort życiowy, nie sprawiają, że jest mi lepiej. Przez długi czas chciałem zacząć się cieszyć, że mam nad nim kontrolę. Że to w końcu ja dyktuję warunki, a nie on. Że nie wywołuje we mnie lęków. Ale bardzo się pomyliłem.

Każda wizyta w jego pokoju, minuty z nim spędzone uruchamiają lawinę niczym nieuzasadnionych pretensji do siebie. Czemu nie nakłoniłem mamy, żeby od niego odeszła? Przecież byłem mały i nie miałem na nią wpływu. Czy nie mogłem uodpornić się na zadawane przez niego krzywdy? Niby jak? Najsilniejsi na świecie by nie dali rady z takim potworem. Dlatego coraz bardziej przekonuję się, żeby go oddać. Pozbyć się problemu raz na zawsze. Wstawać rano i nie myśleć o nim, by jedynym, co się z nim wiązało w moim życiu, były schodzące z konta pieniądze. I nic więcej.

– Nie wiem, czemu mama tak kurczowo się ciebie trzymała, zasługiwała na kogoś lepszego.

Otwiera oczy, a jego wzrok zabija. Końcówka nosa delikatnie się unosi, a płatki rozchodzą na boki.

– Była najwspanialszą osobą na świecie, a ty ją zabiłeś. Zniszczyłeś ją. Przez ciebie więdła każdego dnia, aż uschła, bo ty nie mogłeś dać z siebie czegokolwiek. Wiem, że nie biłeś jej od lat, bo jaśnie pan stwierdził, że to jednak nie przystoi, ale to niewiele zmieniło. Zrobiłeś z niej niewolnicę, na której wyżywałeś się niczym na szmacianej lalce, kiedy tylko chciałeś! – Wypluwam z siebie słowa, a drobinki śliny spadają na jego kołdrę.

Podchodzę bliżej. Jego wzrok paraliżuje, ale dam radę. Teraz ja jestem panem, a on nikim. Ja stoję nad nim i mogę powiedzieć wszystko, co chcę, a on nie jest w stanie nic zrobić. Nie zwyzywa mnie. Nie uderzy. Nie zagrozi, że zrobi coś mamie, tak jak krótko przed jej śmiercią.

Dobrze pamiętam, jak pewnego dnia miałem przypływ mocy. Postanowiłem zawalczyć. Nie o siebie czy matkę, ale o pacjentów. Chciałem donieść na ojca, że podchodzi do operacji pijany. Tylko zupełnie bez sensu rzuciłem mu to w twarz. Chwycił mnie wtedy za sweter, aż rozerwał ściągacz przy szyi. Pamiętam dobrze, że stałem i próbowałem zachować poważną minę, chociaż do oczu cisnęły mi się łzy. Wysyczał mi wtedy do ucha, plując do niego:

– Jeżeli to zrobisz, zabiję twoją matkę, żebyś cierpiał jeszcze bardziej.

Stężałem na te słowa, ale nie chciałem sprawdzać, czy mówi prawdę, czy byłby w stanie to zrobić. Olałem fakt, że nadal pijąc na dyżurach, może komuś zrobić krzywdę. Nie mogłem narażać kobiety, którą kochałem ponad wszystko.

Teraz nic już nie mógł mi zrobić – poza popsuciem humoru, co czynił praktycznie każdego dnia.

– Mogłeś odejść i niszczyć życie innym, ale ty uczepiłeś się jej, nękałeś non stop. Zrzucałeś na nią swoje frustracje i chore problemy. Byłeś gównem, chociaż uratowałeś tyle osób. Wszyscy uważali cię za bohatera, a ty niszczyłeś bliskich. – Głos zaczyna mi drżeć, a ja momentalnie czuję się nieswojo. Ten skurwiel nauczył mnie, że uczucia, emocje to coś złego. Prawdziwi faceci się nie mażą.

Cały czas patrzy na mnie w ten swój okropny sposób. Jego oddech przyspiesza, ale urządzenie nie sygnalizuje o żadnym problemie.

– Ile razy liczyłem, że coś ci się stanie… Marzyłem o tym, żeby ktoś przyszedł do nas i smutnym głosem zakomunikował, że umarłeś, tak jak przyszli powiedzieć o babci. Długo się zastanawiałem, czemu Bóg tak zrobił i zabrał ją, a nie ciebie. To taki chichot losu. Złych zostawia, a tych godnych życia nam zabiera.

Zaciskam pięści, a przed oczami przewija mi się dzień sprzed dziesięciu lat. Siedzieliśmy z mamą na balkonie, gdy usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Była niedziela, więc nie było mowy o kurierze, a na nikogo nie czekaliśmy.

– Ja pójdę – rzuciłem wtedy do mamy, którą od dłuższego czasu bolało biodro.

Niespiesznie ruszyłem do drzwi, po drodze zakładając koszulkę. Lipcowe słońce tak paliło, że nie mogłem wytrzymać ubrany. Gdy stanąłem przed drzwiami, przeszedł mnie dziwny dreszcz, tak jakby moje ciało coś wyczuło.

– Dzień dobry, aspirant Grzegorz Woźniak. Mogę wejść? – rzucił niewiele starszy ode mnie mężczyzna i delikatnie kiwnął głową.

Jego widok odebrał mi na chwilę mowę. Patrzyłem na niego, szukając jakiegokolwiek powodu do wizyty, i jedyne, co mi przychodziło do głowy, to że ojcu coś się stało. Idąc na balkon do mamy, wierzyłem, że w końcu się nam poszczęściło.

– Dzień dobry – powtórzył, gdy stanęliśmy przed moją mamą. – Aspirant Grzegorz Woźniak. Niestety przynoszę dla pani złą nowinę – oznajmił, a ja zacisnąłem zęby, żeby się nie uśmiechnąć, ale on dokończył: – Pani mama nie żyje.

Bum! Marzenia runęły w ułamku sekundy.

– Jesteś okropnym człowiekiem. – Przysuwam się jeszcze bliżej. Czuję jego zapach. Pachnie płynem do kąpieli, co kłóci się z tym, co o nim myślę. Powinien śmierdzieć. Jego skóra powinna być chropowata albo pokryta jakąś skorupą. Powinien być brzydki, a on nawet po utracie kilkudziesięciu kilogramów wygląda dobrze. Powinien cierpieć, a on dogorywa sobie niczym lord po grze w polo. – Nigdy nikogo tak nienawidziłem jak ciebie. Chciałbym, abyś cierpiał, abyś błagał o śmierć. Abyś poczuł bezsilność, abyś zaczął coś czuć. Bo to chyba jest w tobie najgorsze, jesteś nieczułym skurwielem! – Stoję nad nim i się drę.

Czuję olbrzymią niemoc i zupełnie nie mam pomysłu, co z tym zrobić. Jak się od niego… od tego uwolnić. A on patrzy na mnie i oczy robią mu się większe. Mam wrażenie, że coś w jego twarzy się zmienia. Nie łagodnieje, cały czas jest napięta do granic możliwości, ale poza tą ostrością spojrzenia… pojawia się strach. Coś, czego chyba nigdy u niego nie widziałem.

Nagle dzieje się coś dziwnego. Zaczyna rzęzić, jakby brakowało mu tchu. W tym momencie rozlega się alarm. Wyje okrutnie. Powinienem natychmiast wezwać pogotowie i zacząć akcję reanimacyjną. Patrzę na jego twarz i nie potrafię zrobić kroku. Moje ciało tężeje. Zamurowywane w bezruchu. Nie mam nad nim kontroli. Myśli krążą gdzieś w czaszce, obijając się o jej ściany, ale po przewodach nie idzie sygnał do rąk i nóg, aby coś zrobić. Aby walczyć o faceta, który lata temu zapłodnił moją mamę.

W końcu to dziwne uczucie mnie opuszcza, ale nie sięgam do kieszeni po telefon. Zsuwam mu pulsoksymetr z palca i urządzenie przestaje wyć. Pokój wypełnia bloga cisza.

Część 2

obecnie

Rozdział 1

Anna

Pobudka w szpitalu jest okropna. Wszystko mnie boli i zupełnie nie wiem, co się wydarzyło. Mam w głowie pustkę, której w żaden sposób nie jestem w stanie wypełnić. Czytałam kiedyś o zespole stresu pourazowego. O tym, że nagle wszystko się rozjeżdża i to, w czym świadomie braliśmy udział, niknie w naszej pamięci. Zdecydowanie mnie to dopadło.

Leżę na łóżku szpitalnym z jedną ręką przypiętą do ramy za pomocą kajdanek, co jest bardzo krępujące i niemiłe, i próbuję coś odkopać w głowie. Pamiętam ciągnące się od tygodni zmęczenie i rozdrażnienie. Pamiętam dziwne zachowanie Daniela. Jego wrogie spojrzenia i taką niemiła aurę wokół niego.

Pamiętam Igora i spotkanie z nim w kawiarni dzień wcześniej. Wyskoczyłam podczas wizyty lekarza, który przyszedł do pana Waldemara i powiedział, że zostanie na jakieś dwie godziny, bo jest starym znajomym mojego podopiecznego i ze względu na dawne dzieje chętnie spędzi z nim trochę czasu. Najpierw chciałam zostać, jakoś mi było głupio, że go zostawiam, ale jak powiedział, że ustalił to z Danielem, a na poparcie tego pokazał mi SMS-y, w których mój szef pisał, że mogę sobie na dwie godziny pójść, zgodziłam się.

– Jezu, jak ty wyglądasz… – rzucił Igor, jak tylko weszłam do naszej knajpki.

Jak zwykle stanął na wysokości zadania i wyrwał się z pracy. Wyjątkowo poprosiłam go, żeby się ze mną spotkał. Miałam ogromną potrzebę porozmawiana z kimś, a on był mi teraz najbliższy. Poza tym orientował się w temacie, a nakreślanie wszystkiego od początku którejś z moich koleżanek zmęczyłoby mnie niezmiernie.

– Wiem, ostatnio źle się dzieje – odpowiedziałam stękającym głosem, ale nic innego nie byłam w stanie z siebie wydusić. Sama ze sobą nie czułam się dobrze i bardzo mnie to stresowało.

– Matko, co się stało?

W skroniach pulsował ból, bo od tygodnia jedzenie mi nie wchodziło, a rozsądek jakoś nie grzmiał zbyt intensywnie, że nie powinnam się głodzić.

– Sama nie wiem, co się dzieje – odpowiedziałam po chwili, kręcąc głową, co momentalnie spowodowało zawroty, dlatego szybko przestałam. Patrzyłam na niego, a on miał w oczach wyraźną troskę. – Chyba tracę zmysły – wydukałam w końcu i ucieszyłam się, że na mnie nie naciska. Teraz potrzebowałam nie tylko wsparcia, ale i wyrozumiałości.

– Martwię się o ciebie.

Igor nachylił się w moją stronę, a ja momentalnie poczułam się źle, że zrzucam na niego swoje problemy. Nie wiem w sumie, czemu to zrobiłam. Nigdy się tak nie zachowywałam. Zawsze ze wszystkim radziłam sobie sama. Nagle jednak pojawiła się we mnie chęć wylania z siebie problemu, i jeszcze nie tej osobie, co powinnam. Powinnam porozmawiać z Danielem lub pójść do lekarza. Może mam jakąś chorobę psychiczną, która zaatakowała mnie znienacka, i nic zupełnie się nie dzieje, a ja najzwyczajniej w świecie tracę zmysły, bo mój mózg podpowiada mi jakieś dziwne obrazy.

– Ja… – zaczęłam, ale nie wiedziałam, co powiedzieć.

– Aniu, jestem z tobą. – Uśmiechnął się delikatnie i położył dłoń na mojej.

– Ostatnio słyszę dziwne dźwięki – wyrzuciłam z siebie, posapując cicho. – Nie mogę spać. Przewracam się do trzeciej, czwartej, a ostatnio zasnęłam o piątej, a budzik dzień w dzień dzwoni przed siódmą. Pierwsze dwa dni były nawet okej, ale to ciągnie się już tydzień albo i dłużej. Mam powoli dość.

– To weź wolne.

– Nie mogę! – pisnęłam. Miałam wrażenie, że to zmęczenie nie tylko miesza mi w głowie, ale też powoduje, że nie panuję nad swoimi reakcjami. – Przecież on nie ma nikogo w zastępstwie – dodałam już spokojniej.

– Powiedz, że masz jakąś grypę. Chyba nie zaryzykuje zdrowia ojca.

– Nie wiem – odpowiedziałam i wzruszyłam ramionami. Mętlik w mojej głowie powodował, że już nie byłam pewna motywacji Daniela.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – Zmarszczył czoło i przechylił głowę. – Myślisz, że to, co mówiła moja koleżanka z pracy, to prawda?

Nie odpowiedziałam nic, tylko odebrałam od kelnerki zamówienie, które złożył już Igor. Na tyle mnie znał, że dobrze wiedział, co będzie mi potrzebne na poprawę humoru. Dziewczyna bez słowa postawiła przede mną tartę z malinami i herbatę z imbirem i goździkami dosładzaną miodem. Igor nic nie skomentował, tylko patrzył na mnie, cały czas mrużąc oczy, aż miałam wrażenie, że zmarszczki na jego czole robią się coraz głębsze. Czekał grzecznie, a ja wiedziałam, że muszę mu wszystko powiedzieć, inaczej wybuchnę.

– Wydaje mi się, że jego relacja z ojcem jest dziwna, wręcz chora. Obwinia go o swoje problemy, gdy to jest taki cudowny człowiek. Rozmawiałam kiedyś z pielęgniarką, która z nim pracowała. On poświęcił się dla dobra innych i trzeba być niezwykle nieempatycznym, żeby tego nie zrozumieć – wyrzuciłam z siebie słowa jak nie ja.

Zawsze jestem dość opanowana w wydawaniu osądów, ale wtedy się nie szczypałam. Rozumiem, że jako syn takiej wybitnej postaci mógł czuć jakiś dyskomfort. Wiem, że ojciec go zawiódł, gdy bardzo potrzebował wsparcia. Tylko nie wiem, dlaczego czuję, że nie opowiedział mi wtedy wszystkiego. Poza tym jest dorosły i powinien odstawić dumę i urazę na bok. Wiedziałam, że pan Waldemar jest na ostatniej prostej swojego życia i pewnie liczy na odrobinę pozytywnych uczuć ze strony syna, a miałam wrażenie, że tego nie dostaje. Ja nawet w stosunku do swojego ojca, z którym nigdy nie łączyła mnie szczególna więź przez jego notoryczne wyjazdy, pod koniec jego życia praktycznie nie odstępowałam go na krok, chcąc napawać się jego towarzystwem i zapamiętać z naszej relacji jak najwięcej.

– Ty jak zawsze dajesz z siebie tysiąc procent i nikt tego nie dostrzega. Może pogadam z Danielem i da ci wolne – rzucił, cały czas trzymając swoją dłoń na mojej.

– Ani mi się waż! – Machnęłam mu palcem przed nosem, przygryzając policzki od środka. Jego reakcja spowodowała, że momentalnie zrobiło mi się miło na sercu, poza tym fakt wyplucia z siebie problemu pomógł mi natychmiastowo.

Teraz jednak leżę na szpitalnym łóżku i czuję, że nie dookreśliłam skali problemu. Wydawało mi się, że to tylko jakieś rodzinne niesnaski, jakie są w każdej rodzinie, ale chyba sprawa jest dużo poważniejsza.

Poza tym cały czas nie wiem, czy Daniel przyłożył rękę do tego wypadku w saunie. Nie powiedziałam o tym Igorowi, bojąc się, że uzna mnie za jeszcze większą wariatkę.

Głowa pulsuje mi na wysokości skroni po obu stronach, w gardle mam Saharę, ale nie dzwonię po nikogo, mimo że na ramie łóżka zamontowany jest guzik. Czuję się upokorzona. Te kajdanki palą mnie w nadgarstek. Mam wrażenie, że są z ołowiu, a moja ręka ugina się pod ich ciężarem. Nie wiem zupełnie, dlaczego mi je założono. Tekst ratowniczki w karetce – „Masz krew na rękach” – brzmiał tak abstrakcyjnie, jakby powiedziała mi, że jestem kosmitką, która przyleciała na ziemię, żeby znaleźć partnera i stworzyć międzygalaktyczną parę.

Nagle drzwi się otwierają, a ja momentalnie zamykam oczy. Nie chcę z nikim rozmawiać. Jeszcze nie teraz. Słyszę ciężkie kroki. Jakbym miała strzelać – męskie, a za nim jakieś delikatniejsze.

– Pani Anno – słyszę nagle. – Musimy porozmawiać.

Zaciskam powieki, licząc, że tego nie widzą. W normalnych warunkach od razu zaczęłabym rozmawiać. Tylko nigdy wcześniej nie byłam po tej drugiej stronie. Zawsze świętsza niż papież. Jak w czasach liceum znalazłam portfel, od razu pobiegłam na komisariat. Jak byłam świadkiem stłuczki, to czekałam z poszkodowaną na policję, bo facet, który w nią wjechał, zaczął gadać straszne farmazony, sugerując, że to nie jego wina.

Ale teraz wiem, że oni nie będą do mnie tak mile nastawieni. Że te kajdanki to tylko narzędzie do pokazania mi, kto tu rządzi. W brzuchu zaczyna mi się przewracać. Jest mi niedobrze. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz coś jadłam, ale czuję, że w moim żołądku jest zdecydowanie za dużo.

I nagle dzieje się coś strasznego. Targają mną torsje, a z moich ust wylewa się żrąca ciecz, która znajduje drogę ujścia również przez nos. Nie mogę już ukrywać, że nie śpię. Podnoszę powieki i widzę ich skrzywione twarze. Patrzą na mnie zdezorientowani, a ja mam wrażenie, że łzy w zastraszającym tempie wypełniają mi oczy.

Facet, wysoki brunet, gapi się na mnie z obrzydzeniem. Zawartość mojego żołądka wylądowała na jego spodniach, a i buty wyglądają fatalnie. Kobieta, która patrzy na mnie wielkimi oczami, stała za daleko, abym jej dosięgła swoimi wymiocinami. Jej blond rozpuszczone włosy falują, gdy podchodzi do kolegi.

– Wszystko okej? – pyta go.

Mam ochotę parsknąć śmiechem. To ja właśnie zwymiotowałam, to ja leżę na szpitalnym łóżku, bo coś mi dolega, ale nie wiem co, więc chyba to ja powinnam być odbiorcą takiego troskliwego pytania.

– Jestem cały mokry – syczy, patrząc to na mnie, to na swoje nogi.

Przez chwilę nawet było mi go żal, ale teraz już nie. W jego oczach nie ma współczucia, które zmieniłoby moje nastawienie. Są tylko wrogość i złość.

– Może pojedziesz się przebrać, a ja z nią pogadam.

Stoją dwa metry ode mnie, ale zachowują się, jakby mnie tu nie było. Mierzę wzrokiem raz jedno, raz drugie, ale żadne nie patrzy na mnie.

– Wolałbym, abyśmy zrobili to razem – komentuje, a ona kiwa tylko głową.

To on rządzi w tej parze. Ona patrzy na niego, rzuca mi krótkie spojrzenie, po czym oboje ruszają do drzwi, a ja ponownie zostaję sama bez wiedzy, o co tutaj chodzi.

Rozdział 2

Igor

Staję przed szpitalem, a moje ciało od razu całe się napina, włosy na przedramionach stają na baczność. Sam w takim miejscu byłem raptem raz, gdy w wieku siedmiu lat miałem podcinane migdałki. Wcześniej każda infekcja oznaczała ich opuchliznę, problemy z oddychaniem i wzmożony odruch wymiotny. W końcu matka niechętnie poszła ze mną do lekarza, mając dość ciągłych problemów, a tam wysoki mężczyzna w białym fartuchu oznajmił głosem nieznoszącym sprzeciwu, że muszę mieć zabieg. Dobrze pamiętam, jak się wtedy wkurzyła.

– Z tobą jak zawsze są jakieś problemy! – darła się, gdy dotarliśmy w końcu do domu, bo w drodze nie odezwała się do mnie ani słowem.

Stałem przed nią na baczność, ze spuszczoną głową, nawet się nie zastanawiając, co tym razem zrobiłem, że wywołałem jej gniew. Co smutne, już wtedy wiedziałem, że niewiele jej trzeba, aby rzucać we mnie nienawistne słowa i mordować spojrzeniem.

Zawsze zazdrościłem kolegom i koleżankom ich rodziców. Ich delikatnych gestów. Przytulania. Mierzwienia włosów. Głaskania po twarzy. Czegokolwiek, co było oznaką miłości. Moja mama tylko mnie szturchała, trącała, ale chyba nie to było najgorsze, ale słowa. To one bolały najbardziej.

Nie wiem, kiedy pierwszy raz usłyszałem, że zabrałem jej wszystko. Że przeze mnie straciła sens życia. Długo tego nie rozumiałem. Wiedziałem, że z moją rodziną jest coś nie tak. Byliśmy tylko my dwoje. Mój tata zginął w wypadku w dniu moich narodzin i to rocznicę jego śmierci w pewien sposób celebrowaliśmy co roku, nie fakt, że tego dnia przyszedłem na świat.

Zawsze było mi wtedy smutno, ale chyba jeszcze gorszy był brak wiedzy. Wiedzy o moim własnym tacie. To babcia mi o nim opowiadała, a nie mama. Ta milczała, jakby chciała mnie tym jeszcze bardziej ukarać. Tylko co ja, małe dziecko, miałem z tym wspólnego?

Wtedy gdy poszedłem na zabieg, też musiała pokazać, że jestem dla niej nikim, ignorując mój strach.

– Nie będę tutaj czekać. Mam dużo pracy, poza tym nienawidzę szpitali.

Patrzyła na mnie, marszcząc nos u nasady, a ja zupełnie nic nie rozumiałem. Miałem siedem lat, byłem przerażony, a ona chciała mnie zostawić?

– Ale ja się boję… – wydukałem.

Rzadko kiedy okazywałem emocje, bo nie robiło to na niej wrażenia, ale wtedy nie dawałem rady. Kolega, gdy się dowiedział, że będę miał zabieg, naopowiadał mi strasznych historii. O tym, jak lekarz, zamiast wyciąć migdałek, choć zupełnie nie rozumiałem, czym on jest i dlaczego chcą mnie go pozbawić, wyciął jakiemuś chłopcu kawałek szyi, przez co nie mógł oddychać. Nie znając wtedy podstaw anatomii, a także będąc okropnie naiwny, łyknąłem historię. Płakałem trzy dni, bałem się mojej wizyty i tego, co mnie czeka, a fakt, że miałem tam zostać sam, potęgował wszystko.

– Nie bądź mięczakiem – wysyczała mama, sztucznie się uśmiechając do przechodzącej obok nas pielęgniarki. Zawsze tak robiła, gdy ktoś był w pobliżu. Udawała miłą i sympatyczną, ale gdy obcy znikał z pola widzenia, ponownie się przeobrażała. Na czole pojawiała się gruba żyła, która nie pulsowała, ale delikatnie się przesuwała. Czasami zastanawiałem się, czy ona nie pęknie, a płynąca nią krew nie rozleje się na podłogę.

Zabieg przebiegł bez komplikacji, a pielęgniarki zaopiekowały się mną cudownie. Od razu wyłapały, że jestem sam, i przychodziły do mnie znacznie częściej niż do innych małych pacjentów. Siadały koło mnie i czytały mi coś lub najzwyczajniej ze mną rozmawiały. Dobrze pamiętam, że zapłakałem, gdy matka przyszła po trzech dniach i zakomunikowała, że jedziemy do domu.

Teraz nie mam się czym stresować, a mimo to czuję się nieswojo, będąc w pobliżu szpitala. Wchodzę po kamiennych schodach, które wyglądają, jakby miały się rozpaść. Kilka jest nadkruszonych, a jeden się poruszył, jak na nim stanąłem. Przyspieszam kroku, aby jak najszybciej je pokonać. Byłoby dość słabo zrobić sobie krzywdę na wejściu do wielkiego gmachu instytucji, która ma leczyć ludzi.

Otwieram dwuskrzydłowe drzwi, które wydają przeciągły, piskliwy dźwięk, i jestem w olbrzymiej poczekalni. Momentalnie dopada mnie ten charakterystyczny zapach. Ktoś mi kiedyś powiedział, że to miks tworzony przez środki do dezynfekcji, leki, ludzi i specyficzne szpitalne jedzenie. Nie wiem, ile w tym prawdy, ale jego wyjątkowość jest nie do podrobienia.

W pomieszczeniu wielkości mojego całego mieszkania siedzi kilkanaście osób. Wszystkie na rozpadających się krzesełkach i większość gapi się w swoje telefony. Nie mam pojęcia, na co czekają, ale ignoruję ich i ruszam do siedzącej za wielkim kontuarem starszej pani z mocno narysowanymi brwiami. Nie wiem, jak można sobie zrobić coś tak okropnego. Kobieta nie jest ładna, ale te kreski powodują, że bez charakteryzacji mogłaby grać w horrorach.

– Dzień dobry. – Uśmiecham się, jak zwykle lekko mrużąc oczy. Podobno tak wyglądam najlepiej. – Poszukuję mojej siostry, Anny Radwańskiej. – Patrzę na nią i liczę, że nie wyłapie kłamstwa.

Zaciska małe usta pomalowane czerwoną pomadka i patrzy na komputer, którego ja nie widzę. Stuka coś na klawiaturze, po czym podnosi na mnie wzrok.

– Trzysta dwadzieścia… – zaczyna, ale nie kończy. – Tylko… to dziwne. – Kręci głową, a jej fryzura nie zmienia kształtu. Wypsikane toną lakieru włosy tworzą niezniszczalny kask, który w próbach zderzeniowych pewnie nie doznałyby uszczerbku. – Proszę chwilę zaczekać. – Wstaje ze swojego miejsca i rusza do pomieszczenia, którego drzwi są za nią, czego nie dostrzegłem wcześniej.

Nie czekam na nią. Jej zachowanie wydaje mi się podejrzane, więc wolę nie sprawdzać, co ma mi do powiedzenia. Szybko idę w stronę klatki schodowej. Na szczęście ktoś pomyślał i na każdym piętrze są napisy z informacją, jakie pokoje znajdują się na danym poziomie. Zatrzymuję się na trzecim. Wychodzę na korytarz i się rozglądam. Kilka osób siedzi na krzesłach, parę chodzi, trzymając się stojaków z kroplówką. Nie wiem, w jakim dokładnie pokoju jest Anna, ale mam raptem dziesięć do sprawdzenia. Odnajduję numer 320 i zaglądam do środka. Jest pusty. W trzech kolejnych leży po kilka osób, ale żadna z nich nie jest poszukiwaną przeze mnie koleżanką.

Znajduję ją w sali numer 324, jest w niej sama.

– Cześć – szepczę, widząc jej zamknięte oczy.

Momentalnie je otwiera, jakby nie spała.

– Jezu, to ty! – Uśmiecha się i podnosi. Jej twarz wykrzywia się w grymasie. Coś ją boli, ale nie wiem, co dokładnie. Nie wygląda na ranną, ale widzę tylko głowę i ręce od łokci, reszta zakryta jest szpitalną piżamą lub kołdrą.

Doskakuję do niej i wyciągam ręce. Delikatnie otaczam ją ramionami i zamykam w uścisku. Cała drży. Głaszczę ją po głowie.

– Dzwoniłem do ciebie, a że nie odbierałaś, to poszedłem do domu Daniela. Co tam się stało?

Luzuję uścisk i się odsuwam. Siadam na krześle obok i muskam ją po dłoni. Moje ręce dygoczą, ale liczę, że ona tego nie dostrzeże. Muszę się jak najszybciej dowiedzieć, co poszło nie tak.

– Ja… On… – duka, a po jej policzku spływa łza.

– Spokojnie. Po pierwsze… coś ci jest? – pytam, starając się zachować spokój, bez emocji.

– Podobno nic. Doznałam szoku i zemdlałam. Muszą się upewnić, czy wszystko ze mną w porządku.

– To super. Jak chcesz, zaczekam na ciebie i ci pomogę. Wyglądasz blado. Może to przez tą bezsenność, o której wspominałaś. – Wyrzucam z siebie słowa, uśmiechając się, ale jej twarz się nie zmienia. Nadal bije z niej smutek. – Co jest? – Przysuwam się bliżej, a ona odwraca twarz w drugą stronę. Dopiero teraz dostrzegam coś metalowego przyczepionego do drugiej dłoni, a bardziej nadgarstka. – Czy to…? – pytam i wstaję.

Sekundy mijają, a ona milczy. Sytuacja jest dość specyficzna, więc nie naciskam. Cały czas dotykam jej dłoni i czekam. W końcu bierze głęboki wdech i obraca głowę w moją stronę.

– Ja zupełnie nie wiem, co się stało. Jestem przerażona…

Jej głos się łamie, a po policzkach lecą łzy, których nie hamuje. Płyną niczym mały potok, docierają do linii żuchwy, a następnie z brody kapią na szpitalną koszulę niewiadomego koloru. Chyba kiedyś była niebieska, ale teraz jest mdła, trochę bardziej szara. Zupełnie nijaka i niestety pasująca do tego depresyjnego miejsca, w którym wszystko ma za zadanie zdołować człowieka. Nie wiem, dlaczego nikt nie projektuje szpitali w taki sposób, aby rozweselić ludzi i spowodować, że poczują się lepiej.

– Spokojnie, pomogę ci – rzucam standardowe słowa pocieszenia.

Już kiedyś zastanawiałem się nad sensownością mamienia innych w takich sytuacjach. Komuś umiera mąż, rodzic, dziecko, a my powtarzamy, że wszystko będzie dobrze. Co za bzdura. Co ma być dobrze? Ktoś stracił bliską osobę, świat mu się zawalił i już nigdy nie będzie tak jak kiedyś, bo niby dlaczego, a ty mu mówisz takie frazesy.

– Powiedz mi, co pamiętasz. Gdy podjechałem pod dom Daniela, stała karetka i sporo policji. Nie chcieli mi nic powiedzieć. Od sąsiadki się dowiedziałem, że zabrało cię pogotowie, więc przyjechałem do najbliższego szpitala bez pewności, że tu jesteś.

– Co z Danielem? Z jego ojcem?

Nie komentuje tego, co powiedziałem, za to rzuca pytaniem, na które w sumie nie znam odpowiedzi, co strasznie mnie wkurza. Kręcę głowa, a ona robi przerażoną minę.

– Oni nie chcą mi nic powiedzieć. Trzymają tutaj przykutą, a ta kobieta z karetki…

Zaczyna się trząść, a ja nic nie rozumiem. Jaka kobieta? W tym momencie słyszę za plecami jakiś stukot, a następnie kroki.

– Co pan tu robi? – dolatuje do moich uszu męski glos.

Odwracam się. Młody funkcjonariusz, o twarzy upstrzonej jeszcze młodzieńczym trądzikiem, staje na szeroko rozstawionych stopach niczym kowboj, zakłada ręce na biodra i mierzy mnie wzrokiem.

– Ja… ja już wychodzę – rzucam po chwili. Nie ma sensu z nim dyskutować. – Zadzwoń, jakbyś czegoś potrzebowała… – wyduszam jeszcze z siebie i kieruję się do drzwi.

Dopiero po wyjściu ze szpitala uświadamiam sobie, że przecież ona nie ma przy sobie telefonu.

Rozdział 3

Anna

Drzwi zamykają się za Igorem, a ja mam ochotę wstać z łóżka i pobiec za nim. Nie robię tego, ponieważ stojący dwa metry ode mnie mężczyzna patrzy na mnie w taki sposób, jakbym coś mu zrobiła, i wiem, że jeżeli spróbuję się ruszyć, on nie będzie się cackał i rzuci się na mnie.

– Kto to był? – pyta wysokim głosem, jakby się mnie bał.

Jestem od niego o co najmniej głowę niższa, ważę pewnie o dwadzieścia lub i trzydzieści kilogramów mniej, ale z jakiegoś powodu się mnie obawia. Jego strach udziela się mnie i znowu czuję ten okropny ból brzucha. Nie odpowiadam, tylko odwracam się do ściany. Nie zamierzam udzielać jakichkolwiek informacji, szczególnie że nie mam szans na satysfakcjonującą odpowiedź zwrotną.

– Dlaczego mnie tu więzicie? – pytam, ignorując go i wlepiając spojrzenie w ścianę.

– Nie mogę nic pani powiedzieć. Przyjdą osoby prowadzące pani sprawę, to się pani dowie.

Nic więcej od niego nie słyszę. Odwraca się, wychodzi z pomieszczenia i siada przed drzwiami.

Nie wiem, jak to się stało, ale Igor wyłapał krótką chwilę, gdy policjant poszedł do łazienki lub po coś do picia. Smutno mi, że tak szybko wyszedł. Znowu zostaję sama. Nie mam nic do robienia. Mam zdecydowanie za dużo czasu i przestrzeni na myślenie, a to nie sprzyja. Nie dali mi żadnej gazety czy książki, dlatego staram się skupić na tym, co dzieje się za oknem.

Szpital mieści się przy dość ruchliwej ulicy, więc mam co obserwować. Rano obudziła mnie pielęgniarka, ale potem na chwilę przysnęłam, żeby wyrwało mnie ze snu dziecko, które chyba nie chciało iść do przedszkola i wyło niemiłosiernie, próbując wybłagać matkę, żeby zawrócili i poszli w przeciwnym kierunku. Chwilę temu chyba byłam świadkiem zerwania. Dziewczyna darła się, pokazując coś na telefonie, aż cisnęła nim o chodnik. Ten rozpadł się na części, ale jakoś się nie przejęła. Krzyczała dalej, po czym ruszyła biegiem w stronę dworca, a chłopak za nią.

Teraz panują względna cisza i spokój. Powoli zamykam oczy, gdy nagle słyszę hałas na korytarzu, po czym znowu otwierają się drzwi tak niedawno zamknięte przez mundurowego. Przez głowę przechodzi mi absurdalna myśl, że Igor wrócił. Otwieram oczy i siadam na łóżku. Niestety jestem w błędzie. To moja ulubiona para niczym z horroru. On momentalnie krzywi się na mój widok, jakby wspomnienie o tym, co ostatnio zrobiłam, cały czas było niezwykle świeże w jego pamięci.

– Dzień dobry – szepczę. Muszę tym razem bardziej się postarać i spróbować zatrzeć w nim to traumatyczne wspomnienie. Robienie sobie z nich wrogów to nie jest dobry pomysł. Nie mam ochoty na rozmowę z nimi, ale wiem, że od tego nie ucieknę, więc uśmiecham się delikatnie.

– Dzień dobry – odpowiada kobieta. Staje metr od łóżka i przyciąga dwa stojące przy nim krzesła. Trochę dziwne, że ona to robi, a nie on. – Mam nadzieję, że dzisiaj czuje się pani lepiej. – Szczerzy się, pokazując szare zęby, a jej kolega podchodzi do okna. Przez chwilę patrzy na coś na zewnątrz, po czym podchodzi do mojego łóżka i zaczyna mi się uważnie przyglądać. – Ja jestem starsza aspirant Milena Grabowska, a to mój kolega, komisarz Karol Teodorczyk. – Kiwa głową w stronę mężczyzny. – Zacznijmy od podstaw, proszę się przedstawić.

Oboje siadają, ona bliżej mnie, dlatego mój wzrok ląduje na niej. Dzisiaj wygląda atrakcyjniej. Włożyła błękitną koszulę bez jakichkolwiek udziwnień, do tego granatowe spodnie o zupełnie prostym kroju, a wszystko sprawia wrażenie profesjonalne, lecz nienachalne, zresztą jak sama policjantka. Naturalny makijaż, o ile w ogóle, chociaż oprawa oka wygląda, jakby rzęsy miała delikatnie przedłużone lub zalaminowane. Ostatnio dowiedziałam się o tym zabiegu. Koleżanka chwaliła go pod niebiosa, chociaż ja do końca nie wiem, na czym to polega. Patrzę na kobietę, delikatnie się uśmiecham i w końcu wyduszam z siebie:

– Anna Radwańska.

– Kiedy i gdzie się pani urodziła?

– Dwudziestego czwartego kwietnia osiemdziesiątego szóstego roku, Warszawa.

– Czym się pani zajmuje? – pyta policjantka, a po moich plecach zaczyna spływać strużka potu.

Cały czas boję zerknąć się na jej towarzysza. Nie wiem dlaczego, ale czuję, jakby jego spojrzenie wypalało w mojej skórze dziurę.

– Jestem pielęgniarką.

– Gdzie pani pracuje?

– U Daniela Wojciechowskiego. Zajmuję się jego ojcem.

– Od kiedy pani tam pracuje?

Kobieta cały czas bacznie na mnie patrzy, za to jej kolega wstaje i zaczyna bawić się skórkami u kciuka lewej dłoni. Jest to niezmiernie irytujące. Przed chwilą się go bałam, gdy gapił się na mnie zbyt intensywnie, teraz zaś czuję się w jakiś sposób przez niego ignorowana. Od nadmiaru emocji zaczyna mi się kręcić w głowie.

– Od dwóch miesięcy.

– Znali się państwo wcześniej? – dopytuje.

– Nie – odpowiadam po chwili zgodnie z prawdą.

– Mieszka pani z nim?

– Nie z nim, ale w jego domu. – Kręcę głową zdenerwowana. – On nie jest dla mnie nikim ważnym. Jest moim pracodawcą, a wymogiem w ogłoszeniu było, abym zamieszkała w jego domu.

– Co pani tam robi?

– Opiekuję się panem Waldemarem.

– Aha – słyszę od faceta, ale nic poza tym.

– Czyli? – wtrąca policjantka, ignorując sapnięcie kolegi.

– Robię przy nim wszystko, czego wymaga, no, poza specjalistycznymi sprawami – odpowiadam.

Mężczyzna znów siada na przygotowanym dla niego krześle. Ma dziwny fryz, jakby przed chwilą zdjął czapkę. Część włosów, szczególnie tych na dole i po bokach głowy, jest wykręcona, a te na czubku są przyklepane.

– A może pani dokładniej opisać? – pyta w końca policjant, a ja przenoszę wzrok na niego.

Ma ładne oczy, niebieskie w ciemnej oprawie, ale to wszystko, co jest w nim przyjemnego. Nos jest krzywy, a na policzkach ma blizny po trądziku, jak Igor, ale te funkcjonariusza mocniej biją po oczach.

– Karmię go, myję, ćwiczę, czytam mu, podaję leki – recytuję i wzruszam ramionami. Mam już dość ich wizyty i liczę, że zaraz się skończy. Jest mi słabo. Chętnie wcisnęłabym czerwony przycisk alarmujący pielęgniarki, ale wiem, że one mi nie pomogą. Każdy w tym budynku jest przeciwko mnie, a ja nie mam pojęcia, co jest tego przyczyną.

– Jak wyglądały pani ostatnie dni w pracy?

– Jak to jak? – odpowiadam pytaniem.

W tym momencie policjant przysuwa się, a ja czuję, że muszę uważać na każde słowo. W swoim życiu naczytałam się wielu kryminałów. I nie ma znaczenia, że jestem niewinna. Nic nikomu nie zrobiłam. Nie wiedząc, dlaczego mam bransoletkę na ręku, muszę mieć wyostrzone zmysły. Czasy, kiedy wiele osób niewinnych trafiało za kraty, co prawda minęły, a teraz zdarza się to niezmiernie rzadko, ale jednak się zdarza.

– Działo się coś nietypowego? – Kobieta pochyla się delikatnie w moją stronę.

Dolatuje do mnie znany mi zapach, ale jakoś nie mogę sobie przypomnieć, co to. Kiedyś przeczytałam, że pamięć naszego nosa jest dość specyficzna. Wyłapujemy znajome wonie, ale trudno nam je nazwać.

– Nie, nic się dziwnego nie działo – odpowiadam po chwili. Nie chcę opowiadać o moich podejrzeniach. O tym, że miałam wrażenie, że ktoś grzebie w moich rzeczach. O dziwnym zachowaniu Daniela, a tym bardziej o saunie. Muszę się najpierw dowiedzieć, o co mnie podejrzewają.

– Pan Daniel Wojciechowski zachowywał się normalnie?

Kiwam głową potakująco, zagryzając wargę od środka. Chętnie bym im wykrzyczała, że zaczęłam się go bać. Że jego ojciec powiedział mi straszne rzeczy, ale wolałam to zachować dla siebie.

W końcu Teodorczyk przesuwa się jeszcze bliżej. On niestety już nie pachnie ładnie. Uderza mnie kwaśny odór potu.

– Dlaczego zaatakowała pani przełożonego? – wypala.

Robi mi się słabo. Najpierw zalewa mnie fala gorąca, a po ułamku sekundy moje ciało przeszywają zimne dreszcze. Staram się jednak nie okazywać zdenerwowania, tylko trudno to zrobić. Czuję, jak zaczynam jeszcze bardziej drżeć. Najpierw w środku brzucha, a później uczucie to rozlewa się po całym ciele.

– Nie wiem, o co panu chodzi. – Słyszę swój głos i wiem, że jest źle. Jest w nim panika, przerażenie, ale też niepewność. Tylko że ja boję się tego, czego nie wiem, a nie tego, co zrobiłam. Bo dobrze wiem, że jestem niewinna, tylko czy oni to wiedzą?

– Zaalarmowana przez sąsiada policja znalazła panią zakrwawioną, a niedaleko leżał nóż.

– Nóż…? – szepczę i zasłaniam usta wolną dłonią. Tego zupełnie się nie spodziewałam. Kobieta coś notuje, a ja liczę, że moje zdziwienie wygląda naturalnie, bo takie jest.

– Tak, zakrwawiony – informuje mnie niemal z radością w głosie Grabowska. – Niestety wszystko wskazuje, że z premedytacją zaatakowała pani swojego przełożonego…

– Nie! Nie! – krzyczę. Mam ochotę wstać z łóżka i nim potrząsnąć. – Ja nie mogłabym…

– Proszę pani, to nie ma znaczenia, jak pani się ocenia, co o sobie myśli. Wszystko wskazuje na to, że zaatakowała pani Daniela Wojciechowskiego.

Patrzę na faceta i czuję, że moje serce przestaje tłoczyć krew, w wyniku czego po organizmie nie rozchodzi się tlen. Duszę się. Żeby się ratować, zaczynam szybciej oddychać. W głowie mi się kręci. Zamykam oczy.

– Wszystko w porządku? – Kobieta chyba wstaje, bo jej głos jest teraz wyraźniejszy.

Nie jestem w stanie odpowiedzieć, bo niby co? Rano zaczęło mi się coś rozjaśniać w głowie i ostatnie, co pamiętam, to jak Daniel ściągnął ojcu pulsoksymetr i patrzył na niego, jak ten nie mógł złapać oddechu. Potem nic. Pustka.

Otwieram oczy i widzę twarz kobiety, która marszczy brwi.

– Mam zawołać lekarza? – pyta, a jej kolega kręci głową z widocznymi niesmakiem na twarzy. Marszczy nos i dziwnie krzywi usta.

– Nic jej nie jest – rzuca, nie patrząc na mnie. Po raz kolejny mnie ignoruje, ale nie mam siły w jakikolwiek sposób zareagować. Teraz nie jest to ważne.

– Ja nic mu nie zrobiłam – dukam w końcu.

– Aha. – Znowu ta wkurzająca reakcja ze strony mężczyzny.

– To dlaczego miała pani na sobie jego krew? Dlaczego sąsiad słyszał pani krzyki?

– Jaki sąsiad? – pytam. Dom Wojciechowskiego stoi na tyle daleko od innych budynków, że nikt nie miałby prawa czegokolwiek słyszeć. Wszystkie okna w domu zostały wymienione kilka lat temu, dzięki temu w środku panują warunki, jakby był daleko od cywilizacji. To wygłuszenie działa w dwie strony. Hałasy ze środka też nie mają szans na wydostanie się na zewnątrz.

Policjantka patrzy na mężczyznę i tym razem ona wzdycha, chociaż nie tak irytująco jak jej kolega. Wiem z książek, że nie może mi za dużo zdradzić, a najlepiej nic.

Obok domu Wojciechowskiego mieszka starsza pani, której mąż zmarł dwa lata temu, po przeciwnej stronie jest lokal usługowy z chyba czterema najemcami, a z tyłu posesji segment z czterema mieszkaniami. Kto z tych ludzi mógł coś usłyszeć? I czy w ogóle to możliwe?

Przyglądam się kobiecie, licząc, że wyczytam coś z jej twarzy.

– Dlaczego miała pani przy sobie nóż?

– Jezu… – reaguję i zaciskam dłoń w pięść. – Ja nic mu nie zrobiłam…

– Wróćmy na chwilę do pani podopiecznego, pana Waldemara Wojciechowskiego. Jak on się ostatnio czuł? – Przesłuchanie znowu przejmuje kobieta, co niezmiernie mnie cieszy, chociaż liczę, że to już powoli koniec.

– Dobrze.

– A więcej szczegółów? – nie odpuszcza.

– Od kiedy pracuję u niego, a w sumie to u jego syna, nic szczególnego się nie działo.

– Czy wszystkie urządzenia działały prawidłowo?

Zamykam oczy, jakby pytanie, które mi zadała, było zbyt skomplikowane. W pokoju pana Waldemara stało ich raptem kilka. Urządzenie dezynfekujące powietrze i nawilżające je. Koncentrator tlenu, którego na szczęście ani razu nie musiałam użyć. Pulsoksymetr.

– Tak – odpowiadam. – Chociaż urządzenie do pomiaru stężenia tlenu we krwi…

– Pulsoksymetr – wtrąca komisarz dumny z siebie i potrząsa głową. Część włosów wprawia to w ruch, ale nie tych na czubku. Nadal są przyklepane i przyklejone do skóry. Mam wrażenie, że są przetłuszczone.

Odwracam głowę. Analiza higieny tego mężczyzny zdecydowanie nie jest dobrym pomysłem. Muszę skupić się na odpowiedziach na te głupie pytania. Tylko to może mnie uratować.

– Tak, on ostatnio szwankował.

– Co dokładnie się z nim działo? – Kobieta przekręca delikatnie głowę.

– Piszczał bez powodu. Daniel, to znaczy pan Wojciechowski, ostatnio mi z nim pomagał. Trzeba było poruszać jakimiś kabelkami, żeby nie piszczało.

– Coś jeszcze? – Policjantka nie odrywa ode mnie wzroku, za to jej kolega zaczyna bawić się zwisającą z rękawa nitką. Irytuje mnie to, chociaż gdy wcześniej na mnie patrzył, też nie czułam się komfortowo. I tak źle, i tak niedobrze.

– Nie – szepcze. – Nic poza tym się nie działo.

– Proszę opisać, jak dokładnie wyglądał wczorajszy dzień.

Przygryzam policzek od środka i po chwili czuję metaliczny smak. Nie przemyślałam tego, co powinnam im powiedzieć. Wszystko wskazuje na to, że podejrzewają mnie o najgorsze, co oznacza, że muszę być czujna. Czy powinnam kogoś wezwać? Adwokata? Tylko skąd? Nie znam żadnego.

Myśli plączą mi się w głowie, a ja czuję, jakbym spadała. Pokój zaczyna mi się kręcić, a kątem oka widzę, jak na stojącym nieopodal ekranie wartość ciśnienia zaczyna mi się podnosić.

– Ja… – dukam, jakbym straciła kontrolę nad moim językiem. – Wstałam rano. – Biorę wdech. – Zjadłam śniadanie i poszłam do pana Waldemara. Zrobiłam poranną pielęgnację, ubrałam go w czyste rzeczy…

– Czyste rzeczy? – przerywa mi kobieta.

– Tak, to pomysł pana Wojciechowskiego, żeby ubierać ojca codziennie w normalne rzeczy.

– To standard?

– Raczej nie. Z reguły pacjenci są cały czas w piżamie.

– Co było później? – Jej głos jest przyjemny i trochę mnie uspokaja.

– Nakarmiłam go i poćwiczyliśmy, to znaczy ja machałam jego nogami, rękoma i uciskałam je zgodnie z wytycznymi. Potem poszedł na drzemkę.

– Wszystko odbywało się zgodnie z planem? – Kobieta dopytuje dalej, a ja mam wrażenie, że jej partner zaraz przyśnie.

– Tak.

– Co było później?

– Zjadł obiad, posłuchał muzyki, potem mu poczytałam i jeszcze trochę poćwiczyliśmy… Dalej już kolacja, kąpiel i spać – wymieniam po kolei wszystkie czynności, licząc, że nie będą musiała każdej opisywać osobno.

– I nic się wczoraj nie działo nietypowego?

– Zupełnie nic.

– O której pani od niego wyszła i co później robiła?

Marszczę brwi. Ton głosu policjantki zabrzmiał bardzo pretensjonalnie.

– Jak pan Waldemar śpi, wychodzę do siebie. Kąpię się, przebieram i idę coś zjeść, a potem odpoczywam. Jestem w pobliżu, więc jakby coś się działo, mam blisko. Przed snem staram się sprawdzić, czy wszystko jest w porządku.

– Wczoraj było jak zawsze?

Waham się, co powiedzieć. Nie, nie było jak zawsze. Od rana czułam się jakaś podenerwowana. Trzęsłam się w środku, jakby cukier mi spadł, i na dodatek przysnęłam, co jest do mnie niepodobne.

– Tak, chociaż…

Mężczyzna w końcu odrywa jednym mocniejszym ruchem ręki wkurzającą go nitkę i raczy mnie spojrzeniem. Dostrzegam teraz małe plamki na jego oczach. Wyglądają niczym piegi. Jedna z moich koleżanek miała takie i parokrotnie łapałam się na tym, że zamiast na rozmowie z nią koncentrowałam się na nich.

– Co się stało?

– Gdy zjadłam zupę i szłam do pokoju, usłyszałam jakieś dźwięki z pokoju pana Waldemara, więc poszłam tam. Natknęłam się na Daniela.

– To nietypowe?

– Tak, on ostatnio nie odwiedzał ojca. Z reguły nie ingeruje w to, co robię. A on…

– Co zrobił?

– Jak weszłam, stał przy łóżku swojego ojca i miał na palcu pulsoksymetr, i…

Policjanci zerkają na siebie w oczekiwaniu na coś zaskakującego, a ja sobie przypominam, co wtedy zobaczyłam.

– Jego ojciec normalnie oddychał. – Wypuszczam powietrze z płuc i delikatnie uśmiecham się do siebie. Wspomnienia powoli wracają, a ja liczę, że wkrótce pełen obraz zawita mi przed oczami.

Rozdział 4

Igor

Miałem wielką nadzieję, że uda mi się czegoś dowiedzieć więcej, ale nadal wiem, że nic nie wiem, co bardzo mnie stresuje.

Anny strzeże niczym rycerz w średniowieczu dzieciak w mundurze. Jakimś cudem udało mi się wejść do niej na chwilę, ale na więcej w najbliższym czasie nie mam co liczyć. W sumie nie pomyślałem, bo mogłem podrzucić jej smartfona. Wtedy moglibyśmy pogadać lub mogłaby mi napisać, co i jak, a tak siedzi sama i pewnie bzikuje, a ja jeszcze bardziej.

Na studiach uczyliśmy się o różnych sposobach manipulacji. Jednym z nich było właśnie izolowanie jednostki, a następnie podrzucanie jej okruszków, na których budowała swoją wiedzę o tym, co się stało lub dzieje. Rzecz jasna nie zawsze prawdziwych. Podobno mówienie, że kolega lub wspólnik właśnie przyznał się do stawianych mu zarzutów albo obwinił ową jednostkę, potrafi wiele zdziałać.

Oczywiście w sytuacji Anny nic takiego nie mogło się wydarzyć, ale na bank policjanci mogli badać jej reakcję. Zaczytywałem się na ten temat w podręcznikach z zakresu psychologii niczym młokos łykający przygody pana Samochodzika. Jak ja uwielbiałem tamten czas… W końcu mogłem robić to, co chciałem, a wędrowanie po ludzkim umyśle sprawiało mi wielką przyjemność. Różne choroby, problemy, syndromy, zespoły… Oczywiście część zagadnień była zarezerwowana dla psychiatrii, ale na szczęście nie wszystkie.

Dobrze pamiętam, jak wysoka postawna kobieta opowiadała nam o manipulowaniu ludźmi. O tym, jak należy działać, aby ktoś robił to, co chcemy. Oczywiście za każdym razem dodawała, że uczy nas o tych technikach, abyśmy umieli się im opierać, a nie stosowali je w życiu codziennym. Ja jednak wiedziałem, że mi się przydadzą.

Pierwszy raz zastosowałem jedną z zasad manipulacji, czyli tak zwaną stopę w drzwi, w stosunku do sąsiada. Starszy pan, który mieszkał w niewielkiej rozwalającej się budzie obok naszego bloku, zawsze z wieczora w niedzielę kosił trawę. Bardzo mnie to wkurzało, ale jakoś nie miałem odwagi pójść i poprosić go, by tego nie robił. Na pomoc przyszła wykładowczyni, podając przepis na to. Poszedłem do starego i poprosiłem o coś dużo mniejszego. Zgodnie z zasadą, że jeżeli chcemy o coś kogoś poprosić, najpierw zwróćmy się o coś łatwiejszego do spełnienia. Tym czymś było pożyczenie wiertarki. Poszło jak z płatka. Facet zgodnie z przewidywaniami zrobił wszystko, co chciałem, mimo że większość sąsiadów uważała go za chama i gbura.

Dzięki nowej wiedzy rozkwitałem, a moje życie przestało być pasmem nieszczęść. W końcu znalazłem się we właściwym miejscu i czasie, a na dodatek trafiłem na kogoś, z kim się zaprzyjaźniłem.

Jurek. Chłopak, który podobnie jak ja miał zrąbane dzieciństwo, chociaż bardziej odpowiednie było słowo zjebane. Jego rodzice się rozwiedli, gdy miał pięć lat. Został z mamą, co nie było niczym zaskakującym. Spotykał się z ojcem w weekendy, ale też nie wszystkie. Zaczął się jąkać, mieć problemy ze snem, a wszystko nasiliło się, gdy na horyzoncie pojawił się ojczym, a matka zaślepiona nową miłością zaczęła skupiać się na nim, ignorując syna. Gdy ponownie wyszła za mąż, jego świat się zawalił. Nowy tata, jak mama kazała do niego mówić, nie należał do najmilszych, a wszystkie swoje pomysły forsował przemocą. Bicie pasem, kablem od odkurzacza było na porządku dziennym.

Gdy Jurek miał trzynaście lat, zaczął się trwający aż dwa lata okres, gdy w ogóle nie gadał z ojczymem po tym, jak się z nim pokłócił o wyjście do kolegi. Święta Bożego Narodzenia, Wielkanoc, wszelkie rodzinne imprezy przesiedzieli w ciszy, której nawet prośby matki nie potrafiły zmienić w coś na kształt normalnej rozmowy.

Gdy poszedł do liceum, jego tata zmarł, świat rozsypał się w jeszcze mniejsze fragmenty, a szansa na poskładanie go zniknęła na lata, o ile nie na zawsze. Wraz z jego śmiercią otworzyła się puszka Pandory, o której nawet nie wiedział. Robiąc porządki w rzeczach zmarłego, odkrył dziwne zapiski. Okazało się, że jego ojciec, który pracował jako zawodowy kierowca i jeździł ciężarówkami po Europie, okradał ludzi, a wszystko dobrze zapisywał, zupełnie nie przejmując się faktem, że kolekcjonuje dowody przeciwko sobie.

Rok po jego śmierci odezwał się jakiś człowiek, żądając rekompensaty za straty związane z okradzeniem jego kantoru. Podobno za tamte pieniądze ojciec kupił dom. Facet ciągał go po sądach, aż Jurek sprzedał nieruchomość, by go spłacić i pozbyć się problemu.

Nasze pełne traum dzieciństwo nas połączyło. Mieliśmy wielką potrzebę zrozumieć nie tylko siebie, ale i otaczających nas ludzi, choć w odróżnieniu od reszty studentów chcieliśmy wychodzić poza utarte standardy. Chcieliśmy sprawdzać zachowania ludzi w sposób niesztampowy.

Niestety nie spodobało się to naszej wykładowczyni. Doprowadziła do tego, że wyrzucili nas z uczelni. Spowodowała, że moje marzenia o pomaganiu ludziom legły w gruzach, a myśli zaczęły krążyć wokół tematów, od których chciałem się uwolnić.

Wokół mojej mamy powtarzającej, jaki jestem beznadziejny. Sączącego się z niej jadu. Słów, którymi raniła mnie przy każdej sposobności.

„Zabiłeś go”. „Zamordowałeś”. „Odebrałeś mu życie”.

Wariantów tego samego zarzutu nasłuchałem się milion razy. Wypowiadane były każdego dnia. Jak nie werbalnie, to w czynach. Te spojrzenia, fuknięcia, sapnięcia niszczyły mnie codziennie komórka po komórce.

Nie wiem, jak matka może nienawidzić swojego dziecka, ale moja tylko takie uczucie miała dla mnie od zawsze. Od kiedy pamiętam, a śmiem twierdzić, że od dnia moich narodzin. Takie coś zostawia w człowieku dziurę, której nic nie jest w stanie załatać, a ta głupia jędza tylko to podkręciła, bo mimo że walczyłem, aby myśleć o sobie lepiej, ona tylko pogłębiła rysy pozostawione przez to, co powtarzała matka.

Jestem beznadziejny i zostanę taki niezależnie, co zrobię.

Dopiero po latach znalazłem sposób, jak się uwolnić od tych łańcuchów, w które zakuły mnie obie kobiety. Jak rozprawić się z demonami z przeszłości.

Rozdział 5

Anna

Lekarze nie stwierdzili żadnego urazu. Prześwietlili mnie chyba w każdej płaszczyźnie, pobrali wszystkie możliwe płyny i nic. Może gdybym powiedziała im o moich problemach ze snem, zaczęliby badać mnie inaczej, ale nie zrobiłam tego. Strach, że będą mi się przyglądać jak wariatce, był silniejszy niż resztki rozsądku.

Dobrze pamiętałam przyjaciółkę mojej mamy, która wylądowała w psychiatryku, bo wydawało jej się, że ktoś ją śledzi, a dodatkowo wydzwania do niej i sapie w telefon. Nikt nie chciał jej uwierzyć, aż w końcu zdesperowana rzuciła się pod autobus. Później się okazało, że to zakochany w niej współpracownik ją nękał, zamiast podejść i najzwyczajniej porozmawiać. Niestety nie mając w sobie wystarczającej dozy odwagi, a także zniechęcony jej wcześniejszą odmową, uznał, że będzie za nią chodzić i może wtedy się przełamie.

Najgorsze, że swoim zachowaniem doprowadził do tragedii, a wyszło to, gdy córka zmarłej zaczęła przeglądać jej telefon. Znalazła kilkadziesiąt filmików, na których jej mama próbowała uchwycić kogoś, kto ją śledzi. Ona wtedy nic podejrzanego nie wyłapała, ale jej jedynaczka już tak. Zauważyła na kilku nagraniach tego samego opla. Poszła na policję, gdzie jakimś cudem udało jej się przekonać funkcjonariusza do sprawdzenia samochodu. Tym sposobem dotarli do nieszczęśliwie zakochanego faceta. Sąd skazał go za nękanie, ale co z tego, jak ofiara już nie żyła.

Ja sama już nie wiem, czy faktycznie ktoś mnie prześladuje, czy to wymysł mojej wyobraźni. Niestety nawet nie wiem, jak to zweryfikować. Na razie muszę skupić się na jednym.

Chyba jestem już wolna.

Dziś pilnujący mnie policjant odpiął mi kajdanki i zniknął bez słowa wyjaśnienia, a mimo to personel cały czas patrzy na mnie jak na morderczynię. W sumie nie mam się co dziwić. Sama jakiś czas temu wpadłam w sidła niesprawiedliwego osądzania nieznajomego.

Kiedyś przywieźli do nas pacjenta. Od razu jedna z pielęgniarek powiedziała, że to chyba sąsiad jej matki, który znęcał się nad żoną i swoimi dziećmi, aż jedno z nich trafiło z urazem głowy do szpitala. Momentalnie zmieniło się moje nastawienie do niego. Opiekowałam się nim oczywiście, bo tego wymagała moja praca, ale nie uśmiechałam się do niego jak do każdego pacjenta, do którego byłam przypisana. Nie rzucałam dowcipów, nie pytałam o samopoczucie. Po dwóch tygodniach koleżanka wróciła do pracy po dłuższej chorobie i pierwsze, co powiedziała, to że się pomyliła i leżący na oddziale mężczyzna jest tylko podobny do tego, co go znała, ale to nie ten, bo widziała go ostatnio u mamy. W życiu nie miałam takich wyrzutów sumienia. Nie mogłam pójść do faceta i go przeprosić, ale czułam się podle.

Domyślam się, że personel medyczny też czuje się źle, bo skoro mnie nie aresztowano, to oznacza jedno. Jestem niewinna. Nic się nie stało. Chyba, bo niczego nie zdołałam się dotąd dowiedzieć…

Po południu słyszę znów głos Igora.

– Cześć – szepcze, wchodząc do mojego pokoju, i zamyka za sobą drzwi.

– Jeju, jak się cieszę, że cię widzę! – piszczę, a do oczu napływają mi łzy.

Dawno nie czułam się tak samotnie. Nawet jak nie wychodziłam do ludzi tygodniami, to miałam wybór. Gdy przykuto mnie do łóżka, bez telefonu, poczułam się wykluczona ze społeczeństwa. Odcięta. Nikt nie chciał ze mną rozmawiać, każdy zbywał, potęgując moje lęki. Dlatego widok człowieka, który jest mi przychylny, momentalnie mnie rozwala.

Gdy szlocham niekontrolowanie, Igor opowiada, że przychodził do mnie codziennie, czego nie miałam prawa wiedzieć. Zawsze sprawdzał, czy może znowu policjant stojący przed moją salą gdzieś nie zniknął i uda mu się ze mną porozmawiać.

– On już poszedł – dukam po kilku minutach, nie mogąc się ogarnąć z histerii, w którą wpadłam. Przez te kilka dni płakałam wiele razy, ale teraz runęła we mnie jakaś tama i łzy leją się bez przeszkód, a z nosa leci woda, jakbym miała ostrą alergię.

– Kto poszedł? – Igor siada obok mnie i ujmuje moją dłoń. Jego dotyk od razu działa kojąco. Brakowało mi takich małych gestów.

– Policjant. Już nie wróci – mówię, trzęsąc się. Powinnam się z tego cieszyć, ale strach, który we mnie został, nadal paraliżuje. Nie wiem dlaczego, ale czuję, że to nie koniec, a najgorsze, że zupełnie nie wiem, czego mam się bać.

– To super. Zresztą nic innego nie mogli zrobić. To, co ci zgotowali, to jakiś absurd. Oni w ogóle powiedzieli, o co chodzi?

Kręcę głową, na co tylko prycha z niesmakiem.

– Ty coś wiesz? – pytam.

Przygryza dolną wargę i robi dziwną minę. Nie napawa to optymizmem.

– Błagam, powiedz, o co w tym wszystkim chodzi. Ktoś nie żyje? Daniel?

– Nie – odpowiada, a ja czuję, jak na ułamek sekundy stres ze mnie schodzi. Jednak mina Igora się nie zmienia. Chyba nie mam z czego się cieszyć.

– Kto nie żyje?

– Jego ojciec.

– Pan Waldemar? On go zabił?! – piszczę i momentalnie kładę dłoń na ustach, jakby coś jeszcze miało się z nich wydostać.

– Nie wiem, ale chyba nie, bo przyszedł normalnie do pracy.

– Co? Do pracy? Jego ojciec zmarł, a on chodzi do pracy?

– Wiem, sam jestem w szoku – odpowiada i wzdycha przeciągle. – To wszystkie jest dziwne. Mam wrażenie, że on coś ukrywa, ale nie wiem co.

– A skąd wiesz, że on umarł? – Już myślałam, że to wszystko to zbiór nieporozumień, ale chyba się pomyliłam.

– Znalazłem nekrolog w sieci. Raczej mało jest Waldemarów Wojciechowskich, cenionych lekarzy.

– Raczej tak… – To wszystko wygląda coraz gorzej. – I chcesz u niego dalej pracować? – Przekrzywiam głowę na bok i chyba lekko wybałuszam oczy.

– Na razie nie widzę powodu, żeby rezygnować. Poza tym jeżeli coś ci grozi, tylko w taki sposób jestem w stanie czegoś się dowiedzieć.

W tym momencie reflektuję się, że przecież ja nic mu nie powiedziałam. Że nikomu nie powiedziałam, co dokładnie się wtedy stało. Gdy weszłam do pokoju, Daniel stał przy ojcu i patrzył na niego w taki sposób, że nigdy tego nie zapomnę. Miał zaciśnięte wargi, których czerwieni nawet nie widziałam, bo były wciągnięte do środka ust. Jego nozdrza falowały jak bykowi przed atakiem na torreadora, a na czole pulsowała gruba żyła. Gdy spojrzał na mnie, w jego oczach był obłęd. Na drżących nogach podeszłam do mężczyzny, ale wszystko było z nim w porządku.

Potem mam totalną pustkę.

Może go popchnęłam. Tylko wtedy uderzyłby głową, a oni mówili coś o nożu. A może Daniel przyniósł go do pokoju ojca, bo chciał mu coś zrobić? Boże, a może on go nim zaatakował, a ja wyjęłam go z ciała?

Ten brak jakichkolwiek informacji powoduje, że nic nie układa się w sensowną całość. Tak jakby ktoś zabrał część puzzli. Bez nich nie da się odgadnąć, co jest na obrazku.

Patrzę na Igora przez dobre kilkadziesiąt sekund, nie odzywając się słowem.

– Wszystko okej? – pyta w końcu.

– Nie. Ja nic z tego nie rozumiem. Przecież ja nigdy nie zrobiłabym panu Waldemarowi nic złego. W sumie nikt głośno tego nie powiedział, ale oni próbowali wmanewrować mnie w zaatakowanie Daniela, i to nożem, nic nie mówili, żebym zrobiła coś jemu. To jego syn go nienawidził.

– Nienawidził? – powtarza po mnie, jakby nie zrozumiał lub chciał się upewnić, że chodziło mi o to. – Myślisz, że ta dziewczyna z pracy mówiła prawdę?

– Tak – szepczę i wypuszczam ze świstem powietrze.

– Serio?

– Naprawdę. Przy mnie mówił o nim mało miłe rzeczy, a sam pan Waldemar przyznał, że się go boi.

Igor robi wielkie oczy. W sumie gdy powiedziałam to na głos, to dotarło do mnie, jak absurdalnie to brzmi. Jak człowiek, który nie mówi, nie rusza się, mógł mi coś zakomunikować? Czuję się jak wariatka.

– On… Ja… – Jakoś nie może mi przejść przez gardło, jak do tego doszło. Igor jest moim kolegą, ale nie wiem, czy powinien usłyszeć wszystkie moje przemyślenia, choć jestem pewna, że mogę mu w pełni zaufać. Nigdy mnie nie zawiódł.

– Spokojnie. – Uśmiecha się, widząc moje zakłopotanie. – Jestem przy tobie.

Schyla się do torby, którą przyniósł. Jakoś zupełnie ją zignorowałam. Teraz w niej nurkuje i intensywnie grzebie. Po chwili wyprostowuje się i wyciąga w moją stronę duże opakowanie żelek haribo.

– O matko! – piszczę na ich widok. Głód towarzyszy mi od początku pobytu tutaj. Szpitalne jedzenie zdecydowanie nie sprzyja dochodzeniu do siebie. Chwytam paczkę, otwieram ją jednym pewnym ruchem i wsuwam dłoń do środka. Od razu wrzucam kilka miśków do buzi. – Jakie to dobre… – wyduszam z siebie. Słodki smak rozchodzi się po moich ustach. Zawsze je lubiłam, ale teraz czuję, jakbym jadła coś najlepszego na świecie. Łzy cisną mi się do oczu.

– Mam dla ciebie coś jeszcze. – Szczerzy się, po czym ponownie zaczyna grzebać w swojej torbie na zakupy.

Patrzę na niego, zastanawiając się, co to może być. Kiedyś, siedząc w kawiarni na kawie, opowiadaliśmy sobie o ulubionych słodyczach lub innego typu przekąskach. Obok haribo jestem fanką twixów i 3bita. On jednak wyciąga mój telefon, a ja tężeję.

Od kilku dni nie miałam go w dłoni i nawet zapomniałam o jego istnieniu.

– Jezu, dziękuję! – ponownie piszczę.

Igor jak zwykle stanął na wysokości zadania i spisał się znakomicie. Podaje mi telefon, a ja ze smutkiem patrzę na czarny ekran, który nie reaguje na moje palce.

– Przepraszam, ale nie dałem rady go już naładować – przyznaje, po czym wyciąga ładowarkę.

Aż podskakuję na jej widok. Nawet jak kupiłam sobie pierwszą komórkę, nie cieszyłam się jak teraz.

– Nie ma sprawy, a skąd ją masz?

– Pojechałem do domu Daniela i on mnie wpuścił.

– Wpuścił cię?! – dziwię się. Nie wiem dlaczego, ale myślałam, że wrzuci wszystkie moje rzeczy do śmieci i spali. Ja tak bym zrobiła z dobytkiem kogoś, kto rzekomo przyłożył rękę do śmierci bliskiej mi osoby.

– Tak – odpowiada, ale jego mina nie napawa optymizmem. – Przedwczoraj zadzwonił do mnie…

– Do ciebie? – Znowu głos mi drży.

– Tak, pytał o ekipę remontową…

– Tę, co była ostatnio u niego? – wtrącam zupełnie zdezorientowana.

– Tak. Chce zmienić wszystko w pokoju ojca, a Jurek nie odpowiadał, więc Daniel nie wiedział, czy może gdzieś wyjechał, czy może coś się stało.

– Co?! – ponownie unoszę głos. – Ciało ojca jeszcze nie ostygło, a on już robi remont w jego pokoju?

– Wiem, dziwne to. Powiedział, że ma koszmary. Że śni mu się ojciec cały zakrwawiony. Uważa, że jak się nie odetnie od tych wspomnień, to zbzikuje.

– Aha – wzdycham. – Powiedział ci, co się stało?

– No właśnie… – Urywa w pół słowa. – On sugerował, że to… – Ponownie to samo.

Nie znoszę, jak ktoś się ze mną ceregieli. Nie mówi czegoś niby dla mojego dobra, a mam wrażenie, że tym kieruje się w tym momencie Igor. Moja mama zawsze tak robiła. Nawet o jej chorobie nie dowiedziałam się od niej. Szukałam swojego paszportu i znalazłam wyniki badań. Tłumaczyła się, że to nic poważnego, ale ja dobrze wiedziałam, jaka jest prawda.

– Proszę cię, nie przeciągaj. Odklej plasterek. – Patrzę na niego błagalnym wzrokiem, licząc, że go przekonam.

– On zupełnie inaczej wszystko przedstawił – mówi w końcu.

– Inaczej, czyli jak?

– On… No…

– Igor, błagam cię, mów! – pytam nietypowym dla mnie dość srogim głosem.

– On twierdzi, że jak przyszedł, to grzebałaś coś przy sprzęcie, a jego ojciec się dusił.

Oczy robią mi się większe, co podobno zawsze się dzieje, gdy się czemuś dziwię. To niemożliwe.

– Ale to nieprawda! – Unoszę ręce, po czym zaciskam je w pięści. – Zrobiłam wszystko, co miałam, i poszłam do pokoju. Daniel zazwyczaj wraca z pracy około osiemnastej czy dziewiętnastej, ale nie przychodzi do ojca. O dwudziestej pan Waldemar idzie już spać. I tak się stało… – Zatyka mnie. Gdy policjant odpiął mi te kajdanki, czułam, że ten koszmar się kończy, ale teraz wszystko wraca z jeszcze większą siłą.

– Aniu, spokojnie… – Igor kładzie mi rękę na dłoni, ale ją cofam.

Czuję się megawkurzona i taka nadmierna troska tylko jeszcze bardziej mnie nakręca. Wiem jednak, że chce dla mnie dobrze.

– On kłamie. – Podnoszę na niego wzrok. – Umyłam się i poszłam sprawdzić, czy u pana Waldemara wszystko w porządku, bo usłyszałam jakieś dziwne dźwięki. Daniel stał tyłem do drzwi, na palcu miał pulsoksymetr.

– I co było później?

– Jego ojciec był blady, ale oddychał, więcej nic nie pamiętam… – Łapię się za głowę i macham nią na boki. Czuję się jak obłąkana, chociaż moje myśli od kilku dni są bardziej klarowne.

– Generalnie to niedobrze, ale chyba policja nie ma dowodów, że któreś z was przyczyniło się do śmierci starego Wojciechowskiego, bo inaczej postawiono by wam zarzuty.

– Matko, jak to brzmi… – Cały czas kręcę głową. Moja miłość do kryminałów podpowiada mi, że to nie koniec działań policji i w najbliższym czasie czeka mnie kolejna dawka stresu.

Nagle drzwi się otwierają i wchodzi lekarz z przewieszonym przez szyję stetoskopem. Uśmiecha się do mnie, tak inaczej niż wcześniej. Teraz jestem już godna jego troski. Mam ochotę wrzasnąć, żeby wsadził ją sobie gdzieś, i to głęboko. Zamiast tego przybieram najsmutniejszą minę, jaką jestem w stanie z siebie wydusić, i czekam.

– Może pani zacząć się ubierać. Zaraz wypiszę pani papiery i może pani jechać do domu.

Nie odzywam się. Nie mam ochoty na rozmowę z nim, a tym bardziej na taką o niczym.

Muszę jak najszybciej wyjść stąd i dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi.

Rozdział 6

Igor

Anna aż się trzęsła, gdy mówiłem jej o Danielu.

Wiem dobrze, jak to jest nienawidzić kogoś całym sobą. Wiem, jak to jest, gdy pierwsze, co widzisz po przebudzeniu, i ostatnie, co podpowiada ci głowa, zanim zaśniesz, to właśnie jego oblicze. Twoje myśli krążą wokół niego cały czas, nawet jak próbujesz się od tego odciągnąć. I dobrze wiem, że nic nie pomaga.

Mam w tym spore doświadczenie. Pierwszą osobą w moim życiu, którą dosięgła moja nienawiść, była wykładowczyni ze studiów. Wcześniej ludzi po prostu nie lubiłem. Ale do niej zapałałem prawdziwym żarem z piekła rodem. To przez nią wywalili mnie z uczelni, a to spowodowało, że moja matka jeszcze bardziej dawała mi w kość.

– Mówiłam ci, że nic nie potrafisz w życiu zrobić dobrze. Niszczysz wszystko, co spotkasz na swojej drodze. Nawet prostych studiów nie potrafisz skończyć. Debil z ciebie, jakich mało.

Nie wiem, po co jej powiedziałem, co się stało. W chwili załamania odsłoniłem się i nakreśliłem, dlaczego mnie wywalili. Jakaś naiwna część mnie wierzyła, że mnie przytuli, pogłaszcze po głowie i powie, że będzie dobrze, mimo że nigdy wcześniej tak nie robiła. Zawsze gdy działo mi się coś złego, ona wbijała jeszcze szpilkę, aby dokopać i abym jeszcze mocniej cierpiał.

Gdy pierwszy raz się zakochałem, a obiekt moich westchnień nie odwzajemniał moich uczuć, rzuciła:

– Ona od razu się na tobie poznała. Mądra dziewczyna.

Innym razem, gdy wyrzucono mnie z pracy, ponieważ złapano mnie na wykradaniu danych, wręcz cieszyła się z mojej porażki. Tylko że ja robiłem to w każdej firmie – zgodnie z zasadą, że informacje to najważniejsza waluta. Ona jednak musiała mnie zganić i posypać ranę solą. Wiedziała, jak bardzo potrzebuję tej pracy, a dokładniej pieniędzy z niej. Chciałem się wyprowadzić, o czym ją poinformowałem. I mimo że bardzo się na to cieszyła, to moja utrata pracy w jakiś chory sposób sprawiła jej wielką satysfakcję.

– I tak powinieneś im podziękować, że pracowałeś tam tak długo. Powinni wywalić cię już dawno temu. Jesteś nierobem, zupełnie bezwartościowym pracownikiem.

Nienawidziłem jej za te teksty, ale nigdy nie mógłbym zrobić jej krzywdy. Za to na tej wstrętnej suce musiałem się zemścić. Z Jurkiem planowaliśmy to długo, bo nic innego nie mieliśmy do roboty. Godzinami się zastanawialiśmy, jak to rozegrać, aż w końcu opracowaliśmy podstępny plan. Jurek zatrudnił się u jej męża w firmie. Akurat potrzebowali kogoś do roboty w warsztacie. Ja za to zająłem się jej córką.

– Dlaczego ty masz fajniejsze zajęcie? – zrzędził nad układem.

Jakoś ani przez ułamek sekundy nie myślałem, żeby zrobić to inaczej. Ja byłem mózgiem tej akcji. Poza tym wybór był dla mnie jasny. Jurek wtedy nie nadawał się do podrywania dziewczyn. Ja też nie miałem dużego doświadczenia, ale i tak wiedziałem nieco więcej na ten temat.

W drugiej klasie liceum przez dwa miesiące chodziłem z koleżanką z bloku. Zaczęło się od tego, że jej mama nie mogła wnieść komody, a ja akurat przechodziłem obok. Zaczepiła mnie, poprosiła, abym poczekał przy meblu na dole klatki, gdzie panowie od transportu ją porzucili, po czym poleciała po swoją córkę. Wytłumaczyła nam, co i jak, i sobie poszła. Co się przy tym napociliśmy, to nasze, ale dzięki temu poznałem dziewczynę, która się mnie nie wstydziła. Miałem wtedy twarz upstrzoną pryszczami, ale ona wcale nie miała ich mniej. Nie wiem, czy połączyło nas to, czy zimna lemoniada, którą dostaliśmy od jej mamy w ramach zapłaty. Siedząc na schodach, dowiedziałem się, że to pierwszy raz, jak mama zrobiła jej coś tak pysznego do picia, więc muszę wpadać częściej. I tak się zaczęła moja znajomość, która niestety skończyła się dość szybko, a ja poza kilkoma całusami i jednorazowym dotknięciem jej piersi niczego nie doświadczyłem.

Później na szczęście było lepiej. Prawiczkiem przestałem być przed dwudziestką, co uważam za swój sukces, bo kiedyś kolega stwierdził, że nigdy nie zamoczę. Z tych powodów dużo lepiej nadawałem się do zajęcia się córką tej suki niż Jurek, który nadal nie miał wtedy zaliczonego pierwszego razu.

Wiedziałem o dziewczynie niewiele, ale to nie stanowiło przeszkody. Na szczęście wiedziałem, jak wygląda, co na początek już wiele mi dawało. Spotkałem ją kiedyś pod aulą, gdy czekała na matkę. Podobnie jak ta wstrętna baba miała bardzo wysokie czoło i duży nos. Zupełnie nie mój typ. Z reguły moją uwagę przyciągają filigranowe dziewczyny o drobnej budowie nie tylko ciała, ale i delikatnym nosie, nienapompowanych ustach. Gabrysia, moja ostatnia dziewczyna, mierzyła zaledwie metr sześćdziesiąt, a i tak jak dla mnie mogła być niższa.

Maria Michalska była niewiele niższa ode mnie, a w butach na obcasie nawet by nade mną górowała.

– Przepraszam – rzuciłem, gdy niby przypadkiem wpadłem na nią na korytarzu. – Nie jestem sobą – kontynuowałem, mimo że ta mierzyła mnie wzrokiem. – Muszę jak najszybciej napisać pracę z psychologii, Michalska jest nieubłagana i jak nie oddam najlepszej pracy na świecie, wylecę z hukiem.

Spojrzała na mnie już inaczej. Nie zaciskała ust, gromiąc groźnie, co czyniła, gdy wcześniej ją mijałem, zastanawiając się, jak zagaić. W jej wzroku była jakaś przebiegłość. Zupełnie nie spodziewała się, że dobrze wiem, kim jest. Od razu zgodziła się pójść ze mną na herbatę, mimo że wcześniej słyszałem, że nie jest zbyt przystępna. Nawet jeden kolega powiedział, że niektórzy podejrzewają, że woli dziewczyny. Na szczęście na spotkanie ze mną dała się namówić. Może moja niechęć do jej mamy ją zaintrygowała.

– Co chcesz robić po studiach? – rzuciłem, wcinając przepyszne ciastko z rabarbarem. Mama nigdy niczego nie piekła w domu, powtarzając że nie ma dla kogo, więc od kiedy mnie na to stać, nadrabiam, próbując wszelkich wypieków w różnych kawiarniach.

Maria patrzyła gdzieś nade mną, jakby odpowiedź na to proste pytanie stanowiła nie lada wyzwanie.

– Nie wiem – odpowiedziała po dłuższej chwili. – W sumie to zaczęłam studia, żeby wkurzyć matkę. Ona chciałaby mnie chronić przed złem tego świata i uważa, że jestem zbyt emocjonalna na pracę w tym zawodzie. Chrzani jakieś farmazony, że trzeba mieć grubą skórę, aby nie dać się zjeść, i takie bzdety. Według niej zawód psychologa jest dla nielicznych, bo praktycznie wszyscy mają swoje problemy, nad którymi nie są w stanie zapanować pomimo terapii.

– To współczuję. – Pokręciłem głową, robiąc smutną minę. – Niestety jak ktoś się nie zna na temacie, to zupełnie nie rozumie miłości do ludzkiej psychiki – powiedziałem, obserwując ją bacznie.

Uśmiechnęła się tylko delikatnie, ale niczym się nie zdradzała, że jest córką znienawidzonej przeze mnie wykładowczyni. Pewnie dobrze wiedziała, że należę do większości studentów, którzy nie darzą jej pozytywnymi uczuciami. Mało kto z tych, co spotkali ją na swojej uczelnianej drodze, mówił o niej pozytywnie. Każdy jęczał na jej niezrozumiały system oceniania, w którym wartością nadrzędną nie było zrozumienie tematu, ale odpowiednia, zgodna z jej poglądami interpretacja. Poza tym uwielbiała lizusów, którzy wchodzili jej w dupę i latali za nią jak groupies, ignorując wszystkich dookoła.

Nasza znajomość z Marią szybko się rozwijała, co ku mojej radości nie było aż takie trudne. Okazała się zabawną i inteligentną dziewczyną. Nie czułem do niej pociągu fizycznego, ale nie stanowiło to dla mnie bariery nie do przeskoczenia. Odpowiednia ilość alkoholu i każda potwora jest do zaliczenia.

W końcu po czterech miesiącach byłem gotowy na mój finał. Chciałem ją upokorzyć, tak aby jej matka zrozumiała przekaz. Chciałem, aby jej córka ją znienawidziła, a przy okazji aby stara Michalska wiedziała, że stoję za tym ja – i nie mogła nic z tym zrobić. Najpierw było rodzinne spotkanie, na którym prawie zachłysnęła się własną śliną, gdy wszedłem za rękę z jej córką. Nie było to zbyt komfortowe, bo Maria ze stresu strasznie się pociła, ale cóż, byłem gotów do poświeceń. Jej matka rozpoznała mnie od razu, ale nie zdradziła się z tym ani mrugnięciem. Mimo to wiedziałem, że ona wie. Widziałem to po kilku ukradkowych spojrzeniach i zaciśniętych dłoniach, które prostowała pod stołem, aby dać chwilę ulgi palcom.

Co ciekawe, Maria zupełnie zignorowała moje niby zszokowane pytanie na wejściu: „To jest twoja mama?”. W sumie to byłem pełen uznania dla jej postawy. Nigdy tak naprawdę nie skłamała na jej temat, tylko ukryła istotny element.

Usiedliśmy do obiadu, zerkając na siebie, a ja czułem dumę, że doprowadziłem do takiej sytuacji.

– Czym się zajmujesz? – spytała stara Michalska już przy deserze. Wcześniej wypowiedziała raptem parę zdań, jakby nagle zabrakło jej języka w buzi.

Śmiać mi się chciało, bo podczas zajęć gęba jej się nie zamykała.

– Studiuję – skłamałem, patrząc jej prosto w oczy. – Psychologię. Jestem jednym z pani studentów.

Kobieta zatrzymała łyżeczkę w powietrzu, a ja szybko dodałem:

– Ale pewnie pani mnie nie pamięta. Ma pani taki przemiał studentów, zresztą co się dziwić. Jest pani najlepsza na uczelni. Uwielbiam pani słuchać.

I tyle. Więcej nie ciągnąłem tematu. Maria dziękowała mi potem po stokroć za wyrozumiałość. Była mną jeszcze bardziej zauroczona, że jakoś mi nie przeszkadza, że jest córką znienawidzonej przez wszystkich wykładowczyni.

Podobno po kolacji matka próbowała delikatnie ją przekonać do zerwania ze mną. Argumentowała to tym, że przyszłość u boku psychologa to nic dobrego. Na szczęście Marię upewniło to tylko w uczuciach do mnie i przekonaniu, że jestem dla niej idealnym chłopakiem. Planowaliśmy wspólną przyszłość, wakacje, gdy w końcu nadeszła chwila, na którą czekałem: sesja egzaminacyjna.

Na moje szczęście Maria nie odziedziczyła talentu po mamie. Nie była ani tak inteligentna jak ona, ani sprytna. Za to dość leniwa, co mi pasowało. Bez problemu namówiłem ją na łatwiejsze wyjście niż nauka – na kradzież pytań. Oczywiście ochoczo jej we wszystkim pomogłem, mówiąc, gdzie i o której musi wejść, aby dostać się do kart egzaminacyjnych, a ona dała się wmanewrować jak mała dziewczynka. Z satysfakcją czytałem potem na stronie wydziału, że Michalska zrezygnowała z pracy. Honor nie pozwolił jej zostać na uczelni, gdy jej córkę złapano na jednym z najgorszych przewinień, jakich może dopuścić się student.

Tymczasem Jurek rozpracowywał firmę jej męża. Sprawa nie była łatwa, ale jak każdy drobny przedsiębiorca gość czasami robił rzeczy nielegalne. Prowadził mały zakład samochodowy. Nic wielkiego. Szybko się okazało, że nie wszystkie podzespoły ma z legalnego źródła, a wraz z Jurkiem podrzuciliśmy jeszcze więcej kradzionych rzeczy. Później tylko z daleka patrzyliśmy na nalot policji. Tak niewiele potrzeba, aby zrujnować czyjeś życie.

Rozdział 7

Anna

W końcu opuszczam to okropne miejsce.

Na szczęście przeciągająca się procedura wypisu spowodowała, że Igor już poszedł. Musiał coś załatwić.

Powoli schodzę po schodach i małymi krokami podchodzę do drewnianej ławki, którą chyba ktoś ustawił z myślą o takich jak ja. O takich, co chcą się wyrwać ze szpitala jak najszybciej, ale ich stan zdrowia nie jest jeszcze idealny. Albo w sumie jak mój, słaby. I mimo radości z wyjścia nie mają energii i sił, by daleko uciekać.

Pielęgniarka, która stoi przy schodach i gada przez telefon, widząc, jak chyboczę się na boki, trzy razy pyta mnie, czy wszystko okej. W jej głosie trudno jest wyczuć choć gram współczucia, chyba bardziej to wyraz sumienności. Jej obowiązkiem jest dbanie o innych i gdyby cokolwiek mi się stało, ona miałaby problemy. Dziękuję jej miło, lecz stanowczo i siadam na ławce. Pierwszy raz od dawna jestem po tej drugiej stronie i liczę, że to się szybko nie powtórzy.

Wyjmuję z kieszeni bluzy komórkę, którą przywiózł mi Igor i którą jakimś cudem udało mi się podładować. Obiecałam mu, że odezwę się, kiedy będę wychodzić, ale tego nie zrobiłam. Czuję, że ostatnio zdecydowanie za bardzo go wykorzystuję. Jesteśmy tylko znajomymi, a on skacze wokół mnie, jakbyśmy byli wręcz przyjaciółmi. Poza tym chcę mieć chwilę dla siebie. Muszę spróbować zrozumieć, co się stało. Dlaczego pan Waldemar nie żyje? Czy w jakikolwiek sposób się do tego przyczyniłam? Czy jego syn na to wpłynął? Dlaczego gdy przyszłam do pokoju mojego podopiecznego, jego syn grzebał w urządzeniu? I w końcu najważniejsze, dlaczego powiedział Igorowi coś zupełnie innego, niż faktycznie się stało? Przecież ja nic złego nie zrobiłam.

Pytań w głowie kłębi się od groma, a zupełnie nie wiem, jak się do tego zabrać. Fakt, czytam kryminały, uwielbiam zagadki logiczne, ale to nie oznacza, że od razu dam radę rozgryźć, co się stało. Chociaż mam w sobie jakąś naiwną wiarę, że nie wydarzyło się nic strasznego.

Ignoruję wiadomości od Igora i wchodzę w aplikację Uber. Muszę jakoś dotrzeć do domu. Normalnie poszłabym z buta, bo to raptem pięć kilometrów, ale moje ciało cały czas nie reaguje na sygnały wysyłane z mózgu tak, jak bym chciała, i kontrola nad nogami jest utrudniona. Mam wrażenie, że coś jest ze mną nie tak.

Zaczęłam się nawet zastanawiać, czy ktoś nie podał mi czegoś, zanim trafiłam do szpitala. Tylko kto i co? W dniu śmierci pana Waldemara wyszłam do sklepu po zakupy. Z nikim się nie widziałam, z nikim nawet nie rozmawiałam poza panem w sklepie spożywczym, który zawsze mi pomaga wybierać owoce i warzywa. Skacze wokół mnie i dopytuje, co mi ostatnio smakowało, a gdy raz powiedziałam, że włoszczyzna, którą u niego kupiłam, następnego dnia mi zgniła, to przepraszał i dał pęczek pietruszki i koperku za darmo, jakby to była jego wina, że warzywa nie przetrwały próby czasu. Tamtego dnia też mnie zahaczył i dał do spróbowania małe pomidorki, które pojawiły się w ofercie. Nie tak czerwone jak normalnie, ale bardziej żółte. Wzięłam kilka, chociaż te tradycyjne smakowały mi bardziej, ale już nie chciałam wchodzić z nim w dyskusję.

Po drodze ze sklepu z nikim nie rozmawiałam. Na miejscu rozpakowałam zakupy, ułożyłam wszystko na półkach, wrzuciłam pomidory do zupy, która od rana się gotowała, i – zgodnie z tekstem piosenki „dzisiaj będzie pomidorowa zrobiona z rosołu z wczoraj” – dorzuciłam odpowiednie składniki. Sprawdziłam, czy jest wystarczająco dużo ryżu z dnia poprzedniego, po czym poszłam do swojego pokoju.

Powiesiłam kurtkę w szafie, bo jakoś nie lubiłam zostawiać swoich rzeczy w wiatrołapie. Mimo kilku tygodni w domu Wojciechowskich cały czas czułam się tam niczym gość, a nie prawowity mieszkaniec. Zresztą co się dziwić. Takie uczucie przychodzi raczej z czasem.

Usiadłam na chwilę na łóżku, sprawdziłam maile i wiadomości na Facebooku, łyknęłam leki na tarczycę i witaminy, które za namową Igora zaczęłam brać. Włożyłam mój dres pielęgniarki w pięknym błękitnym kolorze. Wypatrzyłam go już dawno temu, ale niestety w szpitalu nie mogłam go nosić. Gdy tylko opuściłam tamte toksyczne mury i dostałam nową pracę, zamówiłam go na stronie, którą od dawna miałam w ulubionych.

Związałam jeszcze włosy, bo jakoś nie lubię pracować, gdy latają mi po plecach. Schludność w miejscu wykonywania czynności wokół pacjenta to podstawa. Pamiętam dobrze jedną młodą pielęgniarkę ze szpitala, kolejną zatrudnioną po znajomości. Nie wiem, jakie relacje łączyły ją z szefową, ale coś na pewno, bo dziewczyna zdecydowanie nie nadawała się do pracy z młodymi matkami. Opryskliwa, nieempatyczna, a na dodatek z włosami panoszącymi się wszędzie. Okej, nie powiem, miała je ładne, nawet bardzo, ale zdecydowanie nie do ciągłego prezentowania ich pacjentkom i personelowi. Ja od samego początku pracy z pacjentami spinam włosy w ciasny kok.

Pamiętam, że jeszcze podpięłam telefon do ładowarki i wyszłam. To też kolejne moje zboczenie. Nigdy w pracy nie odbieram, gdy ktoś do mnie dzwoni, nie sprawdzam poczty czy mediów społecznościowych. Chodzi nie tylko o szacunek do mojego pracodawcy, ale przede wszystkim o moje skupienie. Nie myślę, kto co do mnie napisał. Jestem ja i moje zadania, w końcu od tego może zależeć czyjeś życie.

Idąc do pana Waldemara, zgarnęłam z kuchni porcję obiadową, którą podgrzałam w rondlu, i ruszyłam do niego, zastanawiając się nad wprowadzeniem nowych ćwiczeń, które znalazłam dzień wcześniej. Chciałam je przetestować, mimo że fizjo ich nie zalecił i jeszcze nie zdążyłam ich mu pokazać i omówić.

Później mój pacjent zjadł. Upaćkał się strasznie, bo w zestawie dostał marchewkę z groszkiem. Generalnie dla niego dobry dodatek, ale część spadła mu na koszulę, gdy sięgałam po następną porcję. Po jedzeniu musiałam go przebrać i od razu przemyłam, więc przesunęłam wieczorną toaletę o kilka godzin. Parę razy już tak zrobiłam. Bez sensu było męczyć go dwa razy.

Potem mu poczytałam. Daniel zostawił jakiś kryminał, ale widząc, jak pan Waldemar robi dziwne miny, zaczęłam czytać mu Gdzie śpiewają raki. Mało męska lektura, ale widziałam po wyrazie jego twarzy, że podoba mu się o wiele bardziej niż propozycja syna. Wiedziałam, że szef i tak się nie dowie o zmianie.

Dalej dzień zleciał tak szybko, że pamiętam, jak gasiłam mu światło i wyszłam. Od razu poszłam się wykąpać, po czym przebrałam się w piżamę. Mam taką z długim rękawem, żeby nie chodzić do pacjenta półnaga i nie czuć się skrępowana. Poza tym mogłabym spotkać Daniela, a jemu tym bardziej chciałam oszczędzić widoku mojego ciała.

O dwudziestej zgasiłam mu światło i zajęłam się sobą. Przed snem poszłam jeszcze kontrolnie do pana Waldemara. Już z daleka słyszałam dziwne dźwięki dochodzące z jego pokoju. Drzwi było uchylone. Weszłam. Daniel stał obok łóżka ojca. Na pewno był tyłem do mnie.

– Co ty robisz? – spytałam.

Nic nie odpowiedział albo ja nie usłyszałam. Nogi pode mną się ugięły. Pan Waldemar był blady, ale urządzenie, które miało mnie zaalarmować, nie wykazywało żadnych nieprawidłowości. Dopiero po chwili zobaczyłam, że końcówka jest na palcu młodego Wojciechowskiego.

Podeszłam do leżącego na łóżku mężczyzny. Był blady, ale oddychał.

Nie wiem, co Daniel powiedział potem. Co zrobił. Nagle wszystko zaszło mgłą.

Zero.

Ciemność.

Dopiero teraz, gdy siedzę na ławce, przychodzi do mnie dziwna myśl. A co, jak on mnie zgwałcił? Ani przez chwilę o tym nie pomyślałam. Wtedy gdy jechałam do szpitala, wszystko mnie bolało. Może jakimś cudem podał mi coś zwiotczającego mięśnie, a następnie wykorzystał. Zabił ojca i wszystko ułożył tak, aby dowody wskazywały na mnie.

Patrzę na ekranie telefonu na małą ikonkę oznaczającą mój zbliżający się samochód i powoli wstaję. Auto ma być za dwie minuty. To duży plus bycia w centrum. U mnie pod domem trzeba czasami czekać i dwadzieścia minut, a tu chwila i ktoś już jest.

Wsiadam do starego opla, który opisany był jako srebrny metalik, ale chyba ktoś mocno naciągnął rzeczywistość. Auto jest szare, a w środku śmierdzi zgnilizną i papierosami. Gorzej być nie może. Gdybym miała siły, wysiadłabym, opieprzając faceta za stan pojazdu, ale sapię tylko i cieszę się, że nic do mnie nie mówi.

Siedem minut później opuszczam blaszaną puszkę bez słowa podziękowania. Cieszę się jak nigdy, że moja opieszałość przyniosła coś dobrego. Chciałam zrezygnować z najmu kawalerki, ale jak zawsze ze wszystkim przesadnie zwlekałam i dzięki temu przynajmniej teraz mam gdzie się podziać. Powoli ruszam w kierunku klatki. Uwielbiam klimat tej starej kamienicy. Wysokie stropy, nietuzinkowy kształt okiennicy, ale teraz chyba jak nigdy doceniam coś jeszcze. Niskie stopnie.

Moje nogi, które uważam za dość chude, a wręcz anorektyczne, teraz ważą tyle co słoniowe. Ich unoszenie jest dla mnie prawie niewykonalne. Czuję się, jakbym miała sto lat, a moje życie za chwilę miało się skończyć. Przy każdym kroku muszę się skupić i zebrać siły, aby unieść nogę, przesunąć ją do przodu i postawić na niej ciężar ciała, aby oderwać drugą od stopnia poniżej i dostawić do siebie. Prosta czynność, nad którą się rzadko zastanawiamy, ale teraz mam wrażenie, że jest czymś nieprawdopodobnie trudnym.

Po długich minutach docieram na drugie piętro, które nigdy nie stanowiło dla mnie problemu, i wkładam rękę do torby. Igor podrzucił mi ją wczoraj wraz z kilkoma najpotrzebniejszymi rzeczami. Staję przed kolejnym wyzwaniem. Znalezienie kluczy. Zawsze chowam je w najmniejszej przegródce, aby nie szperać jak wariatka, ale niestety teraz ich tam nie ma. Opieram się o ścianę, czując, że moje nogi lekko się uginają. Nie chciałabym tu paść. Od mojego ukochanego łóżka dzieli mnie drewniana warstwa z zamkiem stanowiącym przeszkodę.

– Coś się stało? – słyszę nagle głos za sobą.

Nie muszę się odwracać, aby wiedzieć, kto to, a jednak to robię. Pani Krystyna. Jak zawsze w swojej dziwnej sukience, która kojarzy mi się z kucharką ze szkoły. Nieregularne kształty i plamy zdobią kreację w babcinym fasonie. Próbuję się uśmiechnąć, ale chyba mi nie wychodzi. Nie tylko nad nogami straciłam kontrolę.

– Boże, dziecko, jak ty wyglądasz! – piszczy i zaraz jest tuż obok. – Wejdź do mnie. Musisz usiąść i coś zjeść. Mam rosół nastawiony. Obiorę szybko ziemniaki i zrobię kotlety. Ostatnio oglądałam program o anorektyczkach. Jeju, co te dziewczyny z sobą robią. Przecież to prosta droga do śmierci. Musisz zacząć jeść. Tak nie można…

Kobieta papla, trzymając mnie za ramię, gdy w końcu moje palce trafiają na klucze. Czuję się, jakbym znalazła skarb. Wyciągam je i triumfalnie pokazuję starszej pani.

– Dziękuję za troskę.

Zbieram siły i opieram się o drzwi. Pęk zawiera cztery klucze. Jeden do skrzynki, kolejny do piwnicy i dwa bardzo podobne do domu. Szybko odnajduje jeden z nich i wkładam do górnego zamka. Szczęście mi sprzyja i przekręcam go z łatwością, po czym łapię za klamkę. Drzwi nie ustępują.

– Co jest? – szepczę do siebie. Nigdy nie zamykam na dół. Jakiś czas temu zamek zaciął się tak mocno, że nie mogłam wyjść z domu. Spóźniłam się do pracy pięć godzin, co musiałam odpracować, a przełożona przez pół godziny prawiła morały o tym, czym jest spóźnialstwo, jakby zapomniała, że to pojedyncza akcja, usprawiedliwiona niespodziewanym wypadkiem.

Próbuję sobie przypomnieć moją ostatnią wizytę w domu. To było z dwa tygodnie temu, przed… Nie wiem nawet, jak myśleć o tym dniu, który obok dnia śmierci mojej mamy będzie mi się jawił jako drugi najgorszy. Przyjechałam po kilka rzeczy do ubrania, książkę, której zapomniałam, a którą chciałam przeczytać, i krem z mojego zapasu. Tylko wtedy nic takiego się nie działo, żebym zapomniała o niezamykaniu dolnego zamka.

Wkładam w dolny otwór klucz i modlę się w skrytości, aby nie stawiał oporu. Chcę jak najszybciej zniknąć za drzwiami, bo stojąca obok kobieta mnie irytuje. Sapie raz po raz i stuka szpiczastymi paznokciami we framugę. Na szczęście przekręcam klucz bez problemu i naciskam klamkę. Drzwi się otwierają i po chwili znikam w mieszkaniu, rzucając tylko ponownie:

– Dziękuję za troskę.

Na więcej mnie nie stać. Mama zawsze powtarzała, że dobre kontakty z sąsiadami to podstawa, ale teraz nie mam ochoty na jakiekolwiek relacje z kimkolwiek. Wchodzę do salonu i od razu dopada mnie smród. No tak, zapomniałam wyrzucić śmieci, co zdarza mi się często. Nie wiem dlaczego, ale jak nie napiszę sobie karteczki z przypomnieniem, to kończy się to taką draką jak teraz.

Śmieję się smutno. Sęk w tym, że teraz mój śmierdzący problem urasta do rangi gigantycznego. Nie dam rady wynieść śmieci. Wyjmuję worek z kosza, posapując głośno, i robię coś, co uważam za ostateczność. Ruszam z nim w stronę balkonu, na którym gołębie zrobiły sobie swój apartament. Nie wiem dlaczego, ale spośród wszystkich balkonów najbardziej upatrzyły sobie mój. Robiłam wszystko, aby to zmienić, i nic. Ostatnio zamontowałam nawet listwę z kolcami, ale coś musiałam źle zrobić, bo teraz zwisa. Dziwne. Wygląda, jakby ktoś ją wyszarpnął, bo niby jak te ptaszyska miały to zrobić same. Są irytujące, wkurzają mnie niesamowicie, ale nie przypisywałabym im nadptasiej mocy.

Kładę na ziemi cuchnący worek, licząc, że o nim nie zapomnę i jak nabiorę sił, wyrzucę do śmietnika na dole, no i że wydarzy się to szybciej, niż ptaki się nim zainteresują, rozszarpią i rozniosą zawartość po balkonie. Znając moje szczęście, część spadnie na dół do mojego sąsiada, który czepia się wszystkiego. Raz wpadł z awanturą, bo niby za głośno chodziłam. Wiem dobrze, że śmieci wkurzyłyby go niezmiernie, ale nie daje mi to zastrzyku energii, który tak bardzo by mi się przydał, więc tym razem odpuszczam.

Zamykam drzwi i w mieszkaniu robi się przyjemnie cicho. Nigdy nie narzekałam na dźwięki z zewnątrz, ale teraz mam jakąś nadwrażliwość i wszystko mnie irytuje. Siadam na kanapie i nie wiem, co robić. Powinnam zadzwonić do Daniela i złożyć mu kondolencje? Ale czy on nie obwinia mnie o śmierć swojego ojca?

Zamiast tego zaczynam szukać w sieci. Po piętnastu minutach zostaję przyjęta do grupy zrzeszającej mieszkańców ulicy, przy której mieszka Daniel:

„Ktoś wie, co to za zamieszanie pod domem naprzeciwko żabki?”

„Podobno jakiś pan zmarł”.

„Co wy chrzanicie, nikt nie umarł”.

„Ten starszy, co jego syn w kartonach robi?”

„Tak, chociaż ja słyszałem, że to nie wypadek”.

Potem stek jakichś dziwnych wpisów niezwiązanych z tematem, aż w końcu widzę coś interesującego:

„A dlaczego były dwie karetki?”

Oblatują mnie zimne poty. Czytam wszystko kilka razy i nadal nic się nie zmienia. Wiem, że nic nie wiem.

Rozdział 8

Igor

Patrzę, jak Anna krząta się po swoim mieszkaniu, i zastanawiam się, co zrobić.

Stoję przed jej domem i się waham. Iść do niej, spędzić się z nią trochę czasu? Podpytać o to, co się stało, dorzucić parę newsów o Danielu? Od kilku dni mam wrażenie, że wiszę w próżni i nie wiem, co robić. To wszystko jest jakieś dziwne, a ja muszę jak zawsze wykazać się cierpliwością. To chyba jedna z niewielu, o ile nie jedyna moja cecha, którą podziwia moja matka.

– Ja nie wiem, jak ty to robisz – rzuciła, gdy miałem dwanaście lat i siedziałem na dworze, w deszczu, zbierając wolno spływającą z rynny wodę do kubka.

Moja pani od geografii naopowiadała mi, jak ważne jest zbieranie deszczu, i przez dobry rok zgarniałem wodę kapiącą z nieba przy każdym opadzie. Siedziałem przy rynnie, podstawiałem naczynie i zlewałem do wielkiej beczki, którą kiedyś zostawił w piwnicy dziadek. Miała postać miesiąc czy dwa, ale została na zawsze. Pewnie dlatego, że on umarł, a matka nie miała nikogo, kto mógłby się jej pozbyć.

Innym razem pani z biologii kazała nam zasadzić słoneczniki i je obserwować. Bardzo wziąłem to sobie do serca. Codziennie przez trzy miesiące mierzyłem temperaturę, wysokość roślinek, opisywałem ich wygląd, który nie zmieniał się z dnia na dzień. Spokojnie można byłoby to robić raz na tydzień lub nawet i rzadziej. Po prawie dziewięćdziesięciu dniach moja mama niby przez przypadek, w co nie do końca wierzę, przewróciła doniczkę, a ponieważ wszystko się rozwaliło, wyrzuciła ją do śmieci i nie kupiła mi nowej. Mnie to nie zraziło. Wyhodowałem sobie nowe słoneczniki, trenując moją cierpliwość do granic możliwości.

Teraz też mi pomagała. Pewnie większość ludzi dawno by odpuściła, ale nie ja. Swój plan knułem od lat. Choć wydawał się szyty grubymi nićmi, to podstawy były solidne. Kiedyś przeczytałem, że plan powinien mieć fundamenty niczym dom, inaczej szybko może się przewrócić. Na szczęście mam dobry charakter do takich rzeczy, nawet jak coś nie idzie po mojej myśli. Dwa razy musiałem zawrócić, bo obrana przeze mnie droga była ślepa i do niczego dobrego nie prowadziła.

Teraz też tak czuję. Trochę się pogubiłem w tym wszystkim. Nie tak to wszystko miało wyglądać. W takich momentach zawsze wracam w to samo miejsce. Do początku. Do słów, które rozwaliły mnie po kres mojego życia.

Pamiętam, że padał wtedy deszcz. Wracałem ze szkoły i jak zawsze skakałem po kałużach. Buty i tak były już mokre, więc miałem gdzieś to, że woda chlupocze mi w środku. Wszedłem do domu, licząc, że mamy nie będzie, że jeszcze nie skończyła pracy i wróci dopiero po dwudziestej pierwszej, kiedy będę już spać.

Niestety jak tylko wszedłem, wiedziałem, że coś jest nie tak, i to bardzo. Siedziała przy stole kuchennym i coś piła. Na początku myślałem, że to woda, ale chyba dolała sobie coś mocniejszego. W jej oczach było jeszcze więcej nienawiści niż zazwyczaj. Przyzwyczaiłem się do pewnego poziomu, ale ten prezentowany wtedy zdecydowanie był ponad normę. Nie zdążyłem nawet zdjąć kurtki, więc wokół mnie tworzyła się coraz większa kałuża.

– Czy ty jesteś chory na umyśle?! Niszczysz podłogę. Zresztą czego ja się po tobie spodziewałam. Od samego początku wszystko niszczysz! – Stała metr ode mnie, a ja czułem jej złość. – Nie wiem, jak to możliwe, że jesteś naszym dzieckiem. – Zawsze używała liczby mnogiej, mimo że została ze mną sama. – Tak bardzo go kochałam, a ty musiałeś go zabić.

Dobrze wiedziałem, że tata zginął w wypadku, gdy jechał do szpitala, bo się rodziłem, tylko zupełnie nie wiedziałem, jaki miałem na to wpływ. Matka zrobiła pół kroku w moja stronę. Trzęsła się cała, ale wiedziałem, że nie mogę jej dotknąć. Nigdy nie lubiła, gdy ją przytulałem lub głaskałem. Już tyle razy widziałem, jak płakała, ale nigdy nie pozwoliła mi pomóc. Otoczyć się męskim ramieniem. Tak bardzo marzyłem, aby być dla niej wsparciem, a nie tylko jęczącym dzieciakiem, ciężarem.

– Wolałabym, żebyś wtedy to ty umarł.

Te słowa wbiły się we mnie i rezonowały w głowie. Później dowiedziałem się, że tego dnia była rocznica ślubu rodziców, o czym mama nigdy mi nie mówiła. Zresztą nie tylko o tym.

Gdy miałem piętnaście lat, wujek na pogrzebie babci, po wypiciu chyba z dziesięciu kolejek wódki za zmarłą, zaczął opowiadać niestworzone historie.

– Ta baba, co uderzyła w twojego ojca, podobno już wcześniej spowodowała wypadek. Tacy ludzie nie powinni siadać z kółkiem – bełkotał, a ja musiałem przysunąć się bliżej. Walił we mnie alkoholowym odorem, ale ignorowałem to. Znałem trochę strzępów informacji z wydarzenia sprzed lat, ale nikt wcześniej tak ochoczo się przede mną nie otworzył. – Ona podobno jechała z córką do lekarza, bo mała rzygała non stop, i nawet wtedy w samochodzie też wymiotowała. Tak sobie nawet kiedyś myślałem, czy ta dziewucha czegoś nie zrobiła, że jej mama nie zauważyła samochodu twojego ojca. Ale w sumie to chyba gorszy był ten lekarz. Zamiast czekać na niego na sali operacyjnej, podobno dymał jakąś babkę, i to nie była jego żona! – zaśmiał się rubasznie.

Miałem wtedy piętnaście lat, ale wszystko starałem się zapisać w pamięci.

Matka za każdym razem obarczała mnie winą za to, co się stało, jakby zapominała, że ja wtedy siedziałem w jej brzuchu albo urodziłem się sekundę wcześniej. Jednak niezależnie od wszystkiego byłem małym człowiekiem, który niewiele mógł – poza płaczem, sikaniem i robieniem kupy. Cała reszta była niezależna ode mnie. Jej to jednak nie przeszkadzało, żeby rzucać w moją stronę straszne oskarżenia.

– To ty go zabiłeś! – Wbiła mi palec w klatkę piersiową, a ja miałem wrażenie, że zaraz przebije się przez żebra i dojdzie do serca. – To ty spowodowałeś, że umarł najwspanialszy człowiek na świecie.

Nie wiem, czemu liczyłem, że ona w końcu zmieni zdanie i przestanie powtarzać te okropne słowa. Że w końcu pokocha mnie matczyną miłością, którą widziałem w każdym domu. Każdy kolega, nawet największy zbir, był kochany przez matkę. Ojcowie często tego nie okazywali, ale matki… zawsze.

Wiem, że nie była to wina mamy.

Tylko ich.

I w końcu powinni wziąć za to odpowiedzialność.

Rozdział 9

Anna

Siedzę na kanapie niczym kukła. Ogarnęła mnie niemoc. Powinnam poszukać nowej pracy, ale strasznie mi się nie chce. Może to dobry moment, aby coś zmienić w swoim życiu. Tylko co?

Gdy chodziłam jeszcze do liceum, marzyłam o wyjeździe za granicę. O pracy w ciepłych krajach, tylko jak w końcu pojechałam z koleżanką do Egiptu, okazało się, że jest tam tak gorąco, że nie dałabym rady żyć w takich warunkach. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że są miejsca, gdzie jest ciepło, ale nie aż tak bardzo, ale nie wiem, gdzie mogłabym osiąść. Jaka kultura mi pasuje.

Na realizację mojego pomysłu na pensjonat jeszcze nie czas. Poza tym nie mam na to wystarczających funduszy. Może i bym coś kupiła, trochę wyremontowała, ale co później? Trzeba mieć sporo pieniędzy, aby ruszyć i utrzymać się przez kilka pierwszych miesięcy.

Chyba najprostsze, co mogę zrobić, to poszukać jakiejś fajnej pracy. Może wejście w nowe środowisko da mi kopa do życia. Od sytuacji z panem Waldemarem czuję się fatalnie. Od trzech dni, czyli od kiedy jestem w domu, snuję się, nic mi się nie chce, a jednocześnie ciało boli mnie od bezruchu.

Praca u Wojciechowskich, mimo że w jednym miejscu, powodowała, że prawie cały dzień się ruszałam. Teraz poza leżeniem na kanapie i kursami do lodówki, w której coraz mocniej wieje wiatr, nic nie robię. Nawet wczoraj spławiłam Igora, czego później pożałowałam. Na szczęście jest dobrym kumplem i przyjdzie za chwilę.

Lecę się wykąpać. Biorę szybki prysznic, ubieram się w czyste rzeczy. Ogarniam szybko kuchnię, która zarosła naczyniami nieodkładanymi do zmywarki. Apatia, w którą wpadłam, spowodowała, że zrezygnowałam nawet z moich dobrych zwyczajów, jak odkładanie rzeczy na miejsce. Teraz za to płacę i muszę posprzątać stertę naczyń. Nie wszystkie mieszczą się w zmywarce, więc część myję ręcznie.

Dzięki odrobinie ruchu chwilę odpoczywa głowa, która ani na moment mi nie odpuszcza i cały czas podsyła dziwne pomysły, z tym najgorszym: że przyłożyłam rękę do śmierci mojego podopiecznego.

Równo o siedemnastej w domu rozlega się dzwonek do drzwi. Igor zna kod do domofonu, a ja w ferworze walki nie słyszałam, jak piknęło. Otwieram mu i wpuszczam go do środka. Stresuję się jego wizytą. Z jednej strony jestem ciekawa tego, co udało mu się dowiedzieć, a z drugiej – pełna obaw, co usłyszę.

– Jak dobrze cię widzieć! – Przytulam się do niego.

Nie wiem, dlaczego to robię. Nigdy wcześniej się tak nie zachowywałam. Chyba ostatnie wydarzenia mocno na mnie wpłynęły. Moja jedyna przyjaciółka Kamila ma teraz dość problemów ze swoją szaloną rodzinką, więc nie chcę jej dorzucać swoich. To pewnie jej bym się wypłakiwała w rękaw, a tak nie mam komu, więc pada na Igora.

– Martwiłem się o ciebie – mówi.

– Niepotrzebnie. – Uśmiecham się sztucznie i liczę, że tego nie wychwyci. Momentalnie się pocę, jakbym stawała przed jakaś komisją, a nie człowiekiem, którego znam całkiem nieźle. – Napijesz się czegoś?

Kiwa głową, a ja robię herbatę, którą zawsze u mnie pije. Czarną z wanilią. Przetestowaliśmy już wiele, ale ta zdecydowanie najbardziej przypadła nam do gustu.

– Wybierasz się na pogrzeb? – pyta, a ja sobie uświadamiam, że ani przez moment o tym nie pomyślałam.

– Nie wiem, czy powinnam – mamroczę i podchodzę do szuflady, w której chowam cukier. Sama nie słodzę, ale Igor tak. Wrzucam mu dwie kostki i zabieram naczynia. Widzę, że już chce wstać i mi pomóc, ale kręcę delikatnie głową. Ta szczypta samodzielności jest mi bardzo potrzebna.

– A dlaczego nie? – pyta.

Wzdycham. Wydawało mi się, że wytłumaczyłam mu, co się działo, i powinien mnie zrozumieć, ale chyba coś źle się wyraziłam.

– Ja cały czas nie wiem, o co mnie podejrzewali. O zabicie pana Waldemara?

Zamykam oczy i kręcę głową. Cały czas gubię się w tym, co się wydarzyło, i zupełnie nie rozumiem. Sekundy mijają, w końcu unoszę powieki.

– Ostatnio okazało się, że… – Wznosi oczy do góry, jakby nie chciał powiedzieć wszystkiego. – To jest jakaś chora historia.

Tężeję. Moja miłość do kryminałów powoduje, że od razu mam w głowie kilka opcji, co mogło spowodować taką reakcję Igora, który jawi mi się jako osoba opanowana.

Może znaleziono dowody na to, że Daniel zabił ojca. Chyba bym się nie zdziwiła. W mojej głowie to on stoi za śmiercią ojca. Inną opcją jest, że to ja coś zrobiłam strasznego, ale zakładam, że wtedy nie siedziałabym na kanapie, ale w areszcie.

– Powiesz mi, o co chodzi? – wypluwam z siebie wkurzona. Mam dość tych podchodów.

– Jego ojciec miał drugą rodzinę.

– Co?! – piszczę, a kilka kropel śliny leci do przodu. Zupełnie się tego nie spodziewałam. Patrzę na niego, czując, jakbym nie zrozumiała sensu wypowiedzianych słów.

– Podsłuchałem rozmowę jednej koleżanki w pracy. Ona kiedyś uderzała do Daniela, więc była mocniej w temacie. I podobno od dawien dawna krążyła plotka, że pan Wojciechowski nie należał do świętych.

– Taaa… – wzdycham. – Zawistni ludzie zawsze coś wymyślą. Wiesz, że on był gwiazdą chirurgii. Nie bał się robić innowacyjnych operacji, które ratowały życie – recytuję pochwalne słowa niczym jakaś fanka.

– Super, ale historia chyba zna gości, którzy byli w czymś dobrzy, ale poza tym byli niemoralni. Zdradzali żony, bili je nawet. – Unosi brwi, wytrzeszcza oczy i patrzy w dość dziwny sposób.

Nigdy nie miałam przyjemności porozmawiać z panem Waldemarem. Jego obraz w mojej głowie powstał na bazie kilku artykułów, rozmowy z dwiema starszymi pielęgniarkami i jakoś przez ułamek sekundy nie pomyślałam, że nie jest pełny. Filtry. Kiedyś słyszałam, że stosujemy je, aby ułatwić sobie życie. Zakładamy pewne scenariusze. Mimo to jakoś mi nie pasował taki obraz do mojego podopiecznego. Jak człowiek, który tyrał dla dobra innych, mógł być zły? Już jego rzekome zachowanie w stosunku do syna bardzo mi nie pasowało.

– Ja już sama nie wiem… – Wzruszam ramionami, trochę podłamana.

– Wiem, że bardzo to przeżywasz. – Igor podchodzi do mnie i ujmuje moje ramiona po bokach. – Tylko on nie był dobrym człowiekiem. Zdaję sobie sprawę z tego, że to nie zmienia postaci rzeczy, śmierć to śmierć, ale… – Nie kontynuuje. Zwalnia uścisk i się odwraca. – Ta rodzina jest nieźle porąbana. Serio wszystko wskazuje na to, że ojciec Daniela miał inną rodzinę.

– W sensie kochankę? – wtrącam.

– Kochankę, ale też syna i córkę.

– Jezu, to straszne… – Wydaję z siebie te kilka słów, chociaż najchętniej wyrzuciłabym znacznie więcej. Czuję, że zostałam wplątana w coś, co zupełnie mnie nie dotyczy. Nie znam tych ludzi. Nigdy nic im nie zrobiłam, a zostałam wykorzystana do realizacji jakichś ich planów.

Rozdział 10

Igor

W swoim życiu miałem różne epizody fascynacji jakimś tematem. Jako mały chłopiec obserwowałem ptaki. Pani w szkole powiedziała mi, że z ich zachowania można wiele wyczytać. Siedziałem w oknie prawie każdego dnia i nic. Zupełnie nie wychwyciłem, o co może im chodzić. Gdy podrosłem, wkręciłem się w pierwszą i drugą wojnę światową. Mama się wściekała, że czytam tak okropne rzeczy, więc musiałem przemycać książki, jakbym robił coś złego, i czytać po nocach pod kołdrą z latarką w ręku. Mój pociąg do tego tematu trwał dwa, a może trzy lata, aż pewnego dnia zniknął bezpowrotnie.

Potem na długo, podobnie jak u moich rówieśników, w mojej głowie zapanowała pustka. Niechęć do jakiejkolwiek wiedzy. Już to, ile kazali nam się uczyć w szkole, dawało mi w kość. Ale gdy odkryłem psychologię, zakochałem się miłością czystą – mam wrażenie, że nigdy mi to uczucie nie minie.

Pamiętam, jak na spotkaniu w liceum doradczyni zawodowa, która przyszła do nas z urzędu pracy, zrobiła nam prezentację, opowiadając o najpopularniejszych kierunkach kariery. Już po jej kilkuminutowej prezentacji, gdzie wspominała o psychologii, poczułem szybsze bicie serca, a gdy później odkryłem, w jaki sposób mogę wpływać na ludzi, znając pewne schematy, moja miłość jeszcze bardziej wzrosła.

Od tego czasu każdy moment spędzam na poznawaniu ludzkiej psychiki, a w szczególności podatności na manipulacje. Są one powszechne w tak wielu aspektach życia, że większość osób nawet sobie nie zdaje sprawy. Największe zbrodnie przeciwko ludzkości często bazowały na mamieniu ludzi wymieszanym z dehumanizacją. Odczłowieczenie przeciwnika powoduje, że atakujący nie myśli o jego rodzinie, pragnieniach, ale często o abstrakcyjnych cechach, które trzeba wyeliminować. Z tego względu wróg to „oddział”, „grupa”, a nie konkretne osoby wymienione z imienia i nazwiska.

Mimo że studiów nie skończyłem, to od lat dużo czytam i myślę, że wiem więcej niż ci tępi wykładowcy na uczelni, a tym bardziej absolwenci, którzy zupełnie się nie znają na temacie. Raz na jakiś czas piszę do jakiegoś rzekomego specjalisty w mediach społecznościowych, oczywiście podszywając się pod kogoś innego. Chrzanią farmazony, skupieni tylko na zarabianiu kasy. Spieram się z nimi na forach i wbijam im szpile, udowadniając, że zupełnie nie mają pojęcia o tym, co robią.

Ale chyba najfajniejsze jest patrzenie, jak ludzie dają się wkręcać. Niewiele trzeba, aby uruchomić u nich proces tłumaczenia podjętej decyzji, aby mogli czuć się z nią dobrze. Mądrzy ludzie nazywają to dysonansem poznawczym, a ja – poprawianiem sobie nastroju po podjęciu durnej decyzji, bo jak inaczej nazwać wydanie tysiąca złotych na przykład na obrzydliwe buty?

Ostatnio koleżance w pracy podsunąłem artykuł z modnymi ciuchami. Wiedziałem, że jej mąż jest dziany, ma salon z szybkimi furami. Ona pracuje tylko dlatego, żeby mieć do kogo otworzyć wypchane wypełniaczami usta. Aspekt zarobkowy zupełnie jej nie interesuje.

– Widziałaś, jakie fajne?

Podrzuciłem jej przed twarz gazetę, która leżała w kiblu. Przez kilka minut w kabinie przejrzałem znaczącą większość i znalazłem najbrzydsze buty na świecie. No, ale na zdjęciu obok prezentowała się w nich Kim jakaś tam, jej nazwiska nigdy chyba nie wymówiłem poprawnie. Z premedytacją pokazałem gazetę Alicji. Ta najpierw mnie odgoniła, ale gdy wspominałem o celebrytce, oczy jej się ucieszyły jak bachorowi na wieść o wyjściu do lodziarni.

– Wow, faktycznie fajne – rzuciła, mieląc ozorem gumę. Ładna dziewczyna, ale przez te ruchy językiem wygląda nieestetycznie. Niczym krowa żrąca trawę na łące. – Ty to masz niezłe wyczucie. Koleżanka ostatnio mi o nich mówiła, ale nie wiedziałam, że są takie piękne.

Zacisnąłem usta, starając się unieść kąciki, żeby nie parsknąć śmiechem. Buty wyglądały okropnie i ich noszenie powinno być zakazane.

Dwa dni później weszła do firmy niczym modelka na wybiegu i od razu do mnie podeszła. Stanęła przy moim biurku, zarzucając swoimi długimi włosami, które regularnie zagęszcza, o czym opowiada wszystkim dookoła.

– Dziękuję! – Puściła mi oczko, po czym zaprezentowała swoją nową zdobycz. Okropne buty w towarzystwie kusej sukienki. Obraz nędzy i rozpaczy.

Pamiętam, że czułem dumę przez kilka dni, jednak nie to uważam za mój największy sukces. Znajomość z Anną stanowi chyba mój najlepszy wyczyn. Długo zastanawiałem się, jak zrobić, żebyśmy zaczęli ze sobą gadać i żeby nie potraktowała tego jako podrywu.

Przejrzałem jej wszystkie media społecznościowe i zauważyłem furtkę. Dawni znajomi z liceum. Nie utrzymywała z nimi kontaktu, więc podszyłem się pod jednego z nich. Wysłałem zaproszenie i czekałem. Zaakceptowała je dość szybko, ale ja nie mogłem pisać od razu. Czekałem grzecznie. Miesiąc, dwa minęły, aż w końcu znalazł się odpowiedni temat.

„Cześć, Igor z tej strony. Chodziliśmy kiedyś do jednej szkoły”.

Na szczęście w klasie równoległej był chłopak o takim samym imieniu. Istny cud. W życiu spotkałem raptem jedną osobę, która je nosiła. Miałem w zanadrzu alternatywny pomysł, ale szczęście mi sprzyjało, co rzadko się zdarza.

„Cześć, oczywiście pamiętam”, napisała.

Nazwisko ukryłem, poza tym liczyłem, że kilkanaście lat zrobiło swoje i go nie pamięta. Z tego, co wypatrzyłem na Instagramie, to chłopak lata temu wyjechał do Australii.

„Słyszałaś o pogrzebie Delmy?”, napisałem i z walącym sercem patrzyłem na ekran komputera. Zrobiłem rozeznanie i okazało się, że właśnie tak dzieciaki nazywały zmarłą nauczycielkę.

„Nie”, napisała po chwili.

„Myślałem, że może się wybierasz”.

I tak zaczęła się nasza internetowa znajomość. Pisaliśmy do siebie regularnie, aż w końcu postanowiliśmy się spotkać. To był idealny wstęp do mojego planu.

Rozdział 11

Anna

Nigdy nie lubiłam konfrontacji. Myśl o tym, że mam przed kimś stanąć i się o coś wykłócać, odstrasza mnie od takich zachowań. Między innymi z tego względu zrezygnowałam z pracy w szpitalu. Mogłam walczyć. Mogłam pójść do odpowiednich osób, próbować przedstawić, co się dzieje, i liczyć, że uznają moją rację. Tylko paraliżował mnie ogromny strach i brak wiary, że coś tym wskóram. Postrzegałam to jako walkę don Kichota z wiatrakami. Męczącą i zupełnie bez sensu. Ja malutka przeciw całej strukturze. Zrezygnowałam.

Teraz sprawa wyglądała zupełnie inaczej. Nie miałam po drugiej stronie organizacji, bo jakkolwiek patrzeć na szpital, to jest on zorganizowaną strukturą. Musiałam porozmawiać z człowiekiem, z którym do niedawna mieszkałam pod jednym dachem. Z człowiekiem, któremu zaufałam, bo inaczej bym się do niego nie wprowadziła. Tylko w pewnym momencie stało coś się takiego, że to uczucie się ulotniło i niczym larwa przepoczwarzyło się w lęk. Strach.

Ubieram się cała na czarno i staję przed lustrem. Wybieram ten kolor nie jako oznakę szacunku czy żałoby po panu Waldemarze, ale dlatego, że wydaje mi się, że w nim wyglądam najbardziej bojowo. Przez chwilę zastanawiam się nad purpurowym swetrem, ale jak zacznę się czerwienić z nerwów, to jeszcze bardziej podbiłoby to kolor moich policzków.

Nie do końca czuję się komfortowo, idąc tam, ale muszę. Przede wszystkim chcę odebrać moje rzeczy. Zostawiłam w moim pokoiku komputer, trochę ubrań i książki. Szczególnie na jednej mi zależy, to pamiątka po mojej mamie. Jest to Romeo i Julia Szekspira. Nie wiem, dlaczego uwielbiała tę książkę. Nawet jak była w szpitalu, kazała sobie czytać. Ja nigdy nie lubiłam tej historii, ale teraz nie ma to znaczenia. Pamiątka to pamiątka.

Przez chwilę zastanawiam się, czy nie wysłać po nie Igora, ale uważam, że to nie w porządku. Trochę jakbym chciała, żeby stanął po mojej stronie. Muszę być dorosła, a nie ukrywać się za kolegą.

Trzęsę się cała, kłucie w klatce piersiowej znowu się wzmaga, mimo że ostatnio trochę mi odpuściło. Mój organizm mówi „Nie idź tam!”, ale to rozum dyktuje zasady.

Nasze domy dzieli pięć kilometrów. Wszystko mnie jeszcze boli, ale wybieram spacer. Już jakiś czas temu zauważyłam, że ruch dobrze na mnie działa. Pozwala uwolnić się od dziwnych myśli, a te kłębią się w mojej głowie od dnia śmierci pana Waldemara, a w sumie pojawiły się i wcześniej.

Mam wrażenie, że wpadam w paranoję. Najgorsze, że mój ojciec miał dwubiegunówkę, przynajmniej tak pod koniec jego życia stwierdził lekarz. Nigdy nie przeszedł pełnej diagnostyki, bo najzwyczajniej w świecie nie zdążył. Zjadł go rak, który tak szybko zaatakował, że nie miałam czasu tego przetrawić, a tym bardziej pogodzić się z tym, że jest chory, a już trzeba było szykować pogrzeb.

Zawsze każdy tłumaczył jego dziwne zachowania natłokiem pracy, dużą odpowiedzialnością. Szanowany pan adwokat miał prawo wpadać w dziwne stany. Jego zmienny humor stał się naszą codziennością. Nigdy nie wiedziałam, jaki będzie danego dnia. Zadowolony, a może będzie rzucał naczyniami, jak raz w Boże Narodzenie, bo telewizor zaczął śnieżyć, a on chciał obejrzeć koncert z Katedry Mariackiej. Nigdy nie był fanem muzyki poważnej, a tu nagle coś takiego wytrąciło go z równowagi. Darł się jak opętany, a mama dostała imbryczkiem z gorącą herbatą. Na szczęście nic jej się nie stało, ale atmosfera do końca świąt była słaba.

Gdy pierwszy raz usłyszałam, że to jego dziwne zachowanie może być wynikiem choroby, załamałam się. Mój ojciec chory psychicznie? Ale później, jak poczytałam, to się ucieszyłam. To można było leczyć. Tylko tacie nie było to dane. W sumie nawet nie zdążyliśmy tego omówić, bo zaatakowała inna choroba.

Od kilku dni w mojej głowie coraz intensywniej panoszy się strach. Strach, że mnie też to kiedyś dopadnie, a może już zaczęło się rozwijać. Wizja choroby jest dojmująca. Przez długie lata rozkładałam swoje zachowania na czynniki pierwsze. Czy mój płacz był tylko wynikiem tego, że rzucił mnie facet, czy może eskaluję problem? Czy smutek po obejrzeniu filmu nie jest przesadny? Czy nie reaguję zbyt intensywnie? W pewnym momencie ta analiza zaczęła mnie męczyć tak mocno, że czułam, jak zapadam się w sobie.

Teraz też mam wrażenie, że coś jest nie tak. Problemy ze snem, dziwne dźwięki, których źródła nie mogłam zidentyfikować. I fakt wchodzenia w moje życie z butami. Ktoś szperał w moich rzeczach, tego jestem pewna. Od zawsze mam na tym punkcie obsesję.

Nie wiem dlaczego, ale już kiedy byłam mała, nie znosiłam, jak ktoś miał styczność z moimi własnościami. Szybko zaczęłam sama sobie układać ubrania i nigdy nie pozwalałam mamie, aby dotykała moich rzeczy, mimo że przez swoją nadopiekuńczość robiła to na każdym kroku.

Mijam sklep spożywczy, a mój żołądek robi salto. Dopiero teraz uzmysławiam sobie, że od rana nie jadłam, a zegarek pokazuje trzynastą. Zawsze do godziny po wstaniu jem śniadanie, a teraz mija już szósta, a ja poza szklanką kawy, i to rozpuszczalnej, bo kapsułki do ekspresu skończyły mi się dawno temu, nie miałam niczego w ustach.

Podchodzę do drzwi i przepuszczam starszą kobietę, która nawet mi nie dziękuje, jakby ustępowanie jej było moim obowiązkiem. Najchętniej bym to skomentowała, ale czuję, że jak otworzę buzię, wypadnie z niej dużo więcej, niż powinno. Odpuszczam więc i ruszam w głąb sklepu. Wybór czegokolwiek do zjedzenia zajmuje mi zdecydowanie za długo.

Słodkie nie.

Słone nie.

Bułka… może. Tylko jaka?

Staję przed półką z pieczywem i poraża mnie ogrom możliwości. Ostatnio mam wrażenie, że dokonywanie nawet najprostszych wyborów stanowi dla mnie nie lada problem. Czegokolwiek by dotyczył, paraliżuje mnie.

Zaczęło się to jakieś dwa tygodnie po wprowadzeniu do Wojciechowskich. Nagle gdy rano wstawałam i miałam się ubrać, rodził się problem. Jakie majtki? Miałam raptem pięć par, ale wybór tych właściwych stanowił wyzwanie niczym wybór najlepszej książki czy filmu obejrzanego w całym życiu. Yyy… Które skarpetki? Krótkie, długie? Na szczęście większość była biała, więc wybór był ułatwiony.

Dobrze, że do pracy kupiłam tylko trzy stroje, a z reguły tylko dwa były czyste, ale i tak czasami siedziałam naście minut na łóżku, rozmyślając, co na dany dzień będzie odpowiedniejsze. Przez chwilę w szpitalu było jakby lepiej, ale znowu wszystko wróciło.

Teraz stoję przed pieczywem i rozmyślam.

Bagietka czy bułka? A może dmuchana ciabata? Tylko jasna czy ciemna? A może typu fit, ze słonecznikiem i dynią?

Robi mi się ciepło. Czuję na sobie spojrzenie ekspedientki, która wychyla się zza kasy. Ma dziwną fryzurę, z przodu kręconą grzywkę, z tyłu proste włosy o nieokreślonej długości. Poza mną nikogo nie ma w sklepie, więc z nudów wlepia we mnie wzrok, a ja czuję się, jakby mnie ponaglała. Nadal nie wiem, co wybrać. Chwytam pierwszą z brzegu bułkę, wrzucam do woreczka, po drodze zgarniam berlinki.

– Wie pani, że te parówki podobno mają w składzie papier i mielone dzioby? – zaczyna, kręcąc głowa z dezaprobatą. – Moja koleżanka ostatnio…

– Gówno mnie to obchodzi – warczę, rzucam jej dwadzieścia złotych i wybiegam ze sklepu, chwyciwszy w ostatnim momencie moje zakupy.

Dziewczyna drze się za mną, ale nie słyszę. Biegnę. Nie chcę słuchać durnych historii o szkodliwości parówek, o tym, że pieczywo zabija, a koniec świata jest nieunikniony. Ja chcę zjeść. Zaspokoić jedną z podstawowych potrzeb, aby mieć siły.

Oglądam się za siebie. Nikogo nie ma. W sumie nie wiem, czemu ktoś miałby za mną podążać. Zapłaciłam za zakupy, nawet dużo więcej, niż powinnam. Zwalniam i dopiero teraz czuję, że koszulka na plecach jest cała mokra.

Siadam na ławeczce i próbuję się uspokoić. Ręce cały czas mi drżą, ale serce już tak nie wali. Próbuję otworzyć opakowanie z parówkami. Nie wiem dlaczego, ale pomimo oznaczenia, że to właśnie w tym rogu powinnam ciągnąć, opakowanie się nie rozrywa. Zdesperowana głodem i sytuacją wbijam paznokcie w plastik i go rozrywam. Jestem nabuzowana i głodna. Dopiero gdy widzę wystraszone spojrzenie przechodzącego chłopca, zdaję sobie sprawę, że dziwnie się zachowuję. Uśmiecham się do niego.

Kiedyś słyszałam, że ludzie, którzy sztucznie uśmiechają się do innych, z czasem sami z siebie zaczynają być pogodniejsi. Nie wiem, jak działa ten mechanizm, ale liczę, że jakimś cudem mi pomoże, i to w okamgnieniu, a ja stanę się zaraz radosną ostoją spokoju.

W końcu plastik przestaje stawiać opór i dostaję się do środka, jakby opakowanie kryło w sobie skarb. Rozdzieram owijkę na parówce, po czym biorę bułkę i rozrywam ją na pół. Okruszki lecą na trawę, ale się tym nie przejmuję. Wkładam pseudohotdoga do ust.

Mam wrażenie, że ludzie się na mnie gapią. Chłopiec już odszedł, ciągnięty przez mamę, która nagle przyspieszyła kroku, ale starszy pan przemieszczający się z pomocą metalowego balkonika przystanął kilka metrów ode mnie i lustruje mnie raz po raz, udając, że patrzy gdzieś nade mną. Wiem jednak, że to ja jestem obiektem jego obserwacji.

Zaczynam macać się po twarzy w poszukiwaniu jakiegoś większego kawałka jedzenia, które mogłoby przyciągnąć uwagę. Może gdybym kupiła klasyczną parówkę w bułce, to mogłabym mieć gdzieś kroplę ketchupu, ale nie. Moją wersją nie można się koncertowo uwalić, a mimo to absurdalnie sprawdzam, czy się nie pochlapałam.

Kolejne dziwne zachowanie, na którym się łapię.

Łapczywie biorę jeszcze dwa gryzy, wstaję i wszystko wrzucam do śmietnika. Jestem nadal głodna, ale nie mam ochoty jeść. Mama by się wściekła, gdyby to zobaczyła.

– Wyrzucanie jedzenia to jak zabijanie kogoś – mówiła poważnym głosem. – Niektórzy umierają z głodu.

Nigdy nie widziałam, aby przekazała jakieś produkty biedniejszym od nas, za to przymus zjadania wszystkiego, co było na talerzu, stanowi moją traumę z dzieciństwa. Czasami siedziałam i godzinę męczyłam zupę mleczną, która była już zimna. To była chyba jedyna kwestia w naszym życiu, w której mama mi nie pobłażała.

Teraz mam to głęboko w dupie. Ruszam w dalszą drogę, chociaż najchętniej pojechałabym uberem. Prawy but obciera mnie w pietę i przy każdym kolejnym kroku czuję, jak rośnie mi tam pęcherz. Buty nie są nowe i wydawało mi się, że je rozchodziłam, ale nie. Staję i zsuwam go ze stopy, poprawiam skarpetkę. Może to ona jest przyczyną problemu.

Mam wrażenie, że świat sprzysiągł się przeciwko mnie. Wszystko jest nie tak. Sklepikarka, parówki, buty. Przyspieszam. Muszę mieć to z głowy. Zamknąć ten rozdział i ruszyć dalej. Pierwszy raz od lat przez dwa miesiące byłam zadowolona ze swojego życia. Miałam pracę, której zazdrościły mi koleżanki. Plan na przyszłość, niczym ze snów. Nawet w pewnym momencie znalazłam pensjonat w Karkonoszach do kupienia. Była to bardziej stara rudera, w którą trzeba byłoby włożyć kasę, aby później żyć na poziomie i móc przyjmować gości. Wiem, że obiecałam sobie pochylić się nad tematem za parę lat.

Pieniądze na zakup czegoś w sumie mam, tylko trzeba jeszcze mieć na remont i rozkręcenie biznesu, co nie jest zbyt proste, a ja jestem zielona w tym temacie. Jednak mogłabym już teraz coś kupić, a rozwinąć to za jakiś czas. Zaczęłam nawet czytać, jakie trzeba spełnić warunki, żeby być na przykład na platformach do rezerwacji, z których podobno potrafi popłynąć całkiem niezły strumień klientów.

No i pojawił się problem nie do przeskoczenia. Budynek, który znalazłam i który skradł mi serce, nie ma kanalizacji, a to jest jednym z wymogów. Od razu się załamałam. Dom z moich marzeń oddalił się prawie tak szybko, jak się pojawił.

Wreszcie staję naprzeciwko domu Daniela i Waldemara, chociaż z tego, co mi wiadomo, to tylko ten pierwszy jest właścicielem. Trochę dziwne. Nigdy nie słyszałam, żeby coś dziedziczonego należało do dziecka, a nie do żyjącego rodzica. Kolejny zaskakujący fakt. Ich liczba zdecydowanie ostatnio mnie przytłaczała. Wcześniej żyłam jak przeciętny Kowalski. Szara rzeczywistość. Nic specjalnego.

Mam wrażenie, że wszystko się zmieniło od pogrzebu babci, a dokładniej od spotkania z jej adwokatem, który zdradził, że staruszka przez całe życie udawała dużo biedniejszą, niż była w rzeczywistości. Gdy odczytywał mi jej ostatnią wolę, aż trzęsłam się z emocji. Nigdy wcześniej nie byłam w takim szoku.

Kilka dni przed tym wyraziłam moje lęki w rozmowie z koleżanką:

– A co, jak babcia ma długi i ja je odziedziczę? – spytałam, jedząc w pomieszczeniu socjalnym kanapkę z mielonką, która miałam wrażenie, że pachnie zbyt intensywnie, przez co każdy na mnie patrzy.

– Myślisz, że jakieś miała? – spytała wtedy z wyczuwalną nutą troski.

– Teraz sama już nie wiem. Babcia była dziwna. Jęczała, że lekarze są drodzy i państwo wyzyskuje obywateli na każdym kroku, po czym kupowała wyjazd do najdroższego sanatorium, bo koleżanka tam pojechała i nie chciała być sama w swoje imieniny.

– Aha – westchnęła, a ja przestraszyłam się jeszcze bardziej.

– A co, jak na wszystkie swoje zachcianki brała chwilówki, których oprocentowanie jest kosmiczne, i teraz ja będę musiała to spłacić?

– Nie możesz od razu dramatyzować. Może nie jest tak źle.

Więcej nic nie powiedziała, a ja zaczęłam rozmyślać o tym, co mogła zrobić babcia. Kobieta, którą kochałam całą sobą, a która pod koniec życia straciła kontakt z rzeczywistością. Jej głowa odpłynęła. Rozmowy z nią z każdym tygodniem stawały się coraz trudniejsze.

Tydzień przed śmiercią patrzyła na mnie pustym spojrzeniem i raz po raz wybuchała śmiechem, po czym uderzała rytmicznie w blat stołu, rozlewając swoją wodę i moją herbatę. Obserwowałam, jak więdnie, jak życie z niej ulatuje. Kurczyła się, a jej zachowanie robiło się coraz dziwniejsze. Jedyne, co mnie cieszyło, to jej radość ze wszystkiego. Tak jakby do końca nie zauważyła, że zbliża się ku końcowi.

Patrzę na dom Wojciechowskiego i czuję niemoc. Moje ciało tak jak kilka dni wcześniej w karetce nie reaguje na wysyłane przeze mnie bodźce. Obserwuję budynek. Nie widzę w nim żadnego ruchu, ale w sumie czego się spodziewam. Od ulicy jest kuchnia, do której Daniel rzadko wchodzi. Jak zauważyłam, marny z niego kucharz. Z reguły je poza domem, a gdy zgłodnieje, będąc w nim, zamawia coś z dowozem. Drugim pomieszczeniem od tej strony jest wiatrołap, ale tam raczej też ciężko było spodziewać się domownika.

Minuty mijają, a ja stoję jak kołek. W końcu ruszam. Przechodzę przez ulicę i zbliżam się do furtki. Można ją pokonać, używając dzwonka albo podając kod, który znam. Wpisuję go, chociaż nie wiem, czy powinnam. Chyba śmierć pana Waldemara zwolniła mnie z obowiązku wykonywania pracy, a tym samym przestałam tu pracować. Podchodzę do wejścia na trzęsących się nogach. Nie czuję się dobrze. Oddech mi przyspiesza.

W tym momencie drzwi zaczynają się otwierać. Staję, jakbym została złapana na czymś złym. Nie mam gdzie uciekać. Konfrontacja jest nieunikniona.

– No dobrze, to jesteśmy umówieni – słyszę nieznany mi głos, a po chwili zza drzwi wyłania się starszy pan.

Nigdy wcześniej go nie widziałam. Podpiera się na lasce i obraca w moją stronę. Od razu wiem, że to jakiś krewny Daniela. Mają takie same oczy. W sumie nie widziałam takich u pana Waldemara, czyli pewnie jest od strony matki. Ale niekoniecznie. Pamiętam z zajęć, że cech nie dziedziczymy tylko od rodziców. Odsuwam te głupie myśli, a starszy pan uśmiecha się do mnie.

– Pani do Daniela? On bardzo przeżył ostatnie wydarzenia. Nie chce nic powiedzieć, udaje, że nic się nie stało.

Nie wiem, co powiedzieć. Nie znamy się, a on patrzy na mnie jak na osobę, z którą widział się nie raz.

– Jego ojciec też zawsze taki był. Nikomu nic nigdy nie mówił. Pacjent umarł mu na stole, a ten się uśmiechał. Daniel, mimo swoich konfliktów z nim, robi dokładnie to samo. Śmieszne, zawsze wkurzał się na ojca, że niczym się nie dzieli, a teraz robi jak on. No i odmawia przyjęcia pomocy. Może pani przemówi mu do rozsądku.

Uśmiecha się do mnie, jakby mnie z kimś mylił. Dlaczego miałby mi coś mówić? Nie jestem dla niego nikim ważnym. Dlaczego miałby mnie słuchać?

– Proszę wejść. – Uchyla drzwi, zapraszając mnie do środka.

Robię krok do przodu, a wtedy słyszę znajomy głos:

– Wujku, z kim ty gadasz?

Nie daję rady, obracam się i ruszam szybkim krokiem w stronę furtki.

– Anna? Co ty tu robisz? – słyszę za sobą. – Zaczekaj, musimy porozmawiać! To ważne.

Dopadam do metalowych drzwi i je otwieram. Przebiegam przez ulicę, ignorując trąbienie samochodów. Wyjątkowo nagle pojawia się kilka pojazdów, choć zazwyczaj przejeżdża jeden lub dwa w ciągu całego dnia. Teraz jestem im za to wdzięczna. Daniel nie może pobiec za mną.

Przyspieszam jeszcze bardziej. W klatce kłuje mnie niemiłosiernie, ale się nie przejmuję. Muszę uciec jak najdalej. Za zakrętem docieram do przystanku i mam szczęście, bo akurat podjeżdża autobus. Wskakuję do niego bez wahania.

Rozdział 12

Igor

Gdy usłyszałem o tym, co Anna zrobiła, przeszedł mnie dreszcz.

Nie wiem, dlaczego założyłem, że oni nigdy więcej się nie spotkają i będę miał czas na aktualizację mojego planu. Niestety nie dopieściłem go na tyle, aby osiągnąć mój cel. W końcu chciałem udowodnić tej durnej raszpli, mojej wykładowczyni, że jestem w stanie kierować ludźmi, jak chcę, a brak ukończonych studiów mi w tym nie przeszkadza.

Od lat w głowie rezonuje mi jej tekst, że nie nadaję się do niczego i nie potrafiłbym pomóc żadnemu pacjentowi. Może i tym dwojgu nie pomagam, ale sobie już tak. Rekompensuję sobie lata cierpienia, a teraz przez to małe niedopatrzenie prawie wszystko przepadło.

– On chciał ze mną pogadać – mówi Anna roztrzęsiona. Jedzie chyba samochodem lub autobusem. Słyszę w słuchawce jakieś rozmowy i szum ulicy.

– Ale kto? – pytam, chociaż od razu wiem, o kogo chodzi. Muszę jednak to przeciągnąć, by zapewnić sobie więcej czasu na reakcję.

– No Daniel. Poszłam do niego, ale uciekłam. Zaczął biec za mną jak szalony. Przestraszyłam się… – opowiada.

Siadam ciężko na krześle. Mebel wydaje dziwny dźwięk, ale ignoruję to.

– Współczuję. On ostatnio jest nieprzewidywalny. Musisz na niego uważać – rzucam zdesperowany.

– Co?! – piszczy tak, że muszę odsunąć słuchawkę od ucha.

– Wczoraj nawymyślał praktykantce. Nigdy nie widziałem go w takim stanie.

Dobrze, że Anna nie może mnie w tym momencie zobaczyć. Delikatny uśmiech nie znika z mojej twarzy. Muszę ją nastraszyć. Nie może się z nim spotkać, zanim nie wyjdę z tej patowej sytuacji, chociaż na razie nie mam pomysłu, jak to rozwiązać.

– Ja się go boję – szepcze. – Mam u niego swojej rzeczy, ale trudno. Nawet nie chcę do niego dzwonić czy pisać z prośbą o to, żeby nadał mi je kurierem. Wysłał jakiegoś esemesa, ale nawet nie przeczytałam. Skasowałam od razu. Wydawał się taki spoko gość… Boże, jak ludzie potrafią udawać…

Żali się, a ja czuję dumę. Plan nie udał się może w stu procentach, ale ten element wypalił na całej linii. Jej niechęć do Daniela wyrosła na niczym, podlewana tylko moimi sugestiami. On zupełnie nic jej nie zrobił, a jej strach wywindował w niebo, jakby facet był morderczym psychopatą. No, może trochę swoje zrobiły też tabletki, które wywołały u niej paranoję. Sprawdziłem je na sobie. Działają znakomicie. Miałem po nich zwidy jak nigdy. Na Annę też doskonale wpłynęły, napędzały jej schizy. Tylko że za wszystkim stałem ja. Czasami wpadłem w ciągu dnia do domu Wojciechowskiego i poprzekładałem jej rzeczy, a innym puszczałem jakieś dziwne dźwięki z małego głośniczka. Miałem klucze, bo Jurek dorobił, gdy jego ekipa coś tam u niego remontowała. Poprzedniej ekipie napisałem, że ich potencjalny klient nie płaci i że szukam firm, które z nim współpracowały, ponieważ chcę wnieść sprawę do sądu. Wszystko łyknęli niczym pelikany i zerwali z nim kontakt.

A teraz muszę ukrócić relację mojej nibyprzyjaciółki z moim wkurzającym i zbyt pewnym siebie szefem.

– Jak chcesz, mogę do ciebie wpaść.

W słuchawce zalega cisza, która nieprzyjemnie mnie uwiera.

– Chwila – szepcze. – Przepraszam, ale jadę autobusem i musiałam się przesiąść. Jakaś baba się na mnie gapiła, jakbym jej coś zrobiła. Nie znoszę takich ludzi. – Coś mówi dalej, ale już jej nie słyszę, bo w tle odzywa się głos informujący o najbliższym przystanku.

– Może wpaść do ciebie? – pytam ponownie.

– Ale po co? – reaguje nietypowo jak na nią. Chyba faktycznie jest wkurzona i zdenerwowana. Zazwyczaj zaprasza mnie do siebie albo umawiamy się gdzie indziej.

– Nie możesz być sama. Poza tym nie mam nic do roboty. Znajdziemy coś na Netflixie, zrobię coś do jedzenia lub zamówimy.

– No dobrze – odpowiada, ale w jej głosie nie słyszę entuzjazmu. – Za jakieś pół godziny dotrę do domu. Muszę jeszcze wpaść do spożywczego, bo nic nie mam w lodówce.

– To będę za małą godzinę.

Anna coś jeszcze gada, ale ja nie słucham jej monologu o kurczaku, którego ostatnio kupiła.

Godzinę później zgodnie z zapowiedzią jestem u niej. Nie wiem, jak ona może mieszkać w takiej klitce.

– Trzydzieści dwa metry kwadratowe szczęścia – powiedziała mi przy pierwszych odwiedzinach, jakby to była jakaś willa.

Przez swoje dzieciństwo mam traumę związaną z małymi pomieszczeniami. Lubię przestrzeń. Lubię, jak ściany mnie nie ograniczają. Mama zrobiła mi pokój w najmniejszym pomieszczeniu, jakie kiedykolwiek widziałem. Jak byłem mały, nie przeszkadzało mi to, ale z wiekiem ja rosłem, a pokój jakby się kurczył. Niestety mama jak zawsze w takich kwestiach była nieustępliwa. Nie dała mi innego, mimo że dwa były puste, jeden pełnił rolę pokoju gościnnego, a drugi biura. Oba większe od mojej klitki, jednak jej to nie interesowało. Kolejny pomysł na torturowanie mnie.

Gdy szukałem dla siebie pierwszego lokum, długo nie mogłem zrozumieć, że z reguły wraz z liczbą metrów kwadratowych rośnie cena. Nie wiem, czemu myślałem, że bardziej ma na to wpływ wykończenie albo dzielnica. Miały, oczywiście, ale nie aż tak. Wszyscy wyliczali cenę z magicznych wskaźników za metr powierzchni.

Z czasem się wycwaniłem. Szukałem mieszkań bardzo nietypowych. Na poddaszu, gdzie duża powierzchnia jest poucinania schodzącymi dachami, dzięki czemu tej użytkowej jest dużo mniej. Albo takich, co są duże, ale pomieszczeń jest niewiele.

Długie lata mieszkałem w kawalerce, która miała prawie sto metrów. Właścicielowi ze względu na kształt nie udało się zrobić więcej pokoi niż salon i sypialnia, była jeszcze kuchnia i łazienka, ale nic więcej na tak dużym metrażu. Dlaczego? Z powodu zadziwiającego kształtu. Jurek twierdził, że to penis, ja i właściciel widzieliśmy raczej banana.

Za każdym razem, gdy zmieniałem miejsce zamieszkania, znalezienie nowego oznaczało przekopywanie się przez tysiące ogłoszeń, selekcjonowanie tych spełniających moje wymagania i modlenie się, by gdy w końcu zadzwonię do właściciela, nie powiedział, że oferta już nieaktualna, co parokrotnie mi się przydarzyło.

Wpisuję kod do domofonu i poprawiam sweter. Specjalnie na wyjście do Anny się przebrałem. Zresztą robię to zawsze. Gdyby zobaczyła mnie w dresach, w których łażę po domu, raczej nie byłaby skłonna do zwierzeń. Nie raz, nie dwa w fachowej literaturze czytałem, że osoby podobne do nas pod względem wyglądu, stylu ubierania wzbudzają większe zaufanie, więc korzystam z tego bez skrupułów.

Najchętniej wsiadłbym do windy, ale przed Anną kreuję się na tego wysportowanego, fit, więc muszę dopełnić wizerunek spacerem na drugie piętro. Cieszę się w duchu, że nie mieszka wyżej. Sapię jak stary dziad. Nigdy nie lubiłem ruchu i dziękowałem Bogu, że w tej kwestii, zresztą jak w wielu innych, matka miała wyrąbane na to, co robiłem. Nie wysyłała mnie na żadne zajęcia dodatkowe, nie musiałem kopać w piłkę jak większość kolegów, nie okładałem się z innymi na karate czy innym ju-jitsu. Jej olewczy stosunek do mnie, mojego rozwoju i innych głupot powodował, że nie męczyła mnie tak jak inni rodzice swoje pociechy.

Niestety oznacza to, że nie chodziłem też na angielski poza murami szkoły czy nie nadrabiałem zaległości z matematyki pod okiem korepetytora. Długie lata po prostu siedziałem w domu po szkole i się nudziłem, czekając na… W sumie nie wiem, na co czekałem. Na cud i to, że mama się mną zainteresuje? Na czas z nią? Nie wiem, na co liczyłem, skoro nigdy nie dała mi chociaż cienia nadziei.

Z perspektywy czasu wiem, że w tych młodzieńczych latach już przydałby mi się większy ruch, teraz też. Plecy bolą mnie coraz częściej, strzyka mi w barku, a wycieczka, jak ta teraz na drugie piętro, jest bolesnym wyczynem.

W końcu docieram do celu zasapany i z tętnem jak po sprincie. Naciskam guzik po lewej stronie drzwi i czekam. Anna otwiera mi po chwili.

– Wejdź. – Przesuwa się, a ja wchodzę.

Nie prezentuje się najlepiej. Ma pomiętą koszulę, a jej włosy wyglądają, jakby nie widziały szamponu od kilku dni. Uśmiecham się do niej i nie komentując tego, co zobaczyłem, idę do salonu połączonego z sypialnią.

To jest kolejna rzecz, której nie znoszę w takich klitkach: brak możliwości odseparowania funkcji. Śpisz na tej samej kanapie, na której siedzisz i oglądasz filmy. Anna przynajmniej chowa pościel, ale Jurek to cały czas ma rozłożony barłóg, na którym siada w brudnych spodniach. Jak byłem u niego dwa razy, zachęcał mnie do tego samego, nie widząc w tym jakiegokolwiek problemu. Ohyda. Jak można w ubraniach, w których chodziło się po dworze, siadać czy kłaść się w czystej pościeli? Mama mi wpoiła, że tak nie można, i jestem w tej kwestii stuprocentowo po jej stronie. To chyba jedna z niewielu rzeczy, na które mamy spójny pogląd.

Chociaż Anna wsadza wszystko pod łóżko i tworzy klimat salonu, to nie czuję się tutaj komfortowo.

– Napijesz się czegoś? – pyta, krzywiąc się jak nie ona.

– Wody poproszę – odpowiadam. – Martwię się o ciebie. Coś ci jest?

Podchodzi do szafki i wyciąga dwa kubki, po czym sięga butelkę z wodą i stawia na stoliku.

– Głowa mi pęka od kilku dni. To z nerwów. Moje ciało jest ponapinane do granic możliwości. Mam wrażenie, że fiksuję. Że wmawiam sobie rzeczy, które się nie wydarzyły.

– Przykro mi – rzucam, obserwując ją. Sam też tak się czuję, tylko z innego powodu, nie wiem, ile pamięta, co wie. – Porozmawiałaś z nim? – pytam po chwili.

Marszczy brwi i kręci głową.

– Mówiłam ci, że uciekłam – posapuje.

– Ach, no tak. To wszystko jest jakieś dziwne. – Przygryzam policzek od środka, licząc, że wyglądam na zatroskanego.

– Coś się stało? – reaguje dokładnie tak, jak chciałem.

– Nie wiem, czy się stało, ale wczoraj wieczorem szukałem dokumentów dla kontrahenta… – Robię chwilę przerwy, aby podkręcić napięcie. – Daniel powiedział, że mam pójść do niego do biura i poszukać czegoś na jego biurku. Jakichś papierów do wysyłki. No więc tak zrobiłem. Okazało się, że były pod stosem dokumentów i…

Przerywam teatralnie, znowu przygryzam policzek od środka i wznoszę spojrzenie w sufit. Chcę wyglądać na takiego, co się zastanawia, czy zdradzić jej sekret.

– Co znalazłeś? – Wlepia we mnie nieco szalony wzrok.

Oczy ma przekrwione, a powieki zapuchnięte, przez co jej niebieskie tęczówki niemal znikają. Poza tym ten głos… Jest inny. Drżący, jakby się czegoś bała. W sumie to się nie dziwię. Ten rollercoaster, którym ostatnio jeździ, pewnie zrobił jej w głowie niezłą sieczkę, co mnie niezmiernie cieszy.

– No właśnie nie wiem. Najpierw szukałem umowy w stercie papierów, a ponieważ Daniel powiedział, że jak jej nie znajdę, to mam wydrukować nową kopię z komputera, to włączyłem jego laptopa. Nic specjalnego, często to robiłem, szczególnie kiedyś, gdy Daniel zajmował się częściej ojcem. No i gdy go odpaliłem, pierwsze, co zobaczyłem, to przeglądarka, a tam kilkanaście zakładek. Już chciałem zamknąć, gdy wyłapałem coś intrygującego.

Przerywam ponownie i sięgam po szklankę z wodą, którą podała mi Anna. Podkręcam atmosferę i chyba mi się udaje, bo przysuwa się bliżej mnie i wrogo patrzy na to, jak wlewam w siebie przezroczysty płyn. Zaczynam się jej bać. Dotąd ani przez ułamek sekundy nie pomyślałem, że coś może mi grozić z jej strony.

– Nie wiem, czy nie przesadzam, ale… – Odstawiam szklankę, nie odrywając od niej wzroku. – Daniel czytał na temat eutanazji, a dokładniej o tym, jak przeprowadza się ją w Holandii. Jakich środków używają i czy da się je wykryć.

– Co?! – prycha, a jej oczy w ułamek sekundy robią się olbrzymie, niczym u postaci z kreskówki. Bez zająknięcia przyjmuje za pewnik to, co jej powiedziałem. W sumie co się dziwię. Zbudowałem dobre podwaliny na dorzucanie kolejnych wymyślonych przeze mnie historii.

– No… miał na ekranie dokładną rozpiskę, co należy podać. Chyba automatycznie tłumaczony z niderlandzkiego na polski. Taki przepis jak na ciasto.

– Serio?

Jej oczy cały czas są nienaturalnie wielkie i przez chwilę zastanawiam się, czy jest możliwe, aby wypadły z oczodołów. Wlewam w siebie więcej wody, bo czuję, że sam popadam w jakieś szaleństwo.

– Tak. Tam była mowa o podaniu dożylnie leku o nazwie… – Zacinam się, mimo że wyuczyłem się go na pamięć. – Tiopental, który powoduje śpiączkę, a później podają…

– Pawulon – kończy za mnie. – Który powoduje zwiotczenie mięśni oddechowych – recytuje cicho. – Myślisz, że on faktycznie to zrobił…?

– Nie wiem. – Wzruszam ramionami. – Najgorsze, że nie mam pojęcia, czy policja w ogóle się zainteresowała śmiercią jego ojca.

– Jezu, a jak on go zabił i mu to ujdzie na sucho? Nie wiem, ile te leki są w ciele człowieka, ale pewnie niedługo. Muszą jak najszybciej zrobić sekcję zwłok! – rzuca i wstaje od stołu, po czym staje obok mnie. – Trzeba pojechać na policję, musisz im to opowiedzieć. Ten morderca nie może tak sobie chodzić po ulicach!

– Anna, usiądź – mówię, łapiąc ją za dłoń. Trzęsie się cała, a ja mam wrażenie, że zaraz się przewróci. Patrzy na moją rękę, mruży oczy, a mimo to wykonuje moje polecenie. – Chyba jest już po wszystkim…

– Co ty mówisz?

– On poddał ciało kremacji – mówię cicho. Oczywiście nic mi na ten temat nie wiadomo, ale ostatnią rzeczą, jakiej bym teraz chciał, jest latanie po komisariatach z absurdalnymi oskarżeniami.

– Jak to kremacji?

– Wczoraj mi powiedział – kłamię, otwierając szerzej oczy. Nie wiem dlaczego, ale pomaga mi to, aby nie zrobić jakiejś głupiej miny. Nie parsknąć jej w twarz. – Zdziwiłem się, bo po tym, jak pogadaliśmy o bieżących sprawach, zaczął rozprawiać o pogrzebach i tym podobnych – kontynuuję moje wywody wyssane z palca. – Dziwne to było. Opowiadał mi między innymi o lękach ojca odnośnie do śmierci i o kremacji. Co zaskakujące, pierwszy raz mówił o nim pozytywnie. Nawet powiedział, że ojciec, jak jeszcze się komunikował, to mówił, że chciałby być spalony, bo niby się bał robaków, i on chciałby spełnić jego ostatnią prośbę.

– Nie wierzę… – Anna wyciąga dłoń spod mojej i ponownie wstaje. – Pan Waldemar był człowiekiem starej daty, nigdy by nie poszedł na coś takiego. To jego syn o tym zdecydował, żeby zatrzeć ślady. Przecież to oczywiste. Musimy jechać, może jeszcze nie jest za późno! – krzyczy i podbiega do drzwi. Wkłada buty i się prostuje. – Igor! Musimy iść. Jemu nie może to ujść płazem. Musi za to zapłacić.

Tego się nie spodziewałem. Tego, że zacznie aktywnie próbować dochodzić prawdy. Nie mogę na to pozwolić, może się to dla mnie źle skończyć. Wstaję powoli i podchodzę do niej, kładę jej rękę na ramieniu.

– Anno, uspokój się. Nie możesz w takim stanie iść na policję. Nie wezmą cię na serio. Uznają za rozhisteryzowaną kobietę, która straciła pracę i próbuje zrzucić winę za śmierć podopiecznego na kogoś innego.

– Winę? – powtarza moje słowo.

Chyba mi się uda.

– Źle się wyraziłem. Daniel sugerował podobno, że ojciec od kilku dni czuł się źle, a ty nie wezwałaś lekarza, a nawet o niczym mu nie powiedziałaś.

Znowu puszczam trochę kłamstw. Oczywiście nic takiego nie powiedział, ale muszę coś zrobić, aby Anna zaczęła się bać i unikała kontaktu zarówno z Danielem, jak i policją.

– Co? – Strąca moją rękę i siada na podłodze, ignorując stojący obok puf. – Nie dość, że pan Waldemar nie żyje, to jego syn chce mnie wkopać w jego śmierć? To jest chore. Nigdy żaden pacjent mi nie umarł… – Zaczyna szlochać i bujać się to w przód, to w tył. Wygląda jak obłąkana.

Siadam obok niej i głaszczę ją po plecach.

– Ja do niego pojadę i pogadam z nim – proponuję.

Po chwili Anna osuwa się na podłogę, a jej głowa ląduje na moich kolanach.

– Dziękuję – szepcze. – Bez ciebie nie dałabym rady.

Po tych słowach zamyka oczy i chwilę później przysypia. Siedzę, głaszcząc ją z uśmiechem satysfakcji na twarzy. Może nie zrealizowałem mojego planu, ale na bank zrujnowałem przynajmniej jedno życie.

Teraz musiałem się zastanowić, jak zrobić to samo z jeszcze jednym.

Rozdział 13

Anna

Nie mogę spać. Kręcę się w łóżku, szukając dogodnej pozycji. O trzeciej się poddaję. Kładę się na plecach, układam dłonie na brzuchu i gapię się w sufit. Nic na nim nie ma ciekawego, a mimo to skupiam wzrok na zwisającej lampie i próbuję skoncentrować się na oddechu. Odciąć się od krążących po mojej głowie myśli.

Wdech i wydech.

Wdech i wydech.

Wdech i wydech.

Wdech i wydech.

Próbuję tego przez kilka minut i nic. Nic to nie daje. O piątej wstaję z łóżka i czuję się, jakbym miała za sobą kilkugodzinny bieg, a na mecie dopadła mnie grypa. Wszystko mnie boli, a w głowie huczy, jakby ktoś stał nade mną z wiertarką udarową.

Nie wiem, co mam ze sobą zrobić. I nawet nie chodzi o tutaj i teraz: co mam zjeść, co założyć i jak spędzić dzień. Chodzi o moje życie. Chciałabym mieć koło siebie kogoś, kto popchnie mnie w odpowiednim kierunku.

Kiedyś robiła to mama. Nie do końca tak, jak bym chciała, ale jednak…

– Musisz znaleźć pracę. Nie musi być wymagająca, ale ważne, żebyś coś robiła.

– Znajdź dom, który będzie blisko mojego. Będę przynosiła ci obiady.

– Odpocznij trochę, nie możesz myśleć tylko o innych.

Dawała często dość ogólne rady, ale coś mogłam z nich wyciągnąć.

A teraz jej nie ma. Brakuje mi nie tylko jej rad, ale zwykłego bycia razem. Wspólnych obiadów. Oglądania jej głupich seriali. Wszystko zniknęło, a ja zostałam sama. Teraz jest przy mnie tylko Igor. Uwielbiam go. Tyle razy mi pomógł, ale nie chcę się od niego uzależniać. Pomaga mi, ale czasami mam wrażenie, że jestem mu kulą u nogi.

Dlatego gdy wpada mi do głowy szalony pomysł, nie zamierzam go o tym informować. Poza tym myślę, że chciałby mnie od tego odwieść. Sam był u Wojciechowskiego, ale niczego się nie dowiedział, postanawiam więc pojechać tam rano. Znam rozkład dnia Daniela i wiem, że we wtorkowe poranki jest w domu.

Chciałabym mu wszystko wygarnąć. Rzucić, że znam prawdę o tym, co zrobił ojcu, ale jednocześnie się go boję. A co, jak mnie zaatakuje? Zrobi mi krzywdę? Jest ode mnie sporo wyższy, silniejszy. Tak naprawdę mógłby powalić mnie na ziemię jednym pchnięciem, a ja nie byłabym w stanie nic zrobić.

Boję się, ale inaczej nie mogę postąpić. Konfrontacja z upiorami to zdecydowanie najlepsze, co mogę zrobić. Już raz w życiu zrobiłam coś w tym stylu. Kończyłam studia. Dobrze pamiętam, jak szłam na rozmowę z ówczesnym chłopakiem. Marcin mnie zdradzał, i to w najgorszy możliwy sposób, bo z moją najlepszą przyjaciółką, a jednocześnie mówił o niej straszne rzeczy.

– Ale ona jest tępa. Nie wiem, jak można nie wiedzieć, że Monako to kraj. Jak patrzę na nią, to wydaje mi się, że w jej głowie nie kłębią się żadne myśli. To sukces, że jest w stanie poprawnie się przedstawić.

Innym razem wyśmiewał jej znajomość angielskiego, gdy usłyszał, jak mówi do turysty, który spytał o drogę. Byliśmy na spacerze po Starówce z większą grupą znajomych, a ona jako pierwsza zareagowała na pytanie starszego Anglika.

Marcin gadał na nią przy każdej nadarzającej się okazji, dlatego gdy kolega pokazał mi ich zdjęcie, jak się obściskują, myślałam, że to fejk i że zaraz z uśmiechem na twarzy powie, że zrobił je w Photoshopie.

– To nie może być prawda…

Patrzyłam na ich pocałunek, nie wierząc w to, co widzę. Słyszałam, że takie rzeczy są możliwe, że można wrzucić do sieci czyjeś zdjęcia, a następnie dostać spreparowane, w pozach i sytuacjach, które nigdy nie miały miejsca.

Musiałam się jednak z nim skonfrontować. Poszłam do niego. Otworzyła mi jego mama, która traktowała mnie jak córkę.

– Kochanie, jak fajnie, że jesteś. Marcin gdzieś poszedł, ale za chwilę powinien wrócić.

Nie wiem, czemu jakoś nie przewidziałam, że może gdzieś wyjść. Nie byłoby to takie straszne, gdyby nie fakt, że zostałam zaproszona do środka przez jego matkę. Osobę, którą bardzo ceniłam. Nigdy nie okazała mi negatywnych uczuć, wspierała, gdy tego potrzebowałam. To ona głaskała mnie po plecach, gdy moja mama nagle umarła.

Gdy zobaczyłam ją w drzwiach, nagle mój cały plan zachwiał się u podstaw. Przez chwilę zaczęłam patrzeć na całą sytuację przez jej pryzmat. Przecież jak dowie się, że zrywam z Marcinem, to się zasmuci. Tyle razy słyszałam, że chciałaby, żebym została jej córeczką. Mówiła to wielokrotnie i myślę, że była w tym szczera. A teraz nasze drogi miały się rozejść.

Dopiero wtedy poczułam z tego powodu ucisk w klatce. Jakbym traciła nie tylko faceta, z którym coraz częściej planowałam przyszłość. O dzieciach jeszcze wtedy nie myślałam, ale już parokrotnie w rozmowie z koleżankami wspominałam o ślubie. A tu nagle wszystko to rozsypywało się niczym domek z kart.

Faktycznie Marcin przyszedł niedługo. Jego mama posiedziała z nami jeszcze przez jakiś czas. To było dla mnie półtorej godziny tortur. Siedziałam jak na szpilkach, czując, że jestem na krawędzi i jak zaraz nie wyrzucę z siebie tego, co wiem, wybuchnę.

Gdy w końcu wyszła, rzuciłam bez żadnego wstępu:

– Jesteś wstrętnym chujem!

Myślałam, że zadławi się własnym językiem. Nigdy chyba nie usłyszał z moich ust nawet delikatnego przekleństwa, a tutaj poleciałam dużo większym kalibrem.

– O co ci chodzi?

– O co mi chodzi? – zapiszczałam. – Pieprzysz się z Michaliną!

Nie odezwał się ani słowem, tylko zaczął się śmiać. Ten dźwięk wdzierał się w moją głowę i robił w niej dziurę. Myślałam, że zacznie mnie przepraszać albo zaprzeczać, ale nie spodziewałam się czegoś takiego.

– Anka, czy ty się z księżyca urwałaś? Michalina to kurwa. Puszcza się na prawo i lewo. To ona wskoczyła mi do łóżka.

I tyle. Czekałam na wytłumaczenie na poziomie, ale w pomieszczeniu zapadła cisza, której długo nikt nie zakłócał. On mierzył mnie wzrokiem, a ja potulnie czekałam, kręcąc tylko powoli głową.

W końcu nie wytrzymałam.

– Przekreśliłeś trzy lata związku, bo nie umiałeś się oprzeć wielkim cyckom – rzuciłam, bo Marcin podkreślał wielokrotnie, że to jedyna fajna rzecz w Michalinie.

– Ale to nie miało znaczenia – prychnął.

Miałam ochotę rzucić w niego kubkiem, który trzymałam w dłoni. Zamiast tego wyszłam.

Wróciłam po swoje rzeczy, których sporo się uzbierało w jego mieszkaniu, dopiero po tygodniu, gdy Marcin wyjechał. Na nasze wspólne wakacje zamiast mnie zabrał kumpla. Chociaż tyle, bo przez chwilę bałam się, że pojedzie z tą wstrętną suką, moją byłą przyjaciółką. Jej też powiedziałam, co o niej myślę.

Teraz boję się jeszcze bardziej. Znowu stoję po drugiej stronie ulicy i gapię się na dom Wojciechowskiego. Tym razem nie dam się zastraszyć.

Nie odejdę, dopóki się nie dowiem, co się stało.

Rozdział 14

Igor

Ze snu wyrywa mnie intensywny dźwięk telefonu. Nigdy go nie ściszam na noc, bo i tak nikt do mnie nie dzwoni o takich godzinach.

Zerkam kątem oka na podświetlony delikatnie budzik i widzę, że dochodzi trzecia. Łapię telefon. Kładę palec na zielonej słuchawce i przesuwam do boku.

– Pomóż mi – słyszę, gdy przykładam aparat do ucha.

Odebrałem, nie widząc, kto dzwoni, a mój mózg jeszcze trochę śpi i nie kojarzy faktów.

To damski głos.

Siadam na łóżku, a sen nagle się oddala. Odsuwam telefon od twarzy. Na ekranie widnieje krótkie imię – Anna.

– Co się stało?

Zrywam się na równe nogi i podchodzę do okna. Na zewnątrz jest ciemno. Świeci się tylko kilka latarni, a z chmur wiszących nad miastem wali deszcz. Przed budynkiem zero ruchu. Wszyscy grzecznie są w domach i regenerują się, śpiąc. Praktycznie wszystkie światła w bloku naprzeciwko są zgaszone. Tylko w jednym na trzecim piętrze się świeci, a w oknie siedzi gruby chłopak i pali papierosa.

Mam wrażenie, że patrzy w moją stronę, ale u mnie jest ciemno, więc nie sądzę, żeby mnie widział. Mimo to chowam się za firaną, czekając na odpowiedź Anny. Ona jednak nic nie mówi.

Zaczyna brakować mi tchu.

Co tu się dzieje?

– Anna? Jesteś?

– On… – odzywa się w końcu. Dwie głoski, a mnie po plecach przechodzą zimne poty, choć w pomieszczeniu jest bardzo ciepło.

– Kto?

– Daniel.

– Co on ci zrobił? – Napinam się cały. Coś się stało między nimi, a ja tego nie wiem. Nie tak miało być. Czy ona go odwiedziła?

– Poszłam do niego…

Mam ochotę krzyczeć: „Co?!”, ale zamiast tego zaciskam zęby. Siadam na łóżku, bo nogi nagle uginają się pode mną, a pokój zaczyna wirować.

– Wpuścił mnie do siebie. Pogadaliśmy chwilę i nagle…

Słyszę w tle jakiś hałas.

– Co się dzieje?! – krzyczę, ale Anna nie odpowiada.

Potem jakieś sapanie i rozmowa zostaje przerwana. Patrzę na telefon i nie wiem, co mam zrobić. Sekundy mijają, a w mojej głowie krystalizuje się plan. Muszę tam jechać, i to już.

Zabieram ze sobą nakładki na buty, rękawiczki, pod dres zakładam kupiony kiedyś na wszelki wypadek kostium, taki jak mają technicy policyjni. W ostatnim momencie chwytam torbę z detergentami i innymi przyrządami, którą miałem ze sobą ostatnio, gdy poszedłem do Daniela i przygotowałem całą inscenizację, po której Anna wylądowała w kajdankach w szpitalu, Daniel został ranny, a jego ojciec umarł, chociaż z tym akurat nie miałem nic wspólnego.

Wtedy jednak to ja rozdawałem karty. Gdy przyszedłem do domu Wojciechowskich, Anna leżała w swoim pokoju i się nie ruszała. Zwiększyłem jej kilka dni wcześniej dawkę leku, więc musiała paść zemdlona.

To, co mi opowiadała, o tym, że widziała Daniela przy ojcu, a później nic, było wynikiem właśnie tego, jak świetnie specyfik zadziałał. Podobno niektórzy skarżyli się na niepamięć wsteczną. Miks tak rąbał im głowy, że wymazywał niektóre zdarzenia, co mi w tym konkretnym przypadku sprzyjało.

Gorzej było z Danielem. Na szczęście ostatnio wspominał mi o problemach ze snem i przyniosłem mu tabletki w standardowym opakowaniu. Nawet wieczko udało mi się zabezpieczyć tak, jak było to zazwyczaj, fabrycznie zamknięte sreberkiem, aby się nie skapnął, że w nich grzebałem. Ich moc była powalająca. Nawet raz przetestowałem. Ścięło mnie po dwudziestu minutach i spałem jak małe dziecko.

Gdy wszedłem do domu Wojciechowskiego, od razu ruszyłem do pracy. Plan był prosty: zrobić krzywdę Danielowi tak, żeby wszystko wskazywało na Annę. Początkowo planowałem pozbyć się starego, ale chciałem, aby on też cierpiał. Może jednak coś czuł do swojego syna.

Zabrałem jeden z najostrzejszych noży z kuchni, oczywiście używając rękawiczek, i ruszyłem do pokoju Daniela. Nie chciałem go zabić. Plan był rozpisany na dłużej, a to miał być pierwsze etap. Dźgnąłem go w bok brzucha. Nie dałem rady wepchnąć go mocniej, bo się obudził. Leki działały. Był mocno zamroczony, a ja silniejszy. Uderzyłem go w bok głowy i na chwilę stracił przytomność.

Namoczyłem jego krwią ścierkę, którą wziąłem, oraz nóż i poszedłem do pokoju Anny.

Umorusałem ją czerwonym płynem, po czym zrobiłem coś, z czego nie byłem dumny. Nigdy nie uderzyłem kobiety, ale musiałem coś jej zrobić. Zamknąłem powieki i przywaliłem z całej siły. Zawyła, zgięła się wpół… Patrzyłem na nią, a pod kominiarką poleciała łza.

Zaczęła wiercić się w łóżku, popłakując i chwytając się za brzuch, a przy tym pięknie rozmazywała moje dzieło. Jednocześnie leki działały i wiedziałem, że nie jest świadoma tego, co się dzieje – i nie będzie tego pamiętać.

Cała inscenizacja była przygotowana doskonale.

Powoli ruszyłem do tylnych drzwi, niedaleko pokoju starego Wojciechowskiego.

I wtedy los przyniósł mi prezent.

Urządzenie stojące w jego pokoju wyło niemiłosiernie. Otworzyłem szerzej drzwi i dźwięk rozniósł się po całym domu. Wszedłem do środka i wtedy zobaczyłem obraz niczym z horroru.

Jego twarz była blada, oczy szeroko otwarte, a mężczyzna próbował łapać oddech.

Ewidentnie się dusił.

Postałem chwilę i z uśmiechem na twarzy wyszedłem.

A na koniec zadzwoniłem na policję. Nie od razu, bo chciałem, aby Daniel się trochę wykrwawił. Poinformowałem ich, że z domu Wojciechowskich dochodzą krzyki. Zupełnie mnie nie interesowało, czy ktoś sprawdzi, czy faktycznie ktoś mógł to usłyszeć. Ważne, aby przyjechali i rozstawili tych dwoje po kątach.

To miał być początek ich upadku.

Kiedyś pewnie bym ich zabił, ale dojrzałem.

Pastwienie się nad nimi zdecydowanie bardziej mi się podobało i znacząco wydłużało czas tej krwawej gry.

Część 3

Rozdział 1

Igor

Ból głowy zawsze kojarzył mi się z imprezą i zdecydowanie za dużą ilością alkoholu. Nigdy chyba nie bolała mnie z innego powodu. Te narzekania koleżanek na migreny zawsze mnie intrygowały, bo mnie omijało to wielkim łukiem.

Teraz jednak mam wrażenie, że czaszka mi wybuchnie. Z tyłu głowy czuję pulsującą narośl. Chcę sprawdzić, co to jest, ale nie mogę.

Otwieram oczy i nie wierzę.

Leżę na łóżku szpitalnym i jestem przykuty do ramy. To jest jakiś obłęd. Wszystko się zapętliło i wylądowałem w miejscu, w którym niedawno była Anna, a z którego ku mej rozpaczy uwolniła się zdecydowanie za szybko. Miała zostać aresztowana. Zgnić w więzieniu. Przecież nóż z jej odciskami leżał przy jej łóżku.

Była umazana krwią Daniela.

Gdy kilka dni temu opowiadała mi swoje przeżycia, jakoś nie czułem absurdu tej sytuacji, a także strachu, który ją wypełniał. Teraz sam sram w gacie.

Kręci mi się w głowie, serce kołacze niemiłosiernie, a ja nie mogę się ruszyć. Staram się uspokoić i dojść do siebie. Jestem w szpitalnej piżamie, przy mnie stoją monitory, a na nich jakieś magiczne liczby i szlaczki. Musi mi coś być, bo inaczej nie monitorowaliby mnie tak wnikliwie.

W tym momencie uderza mnie ból brzucha. Może dlatego, że na chwilę głowa przestała tak intensywnie pulsować. Wolną rękę wkładam pod prześcieradło, którym jestem przykryty, i przesuwam ją niżej. Dotykam podbrzusza i tężeję. Mam na nim wielki opatrunek, a już delikatne dotknięcie wywołuje mocniejszą falę bólu.

– Co jest, kurwa? – pytam sam siebie.

Nie mam dłuższej chwili na zastanowienie się nad swoją sytuacją, bo drzwi otwierają się i wchodzi przez nie wysoki, szczupły mężczyzna.

– Dzień dobry – mówi chłodno, a ja mam wrażenie, że serce mi zaraz wyskoczy.

Twarz mężczyzny jest taka nijaka, zupełnie niewyróżniająca się w tłumie, ale jego oczy powodują, że jestem przerażony. Ma w nich ogień nienawiści. Nigdy wcześniej go nie spotkałem, a mimo to ma o mnie mocno wyrobione zdanie. Niczego dobrego to nie oznacza.

– Obudził się pan – stwierdza beznamiętnym głosem.

Zastanawiam się, czy jest tu jakiś monitoring, bo zadziwiające jest, że wpadł chwilę po tym, jak otworzyłem oczy. Jakby podglądał mnie z ukrytej kamery. Zawsze mi się wydawało, że zanim ktoś zacznie maglować pacjenta, jego lekarz musi wyrazić zgodę, a tutaj zero troski o mnie.

Nie komentuję, bo niby co mam powiedzieć? Nie wiem, kim jest, gdzie jestem, co się stało.

– Dzień dobry – szepczę w końcu.

– Zacznijmy od podstawowego. Jestem komisarz Karol Teodorczyk. Jest pan w szpitalu na oddziale intensywnej terapii. Pana stan już jest stabilny, ale początkowo nie wyglądało to dobrze.

– Co mi jest? – wyduszam z siebie.

– To powie panu lekarz, jak przyjdzie. Nie przeciągajmy, spędziłem tutaj zdecydowanie za dużo czasu. Powinna być tu też moja partnerka, ale pojechała do dziecka. Wie pan, matczyne obowiązki. Ale nieważne. – Siada przy moim łóżku na plastikowym krześle. Jego wzrok pada na jedno z urządzeń, które pisnęło, ale szybko umilkło. Zupełnie nie rozumiem tych szlaczków, które co chwilę zmieniają swój kształt, a obok nich migają liczby. Nie wiem, czy parametry, które pokazują, mają mnie niepokoić, czy dawać nadzieję. – Nie przeciągajmy. Proszę o podanie imienia i nazwiska.

– Igor Banaszak. – W tym momencie czuję ulgę, że nie pokusiłem się na realizację pomysłu, który przez chwilę łaził mi intensywnie po głowie, aby wcielić się w jakąś inną postać. Podkraść komuś tożsamość.

– Data i miejsce urodzenia?

– Siedemnasty maja, rocznik osiemdziesiąty ósmy, Warszawa – odpowiadam cicho.

– Czym się pan zajmuje? – Mężczyzna stuka długopisem w niewielki kajet.

– Pracuję w firmie produkującej kartony. Jestem handlowcem – odpowiadam zgodnie z prawdą. Kiedyś ktoś powiedział, że najbezpieczniej jest najbliżej prawdy, i od dawna staram się być wierny tej regule.

– Od kiedy zna pan Daniela Wojciechowskiego?

– Od dwóch lat.

– Jak się poznaliście?

– Zatrudniłem się u niego – odpowiadam cicho.

Na szczęście nie ma jak się dowiedzieć, że zanim to nastąpiło, dowiedziałem się o Danielu wszystkiego, co się dało.

Poznaliśmy się nieco ponad cztery lata temu, gdy pod wpływem emocji postanowiłem przejechać syna Waldemara Wojciechowskiego. Niestety wszystko wtedy poszło nie tak. Ojciec nie wykazał zbyt dużego zaangażowania, a Daniel nie dość, że nie umarł, to… Cóż, miałem wrażenie, że wyszedł z tego jeszcze silniejszy.

Przy drugim razie postanowiłem inaczej podejść do sprawy. Bardziej psychologicznie.

W moim mieszkaniu zagościła wielka plansza, na której kolekcjonowałem zdjęcia jego znajomych, tego, co robi. Poznałem go jak mało kto.

Później przeszedłem do kolejnego etapu. Po dwóch miesiącach zbierania danych postanowiłem się do niego zbliżyć. Nie pamiętam już dlaczego, ale uznałem, że najlepszym na to miejscem jest siłownia. Nawet do tego się przygotowałem. Najpierw godzinami siedziałem w sieci i oglądałem filmiki z różnymi rodzajami ćwiczeń. Później przez dwa miesiące praktycznie codziennie się nimi katowałem. Przez matkę byłem na bakier z wszelaką aktywnością, ale cel, który mi przyświecał, zmiótł na bok moje własne przekonania i odczucia. To, czy mi to sprawiało przyjemność, nie miało znaczenia. Co ciekawe, gdy pojawiły się pierwsze efekty, zaczęło mi się to nawet podobać, ale niestety gdy osiągnąłem cel i Daniel był w moich sidłach, nagle mój zapał osłabł, żeby wkrótce wygasnąć do zera ku satysfakcji mojej matki.

Gdy poczułem się przygotowany, pojawiłem się na siłowni, na którą chodził Wojciechowski. Na szczęście przychodził w godzinach, gdy nie było tłumów, więc nawiązanie z nim relacji nie stanowiło wyzwania. Poza tym znałem tyle szczegółów z jego życia, że szybko znaleźliśmy wspólny temat.

Wszystko szło dobrze do czasu, gdy pojawiła się ona.

Natalia. Długonoga blondynka, która zupełnie do niego nie pasowała. Wyglądała na wredną sukę, jak to niektórzy mówią. Napompowane usta, mocno zarysowane policzki i ten wyraz twarzy, którego się boję. Od razu wiedziałem, że będą z nią problemy. Nie myliłem się.

„Nie dam rady jutro na to piwo”, napisał dzień po tym, jak zaproponowałem wyjście w piątek po treningu. Od kiedy zagadałem do niego dwa miesiące wcześniej, zawsze w piątki wpadał na siłownię na przedweekendowy łomot, jak to nazywał. Z niepokojem oczekiwałem momentu, kiedy zrezygnuje ze swojego zwyczaju, i szybko to nastąpiło. Zaczął coraz rzadziej pojawiać się na siłce, a tym samym nasza relacja powoli się rozpływała. Nie mogłem na to pozwolić. Daniel stanowił jeden z dwóch filarów mojego planu. Musiałem działać.

Natalia pracowała w salonie fryzjerskim, co mnie nie zdziwiło. Wyglądała na pustą laskę, dla której dobrze ułożone włosy to podstawa egzystencji, co kłóciło się z tym, co wiedziałem o Danielu. W sumie jednak nie da się ukryć, że faceci nie zawsze kierują się rozsądkiem.

Postanowiłem wyeliminować ją z tego obrazka, żeby nie odciągała mojego obiektu. Potrzebowałem go niczym powietrza. Plan był prosty, chociaż też naiwny. Nasłałem na nią Jurka. Nawet nie wiem kiedy, ale na przestrzeni tych kilku lat naszej znajomości się wyrobił. Mocno przypakował i w odróżnieniu ode mnie jego zapał nie okazał się słomiany. Poza tym plamy po trądziku zniknęły z jego twarzy – też w odróżnieniu od moich, które w niektórych miejscach przekształciły się w blizny. Pewnie gdybyśmy teraz chcieli poderwać córkę wykładowczyni, byłaby to jego działka. Dlatego był doskonałym rozwiązaniem moich problemów z Natalią.

Początkowo podobno bardzo się wzbraniała, ale nie trwało to wieki. Dzięki dostępowi do Daniela wiedziałem, co ta pinda lubi, a przekazywane informacje Jurek wykorzystywał w idealny sposób. Ukochane kwiaty przyniósł jej już na pierwsze spotkanie, a potem poszło z górki.

Wisienką na torcie było popołudnie, gdy umówiłem się na nasze męskie spotkanie z Danielem – dokładnie w tym samym miejscu, w którym Jurek urządził sobie randkę z Natalią. Widzieliśmy ich już z daleka, ale udało się to zgrać tak dobrze, że Wojciechowski nie zdążył zobaczyć jego twarzy, tylko jak się całują, a później mój kumpel się oddalił. Na szczęście Daniel nie należy do tych, co obwiniają wszystkich, tylko nie partnera, i nie poleciał za moim kumplem z wyrzutami, co wyeliminowałoby go z dalszego udziału w moim planie.

Dziewczyna nie zaprzeczała, że poznała kogoś innego. Rozstali się bez większych dramatów. Tym sposobem byłem bezpieczny, a moja relacja z Danielem coraz bardziej się zacieśniała.

– Czy jesteście przyjaciółmi?

Z rozmyślań wytrąca mnie niesympatyczny policjant, który przygląda mi się uważnie. Jego wzrok jest tak nieprzyjemny, że raz po raz patrzę gdzie indziej, bo nie jestem w stanie go utrzymać. Szkoda, że nie przyszła jego partnerka, może ona byłaby milsza.

– Przyjaciółmi? – powtarzam po nim i delikatnie wzruszam ramionami, a moje ciało reaguje bólem. Chyba się krzywię, bo mężczyzna odruchowo pochyla się w moją stronę, ale natychmiast to koryguje i znowu opiera o krzesło, cały czas gapiąc się na mnie. Jego reakcja mnie irytuje. Powinien kogoś zawołać, a ten tylko się gapi. Na szczęście ból powoli ustępuje. Zamykam oczy. Chce mi się płakać. Czuję bezsilność i przerażenie. W końcu rzucam od niechcenia: – Pracowałem u niego i tyle.

– A nie znaliście się wcześniej z siłowni? – pyta, a ja żałuję, że minąłem się z prawdą. Zapomniałem o świętej zasadzie, ale wolałem udawać, że łączyły nas tylko służbowe relacje.

– Tak, ale dwa lata temu przeszliśmy na czysto służbowe relacje. Zatrudnił mnie u siebie w firmie.

– Czyli prywatnie się nie spotykaliście?

– Nie – odpowiadam. – Od tego czasu już nie.

– Coś działo się ostatnio w pracy? Coś, co pana zdenerwowało? Daniel Wojciechowski chciał pana zwolnić?

– Nie, wszystko było w porządku. – Mój głos zaczyna drżeć. Najgorsze, że nie jestem w stanie nad nim zapanować. Mam wrażenie, że siedzący obok mnie mężczyzna zaraz wystrzeli w moją stronę z armaty.

– Aha – stęka i zamyka swój mały kajecik, mając cały czas w środku palec. – To dlaczego włamał się pan do domu Daniela Wojciechowskiego i go zaatakował?

Bum.

Czuję, jak szczęka leci mi w stronę podłogi, ale w ostatnim momencie zaciskam zęby, nie pozwalając jej na to. Muszę zachować spokój, nawet jeżeli okazywanie emocji w tym momencie jest jak najbardziej na miejscu.

– Nie rozumiem, o co panu chodzi. To dlatego przyczepiliście mnie do łóżka? To jakaś moda?

– Moda? – powtarza po mnie.

– Tak, ostatnio zrobiliście to samo z moją znajomą Anną Radwańską.

– Zna ją pan?

– Oczywiście. – Mrużę oczy, próbując wyłapać cokolwiek z jego reakcji. Jest zdziwiony, ale czy szczerze? Może udaje? Może gra przede mną jakieś przedstawienie?

– Aha. – Znowu ten okropny dźwięk. – Do pani Anny przejdziemy zaraz. Co pan robił w domu Daniela Wojciechowskiego?

– Poszedłem go odwiedzić. Martwiłem się, bo ostatnio zmarł mu ojciec.

– Jego ojciec? – znowu po mnie powtarza, ale tym razem jego wzrok jest inny. Jest zdziwiony, mruży oczy i robi dziwny dzióbek. Jego mina jednoznacznie komunikuje coś w stylu „spotkałem kosmitę”.

– O co chodzi? – nie wytrzymuję.

– To ciekawe, bo wiemy, że ojciec pana Daniela miał się dobrze, przynajmniej dopóki go pan nie zabił.

Ból głowy, który mi doskwierał, potęguje się z każdą mijającą sekundą.

Pokój nagle przestaje mieć ściany. Rozpływają się, a siedzący niedaleko policjant staje się rozmytą plamą.

Rozdział 2

wcześniej

Anna

Umówiłam się dziś z Kamilą, jedyną osobą z liceum, z którą od skończenia szkoły średniej mam kontakt.

– Dobrze wyglądasz – rzuca, gdy tylko przed nią staję.

Zawsze ceniłam w niej to, że potrafi powiedzieć komuś coś miłego. Większość koleżanek nigdy mnie nie komplementowała. Z reguły nic nie mówiły, ale zdarzały się takie, co punktowały za to, że mam niezwykle chude nogi i stosunkowo grube kolana. Ale nie Kama.

– Ty też – mówię w rewanżu, ale szczerze. Od ostatniego spotkania schudła kilka kilogramów, co wiem, że stanowiło dla niej nie lada wyzwanie. Ma nerwicę natręctw i dość stresujące życie, więc osładza je sobie toną krówek.

– Dziękuję – rzuca, szczerząc się i pokazując ładne zęby, które w liceum prostowała metalową zbroją. Wtedy narzekała przy każdej okazji, a w szczególności podczas obiadów i innych posiłków, gdy jedzenie wchodziło jej w klamry. Teraz zachwyca uśmiechem. – Ja już nie mogę w domu wytrzymać. Mam wrażenie, że stoję na krawędzi i byle podmuch spowoduje, że runę w przepaść – wyrzuca z siebie chwilę po tym, jak młody kelner spisał nasze zamówienie.

– Co się dzieje? – pytam zmartwiona.

– Nic ponad normę. Mój mąż ma kryzys wieku średniego i zupełnie nie bierze pod uwagę, że nie jest sam na ziemi. – Chyba zrobiłam zdziwioną mina, bo od razu dorzuca: – Wiesz, że Jędrzej jest starszy od nas kilka lat, więc czterdziestkę ma już na karku i chyba próbuje zakląć rzeczywistość. Zaczął biegać, zapisał się na basen, chociaż z młodym nigdy nie chciał chodzić. Twierdził, że wkurzają go stare baby, które pływają żabką, jakby zwiedzały, i dzieci, przemieszczające się w poprzek toru. A teraz nagle wstaje rano o piątej i jeździ w garażu na rowerze…

– Jak to? – przerywam jej zdziwiona.

– Kupił sobie taki stelaż, trenażer. Wpiął w niego rower i kręci, oglądając seriale na Netflixie. Potem biega lub jedzie na basen. Nagle ma na wszystko czas, tylko nie na zajęcia z dziećmi, a ja muszę dymać, bo on taki biedaczek zapracowany. A jak mu zależy, to na trzy godziny treningu ma czas. Obłudna świnia – prycha, widocznie zaczerwieniona na policzkach.

– Współczuję.

– Ja sobie też. Mam nadzieję, że długo tak nie pociągnie. On ma do większości rzeczy słomiany zapał. Kiedyś, jak jeszcze nie było dzieci, to wkręcił się we wspinaczkę.

– Pamiętam – rzucam zgodnie z prawdą. Podczas jednej z wizyt opowiadał mi o jakichś ścieżkach, które robił. Nic z tego nie rozumiałam, ale kiwałam głową z aprobatą.

– Wtedy nakupował sobie sprzętu. Zapisał się na kurs. Planował nawet wyjazd na jakiś obóz treningowy i nagle przestał. Stwierdził, że mu się jednak nie podoba. Liczę, że teraz też tak będzie. – Wybucha śmiechem i kręci głową. – Czasami ci zazdroszczę.

– Mnie? – dziwię się. Jak dla mnie kobieta z mężem i dziećmi stoi wyżej w hierarchii niż ja. Jeszcze nie spotkałam faceta, który by mi w pełni pasował, ale zazdroszczę tym, co mają już to za sobą. Czasami boję się, że jest dla mnie już za późno i na wieki zostanę sama.

Patrzę na Kamę, zupełnie nie wiedząc, co w moim życiu może jej się podobać. Samotność? Smutek o poranku, gdy jestem chora i nie mam nikogo, kto by mi podał kubek z herbatą? Puste miejsca przy stole w niedzielne popołudnie, gdy zrobiłam obiad i fajnie by było, jakby ktoś to docenił? Brak wsparcia, gdy muszę się skonsultować ważnej sprawie, albo i tej błahej – jaki syrop kupić, czy jaki film wybrać? Czasami czuję, że zbyt wiele rzeczy spoczywa na moich barkach i nikt tego ciężaru nie chce ze mną współdzielić.

Jak dla mnie nie ma w tym wszystkim nic do pozazdroszczenia.

– Czego ci zazdroszczę? Moje dzieci mają jakieś kosmiczne akumulatory i nie potrafię im ich odpiąć od tych małych dupek. Mój mąż, zamiast mi pomagać z nimi, z domem, dokłada mi tylko obowiązków. Ostatnio wymyślił sobie, że pojedzie na basen rowerem i…? – Rozkłada ręce i wydyma usta. – Pękła mu dętka czy jakieś inne gówno… I co?

Kręcę głową i odbieram od kelnera moje zamówienie oraz ciastko dla Kamili, cały czas bacznie patrząc na rozmówczynię.

– Musiałam dymać na koniec miasta, żeby mu to przywieźć. Oczywiście w domu tego nie miał, więc jeszcze po drodze do sklepu rowerowego. On nie może skumać, że świat nie kręci się wokół niego.

– O matko… – śmieję się pod nosem, chociaż Kama nie ma zbyt radosnej miny.

– No i tak cały czas. A trzeba pamiętać, że ja jeszcze pracuję. Moja szefowa wymyśliła sobie, że wyjedzie na pół roku do Tajlandii.

– Wow.

– Może dla niej wow, dla mnie już nie. No, chyba że zabierze mnie ze sobą, ale nic na to nie wskazuje. Teraz muszę jej pomóc ogarnąć firmę, przygotować ją na rewolucję i pracę zdalną. Trzeba przerobić biuro, aby było specjalne pomieszczenie do telekonferencji z nią.

– Co? – reaguję podniesionym głosem.

– Wymyśliła sobie, że chce, aby podczas rozmów z zespołem nie była małym ludzikiem na ekranie laptopa, ale prawie że normalnych rozmiarów.

– Ciekawe.

– No, bardzo. Tylko dowala mi pracy każdego dnia, a i tak mam sporo obowiązków.

– Współczuję – komentuję, licząc, że zaraz przerwie swoją mowę. Lubię ją, ale czasami jej gadulstwo mi doskwiera. I tak jest dzisiaj.

– Ja sobie też, a to nie koniec dramy. Jak już wyjedzie, będę musiała zająć się spotkaniami u klientów. Targami, konferencjami, a już teraz nie wiem, w co mam ręce włożyć.

– I tak źle, i tak niedobrze.

– Dokładnie, ale zmieńmy temat. Jak u ciebie? Jak praca?

Opowiadam jej wszystko, ciesząc się, że moje życie jest spokojniejsze. Praca u Daniela to wręcz relaks. Popijam gorącą jeszcze herbatę, gdy Kamila wypala:

– Słyszałaś, że niedługo planują zjazd absolwentów naszego liceum?

Ostatnio jakoś nie śledzę informacji na grupach czy stronie dawnej szkoły, a na list z zaproszeniem nie mam co liczyć. Już lata temu wyprowadziłam się z domu, w którym mieszkałam za dawnych czasów, więc jeżeli coś przyszło, to pewnie tam.

– Nie, nie wiedziałam. A wiadomo coś? – dopytuję.

– Jeszcze nie.

– A właśnie! – Biorę do ręki małą łyżeczkę i wbijam ją w panna cottę z musem z malin. – Mówiłam ci, że ostatnio mocno skumplowałam się z Igorem, tym z równoległej be? – rzucam. Od dawna chciałam jej o tym powiedzieć. Wiedziałam, że od razu zaczęłaby się doszukiwać jakichś randkowych akcji, a tego bardzo nie chciałam. Tym razem ciekawość jej reakcji wzięła górę.

– Igorem? – pyta, jakby zupełnie nie kojarzyła. Pewnie bym się nie dziwiła, gdyby nie fakt, że jej ówczesny chłopak chodził do właśnie tej klasy. Patrzę na nią i czekam. – Jakim Igorem?

– No… – W tym momencie dociera do mnie, że nie wiem, jak ma na nazwisko, a nie pamiętam z czasów szkoły. – No Igor, taki wysoki. Wyjechał do Australii, ale wrócił.

– Nie. – Kręci głową.

– Co „nie”? – Zupełnie nie rozumiem jej reakcji. Równie dobrze mogłaby powiedzieć coś w innym języku.

Kama odstawia kubek i schyla się do swojej torebki. Po chwili wyjmuje z niej telefon i zaczyna na nim stukać, po czym odwraca w moją stronę ekran.

– To jest Igor Włodarski. Chodził do równoległej klasy.

Wlepiam w niego wzrok, zupełnie nie rozumiejąc, o co tu chodzi. To nie jest mój Igor.

– Umarł dwa lata temu, miał jakiś wypadek w Australii – kontynuuje.

Mam wrażenie, że żuchwa zjeżdża mi do dołu.

– To niemożliwe… – dukam po chwili szoku bardziej do siebie niż do Kamili.

Pamiętam dobrze, jak zagadał w sprawie pogrzebu Delmy. Jak wspominaliśmy czasy liceum. Na sto procent nawiązał do naszej szkoły. Do mojej szkoły.

– Sorry, nie wiem, o co chodzi, ale to prawda. Znam jego siostrę. Nie jakoś dobrze, ale wpadłam na nią chwilę po tym, jak zginął.

– Zginął… – powtarzam bezmyślnie.

– No, mówiłam przecież, miał wypadek, i to z serii głupich. Jeździł na motorze i stanął, żeby zrobić zdjęcie. Oparł się o maszynę, a ta się przewróciła i spadł w przepaść.

– O kurwa… – szepczę, odkładając łyżeczkę. Jakoś w ułamku sekundy przestało mi się chcieć dalej jeść.

– Jak to usłyszałam, to przeszły mnie ciarki, szczególnie że od lat kłócimy się z moim starym o motor.

– Co?

– No ten jełop wymyślił sobie, że chce na urodziny kurs jazdy na motorze, a na czterdziestkę chciał kupić sobie jednoślad.

– Rozumiem, że byłaś na nie.

– Pewnie! – piszczy. – Mamy dzieci, nie chcę zostać wdową w młodym wieku. Jest ostatnio skupiony na sobie, ale przez lata pomagał całkiem dobrze. Poza tym żywię do niego jeszcze jakieś uczucia. – Uśmiecha się do mnie.

Przypominam sobie jej ostatnie zdjęcie, które wrzuciła na Facebooka. Jest na nim razem z ojcem swoich dzieci, patrzą sobie głęboko w oczy. I mimo jej narzekania na męża wiem, że kocha go całym sercem.

Gada jeszcze o tym motorze, dzieciach. Staram się czynnie w tym uczestniczyć, ale cały czas myślami wracam do jednego.

Kim jest gość, którego zaczynałam uważać za przyjaciela?

Kiedyś mama powiedziała, że nie można ufać wszystkim. Nie chciałam jej w to wierzyć. Wolałam patrzeć na ludzi, wierząc, że są dobrzy. Oczywiście sparzyłam się wielokrotnie, a mimo to nadal trwałam w swoim złudnym przekonaniu, a teraz… Teraz dostałam z półobrotu w splot słoneczny. Zatkało mnie. Odebrało oddech i spowodowało, że wszystko straciło sens.

Rozdział 3

Igor

Nie rozumiem nic z tego, co się stało.

Próbuję wydłubać z mojej pamięci, co się wydarzyło. Zadzwoniła Anna, błagając o pomoc. Pojechałem do Daniela. Dom wyglądał na pusty. Przeszedłem przez ogrodzenie i ruszyłem w stronę budynku od frontu. Przyłożyłem twarz do okna, ale panowała w nim totalna pustka.

Obszedłem dom od drugiej strony. Jak byłem raz u Daniela, widziałem pomieszczenie gospodarcze, do którego można było się dostać od tarasu. Trochę na uboczu, więc potencjalnie daleko od salonu. Podszedłem do tych drzwi i nacisnąłem klamkę. Sam nie mogłem w to uwierzyć, ale ona ustąpiła. Popchnąłem drzwi do środka i wszedłem.

Torba na plecach mi ciążyła, ale usiłowałem iść delikatnie. Nigdy nie byłem w tym pomieszczeniu i panująca w nim ciemność nie ułatwiała. Bałem się, że zaraz w coś przywalę, ale szedłem. Kroczek za kroczkiem, stopa za stopą, szurając nogami po podłodze, ale starałem się robić to jak najciszej, aby nie zwrócić na siebie uwagi. O ile ktoś był w domu, bo tego zupełnie nie wiedziałem.

Rozsądek podpowiadał mi ucieczkę, ale przecież musiałem sprawdzić, co się stało z Anną. To mogła być szansa dla mnie, żeby zakończyć to, co schrzaniłem.

Latarnia na zewnątrz na szczęście dawała sporo światła. Wszedłem do salonu i stanąłem, próbując wyłapać jakikolwiek szmer. Nadal nic. Przez głowę przeleciała szalona myśl, że może coś źle zrozumiałem. Może Anna już stąd poszła, a ja jak debil pognałem na terytorium wroga i nic dobrego mnie nie może spotkać.

Nagle usłyszałem krzyk, a bardziej pisk. Trwał ułamek sekundy, dlatego nie wyłapałem, czy to jej głos. Czy był to głos Anny? Raczej kobiecy, ale nie byłem pewien. Wiem, że wybrzmiał gdzieś w głębi domu. Odczekałem kilka minut i powoli ruszyłem w kierunku, z którego wydawało mi się, że dobiegał.

Serce waliło mi jak oszalałe, a dłonie pociły się, jakby dookoła panowały tropikalne upały. Przesuwałem stopy po podłodze, bo światło z ulicy przestało rozjaśniać wnętrze. W ferworze pakowania nie zgarnąłem czołówki, czego wtedy bardzo pożałowałem. Coraz bardziej zdenerwowany szedłem do przodu. To było zupełnie nieracjonalne. Powinienem uciekać gdzie pieprz rośnie.

Byłem w cudzym domu, szukałem kogoś, kogo w sumie też nie powinno tam być… Nic dobrego z tego nie mogło wyniknąć.

Minąłem łazienkę, gdy nagle usłyszałem za sobą jakiś szmer.

Nie zdążyłem się obejrzeć, gdy poczułem uderzenie czegoś twardego na potylicy.

A potem już zapadła ciemność.

Rozdział 4

wcześniej

Anna

Po rozmowie z Kamilą długo miotam się z myślami, niektórymi naprawdę absurdalnymi. Rozważam na przykład, czy jest opcja, że to ona się pomyliła. Może nie miała na myśli tego Igora. Może jakimś cudem do naszego liceum chodziło kilku chłopaków o tym imieniu i jakoś przegapiłam ten fakt.

Nie wiem dlaczego, ale my, ludzie, uwielbiamy sobie tłumaczyć zaistniałe sytuacje w taki sposób, żeby nam jak najbardziej pasowały odpowiedzi.

Oczywiście najpierw wmawiam sobie, że Kama przez swoje zabieganie i mnogość spraw na głowie pomyliła osoby. Już kiedyś zdarzyło nam się rozmawiać o sklepie z ciuchami, nawet się o niego pokłóciłyśmy, bo jedna twierdziła, że ma zielone ściany, a druga niebieskie. Później się okazało, że to ona się pomyliła, bo chodziło jej o inny w równoległej alejce w centrum handlowym.

Teraz też mam taką nadzieję, ale gaśnie ona szybko, gdy sama zaczynam szukać.

„Igor Włodarski zmarł. Nigdy go nie zapomnę”.

Tylko tyle wystarcza, żebym poczuła, jak zjedzona chwilę wcześniej bagietka z łososiem wraca i chce uciec mi z brzucha. Patrzę na jego zdjęcie, zupełnie nie mogąc odkopać go w pamięci z czasów szkolnych. W sumie nie ma co się dziwić. Nigdy nie byliśmy znajomymi. Chodziliśmy do jednego liceum, ale w jednym budynku przez tyle lat mijałam kilkaset osób i z większością nigdy nie rozmawiałam. Z nim również.

Przeglądam jego profil na Facebooku, który nie został usunięty ani zamknięty przez bliskich. Pod większością postów są komentarze z kondolencjami.

„Byłeś najlepszy”.

„To niemożliwe, wróć”

„Mieliśmy iść na piwo”.

Każdy na swój sposób żali się, że brakuje mu kolegi. Nie mogę się pod tym podpisać, bo go nie znałam. Przez chwilę jeszcze się łudzę, że może w naszej szkole moim roczniku był więcej niż jeden Igor. Wchodzę na stronę szkoły i odnajduję zakładkę „Absolwenci”. Już kiedyś widziałam, że ktoś wrzucił zdjęcia każdej klasy, a pod spodem podpisał jej skład.

W trzech klasach z mojego rocznika poza Włodarskim nie było żadnego innego Igora.

Dezorientacja przechodzi w zdenerwowanie. Zupełnie nie wiem, kim jest człowiek, który wpełzł w moje życie i stopniowo zaczął odgrywać w nim coraz ważniejszą rolę. Wkroczył w nie z uniesioną głową i niesamowitą pewnością. Wykorzystał dane, które często były łatwo dostępne, a ja bez sensu uznałam je za tajemne. Na stronie szkoły znajduję też wszelkie informacje o pogrzebie nauczycielki, łącznie z jej ksywką – „Delma”. Zagadał niby od niechcenia, bo nie odebrałam tego jako podryw. Nigdy nie był wobec mnie natarczywy.

Nie wiem, kim on jest, ale na bank dobrze mnie rozpracował. Dokładnie wiedział, co lubię, jaka jestem, jak się zachowuję. Wpasował się do mojego życia niczym brakujący puzzel. Zawsze go podziwiałam, jak doskonale reaguje na moje dziwne zachowania. Nie komentuje ich w sposób standardowy. Przyzwyczaiłam się, że większość osób naśmiewa się z mojego niejedzenia pizzy z serem. „Jak można jeść tak jeść pizzę?! Bez żadnego sera?! To profanacja!” – grzmią, a ja nie reaguję. On skomentował tylko, że sam nie lubi rosołu, co wywołuje falę zdziwienia, więc w pełni mnie rozumie. Taki pakt odmieńców.

Innym razem, gdy wkurzyłam się na kuriera, który pogniótł mi list, co nie jest niczym strasznym, Igor nie zrobił wielkich oczu jak nawet Kama, która zna mnie jak mało kto, tylko wyjął mi go z dłoni i włożył w książkę, aby koperta się wyprostowała.

Teraz wiem, że nie były to przypadkowe zachowania, ale perfidny plan. Tylko dlaczego? Czemu miał służyć? Dlaczego chciał zyskać w moich oczach?

Pytania te rezonują mi w głowie, a ja nawet oczami wyobraźni nie mogę wygenerować jakichkolwiek odpowiedzi. Dlaczego jakiś obcy facet postanowił wedrzeć się w mojej życie, udając kogoś innego? Na pewno nie chodziło o aspekty seksualne i wykorzystanie mnie w tej kwestii, bo już wiele razy byliśmy sam na sam u mnie w domu, więc miał okazję, żeby zrobić mi krzywdę, a on nie wykonał jakiegokolwiek ruchu wskazującego na zainteresowanie mną.

Wiele godzin siedzę, patrząc na zdjęcia Igora, tego mojego Igora, na jego profil na Instagramie, zastanawiając się, kim jest i dlaczego się mną zainteresował. Nigdy nikomu nic nie zrobiłam. Nigdy nikt przeze mnie nie cierpiał.

A jednak ktoś postanowił wejść w moje życie z brudnymi butami i mocno mi namieszać.

Rozdział 5

Igor

Lawiruję między jawą a snem. Nie wiem, co jest prawdą, a co moją wyobraźnią.

– Synku, jak się czujesz? – Mama nachyla się nade mną, po czym całuje w czoło.

Jej twarz jest jakaś dziwna. Ma płaski nos, a oczy zbyt daleko od siebie. A potem widzę tatę. Jest taki wysoki i dużo przystojniejszy, niż pamiętam go ze zdjęć, z tych kilku, które widziałem w szafie u mamy. Wszystko pojawia się na chwilę, po czym znika.

– Panie Igorze? – słyszę.

Otwieram powoli oczy. Koło łóżka stoi dość potężna kobieta. Jej mina jest nijaka. Ani się uśmiecha, ani złości.

– Jak się pan czuje? – pyta.

Nie umiem jej odpowiedzieć. Kręci mi się w głowie, ale nic nie boli. Pewnie naćpali mnie środkami przeciwbólowymi. Patrzę na kobietę, próbując się uspokoić. Ma ładną twarz, chociaż o dość nietypowych rysach. Lekko skośne oczy i niezwykle ciemne włosy, a do tego niesamowicie gładka skóra, mimo że już nie jest nastolatką.

Moje myśli latają jak szalone, a ja nie mogę się na niczym skupić. Moja mama, rana na brzuchu, Anna, ojciec Daniela, on sam…

– Proszę pana, jak pan się czuje? – powtarza pytanie.

Nie wiem, co powinienem odpowiedzieć. „Dobrze”? Mam wrażenie, że lewituję. Nie leżę na łóżku, ale się unoszę. Pływam po powierzchni niczym Aladyn na swoim dywanie. A może powinienem odpowiedzieć, że źle? Tylko że nic mnie nie boli, tak jak poprzednio, gdy naszedł mnie ten okropny policjant.

– Jest okej – wyduszam w końcu z siebie, a przez jej twarz przechodzi coś na kształt uśmiechu, po czym odwraca się i bez słowa wychodzi z pomieszczenia.

Unoszę delikatnie głowę, aby zerknąć na moją rękę. To, co widzę, niestety wcale mi się nie podoba. Nadal jestem przykuty do ramy łóżka.

Kilka minut później drzwi zaczynają się otwierać, a ja jestem pewny, że zaraz wkroczy przez nie ten niemiły policjant. Na szczęście się mylę. Wchodzi kobieta w medycznym stroju o nietypowym kolorze. Wyblakły lub wypłowiały różowy.

– Dzień dobry – słyszę sympatyczny głos. – Cieszę się, że jest pan z nami.

„Jest pan z nami” – powtarzam po niej w myślach. Nie wiem dlaczego, ale od razu wyobrażam sobie siebie z zamkniętymi oczami, skrzyżowanymi rękoma na piersi, a wokół pobrzmiewa smutna muzyczka.

– Mhm – wydaję z siebie dziwny dźwięk. Chciałem coś powiedzieć, ale mój głos nie chce się uformować w nic przypominającego słowa.

– Boli coś pana?

Podchodzi bliżej, a do mojego nosa dociera słodki, kwiatowy zapach. Ma ładne oczy, błękitne. Uśmiecha się do mnie, ale ja nie jestem w stanie odpowiedzieć tym samym.

Kręcę tylko głową, bo faktycznie niczego nie czuję. Ale jest to dość dziwny stan. Jakbym był na haju.

– Wie pan, co się stało?

Siada na łóżku obok. Nie chcę być nachalny i przerzucam wzrok z jej twarzy na dłonie. Kolorowe paznokcie jakoś do niej nie pasują. Wygląda na spokojną, stonowaną osobę, a jej manicure mieni się tęczą kolorów.

– Słyszy mnie pan? – rzuca po chwili, a ja uzmysławiam sobie, że chyba dziwnie się zachowuję.

Znowu na nią spoglądam. Potakuję zgodnie z prawdą. Zupełnie nie wiem, co się stało i dlaczego czuję się znacznie gorzej niż poprzednio. Gdy przyszedł ten policjant, było w miarę dobrze. Bolał mnie brzuch, ale nic więcej, a teraz moje ciało niby nie boli, ale daje mi znaki, jakby zostało przejechane przez walec drogowy.

– Proszę pana, proszę na mnie spojrzeć.

Robię to momentalnie. Jej głos zaczyna brzmieć niepokojąco.

– Czyli słyszy mnie pan? – Uśmiecha się, a do mnie dociera, że odpowiedziałem na przedostatnie pytanie, a nie ostatnie, co wyszło dość dziwnie.

– Ja… – podejmuję drugą próbę. – Ja nic nie…

– Proszę spokojnie – odpowiada kobieta. Wstaje z łóżka, odwraca się i rusza do wózka przy drzwiach, na którym coś stoi, ale z mojego miejsca nie widzę, co to jest. Po chwili wraca z butelką wody. Odkręca ją i podaje mi. – Był pan intubowany przez kilka dni.

Przejmuję od niej butelkę. Dotykam ustami plastiku i cały się napinam.

– Intubowany? – chrypię słowo, które znam, ale w tym momencie nie wiem, czy rozumiem jego sens. Chyba robię jakąś dziwną minę, bo kobieta ponownie przysiada obok i się uśmiecha.

– Niestety, ale musieliśmy wprowadzić rurkę do pana gardła. Inaczej by pan nie przeżył. Nagle poczuł się pan znacznie gorzej. Teraz jest już dobrze, ale może mieć pan problemy z mówieniem. To normalne. Proszę dać sobie czas, dużo pić i odpoczywać.

Szczerzy się jak gdyby nigdy nic, zapominając, że moja ręka jest przypięta kajdankami do ramy łóżka. W sumie miło z jej strony. Anna opowiadała o wrogości personelu, mnie najwyraźniej jeszcze nie wszyscy znienawidzili.

– Bardzo się cieszę, że jest z panem już lepiej. – Pochyla się nade mną i mówi ciszej: – Nie wierzę w to, co mówią, nie wygląda pan na takiego – rzuca, po czym odwraca się i wychodzi, zostawiając mnie zupełnie zdezorientowanego.

Rozdział 6

wcześniej

Anna

Kolejna czerwona żaróweczka zapaliła mi się, gdy Igor do mnie przyszedł i zaczął wypytywać o moje samopoczucie. Mama zawsze powtarzała, że nie lubi, jak ludzie się żalą. Lepiej takie rzeczy zachowywać dla siebie. Dlatego nigdy nie słyszałam, żeby komuś opowiadała, że coś jej dolega. Jak to teraz mówi młodzież, poprawiała koronę i szła dalej.

A dobrze wiedziałam, że miała na co narzekać. Od zawsze doskwierały jej plecy. Dopiero jak zemdlała z bólu, dowiedziałam się, jak bardzo było źle.

– Wezwę karetkę – rzuciłam, gdy przyklękłam przy niej.

Była już świadoma, ale nadal nie mogła się ruszyć, a o wstaniu z zimnej podłogi nie było mowy. Od razu poleciałam do jej sypialni i z szafy wyciągnęłam ciepłe koce. Wsunęłam dwa pod nią, a trzecim przykryłam. Miałam wtedy siedemnaście lat i nigdy wcześniej się tak nie bałam. Na szczęście godzinę później przyszedł tata. Pomógł podnieść mamę i położyć ją na łóżku. Dopiero następnego dnia, gdy zupełnie nic się nie pomagało, pozwoliła wezwać karetkę.

Patrząc na nią, nauczyłam się nie narzekać, dlatego tak bardzo zdziwiło mnie pytanie Igora, szczególnie że nie dałam mu do tego powodów. Nigdy nie narzekam na plecy, które podobnie jak u mamy często o sobie przypominają. Nie mówię, jak skręca mnie ból menstruacyjny. Tylko gdy jestem sama w domu, pozwalam sobie na pojękiwania, termofor i nospę połączoną z tabletką przeciwbólową. W towarzystwie zawsze zaciskam zęby, udając twardszą, niż jestem.

Nie wiem, dlaczego przy nim po raz pierwszy złamałam moją zasadę.

– Ostatnio średnio sypiam – powiedziałam zgodnie z prawdą. – Mam wrażenie, że coś jest ze mną nie tak.

– W jakim sensie? – Swoim zwyczajem zmrużył oczy i przechylił głowę na bok. Wyglądał na szczerze zatroskanego.

– Nie mogę zasnąć, a później się budzę, kręcę. Zegarek pokazuje mi, że śpię pięć godzin, a czasami i mniej, gdy wcześniej spałam po osiem.

– Robiłaś ostatnio badania krwi?

Pokiwałam głowa potakująco. Od czasów gdy rodzice umarli na przestrzeni dwóch lat, każde na chorobę, którą można było wykryć wcześniej zwykłą morfologią, raz w roku robię przegląd i dotychczas wszystko było w normie.

– Nic niepokojącego się nie dzieje.

– To może śpisz na jakiejś żyle wodnej. Słyszałem, że takie rzeczy mogą uprzykrzyć życie.

Nie podłapałam tematu. Nigdy nie wierzyłam w tego typu farmazony i nic się nie zmienia w tej kwestii, nawet jak od dwóch tygodni czułam się jak cień siebie.

A wtedy stało się coś dziwnego, chociaż dopiero po jakimś czasie to sobie uzmysłowiłam.

Igor spektakularnie rozlał kawę. Wszystko pływało. Zalał moją gazetę z zagadkami kryminalnymi, chusteczki higieniczne. Poleciałam po mopa i szmaty do kuchni, a gdy szukałam wiadra, usłyszałam dziwny szelest. Dopiero po jakimś czasie zrozumiałam, że był to dźwięk wyjmowanych z blistra tabletek. Wtedy tego nie wyłapałam.

Gdy wkrótce wyszło, że Igor nie jest tym, za kogo go uważałam, puzzle wskoczyły mi na odpowiednie miejsca. Oczywiście się nie przyznałam.

– Jak sypiasz? – spytał mnie tydzień później.

– Jest fatalnie. Mam wrażenie, że ktoś za mną chodzi i słyszę głosy. Chyba wariuję.

Dopiero w szpitalu, gdy nie miałam dostępu do moich leków, zorientowałam się, że to one miały zły wpływ na moje samopoczucie. Wróciłam do domu i wyrzuciłam wszystko do śmieci, po czym kupiłam nowe leki. Zmarnowałam sporo dobrych tabletek, ale nie wiedziałam, które on podłożył. Nie chciałam ryzykować.

Szkoda, że tak późno się zorientowałam, że coś jest nie tak. Miałam już tyle okruszków świadczących o tym, że ktoś chce dla mnie źle… Nawet raz zagadnęłam o niego Daniela, choć wtedy nie kierowały mną żadne podejrzenia, ale zwykła ciekawość – no i potrzebowałam informacji, żeby zorganizować niespodziankę.

– Dobrze znasz Igora? – rzuciłam pewnego dnia, gdy spotkałam Daniela.

Jadł właśnie zamówione w pobliskiej knajpie tajskie jedzenie. Wielokrotnie mnie zapraszał do wspólnej konsumpcji, jednak ja za każdym razem odmawiałam. Jakoś nie chciałam się z nim zbyt spoufalać. To rozgraniczenie pracodawca–pracownik w sytuacji, gdy się mieszka pod jednym dachem, było mocno zaburzone, a wspólne posiłki mogłyby to totalnie rozwalić, szczególnie że Daniel jest przystojnym mężczyzną.

Już przy pierwszym spotkaniu zauważyłam jego oczy. Szare, z ciemną oprawą. Takie lubię najbardziej. Starałam się o tym nie myśleć, ale też nie stwarzałam zbyt wielu sytuacji, gdy zostawaliśmy sami. Tego dnia jednak ciekawość wzięła górę.

– Igora? W sensie Rożka? – spytał, jakby nie do końca zrozumiał moje pytanie.

– Rożka?

– Igor mi do niego nie pasuje, a kiedyś zorientowałem się, że jego imię czytane wspak to Rogi, i tym sposobem wyszedł Rożek – wyjaśnił, a ja pokiwałam głową potakująco. – A co do tego, czy go dobrze znam, to chyba całkiem nieźle, ale bez przesady. – Zamknął puste pudełko, gdzie przed chwilą był ryż z kurczakiem i chyba ostrym sosem, którego zapach wypełnił pomieszczenie.

– Od dawna się znacie?

Wstał od stołu, podszedł do blatu kuchennego i wrzucił pudełko do mieszczącego się tam, gdzie w każdym polskim domu, kosza na śmieci.

– Coś się stało? – spytał, stojąc do mnie plecami.

Wiedziałam, że nie zignoruje mojego zainteresowania, ale i tak się cała napięłam i wstrzymałam oddech, co było zupełnie bez sensu.

– Niedługo ma urodziny, chciałam mu zrobić niespodziankę – zdradziłam powód mojego wypytywania.

Odwrócił się w moją stronę i oparł o blat. Z odległości paru metrów wyglądał niezwykle pociągająco. Miał zmierzwione włosy, jakby chwilę temu wstał z łóżka. Dopiero wtedy zauważyłam, że coś przykleiło mu się do brody. Najchętniej podeszłabym do niego i usunęła to, a później…

Potrząsnęłam głową na boki i odgoniłam te głupie myśli. Od dawien dawna nie byłam z facetem i chyba zaczyna mi to ciążyć. Kiedyś wydawało mi się, że kobiety nie myślą o seksie. Że rozważania na ten temat są zarezerwowane dla mężczyzn. Zmieniło się to z chwilą, gdy zerwałam z chłopakiem, a w sumie to gościem, z którym seks był niesamowity.

Nie dość, że w łóżku nie tylko chodziło o zaspakajanie jego potrzeb, to jeszcze dużo mnie nauczył. Poznałam nowe pozycje, gadżety, które urozmaicają to, co dzieje się w sypialni, chociaż często robiliśmy to nie do końca w miejscach do tego przeznaczonych. Blat kuchenny. Łazienka. Zdarzyła się też kabina w toalecie w kinie, chociaż moim ulubionym była sypialnia u jego rodziców podczas imienin babci. Było mi niewygodnie, bo na łóżku leżały torby z prezentami i tona kurtek oraz płaszczy, ale cała ta akcja mnie mocno nakręciła.

I nagle zdecydował się na wyjazd do Londynu. Od początku znajomości mi o tym mówił, więc wiedziałam, że prędzej czy później się to wydarzy, ale gdy w końcu po upojnym seksie z czekoladą w roli głównej zakomunikował, że wyjeżdża, zrobiło mi się smutno. Nie był to związek oparty na miłości, ale bardziej na miłym spędzaniu czasu, więc on nie wierzył, że ja pojadę za nim, a ja tego nie przewidywałam.

Od tego czasu raz na jakiś czas wzdycham tęsknie do jakiegoś przedstawiciela płci męskiej, licząc, że może w jego ramionach, czy raczej w jego łóżku, dostałabym to, czego moje ciało ewidentnie potrzebuje.

– Ja w sumie nie znam go aż tak dobrze. Wiem, że matka umarła i że ma chyba siostrę – powiedział, a ja zmrużyłam oczy. Pamiętam, że wtedy pomyślałam, że coś mi się pomyliło. Że może źle zrozumiałam.

– Poznałeś ją?

– Nie, ale z tego, co pamiętam, nie mieszka w Polsce. – Daniel wzruszył ramionami.

– A znasz jakichś jego znajomych? Chciałabym zorganizować coś fajnego.

Patrzył na mnie przez chwilę, aż w końcu triumfalnie podniósł rękę.

– No pewnie, że znam! – Uśmiechnął się jak ktoś, kto po długich rozmyślaniach wygrzebał z głowy poszukiwaną myśl. – Przecież on kumpluje się z Jurkiem, wiesz, tym facetem, który robił mi remont.

– Tym wysokim z kręconymi włosami? – spytałam, chociaż na końcu języka miałam „tym z niesamowicie zbudowaną klatą, z którym chętnie umówiłabym się na kawę i nie tylko”.

– Tak. – Pokiwał głową. – Oni się chyba znają od dawna. Raczej nie studiowali razem, bo ten słabo skończył, ale jakoś zrozumiałem, że znają się od lat.

– A co studiował Igor? – spytałam, bo jakoś tak wyszło, że nigdy mi nie powiedział. On o mnie wiedział zdecydowanie więcej. Może dlatego, że o wszystko mnie wypytywał, a gdy ja odwdzięczałam się zainteresowaniem, szybko mnie zbywał. Natychmiast zmieniał temat.

To wszystko teraz zaczynało być dla mnie jasne. Nie wiedziałam, czy cokolwiek z tego, co mi mówił, jest prawdą, i czy Daniel jest jego prawdziwym kumplem, czy jego też zmanipulował, oszukał i omamił fałszywymi informacjami.

– Wspominał ci, że chodziliśmy razem do liceum? – wypaliłam nagle. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to było kłamstwo.

– Tak. Chociaż początkowo nic mi nie powiedział. Jak pokazałem mu twoje CV, nie zdradził się, chociaż nie mogę powiedzieć, żeby wpłynął na moją decyzję. Podobno w liceum niezbyt się lubiliście. – Puścił do mnie oko, a ja nie wiedziałam, jak to interpretować, chociaż miałam nadzieję, że to nie podryw. Tego bym nie chciała.

– Może nie tyle, że się nie lubiliśmy, raczej średnio znaliśmy. On chodził do innej klasy, równoległej, ale jednak mało czasu spędzaliśmy ze sobą poza szkolnymi imprezami. Moja uchodziła za niezwykle grzeczną. Same kujony.

– Ty też?

– Ja też. – Uśmiechnęłam się, pokazując zęby.

Faktycznie należałam do jednych z najlepszych w klasie. Uwielbiałam się uczyć i wtedy wierzyłam, że ciężką pracą jestem w stanie coś w życiu wskórać. Niestety później okazało się, że nie tylko to ma znaczenie, a bardzo często układy, znajomości, a czasami spory łut szczęścia, który jakoś rzadko kiedy wspierał mnie. Pewnie gdybym mogła przeżyć czasy licealne i studenckie raz jeszcze, bardziej postawiłabym na relacje i na znajomych, a nie książki, notatki. Pewnie więcej bym w życiu osiągnęła, no i bardziej korzystała z życia.

– A ty jak się uczyłeś?

– Ja? – zdziwił się moim zainteresowaniem. Podszedł bliżej i ponownie usiadł przy stole. – Różnie, to zależało od tego, czy mnie ojciec wkurzył. Jak byłem z nim na wojennej ścieżce, to olewałem wszystko. Czasami źle się z tym czułem, bo zależało mi na czymś. Jednak chęć dogryzienia mu często brała górę. Na studiach było już lepiej, bo wybrałem takie, jakie chciałem. Wbrew pozorom ojciec mi nie kibicował, a czasami miałem wrażenie, że czeka na moje niepowodzenie. Że mnie wywalą, ale ja się starałem jak nigdy. Gdyby mógł, doprowadziłby do tego, żeby mnie wylano, ale nie miał takiej władzy, co chyba jeszcze bardziej go irytowało.

– O matko, dziwne, co mówisz – skomentowałam. Moja mama była ze mnie bardzo dumna na każdym etapie mojego życia. Nawet jakbym chciała zostać panią zarządzającą toaletą, pochwaliłaby mnie za pomaganie innym.

– No, niestety ojciec nie był taki, jak go większość postrzegała. Inteligentny, wrażliwy na krzywdę innych. Tak myślało o nim wielu. A w rzeczywistości… cóż, chlał, lał matkę, a mnie traktował jak gówno. On zawsze dobrze wiedział, jak się zachować, nawet jak coś schrzanił. Mało osób wie, że wielu jego pacjentów zmarło przez jego brawurę albo fakt że mu ręka drżała, chociaż zawsze mówił, że odrobina wódeczki jest na uspokojenie nerwów. Przez lata zgromadził wokół siebie kółko wzajemnej adoracji, które kryło się wzajemnie, jak cokolwiek się działo, tak aby to szambo nie wypłynęło na zewnątrz. Pamiętam, jak kiedyś przez niego zmarł jakiś facet. Matka pierwszy raz wtedy zrobiła mu awanturę, ale nie dlatego, że przez niego zmarł człowiek, ale dlatego że zamiast go operować, był wtedy z inną.

– Zdradzał ją? – Słysząc to, poczułam się, jakby to dotyczyło mnie. W mojej głowie stworzyłam wizerunek pana Waldemara jako człowieka, który poświęcił swoje życie ratowaniu ludzi, a to, czego się dowiedziałam, mocno to wszystko nadszarpnęło. – Miał kogoś poza twoją mamą? – rzuciłam wścibsko, ale ciekawość wzięła górę.

– O tak! – prychnął. – Non stop. Pielęgniarki, lekarki, sąsiadki. Ja na początku myślałem, że te wszystkie kobiety go lubią, ale one go uwodziły, nawet jak moja mama była w pobliżu. On nie miał zahamowań. Nie żebym go bronił, o nie! – Uniósł ręce i pokręcił głową.

– Współczuję – odpowiedziałam, czując się dziwnie. Od dawna wiedziałam, że między synem a ojcem jest napięcie, a nawet dałam się wkręcić w próby rozmowy ze starszym panem. Nie wiem dlaczego, ale jakoś bez problemu przyjęłam za prawdę wizję, że to tylko ten młodszy jest zły.

Ale dlaczego? Tylko z powodu tego, że Waldemar Wojciechowski był lekarzem, a jako pielęgniarka czułam z nim nić porozumienia. Tylko tyle wystarczyło, aby wyłączyć rozum i dać się ponieść domysłom. Sęk w tym, że to oznaczało, że Daniel od środka jest wypełniony nienawiścią, chociaż nie wiedziałam, czy byłby w stanie przełożyć ją na czyny.

Napięta twarz, gdy stał obok łóżka ojca, nie musiała znaczyć, że coś chce mu zrobić. Przecież mógł mieć zły dzień. Mógł rozmyślać o czymś z pracy, a ja od razu zinterpretowałam to jednoznacznie. Że on go nienawidzi, że chce zrobić mu krzywdę.

Ale chyba najważniejszą chwilą tej rozmowy było to, gdy spytałam o adres Igora.

– A wiesz, gdzie ostatnio Igor się przeprowadził? – rzuciłam, zmieniając temat. – Muszę wiedzieć, żeby zrobić mu niespodziankę, a nie zapisałam adresu. – Wtedy faktycznie to planowałam. Zbliżały się jego urodziny, a ja chciałam ogarnąć dla niego coś fajnego. – Jak się tutaj sprowadziłam, przyszedł i przyniósł mi ciasto. Bardzo mnie tym rozczulił i chciałam się zrewanżować.

– Miło z jego strony.

– Wiem, dlatego chciałabym odwdzięczyć się tym samym i zrobić mu niespodziankę.

Daniel chwycił za telefon i zaczął w nim czegoś szukać. Po chwili pochylił się w moją stronę. Pachniał pięknie, dokładnie tak, jak lubię. Nuty korzenne, ciężkie, takie męskie. Musnął mnie ramieniem, a ja miałam wrażenie, że serce zaczęło mi szybciej bić.

– Nie znam dokładnie jego adresu, ale to jest na tej ulicy.

Odpalił Google Maps, powiększył obraz i pokazał na prostokąt, po czym przeszedł na opcję street view, gdzie widać było dokładny wygląd budynków.

– O, to ten! – oznajmił podniesionym głosem, jednocześnie podsuwając się jeszcze bliżej.

Siedzieliśmy niczym bardzo bliscy sobie ludzie. Czułam ciepło jego ciała, miałam wrażenie, że jego zapach wchodzi już w moje ubrania, co oczywiście nie było takie złe.

– Byłeś kiedyś u niego? – Zerknęłam na telefon i sięgnęłam po butelkę wody, dzięki czemu mogłam się trochę odsunąć. Bałam się, że zaraz ta bliskość źle się skończyć. Przynajmniej dla mnie.

– W sumie to nie. Parę razy go podwiozłem, ale nigdy nie wchodziłem. Nigdy jakoś tak nie było okazji. A to gdzieś zaraz miał wychodzić, a to nagle źle się poczuł.

Wtedy inaczej planowałam wykorzystać jego adres. Faktycznie zrobić mu niespodziankę. Teraz drżę na sama myśl, co mogę tam znaleźć.

Jednocześnie jednak chcę wiedzieć, czy mam się czego bać, czy wpadam w paranoję wywołaną odziedziczoną chorobą.

Rozdział 7

Igor

Otwieram oczy, zupełnie bez sensu licząc, że nie zobaczę tego, co widziałem przez ostatnie dni. Pomalowane na ohydny zielony kolor ściany, zwisająca z sufitu żarówka, bo podobno ktoś rozwalił klosz, a nie znalazł się chętny na zamontowanie nowego. I okna, które są tak daleko, że nie mogę do nich podejść. Po pierwsze dlatego, że rękę mam wciąż przykutą do ramy łóżka, a po drugie z powodu mojego osłabienia. Ciało nadal całe boli. Rana brzucha nie goi się najlepiej. Gdy przywieźli mnie do szpitala, podobno nie wyglądało to tak źle. Zaszyli mnie i tyle. Tylko potem wdało się zakażenie. Nikt nie wie, dlaczego tak się stało. Nagle się zatrzymałem, w wyniku czego mnie intubowano. Mam nadzieję, że już nic strasznego mnie nie spotka.

Leżę bez ruchu, gdy w pewnym momencie drzwi otwierają się z łoskotem i pojawia się w nich mężczyzna.

Znowu on…, myślę, żałując, że otworzyłem już oczy i nie mam szans zmienić tego stanu niezauważenie. Na szczęście za nim wchodzi kobieta.

– Dzień dobry – przemawia ona i delikatnie się uśmiecha. Od razu czuję się lepiej, że nie jest sam. – Mojego kolegę już pan zna, ja jestem starsza aspirant Milena Grabowska. Chcielibyśmy z panem porozmawiać – rzuca, po czym siada na łóżku obok, a jej kolega na krześle.

Wolałbym, aby to ona usiadła bliżej, ale się nie odzywam. Absurdalnie się cieszę, że ktoś do mnie przyszedł, chociaż wiem, że nie będzie to miła rozmowa. Każdy inny wchodzi, robi swoje i bez słowa opuszcza pomieszczenie – pani roznosząca jedzenie, pielęgniarki sprawdzające moje parametry, podające leki. Tylko lekarze mówią coś więcej, ale też ograniczają liczbę wypowiadanych słów. I gdy prawie już straciłem nadzieję, pojawiło się światełko w tunelu.

– Czy mógłbym zadzwonić? – próbowałem wczoraj. Przyszła do mnie młoda salowa, której wcześniej nie widziałem. Liczyłem, że może jakimś cudem nie wie, co się dzieje, że jestem o coś oskarżony, bo raczej niewinnych nie przykuwa się do łóżka.

Wyprostowała się, bo akurat zamiatała pod stojącym obok łóżkiem, i spojrzała na mnie, jakbym przemówił w obcym i zupełnie nieznanym jej języku.

– Zadzwonić? – powtórzyła po mnie i zrobiła wielkie oczy.

– Tak, chciałbym zadzwonić do… mamy. – Na szybko wymyśliłem kłamstwo.

Gdybym powiedział, że do koleżanki, mogłaby pomyśleć, że chodzi jednak o moją dziewczynę, a lepiej nie iść w tę stronę. Salowa nie była brzydka, więc postanowiłem zagadać ją inaczej. Przekrzywiłem delikatnie głowę, uśmiechnąłem się, ale nie jakoś za bardzo, za to spróbowałem rozweselić moje oczy. Taki mały podryw. Ona patrzyła jednak na mnie, nie mrugając nawet powieką, oparta o kijek od miotły.

Z jej ust wydobyły się dwa krótkie słowa:

– Nie mogę.

Poczułem, jakby mi walnęła z liścia w twarz… albo bardziej młotkiem w duży palec u stopy. Miałem ochotę wydrzeć się na cały głos. Zamiast tego zrobiłem smutną minę. Nie mogłem odpuścić po pierwszej odmowie.

– Nie mam kontaktu z rodziną. Nikt nawet nie wie, że tu jestem – brnąłem dalej w bajkową historię. – Moja mama na pewno bardzo się martwi, boję się, że nie wytrzyma tego stresu. Jest po dwóch zawałach… – Westchnąłem ciężko i pokręciłem głową, wydymając usta i ciągnąc ich kąciki w dół najmocniej, jak potrafiłem. – Tata zmarł trzy lata temu w wypadku i została nam tylko ona.

Przerwałem i spojrzałem na nią. Ponownie zmrużyła oczy. Wiedziałem, że to dobry znak. Zaczęła rozmyślać. Zastanawiać się nad tym, co powiedziałem.

Nie odpuszczałem:

– Mama mieszka sama, mimo że bardzo chciałem zabrać ją do siebie. Ale wie pani, jak to jest ze starszymi ludźmi. Są tacy uparci. Znają swoje mieszkania i w nich czują się najlepiej, mimo że nie mają tam nikogo, kto mógłby się nimi odpowiednio zaopiekować. Zresztą jak ostatnio dostała zawału, prawie umarła, bo była sama. To jest cud z nieba, że jest cały czas z nami. Zupełnie przypadkiem odwołali mi spotkanie nieopodal jej mieszkania i stwierdziłem, że wpadnę, bo obiecałem przesadzić kwiaty na balkonie. Gdy wszedłem do niej, panowała cisza. Myślałem, że gdzieś poszła, a okazało się, że leży w kuchni na podłodze… – Podniosłem się, stękając teatralnie. – Przeżyła kiedyś pani coś takiego? Była niemal przy śmierci bliskiej osoby?

Pokręciła głową z lekko otwartymi ustami. Miałem ją.

– Myślałem, że zejdę. Mama się nie ruszała. – Zamknąłem oczy i westchnąłem ponownie. Tym razem krócej, lecz jeszcze dramatyczniej. – Na szczęście szybko wyczułem puls – rzuciłem, chociaż zupełnie nie wiem, jak to sprawdzić. – Zadzwoniłem po pogotowie, robiąc cały czas masaż serca. Dobrze, że ostatnio w firmie mieliśmy szkolenie. – Tu akurat powiedziałem prawdę. Jedyne, co zapamiętałem, to że to wdmuchiwanie w nieprzytomnego powietrza wcale nie jest aż tak ważne. Istotniejsze jest to, aby uciskać regularnie klatkę.

– Wszystko z nią dobrze? – spytała zainteresowana, zupełnie jakby nie wyłapała, że chcę do niej zadzwonić, co chyba jest jasną informacją, że musiała to przeżyć. Logiczne myślenie nie jest jednak domeną większości, a to nie był czas na wypominanie jej tego. Poza tym w sytuacjach stresowych nasz mózg zaczyna wariować i średnio łączy kropki.

– Tak – odpowiedziałem z radością w głosie, sprzedając jej sztuczny uśmiech. – Udało się ją uratować, ale lekarze powtarzali wielokrotnie, że gdybym się spóźnił, mogłoby być różnie.

– Czyli jest pan bohaterem.

– Bohaterem? – zdziwiłem się. Wczuwałem się w rolę niczym hollywoodzki aktor. – Proszę nie przesadzać. Zrobiłem to, co każdy by zrobił na moim miejscu. Nic specjalnego. – Wzruszyłem ramionami.

– O nie. Nie każdy potrafi zachować zimną krew. Ja bym chyba padła. Kiedyś tutaj w szpitalu jedna pani, czekając na lekarza, zemdlała, gdy akurat czyściłam obok. Myślałam, że zejdę, mimo że chwilę później pojawił się lekarz i kilka pielęgniarek, dlatego dla mnie jest pan niesamowity.

– Dziękuję… – Znowu się uśmiechnąłem. – Mama jest dla mnie najważniejsza, dlatego tak bardzo chciałbym jej powiedzieć, że nic mi nie jest. Ona zawsze panikuje, jak się nie odzywam przez kilka dni.

– Moja mama też tak ma, chociaż jak ona nie odbiera, to zupełnie nie widzi w tym problemu. – Uśmiechnęła się, a ja poczułem, że jesteśmy jednym teamem.

– Dlatego tak bardzo chciałbym móc zadzwonić do niej albo nawet lepiej, do siostry, żeby choć ona jej wszystko opowiedziała – powtórzyłem moją prośbę.

– No dobrze, ale później. Teraz po oddziale kręci się moja przełożona, straszna zołza, co uwielbia się czepiać ludzi dla zasady, więc nie mogę już tutaj wchodzić, skoro sprzątałam, bo uzna, że coś źle zrobiłam, a nie chcę jej dawać powodów do zadowolenia. Rozumie pan?

– Oczywiście. – Pokiwałem głową.

– Ale postaram się wkrótce. Pan taki dobry człowiek jest, a oni tak źle pana traktują…

Wyszła, szczerząc się do mnie. Na miłej rozmowie się nie skończyło. Wpadła, jak obiecała, i zostawiła mi na piętnaście minut telefon. Na szczęście wcześniej wszystko obmyśliłem. Jak większość ludzi nie pamiętam numerów telefonu, ale na wszelki wypadek kiedyś spisałem sobie wszystkie najpotrzebniejsze i zapisałem w wiadomości roboczej na poczcie. W końcu przyszedł dzień, kiedy mogłem to wykorzystać.

Gdy wstukiwałem numer Anny, czułem się niczym James Bond na akcji. Euforia wypływała mi uszami, ale gdy usłyszałem „Abonent czasowo niedostępny”, zdębiałem. Tego się nie spodziewałem. Nigdy wcześniej nie wyłączyła telefonu, a mieszkając w dużym mieście, nie mogła wpaść w dziurę bez zasięgu.

Wysłałem wiadomość z prośbą, żeby przyszła do mnie do szpitala. Podałem adres, numer sali i dodałem, że to nie mój telefon. Minuty leciały. Czułem, jak cały się napinam. Zaraz miałem stracić mój dostęp do świata zewnętrznego. Czekając na jakiś kontakt ze strony Anny, zacząłem szukać informacji o tym, co się stało, ale nic nie znalazłem.

Patrzę teraz to na mężczyznę, to na kobietę i boję się, z jaką bombą przyszli. Wiem już, że Waldemar Wojciechowski jeszcze do niedawna żył, co jest dla mnie szokiem. Nie wiem, dlaczego założyłem, że umarł po mojej pamiętnej nocnej wizycie w domu Daniela. Dopiero później uzmysłowiłem sobie, że nikt tak naprawdę wprost nie powiedział, że stary Wojciechowski zmarł. To ja próbowałem upewnić w tym Annę, dodając kolejne szczegóły, między innymi o pogrzebie, a później kremacji, gdy nic z tego, co jej opowiadałem, nie stało nawet koło prawdy.

Anna opisywała dość szczegółowo, jak weszła do pokoju. Daniel miał na palcu to ustrojstwo do monitoringu, którego nazwa ciągle wyskakuje mi z głowy, a jego stary ledwo dychał. Potem on coś mówił o żałobie, stracie, a ja wszystko zinterpretowałem w określony sposób.

Na samą myśl chce mi się śmiać. Ja – mistrz manipulacji i prezentowania rzeczywistości w sposób alternatywny – popłynąłem. Dałem się wmanewrować jak małe dziecko mamione, że prezenty pod choinką zostawił gruby pan z brzuchem i w czerwonym stroju, który przecisnął się przez komin. W sumie to nie wiem, czy było to czyjeś celowe działanie, czy sam sobie taką wersję podpowiedziałem.

– Dzień dobry. – Mężczyzna kiwa głową i poprawia się na krześle metr ode mnie.

Śmierdzi potem, co próbował przykryć dezodorantem, ale intensywny zapach ciała zdecydowanie wygrywa, powodując, że pomieszczenie wypełnia kwaśny odór. Najgorsze, że nie mogę tego skomentować, a nawet dać po sobie znać, że coś jest nie tak. Chcę, żeby traktował mnie jako swojego przyjaciela.

– Dzień dobry – odpowiadam i podsuwam się do góry. Łóżko nie należy do najwygodniejszych i leżenie z zadartą głową nie jest komfortowe. Pozycja półsiedząca zdecydowanie bardziej mi odpowiada.

– Dobrze, że czuje się pan już lepiej – rzuca kobieta.

– Dziękuję – odpowiadam cicho, jakby mnie coś bolało, chociaż chwilowo działają silne leki przeciwbólowe.

– Na czym to ostatnio skończyliśmy…? – rzuca mężczyzna, a ja nie wiem, czy to pytanie do mnie, czy sam siebie zagaja. Ja dobrze pamiętam, na czym ostatnia rozmowa się urwała. I wiem, że zaraz ten temat wypłynie. – No tak, odpłynął pan, gdy powiedziałem, że ojciec pana Daniela żył, zanim…

Urywa i przez jego twarz przechodzi dziwny grymas, po czym spogląda na swoją koleżankę. Bawi się mną. Jest doskonałym graczem i dobrze o tym wiem. Nie komentuję tego, co mówi, tylko czekam.

– Przejdźmy do dnia, kiedy pan tu trafił. Co pan robił w domu Wojciechowskiego? Daniela Wojciechowskiego? – pyta kobieta, a jej partner wyciąga swój kajecik. Jest on tak mały, że mam ochotę spytać, czy na każde spotkanie bierze nowy.

– Pojechałem do niego, ponieważ się martwiłem.

– Martwił się pan? Dlaczego? Dał panu jakiś powód? – Policjantka nachyla się w moją stronę, a ja liczę, że jej zapach wyeliminuje ten kwaśny odór jej kolegi, od którego robi mi się niedobrze.

– Nie, to chodziło o nią – odpowiadam i od razu żałuję. Miałem tyle czasu i ani przez moment nie pomyślałem, co im powiedzieć, mimo że spotkanie z policjantami było nieuchronne.

– Nie chodziło o Daniela? – dopytuje kobieta, jakby nie zrozumiała mojej odpowiedzi.

Biorę głęboki oddech i od razu czuję ból brzucha, a pokój zaczyna mi wirować. Mimo mojego przygotowania do takich sytuacji ogarnia mnie stres.

– Panie Igorze, dlaczego pan tam pojechał? – Kobieta zadaje pytanie w innej formie.

– Bałem się o Annę – odpowiadam w końcu zgodnie z prawdą i poprawiam kołdrę. Zdenerwowanie powoduje, że najchętniej bym wstał i rozchodził emocje, ale nie mam jak. Ręka przykuta do łóżka blokuje wszystko.

– Panią Annę Radwańską? – dopytuje.

Kiwam głową i dopowiadam:

– Tak, o nią. Bałem się o jej życie.

– Dlaczego? – nie odpuszcza.

– Zadzwoniła do mnie w środku nocy i poprosiła, żebym przyjechał.

– Zadzwoniła? – pyta zdziwiona i zerka na komisarza.

– Tak, w nocy. Koło trzeciej.

– Aha – komentuje mężczyzna.

Jego koleżanka zaczyna grzebać w kieszeni, po czym wyjmuje telefon i zaczyna czegoś w nim szukać, zupełnie mnie ignorując.

– Ciekawe… – mamrocze po dłuższej chwili i dalej muska telefon palcami.

– O co chodzi? – wyrzucam z siebie, ignorując ból, który zaczyna rozchodzić się po moim ciele gorącą falą. Minęło siedem godzin od ostatniej dawki środka przeciwbólowego. Normalnie nacisnąłbym czerwony guzik i poprosił o coś, ale moja ciekawość bierze górę. Muszę się dowiedzieć, o co chodzi, a nie szprycować się kolejną dawką leków, które mocno mnie otumanią.

– Proszę pana, nikt do pana nie dzwonił w nocy. Mam przed sobą wykaz. Zero połączeń.

– Źle pani patrzy! – krzyczę. Mam ochotę wyrwać jej telefon i pokazać odpowiednie rubryki.

– Serio? – Starsza aspirant prycha i kręci głową. Jej twarz się zmienia. Nie wygląda już tak sympatycznie. – Czasami popełniam błędy, dla pewności sprawdziłam cały tydzień i nikt do pana nie dzwonił w nocy. Ani razu.

– Ma pani złe dane – rzucam i od razu żałuję.

Ich miny stają się jeszcze mniej przychylnie. Ona zaciska usta, które i tak ma małe, więc teraz ledwo widać ich czerwień. Za to on unosi z niedowierzaniem brwi, a jego oczy robią się duże.

– Ona do mnie dzwoniła – kontynuuję. – Obudziła mnie tym telefonem. Płakała i błagała o pomoc. Była u Wojciechowskiego. Nie wiem, co tam robiła, nie zdążyła mi powiedzieć, połączenie nagle się urwało – wyrzucam z siebie słowa.

Wszystko jest prawdą, ale siedzący przede mną ludzie patrzą, jakbym opowiadał, że zostałem sprowadzony na ten świat w wyniku niepokalanego poczęcia.

– Załóżmy, że panu wierzę… albo lepiej na potrzeby pana historii, że przyśniło się to panu, bo to lepsze niż wierutne kłamstwo. Przejdźmy do następnej kwestii, dlaczego uważał pan, że Waldemar Wojciechowski nie żyje?

– Słyszałem o tym od Anny – mówię, chociaż nie do końca pamiętam, kto pierwszy mi to zakomunikował i rozpoczął tę lawinę kłamstw wymieszaną z insynuacjami. – To ona mi wszystko opowiedziała i z tego wynikało, że on nie żyje. Może źle coś zrozumiałem – rzucam, licząc, że mi uwierzą.

– Najwyraźniej. A skąd pan ją zna?

– Poznaliśmy się przez Internet – odpowiadam zgodnie z prawdą.

– I nie udawał pan jej kolegi z liceum? – Kobieta mruży oczy.

Liczyłem, że ona będzie tym dobrym policjantem, ale zdecydowanie się pomyliłem. Nie mam w niej wsparcia, którego tak bardzo potrzebuję.

– Nie – odpowiadam chyba trochę za szybko, ale jestem tak zaskoczony jej pytaniem, że nie mam sekundy na przemyślenie. Wiem, że właśnie popełniłem błąd. To niestety częsta reakcja. Najpierw coś mówimy, a dopiero po chwili myślimy. – Ja chodziłem do szkoły średniej na Białołęce, a ona, z tego, co wiem, to na Mokotowie.

– Ciekawe – komentuje, nie patrząc na mnie, a jej kolega notuje coś w swoim małym kajeciku.

Dałbym wszystko, aby móc do niego zerknąć. Zawsze lubiłem grzebać w notatkach. Kiedyś zapisałem się do psycholożki tylko po to, żeby podpatrzeć, jak pracuje. Ku mojej radości dostałem gratis. Okazało się, że jej pacjenci mają swoje teczki, a w nich raporty i skróty z każdego spotkania. Zauważyłem je już podczas pierwszej sesji. Generalnie chciałem pójść do niej tylko raz czy dwa, ale tak się w to wkręciłem, że byłem u niej osiem razy – tylko po to, aby po naszych zajęciach, gdy starsza pani była zaaferowana sprzątaniem w gabinecie, chować się w szafie i grzecznie czekać, aż wyjdzie. Niestety jej ruchy nie należały do najżwawszych, więc zdarzało się, że i godzinę siedziałem obok segregatorów i jakichś szmat na niewielkiej przestrzeni, w której śmierdziało stęchlizną, aż zamknęła za sobą drzwi. Nie wpadła na pomysł montażu alarmu, więc jak tylko słyszałem tupot jej nóg na schodach, wychodziłem z kryjówki.

A potem zaczynała się wspaniała uczta, którą za każdym razem ograniczałem sobie budzikiem. Równo po czterech godzinach informował mnie, że czas już iść. Niechętnie odkładałem wtedy teczki na miejsce i wychodziłem przez okno. Nie było to zbyt bezpieczne, bo gabinet mieścił się na drugim piętrze i musiałem iść po balkonach, a na jednym z nich przez drzwi obserwował mnie mały pies, który ujadał, jakby myślał, że jest dorodnym wilczurem.

Teraz niestety nie mam opcji zajrzeć w notatki policjanta. Ten patrzy to na mnie, to na mały zeszycik i wzdycha, jakby coś bardzo mu ciążyło.

– Dlaczego pomógł pan Annie Radwańskiej w dostaniu pracy u Daniela Wojciechowskiego? – pyta tym razem on.

– Jak to dlaczego? Ona szukała pracy, a on pomocy przy ojcu. Układ idealny. Ja nic z tego nie miałem.

– Aha. – Mężczyzna wzdycha, irytując mnie coraz bardziej. Mam dość tej dwójki. – Znowu wróćmy do nieszczęsnego dnia pięć dni temu. Po co poszedł pan do Daniela Wojciechowskiego?

– Tak jak mówiłem, martwiłem się o koleżankę.

– Dała panu ku temu powody?

Wzruszam ramionami.

– Tak, chociaż już sam zaczynam mieć wątpliwości – odpowiadam, bo zupełnie nie wiem, co mam zrobić. Skoro na bilingu nie ma śladu po jej telefonie, co jest dziwne, może powinienem się z tego wycofać, a nie upierać bez sensu. – Nie wiem, czemu założyłem, że coś jej się stało.

– Aha – komentuje po raz kolejny, a mnie cholera już bierze. – Chciałbym jeszcze raz wrócić do sprawy śmierci ojca Daniela, za pierwszym razem.

Nie reaguję na ten dziwny tekst. Czekam, mimo że lawa w środku mnie jest coraz gorętsza, a tym samym ból staje się takim na granicy wytrzymywalności.

– Jest pan w stanie przypomnieć sobie, kto panu powiedział, że on nie żyje?

– Nie – odpowiadam natychmiast. – Mówiłem już, że nie pamiętam!

– Aha – słyszę i zaciskam dłoń. Mam już dość jego pojękiwania. Jest wkurzające. Mam wrażenie, że tych dwoje przyszło, żeby doprowadzić mnie na skraj załamania psychicznego, i zaraz osiągną swój cel. – To przejdźmy do ostatnich zdarzeń. Poszedł pan do domu Wojciechowskiego. Która godzina była?

– Chyba trzecia – odpowiadam.

– Jak pan tam dotarł? – Tym razem to starsza aspirant pyta.

– Samochodem.

– Jak pan wszedł?

– Yyy… – Teraz ja wydaję dziwny dźwięk.

– Drzwiami? Ktoś pana wpuścił? – Znowu on przejmuje przesłuchanie. Chyba to jakaś ich technika.

– Yyy, no nie – mówię. – Zapukałem, a nawet chyba zadzwoniłem. Nie pamiętam.

– Gdzie pan dzwonił?

– Do furtki.

– Aha. – Mężczyzna kiwa głową, jakby chciał nią nakreślić znak nieskończoności i coś notuje. – To trochę dziwne, bo nie ma pana odcisków palców ani na dzwonku przy furtce, ani na tym na elewacji domu obok drzwi wejściowych.

– To pewnie nie dzwoniłem – rzucam przerażony. – Ja nie pamiętam dokładnie wszystkiego. To było kilka dni temu.

– Pięć – wtrąca kobieta.

– No właśnie. Przecież państwo nie pamiętają wszystkiego, co działo się kilka dni temu.

– Ja pamiętam – odpowiada komisarz mało przyjemnym głosem i patrzy na mnie w sposób, który powoduje ciarki na plecach.

Mam wrażenie, że zaczynam sapać. Brzuch już mi pulsuje. Coraz bardziej się nim stresuję. Okazało się, że zostałem ugodzony nożem. W tym wszystkim miałem niesamowicie dużo szczęścia. Ostrze weszło w moje ciało, ale nie uszkodziło ważnych narządów. Tak jakby ktoś wyprowadził cios z chirurgiczną precyzją. Teraz rana znowu zaczyna o sobie przypominać, chociaż nie wiem, czy to nie stres. Brakuje mi tchu.

– Tak, powinienem zadzwonić do furtki – wyduszam z siebie. W płucach mam coraz mniej powietrza. – Ale naprawdę nie wiem, czy to zrobiłem.

– Aha. – Znowu ten wkurzający dźwięk. Komisarz pochyla się w moją stronę i opiera łokciami o uda. Jego kwaśny smród atakuje mnie z taką siłą, że kręci mi się w głowie. – A po co wziął pan ze sobą wytrych, linę i tego typu rzeczy?

– Ja… – Nie wiem, co odpowiedzieć. Mam w głowie pustkę.

– To wygląda, jakby szykował się pan do włamania.

– Włamania? – śmieję się słabo. – Pan chyba żartuje. Ja nigdy… – Urywam, a on przekręca głowę. Nie ma co brnąć w kłamstwa.

– No dobra, skoro nie chce nam pan powiedzieć, po co panu taki dość podejrzany ekwipunek podczas wizyty u Daniela Wojciechowskiego, to proszę powiedzieć, dlaczego zabił pan jego ojca.

– Co?! – Moja reakcja ani przez chwilę nie jest udawana. Myślałem, że oskarży mnie o włamanie, ale czegoś takiego się nie spodziewałem. – O co wam chodzi? Zwariowaliście? Ja go niby zabiłem?!

– Aha – komentuje tym wkurzającym dźwiękiem policjant, a kobieta delikatnie się uśmiecha, mrużąc przy tym oczy. – Nożem.

– Nie! – krzyczę i kręcę głową. – Ja mu nic nie zrobiłem.

– Czterokrotnie dźgnął go pan nożem w brzuch. – Mówi to wszystko poważnym tonem.

Mam ochotę zacząć wrzeszczeć. Zamiast tego zamykam oczy i próbuję uspokoić oddech.

– Ale ja nic nie zrobiłem… – szepczę w końcu, nie unosząc powiek.

– Niestety prokuratura ma inne zdanie. Już jest szykowany akt oskarżenia przeciwko panu.

– Nie możecie! – krzyczę, szarpiąc się, a metalowy zacisk na nadgarstku wbija mi się w dłoń.

W tym momencie do pokoju wpada młody funkcjonariusz.

– Wszystko w porządku? – Patrzy na siedzącego obok mnie policjanta i jego koleżankę.

– Tak. Pan Banaszak się troszeczkę zdenerwował. – Uśmiecha się do mnie, puszcza oko do koleżanki i wstaje. – Dzisiaj przyjdzie do pana prokurator, a jutro zostanie pan przewieziony do aresztu, więc proszę oswajać się z tą myślą.

Nie ruszam się. Czuję, jakbym stracił władzę nad ciałem.

Rozdział 8

wcześniej

Anna

Nie wiem, jak to zrobiłam, ale zapamiętałam adres pokazany przez Daniela na telefonie, mimo że od tego czasu wiele się wydarzyło. Szpital, oskarżenie, utrata przyjaciela, bo tak myślę o Igorze, którego wykreował, a który nie istnieje. Wszystko układa się w sensowną całość, tylko nadal nie znalazłam odpowiedzi na pytanie, dlaczego mi to zrobił.

W sumie bardziej pamiętam układ ulic i kształt budynków, a pomocny jest fakt, że we wskazanej przez Wojciechowskiego okolicy jest sklep z chemią domową, który dobrze znam. Sympatyczne starsze małżeństwo sprzedaje proszki, które pachną nieziemsko, i gdy tylko mam więcej czasu, zachodzę do nich.

Gdy w końcu staję przed budynkiem, w którym rzekomo mieszka Igor, czuję strach. Wcześniej ani przez moment nie pomyślałam, co mam zrobić, jak już tu będę. Jak się zachować? Zapukać do drzwi i powiedzieć: „Niespodzianka!”? Wymóc na nim, aby wszystko mi powiedział? Jakoś emocje wzięły górę, a nie podreptał za tym umysł i konkretny plan działania.

Stoję dobre naście minut, aż w końcu ruszam. Na domofonie zamontowanym na elewacji budynku nie znajduję żadnych informacji o tym, kto w nim mieszka. W sumie takie sytuacje zdarzają się coraz częściej. Kiedyś pełna lista mieszkańców była prezentowana całemu światu. Teraz RODO, ciągłe przeprowadzki, mieszkania na wynajem… Wszystko to powoduje, że zupełnie nie wiadomo, kto gdzie mieszka.

Wciskam drugi od góry przycisk i grzecznie czekam.

– Dzień dobry – mówię, słysząc, że ktoś podnosi słuchawkę. – Szukam znajomego, Igora Banaszaka.

– Nie znam. – I tyle.

Chce mi się krzyczeć.

Wybieram kolejny i nic. Cisza. Mam ochotę zrezygnować, gdy drzwi się otwierają. Pojawia się w nich kobieta przed sześćdziesiątką. Pomagam jej wyjść, bo ciągnie za sobą sporych rozmiarów walizkę, która sprawia problemy, mimo że jest na kółkach. Nie mam zielonego pojęcia, jak zniosła ją po schodach, bo nawet do mieszkania na parterze trzeba wejść kilka schodów, co widzę, stojąc na zewnątrz.

– Dzień dobry. – Uśmiecham się i lekko dygam.

– Dziękuję, dziecko drogie – rzuca, a ja staram się nie krzywić. Nie wiem, o co chodzi z tym tekstami „dziecko drogie”, „kochana”. Nie znam się z kimś, a ten uracza mnie tekstem, który w mojej opinii zarezerwowany jest raczej dla bliskich.

– Nie ma za co – odpowiadam, bo jak to skomentować… Chociaż nie wiem, czy nie powinnam odpowiedzieć jej: „Nie ma za co, kochanieńka”.

– No właśnie jest. Ostatnio tak niewiele osób pomaga innym. – Kobieta odsuwa od siebie walizkę i zaczyna zapinać kurtkę. – Mam wrażenie, że dzisiejsza młodzież chamieje. Ma w dupie innych i wydaje jej się, że wszystko im się należy.

Przytakuję, bo starsza pani dokładnie mówi to, co myślę, ale w sposób tak do niej niepasujący. Wygląda niezmiernie elegancko. Czarne wypastowane buty na małych obcasach, do tego grafitowe spodnie w kant i kurtka, a bardziej krótki płaszcz, spod którego wystaje koszula zapięta pod samą szyję.

– Mogę mieć do pani pytanie? – Uśmiecham się serdecznie i staram rozweselić spojrzenie, mimo że od jakiegoś czasu mało mam powodów do radości.

– Oczywiście, jak tylko będę mogła, to pomogę.

– Czy zna pani Igora Banaszka?

Kobieta nie odpowiada, tylko wzdycha.

– Niestety ja mam problemy z pamięcią. Chyba zaczyna się demencja. Mojej mamie straszną sieczkę zrobiła na starość.

– Oj, wiem coś na ten temat, sama pracuję ze starszymi ludźmi.

– Jest pani pielęgniarką? – pyta, a jej oczy momentalnie robią się większe.

– Tak, jestem, tylko przez lata pracowałam na oddziale położniczym.

– Ale cudownie. Dar życia to coś pięknego. Niedawno zostałam babcią.

– Nie wygląda pani – rzucam, chociaż jest to mocno naciągane. Jak najbardziej kobieta mogłaby nią zostać, ale kilka miłych słów nikomu nie zaszkodzi, szczególnie że liczę na pomoc z jej strony.

– Dziękuję. Też krótko pracowałam w szpitalu, ale jako kucharka.

– Ooo – tylko tyle z siebie wydobywam.

Przez chwilę korzystałam z żywienia w szpitalu, bo jako pracownicy mieliśmy taką opcję, ale zrezygnowałam. Jedzenie tam jest jednym z najgorszych, tak jakby tym małym akcentem chcieli przepędzić ludzi, którzy z powodów zdrowotnych wylądowali w szpitalnych murach.

– No dobra, a o co chodzi z tym kolegą, chłopakiem czy kim jest ten człowiek, o którego pytałaś?

– To kolega. Chciałam zrobić mu niespodziankę, a kiedyś podjechaliśmy tutaj, więc wydaje mi się, że tu mieszka.

– Masz jego zdjęcie?

O dziwo mam. Ostatnio zrobiliśmy sobie wspólną fotkę. Pokazuję kobiecie, robiąc powiększenie na jego twarz.

– Chyba kiedyś go widziałam, ale on tu nie mieszka.

– Kojarzy go pani? – Uśmiecham się szeroko.

– Tak, mieszkam na parterze i zawsze zerkam, jak ktoś się kręci. Już trzy razy miałam włamania, więc jestem czujna niczym owsik, jak to mówi moja córka.

– Rozumiem – odpowiadam, chociaż wiem dobrze, że często ludzie podglądają innych i obserwują wszystko, co się dzieje dookoła. – I kiedy go pani widziała?

– Nie pamiętam, ale on się zna z Jurkiem.

Na dźwięk tego imienia zaczynam się trząść z ekscytacji. To nie może być przypadek. To musi być ten Jurek, którego chciałam znaleźć, a on sam mi się nawija.

– Coś mi mówi to imię – rzucam i marszczę brwi. Nie mogę wyjść na nachalną, bo mogłabym zrazić do siebie kobietę.

– Panowie się znają chyba ze szkoły średniej albo studiów, już nie pamiętam. A Jurek to superchłopak. Taki pomocny, mimo że pokrzywdzony przez życie.

– Pokrzywdzony? – pytam mocno zaintrygowana. Jakoś nie jestem w stanie się powstrzymać.

– Oj tak, to historia z serii tych wywołujących łzy. – Patrzy na mnie i pyta spojrzeniem, czy ma kontynuować. Jedno mrugnięcie i uznaje, że chętnie wysłucham. – Jego mama miała siedemnaście lat, jak zaszła w ciążę. Podobno ojciec dziecka nic o nim nie wiedział. Oczywiście rodzina nie była zadowolona z tego, że ich mała córeczka zaraz będzie mamą, dlatego wywieźli ją na wieś do rodziny. Spędziła tam pół roku i wróciła, gdy brzuch zniknął całkowicie. Nikt nie miał nigdy się o tym dowiedzieć. Chłopak trafił do rodziny zastępczej. Zaadoptowała go para dobrze wykształconych ludzi, zamożnych. Wydawało się, że lepiej się nie da.

– A nie było dobrze? – wyszeptałam, a ona tylko kiwnęła głową potwierdzająco.

– Ojciec, niby pan prawnik, okazał się mieć ciężką rękę. Nie bił młodego, ale jego matkę już tak. Podobno młody był bardzo za nią i podczas jednej z kłótni chciał ją osłonić i sam dostał. Ojciec nie chciał wezwać karetki, ale na szczęście krzyki usłyszał sąsiad, były milicjant. Później mówił, że był zły na siebie, że tak długo tylko słuchał, zamiast reagować. Zamknął krzepkiego faceta w łazience i zajął się kobietą i nieprzytomnym chłopakiem. Sprawca zaprzeczył wszystkiemu. Twierdził, że to wypadek. Tylko jemu zupełnie nie chodziło o dobro rodziny, tylko fakt że pracował jako adwokat i dbał o swoje dobre imię.

– Ale udało im się od niego uciec?

– Tak, chociaż nie na długo. Ostatnio mojej córki przyjaciółka walczyła z mężem pijakiem i poszło nawet bez przeszkód. Pobił ją, więc wniosła sprawę do sądu. On musiał się po wszystkim wyprowadzić. Wystarała się o zakaz zbliżania. Ale te naście lat temu to nie działało tak dobrze. Poza tym niestety kobieta wierzyła, że mąż się zmieni. Dała mu szansę, a wtedy pobił ją do nieprzytomności, a potem wykrzyczał młodemu całą prawdę o jego pochodzeniu.

– O matko – skomentowałam.

– No właśnie, chociaż tak sobie później myślałam, że gdybym była adoptowana, to chyba chciałabym o tym wiedzieć.

– Ja też – odpowiadam. Akurat kiedyś rozmyślałam na ten temat, gdy moja koleżanka dowiedziała się, że nie jest wychowywana przez swoich biologicznych rodziców.

– Jurek na szczęście nie odpuszczał i cały czas był przy mamie. Dopiero jak ta wyszła ze szpitala, obiecała, że nie zbliży się do męża, powiedział, że wie. Oczywiście się przestraszyła, że zostanie sama, ale nie. On jej nie opuścił, nawet jak kilka lat później znalazł swoją biologiczną matkę. Wszystko pięknie załatwił, że nawet podobno święta spędzali w trójkę, to znaczy on i jego dwie mamy.

– Wow, faktycznie wyciskająca łzy historia.

– Oj tak, jak o tym usłyszałam, to przez tydzień spać nie mogłam. Ta historia ma w sobie tyle smutku – wzdycha ciężko, jakby część tego, co się zdarzyło chłopakowi, dotyczyło jej samej.

– No, ale skończyła się happy endem, tak?

Podnosi wzrok, a to oznacza, że chyba nie do końca.

– Niestety nie. Ten adopcyjny ojciec zabił adopcyjną matkę.

– Co?!

– No tak, wpadł pewnego pięknego dnia, niby po dokumenty dotyczące jego domu. Miał zakaz zbliżania się, ale jak tłumaczył później w sądzie, nie mógł się do eksmałżonki dodzwonić, więc jakby to znosiło postanowienie sądu. Gdy przyszedł na miejsce, zastał ją w domu. Naskoczył na nią, że zniszczyła mu życie, że stracił przez nią pracę i takie tam. On później tłumaczył, że to był wypadek, ale pięć ciosów nożem w serce chyba trudno uznać za przypadkowe…

Cała tężeję, nie znam rodziny, ale momentalnie czuję, jakby to mnie dotyczyło. Podobno tak mają osoby wysoko wrażliwe. Nie wiem, czy ja nią jestem, ale jak czytałam charakterystykę tej grupy, wiele się zgadza z moimi cechami, szczególnie umiłowanie do zajęć artystycznych.

– Biedny chłopak… – komentuję po chwili, gdy pierwsza fala wzburzenia tym, co usłyszałam, mija.

– I to bardzo, bo… – Zwiesza głowę i wzdycha.

– Co się stało?

– Bo jeszcze okazało się, że ta matka chłopaka, w sensie ta biologiczna, ona nie jest do końca normalna.

– Co?! – piszczę. Ta historia zaczyna coraz bardziej przypominać jakiś brazylijski serial.

– Okazało się, że ma jakaś chorobę psychiczną i opowiadała chłopakowi niestworzone rzeczy, aż w końcu wylądowała w psychiatryku. Biedak został sam jak palec.

– Okropna historia… – Kręcę głową. Na niektórych spada taki ogrom nieszczęść, że ja bym nie dała rady.

– Oj tak. Ja się dowiedziałam od córki, której koleżanka znała jego matkę, tę dziewczynę, co go urodziła. Podobno cały czas siedzi z czubkami.

– A co z jego biologicznym ojcem? – dopytuje, bo ani razu nie wypłynął w rozmowie.

– No tak, kolejny cios. Niestety chłopak nigdy go nie poznał. Zresztą podobno facet nie chciał mieć z nim nic wspólnego. Kilka lat po porodzie matka Jurka poszło do niego i mu wszystko powiedziała, to znaczy o tym, że była w ciąży i zmuszono ją do oddania syna. Chciała odzyskać dziecko i wymyśliła, że razem więcej zwojują. Ale ten się wypiął. Podobno założył nową rodzinę. Długo się nią nie nacieszył, bo zginął w wypadku samochodowym.

Potrząsam głową, nie mogąc ogarnąć ogromu tragedii, jakie spadły na tego faceta.

Rozdział 9

Igor

Miałem już do czynienia z wymiarem sprawiedliwości, ale nigdy się tak nie bałem. Zawsze byłem świadomy, że to, co robię, może pociągnąć za sobą konsekwencje, ale jednak suma korzyści warta była ryzyka. Teraz stało się coś, o czym nawet przez ułamek sekundy nie pomyślałem. Nie mam pojęcia, co poszło nie tak, i najbardziej się boję, że tak szybko się nie dowiem.

Prokurator, niska kobieta, która wygląda, jakby dopiero skończyła podstawówkę, wpada do mojej sali, stukając przy tym obcasami.

– Jest pan zatrzymany za zabicie Waldemara Wojciechowskiego – oznajmia mi pewnym głosem i z wypiętą klatką piersiową.

– Co?! – piszczę jak nie ja i od razu siadam na szpitalnym łóżku.

– Został pan znaleziony z zakrwawionym nożem w ręku obok zamordowanego.

Słysząc słowo „nóż”, tężeję. To staje się zbyt realne.

– Ale ja nie… – dukam, a przez twarz kobiety przechodzi coś na kształt irytacji.

– Proszę pana, to nie jest klub dyskusyjny i pana zdanie na ten temat jakoś mało nas interesuje. – Macha przedłużanymi rzęsami, jakby chciała podrapać się nimi po czole, po czym ściąga łopatki. Widać, że ma kompleksy, nie tylko te związane ze wzrostem. W normalnych warunkach zacząłby analizować jej zachowanie, spekulując w głowie, czym może być spowodowane. Teraz jednak nie ma to znaczenia.

– Tylko to nie ma sensu – przerywam jej, mimo że nie czuję jakiejkolwiek pozytywnej emocji z jej strony. – Daniel Wojciechowski to ukartował. Chciał się mnie pozbyć! – wypluwam słowa. Nic innego mi nie przychodzi do głowy. Muszę się jakoś ratować.

– Ale dlaczego?

Patrzę na kobietę i nie wiem, co powiedzieć. To wszystko jest zupełnie nie tak, jak powinno. Nie mam w rękawie żadnej karty, nic. Czuję się trochę, jakbym stał przed nią nago. Jestem zależny od prokuratorki i policjantów, co nie wróży niczego dobrego.

– Po pierwsze, był zazdrosny o moje relacje z Anną – wypalam bez zastanowienia. Gdzieś kiedyś czytałem, że to zazdrość jest częstym motywem. Anna jest nie najbrzydsza, więc rzucenie koncepcji, że Daniel chciał się z nią spotykać, a ja stałem im na przeszkodzie, wcale nie brzmi jak abstrakcyjny pomysł. Czuję się niczym tonący, który ratując życie, chwyci się nawet brzytwy.

– Z panią Radwańską? – Kobieta marszczy brwi i przygląda mi się uważnie.

Kiwam głową potwierdzająco.

– A łączyło pana z nią coś więcej?

– Jeszcze nie, ale nie ukrywam, że liczyłem na jakąś relację. Jesteśmy zgrani niczym stare małżeństwo i myślę, że w końcu by się ze mną umówiła. Na razie budowałem podwaliny. – Uśmiecham się smutno z nadzieją, że łyknie te farmazony.

– Hmm, to dziwne. Pani Anna Radwańska nie opisała państwa relacji jako bliskiej, a wręcz mówiła, że się pana bała. – Ostatnie słowo mówi dobitniej, jakby chciała, żebym lepiej je usłyszał.

– Bała? – reaguję dokładnie tak, jak czuję.

Nigdy bym się nie spodziewał, że coś takiego usłyszę. Wydawało mi się, że w ani jednym momencie nie dałem jej ku temu powodu, a teraz coś takiego… Kiedy popełniłem błąd? Powiedziałem coś nieodpowiedniego, a może zrobiłem? Tylko dlaczego tego nie zauważyłem? Przecież gdyby faktycznie miała jakieś obawy, to czy nie powinna się zacząć zachowywać inaczej? Powinna mnie unikać, patrzeć na mnie inaczej, ale ona nic. Zawsze uśmiechnięta, z troską o mnie. Ostatnio nawet poszliśmy do knajpki na obiad, gdzie opowiadała mi swoje spiskowe pomysły odnośnie do Daniela i jego złego nastawienia do ojca. Niby ten starszy pan, mrugając powiekami, dawał jej znaki, że syn go nienawidzi.

Gdzie tu sens? Gdzie tu logika?

– Nie mogę panu za wiele zdradzić, ale pani Anna nie wyrażała się o panu pozytywnie.

– Musiała ją pani źle zrozumieć.

– Aha – rzuca, a mnie aż ściska. To jakaś mania durnego wzdychania? – Czyli chce mi pan powiedzieć, że nie zrozumiałam kilkunastominutowego wywodu pani Radwańskiej, w którym opowiadała o pana nagłym pojawieniu się w jej życiu, podszywaniu się pod jej zmarłego kolegę z liceum, o tabletkach, której jej pan podrzucał, i o próbie zrobienia z niej wariatki?

– Co?! – wrzasnąłem, naprawdę wyprowadzony z równowagi. Jakim cudem Anna wszystko to wyłapała?! – A co ja niby takiego zrobiłem? – zmieniam temat. Niby już mi mówiła, ale jakoś cały czas ta historia jest dla mnie nie do pojęcia.

– Chyba dużo, ale drobnicą na razie nie będziemy się zajmować. Zabił pan Waldemara Wojciechowskiego i za to na pewno pójdzie pan siedzieć.

– Tylko po co miałbym to robić?

– To już nie do końca jest nasz problem. Został pan złapany na miejscu zbrodni. Wszystko wskazuje na pana.

– A kto mnie złapał?

– Daniel Wojciechowski – mówi, a ja czuję, że serce przyspiesza mi jak szalone.

Rozdział 10

wcześniej

Anna

Po rozmowie ze starszą panią odchodzę w stronę przystanku. Wsiadam zamyślona do autobusu i dopiero po kilkunastu minutach orientuję się, że jadę w złym kierunku. Szybko się przesiadam.

Ta cała historia tak mną wstrząsnęła, że straciłam kontakt z rzeczywistością. Widziałam faceta raptem dwa czy trzy razy, a chciałabym go przytulić i tak po ludzku zamknąć w uścisku. Jest we mnie tyle empatii w jego kierunku, że sama jestem w szoku. Nie orientuję się, gdy po policzkach zaczynają spływać mi łzy. Jakaś kobieta patrzy na mnie z niesmakiem, jakbym miała na twarzy fekalia lub coś równie obrzydliwego.

Dojeżdżam na mój przystanek, wysiadam z autobusu i staję jak wryta.

Pod moim domem stoi on.

Jurek.

Opiera się o latarnię i grzebie coś w telefonie. Nie wiem, czy to możliwe, że stoi tu przez przypadek, chociaż różne dziwne rzeczy mi się zdarzały. Kiedyś spotkałam koleżankę z klasy w pociągu pod Rzymem. Pojechałam z babcią na pielgrzymkę, bo ta po śmierci dziadka nie miała towarzystwa. Wykupiła wyjazd za jego życia, a później za nic nie chciała zrezygnować. Jadąc do kolejnego kościoła, usłyszałam najpierw kogoś mówiącego po polsku. Nie byłoby to dziwne, gdyby nie fakt, że głos brzmiał dość młodo, a tam kręciło się zdecydowanie więcej starszych osób niż takich w moim wieku. I gdy szłam do toalety, wybrałam kierunek, z którego dochodził ten głos.

Okazało się, że koleżanka pojechała do swojej rodziny. Jej ciotka lata temu wyszła za Włocha poznanego na wakacjach i tym sposobem zdobyła męża z Italii, jak powtarzała moja babcia, co mnie niezmiernie wkurzało, bo przecież nie ma takiego kraju jak Italia. Przynajmniej nie w języku polskim.

Teraz patrzę na mężczyznę po drugiej stronie ulicy i zastanawiam się, czy może jednak ja popadam w obłęd. Przechodzę przez jezdnię w miejscu bez pasów, licząc, że gdzieś zza rogu nie wyłoni się policja. Ostatnio słyszałam od sąsiadki, że dronem namierzali ludzi, którzy łamali przepisy, i to niedaleko, więc rozglądam się bacznie, oczywiście nie omijając nieba, które dzisiaj jest błękitne i tylko parę chmurek się po nim leniwie snuje.

– Cześć – rzucam z uśmiechem.

Jurek podnosi wzrok i wiem, że to był błąd. On nie wie, kim jestem, albo zupełnie mnie nie pamięta.

– Czeeeść – odpowiada jakby w slow motion i odsuwa telefon. – Znamy się? – Unosi brwi i patrzy na mnie w taki łobuzerski sposób, że serce przyspiesza mi niczym konie spłoszone na pastwisku.

Już przy Danielu ostatnio czułam się nieswojo, a nieczyste myśli krążyły mi po głowie zdecydowanie za intensywnie, ale teraz jest jeszcze gorzej. Jurek ma w oczach pożądanie. Przynajmniej tak mi się wydaje. Nie jest może przystojny, ale ma w sobie magnetyzm. Po tym, jak układa się koszulka, wiem, że jego masa mięśniowa jest zdecydowanie ponad przeciętną.

– Nie robiłeś jakiś czas temu remontu u Wojciechowskiego? Daniela Wojciechowskiego? – Mój głos drży, a ja liczę, że on tego nie wyłapie.

– Ten duży dom z dziwnym układem pomieszczeń?

– Tak.

– To faktycznie robiłem. Koleś miał już nagraną ekipę i nagle przestali odbierać telefon.

Kiwam potwierdzająco głową.

– I to twój dom? – pyta zdziwiony.

– Nie, to mojego przełożonego. Opiekuję się jego ojcem.

– Aha – komentuje. – Faktycznie, już pamiętam. Przepraszam, ale ostatnio słabo sypiam.

– Nie szkodzi, wiem coś o tym.

– Fajnie ci się tam pracuje?

Zaskakuje mnie tym pytaniem. Oczywiście na plus.

– Jest w porządku, choć teraz mam małą przerwę – odpowiadam zdawkowo. – Takie à la wakacje.

Nie wiem, czy Jurek już wie o wydarzeniach sprzed kilku dni. Nie zamierzam o nich mówić. Na szczęście zmienia temat:

– A gdzie wcześniej pracowałaś?

– W szpitalu, na oddziale położniczym.

– I gdzie lepiej? Chyba takie małe dzieci potrafią dać w kość?

– Faktycznie, trzeba o nie bardzo dobrze dbać, a także o ich mamy. U Wojciechowskiego miałam trochę luźniej, chociaż odpowiedzialność cały czas spora. No i najważniejsze, musiałam tam być cały czas.

– W sensie mieszkałaś tam? – pyta widocznie zainteresowany.

– Tak.

– Fajny dom, więc pewnie miło było w takim miejscu pobyć – komentuje, ale nie ma w jego wypowiedzi żadnej zazdrości. Przynajmniej nie takiej rzucającej się w oczy.

– A tak w ogóle to Jurek jestem.

Wyciąga w moją stronę rękę. Jest duża i ma trochę włosków na grzbiecie. Nie za wiele, więc nie wygląda niczym u małpy. Obejmuje moją, a ja czuję jego ciepło. Jest przyjemny w dotyku. Co dziwne, mimo że jest pracownikiem fizycznym, nie drapie, nie ma tak szorstkiej skóry jak niektórzy. Pamiętam mojego wujka, który zawsze witał się uściskiem, a fragmenty zrogowaciałej skóry aż raniły moją.

– Anna – odpowiadam lekko zawstydzona.

– Miło mi cię poznać. – Uśmiecha się, pokazując zęby. Nie są równe i od razu dostrzegam na nich lekki nalot, ale całość tworzy przyjemny obrazek.

– Mieszkasz tutaj w pobliżu? – pytam nieśmiało, licząc, że rumieniec na mojej twarzy nie powoduje, że świecę na czerwono niczym neon.

– Nie, jadę zobaczyć jedno mieszkanie i się zgubiłem. – Uśmiecha się jak bezradny mały chłopiec.

– Nie korzystasz z mapy w telefonie? – rzucam i od razu żałuję. Ostatnią rzeczą, jakiej bym chciała, jest zostać uznaną za kąśliwą.

– Hmm… – Cmoka i wlepia we mnie wzrok. Jego oczy są prawie czarne, hipnotyzujące, otoczone kurtyną rzęs. – No właśnie ja z tych staromodnych.

– Chodzisz z mapą? – pytam zdziwiona.

– Nie, uważam, że wiem, jak dojść – śmieje się w głos. – Oczywiście sprawdzam przed wyjściem na mapie, gdzie mam iść, ale później zazwyczaj gdzieś błądzę, no i jest klops. Najgorzej jak są remonty albo zmienili nazwę ulicy, bo pierwotna już nie jest poprawna politycznie.

– Ale gdzie masz mapę?

– W domu. W tym cały problem. Przestudiowałem drogę, zapamiętałem i wyszedłem. Tak kiedyś robiła moja…

Zawiesza głos, a jego twarz momentalnie się zmienia. Ciemnieje niczym czyste niebo, które nagle przysłoniły grube chmury. Od razu wiem, o co chodzi. O jego mamę, chociaż w sumie nie mam pojęcia, o którą. Chętnie bym powiedziała, że mi przykro z powodu tego, co go spotkało, ale zaciskam usta.

– Podziwiam – rzucam zamiast tego. – Ja bym się zgubiła po pierwszym zakręcie albo nawet i przed, bo prawa z lewą by mi się pochrzaniła – odpowiadam zgodnie z prawdą i się uśmiecham.

– No tak, wy, kobiety, macie średnią – w tym momencie puszcza do mnie oczko – orientację w terenie.

– Nie lubię takiego generalizowania. Ale faktycznie w tej kwestii mamy pewne braki. Za to potrafimy myśleć o więcej niż jednej rzeczy.

– Tu mam pewne wątpliwości, ale może nie wyrażę ich teraz, bo wtedy nie pójdziesz ze mną na kawę.

Układam usta w dzióbek, żeby nie wyszczerzyć się jak głupia. Nie wiem, czy powinnam, ale zgadzam się.

Rozdział 11

Igor

Mam wielkie wątpliwości.

Boję się, że to jakaś podpucha i zostanie to wykorzystane przeciwko mnie. Niby wszyscy twierdzą, że adwokat jest dla mnie, ale ja nie jestem tego taki pewien. Mam jednak wrażenie, że muszę sięgnąć po pomoc. Mój mózg przestał pracować poprawnie. Próbuję się na chwilę zdrzemnąć i skupić się na czymś przyjemnym. Na wyprawach w góry, na które zawsze chciałem chodzić. Nie wiem dlaczego, ale od małego uwielbiałem góry. Ich majestatyczny wygląd. Wielkie skały prężące się nad cywilizacją, które człowiek próbuje okiełznać, ale z reguły ponosi sromotną porażkę.

Oczywiście nigdy nie było mi dane pojechać i przekonać się, czy z bliska są tak samo hipnotyzujące. Za małego nie miałem z kim. Matka w życiu nie zrobiłaby niczego, co mi się podoba. Tak dla zasady. A gdy już mogłem sam o sobie decydować, to jakoś zawsze coś było ważniejszego. Dlatego gdy Anna opowiedziała mi o swoich planach na przyszłość, pomyślałem, że sam bym tak chciał. Może nie tak jak ona przyjmować gości, ale zaszyć się kiedyś w małym domku i gapić się na krajobraz za oknem.

Zamykam oczy i wyobrażam sobie góry. Nie jakieś konkretne, po prostu szpiczaste formacje skał, które odznaczają się dumnie na błękitnym niebie. Znam chyba większość szczytów w Tatrach, a ostatnio z nudów przeniosłem się na Karkonosze i oglądałem w sieci Śnieżkę, Śnieżne Kotły. Wszystko, co chociaż trochę wznosi się w górę, robi na mnie wrażenie, a ku mojej radości w sieci jest ogrom zdjęć czy filmików.

– Wstawaj! – Młody chłopak, który dumnie wypycha klatę, wali w ramę łóżka, dając mi do zrozumienia, kto tutaj rządzi.

Najchętniej bym mu powiedział, że jest nikim i powinien się schować, ale nie mam ochoty wchodzić z nim w dyskusję. Grzecznie siadam na łóżku i czekam, co się stanie. Niby wiem, że zaraz spotkam się z moim adwokatem, a mimo to mam w sobie jakiś lęk. A co, jak już dzisiaj wywiozą mnie ze szpitala do aresztu? Nie chcę tam trafić.

Leżąc w szpitalnym łóżku, unieruchomiony, zacząłem się nawet zastanawiać, dlaczego wiedza o tym, jaka kara może mnie spotkać za to, co chciałem zrobić, ani razu nie stanowiła dla mnie problemu. Wtedy przypomniałem sobie tekst, który przeczytałem całkiem niedawno. Podobno ludzie z problemami psychicznymi nie myślą o konsekwencjach swoich czynów. A ponieważ moja mama powtarzała od zawsze, że coś ze mną jest nie tak, wszystko się zgadza. Mój mózg nie ogarnia podstawowych zasad. Akcja – reakcja. Robisz coś złego – spotka cię kara.

Siedzę teraz na łóżku i czekam. W końcu drzwi się otwierają i pojawia się człowiek, na widok którego mam ochotę parsknąć śmiechem. Wygląda jak postać z kreskówki. Niski facet z gigantycznym brzuchem, łysy, o twarzy okrągłej jak księżyc. Nie wiem dlaczego, ale od razu pomyślałem, że brakuje mu kapelusza.

– Dzień dobry. – Uśmiecha się do mnie radośnie, jakby zapomniał, gdzie jesteśmy i dlaczego tu przyszedł.

– Dzień doby – odpowiadam, ale nie odwzajemniam przyjaznej miny.

– Cieszę się, że zdecydował się pan na rozmowę.

– Chyba nie miałem wyjścia.

– Nie wiem, czy nie miał pan wyjścia, mógł pan odmówić współpracy.

– Ale chyba to nie jest w moim interesie.

– No nie. – Mężczyzna zaczyna wyciągać dokumenty z teczki w kolorze zgniłej zieleni, na której na białej naklejce widnieje moje nazwisko. – Przeanalizowałem pana sprawę i nie będę ukrywać, nie jest dobrze. Jednak dostrzegam pewne światełko w tunelu.

Mówi to w sposób nienapawający optymizmem. Tak jak lekarz informujący pacjenta, że udało się uratować jego rękę, ale za to noga jest do amputacji. Mam tysiąc pytań, ale milczę. Czekam. Postanawiam nie wychodzić przed szereg.

– Czy w pana rodzinie były choroby psychiczne? – wypala z grubej rury.

Przekręcam głowę i mrużę oczy.

– Tak, moja mama prawdopodobnie miała załamanie nerwowe…

– Super – reaguje optymistycznie. – Ja bym stawiał u pana na chorobę psychiczną.

– Co?! – podnoszę głos, bo zupełnie się tego nie spodziewałem. – Ale ja jestem zdrowy! – krzyczę, mimo że chwilę wcześniej myślałem o sobie inaczej.

– Ale ja nie twierdzę, że coś jest z panem nie tak. Chodzi o to, że jako syn kobiety chorej ma pan obciążenie genetyczne w postaci chorób psychicznych. Takie rzeczy można wykorzystać w sądzie. Niestety w tym momencie musi pan zdawać sobie sprawę, że wszystko wskazuje, że zostanie pan skazany.

– Tylko ja nic… – Język grzęźnie mi w ustach.

– Przejrzałem materiały chyba z dziesięć razy i tutaj wszystko jest jasne. Chciał pan zemścić się za wyrzucenie z pracy…

– Wyrzucenie z pracy?! – pytam nienaturalnie wysokim głosem.

– Tak, tego dnia został pan wyrzucony z pracy przez Daniela Wojciechowskiego. Z tego, co się dowiedziałem, pan Daniel nie dość, że pozbawił pana pracy, to zagroził procesem.

– Procesem? – Wytrzeszczam nienaturalnie oczy. To, co się dzieje, jest jak podróż w kosmos, wszystko jest jakieś zaskakujące. Czy Daniel wie, co robiłem? Ale niby skąd? Myśli krążą mi po głowie jak szalone, bo jedyna odpowiedź, która przychodzi mi do głowy, jest zbyt abstrakcyjna.

– Tak, podobno wykradł pan jakieś dokumenty.

Patrzę na niego, nie wiedząc, jak zareagować. Powiedzieć mu prawdę, że robię tak od dawna, żeby mieć jakiś dodatkowy benefit z roboty? Wolę to jednak ominąć, ta wiedza nic mu przecież nie da.

– To jakiś stek bzdur. Nie ma na to świadków.

– Jest pan Daniel, poza tym esemesy, maile. Policja ma do wszystkiego dostęp.

– Ale jak… – Patrzę na mężczyznę, ale moje myśli są gdzie indziej. W jaki sposób ktoś mógł dostać się do mojego telefonu?

Anna.

Ale to niemożliwe. Ona nie lubi się z Danielem. Mówiła mi, że się go boi. Tylko skoro nagle się teraz mnie boi, mogła kłamać o swojej relacji z Danielem. Nie wierzę w to, co się dzieje. Wydawała się taka prostolinijna. Ale to musi być ona. Tylko jej pokazałem kod do mojego telefonu. Kiedyś musiała coś wysłać do koleżanki, a ja zupełnie bez zastanowienia jej go podałem. A kod do komputera był taki sam. Tylko jakim cudem ci dwoje nagle stali się sprzymierzeńcami?!

– To wszystko jest nie tak… – Kładę ręce na twarzy, kręcę głową i zamykam oczy.

Gdybym był sam, pewnie zacząłbym płakać. Jestem przerażony. Kiedyś mama zostawiła mnie samego na cmentarzu. Poszliśmy wyczyścić grób taty. Miałem z dziesięć lat. Powiedziała, że idzie po coś do samochodu. Siedziałem sam z godzinę. Padał deszcz, było zimno, a ja nie wiedziałem, jak wrócić do domu. W końcu jakaś pani się mną zainteresowała i zaprowadziła na parking przed cmentarzem. Niestety tam się okazało, że nie ma naszego samochodu. Posadziła mnie koło kobiety sprzedającej znicze i czekałem. Mama jakby nigdy nic pojawiła się dwie godziny później, tłumacząc, że musiała pojechać po znicz, który zostawiła w domu. Wiedziałem dobrze, że to nie jest prawda, ale nie skomentowałem. Raz na jakiś czas musiała pokazać, że mnie nie kocha i że moje dobro jest dla niej mało istotne. Wtedy przestraszyłem się tak bardzo, że posikałem się w majtki, ale nikomu o tym nie powiedziałem, a ona na szczęście nie zauważyła.

Teraz też ledwo wstrzymuję. Kontrola nad moim ciałem gdzieś zniknęła.

– Z mojego punktu widzenia, i niestety prokuratora i sądu, sprawa jest dość prosta. Wkurzył się pan, poszedł zabić przełożonego, ale zamiast niego zabił jego ojca. Takich spraw jest mnóstwo.

– Mnóstwo? – mówię w dłonie, nie patrząc na człowieka.

– Niestety tak. Często inni dostają rykoszetem. Ostatnio broniłem faceta, który został oszukany przez wspólnika. Przed nim była wizja utraty wszystkiego, łącznie z żoną, bo ta nie zniosłaby zmiany statusu majątkowego. Pod wpływem chwili pojechał do mężczyzny, którego jeszcze niedawno uważał za najlepszego przyjaciela. Nie zastał go, ale była jego konkubina, więc ją zgwałcił i dźgnął nożem. Jak później tłumaczył, wpadł w taki szał, że w sumie już było mu wszystko jedno, na kim się wyżyje.

Kiwam głową i przypominam sobie sprawę faceta, który opowiadał w jednym z dokumentów na Netflixie, że chciał zabić swojego ojca, ale babcia się podsunęła, więc uśmiercił ją zamiast niego. Ja niby też tak miałem działać? Tylko że ja poszedłem, żeby dowiedzieć się, co z Anną. Wszedłem do domu i nic więcej nie pamiętam. Czuję się tak, jakbym dostał dokładnie to, co podawałem swoim ofiarom. Miks leków, który wywołuje niepamięć wsteczną, czyli wymazuje z głowy wydarzenia, w których świadomie uczestniczyliśmy. Tylko taki scenariusz jest niemożliwy. Chyba że… Tężeję na tę myśl.

– Musi mi pan uwierzyć. – Podnoszę się, a on patrzy na mnie zupełnie bez emocji. – Ja tego nie zrobiłem.

Adwokat wzdycha głośno i drapie się po szyi, która momentalnie przybiera czerwoną barwę, a mnie robi się niedobrze. Nawet z odległości dzielących nas dwóch metrów widzę, że ma obgryzione do krwi paznokcie, ale nie to jest najgorsze, ale kawałki łupieżu, które ma na włosach, a które przy każdym ruchu głowy spadają na marynarkę.

– Może i tak, ale w pana domu znaleziono mnóstwo rzeczy świadczących o obsesji na punkcie Daniela Wojciechowskiego.

– Co? – To wszystko zaczyna mnie drażnić. Ten facet mi coś wmawia. – O czym pan mówi? Musieliście być w innym mieszkaniu.

– Nie sądzę. – Sięga po teczkę, którą od dłuższego czas miętosi w dłoniach. – Mieszka pan na Bonifacego dwieście trzydzieści dziewięć, mieszkanie sto osiemdziesiąt dziewięć?

Kiwam głową potwierdzająco.

– To znaczy, że wszystko zostało poprawnie zabezpieczone. Poza tym policja odkryła sporo obciążających pana dowodów, nie tylko w sprawie Waldemara Wojciechowskiego.

Nie komentuję. Czekam. Nie wiem, o którą sprawę chodzi. W sumie jest kilka takich, o których wolałbym, aby nigdy się nie dowiedzieli.

– Policja znalazła zdjęcia zrobione z ukrycia chwilę po wypadku. Wypadku Daniela Wojciechowskiego. Podobno wtedy się jeszcze nie znaliście, więc jakim cudem dysponuje pan czymś takim? Widać na nim mężczyznę ze zmiażdżoną nogą, leżącego nieprzytomnie na jezdni. Wygląda to jak dokumentacja zbrodni. Wszystko wskazuje na to, że policja pójdzie tym śladem i zacznie sprawdzać ponownie to zdarzenie.

Zaciskam dłoń, aż czuję, jak paznokcie wbijają się w środek prawej ręki, a kciuk, który wydaje ostatnio dziwny dźwięk, trzeszczy. Mimo to nie puszczam. Mam ochotę się wydrzeć na całe gardło. Kurwa!!!

Myślałem, że jestem w tej kwestii bezpieczny. Że nikt nigdy się nie dowie, że to ja przywaliłem w Wojciechowskiego, po czym przejechałem mu po nodze. Że ukradłem jakiemuś staruszkowi samochód trzysta kilometrów dalej, po czym odstawiłem, a on chyba nawet się nie skapnął, mimo że zderzak był mocno poturbowany. Na szczęście krew udało mi się zmyć. Jeździłem od myjni do myjni, oblewając go toną detergentów, które kupiłem.

Chciałem zabić Daniela, ale skurwysyn przeżył. Później w sumie się ucieszyłem, bo mogłem dłużej się pobawić jego życiem i zrealizować mój kosmiczny plan.

Patrzę na mężczyznę, a on stuka palcami po kartotece, wgapia się w nią, jakby nie chciał już utrzymywać kontaktu wzrokowego ze mną.

– Znaleziono również różne wersje pana CV, z których żadne nie stało koło prawdy. Sam sprawdziłem, nie studiował pan na uczelni wymienionej w życiorysie, nie skończył żadnego z kursów. Więcej nie weryfikowałem, ale i tyle wystarczy. Poza tym jest mnóstwo pana notatek.

Jak oni je znaleźli…? Przecież ja im ich nie dałem. Nie mogli ich znaleźć w domu. Schowałem je w najbezpieczniejszym miejscu. Takim, którego nienawidzę, więc nie byłoby naturalne, abym tam wracał. U mamy. Za meblościanką.

Zaciskam powieki.

Czuję, że mój koniec jest blisko, a ja już nigdy nie wyjdę z tego gówna, które sam sobie zgotowałem.

Rozdział 12

wcześniej

Anna

Otwieram oczy i momentalnie się uśmiecham.

Powoli przesuwam rękę po pościeli, tam, gdzie zazwyczaj jest pusto, aż moje palce dotykają skóry. Ciepłej, owłosionej. To nie sen. Naprawdę to zrobiłam.

Nigdy nie należałam do tych, co rzucają się na mężczyzn. Nigdy nie potrafiłam kokietować, uwodzić, ale coś się we mnie obudziło. Mam wrażenie, że ta cała sytuacja z Igorem strasznie mnie wkurzyła, powodując, że nagle przestałam się czymkolwiek przejmować.

Byłam tylko ja i on. Jurek. Jego muskularne ramiona i dłonie, które dotykały mnie po całym ciele w elektryzujący sposób. Niby tak mocno, ale jednocześnie tak zmysłowo. A gdy dołączyły do tego usta, wylądowałam w krainie rozkoszy.

A zaczęło się tak niewinnie. Od kawy. To znaczy chęci wypicia kawy, ale okazało się, że w miejscu, gdzie się umówiliśmy, ktoś zorganizował imieniny i nie było miejsca dla nikogo poza osobami zaproszonymi.

– Może się przejdziemy? – zaproponował.

Jakoś nie jawił mi się jako fan pieszych wycieczek, zresztą ja też do nich nie należę. Od kiedy pamiętam, bolą mnie kolana. Jeszcze jak stoję, jest okej, ale każdy dłuższy spacer sprawia ból. Byłam jednak tak podekscytowana, że nawet gdyby mi noga odpadała, bez mrugnięcia ruszyłabym za nim.

– Oczywiście – odpowiedziałam, cały czas lekko zdenerwowana. Nie wiem czemu, ale jego bliskość mocno mnie onieśmiela, a wręcz stresuje. Czuję się przy nim trochę jak przed egzaminem, na którym nie do końca wiem, jaki będzie obowiązywał materiał.

Chodziliśmy po okolicy trochę bez celu i sensu, ale w końcu wypaliłam:

– Mieszkam niedaleko, to może pójdziemy do mnie?

I tym sposobem trafiliśmy do mojej kawalerki. Nie zdążyłam nawet zamknąć drzwi, gdy jego dłonie wylądowały na moich biodrach. Chwilę później leżeliśmy nadzy w moim łóżku, delektując się cielesnością. Zrobiliśmy to trzy razy, w różnych miejscach i pozycjach, mimo że moje mieszkanie jest dość niewielkie.

Teraz stoję w kuchni, ubrana w sam T-shirt. Jego T-shirt, który pachnie tak nieziemsko, że ponownie czuję ściśnięcie w podbrzuszu.

Kawa powoli cieknie z urządzenia, gdy nagle czuję jego ręce na bokach brzucha. Zamyślona nad tym, co się wczoraj stało, nie zauważyłam, jak wyślizgnął się z łóżka i stanął za mną. Powoli przesuwa dłonie do przodu. Zamykam oczy i nieruchomieję. Czekam na to, co zrobi. Zbliża się całym ciałem, jego tors dotyka moich pleców. Jego oddech zaczyna muskać skórę mojej szyi. Dobry jest w te klocki, myślę i uśmiecham się sama do siebie.

– Podobało ci się? – pyta trochę bezczelnie.

W sumie nie wiem, jaka mogłaby być inna odpowiedź niż „oczywiście, że tak”. Chociaż mogłabym zadziornie spytać, o który raz pyta. Zamiast tego szepczę cicho:

– Tak.

Odwracam się do niego. Unosi mnie na blat i znowu nasze ciała zaczynają wspólny taniec.

– Skąd znasz Igora? – pytam pół godziny później, pijąc zimną kawę. Jemu zrobiłam świeżą, więc trochę zazdrośnie patrzę na parę unoszącą się z jego kubka, ale nie lubię marnować kapsułek i zawsze dopijam, nawet jak wystygnie.

Nie odpowiada od razu. Zanurza usta w kawie, chociaż mam wrażenie, że to nie dlatego, że jest spragniony, ale zastanawia się, jaką wersję mi powiedzieć.

– Poznaliśmy się na studiach psychologicznych.

– Psychologicznych? On nie skończył zarządzania?

– Nic mi na ten temat nie wiadomo – odpowiada, wydymając policzki i robiąc duże oczy.

– To może coś mi się przesłyszało i…

– Nie wiem, co słyszałaś, ale on żadnych nie skończył – mówi, siorbiąc ledwo słyszalnie.

– Dlaczego?

Nie odpowiada, tylko robi serię dziwnych min.

– Nie wiem, czy powinienem. Zawsze uważałem go za swojego kumpla, ale… – Nie kończy. Opiera się plecami o krzesło i zarzuca nogi na to stojące obok, po czym wzdycha przeciągle.

– A teraz już nie? – pytam, licząc, że nie wyjdę na wścibską. Czuję, że stąpam po cienkim lodzie, jeden niekontrolowany ruch i wpadnę do wody, niszcząc, może nawet bezpowrotnie, szansę na uzyskanie odpowiedzi na kilka nurtujących mnie pytań.

– Teraz sam nie wiem.

– Dlatego przyszedłeś pod mój dom? – pytam i krzyżuję ręce na brzuchu.

Jurek uśmiecha się i unosi prawą brew.

– A ty po co przyszłaś pod mój?

Tego się nie spodziewałam. Liczyłam, że nikt tego nie wychwycił, a tym bardziej nie on.

– Myślałam, że mieszka tam Igor – mówię zgodnie z prawdą. – Daniel mi tak powiedział.

– A po co go szukałaś?

Mrużę oczy. Trochę nie podoba mi się to przesłuchanie.

– Chciałam zrobić mu niespodziankę.

– Aha, a wiesz, że on nie jest tym, za kogo się podaje?

Spuszczam wzrok na podłogę i udaję zdziwienie.

– Ale… Nie rozumiem. – Kręcę głową i zerkam na niego.

Mierzy mnie wzrokiem, nie omijając moich nóg. Zawsze byłam z nich dumna, chociaż od lat je ukrywam. Jakoś wydaje mi się, że w pewnym wieku nie należy eksponować już tak swojego ciała.

– Kumpluję się z nim, ale ostatnio… – Odwraca się ode mnie i podchodzi do okna. Siada na głębokim parapecie, na którym leżą poduchy.

To właśnie to miejsce skradło mi serce. Marzyłam, że będę się tu rozkładać wygodnie i czytać książki, ale udało mi się to raz. Nawet pijąc kawę, siadam przy stole zamiast tam.

– Co Igor zrobił? – wypalam z armaty.

– Popadł o amok. Odbiło mu totalnie.

– Czyli? Możesz konkretniej?

– On chce się zemścić.

– Co? – Marszczę się chyba cała, ale to, co słyszę, brzmi po prostu absurdalnie.

– Ojciec Igora zginął w wypadku w drodze do szpitala, gdy on się rodził. Jego matka po tym zwariowała, a co najdziwniejsze, obarczyła winą o to wszystko syna.

– Co?! To brzmi niedorzecznie – reaguję znów podniesionym głosem. Czegoś takiego zupełnie się nie spodziewałam.

– I to bardzo. Współczułem mu zawsze z tego powodu, ale przecież każdy z nas ma jakieś traumy.

– No… – reaguję, bo żadne sensowne słowo nie jest w stanie opuścić moich ust. Sama wiele wycierpiałam, szczególnie gdy mama tak nagle odeszła.

– Poznaliśmy się na pierwszych zajęciach, od razu się polubiliśmy. Połączyła nas miłość do… – Urywa i spogląda na mnie dziwnie. – Cóż, obaj lubimy nabroić.

Przygryza wargę, a ja czuję podniecenie. Nie powinnam. To nie jest dobry moment. Najchętniej podeszłabym do niego i dała mu powód do ściągnięcia mi majtek, ale się powstrzymuję. Ciekawość wygrywa nad żądzą.

– Co wykręciliście?

– Oj, dużo. Robiliśmy eksperymenty…

– Dlatego wywalili was ze studiów? – rzucam w ciemno.

Kiwa głową potakująco.

– Jedna z wykładowczyń wypowiedziała nam coś na kształt wojny i doprowadziła do wyrzucenia nas. Igor bardzo to przeżył. Chciał w przyszłości uzdrawiać ludzi, jak to mówił. Wierzył, że dzięki temu jego matka zmieni zdanie i zacznie go kochać. Jak zobaczy, że jest coś wart…

– Co?

– Tak, wiem, to było chore. A ja… strasznie się wkręciłem. Fascynował mnie. Nie chcę się tłumaczyć, ale to było dla mnie coś… No wiesz, taka odskocznia.

– Od czego? – pytam cicho. Nie chciałabym go do siebie zrazić.

– Moja rodzina przeżyła tak wiele tragedii, że mogłaby obdarzyć z dziesięć osób. Gdy umarła moja mama i nie dawałem sobie rady…

– Przykro mi.

– Poszedłem na psychologię, bo wstydziłem się mówić o problemach. Jakoś mi się wydawało, że mężczyźni nie powinni tego robić, ale jednocześnie próbowałem znaleźć jakiś sposób, aby wyrzucić z siebie tę całą złość, niemoc – mówi.

Czuję, że otwiera się przede mną, tylko ja nie chcę się zrewanżować tym samym.

– Faktycznie jest takie nastawienie. W pracy na oddziale położniczym słyszałam, że mężczyźni nawet po stracie dziecka odmawiali pomocy. A co najsmutniejsze, niektórzy utrudniali też swoim żonom, konkubinom czy partnerkom kontakty z psychologiem, nie pozwalając im wyrzucić z siebie ich traum.

– No właśnie, więc mnie tym bardziej nie przystawało iść po pomoc. A że musiałem wybrać studia, to poszedłem na psychologię. Igora poznałem pierwszego dnia. Też wyglądał na zagubionego. Po zajęciach poszliśmy na piwo, byliśmy oszołomieni. Dwóch gości i masa dziewczyn, żyć nie umierać. Ja od razu poczułem wiatr we włosach, ale jemu było mało.

– No tak, psychologia to wybitnie babska dziedzina. – Uśmiecham się. – Dobrze to znam. Pielęgniarstwo jest chyba jeszcze bardziej sfeminizowane. Jak pojawiał się jakiś nowy chłopak, od razu otaczany był wianuszkiem dziewcząt.

– Oj, dokładnie. Nie będę ci opowiadać, co się tam u nas działo. – Puszcza do mnie oczko, a ja się domyślam, co może mieć na myśli.

– I co robiłeś później? Nie zostałeś psychologiem.

Nie odpowiada. Patrzy na mnie jakoś tak inaczej. Jakby się czegoś bał.

– Nie chcę o tym mówić. To nie było dobre. – Kręci głową.

– Zrobiłeś komuś krzywdę? – wyrzucam z siebie i od razu żałuję. Moje wścibstwo jak zwykle wygrywa.

– Taaak – odpowiada przeciągle. – Żałuję tego, ale… On…

– Igor? – reaguję szybko.

Nie odpowiada, tylko kiwa głową potwierdzająco.

– Jezu, co on kazał ci zrobić?

– Nie chcę ci opowiadać. Wstydzę się. Poza tym nie chcę cię obciążać moimi problemami.

– Chętnie ci pomogę – mówię, chociaż nie do końca dlatego, że naprawdę chcę mu pomóc. W tym momencie wiem, że Igor jest moim wrogiem, i muszę się dowiedzieć, na czym stoję.

– Ty go nie znasz. On potrafi być miły, do rany przyłóż, ale to tylko pozory. Żeby zrealizować cel, jest w stanie wystrzelić z armaty do małego robaczka. Mami wszystkich, wykorzystuje sztuczki psychologiczne, a w szczególności z zakresu manipulacji. Zresztą pewnie na tobie też je przetestował.

Patrzy na mnie uważnie, a ja nie wiem, co powiedzieć.

– Ubierał się przy tobie w sposób podobny do twojego?

Kiwam głową potwierdzająco.

– Chwalił cię, a przy tym o sobie wypowiadał się średnio pozytywnie?

Ponownie taka sama reakcja.

– Ja zupełnie tego nie rozumiem… – Wypuszczam powietrze ustami, a moje wargi falują jak u konia. – On wydawał mi się taki fajny, miły i opiekuńczy…

Jurek reaguje głośnym śmiechem, po czym bierze głęboki wdech.

– To ściema. On jest aktorem, jakich mało, naczytał się podręczników psychologicznych i uwielbia testować różne teorie. Kiedyś musiał się dowiedzieć więcej o kolesiu, który wygryzł go z pracy. Nie szczypał się. Nie wiem, jak to zrobił, ale skumplował się z jego babcią. Wyciągnął od niej sporo niezbyt fajnych informacji, na przykład o ojcu, który robił wałki na naprawach sprzętu domowego. Naprawiał go na lipnych podzespołach, a gdy sprzęt padał, sprzedawał ludziom nowy z niezła marżą. Oczywiście wybierał starsze osoby, które nie potrafiły zweryfikować jego pracy. No i Igor doniósł na niego policji.

– Serio? – reaguję zdziwiona.

– To był początek. Dzięki gadatliwej babci wyłapał parę ciekawych szczegółów, które układały się w jedno. Facet zdradzał żonę. Porobił mu zdjęcia i wysłał pod odpowiedni adres, co, jak pewnie się domyślasz, nie skończyło się dobrze. A na sam koniec nasłał na biedną staruszkę takich naszych kolegów, których nie chciałabyś spotkać w ciemnej uliczce. Robią babcie i dziadków metodą na wnuczka. Z premedytacją podał im wszystkie dane i obrobili kobietę na ponad dwieście tysięcy.

– Hmm… – wydaję z siebie dźwięk. Chciałabym dopytać o kolejne rzeczy, ale jednak się powstrzymuję. Zamiast tego rzucam: – Co ostatnio stało się z Igorem? Dlaczego powiedziałeś, że się zmienił?

– Sam nie wiem. Wpadł w jakiś obłęd. Zawsze mocno wchodził w swoje dziwne pomysły, ale teraz przesadził. Nie wiem, czemu tak się nakręcił na ciebie.

– Na mnie? – piszczę i momentalnie się prostuję.

Jurek patrzy na mnie, przygryzając dolną wargę, a ja walczę z pożądaniem. Teraz zdecydowanie ważniejsze jest wyciągnięcie z niego informacji.

– Tak, ubzdurał sobie, że miałaś coś wspólnego ze śmiercią jego ojca.

– Co? Ale to nie ma sensu. Który on jest rocznik tak naprawdę?

– Osiemdziesiąty ósmy.

– No to, jak się urodził, a jego tata umarł, to ja byłam mała. Miałam jakieś dwa lata!

– Nie do końca zrozumiałem, jaki miałaś na to wpływ. Stary Wojciechowski miał operować ojca Igora po wypadku samochodowym niedaleko starówki.

– Niedaleko starówki? – powtarzam po nim cicho jak zaczarowana.

– Tak. Ktoś w niego wjechał.

Zamykam oczy.

Świat wiruje mi przed oczami i natychmiast robi mi się niedobrze. Nie zdążyłam nic zjeść, ale wypita kawa mi się cofa. Zrywam się i biegnę do toalety. Klęczę przy muszli i mam gdzieś, że facet, z którym się przespałam, zobaczy mnie w takim stanie.

Chyba już wiem, za co mści się Igor.

Rozdział 13

Igor

To wszystko jest porąbane. Nikt nie odbiera ode mnie telefonu. Anna jest nadal niedostępna, choć może mnie zablokowała, ale próbuję dzwonić też do Jurka. Za każdym razem, gdy wybieram jego numer, słyszę coraz bardziej irytujący komunikat, że „abonent czasowo niedostępny”. Jeszcze pięć dni temu działał, bo rozmawiałem z nim, a teraz nic.

To ostatnie moje chwile z telefonem i zupełnie nie wiem, jak wykorzystać je produktywnie. W końcu decyduję się na ostateczną ostateczność i wybieram numer, który od lat znam na pamięć. Tyle razy próbowałem go zapomnieć, ale wrył się mi w głowę jak Ojcze nasz.

– Tak, słucham? – słyszę głos, który powoduje u mnie lęk i poczucie bezsilności.

W obliczu tego, co się teraz dzieje, to jest jednak jedyna nadzieja. Przydzielony mi adwokat zupełnie nie wierzy w moją niewinność. Kiedyś słyszałem, że to nie ma znaczenia, bo niby oni nie są od wierzenia w winę czy niewinność bronionego, ale miło byłoby wiedzieć, że stoi za mną murem. Szczególnie że nie mam nic na sumieniu w tej sprawie. Jestem niewinny. Mam na swoim koncie wiele rzeczy, ale tym razem nic złego nie zrobiłem…

Przynajmniej nie pamiętam.

– Cześć, to ja – odpowiadam cicho.

Nie rozmawialiśmy od trzech lat. Wtedy przyjechałem do niej po tym, jak dowiedziałem się o śmierci jej siostry, jedynej osoby, która nie dała się paranojom matki. Wiedziałem, że bardzo to przeżywa, i chciałem sprawdzić, czy wszystko jest w porządku. Niestety jej nie zastałem. Czekałem ponad dwie godziny przed blokiem, licząc, że niedługo wróci. Grzecznie siedziałem na ławeczce przed budynkiem, bo do środka wejść nie mogłem. Cały czas trzymałem w szafce klucze, ale gdybym ich użył i wtargnął do jej królestwa, wyglądającego niczym muzeum, po którym powinno się chodzić w kapciach, wezwałaby policję.

Raz już to zrobiła. Miałem wtedy dwadzieścia lat. Chodziłem jeszcze na studia i przez chwilę z nią mieszkałem, ponieważ wyrzucono mnie z poprzedniego lokum. Ubłagałem ją, abym mógł na trochę się u niej zatrzymać. Zgodziła się dopiero wtedy, gdy obiecałem płacić za wynajem plus przestrzegać jej chorych zasad.

Nie mogłem nikogo zapraszać do domu. Nie mogłem słuchać muzyki, włączać telewizora bez jej zgody, a nawet wtedy tylko to, co jej pasowało. Miałem po sobie sprzątać, robić zakupy dla siebie i nie korzystać z jej rzeczy. Nawet sól i pieprz musiałem mieć swoje. No i miałem przestrzegać godzin ciszy nocnej.

Byłem wtedy studentem, a życie towarzyskie stanowiło miły dodatek, dlatego korzystałem z niego, ile wlezie. Zazwyczaj gdy wychodziłem, nocowałem u kolegi, ale tamtej nocy okazało się, że kumpel gdzieś zniknął. Wyparował, a ja nie miałem gdzie spać. Lekko przerażony wróciłem o trzeciej w nocy z imprezy, licząc, że rozejdzie się po kościach i matka zachowa się po ludzku. Przeliczyłem się. Wezwała psy. Oczywiście nic nie zrobili, bo nie do końca rozumieli sytuację. Matka próbowała wytłumaczyć, że wróciłem cztery godziny po czasie, bo po długich dyskusjach i przy dobrym humorze przeciągnęła mój czas do dwudziestej czwartej.

Straumatyzowany wspomnieniami, grzecznie czekałem, ale się nie doczekałem. Siedziałem dobre trzy godziny, podczas których się nie pojawiła. Spotkaliśmy się kilka dni później na pogrzebie. To był nasz ostatni kontakt.

Teraz robię głęboki wdech i liczę, że to dobra decyzja. Ona jednak nie reaguje. Nie odpowiada na moje zdawkowe powitanie.

– Potrzebuję twojej pomocy. – Wypowiadam to zdanie, zupełnie nie wierząc, że to robię. Jakbym nie kontrolował siebie, swojego języka.

– I?

W jednej małej samogłosce tyle nienawiści i wrogości. Najchętniej odłożyłbym słuchawkę albo rzucił ją, pokazując, co o niej myślę, ale nie mogę. Jest moją ostatnią deską ratunku.

– Wpadłem w kłopoty…

– Jak zawsze – przerywa mi, a ja jestem pewny, że uśmiecha się triumfalnie pod nosem. – Nigdy nic porządnie nie potrafisz zrobić. Niezależnie, co robisz, wszystko jesteś w stanie spieprzyć.

– To nie tak…

– A jak? Była u mnie policja. Wiesz, jaki za wstyd? Moi sąsiedzi wszystko widzieli, bo debile zaczęli rozmowę już na klatce schodowej, a wiesz, jak tam wszystko huczy. Masakra. Od kilku dni każdy na mnie patrzy podejrzliwie, a to nie moja wina, że ty taki jesteś. Robiłam wszystko, żebyś wyrósł na dobrego człowieka, ale wzbraniałeś się nogami i rękoma i udało ci się.

Jak zawsze martwi się wszystkimi dookoła, tylko nie mną. Od momentu narodzin jestem na ostatnim miejscu w rankingu najważniejszych ludzi w jej życiu.

– Mamo, proszę cię – szepczę. Cały się telepię, a po policzkach lecą mi łzy. Czuję się upokorzony.

– O co ty mnie znowu prosisz?

– Błagam, przyjedź tutaj. Opowiem ci wszystko.

– Wszystko? Co znowu zrobiłeś?

– Ja… To nie tak miało być, chciałem się na nich wszystkich zemścić – dukam, a łzy mieszają się z wodą płynącą z nosa i zbierają na brodzie. Wycieram je rękawem.

– Co ty znowu wymyśliłeś?

– Jakie „znowu”?

– Od kiedy się urodziłeś, są z tobą problemy, zawsze wymyślasz coś, co sprowadza na ciebie kłopoty. Zawsze coś. Nie możesz być normalny.

– Normalny? – pytam wkurzony. Jak zawsze wszystkiemu jestem winny ja. Nie wiem, czemu naiwnie wierzyłem, że się zmieniła. Liczyłem, że zatęskniła za mną i ucieszy się na mój głos. Że te kilka lat rozłąki wygenerowały w niej jakieś pozytywne emocje w moim kierunku. Że może wykrzesze z siebie choć iskrę ciepłych uczuć.

– Dobrze pamiętam, jak nie płaciłeś rachunku za telefon i przyszli do mnie. Wierzyłam, że takie proste rzeczy dajesz radę ogarnąć. Wstyd mi za ciebie – zaczyna gadać jakieś farmazony, a ja zaciskam mocniej palce na telefonie, który wiem, że zaraz zostanie mi zabrany.

– To było dziesięć lat temu. Wszystko ci oddałem, łącznie z odsetkami, które wyliczyłaś. Tłumaczyłem ci, że zniknęło mi polecenie zapłaty i…

– Ty zawsze masz wymówki. Nic nie jest twoją winą. Wszystko jest winą innych.

– W tym przypadku tak było – wzdycham i jeszcze mocniej zaciskam dłoń, aż słyszę, jak palce zaczynają mi strzelać w stawach. – Wtedy wyjątkowo nie wpłynęły mi pieniądze na czas i nie ściągnęło mi polecenia zapłaty, a później jakoś poszło.

Patrzę na drzwi i zastanawiam się, czy zaraz ktoś nie wpadnie do pokoju. Zerkam na zegar ścienny i wiem, że mój czas się kurczy.

– Mamo, proszę, nie kłóćmy się. Jeżeli cię zraniłem, to przepraszam – zmieniam ton.

Wiem, że lubi mieć swoje na wierzchu, a ja jestem tak mocno przyparty do muru, że zrobię absolutnie wszystko, aby z tego wyjść. Od paru godzin mój mózg podrzuca mi głupie obrazy z potencjalnej odsiadki. Zawsze wydawało mi się, że te uwłaczające więzienne sceny w filmach to fikcja i nic takiego się nie dzieje, poza tym ja jeszcze nie jestem w więzieniu ani nawet w areszcie. A jednak czuję, że takie sytuacje zbliżają się wielkimi krokami, a ja tym razem nie dam rady uciec systemowi.

– Igorze, nie mam czasu. Możesz powiedzieć, czego ode mnie chcesz? – słyszę w słuchawce. Jej głos brzmi jakby lepiej.

– Przyjdziesz do mnie? Proszę.

Część 4

wcześniej

Rozdział 1

Daniel

Cechy ojca, które coraz częściej dostrzegam u siebie, denerwują mnie ze zdwojoną siłą, nawet jeżeli uważa się je za pozytywne.

Pracowitość. Jej braku nigdy nie mogłem mu zarzucić. Dawał z siebie tysiąc procent. Tylko to powodowało, że czasami mieszkając w jednym mieszkaniu, nie widywaliśmy się w ogóle. Dla niego zawsze operacje, konsultacje, wizyty po zabiegach u pacjentów, czasami nawet w domu, stały w hierarchii dużo wyżej niż ja. A co chyba najbardziej mnie bolało, to fakt, że o obcych potrafił powiedzieć bardzo wiele, a o mnie, swoim synu, mówił mało i bez konkretów.

Czujność. To chyba druga z tych cech, które ostatnimi czasy mocno się u mnie uwypukliły. Ojciec zawsze powtarzał, że myszy lecą do sera i jeżeli stajesz się atrakcyjniejszy dla innych, będą cię otaczać i próbować wykorzystać. Oczywiście jako dzieciak się z tego śmiałem. Jako nastolatek wątpiłem w słuszność takiego podejścia, ale od kilku lat dostrzegam, że miał rację. Liczba dziewczyn, które zaczęły się wokół mnie kręcić, gdy kupiłem sobie wypasioną furę, wzrosła diametralnie. Gdy tylko to zauważyłem, na początku kilka razy perfidnie ten fakt wykorzystałem, ale z czasem zacząłem mówić, że to spadek po wujku i nic więcej nie mam.

Było też kilkoro znajomych, którzy dość nagle zapragnęli się do mnie zbliżyć, mimo że znaliśmy się od dawna. Byli mili, usłużni, aż niespodziewanie wyciągali rękę po pożyczkę. Na początku dwa razy nie odmówiłem i do teraz czekam na spłatę. Niby tamte kwoty nie były wielkie, ale poczułem się niczym bankomat.

Gdy Igor pojawił się na mojej siłowni, niczego nie podejrzewałem. Ot, chłopak, który jak wielu chce przypakować. Nasza znajomość rozwijała się nienachalnie. Później zupełnie przypadkiem okazało się, że aplikuje do mojej firmy. Oczywiście mógł nie wiedzieć, że jestem właścicielem, ale zbieg okoliczności był dość intrygujący. Teraz wiem, że to było celowe działanie. Jego CV doskonale pasowało do moich wymagań, tylko gdy trzy dni temu zacząłem sprawdzać, co tam umieścił, bez większego problemu znalazłem dwa szkolenia, które nie odbywają się już od wielu lat. Wtedy jednak tego nie zweryfikowałem. Cieszyłem się, że będę miał z kim pogadać w pracy, nie tylko o kartonach czy zbliżających się nudnych targach.

A później jak małe dziecko dałem się wmanewrować w Annę. To, że została mi polecona, że ze mną zamieszkała, że to jej powierzyłem życie ojca, było celowym działaniem Igora. On to wszystko dokładnie zaplanował. Pewnie fakt, że druga kandydatka nie przyszła, nie był przypadkiem. Znajduję szybko jej dane kontaktowe, wystukuję numer na telefonie, ale nie odbiera. Wysyłam do niej e-mail i wiadomość tekstową. Jakaś cząstka mnie podpowiada absurdalny obraz. Może Igor coś jej zrobił? Wiem, że jest zdolny do wszystkiego, nawet najgorszego, chociaż długo dawałem się mamić.

Pierwsza lampka mi się zapaliła, gdy Anna nagle zaczęła dziwnie się w stosunku do mnie zachowywać. Na początku myślałem, że ma zły humor, ale to wyglądało na coś innego. Po jednym z jej spotkań z Igorem, gdy mnie zobaczyła, nawet słowem się nie odezwała. Nie pasowało to do niej. Nie wiem, dlaczego wtedy zacząłem podejrzewać, że on coś jej powiedział.

Potem okazało się, że w pracy mocno przekręcił słowa dostawcy. Chciał z niego zrobić niekompetentnego i nieogarniętego, żeby zatuszować swoją wpadkę. Po mojej interwencji wyszło na jaw, że mocno minął się z prawdą, co uzmysłowiła mi koleżanka, będąca przy tamtej rozmowie z podwykonawcą. Wtedy tłumaczył się nieporozumieniem, ale jakoś nie chciał wziąć na siebie odpowiedzialności.

A później ta sprawa z księgowym. Początkowo sądziłem, że to było przypadkowe, ale gdy nagle zaczęły pojawiać się dziwne wydatki, a jedna z moich kamer wychwyciła, jak Igor odwiedza biuro w środku nocy i grzebie w moich rzeczach, uzmysłowiłem sobie, że celowo doprowadził Błażeja Wiśniewskiego do opuszczenia firmy. On by na bank wyłapał nieprawidłowości. Poza tym po jego odejściu zabrałem wszystkie najważniejsze dokumenty do siebie, do gabinetu. Były przez to o wiele łatwiej dostępne i Igor to wykorzystał.

Ostatnim sygnałem ostrzegawczym było moje złe samopoczucie. Zrobiłem się rozdrażniony. Ojciec denerwował mnie jak nigdy, mimo że przecież od dawien dawna nie darzyłem go pozytywnymi uczuciami. Miałem ochotę wziąć poduszkę i docisnąć mu ją do twarzy.

Dziś ojciec miał dłuższy bezdech, co już mu się kilka razy zdarzyło. Stoję właśnie nad nim, zdjąłem mu pulsoksymetr, bo ten wył niemiłosiernie, mimo że stary już normalnie oddycha. Zakładam to ustrojstwo na swój palec i patrzę, jak kolory powoli wracają na twarz ojca. Na tę scenę wchodzi Anna, zapewne zaalarmowana dźwiękiem. Myślałem, że poszła już spać.

Patrzy przerażona to na mnie, to na ojca.

– To nie tak! – mówię głośno.

Doskakuje do niego i zamiera. Nawet bez jakiejkolwiek wiedzy medycznej można stwierdzić, że oddycha. Jego klatka piersiowa podnosi się i opada, a on co jakiś czas otwiera i zamyka oczy. Anna odwraca się do mnie z paniką w spojrzeniu i wybiega z pokoju.

Ruszam za nią. Szybkim krokiem idzie do swojego pokoju.

– Anno, zaczekaj! – Czuję, że noga zaczyna mnie znowu boleć. Kurwa, nie teraz!, myślę i przyspieszam. Wchodzę za nią do pokoju. – Ja nic mu nie zrobiłem.

Stoi na środku pomieszczenia i nerwowo kręci głową.

– Nie?! – wrzeszczy w końcu. – To niby dlaczego wygląda, jakbyś spuścił z niego całą krew?!

– Nie wiem – odpowiadam zgodnie z prawda. – Nie wiem, co tu się ostatnio dzieje. Mam omamy, wszystko mnie wkurza. Źle śpię. Nie mówiłem ci, bo nie chciałem wyjść na paranoika. Słyszę dziwne dźwięki.

Obraca się w moją stronę i marszczy czoło. Cała jej złość nagle znika, a jej miejsce zajmują smutek i przerażenie. Podchodzę do niej, a ona nawet nie drga. Obejmuję ją i szepczę:

– Nic nam nie grozi. Dowiem się, o co tu chodzi.

Bardzo chcę w to wierzyć.

Rozdział 2

Anna

Daniel zachowuje się teraz zupełnie inaczej niż przez te ostatnie dni, a nawet i tygodnie. Przeprosił mnie za swoje zachowanie.

– Jestem ostatnio przemęczony. Mam zdecydowanie za dużo pracy, plus mimo że jesteś tu i czuwasz, stresuję się ojcem.

– Dlaczego? – pytam zdziwiona. Wydawało mi się, że ma wyrąbane na ojca.

– Z jednej strony go nienawidzę… – mówi, patrząc mi w oczy. – Wyrządził mi wiele krzywd. Ale z drugiej… jest ostatnią osobą, która mi została. – Kąciki ust lecą mu do dołu, a oczy momentalnie się szklą. Zupełnie nie spodziewałam się takiej wylewności.

– Przykro mi – odpowiadam. – Ja chyba też ostatnio nie byłam sobą. Brak snu bardzo mi szkodzi. Nie wiem, o co chodzi, ale…

– Coś dziwnego się dzieje – mówi, a ja czuję, jak jeżą mi się włosy na rękach.

Też mam wrażenie, że jestem częścią jakiegoś dziwnego przedstawienia lub filmu z pogranicza grozy i kryminału. Ktoś grzebie w moim życiu, wpływa na nie bez mojej wiedzy, a tym bardziej zgody.

– Tak – szepczę w końcu.

– Nie wiem, o co tu chodzi, ale zamierzam się dowiedzieć.

– Masz jakieś podejrzenia? – pytam, czując ból brzucha, który pojawił się w wyniku zdenerwowania.

Patrzy na mnie. Widzę, że przygryza od środka prawy policzek, a jego twarz robi się bardziej napięta.

– Mam absurdalne podejrzenia, dlatego mam do ciebie równie absurdalną prośbę.

Po czym opowiada mi o swoim zadziwiającym pomyśle, a ja decyduję się na udział w nim.

Rozdział 3

Daniel

Coś się stało. Coś, czego żadne z nas nie przewidziało. Nie zdążyliśmy z Anną nic zrobić z naszym odkryciem, bo Igor wykonał pierwszy ruch.

Zrozumiałem to, gdy obudziłem się w szpitalu. Ostatnie, co pamiętałem, to jak szedłem spać, a później jakieś dziwne sceny. Czyjaś twarz w kominiarce. Nóż. Krzyki.

Na szczęście więcej szczegółów zdradziła mi pielęgniarka, która pracowała z ojcem. Opowiedziała mi o tym, co słyszała, i co najważniejsze – o Annie. Muszę ją wyciągnąć z tego syfu, liczę, że policja szybko zrozumie, że to nie ona jest winna.

Od razu wiedziałem, że to on, ale nie zamierzałem dać mu satysfakcji. Przygotowałem kontrę.

– Dzień dobry – słyszę damski głos, a po chwili do szpitalnego pokoju wchodzi kobieta z mężczyzną. – Starsza aspirant Milena Grabowska, a to mój kolega komisarza Karol Teodorczyk.

– Dzień dobry – odpowiadam. – Dziękuję, że przyszli państwo tak szybko – rzucam, siadając na łóżku. Jestem bardzo zdenerwowany. Nic chcę, żeby przez Igora ucierpiała niewinna osoba. – Chciałem jak najszybciej spotkać się z państwem, bo to wszystko to jakieś wielkie nieporozumienie.

Oboje opierają się o stojące obok łóżko. Pielęgniarki strasznie nie lubią, jak ktoś siada na takich pustych, ale oni nic sobie z tego nie robią.

– Zaraz pan nam wszystko wyjaśni – rzuca kobieta, a jej kolega wyjmuje z kieszeni niewielki notes i wyciąga przyczepiony do jego okładki długopis. – Proszę najpierw się przedstawić.

– Daniel Wojciechowski.

– Data i miejsce urodzenia?

– Dwudziesty czwarty kwietnia osiemdziesiątego trzeciego roku, Warszawa.

– Czym się pan zajmuje?

– Prowadzę własną firmę, robimy kartony dla sklepów.

– No dobra – wtrąca policjant, który dotychczas nie odezwał się ani słowem. – Możemy przejść do sedna sprawy?

– Oczywiście, po to was zaprosiłem.

– I tak byśmy do pana przyszli – komentuje. Dłubie sobie jednocześnie w zębach językiem, wypychając przez to górną wargę.

– Rozumiem, ale chciałem jak najszybciej powiedzieć, że Anna Radwańska nic mi nie zrobiła.

Kobieta momentalnie robi większe oczy, a jej kolega wydaje dziwny dźwięk, coś na kształt „aha”.

– To co się stało? Dlaczego został pan ranny? – odzywa się ona, marszcząc mocno brwi.

– Tak, wiem, ale proszę spytać lekarzy. Rana była płytka i zupełnie niezagrażająca mojemu życiu. Poza tym to nie ona mnie zaatakowała – mówię, zachowując powagę. – Wiem, że zabrzmi dziwnie, ale zraniłem się sam.

– W brzuch? – parsknął mężczyzna.

– Tak. Wiem, ale od zawsze jestem pierdołą. Niosłem nóż i upadłem, bo proteza mi się zsunęła. – Podsuwam do góry nogawkę. – Ostatnio mnie bolała i chyba źle ją przypiąłem.

– Ale dlaczego pani Anna została znaleziona cała zakrwawiona?

– Pomagała mi, a wtedy zemdlała. Ostatnio skarżyła się na złe samopoczucie i chyba nie kłamała.

– Czemu nie zadzwonił pan po pogotowie?

– Nie zdążyłem, bo sam straciłem przytomność.

– Ktoś zadzwonił na numer alarmowy, bo słyszał krzyki – mówi kobieta, a ja mam ochotę zaśmiać się w głos. Sprytnie to rozwiązał. Nie ma opcji, że ktoś mógłby cokolwiek usłyszeć.

– Rozumiem, że jakiś sąsiad?

– Tak – mówi, marszcząc brwi. – Niestety nic więcej nie możemy powiedzieć.

Kiwam głową ze zrozumieniem. To niemożliwe, żeby ktoś coś usłyszał, szczególnie że trzy lata temu wymieniłam wszystkie okna na trzyszybowe, które doskonale wygłuszają. Poprzednie zaczęły przepuszczać zimne powietrze. Kosztowało mnie to krocie, ale efekt jest powalający.

– Nie wiem, jak to się stało, ale państwo wyciągnęli zupełnie błędne wnioski. Tego dnia testowałem nowe nagłośnienie i może to kogoś zaalarmowało.

– Dziękuję za wyjaśnienie. – Kobieta kiwa głową. – Widzieliśmy już dziwne rzeczy, ale ten wypadek, muszę przyznać, jest zaskakujący.

Ja też tak uważam, ale na szczęście mi wierzą, a ja wiem, że to dopiero początek. Muszę zagrać w grę, którą zapoczątkował Igor.

Teraz muszę stworzyć iluzję, że wygrał, a ja nie mam zielonego pojęcia, że jestem jego celem.

Rozdział 4

Anna

Długo nie mogę uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Przekonuję samą siebie, że Jurek sobie coś wymyślił i to nie chodziło o wydarzenie sprzed lat, gdy chodziłam w pieluszce, a moja mama wszędzie nosiła mnie na rękach lub w wózku, bo uważała, że jestem za mała, żeby chodzić samodzielnie.

Siedzę w swoim mieszkaniu, zastanawiając się, kto może mi cokolwiek więcej powiedzieć. Niestety siostra mamy umarła na raka piersi, gdy chodziłam jeszcze do podstawówki. Dziadkowie zmarli niewiele później, praktycznie jedno po drugim. Mama długie lata powtarzała, że ją zostawili. Wszyscy z dalszej rodziny się wyprowadzili, a ja nie utrzymywałam z nikim kontaktu.

Siedzę tak już dobrą godzinę, gdy przypominam sobie o dobrej koleżance mamy, z którą chodziła do liceum. Łączyła je relacja podobna do mojej i Kamili. Wyprowadziła się do Wielkiej Brytanii, ale z miesiąc temu mnie zaskoczyła, gdy wysłała mi zaproszenie na Facebooku. Napisałam do niej i chwilę nawet pogadałyśmy na Messengerze. Teraz szybko wyszukuję ją wśród znajomych i proszę o krótką rozmowę.

„Cześć”, pisze po godzinie. „Stało się coś?”

„Nie, ale próbowałam sobie coś przypomnieć, bo opowiadałam koleżance o wypadku mamy, ale ja chyba nie pamiętam wszystkiego”.

„O tym samochodowym?”

„Tak”.

„Nie masz prawa pamiętać. Byłaś malutka. A co chcesz wiedzieć?”

„Jak to było? Ktoś w nas walnął?”

Napinam się cała. Noga zaczyna mi podskakiwać ze zdenerwowania.

Z tego, co ja zapamiętałam, to jechałyśmy z mamą do lekarza. Chyba coś mi było, ale nie pamiętam co. Mama za każdym razem, jak ktoś o tym wspominał, denerwowała się i szybko urywała temat. Ale to nie był jedyny skutek. Później nie chciała jeździć samochodem. Gdy umarł tata, sprzedała auto. Wszędzie podróżowała autobusem lub rowerem. Nigdy bym nie wpadła na to, że to pokłosie wypadku sprzed tylu lat.

W końcu na ekranie pojawia się odpowiedź, a ja przysuwam się bliżej, jakby nagle mój wzrok miał nie wychwycić tekstu.

„Jechałaś z mamą do lekarza. Bardzo wymiotowałaś. Podobno nie byłaś w stanie dojść do samochodu. Małgosia cię przyniosła. Bardzo się zdenerwowała, bo panowała wtedy jakaś okropna odmiana rota wirusa i naszej koleżanki córka zachorowała. Niestety mała nie przeżyła. Umarła ze skrajnego odwodnienia”.

Momentalnie przechodzi mnie dreszcz. Śmierć dziecka zawsze mnie boli, mimo że jeszcze nie zostałam matką i nie wiem, czy kiedykolwiek zostanę. Siedzę na kanapie i czekam. Nie mogę nic napisać, bo nie chcę wyjść na nieczułą, ale teraz jak nigdy muszę dowiedzieć się prawdy, i to natychmiast. Trzy falujące kropki oznaczają, że pisze dalej.

„Twoja mama nigdy nie lubiła jeździć samochodem. Tego dnia twój tata gdzieś pojechał, więc nie mogła na niego liczyć”.

Czytam i zastanawiam się, czy faktycznie tak było, czy powiedział mamie, że mu się nie chce i ją olał, co często się zdarzało.

„W czasie jazdy znów zaczęłaś wymiotować. Siedziałaś z tyłu. Twoja mama bardzo tego przestrzegała, mimo że niektórzy wozili dzieciaki z przodu”.

Na chwilę przestaje pisać, a ja mam ochotę do niej zadzwonić. Rezygnuję po sekundzie. Musiałabym wtedy wytłumaczyć zainteresowanie tematem. Grzecznie czekam, licząc, że zaraz się wszystkiego dowiem.

„No i twoja mama w czasie jazdy chciała zobaczyć, co z tobą. Podobno wydawałaś jakieś dziwne dźwięki, jakbyś się dusiła. Później mówiła, że nie powinna była tak robić, ale to był ułamek sekundy i się obróciła, gdy nagle pojawił się on, wyjechał z prawej strony z drogi podporządkowanej, a ona nie zdążyła zareagować. Jechał jakimś starym autem, walnęła w niego od strony kierowcy”.

– O matko – mówię sama do siebie. Mama zawsze tak bardzo się mną opiekowała i teraz dopiero dowiedziałam się, co prawdopodobnie mogło być tego przyczyną.

„Gdy przyjechała karetka, twoja mama błagała ich, żeby ciebie również zawieźli do szpitala. Twój stan był coraz gorszy. Podobno jeden z medyków nawet chciał wziąć ciebie zamiast tamtego faceta, ale policjant się nie zgodził. Wezwali drugą karetkę, która was zawiozła. Wszystko wyglądało bardzo źle. Jak twoja mama mi to mówiła, płakałam jak bóbr. Więc nie wiem, co wtedy mogła czuć. Działy się rzeczy straszne, najgorsze z możliwych”.

Milknie. Nie widzę, żeby coś pisała. Pukam palcem o obudowę komputera, czekając, aż coś jeszcze napisze, ale nic takiego się nie dzieje.

„A co z tym facetem?”, pytam, bo nie wytrzymuję. Muszę wiedzieć, chociaż czuję w sobie, co się wydarzyło.

„Kierowcą?”

„Tak”, odpowiadam w ułamku sekundy.

„Umarł…”

Łzy zaczynają mi płynąć po policzkach, a po chwili na ekranie się pojawia dalszy tekst.

„To była jego wina, nikt ani przez moment nie oskarżał Małgosi. A najgorsze, że jechał wtedy do szpitala. Jego żona rodziła pierworodnego”.

Kręcę głową. Igor wspominał mi o swoim ojcu i jego śmierci, a to samo powtórzył mi Jurek. Nigdy bym nie pomyślała, że to wydarzenie sprzed lat, którego praktycznie nie pamiętam, połączyło nas na zawsze.

Rozdział 5

Daniel

Cieszę się, że Anna w końcu do mnie przychodzi i udaje nam się porozmawiać. Opowiadam jej dwukrotnie o tym, co się wydarzyło, o moich obserwacjach, przypominam jej, co sama odkryła z pomocą koleżanki z liceum– że Igor nie jest tym, za kogo się podaje. Mówię o tym, że wrzuciłem w sieć nekrolog ojca, o przygotowanym wypowiedzeniu i wersji, że chciałem oskarżyć Igora o kradzież własności intelektualnej. Na szczęście sam się podłożył i wszystkie dowody przeciwko sobie podał mi na tacy. Potem ona opowiada o wydarzeniach sprzed lat. Gdy kończy, siedzę długie minuty, trawiąc to, co właśnie usłyszałem.

Teraz w końcu znam motywację Igora. Trochę go nawet rozumiem. Pewnie też chciałbym ukarać kogoś, kto zrąbał mi życie. Gdybym na przykład dowiedział się, że mój ojciec był skurwielem, ponieważ lata temu został pobity i ma w głowie guz, który wywoływał potem takie zachowanie, też chciałbym uprzykrzyć życie temu, kto mu to zrobił. Tylko czy poszedłbym tak daleko?

– Boję się go – rzuca w końcu Anna.

– Nie musisz.

– Nie muszę? Przecież on zaatakował cię nożem!

– Wiem, ale nic strasznego mi nie zrobił. Dobrze, że włączyłaś u taty pulsoksymetr. Ten gnój był pewien, że już po nim, więc uciekł.

– Nie pamiętam tego, ale faktycznie to dobry pomysł. – Uśmiecha się smutno. – Sama zawsze reaguję zdenerwowaniem na jego dźwięk.

– I on zrobił to samo.

– Tylko co teraz?

Spodziewałem się tego pytania, ale i tak czuję szybsze bicie serca, gdy je słyszę. Mój plan należy do tych mało fajnych. Wymaga czasu, chociaż wiem, że niebawem się ziści.

– Mój tata ma raka – mówię w końcu. – Przedwczoraj zabrałem go na badania, bo zaczął kaszleć krwią. Lekarz powiedział, że to kwestia tygodni, a może i dni. Rak zjada go od środka.

Cały drżę, jak to artykułuję. Jakoś nie miałem czasu na przetrawienie tego.

– O matko. Współczuję.

– Ja sobie trochę, ale nie mam ojca od lat. Chyba nawet nigdy nie miałem, dlatego jak umrze, wątpię, czy zapłaczę – naciągam trochę rzeczywistość. Prawda jest taka, że będę tęsknił. Od kilku miesięcy próbuję sobie udowodnić, jak bardzo go nienawidzę, ale ludzkie odruchy są silniejsze, szczególnie jak odstawiłem leki, które mi podmienił Igor.

– Przykro mi… – Jej twarz smutnieje momentalnie. Lubię w niej tę prostolinijność.

– Nie ja jestem teraz istotny, ale Igor – zmieniam szybko temat. Nie chcę, aby zaczęła się nade mną litować. – Musimy się z nim rozprawić, i to tak, aby nigdy więcej nie zrobił nikomu krzywdy, a w szczególności nam.

– Jezu, a co chcesz zrobić? – Anna sięga po szklankę z wodą, ale nie pije.

– Chcę się zemścić – odpowiadam i patrzę na nią.

Od zawsze wyznawałem zasadę „oko za oko, ząb za ząb”. Już we wczesnej podstawówce zdarzały mi się małe incydenty. Ktoś pewnie by pomyślał, że to były głupie, szczeniackie wybryki, ale ja nie widziałem innego rozwiązania niż zemsta.

Teraz wiem, że w tym starciu tylko takie rozwiązanie wchodzi w grę.

Rozdział 6

Igor

Matka siada naprzeciwko mnie, a ja zaczynam się trząść ze strachu. Od zawsze wywołuje we mnie takie uczucie, ale teraz strasznie mnie to irytuje. Chciałbym ten jeden raz poczuć wsparcie z jej strony, a widzę lód w jej spojrzeniu.

– Nie mam czasu, czego chcesz? – zaczyna.

– Mamo, ja… – dukam.

Wcześniej przygotowałem sobie całą mowę, ale teraz, gdy siedzi przede mną w małej salce w areszcie, gdzie mnie przewieźli, jak zapowiedzieli, nie jestem w stanie nic wydusić.

Patrzy na mnie, odchylając się do tyłu. Nic nie mówi, tylko szyderczo się uśmiecha. Czubek nosa idzie jej do góry, a usta układają się w dzióbek.

– Ja nie zrobiłem nic złego… Tym razem. Uwierz mi, on mnie wkopał… – mówię, a ona przechyla delikatnie głowę w bok. – On jest synem Wojciechowskiego.

Nie reaguje. Nie wiem, czy tak świetnie gra, czy faktycznie nie wie, kim jest. Tylko przy jej manii prześladowczej powinna dobrze go znać. Jego rodzinę. Wszystko.

– Waldemara Wojciechowskiego. Tego lekarza, który…

– Wiem, kto to – przerywa mi beznamiętnym głosem, nie zmieniając nic w mimice.

– Mówią, że go zabiłem, a to nieprawda. Chciałem się na nim zemścić, ale…

– Nie dałeś rady – prycha i śmieje się w głos, a jej ramiona ukryte pod satynową koszulą w dziwnym kolorze, ni to zielonym, ni to niebieskim, podskakują do góry. – Nic nie potrafisz dobrze zrobić. Zawsze wszystko potrafisz schrzanić. Miałeś jedną szansę na milion, by udowodnić mi, że jesteś czegoś wart… – Pochyla się w moją stronę, a jej oczy robią się większe. – Żałuję, że się urodziłeś. Tyle dzieci umiera w łonie matki, ale nie ty. Mogłeś zdechnąć we mnie, a miłość mojego życia nadal by była ze mną. Zabiłeś go, ty nieudaczniku.

Zamykam oczy. Marzę, aby zniknęła.

– Nie wiem, dlaczego matka natura dała ci życie – syczy dalej. – W niczym ci nie pomogę. Nie chcę, żebyś się ze mną kontaktował. To ostatni raz, jak się widzimy. Mój adwokat wniesie sprawę o zakaz zbliżania. Będę współpracować z policją i powiem im wszystko, co wiem. Zresztą to ja im przekazałam twoje papiery, notatniki i zdjęcia.

Unoszę powieki.

Jest jeszcze bliżej. Dzieli nas niespełna metr, jeśli nie mniej. Na jej twarzy pojawia się szeroki uśmiech.

– A wiesz, co jest najśmieszniejsze? O tych papierach powiedział mi twój kolega, podobno przyjaciel, ale on cię nienawidzi tak samo jak ja.

Marszczę brwi, nie rozumiejąc, o co chodzi.

– Nie masz zupełnie nikogo. Jesteś sam jak palec. I zdechniesz tutaj.

Szczerzy się, a ja mam wrażenie, że jej język jest niczym jak u węża. Nie wiem, dlaczego przypomina mi się program, w którym o nich mówili. Podobno dzięki tym językom wąchają otoczenie. Odsuwam się delikatnie do tyłu.

– Nie mogę się tego doczekać – kontynuuje. – Będziesz cierpiał, tak jak ja cierpiałam, patrząc na ciebie każdego dnia. Chciałam cię zabić dwa razy, ale gówniany los ci sprzyjał… Teraz się nie wywiniesz.

Kręci głową, a ja przypominam sobie, jak się topiłem w wannie. Zawsze mi powtarzała, że się poślizgnąłem.

Innym razem strułem się strasznie. Rzygałem krwią i to sąsiadka zareagowała, przekonała matkę, że trzeba jechać na pogotowie. Teraz patrzę na tę kobietę i nie wiem, co powiedzieć.

– Jak zwykle gapisz się jak debil, szukając połączenia z mózgiem. Szkoda, że u nas nie ma kary śmierci, bo za wszystkie swoje występki powinieneś zostać podpięty do prądu. Przyszłabym, żeby zobaczyć, jak zdychasz. – Po tych słowach pluje na mnie z pogardą.

Nie daję już rady. Moje ręce nagle lecą do przodu. Nikt chyba nie pomyślał, że coś może jej grozić. Że jej jedyny syn może coś zrobić.

Łapię ją za głowę. Zupełnie się tego nie spodziewa. Chwytam mocno za farbowane włosy i z całej siły uderzam jej głową w stół.

Momentalnie po moim ciele rozlewa się potężna dawka euforii.

Walę jeszcze raz, dwa, trzy.

Coś krzyczy, ale nie słyszę.

Skupiam się na sobie.

Krew zaczyna pryskać.

Próbuje się wyrwać, co tylko mnie rozsierdza.

Napinam się mocniej i uderzam jeszcze mocniej.

– Pomocy! – słyszę nagle za sobą.

Potem ktoś mnie szarpie, wykręca ręce i przydusza kolanem, ale ja wlepiam wzrok w jej twarz. Zmyłem jej ten uśmiech, którym obdarzała mnie przez całe życie.

W końcu pokazałem jej, że coś potrafię.

Chyba już nie będzie tego kwestionować.

Rozdział 7

Daniel

Wiem, że dla Anny to było wiele, nawet za wiele, ale chyba wiedziała, że nic innego nam nie pozostaje.

My albo on – i nic po środku.

Na szczęście na ostatniej prostej pomógł nam Jurek. Przyszedł do mnie i opowiedział wszystko, co wie o Igorze. Nie wiem, jaka motywacja mu przyświecała. Twierdził, że to wyrzuty sumienia i fakt, że bardzo polubił Annę, ale nie mam pewności, czy można mu wierzyć. Sam też w życiu nieźle nawywijał.

Teraz nie ma to już znaczenia. Udało się.

Ojciec umarł, jak spodziewał się lekarz, i minutę później zaczęliśmy działać. Chociaż tak naprawdę przygotowania trwały już od jakiegoś czasu.

Pierwszy punkt to podmiana telefonu. Na szczęście dobrze wiedziałem, jakiego używa Igor. Sam taki mu kupiłem. A potem pomógł nam Jurek. Podsunął pomysł z drugim takim samym telefonem. Nie dość, że ustawił w nowym aparacie wszystko, to jeszcze podrzucił do domu naszej ofiary. Tym sposobem, gdy Anna zadzwoniła, zresztą nie ze swojego telefonu, wpadł niczym śliwka w kompot.

Od razu do nas przyjechał, co ładnie pokazał GPS w telefonie. Wlazł do domu niczym rasowy złodziej, a ja w odpowiednim momencie go ogłuszyłem, starając się nie zrobić mu wielkiej krzywdy. Później była już gorsza część. Musiałem podać mu jego własną mieszankę. Znalazłem jego leki, które dawały nieziemskie efekty. Przede wszystkim wymazywały pamięć na kilka godzin wstecz, co stwarzało idealne warunki dla naszego planu.

Igor nigdy się nie dowie, co się dokładnie wydarzyło. Uleciało z jego pamięci to, jak go trzymaliśmy z Anną i używając lejka, wlewaliśmy mu ten syf do brzucha. Nie pamięta, jak wysmarowywaliśmy go krwią mojego ojca. Nie dowie się, że sam ani razu nie zanurzył trzymanego przez siebie noża w ciele mojego ojca.

Zrobiłem to ja i pierwszy raz w życiu nad nim zapłakałem. Sytuacja mnie przerosła. Stałem przy jego łóżku i patrzyłem na już puste ciało, a łzy leciały mi po policzkach. Zupełnie nie spodziewałem się takiej reakcji. Myślałem, że spłynie to po mnie, a chwila, o której latami wręcz marzyłem, nie zrobi na mnie wrażenia.

Ale pomyliłem się.

Pogłaskałem go po dłoni, po czym ucałowałem jego suchy policzek. W życiu zrobiłem to może ze dwa razy. Nie lubił tego i krzyczał na mnie, gdy podejmowałem naiwne próby. Teraz już nie mógł zareagować, a ja mogłem wyrazić swoje uczucia.

Kochałem go na swój sposób.

Dałem sobie chwilę na pożegnanie, po czym wróciłem do roboty. Wbiłem najostrzejszy nóż, jaki miałem, w jego brzuch. Pierwszy raz był trudny, ale kolejne trzy już nie. Na szczęście narzędzie wchodziło we wiotkie ciało niczym w masło. Nie wiem, czy o taki efekt chodziło producentowi, ale wykonał kawał dobrej roboty.

A później zrobiłem coś, co mogłem sobie darować. Wziąłem drugi nóż i ugodziłem nim Igora. Chciałem, aby miał pamiątkę po mnie na zawsze.

Potem poszło z górki.

Zadzwoniłem na policję, mówiąc, że ktoś się włamał do domu, zaatakował ojca i musiałem się bronić.

Dzwonek do drzwi wytrąca mnie z rozmyślań. Anna jak zawsze jest punktualnie. Otwieram jej drzwi.

– Cześć – rzucam i podchodzę do niej.

Nie wiem, jak to się dzieje i czy jakiś psycholog mógłby to wyjaśnić, ale tragedie zbliżają. Przytula się do mnie, a ja głaszczę ją po plecach. Nie ma w tym ani krzty podtekstu seksualnego. Czuję, że zostaliśmy tym wszystkim złączeni na zawsze.

– Cześć – słyszę, gdy po chwili luzuję uścisk.

– Wchodź, nie chcę, żebyś zmarzła.

Otwieram szerzej drzwi. Dobrze wie, co gdzie jest, więc po chwili idziemy do kuchni. Milczymy, ale nie jest to uciążliwe.

– Napijesz się czegoś? – pytam, chociaż wiem, że poprosi o zwykłą czarną herbatę bez cukru i cytryny.

– Może miętę z melisą – mówi jednak zamiast tego.

Nie komentuję jej wyboru. Nie ma to sensu, a tylko ją rozeźli. Sam nie lubię, jak ktoś komentuje, co piję czy jem.

– Jak się trzymasz? – pyta.

– Dobrze – odpowiadam zgodnie z prawdą. Po pierwszym szoku już się uspokoiłem. – Dzwoniła do mnie prokuratorka i powiedziała, że wznowią sprawę mojego wypadku.

– Co? – Anna reaguje zdziwieniem, dokładnie tak jak ja, gdy sam to usłyszałem.

– No – odpowiadam i siadam naprzeciwko, podsuwając w jej stronę parujący kubek. – Ale to nie koniec niespodzianek. Nie zgadniesz, kto był tym tajemniczym kierowcą, który mnie potrącił i uciekł z miejsca zdarzenia.

Robi wielkie oczy i kręci głową.

– Nie… Chyba nie chcesz powiedzieć…

Nie odpowiadam, tylko przytakuję.

– Jest więcej. Nie wiem, czy powinienem…

– Co?

– Nie wiem, czy dobrze to zrozumiałem, ale ta babka sugerowała, że Igor prawdopodobnie miał coś wspólnego ze śmiercią twojej mamy – wyduszam w końcu. Długo się zastanawiałem, czy jej to powiedzieć, ale stwierdziłem, że jestem jej to winny. Prokuratorka by się nie szczypała. Ona ma zadanie, a to, jak ktoś będzie przeżywał to, co od niej usłyszy, średnio ją interesuje.

Anna się nie odzywa. Patrzy gdzieś nade mną, a po jej policzkach zaczynają płynąć łzy. Wysuwam dłoń i kładę na jej. Nie wiem, czy w takich chwilach lubi kontakt fizyczny, ale próbuję. Nie zabiera ręki.

– Do teraz miałam coś na kształt wyrzutów sumienia. Wkopaliśmy Igora w morderstwo, chociaż nie wiem, czy patolog nie odkryje, że prawda jest inna.

– Myślę, że skoro nadal nic nie znalazł, nie mamy się czym martwić – wtrącam.

– Tak, tylko źle się z tym czułam. Ale teraz chcę jednego, aby on zgnił…

W tym momencie w pomieszczeniu rozlega się dźwięk mojego telefonu. Zupełnie zapomniałem go wyłączyć. Jakoś nie lubię, gdy ktoś przeszkadza mi w rozmowie, szczególnie tak ważnej.

– Odbierz – mówi Anna, gdy po niego ruszam.

Nie planuję tego, ale gdy dostrzegam imię na ekranie, przesuwam zieloną słuchawkę. Nie znam Jurka najlepiej, ale to, co o nim wiem, to że jest bardzo konkretny i nie lubi lać wody. Jeżeli dzwoni, to z czymś ważnym.

– Cześć – rzucam, przykładając słuchawkę do ucha.

Pierwsze, co wyłapuję, to jakiś szum. Może samochodów, ale nie jestem pewny.

– Hej, nie uwierzysz, co się stało. – Jego głos jest podniesiony, ale nie wiem, czy tym, co się wydarzyło, czy chce przekrzyczeć otoczenie.

– No… – Podchodzę do Anny i siadam obok. Patrzy na mnie wielkimi oczami. Nie wiem dlaczego, ale odsuwam telefon od ucha i wciskam głośniczek. – No gadaj.

– Nie wiem, od czego zacząć.

„Od początku”, ciśnie mi się na usta, ale nie mówię tego.

– Matka Igora przyszła do niego do aresztu i on ją zaatakował.

– Co? – Anna piszczy, po czym kładzie ręce na ustach.

– O, słyszę, że nie jesteś sam.

– Tak, Anna wpadła na herbatę.

– Rozumiem.

– Cześć – duka w końcu kobieta.

– Hej, zajrzę do ciebie później – mówi, jakby chciał zaznaczyć swoje terytorium. Śmiać mi się trochę chce, bo dobrze wiem, że tych dwoje ma się ku sobie, i bardzo się z tego cieszę.

– Super – odpowiada z radością w głosie Anna, mimo że jej twarz cały czas jest napięta.

– Dobra, siedzicie? – pyta Jurek.

– Tak – odpowiadamy chórkiem.

– Zadzwonił do mnie adwokat Igora, podobno on go poprosił, żeby się ze mną skontaktował, gdyby cokolwiek sięwydarzyło nietypowego.

– A co się stało? – pyta Anna. Już dawno temu zauważyłem, że cierpliwość nie jest jej dominującą cechą.

– Po pierwsze, Igor zaatakował swoją matkę. Podobno jest w ciężkim stanie. Nie wiadomo, czy przeżyje, a nawet jeśli tak, to może mieć poważne uszkodzenia mózgu.

– Co? – Tym razem ja nie wytrzymuję.

– Podobno wpadł w szał i walił jej głową o stół. Dwóch strażników miało problem, żeby go odciągnąć.

– O w mordę… – szepczę, chociaż gorsze rzeczy cisną mi się na usta.

– Podali mu jakieś leki uspokajające, bo zaczął się drzeć i szarpać. Podobno krzyczał, że zabije wszystkich. Zamknęli go w celi… Planowali umieścić go w izolatce, ale mieli jakiś problem. Nie wiem, czy nie była zajęta, ale w każdym razie, gdy już chcieli go przenieść, to on…

Zalega cisza. Słyszymy szum samochodów, jakieś rozmowy w tle, ale Jurek się nie odzywa.

– Halo? Jesteś?

– Tak. Musiałem odsunąć się od ludzi, bo… Jezu, to jest straszne. Igor się zabił.

Epilog

Jurek

Nie poszedłem na jego pogrzeb. Nie czułem potrzeby. Niektórzy myśleli, że się przyjaźnimy, ale moje uczucia były zgoła inne. Mój ojciec, człowiek, który porzucił moją matkę, wybrał jego.

Wiem, że nigdy go nie poznał.

Wiem, że jego matka obwiniała go za wypadek, jakby to on uderzył w samochód.

Ale i tak nienawidziłem go z całego serca.

Chciałem, aby zwariował, popadł w obłęd.

Chciałem, aby cierpiał.

Chciałem, aby stał się pusty, zgorzkniały i po brzegi wypełniony nienawiścią, jak ja.

Nasze spotkanie na studiach nie było przypadkiem. Po ojcu obaj odziedziczyliśmy cierpliwość. Ja też się nią wtedy wykazałem. Śledziłem go, obserwowałem, wiedziałem o nim wiele. Planowałem pójść na psychologię, a gdy dowiedziałem się od kolegi, który z nim chodził do klasy, że Igor też się wybiera, zrobiłem wszystko, aby dostać się na tę samą uczelnię.

Wszystko szło doskonale, a potem jadł mi z ręki. To ja podsunąłem mu pomysł potrącenia Daniela, czego później pożałowałem, gdy poznałem go osobiście.

To ja pomogłem mu otruć matkę Anny, czego żałuję jeszcze bardziej.

Sterowałem nim niczym lalkarz marionetką.

Robił, co chciałem, mimo że to on uznawał siebie za mądrzejszego i speca od manipulacji.

I udało mi się.

Karma wraca.

W końcu bachor, przez którego mój ojciec nie chciał powalczyć o rodzinę, leży kilka metrów pod ziemią, a ja mogę zacząć rozmyślać, jak zniszczyć kolejne osoby, które zmieniły moje życie w piekło.

Mam na to jeszcze sporo czasu, do starości długa droga.

Kilka słów

Pomysł na tę powieść zrodził się zimą 2024 roku. Czytałam o manipulacjach i w mojej głowie zaczął kształtować się diabelski pomysł, aby uwikłać moich bohaterów w dość nietypową sytuację.

Nie jestem specem w tej tematyce, ale postanowiłam poszerzyć moją wiedzę. Kilka miesięcy zajęło mi stworzenia psychologicznego podłoża powieści. Mam nadzieję, że mi się udało.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że mogłam popełnić jakieś błędy, za co serdecznie przepraszam.

Liczę również, że udało mi się mocno namieszać Ci w głowie w miarę rozwoju fabuły, ale za to przepraszać już nie zamierzam ;)

W tym miejscu chciałabym podziękować mojemu mężowi, który bardzo mi pomógł. To dzięki niemu powieść ta zyskała jeszcze większy wydźwięk psychologiczny, bo tego zabrakło mu w pierwszej wersji.

Dziękuję również Dominice, wspaniałej redaktorce, którą znajdziecie w sieci pod pseudonimem Opiekunka Słowa. Znakomicie troszczy się o moje teksty, dopieszcza, naprowadza na właściwe tory. Wiem, że współpraca ze mną nie jest łatwa, bo co chwilę coś zmieniam i bardzo trzymam się terminów, ale mam nadzieję, że są gorsi ;)

I jak zwykle dziękuję Tobie, drogi Czytelniku/Słuchaczu, za to, że sięgasz po moje tytuły. Za to, że zostawiasz opinie, recenzje, wysyłasz do mnie wiadomości, komentujesz moje posty.

Może to trochę próżne, ale gdy mam gorszy dzień, a takie też mi się zdarzają, karmię się Waszymi słowami i zawsze dają mi moc.

Dlatego proszę o więcej. Piszcie, ile i gdzie chcecie.

Za każde miło słowo dziękuję, tak samo jak za konstruktywną krytykę :)

Pozdrawiam

Agnieszka Peszek

PS: jeżeli macie ochotę, aby moje książki pojawiły się w Waszej bibliotece lub abym wpadła do Was na spotkanie autorskie, poinformujcie o tym Waszą lokalną placówkę. Wiem, że oni wsłuchują się w głosy Czytelników.