Copyright by Agnieszka Peszek 2024

Copyright by 110 procent 2024

Wydanie 1

Redakcja: Dominika Kamyszek – OpiekunkaSlowa.pl

Projekt graficzny okładki: Andrzej Peszek

Skład: Agnieszka Peszek

Wersja elektroniczna: Mateusz Cichosz | @magik.od.skladu.ksiazek

ISBN: 978-83-969384-7-3

Wydawnictwo 110 procent

Cymuty 4, 05-825 Czarny Las

www.peszek.pl

Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku.

Antoine de Saint-Exupéry, Mały Książę

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Epilog

Kilka słów

Prolog

Dwadzieścia lat wcześniej

Nigdy nie była fanką prowadzenia samochodu. Zazwyczaj siedziała jako pasażerka i grzecznie obserwowała świat, nie zastanawiając się, w którym momencie zmienić bieg czy kiedy włączyć długie światła.

Ale teraz musiała się skupić. Spojrzała na śpiącego obok męża i mocniej zacisnęła dłonie na kierownicy. Zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia, mimo że nie należał do najprzystojniejszych. Wysoki, a przy tym chudy jak patyk brunet o niesfornych włosach, które zawsze wyglądały, jakby wstał kilka minut wcześniej. Dobrze pamiętała, jak uśmiechnął się do niej, stojąc w kolejce w sklepie spożywczym, pokazując swoje krzywe zęby. Gdy wyszła objuczona torbami z zakupami, stał przed budynkiem i czekał na nią. Nigdy wcześniej nie była na randce. Miała zaledwie osiemnaście lat i chłopcy dotychczas nie pojawili się w jej kręgu zainteresowań. Zdecydowanie wolała książki, muzykę. Gdy ruszył w jej stronę, zupełnie nie wiedziała, jak się zachować. Chciał ją zaprosić do kawiarni i kina, ale zgodziła się tylko na to pierwsze. Nasłuchała się od koleżanek, co się dzieje, gdy światła gasną, a obok siedzi chłopak z buzującymi hormonami.

Później było jak w bajce. Zakochała się po uszy.

Wierzyła, że będzie to trwało po wsze czasy, jak w książkach, które pochłaniała.

Że przysięga, którą jej złożył w niewielkim kościele niedaleko Chojnic, złączy ich na całe życie.

Ona nigdy nie spojrzała na innego, mimo że kręciło się wokół niej paru absztyfikantów, ignorując obrączkę na palcu.

Wcisnęła mocniej pedał gazu. Samochód wydał z siebie dziwny dźwięk, prosząc się o wyższy bieg. Wrzuciła piątkę, a wtedy w aucie zapanowała względna cisza.

Minęła ostatni budynek w terenie zabudowanym, a kilkaset metrów dalej wjechała w las. Dobrze go znała. Każdy zakręt, każdą prostą. Jeździła tędy setki razy. Głównie rowerem, ale samochodem również, zazwyczaj jako pasażerka. Wiedziała, gdzie można przyspieszyć, a gdzie trzeba zachować szczególną ostrożność.

Ponownie wcisnęła mocniej pedał gazu.

Pogoda była piękna, nie mogła wymarzyć sobie lepszych okoliczności.

Od wybranego przez nią miejsca dzieliły ją raptem dwa kilometry, co przy prędkości stu trzydziestu kilometrów na godzinę, jaką pokazywał prędkościomierz, dawało około minuty na dotarcie. O ile nigdzie po drodze nie zwolni.

Samochód lekko podskoczył na dziurze, której nie zauważyła.

Siedzący obok niej mężczyzna obrócił w jej stronę głowę. Miała wrażenie, że uśmiecha się do niej. Spojrzała z powrotem na drogę. Nie chciała już na niego patrzeć. W zasięgu wzroku widziała wybrane miejsce.

– Żegnaj – wyszeptała i zamknęła oczy.

Rozdział 1

Dorota Czerwińska popatrzyła na swoje odbicie w lustrze i uśmiechnęła się. Dawno nie czuła się tak dobrze. Tak naprawdę od momentu, kiedy na świecie pojawił się jej synek, całymi dniami siedziała w dresie i tylko na wyjście do pracy wskakiwała w coś innego. Nawet wtedy jednak jej strój niczym szczególnym się nie wyróżniał. Zwykłe jeansy, a do tego prosty sweter czy klasyczna koszula.

Generalnie na co dzień w ogóle nie przejmowała się tym, jak wygląda. Wiedziała, że mogłaby postarać się bardziej, jednak zawsze znajdywało się coś, co było ważniejsze. To trzeba było posprzątać w domu, ugotować coś na kolację lub obiad, a to chciała posiedzieć chwilę z młodym. Trzeba było go nakarmić, wykąpać, a po wszystkim znowu posprzątać czy nastawić pranie, bo jedną z ulubionych zabaw młodego człowieka było zgniatanie małymi rączkami jedzenia. Z niektórych rzeczy zrezygnowała, nie prasowała ubrań synka, co robiła przez kilka miesięcy po jego urodzeniu, żeby wyplenić z nich zarazki, którymi straszyły koleżanki i wszelkie artykuły w internecie.

Ograniczyła również częstotliwość kąpieli. Nie leciała z nim do wanny po każdej kupie czy oblaniu mlekiem. Teraz zupełnie się tym nie przejmowała i wolała spędzić z nim czas, leżąc na podłodze, gaworząc, turlając się i patrząc po prostu, jak malec rośnie jak na drożdżach.

Podczas każdej obserwacji dochodziła do jednego wniosku. Coraz bardziej przypominał swojego tatę. Z jednej strony bardzo ją to cieszyło, bo Marek zawsze jej się podobał jako mężczyzna. Z drugiej chciała, żeby syn chociaż trochę wdał się w nią. Niestety za każdym razem miała tę samą konkluzję – maluch był kopią mężczyzny, który zawładnął jej życiem.

Od kilku miesięcy mieszkali już razem. Początkowo podchodziła do tego zdroworozsądkowo – tak było po prostu wygodniej – ale z czasem uświadomiła sobie, że najzwyczajniej w świecie potrzebuje męskiego dotyku i bliskości dorosłego człowieka. Poza tym świetnie się dogadywali i rozumieli. Niczym zakochani kończyli za siebie zdania, a ona coraz częściej, będąc w jego towarzystwie lub myśląc o nim w ciągu dnia, czuła, że w jej brzuchu latają motyle, łaskocząc ją delikatnie.

Wiedziała dobrze, że wszystko robi się jakieś nierealne. Nigdy nie marzyła o tym, żeby być matką, a tym bardziej czyjąś partnerką. Zawsze wyobrażała sobie siebie jako samotną jednostkę. Już Jakub trochę zmienił jej nastawienie, ale później wszystko runęło i pogodziła się z myślą, że już nic miłego jej nie spotka, a teraz, patrząc na siebie, swoje życie, czuła, że lepiej nie mogło być.

Mieszkali razem, pomagali sobie. Jedyne, o co miała pretensje do siebie samej, to fakt, że ze względu na nią Marek zrezygnował z pracy swoich marzeń. Dla niego, tak samo jak dla niej, bycie policjantem stanowiło integralną część osobowości. Nie wyobrażała sobie być kimś innym, a mimo to on był w stanie się poświęcić. Zrezygnował z pracy w policji, żeby być bliżej swojego syna, żeby być z nią.

Wielokrotnie chciała podsunąć mu pomysł, żeby popytał wśród znajomych, czy słyszeli o jakimś wakacie na którejś ze stołecznych komend, ale za każdym razem język grzązł jej w gardle i rezygnowała. Nie chciała mu się narzucać, poza tym ten komfort psychiczny, który dawała jej jego aktualna praca, rekompensował uczucie zawodu. Nie musiała się też o niego martwić, jak on czynił w stosunku do jej osoby. Wiedziała dobrze, że niepokoiłaby się o niego, ale nie chciała być egoistką. On jakoś nigdy, gdy opowiadała o ciężkich sytuacjach w pracy, nie komentował tego w żaden sposób, który mogłaby odebrać jako obciążający.

Po raz kolejny spojrzała na małego i uśmiechnęła się. Za chwilę miała przyjechać Wanda, która opiekowała się nim, od kiedy tylko sprowadzili się do stolicy. Oni natomiast ruszali zaraz na wyjątkową uroczystość.

Na ślub Kasi, jej najlepszej przyjaciółki, która tak wiele przeżyła i która tak bardzo zasługiwała na to, żeby w końcu być szczęśliwą. Nie dość, że straciła męża w dość dramatycznych okolicznościach, to gdy w końcu znalazła szczęście u boku innego i zaszła w ciążę, sprawy się mocno pokomplikowały. Okazało się, że dwa małe ludziki mieszkające w jej brzuchu połączone były ze sobą naczyniami krwionośnymi, których nie powinno tam w być. Przeszła dość skomplikowaną operację, której efektów nikt nie był w stu procentach pewien. Na szczęście wszystko skończyło się sukcesem. Dzieci urodziły się w trzydziestym pierwszym tygodniu ciąży w bardzo dobrym stanie i już po czterech tygodniach wyszły do domu. Wiele osób sugerowało, aby przełożyła ślub, ale ona nie chciała.

Chciała pokazać wszystkim, jaka jest szczęśliwa.

Oczywiście u jej boku nie mogło zabraknąć przyjaciółki, która pierwszy raz w życiu dostąpiła zaszczytu – miała stanąć tuż przy ślubnym kobiercu i wspierać Kasię w tej ważnej dla niej chwili.

Dorota była tak podekscytowana, jakby sama brała za chwilę ślub. Jakby zaraz miała oddać się ukochanemu i powierzyć swoje życie w jego ręce. Spojrzała jeszcze raz w lustro i uśmiechnęła się. Czerwona sukienka, którą wybrała jej przyjaciółka, leżała idealnie. Początkowo nie chciała jej założyć, bo wyszła z założenia, że krwisty kolor na ślubie nie przystoi, ale Kasia się upierała. Zresztą ona jako panna młoda zdecydowała, że nie pójdzie w białej sukni. Nie była dziewicą, jeden ślub miała już za sobą. Wybrała srebrną kreację, w której wyglądała jak gwiazda Hollywood gotowa na wyjście na czerwony dywan i ścianki.

Czerwińska westchnęła jeszcze raz i wzięła małego na ręce. Swoim zwyczajem mógł jej zostawić ślad na sukience, jednak zupełnie się tym nie przejmowała. Przestało jej zależeć na takich rzeczach już dawno temu. Pogłaskała go po włochatej główce, pocałowała w czoło i podeszła do drzwi, za którymi już słyszała jak zawsze szukającą kluczy kobietę.

– Cześć, Wandziu – rzuciła, otwierając. Uśmiechnęła się jeszcze szerzej i stanęła przed swoją kuzynką, trzymając młodego skierowanego w jej stronę twarzą.

– Ojej, Dorotko, wyglądasz szałowo, jak to mówi wnuczka mojej przyjaciółki – zapiszczała kobieta, a jej oczy zrobiły się olbrzymie. Położyła na ziemi swoją przepastną torbę i wyciągnęła ręce po chłopca.

– Przesadzasz.

– Nie, nie. Ja już swoje w życiu widziałam i wyglądasz przednio! – Młodzieżowe słowa w ustach kobiety brzmiały niezwykle uroczo. Mimo niewielkiej różnicy wieku córka siostry zmarłej matki Doroty wyglądała, jakby dzieliło je co najmniej jedno pokolenie. Zawsze nosiła babciowe swetry, długie spódnice co najmniej do połowy łydki, a na głowie fryzurę w stylu mokrej włoszki w kolorze popielatym, którą wiele osób uznałoby za relikt przeszłości.

– Jeszcze raz dziękuję, że przyszłaś. – Dorota podeszła do kobiety i przytuliła ją delikatnie. Nie miała rodzeństwa, ale pojawienie się w jej życiu Wandy stanowiło pewną rekompensatę. – Mam nadzieję, że dzisiaj będzie tak jak zwykle i Mikuś nie będzie robił problemów.

– Mnie ciężko zdziwić, zmęczyć. Wychowałam braci i myślę, że żadne dziecko mnie już nie zaskoczy. Pamiętasz, jacy oni byli… – Pokręciła głową na boki, wprawiając kręcone włosy w ruch, co momentalnie wywołało zainteresowanie Mikołaja. – Oni to czasami chcieli mnie do grobu wpędzić, mimo że byłam nastolatką. Raz najstarszy, Rysiek, zamknął najmłodszego, Filipa, w szafie i gdzieś położył klucz. Oczywiście młody początkowo siedział tam grzecznie, ale po jakimś czasie zachciało mu się siku. Ja wtedy obierałam ziemniaki na zupę, bo mama jak zwykle musiała zostać dłużej w pracy, aż tu słyszę krzyki. Dobrą chwilę zajęło mi namierzenie źródła dźwięku. Jak się domyślasz, żaden z chłopaków nie kwapił się do wyjaśnienia, co się stało. Gdy stanęłam przed szafą, okazało się, że jest zamknięta. Na nasze nieszczęście był to jedyny mebel zamykany na klucz. Ojciec chował tam swój zegarek, który wkładał od święta, bo bał się, że młodziaki coś z nim zrobią. Zadzwoniłam do niego do pracy, bo nie miałam pomysłu, co zrobić. Był wkurzony jak cholera. O to, że dzwonię, o to, że chłopcy jak zwykle robią głupoty. Na koniec powiedział, gdzie leży drugi klucz, ale niestety coś mu się pomyliło. Skończyło się na rozwaleniu szafy, bo Filip wpadł w histerię. Oczywiście po dwóch dniach Ryszard znalazł kluczyk u siebie w zabawkach, a trzy tygodnie później ojciec w marynarce swój.

– To faktycznie miałaś ciekawie.

– Ciekawie… – zaśmiała się kobieta, próbując wyjąć swoje włosy z małej łapki trzymanego na rękach chłopca. – Kiedyś muszę ci opowiedzieć, co oni wyprawiali, bo jak wpadałaś z rodzicami, to udawali spokrewnionych z aniołami, ale zdecydowanie bliżej było im do diabłów. Teraz to się z tego śmiejemy, ale ile razy ja miałam przez nich stan przedzawałowy, to nie policzę. Rozcięte głowy i tryskająca z ran krew. Połamane ręce, nogi. Guzy. Siniaki. Zawsze zazdrośnie patrzyłam na koleżanki, które po szkole szły do kina albo gdziekolwiek, a ja musiałam wracać do domu i zajmować się tymi ancymonami. Boże, jaką oni mieli wyobraźnię. Skakali po kanapach, próbując złapać się żyrandola i przelecieć nad resztą bandy niczym Tarzan na lianie…

– Czyli mam się czego bać? – weszła jej w słowo Dorota i przykucnęła przy szafce z butami, po czym zaczęła szukać swoich jedynych obcasów.

– Może troszeczkę. – Kobieta pogłaskała malucha po twarzy. – Ale nigdy nie wiadomo. Może będzie spokojny, ułożony…

– Tylko po kim? – wtrąciła policjantka, cały czas szukając zguby. – Jeżeli będzie podobny z charakteru do Marka lub do mnie, to mam przekichane.

– Damy radę. – W tym momencie z łazienki wyszedł Marek ubrany w elegancki garnitur, z przewieszonym przez szyję niezawiązanym krawatem w kolorze pasującym do sukni Doroty. Gdy tylko zobaczył swoją partnerkę, zrobił wielkie oczy, jednak momentalnie przeniósł spojrzenie na opiekunkę.

– Wando, mam prośbę. – Puścił do niej oczko i uśmiechnął się łobuzersko. – Mogłabyś nie mówić Dorocie, że dzisiaj umówiłem się z top modelką? – Zaśmiał się na głos, a wtedy w jego stronę poleciał jeden ze znalezionych sekundę wcześniej obcasów.

Rozdział 2

Kamila Mączyńska spojrzała na swojego męża i uśmiechnęła się. Uwielbiała, gdy wkładał koszulę i marynarkę. Oczywiście zanim to zrobił, każdorazowo musiała się nasłuchać jego utyskiwania. O tym, że go koszula pije w szyję, a marynarka ogranicza mu ruchy i powoduje, że czuje się niczym pacjent psychiatryka w kaftanie. Akurat tego porównania zupełnie nie rozumiała, ale pojawiało się za każdym razem, gdy wybierali się na miasto. Wtedy uruchamiała najprostszy sposób, aby mąż nie rzucił znienawidzoną koszulą w kąt i nie storpedował ich wyjścia.

Kocimi ruchami krążyła wokół niego, szepcząc do ucha, jak seksownie wygląda i że jak wrócą, chętnie zerwie z niego tę część garderoby. Wtedy on, niczym małe dziecko skuszone nagrodą, zapominał o swoich problemach i z uśmiechem od ucha do ucha cieszył się, że dał się przekonać do tego stroju. Zawsze wplatała to w ich plan wyjścia na miasto. Z jednej strony wykorzystywała męski popęd do zmotywowania męża, a z drugiej – sama czerpała z tego satysfakcję. Seks z nim zawsze przynosił jej rozkosz. Zupełnie nie rozumiała utyskiwań koleżanek, które mówiły, że małżonkowie ich nie zaspakajają. Trzydzieści sekund i po wszystkim. Jej mąż często zachowywał się tak, jakby to jej zadowolenie w łóżku stanowiło dla niego sens współżycia.

Niespiesznie się ubrali i wsiedli do zamówionej wcześniej taksówki, która zawiozła ich na dworzec. Ruszyli na comiesięczny wypad do stolicy, który przebiegał zawsze według podobnego schematu. Jechali najpierw na drinka, następnie szli do teatru lub na jakiś kabaret czy, jak coraz częściej nazywano występy komików, stand-up, a po wszystkim na kolację zakrapianą lekką dawką alkoholu. Na koniec powrót uberem.

Od kiedy przeprowadzili się za miasto, gdzie na co dzień mogli delektować się ciszą i spokojem, raz w miesiącu wybierali się do Warszawy, żeby sprawdzić, czy miasto ich nie ciągnie. I za każdym razem wracali z tym samym przekonaniem, że raz w miesiącu to jest wystarczająca doza hałasu, ludzi, spalin. Czyli tego, przed czym uciekli na wieś. Do swojego niewielkiego drewnianego domku, który zbudowali własnym sumptem i który tak naprawdę wymarzyli sobie już na pierwszej randce. Już wtedy omówili, co będą robić za dziesięć czy piętnaście lat. Planowali bardzo szczegółowo każdy aspekt ich życia, poczynając od dzieci, a raczej tego, że nie chcą ich mieć. To niezwykle ucieszyło ich oboje, ponieważ, jak się okazało, poprzedni partnerzy nie do końca zgadzali się z ich pomysłem na życie.

Potem przyszedł czas na pracę. Każde z nich chciało mieć taką, którą będą mogli wykonywać z każdego miejsca – nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Marzyły im się podróże: i bliskie, i dalekie, i takie, z których może kiedyś nie wrócą i zostaną gdzieś. Daleko, daleko nad lazurową wodą, leżąc na plaży i stukając w klawiaturę, dzięki czemu mogliby zarabiać niezależnie od tego, gdzie w danym momencie by się znajdowali.

Kolejnym punktem na ich liście, który również był spójny, był domek gdzieś pod Warszawą na ten okres przejściowy. Nie chcieli bardzo oddalać się od stolicy, ponieważ to w tym regionie mieszkała cała ich rodzina. Ale nie wyobrażali sobie mieszkania w mieście, skoro wywoływało to w nich negatywne emocje, a swoje prace mogli spokojnie wykonywać zdalnie. Planowali więc jak najszybciej się wyprowadzić, dzięki czemu na co dzień mogliby delektować się czystszym powietrzem, ciszą i brakiem sąsiadów za ścianą, którzy to piją, krzyczą i robią dziwne rzeczy w najmniej odpowiednich godzinach. Z reguły w tych wczesnoporannych, kiedy człowiek jeszcze leży w łóżku, albo wieczorem, gdy chce już usiąść na kanapie i niczym się nie stresować.

Teraz jednak jak co miesiąc porzucali na moment swoją oazę i chłonęli miasto w tej formie, która najbardziej im pasowała, czyli obcując ze sztuką.

Tym razem padło na klasykę, Romea i Julię. Sztukę, którą każdy znał, a większość widziała parę razy w życiu, jak nie w wersji teatralnej, to chociaż w postaci filmu.

Kamila od zawsze była jej wielką fanką. Mariusz co prawda nie pałał do niej taką miłością, ale nie miał wyjścia. Już na samym początku wprowadzili prostą zasadę: na zmianę wybierają sztuki lub kabarety. Tym razem przypadała jej kolej, więc nie mógł nie pójść, nie mógł torpedować jej pomysłu. Dlatego teraz grzecznie siedział i czekał, aż aktorzy wyjdą na scenę. Swoim zwyczajem już po minucie rozpiął pasek, który pił go w brzuch i powodował, że zjedzony przed wyjściem kurczak bulgotał gdzieś w żołądku. Przykrył go marynarką, aby nikt nie zwracał na to uwagi. Chwycił żonę za rękę i pogłaskał kciukiem po dłoni. Zawsze lubił okazywać jej uczucia. Nie tak jak jego rodzice, którzy w miejscach publicznych udawali, że są tylko znajomymi. Nikim bliskim. Nie wiadomo, po kim on miał w sobie dużą wylewność. Uwielbiał zarówno dotykać żony, jak i ją całować – niezależnie od tego, gdzie byli. Ona zaś z uśmiechem na ustach przyjmowała jego czułości, nie przejmując się dezaprobatą w oczach innych.

W końcu po dłuższym oczekiwaniu kurtyna uniosła się i na scenę weszli pierwsi aktorzy. Mariusz nie znosił słabych sztuk, a ta niestety do nich należała. Nie dość, że aktorzy grali raczej przeciętnie, to jeszcze co chwilę popełniali błędy z kategorii tych karygodnych. Jeden z aktorów miał w kieszeni spodni telefon, co widać było przy każdym jego ruchu. Kolejny zapomniał w połowie swojej kwestii. Na szczęście stojąca obok aktorka szybko go poratowała, ale parę osób zdążyło to wychwycić, a jedna nawet rzuciła z widowni tekst: „To jakaś farsa?”.

Mariusz najchętniej by wyszedł, ale dobrze wiedział, że nie może. Przetrwał pierwszy akt, zupełnie niczego nie komentując. W przerwie wypił aż dwa kieliszki wina i z niecierpliwością czekał na koniec spektaklu. Gdy zegarek pokazywał, że od upragnionej kolacji dzieli go już tylko kilka, maksymalnie kilkanaście minut, uśmiechnął się, pokazując zęby.

Gdy wreszcie Romeo osunął się na ziemię, Mariusz lekko prychnął, za co otrzymał kuksańca w bok od żony, która zrobiła wielkie oczy, upominając go za zachowanie rodem z podstawówki. Sekundy mijały, a aktor nadal leżał na ziemi, tylko dwa razy lekko się poruszył, jakby delikatnie podskakując, ale później zamarł zupełnie.

– W końcu dobrze gra – szepnął żonie wprost do ucha.

Ona jednak tego nie skomentowała. Patrzyła na scenę, uważnie obserwując rozwój zdarzeń. Romea i Julię widziała w teatrze trzy razy i ta scena nigdy nie trwała tak długo.

Minuty dłużyły się niemiłosiernie, a wszyscy przypatrywali się głównemu aktorowi. W pewnym momencie jedna z aktorek pobladła. Było to widać mimo dzielących ich kilku metrów. Kobieta zaczęła się nerwowo rozglądać, a po sali przeszedł pomruk. W miarę spokojne nastroje wśród widzów zmącił przeraźliwy krzyk kogoś z tyłu:

– On nie żyje!

Momentalnie wszyscy siedzący na widowni pochylili się do przodu, a kilka osób wstało. Każdy próbował dostrzec, czy pierś aktora unosi się rytmicznie, jednak ta jak zaklęta nie poruszała się nawet o milimetr.

Rozdział 3

Czerwińska weszła na komendę, czując, że lewituje. Od ślubu przyjaciółki minęło kilka dni, a ona cały czas żyła wspomnieniami. Uroczystość w kościele była dokładnie taka, jak powinna. Uprzejmy i niezwykle elokwentny ksiądz wygłosił kazanie, którego mogłaby słuchać w nieskończoność i które tak bardzo różniło się od tego słyszanego, gdy ostatnio uczestniczyła w mszy.

Nie było upolitycznione, nie punktowało obowiązków dobrego katolika i nie stygmatyzowało wszystkich, którzy są inni. Było pełne pozytywów, ciepłe i dające nadzieję. Może gdyby takie kazania były standardem, nie stroniłaby od kościoła.

Potem była średnio przyjemna i dłużąca się okrutnie kolejka do składania życzeń, w której wraz z Grzegorzem, świadkiem pana młodego, pełnili funkcję zbieraczy prezentów. Wiedziała dobrze, że w kopertach mogą być ukryte niezłe sumki, więc czuła duże obciążenie. Na szczęście odpadł im problem bukietów, ponieważ państwo młodzi poprosili gości o niekupowanie im ich. Nie chcieli mieć morza kwiatów, z którym nie wiadomo, co zrobić. Zamiast tego każdy z gości otrzymał dane fundacji wspierającej wcześniaki, z której pomocy sami korzystali, i na jej konto miały lecieć przelewy. Na szczęście większość przyjęła to ze zrozumieniem, poza ciotką Kasi, która uznała, że to święto jej bratanicy, a nie obcych bachorów, więc to jej należy się prezent.

Później było już tylko lepiej. Przenieśli się do niewielkiej góralskiej karczmy usytuowanej obok okazałego hotelu, czym zaspokoili potrzebę zorganizowania wesela w przytulnych warunkach, a jednocześnie mogli zapewnić gościom nocleg kilka kroków od imprezy, co miało szczególnie duże znaczenie w przypadku rodzin z dziećmi i osób starszych.

I to zdecydowanie był strzał w dziesiątkę. O dwudziestej trzeciej większość małoletnich gości już spała, a rodzice na zmianę chodzili sprawdzić, czy żadne nie wyślizgnęło się z łóżka, ale mogli dalej się bawić.

Tańczyli, pili, śmiali się.

Kasia wszystko doskonale zaplanowała, więc Dorota już w niewielu sytuacjach musiała pomagać. Mogła chłonąć całą sobą niesamowitą atmosferę. Jedynie rozmowa z Markiem zakłóciła nieco sielankową imprezę. Chwilę przed tortem zniknął na dziesięć minut. Wrócił z uśmiechem jeszcze większym niż ten, który prezentował przez całą imprezę.

– Wygrałeś w totka? – szepnęła mu do ucha, gdy usiadł koło niej. Spragniona po kolejnym tańcu z wujkiem przyjaciółki, sączyła powoli szampana, który miło chłodził od środka.

– Ja już dawno temu wygrałem. – Cmoknął ją w policzek, a jego dłoń wylądowała na jej udzie.

– To dostałeś gratis do tego totka? – nie odpuszczała. Ostatnie miesiące bycia razem spowodowały, że zaczynała czytać w nim jak w otwartej księdze, ale teraz coś blokowało przekaz.

– Może, a co, jesteś zazdrosna?

– Nie, bardziej ciekawska.

– No dobra. – Zgarnął wolną ręką stojący na udekorowanym stole kieliszek. – Zadzwonił do mnie kolega i sprzedał newsa.

– Robi się ciekawie.

– No, i to bardzo. Otóż mam szansę na powrót do pracy w policji.

– Serio? – Czerwińska aż podskoczyła z radości, chociaż momentalnie poczuła ucisk w brzuchu. Dobrze wiedziała, że oznacza to jedno. Koniec spokojnej głowy, jaką miała dotychczas. W jej życie wkradnie się i zadomowi na dobre strach o Marka i nie wiedziała, jak sobie z tym poradzi. W sumie nigdy o nikogo się nie martwiła. – Podzielisz się jakimiś szczegółami? – Z uśmiechem na twarzy upiła łyk szampana, licząc, że mężczyzna nie wyłapie jej zakłopotanej miny.

– No… – Przerwał i zmarszczył brwi. Nie zwiastowało to niczego dobrego. W głowie Doroty od razu wyskoczyły negatywne myśli. Pewnie wyślą go na koniec Polski albo wciągną do tajnej grupy, nie będzie mógł informować jej o niczym i będzie znikał w środku nocy. – Zaczynam już w poniedziałek.

– Wow, szybko, a gdzie?

Marek ułożył usta w dzióbek i cmoknął.

– Jeju, chłopie, do brzegu! – Przekrzywiła głowę i zamachała rzęsami jak nie ona.

– No dobra. Mam nadzieję, że się ucieszysz, ale będziemy pracować razem – wyrzucił z siebie na jednym wydechu i utkwił wzrok w Czerwińskiej.

Rozdział 4

Po dziesięciu minutach pojawiła się karetka. Dwóch medyków wpadło na scenę i przystąpiło do swojej pracy. Niektórzy z ludzi siedzących na widowni próbowali dojrzeć, co się dzieje, podnosząc się z foteli, by sprawdzić, czy mężczyzna jeszcze oddycha, czy niczym bohater utworu Szekspira przeniósł się na tamten świat.

W końcu jedna z siedzących w pierwszym rzędzie starszych pań nie wytrzymała i krzyknęła w stronę ratowników medycznych:

– On żyje?

Sama nie wyglądała lepiej niż aktor na scenie. Trzymała się oparcia fotela, lekko dygotała, a mimo to wyciągała szyję najmocniej, jak potrafiła, żeby tylko zobaczyć, co się dzieje z mężczyzną. Medycy nie odpowiedzieli.

– Próbują go ratować – odezwał się siedzący w piątym rzędzie młody człowiek ubrany w wysoki golf, który przykrył marynarką w kratę. – Jakby już nic nie dało się zrobić, narzuciliby na niego płachtę i wynieśli – dodał i na koniec wzruszył ramionami, jakby nie mówił o człowieku, ale o jakiejś niepotrzebnej rzeczy.

– Znawca! – prychnęła kobieta i obróciła się w jego stronę. – Wy, młodzi, znacie się na wszystkim i wypowiadacie się we wszystkich kwestiach, jakbyście pozjadali wszystkie rozumy. Kiedyś człowiek się trzy razy zastanowił, zanim się w ogóle odezwał.

– Tu nie trzeba lekarza, patologa czy innego mędrca. Wystarczy trochę rozumu i podstawowa wiedza.

– Czyli nie tylko najmądrzejszy, ale jeszcze niewychowany – skomentowała starsza pani, kręcąc przy tym głową.

– Wypraszam sobie! – Mężczyzna wyprostował się na krześle i zmarszczył srogo brwi. – Ja nic takiego…

– Kochanie, przestań – odezwała się siedząca obok mężczyzny krótko ostrzyżona blondynka, która przy partnerze wyglądała na filigranową. – Nie warto wchodzić w dyskusję ze starszą, sfrustrowaną panią, która…

– Sama jesteś sfrustrowana! – przerwała jej pani z przodu, ale nie było jej dane skończyć.

– Cisza! – wrzasnął jeden z medyków. – Tego, co niektórzy tutaj robią, to nawet nie można nazwać brakiem szacunku. Nie wiem, czy państwo też by chcieli, aby ktoś zachowywał się w ten sposób, jak będziecie umierać wy lub ktoś z państwa bliskich. – Spojrzał z dezaprobatą na kłócących się jeszcze chwilę temu ludzi i odwrócił w stronę leżącego na deskach mężczyzny.

– A nie powinni zasłonić tego faceta? – rzuciła po chwili Kamila, od kilku minut kurczowo trzymając męża za dłoń. – Na meczach, jak coś się dzieje, to tworzą wokół poszkodowanego krąg i kibice nie widzą, jak komuś noga wisi czy z głowy płynie krew.

– Może ci tutaj nie mają takiej wprawy. Jednak sport to bardziej kontaktowa dziedzina niż gra w teatrze.

W tym momencie młodszy z medyków wstał i patrząc na jedną ze stojących obok niego od samego początku kobiet, pokręcił wymownie głową. Jego mina mówiła sama za siebie.

– Boże, on nie żyje – szepnęła Mączyńska, ledwo słysząc swój głos. – Prawdopodobnie dzwonią teraz po karawan… – kontynuowała, zupełnie ignorując fakt, że siedzący obok mężczyzna już chwilę temu zrobił się blady niczym ściana.

Działo się tak za każdym razem, gdy w grę wchodziły okołomedyczne sprawy. W każdej takiej sytuacji, niezależnie od tego, czy dotyczyła jego samego, czy bliskiej osoby, czy zupełnie nieznanej, z jego twarzy odpływała cała krew, a on wyglądał niczym zombie.

Kilka minut później na scenie pojawił się pierwszy mundurowy, a po chwili drugi, aż zebrało się ich tak wielu, że wydawało się, jakby to oni przejęli cały budynek.

– Boże, kiedy my wrócimy do domu? – szepnęła Kamila do swojego męża, nie chcąc, aby ktoś usłyszał. Myślenie w tym momencie o sobie nie napawało jej dumą. – Przecież nasz kot nie wytrzyma długo.

– Jezu, ty znowu zaczynasz z tym kotem… – sapnął Mariusz i pokręcił głową z dezaprobatą. Ogólnie rzecz biorąc, uważał, że są niezmiernie zgranym małżeństwem, ale jedynym punktem zapalnym był właśnie włochaty czworonóg, który stanowił główne źródło konfliktów. – Za każdym razem jest to samo. Przecież już tyle razy się przekonaliśmy, że on może zostać długo sam. Nie potrzebuje naszego wsparcia.

– Ja wiem, ale on jest taki biedny, nie lubi, jak długo nas nie ma.

– Powiedział ci to?

– Takie rzeczy się wie – westchnęła i zerknęła na telefon. Do domu mieli wrócić dopiero za kilka godzin, ale obawa, że przyjadą później, niż planowali, osaczyła ją niczym mgła w letni poranek.

– Ja rozumiem, że nasz kotełek nie lubi być sam, ale nic mu się nie stanie, uwierz mi. – Pogłaskał ją po dłoni. – Nie dostanie kociej depresji, a nawet jak dostanie, to jak zaczniesz go głaskać, szybko o tym zapomni. Poza tym – spojrzał na zegarek ukryty pod mankietem marynarki – jeszcze mamy sporo czasu, by…

Nie skończył, bo nagle na scenie stanął jeden z policjantów, a za nim opadła wreszcie kurtyna, odgradzając tym samym widzów od rozgrywającego się tam dramatu, a tak właściwie jego końcówki.

– Drodzy państwo! – zaczął ubrany w czarne jeansy i kurtkę khaki mężczyzna. – Jestem komisarz Marek Kamiński. Niestety wydarzyła się wielka tragedia. – Przerwał, ponieważ siedzący w dalszych rzędach ludzie zaczęli nagle głośno o czymś dyskutować. – Może państwu przeszkadzam, ale chwilowo prosiłbym o ciszę. Powiem, co mam do powiedzenia, i będziecie mogli kontynuować wciągającą rozmowę.

Adresaci tych słów momentalnie się uspokoili i zapanowała cisza przerywana jedynie szmerem dochodzącym zza bordowej zasłony. Każdy ze słuchaczy od razu się pochylił, jakby liczył na jakieś pikantne kąski ze strony funkcjonariusza.

– Niestety w związku z zaistniałą sytuacją potrzebujemy danych każdego z państwa. Wiem, że to spore obciążenie, ale wierzę, że mają państwo w sobie dobrą wolę i wesprą nas w dojściu do prawdy. – Uśmiechnął się delikatnie. – Za chwilę przyjdą tu policjanci, którzy będą spisywać państwa dane. Jeżeli mają państwo jakieś swoje spostrzeżenia, chętnie ich wysłuchamy. Liczymy na współpracę i dziękujemy za wyrozumiałość. – Lekko się ukłonił i zszedł ze sceny, ignorując pytania ze strony publiczności.

– Ile to potrwa?

– Czy musimy tu siedzieć cały czas?

– Czy mogę iść do toalety?

– Czy on faktycznie nie żyje?

– Muszę zadzwonić do pracy, zaraz zaczynam zmianę.

– Kto go zabił?

– Czy mogę podjechać jutro? Musimy jechać do kota! – rzuciła Kamila, na co jej mąż przewrócił tylko oczami.

Rozdział 5

Marek Kamiński przeszedł na odgrodzoną część sceny, rozejrzał się dookoła i zamknął na chwilę oczy. To było to, czego mu brakowało. Od kiedy zrezygnował z pracy w policji, ani razu nie wypowiedział słów, które można byłoby zinterpretować jako narzekanie. Był wdzięczny za każdą chwilę z synem i Dorotą, ale w skrytości liczył, że prędzej czy później znowu uda mu się być częścią jakiejś sprawy. Nie sądził jednak, że wszystko potoczy się tak szybko.

Tydzień wcześniej, w dniu ślubu Kasi, przyjaciółki Doroty, zadzwonił do niego kolega z dawnych czasów. Dawnego życia, jak określał to, co wydarzyło się kiedyś. Kumpel znał szczegóły sprawy, która zniszczyła mu życie, i nigdy nie poruszał tego tematu, za co Kamiński był mu wdzięczny. Wiedział też o jego aktualnej sytuacji, dlatego zadzwonił z dość konkretną propozycją:

– Mam dla ciebie robotę – rzucił po krótkiej rozmowie o niczym.

– Jakieś ciekawe zlecenie detektywistyczne? – spytał Marek od razu, bo tym się zajmował, od kiedy zrezygnował z pracy w policji.

– Nie. Coś o wiele fajniejszego.

– Będę ochraniał Jennifer Lopez? – wtrącił rozbawiony. Zawsze lubili się droczyć i nigdy żadnej ze stron to nie przeszkadzało.

– Chciałbyś. Ale… – Urwał na chwilę, a Kamiński usłyszał jakiś damski głos w tle. – Przepraszam, ale stara dogaduje, że mieliśmy zjeść obiad, a ja wiszę na telefonie. Tylko jak usiądę w końcu do jedzenia, to sama zatopi się w swoim fejsbuczku. Obłudnica jedna… – Mężczyzna westchnął. – Nie będę truł ci dupy o moim małżeństwie, bo to istny koszmar. Jakby mnie na kole rozrywali! – Ostatnie słowa wypowiedział głośniej. – Tak, o tobie mówię. Drzesz się non stop i czepiasz wszystkiego jak nienormalna…

– Może zdzwonimy się później – rzucił Kamiński, słysząc niezbyt przychylne słowa wypowiadane przez jakąś kobietę w kierunku jego kumpla. – Nie chcę mieć twojego małżeństwa na sumieniu.

– Tu się i tak już nie da nic ratować. Moja żona ma chorą głowę.

W tym momencie dobiegł do niego piskliwy damski głos, tak głośny, jakby to ona trzymała słuchawkę:

– A ty dupę. Nienormalny jesteś…

– Przepraszam. – Kamiński usłyszał pisk przesuwanego mebla po podłodze, a po chwili zapanowała totalna cisza. – Mam dla ciebie robotę na komendzie.

– W policji? Ale jak to? Przecież ty nie pracujesz już od kilku lat.

– Znajomości zostają do końca życia.

I tym sposobem wrócił. Nie na stare śmiecie, bo nie znał komendy, na której pojawił się wakat. No, poza jedną osobą.

Dorotą Czerwińską, która już stała koło patologa i bacznie obserwowała jego pracę. Podszedł do niej i uśmiechnął się ledwo dostrzegalnie. Powiedział jej o propozycji już podczas wesela jej przyjaciółki. Liczył, że atmosfera tam panująca pozytywnie ją nastawi i jego ukochana nie zareaguje negatywnie.

Ku jego radości ucieszyła się, a przynajmniej nie zdenerwowała. Szybko ustalili zasady ich współpracy, bo teraz mieli zostać partnerami.

– To komisarz Marek Kamiński, a to Janusz Chodakowski – przedstawiła ich sobie, na co panowie kiwnęli na siebie głowami, a ten drugi wrócił do wykonywanych chwilę wcześniej czynności.

– Miło poznać – rzucił policjant i zrobił krok w stronę ciała mężczyzny. – Jakieś pomysły, co się mogło stać?

– Stać się mogło wiele rzeczy. I na chwilę obecną poza najpewniejszym, czyli że facet nie żyje, nic nie jestem w stanie powiedzieć. – Głos lekarza brzmiał niezwykle sympatycznie, co ucieszyło Kamińskiego. Już lata temu w taki sposób sprawdzał spotykanych na swojej drodze patologów. Ci, co się wściekali za jego pytania, z reguły nie należeli do najwybitniejszych. Za to ci, co w sposób elokwentny odpowiadali na tego typu zaczepki, okazywali się ciekawymi osobami, a współpraca z nimi przebiegała doskonale. – Po więcej informacji zapraszam na sekcję zwłok. Wtedy będziemy mogli porozmawiać z naszym aktorem, a także poznać się lepiej. Bo mniemam, że zostaniesz z nami na dłużej? – Mężczyzna uniósł głowę znad ciała i spojrzał na Kamińskiego.

– Taki mam plan, a tymczasem zostawiamy pana i czekamy na informacje. – Skinął głową i odszedł kilka metrów. Dorota zrobiła to samo.

Na drewnianej scenie krzątało się kilka osób. Dwóch techników robiło zdjęcia i zabezpieczało ślady, chodząc na palcach wokół leżącego na środku mężczyzny.

Czerwińska od razu go poznała. Norbert Dutkiewicz. Aktor przeciętny, lecz przystojny ponad normę. Podobno od lat związany z jedną kobietą, jednak wielu wątpiło, czy faktycznie ogranicza się tylko do niej. Mało kto wierzył, że taki facet może być wierny.

Nie tylko jego wygląd był tematem do rozmów, ale i wykształcenie. Nie skończył żadnej szkoły aktorskiej, co wielokrotnie mu wytykano. Krytycy zwracali uwagę, że jego sposób gry pozbawiony jest emocji, a wyraz twarzy zawsze taki sam, niezależnie od tego, czy jego bohater jest szczęśliwy, zły, czy może cierpi katusze.

Jednak ani on, ani producenci się tym nie przejmowali. On i tak miał rzeszę fanów, a bardziej fanek, a tym samym mnóstwo followersów na Instagramie, czym się szczycił. Twórcy seriali, w których głównie występował, ale i filmów pełnometrażowych czy sztuk, w których pokazywał się okazjonalnie, dysponowali nim jak magnesem przyciągającym publikę, co równało się z szerokim strumieniem pieniędzy spływającym do ich kieszeni.

I nagle wszystko się skończyło.

Z tego, czego dowiedzieli się na szybko, mężczyzna zgodnie ze scenariuszem wypił napój udający truciznę, padł na ziemię i już z niej nie wstał. Kilka osób zauważyło, że parokrotnie nim wstrząsnęło, jakby miał padaczkę, i tyle.

Po prostu odpłynął, a teraz leżał na ziemi i gdyby nie nienaturalny bezruch, można byłoby pomyśleć, że śpi. Cały czas wyglądał niezwykle przystojnie, jakby nawet śmierć obeszła się z nim łagodnie. Usta ułożyły się w delikatny uśmiech, a na opuszczonych powiekach nawet z daleka można było dostrzec naturalnie długie rzęsy.

– Smutne to trochę – szepnęła Czerwińska do stojącego obok Kamińskiego, który również od kilku minut obserwował spoczywającego na deskach teatru mężczyznę. – Człowiek idzie do niby normalnej pracy, która nie wiąże się z żadnym niebezpieczeństwem, i nagle pada. Żyjemy w czasach, kiedy nie ma żadnych świętości.

– No, nie powiedziałbym, że to żadne niebezpieczeństwo. A stres? Ja umarłbym już podczas pierwszego wyjścia. Nie wiem, jak ty, ale przedszkole to była dla mnie trauma. Miałem takie ciocie, co były niewyżyte artystycznie i non stop robiły przedstawienia. Rozpoczęcie roku to rozumiem, potem pasowanie na przedszkolaka, ale później był dzień jesieni, czego nikt nie obchodzi. Następnie święta. Jakieś przedstawienie zimowe, pierwszy dzień wiosny i tak dalej. Jedno niekończące się pasmo występów, a ja za każdym razem dostawałem sraczki. Serio! – Pokiwał głową. – Nienawidziłem tego, dlatego jak Mikuś pójdzie do przedszkola, to mu powiem, że nie musi.

– O matko, ty jesteś niesamowicie delikatny – zaśmiała się pod nosem.

– Tak, przyznaję się, ale uważam to za swoją zaletę, a nie wadę. A co do naszego denata, to faktycznie słaba śmierć, ale i tak lepsza niż zawał kierowcy autobusu podczas wykonywania kursu. Było już parę takich sytuacji i niestety kończyły się tragicznie.

Czerwińska pokręciła głową, bo od razu przed oczami stanęła jej sytuacja sprzed Złotych Tarasów i samochód, który wjechał w ludzi. Już chciała o tym wspomnieć, gdy na scenę niczym gwiazda filmowa wszedł gustownie ubrany mężczyzna. Miał na sobie przykrótkie spodnie odsłaniające fragment kostki, do tego mokasyny w tym samym kolorze i śnieżnobiałą koszulę mocno przylegającą do ciała, o które musiał regularnie dbać na siłowni.

Prokurator Kacper Bartoszewski. Dotychczas niewielu spotkało go na swojej drodze, ale ci, co mieli tę przyjemność, twierdzili, że daleko zajdzie. Że jest niczym buldożer, dla którego żadna przeszkoda nie jest problematyczna, a nawet jeżeli, to usunie ją natychmiast, nie oglądając się na ofiary. Ubrawszy się w strój ochronny, podszedł do dwójki policjantów.

– Dzień dobry – rzucił zdawkowo i szybko przeszedł do meritum: – Muszę wiedzieć o nim wszystko. Kto go lubił, kto nie? I dlaczego? Od kiedy? Przyjaciele, żona, kochanki, dzieci, może jakieś nieślubne, wrogowie. Na miejscu zabezpieczcie wszystko, co się da. Nie sądzę, żeby były tu kamery, ale połaźcie. Może sprzątaczka coś zamontowała, bo jej papier toaletowy podkradają albo ktoś podprowadza płyn do mycia rąk. Chcę być informowany o wszystkim, nawet najmniej istotnym zdarzeniu. Nie krępujcie się, możecie do mnie dzwonić nawet w nocy o północy.

– Dobrze. – Czerwińska kiwnęła głową lekko zestresowana. Mężczyzna nie wyglądał na starszego od niej, ale swoją pewnością siebie, która emanowała od niego przy każdym geście czy wypowiedzianym słowie, sprawiał, że czuła się niczym studentka przed wykładowcą.

– Co do sekcji zwłok, to chętnie podyskutuję przy ciele. Ja ogólnie lubię rozmawiać. Zresztą… – Spojrzał na dwójkę stojących przed nim policjantów i uniósł krzaczastą brew. – Jakieś pomysły, co się tutaj mogło wydarzyć?

Czerwińska z Kamińskim zdziwieni wymienili spojrzenia. Mieli do czynienia z różnymi prokuratorami i rzadko kiedy któryś pytał ich o zdanie. Zazwyczaj byli traktowani jak wyrobnicy, którzy dostają wytyczne i mają się ich sztywno trzymać, a każde odstępstwa powinni konsultować, jakby byli istotami niezdolnymi do myślenia.

– No… – zaczęła Dorota nieco zbita z tropu. – W tym momencie to trochę jak wróżenie z fusów, bo nie znamy przyczyny śmierci.

– Załóżmy, że aktor nie zginął z przyczyn naturalnych.

– No to może żona? – zaczęła niepewnie, patrząc gdzieś za prokuratora, jakby obawiała się spojrzeć mu prosto w oczy, co on czynił od kilkunastu sekund. – Facet był przystojny, może miał kochankę.

– Czyli jak mężczyzna jest ładny, to od razu zdradza? – wtrącił Kamiński, a Czerwińska lekko poczerwieniała.

– No nie. – Pokręciła głową i zmierzyła go piorunującym spojrzeniem. – Tylko taki pierwszy pomysł przyszedł mi do głowy. Może obiecywał kobiecie wspólne życie, ale się rozmyślił i ona w ramach zemsty postanowiła wysłać go na tamten świat. Chociaż równie dobrze mógł go zabić zazdrosny kolega, bo Dutkiewicz zgarnął mu sprzed nosa wymarzoną rolę lub okazało się, że zarabia znacznie więcej.

– Jeżeli ktoś go faktycznie zabił – wciął się Kamiński, patrząc na prokuratora, jakby obraził się na Dorotę – to ja raczej zacząłbym od odpowiedzi na pytanie: jak? Broni nie użył. Nie użył też siły. Jedyne, co wchodzi w grę, to otrucie. I tutaj pojawia się ważna kwestia, skąd miał truciznę?

– A czemu „miał”? Przecież mogła to być też kobieta – zauważyła Czerwińska.

– Ale ja nie powiedziałem, że to facet – odparował Kamiński. – Chodziło mi o to, że „on”, znaczy morderca, bez przypisanej płci.

– Okej. – Dorota wzruszyła ramionami.

– To dalej drążąc, jeżeli założymy, że to była trucizna czy jakaś wybuchowa mieszanka leków, to w jaki sposób została podana? – spytał policjant, przenosząc wzrok z Doroty na prokuratora i z powrotem.

– Ktoś mógł mu coś dosypać do jedzenia, ale równie dobrze podać zastrzyk.

– I nie skapnąłby się? – spytał Marek.

– Nie wiem. Nikt nigdy nie chciał mnie otruć. – Zaśmiała się i wsunęła dłonie do kieszeni stroju ochronnego.

– No i super, mamy punkt zaczepienia. – Prokurator Kacper Bartoszewski klasnął w dłonie.

– Tak sobie pomyślałam… – odezwała się niepewnie Czerwińska. – Może ktoś od dawna go podtruwał?

– I co, nie zauważyłby tego? – prychnął Kamiński i pociągnął rękaw, który poszedł mu do góry. Niestety za każdym razem dostawał za mały kombinezon i ten układał się w zagięciu łokcia, krępując mu ruchy.

– Ja tylko….

Nie skończyła, bo rozbawiony prokurator uśmiechnął się i podniósł rękę.

– Przepraszam, jesteście naprawdę uroczy. Musicie bardzo się kochać, bo tylko tacy ludzie tak się kłócą, ale teraz muszę lecieć. – Spojrzał wymownie na zegarek. – Zdzwonimy się później, ale pracujcie dalej z takim zaangażowaniem, to szybko uporamy się z tą sprawą.

I nie czekając na ich reakcję, ruszył do wyjścia, po drodze rzucając polecenia technikowi i patologowi.

– Przecież tak się staraliśmy – wyszeptała Dorota Czerwińska, a jej usta wygięły się w delikatną podkówkę.

– Mam nadzieję, że lepsi z nas policjanci niż aktorzy. – Stojący obok niej mężczyzna zaśmiał się pod nosem i puścił oczko, mimo że wolałby podejść do niej, przyciągnąć do siebie, spojrzeć w oczy, a następnie musnąć po policzku dłonią, zgarniając niesforne włosy, a wtedy pocałować. Niestety w okolicznościach, w jakich się znajdowali, musiał się powstrzymać.

– To co robimy? – sapnęła i rozejrzała się po scenie. Wszyscy pracowali w skupieniu, starając się odkryć prawdę o śmierci mężczyzny.

– Ruszamy do roboty. W pierwszym rzucie przesłuchamy aktorów i obsługę. Zaraz dotrze wsparcie i młodsi stażem ogarną widownię. Jest mnóstwo rzeczy do zrobienia, więc czas zacząć.

Zabrali się do pracy, która niczym brazylijski serial nie miała końca.

Rozdział 6

– Nigdy nie widziałam tak pięknej panny młodej!

Dorota po raz nie wiadomo który wygłosiła komplement w kierunku przyjaciółki. Po ponad tygodniu od wesela postanowiła ją odwiedzić, mimo dzielącej je liczby kilometrów. Koniecznie chciała spędzić z nią trochę czasu, ale również uporządkować w głowie myśli podczas samotnej jazdy samochodem. Poza tym bardzo chciała zobaczyć bliźniaki, które pomimo problemów już na etapie ciąży były okazami zdrowia.

– Jutro będą już pierwsze zdjęcia. – Kasia sięgnęła po kubek z herbatą, cały czas nie odrywając wzroku od swojej dłoni. I nie chodziło jej wcale o fikuśnie pomalowane paznokcie, ale o obrączkę. – Cały czas nie mogę się do niej przyzwyczaić.

– Ciąży ci? – Czerwińska zmrużyła oczy niczym superbohater próbujący prześwietlić przeciwnika.

– Przestań, to najpiękniejszy ciężar, jaki można sobie wyobrazić. Ty kiedyś też to zrozumiesz. – Spojrzała na przyjaciółkę z ukosa i sięgnęła po jedną z kartek z życzeniami, które miały przejrzeć, odstawiając jednocześnie herbatę.

– Ja? O nie, nie. W życiu! – zareagowała podniesionym głosem, a Kasia zaśmiała się pod nosem.

– Nie wiem, czy pamiętasz, ale kiedyś tak reagowałaś w ogóle na facetów. Potem na dzieci. A teraz patrzysz na młodego z taką miłością i oddaniem, że szok. A do Marka też bije ci szybciej serce, co widać za każdym razem, gdy pojawia się w okolicy.

Dorota oparła się plecami o kanapę i chwilę milczała.

– Tak, młody skradł moje serce. Co do Marka… – Uśmiechnęła się, a jej oczy zabłysły niczym lampki na świątecznej choince. – Lubimy się.

– Lubicie? Lubić to można panią w sklepie spożywczym. On za tobą szaleje, a ty też wskoczyłabyś za nim w ogień. Myślisz, że tego nie widać? Na weselu zjadał cię wzrokiem, a ty miałaś takie rozanielone spojrzenie, jak córka mojej koleżanki, jak opowiada o Justinie Bieberze.

– Chyba przesadzasz – prychnęła. – Lubimy się, nawet bardzo, ale małżeństwo to co innego…

– Niby dlaczego? Dlaczego możesz z nim spać, mieć dziecko, a małżeństwo to jakieś zło?

– To zobowiązanie na całe życie, a ja…

– Boisz się? – Kasia odłożyła kartkę z życzeniami, którą próbowała przeczytać. – Ja też się boję. Jestem po średnio udanym małżeństwie. Moje doświadczenia mogłyby powodować, że nigdy, przenigdy nie zostanę ponownie żoną. A tutaj taka niespodzianka. I ani przez chwilę nie pomyślałam o tym jako o wyroku, tak jak ty do tego podchodzisz. To jest dla mnie szansa na cudowne chwile z cudownym mężczyzną, a… – Wzruszyła ramionami i sięgnęła po kolejną kartkę. – Może to dziwnie zabrzmi kilka dni po ślubie, ale biorę pod uwagę fakt, że może to nie być na całe życie.

– Co? Nie mówiłaś nigdy… To znaczy, że okłamałaś Marcina.

– Oj, przestań. Nikt nikogo nie okłamał. On zresztą wie o moim podejściu do małżeństwa. Co zabawne, ma takie samo. Fajnie byłoby się wspólnie zestarzeć. Mieć u boku kogoś, z kim spędzę życie do końca, ale cieszę się tym, co mam teraz. To też jest bardzo ważne, o ile nie ważniejsze. O to, co będzie kiedyś, pomartwię się później.

– Ale mnie jest tak dobrze – wtrąciła Czerwińska.

– Rozumiem, ale zapewniam, że apetyt rośnie w miarę jedzenia i niedługo zapragniesz więcej. Ja daję ci maks rok, Marcin dwa.

– Jezu! – krzyknęła oburzona Dorota, robiąc zdenerwowaną minę. – Może jeszcze zakłady róbcie na pieniądze?

– Nie planujemy – odpowiedziała Kasia spokojnym głosem. – Tylko was obserwujemy. Mnie to serce rośnie. Bo jak Jakuba lubiłam, tak Marek jest rewelacyjny. No i to, jak zachowuje się w stosunku do Mikołaja, to łapie za serce.

– Faktycznie, czasami jestem wręcz zazdrosna, bo ja tak nie potrafię… – Głos Doroty zabrzmiał smutno, a oczy lekko się zaszkliły.

– Rorotka, przestań. Jesteś świetną mamą. Oddajesz młodemu całe serce.

– Wiem, ale czasami mam wyrzuty sumienia, że nie robię tego lepiej.

– Każdy z nas ma chwile zwątpienia. – Kasia przysunęła się bliżej przyjaciółki i obróciła w jej stronę. – Ja często czuję, że mogłabym więcej czasu spędzać z dziećmi, szczególnie teraz gdy maluchy są tak bardzo absorbujące. Ze starszymi mogłabym bawić się w bardziej rozwojowe zabawy, a wybieram oglądanie bajek lub puszczanie audiobooków. I jak się później okazuje, nieadekwatnych do wieku. Jakby ktoś wszedł do mojego domu i spędził trochę czasu z nami, pewnie powiedziałby, że mogłabym lepiej je karmić, poprawniej ubierać. Chociaż w przypadku bliźniaków podobno wszystkie te czynności pielęgnacyjne wykonuję lepiej niż niejedna pielęgniarka w szpitalu. Ale co do reszty, to mam spore braki. Pewnie też większość z nas mogłaby chodzić na więcej zajęć z dziećmi albo na jakieś lepszej jakości.

– Dobrze, że zajęcia to jeszcze nie mój problem, za wcześnie na nie.

– Za późno! – zaśmiała się Kasia. – Oj, moja droga, nawet nie wiesz, z jakich powodów powinnaś się stresować. Ja na szczęście jestem usprawiedliwiona, bo moi są jeszcze mali, plus akurat zajęcia grupowe są średnio dla nich. Ale ty mogłabyś bardziej się postarać – zaśmiała się pod nosem.

– Nie wiem, czy chcę wiedzieć…

– Zaczęłaś, to skończmy. Mam koleżankę, która chyba już od drugiego miesiąca życia swojej córki chodziła z nią na pływanie.

– Pływanie? Przecież takie dziecko niewiele kuma.

– O nie, ono już w tym wieku nabiera dobrych odruchów. – Na twarzy Kasi pojawił się sztuczny uśmiech. – A jeżeli pływanie nie pasuje, to możesz zapisać się na tańce w chuście.

– Faktycznie jestem niewyedukowana. – Dorota westchnęła i przeczesała ręką włosy, które posklejały się na końcach.

– I to bardzo. Są też sposoby odżywiania dzieci, gdzie to maluchy wybierają, co chcą jeść. Dostają kilka opcji i same decydują.

– Nie wiem, czy nie palnę czegoś, ale mówimy o dzieciach, które mają kilka lat?

– O nie, już o takich, co zaczynają gryźć, więc twój Mikuś byłby idealny.

– Aha. I może też wybierają, w co się ubiorą?

– Tak. – Kasia pokiwała potwierdzająco głową. – W końcu dobrze gadasz. A odpowiadając na twoje pytanie, to jest taki trend, gdzie dziecko na przykład decyduje o tym, w czym ma chodzić. I to nie chodzi o kolor skarpetek, ale o to, czy założy spodnie, czy sukienkę, w jakim kolorze, i czy zimową, czy letnią. Jak dla mnie to jest przedziwne. Koleżanka opowiadała mi raz z dumą, jak to jej córka, a dodam, że Lusia miała wtedy trzy latka, poszła zimą do przedszkola w sukience w kwiatki, takiej, co chodziła w niej latem, więc już była jej za krótka, i nie założyła do tego rajstop. Słuchałam tego, starając się nie zrobić dziwnej miny. Oczywiście młoda się pochorowała, a co zaskakujące, jej matka zupełnie się tym nie przejęła. Cieszyła się, bo córka niby nauczyła się, że nie powinna się tak ubierać. Taka lekcja odpowiedzialności.

– Serio? – Dorota zaśmiała się na głos.

– Niestety tak. Inna, od kiedy syn zaczął cokolwiek kumać, pozwalała mu współdecydować o wszystkim.

– Jak to o wszystkim?

– No, na przykład co będzie na obiad. Tylko to już w pewnym momencie przybrało obłędną postać. Ja bym dziecko zawiozła do lasu i kazała samemu wracać. Bo wyobraź sobie, że ten mały potworzak potrafił w połowie gotowania zmienić zdanie. „Ja jednak nie chcę pomidorowej, tylko rosół!” – Kasia próbowała udawać głos małego dziecka. – No i gdyby to było, zanim wrzuciła warzywa, byłoby super. Ale on wybierał najgorszy z możliwych momentów, czyli gdy pomidory wylądowały już w bulionie.

– I co? Żyje jeszcze?

Obie prychnęły.

– Tak, chociaż po roku takiego życia Gosia zaczęła opowiadać o dziwnym zachowaniu swojego dziecka. O tym, że jest bardzo trudny. Że zawsze musi być tak, jak on chce. Ja dawno temu nauczyłam się nie komentować, więc tylko grzecznie słuchałam. Ale ona jakby w ogóle nie czuła, że to jej dziwne zasady domowe wywołały takie jego zachowanie. Zawsze było jak młody chciał, więc jak nagle cokolwiek próbowała na nim wymóc, nie konsultować, tylko samodzielnie decydować, to stawiał opór. W sumie to się mu nie dziwię.

– Ja też. Może zajmiemy się teraz tymi kartkami, bo ja chyba więcej o matkowaniu nie mogę słuchać… – Dorota sięgnęła po jedną z kopert z życzeniami.

– I słusznie. Ale może opowiesz mi o morderstwie Norberta Dutkiewicza?

– No tak, wiedziałam, że lokalna plotkara będzie chciała znać szczegóły… – Zatrzepotała rzęsami i zaśmiała się. Z reguły nie rozmawiała z nikim na temat prowadzonych śledztw. Wyjątek stanowiła Kasia, której wielokrotnie opowiadała szczegóły, bo wiedziała, że ta nikomu nic nie zdradzi.

Następne pół godziny spędziła więc, streszczając najważniejsze informacje dotyczące sprawy, o której wieść lotem błyskawicy obiegła cały kraj. Każdy chciał wiedzieć, co stało się jednemu z najprzystojniejszych polskich aktorów, do którego wzdychały zarówno nastolatki, jak i panie po pięćdziesiątce.