Prolog

– No to jesteśmy w czarnej dupie!

Kostka odłożyła telefon i umościła się wygodniej w fotelu. Była w ciąży i nie znosiła tego najlepiej. Tak po prawdzie, to nic jej nie dolegało poza tym, że czuła się niczym czołg, ciężarówka albo galera. Nigdy nie należała do małych i drobnych osóbek, ale teraz jej gabaryty zdecydowanie uległy rozdęciu. Wszystko dlatego, że gdy tylko czuła się niedojedzona, to natychmiast robiło się jej niedobrze, więc zażerała ten głód i tyła. Babcia Mania pocieszała ją na początku, że to niemiłe uczucie wkrótce powinno minąć, jednak zaprzestała po jakimś trzecim miesiącu. Potem zmieniła śpiewkę na po porodzie szybko zrzucisz nadprogramowe kilogramy, a teraz tylko tuliła rozhisteryzowaną przyszłą matkę, kiedy ta płakała jej w mankiet, bo jestem taka utyta, że już chyba bardziej nie można. Okazało się, że jednak można, z każdym miesiącem dawała radę i rutynowo odbierała z pokorą połajankę od swojego ginekologa. Najbardziej bała się, gdy lekarz straszył ją porodem. Urodzisz giganta, mówił. Popękasz. Nie pochłaniaj tylu kalorii. Bała się, ale nie mogła się opanować z jedzeniem. Na szczęście Wiktor patrzył na nią jak na ósmy cud świata.

– Możesz jaśniej? – spytał jej rudowłosy wiking.

– Mogę. Patrycja była u ginekologa i potwierdziła to, o czym rozmawiałyśmy w ubiegłym tygodniu.

– To znaczy?

– Jest w drugim miesiącu ciąży, więc rezygnuje z pracy u nas i bierze ślub. Chyba w odwrotnej kolejności. – Kostka przygryzła końcówkę długopisu, którym dotychczas nerwowo wymachiwała.

– To chyba dobrze, co?

– Dobrze, ale babcia Mania zostanie bez pomocy.

– To nic. – Wiktor uśmiechnął się ciepło i przysunął się do dziewczyny. – Wprawdzie mamy dopiero początek sezonu, ale ona pewnie popracuje jeszcze trochę. Potem, po wakacjach, ruch na pewno zmaleje, a jak Patrycja definitywnie odejdzie, rozejrzymy się za kimś do kuchni. A może my też… – Mężczyzna zająknął się, bo nie bardzo wiedział, jak sformułować myśl.

– Co: my też?

– A może my też poszlibyśmy w ślady Patrycji – szepnął nieśmiało.

– Zwariowałeś? Przecież to ona poszła w nasze ślady! Ja jestem w czwartym, a ona w drugim miesiącu!

– Nie o to mi chodziło. Znaczy o to też, ale powiedziałaś, że ona będzie brała ślub… więc pomyślałem… No wiesz, fajnie by było…

– Czy ty mnie prosisz o rękę? – Konstancja wyprostowała się w fotelu i spojrzała z błyskiem w oku na przymilającego się Wiktora.

– No wiesz… ja tylko tak sobie dywaguję… Nie denerwuj się, kochanie! Jak nie chcesz, to…

– A pierścionek gdzie? – przerwała mu ostro. – Myślisz, że się wymiksujesz z wydatków? – niemal wysyczała, a potem uśmiechnęła się słodko i wyszeptała: – Pewnie, że chcę!

– O matko! – Wiktor odetchnął z ulgą, bo atak Kostki naprawdę go przestraszył.

– Ale nie myśl, że wymigasz się od pierścionka!

***

Gospodarstwo agroturystyczne „U Wiktora” działało całkiem sprawnie. Choć współwłaściciele, czyli Wiktor, Kostka i babcia Mania, obawiali się początkowo, czy ich pomysł na ośrodek, gdzie można wypoczywać z psami, wypali, okazało się, że mają stuprocentowe obłożenie na okres wakacji. Reklama szeptana i internetowa spełniły swoje zadanie. Ci, co zaliczyli kilkudniowy pobyt z pupilem, rekomendowali miejsce oraz obsługę przyjaciołom i znajomym. Liczba chętnych na lipiec i sierpień przekroczyła ich możliwości – z przykrością musieli odmawiać. Niektórzy dali się namówić na termin późniejszy, dlatego o wrzesień również nie musieli się martwić. Zresztą miała na to wpływ również pogoda: długoterminowe prognozy przewidywały ciepłą jesień zroszoną od czasu do czasu deszczem, a to gwarantowało bogate grzybobrania.

Konstancja rozsiadła się na tyłach domu babci Mani. Córka Wiktora, Klara, była w szkole, więc wszystkie psy zgromadziły się u jej stóp. Kobieta machinalnie gładziła podstawiane łby i popatrywała z podziwem na okolicę. Znała to miejsce od blisko trzech lat, na stałe mieszkała nieco krócej, ale nigdy nie przestała się zachwycać. I wtedy, gdy panowała jesień, a brzozy rosnące w ogrodzonym wybiegu dla psów i zaraz za płotem przy najlżejszym podmuchu wiatru sypały liśćmi niczym konfetti. Nasłuchiwała wówczas, bo gdzieś daleko żurawie zbierały się do odlotu, oznajmiając to całej okolicy donośnym klangorem. Wpatrywała się w żeglujące po niebie obłoki, a czasem na ich tle pojawiał się klucz dzikich kaczek. W zimie, gdy pod stopami chrzęścił bielutki śnieg, a mróz szczypał w nos i malował srebrzyste kwiaty na szybach. Czy tak jak teraz, gdy wiosna rozkładała wokół swą bladozieloną suknię, a zewsząd dobiegały głosy podekscytowanych ptaków, które, nie zważając na obecność ludzi, zalecały się na całe gardło do swoich wybranek. Kostka odwróciła się, żeby móc lepiej obserwować ten koncert i dzięki temu kątem oka zauważyła wyglądającą zza rogu Zosię.

– Pani Zofio! – krzyknęła. – Zapraszam do mnie na herbatkę!

Przez chwilę wyglądało, że kobieta ma zamiar się cofnąć, ale zachęcona okrzykiem ruszyła w stronę pracodawczyni. Była niewysoka, drobna, z blond włosami związanymi w koński ogon. Z daleka – ubraną w dżinsowe ogrodniczki, granatowy T-shirt, który przyrzuciła flanelową koszulą w kratę z podwiniętymi rękawami – można ją było wziąć za dziewczynkę. Z bliska widać było, że nie jest już taka młoda. Musi być między trzydziestką a czterdziestką, pomyślała Kostka. Bliźniaki mają chyba już po piętnaście…

– Bo ja chciałam pogadać – zaczęła Zosia nieśmiało i stanęła przed Konstancją niczym gamoniowata uczennica przed srogim nauczycielem. Międliła w palcach brzeg koszuli, a gest ten potęgował wrażenie zagubienia kobiety.

– Niech pani siada – poprosiła Konstancja. – Babcia Mania miała mi potowarzyszyć, ale znowu coś tam pichci w kuchni i nie ma dla mnie czasu.

Gospodyni nalała herbatę i podsunęła w stronę stremowanej pracownicy cukier oraz cytrynę.

– O co chodzi? – spytała, gdy gość się obsłużył.

– Bo widzi pani – zaczęła Zosia – przyszła mi do głowy taka myśl, znaczy pomysł… W sprawie domków, tylko nie wiem…

– No niech pani mówi, jestem bardzo ciekawa – rzuciła życzliwie Kostka, choć w duchu ciężko westchnęła. Nie spodziewała się specjalnych rewelacji, w końcu pani Zofia zajmowała się sprzątaniem i praniem, generalnie rzecz biorąc, obsługą kwater.

– Bo ja tak sobie pomyślałam, że te nasze domki to takie bezosobowe są. – Kobieta zawstydziła się swojej bezpośredniości. – Znaczy nie są złe, ludzie chwalą, że wygodnie się mieszka – tłumaczyła zawstydzona. – Ale one takie nijakie – zaczerwieniła się, ale ciągnęła dalej – ludziom to się nawet czasem myliło, kto w którym mieszka.

– I co w związku z tym? – spytała spokojnie Kostka, chociaż te uwagi nieco ją uraziły. – Zarzuty rozumiem i przyjmuję do wiadomości, tylko chciałabym wiedzieć, co dalej?

Zosia przygryzła wargi. Dotarło do niej, że naraziła się szefowej. W duchu żałowała, że się wychyliła z uwagami. W żadnym wypadku nie chciała stracić tej pracy. Odkąd zaczęła sprzątać w ośrodku u Wiktora i Kostki, zdecydowanie poprawiła się jej sytuacja.

– Bo ja… – próbowała wydukać, ale strach ją paraliżował.

– Niechże to pani w końcu z siebie wydusi! – Kostka nieco podniosła głos. – Powiedziała pani, że ma jakiś pomysł, a na razie słyszę tylko, że jest źle. – Na szczęście zauważyła, jak bardzo stremowana jest Zosia i uwagę złagodziła uśmiechem.

– Dobrze. – Zosia odetchnęła głęboko. – To ja już powiem. I to nie będzie dużo kosztować – zastrzegła od razu, żeby uprzedzić ewentualne zastrzeżenia.

– OK, grunt przygotowany – zażartowała Kostka. – Możemy przejść do konkretów. Na czym ma polegać ten pomysł?

– Chodzi o to, że domki mogłyby się różnić kolorami – zaczęła Zosia i widząc, że szefowa chce zaprotestować, szybko wyjaśniła: – Nie chodzi o malowanie elewacji, a tylko o wystrój wnętrza. Każdy domek miałby swój kolor: niebieski, zielony, żółty i tak dalej. Można uszyć zasłonki, obrusiki na stół, do tego dobrać ręczniki, koce i pościel. A na oknach kwiatki w kolorowych osłonkach. A te okropne drewniane gruszki przy kluczach pomalować albo zmienić na jakieś breloczki w odpowiedniej barwie.

Kostka siedziała, przypatrując się w zdumieniu swojej niepozornej pracownicy. Zosia wierciła się na krześle, sądząc, że szefowa za chwilę wyśmieje ją i zwyczajnie każe wracać do roboty.

– Pani Zosiu – odezwała się w końcu Konstancja. – To naprawdę fantastyczny pomysł. Jak pani na to wpadła? Proste i genialne!

Zosia zarumieniła się, pochwała była miła, jednak uznała, że musi powiedzieć prawdę.

– To nie moja zasługa – wyznała. – Ja czasem oglądam taki program w telewizji o remontach. No i stamtąd wzięłam ten pomysł…

– Nieważne skąd, ważne, że przełożyła to pani na nasze podwórko. Zajmie się pani tym? Bo trzeba kupić materiały, zlecić komuś szycie. No i ręczniki, pościel, te doniczki!

– Pewnie! – Zosia uśmiechnęła się szeroko i postanowiła pójść za ciosem. – Ale mam jeszcze jedną sprawę…

– Słucham! – Wizja kolorowych domków bardzo pozytywnie nastawiła Kostkę do pomysłów kobiety.

– Bo jak już zmiany, to po całości. Widzi pani, mnie się wydaje, że powinniśmy zmienić pościel. – Widząc minę szefowej, natychmiast dodała: – Nie całą naraz oczywiście, ale ta, co mamy teraz, to tylko roboty i kosztów przysparza.

– Jak to?

– Tę starą trzeba prać w wysokiej temperaturze albo oddawać do pralni i do prasowania lub maglowania. A gdyby kupić takie śliczne kompleciki z kory w odpowiednim do każdego domku kolorze, to można by je prać na miejscu i bez maglowania czy prasowania oblekać. I roboty mniej, i koszt zdecydowanie mniejszy.

Kostka patrzyła przez chwilę na kobietę.

– Rany gościa, pani Zosiu, ja nie wiedziałam, że mam taki skarb u boku – wyraziła swój zachwyt.

Kobieta jeszcze bardziej zaczerwieniła się z zadowolenia. Dopiła herbatę i podniosła się z krzesła.

– To ja już pójdę. Dzisiaj zwalnia się czwórka, lecę posprzątać.

– Jasne. Pani Zosiu, to może jutro pojedziemy do Nidzicy? Będzie pani miała czas?

– Oczywiście!

Kiedy po południu wszyscy domownicy zeszli się na obiad, Kostka opowiedziała o propozycji Zosi i o tym, w jakie zdumienie wprawiły ją słowa prostej wiejskiej dziewczyny.

– Bo ona to taka zupełnie wsiowa nie jest – powiedziała babcia Mania, stawiając na stole półmisek z ziemniakami posypanymi koperkiem. – Ona to taki element napływowy, nie przymierzając jak ty, Kosteczko.

Redakcja: Katarzyna Chojnacka-Musiał

Korekta: Joanna Czarkowska 

Opracowanie graficzne: Paweł Czarkowski

Wydanie I

Warszawa 2022

ISBN 978-83-66767-14-0

Copyright Barbara Mikulska, Laski 2022 

Copyright for all editions 

Wydawnictwo Alegoria sp. z o.o. Warszawa 2022  

Wydawnictwo Alegoria sp. z o.o. 

Ul. Chmielna 73B lok. 14

00-801 Warszawa

Dział sprzedaży: 

kontakt@wydawnictwo-alegoria.pl 

Skład wersji elektronicznej: Paweł Czarkowski  