Strona redakcyjna

Redakcja i korekta:

Zespół

Projekt okładki:

Aneta Paciorek

© Copyright by Madlen Namro

and Wydawnictwo ANAGRAM

ISBN 978-83-939105-1-9

Strony Autorki:

www.madlennamro.pl

www.madlennamro.com

Publikację elektroniczną przygotował: azymut

Tak jak inne rasy opowiadały historię Ziemi przede mną, tak ja teraz opowiadam dla tych, co przyjdą po mnie.

Manu

III część TRYLOGII

Wydanie I. Warszawa 2014.

Treść utworu

Niebo było wyjątkowo rozpalone milionem nowych gwiazd, gdy wódz indiańskiego plemienia Ajmarów prowadził swoich ludzi na brzeg jeziora Titicaca. Zamieszkiwali je Selekcjonerzy, istoty błękitne i smukłe jak młode drzewa. Indianie szli żwawym krokiem, od czasu do czasu czując na twarzach lekką bryzę. Po chwili wódz zwolnił tempo i popatrzył na towarzyszy.

— Tam się zatrzymamy — wskazał pobliską skałę.

Wszyscy przytaknęli, zaintrygowani poważną, tajemniczą miną wodza. Następnie podążyli za nim wąziutką ścieżką między kikutami spalonych w ataku terrorystycznym drzew, spowitych zimnym blaskiem księżyca. Gdy dotarli na miejsce, wódz skinął dostojnie głową i nakazał wszystkim usiąść. Po chwili zaczął opowiadać:

— Dawno temu, gdy byłem jeszcze młody, lubiłem tu przychodzić i spędzać czas w absolutnej ciszy, z dala od moich braci. Ale pewnej nocy, gdy już prawie zasypiałem, usłyszałem coś dziwnego, jakby głosy dochodzące z głębin jeziora. Zimny powiew wiatru ocucił mnie i zerwałem się na równe nogi. Zapaliłem pochodnię, podszedłem blisko wody i ujrzałem gigantyczne ślady na piasku. Zafrapowany zacząłem im się przyglądać, by wnet pojąć, skąd pochodzą.

Wódz przerwał na chwilę. Woda i skały nie rozbrzmiewały dziś echem głosów jak zazwyczaj. Wręcz przeciwnie — chłonęły je jak czarna gąbka. Indianie patrzyli na taflę jeziora.

— Szedłem powoli za tymi śladami, gdy zdałem sobie sprawę, że do połowy jestem zanurzony w wodzie — kontynuował wódz. — Nagle ktoś szarpnął mnie mocno, wyciągnął z topieli i rzucił na brzeg. Usłyszałem szept: Nie wchodź tam. Ujrzałem prawie przezroczystą, wysoką postać i przestraszyłem się. Przez następne sekundy przysłuchiwałem się szaleńczemu biciu mojego serca, a krople potu spływały mi z czoła. Istota podeszła do mnie i starła je ręką, przyglądając się im uważnie. Po chwili spytała: Jak to jest być człowiekiem? Zupełnie nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Postać usiadła koło mnie i przedstawiła się: Jestem Manu, jeden z Selekcjonerów. Pochodzę z innego wymiaru. By przyzwyczaić się do twojego świata, wpierw musimy pomieszkać w wodzie. Tam możemy przybrać dowolną postać, nawet ludzką, by móc być wśród was. Ale tu, na waszej planecie, trudno jest żyć, wojna niszczy wszystko. A będzie jeszcze wiele wojen. Zniknął równie nagle, jak się pojawił. A ja czym prędzej wróciłem do wioski cały zapłakany ze strachu. Nie wiedziałem, jak opowiedzieć o tym ojcu. Stałem przed nim jedynie i płakałem. Ale mój ojciec nie cierpiał łez. Uważał, że wojownik nigdy nie płacze, ani nad innymi, ani nad sobą. A skoro płacze, jest tchórzem i nie zasługuje na litość. Ale w momencie, gdy zaczął mnie bić, zjawił się Manu. Tylko ja go widziałem. Powstrzymał chłoszczącą rękę mojego ojca i dał mi znak, bym biegł za nim.

Wódz zamilkł. Indianie patrzyli na niego uważnie i w napięciu czekali na dalszy ciąg opowieści.

— Uciekłem na pobliskie wzgórza — mówił dalej wódz — a stamtąd nad jezioro. Znalazłem tam Manu. Nie wiem, czemu w jego obecności czułem się bezpiecznie. Przez następne dni bardzo się ze sobą zaprzyjaźniliśmy, a to, co przewidywał, w niedługim czasie działo się na Ziemi. Czułem ogromną więź między nami, a moi bracia stawali się coraz bardziej mi obcy. A przecież to ja stawałem się obcy dla nich.

Indianie przyglądali się wodzowi w milczeniu. Opowieść nie była dla nich nowa. Od dawna słuchali opowieści o Selekcjonerach, choć nigdy nie widzieli żadnego na oczy. Stary Indianin westchnął.

— Pewnego dnia Manu polecił mi: Przyjdź wraz ze swoimi braćmi na brzeg jeziora 4 lipca 2171 roku. Po tych słowach uścisnął moje ramię i zniknął. Od tamtej pory nigdy więcej go nie widziałem. Wróciłem potulnie do wioski. Przekonałem ojca, by przyjął mnie z powrotem. Wykonywałem posłusznie wszystkie jego rozkazy, a gdy umarł, zostałem wodzem plemienia. Jednak cały czas w duchu liczyłem dni, miesiące i lata, aż nadejdzie ten dzień, upragniony dzień: 4 lipca 2171 roku, by móc zobaczyć mojego jedynego prawdziwego przyjaciela.

Metaliczny błysk w oczach wodza rozbudził zmysły Indian. Zdali sobie sprawę, że minęła północ i ten dzień właśnie się rozpoczyna. Poczuli się nieswojo i zaczęli się zastanawiać, czy zobaczą dziś, tak jak wódz przed laty, Selekcjonera Manu. Bijąca ze słów przywódcy fascynacja tą istotą intrygowała ich. Podeszli do brzegu, zanurzając stopy w wodzie. Wódz również powstał i nasłuchiwał. Po kilkunastu minutach woda w jeziorze zaczęła rozstępować się na boki. Indianie dostrzegli ścieżkę, oświetloną bladą, niebieskawą poświatą księżyca, a na jej końcu postać. Jeszcze nie byli w stanie rozpoznać kształtu sylwetki tej istoty. Unosząc się nad ziemią, zbliżała się powoli. Gdy stanęła przed nimi, oniemieli z zachwytu. Wódz jednak nie tego się spodziewał. Miał nadzieję ujrzeć Manu. Przyglądał się postaci uważnie i z ciekawością, czekając, aż przybysz odezwie się pierwszy. Jednak istota milczała. Zbliżyła się tak bardzo, że wyraźnie ujrzeli błękitny kolor jej skóry. Miała ponad trzy metry wysokości i już na sam jej widok można było dostać zawrotu głowy. W końcu blady jak papier wódz, rozpaczliwie pragnąc wyjaśnień, odezwał się:

— Jesteśmy tu na prośbę Manu. Czekamy na niego.

— Manu opuścił nas — zabrzmiał dźwięczny głos. — Od czasu gdy widziałeś go po raz ostatni, wiele się wydarzyło... Dziś zamiast niego jestem ja. Mam na imię Jo.

— Jak to? Nie rozumiem — przestraszył się wódz.

— Zapragnął być jednym z was... Człowiekiem... — istota pokiwała dobrotliwie głową, jakby doskonale wiedziała, co to znaczy.

Rozejrzała się.

— Manu wybrał wasz wymiar i waszą planetę. Stał się jednym z was — powiedziała chłodno. — Nie wiem, gdzie jest, ale jestem w stanie zrozumieć zew jego serca. Zapragnął doświadczyć tych wszystkich emocji, które wami targają: bólu, cierpienia, miłości i radości. Jednak nim odszedł, poprosił mnie, bym przybyła na spotkanie z wami i przekazała ważną wiadomość.

Wódz poczuł obecność Manu, choć go nie widział. Nawet przez chwilę zdawało mu się, że słyszy jakieś kroki, ale nikt nie nadchodził. Przyjrzał się uważnie wodzie, która zaczęła ni stąd ni zowąd wrzeć, jakby dawała znak o nadchodzących wydarzeniach. Spojrzał na Jo, lecz w wyrazie jej twarzy nie było groźby.

— Niebawem do brzegów jeziora przybędzie grupa młodych ludzi z twoim synem na czele. — Selekcjonerka przenikliwie mu się przyglądała. — Rozstawcie warty i oczekujcie ich codziennie. Gdy przybędą, musicie im pomóc, inaczej ten świat zginie z powodu psa.

Indianie zdumieli się, słysząc te zagadkowe słowa.

— Musicie być bardziej świadomi niż pozostali mieszkańcy waszej planety. Musicie być również bardziej odpowiedzialni. Aby takimi się stać, musicie zrozumieć to, co dzieje się na tej planecie. Tutaj szaleje terror. Ludność ucieka ze swych domów jak z miejsc przeklętych. Wciąż w drodze, wielu zmienia tożsamość, by przeżyć, wędrując donikąd. Nie mają przeszłości ani przyszłości. To, co teraz się tu dzieje, to przepowiedziane piekło. Niebawem ani jedna kryjówka nie pozostanie na Ziemi. Ale nie bójcie się. Zróbcie to co do was należy, pomóżcie tym, co mają tu przybyć.

Istota uśmiechnęła się do wodza życzliwie i zniknęła, nie pozostawiając po sobie śladu. Indianin zatrzymał się w miejscu, gdzie kończył się ląd, a zaczynała woda. Spacerował tutaj tyle razy, znał każdy szczegół tego miejsca na pamięć. Co takiego się tutaj wydarzy? I co ma wspólnego z tym wydarzeniem jego syn Greg, żołnierz Narodów Zjednoczonych? Spojrzał na swoich towarzyszy. Gestem ręki wskazał dwóch najstarszych w grupie i dał głową znak, że od dziś to oni, jako pierwsi, pełnią wartę nad brzegiem jeziora.

Wiktor już drugi tydzień leżał w malignie. Do tej pory żadne lekarstwo nie było w stanie złagodzić trawiącej go gorączki, żadna mikstura przygotowana przez Sandalfona nie przynosiła mu ulgi. Ból głowy był tak silny, że niemal zżerał go od środka. Sześciu Selekcjonerów czuwało przy nim na zmianę i robili co mogli, by utrzymać go przy życiu. Obok Wiktora, na innym ceramicznym łóżku, leżał Metatron, który spał niespokojnie, jakby opętany przez demona. Sandalfon przyglądał mu się uważnie, stojąc przy wodnej ścianie, której kolor promieniował na całą salę, emanując stalowoniebieskim światłem, i pomyślał, że czas, który wybrał, by przejąć tę planetę, okazał się całkiem znośny. Nagle podszedł do niego jeden z Selekcjonerów i zakomunikował:

— Długo trwała rekonstrukcja twarzy tego człowieka — wskazał ręką na Wiktora. — Musieliśmy zdjąć przybraną twarz i odtworzyć prawdziwą. Zapis historii życia w jego ciele astralnym wykazał, że ma ponad 60 lat, dlatego... — uśmiechnął się z przekąsem — co do milimetra odtworzyliśmy zmarszczki, jakie powinien mieć w tym wieku.

— Dobra robota... — kiwnął głową usatysfakcjonowany Sandalfon. — Kiedy się obudzi, zobaczy w lustrze siebie, a nie twarz własnego syna. Świat zatem ma dwóch Wiktorów — z uwagą spojrzał na śpiącego brata i spytał. — A co z nim?

— Nie wiemy... — oznajmił cicho inny Selekcjoner, widząc jak Sandalfon marszczy brwi. Nie takiej odpowiedzi się spodziewał. — Śpi już kilka tygodni... obrażenia były dość ciężkie, w końcu nanoludzie mocno zniszczyli jego organizm.

Na twarzach Selekcjonerów malował się bezgraniczny smutek. Sandalfon na chwilę wrócił do wspomnień. Podszedł do brata i dłonią dotknął jego czoła, po czym nachylił się i wyszeptał mu do ucha:

— Wiem, że chciałeś pomóc ludziom zakończyć wojnę, ale sam nie wiesz, jak długo i misternie ją planowałem. Rozbudziłem każdą żądzę na tej planecie, dając im technologię, która wzniecała jeszcze większą nienawiść między nimi. To ja — wysyczał — podarowałem ludziom trzech prawdziwych bogów: władzę, chwałę i pieniądze. To ja wykreowałem terroryzm, a co najważniejsze — religię oraz sztywne schematy i ograniczenia. To ja kierowałem programem edukacyjnym, by zniewolić ich wszystkich. To dzięki mnie powstały Narody Zjednoczone i Państwo Terrorystyczne, czyż to nie wspaniałe? Wkrótce wyniszczą się nawzajem.

Zdawało się, że Metatron przestał oddychać. Po chwili jednak otworzył oczy i złapał Sandalfona mocno za rękę, przeszywając go wzrokiem, jakby zaraz miał go zabić.

— Nigdy ci na to nie pozwolę — wyszeptał. — Jedyną prawdziwą, niezmienną rzeczą jest prawo Stwórcy. A jest nim spokój i harmonia. Nikt tego nigdy nie zmieni. — Zaczął ciężko oddychać. — Poza tym oświadczam ci, że z Hektorem nie wygrasz.

Sandalfon pokręcił z niedowierzaniem głową. Był zniesmaczony wiarą brata w tego młokosa. Oznajmił cierpko:

— Mam jego ojca. Będzie jadł mi z ręki.

— Nie po to edukowałem Hektora, by ci służył. — Metatron chciał się podnieść, ale poczuł, że jeszcze jest zbyt słaby.

Cień irytacji przemknął przez twarz Sandalfona. Uwolnił się z uścisku brata i powiedział spokojnie:

— Jesteś moim bliźniaczym bratem. A jakże różnisz się ode mnie — uśmiechnął się lekceważąco. — Wybierając ludzki świat, za moim poniekąd pozwoleniem, przyzwyczaiłeś się do samotnej egzystencji oraz anarchii wobec mnie. Teraz musisz pogodzić się z tym, że jesteś z powrotem wśród nas i nie zrobisz nic, by uchronić Hektora.

— On też jest jednym z nas!

— Nie! Nie jest! I nigdy nie będzie! A ponieważ ma nasze cechy, dlatego jest niebezpieczny i trzeba go unicestwić!

Metatron spojrzał z nienawiścią na brata. Miał ochotę go udusić. Z trudem wstał z łóżka i mimo że kręciło mu się w głowie, zapragnął coś zjeść. Sandalfon wziął go pod rękę i zaprowadził do następnego pomieszczenia. Idąc, Metatron uzmysłowił sobie, że dawno nie był pod wodą. Nigdy nie przyzwyczaił się do tego środowiska. Igiełki światła, przedzierające się przez ściany, raziły go w oczy. Widział ryby, jakimś trafem ocalałe po tylu wojnach. Zdziwił się, a zarazem pojął, jak ogromna wola przetrwania jest na Ziemi. Usiadł przy stole i utkwił wzrok w obecnych na sali Selekcjonerach. Dni chwały, kiedy legiony ich dbały o równowagę we Wszechświecie, dawno minął. Wiedział, że jego cywilizacja stacza się od chwili, gdy na ich czele stanął Sandalfon. Był jak tajemnicza choroba, pasożyt, który drążył Ziemię w imię szczytnych idei. Z początku mówił o miłości, a teraz mówi tylko i wyłącznie o śmierci. Metatron zaczął powoli żuć proteiny, obmyślając plan pomocy ludziom.

Henry Moore, prezydent Narodów Zjednoczonych, oparł się zrezygnowany o ścianę swojego gabinetu w bazie Arian na Księżycu. Od czasu zniszczenia klasztoru cyborgów ninja, za pomocą nanotechnologii, bardzo schudł i postarzał się. Jeśli kiedykolwiek potrzebował pocieszenia od Wiktora, to właśnie teraz. I gdy zobaczył go w drzwiach, chciał złamać swoje żelazne zasady i przywitać go uściskiem. Na szczęście uzmysłowił sobie, że to nie Wiktor tylko jego syn, Hektor, który godnie nosi maskę z twarzą ojca.

Oczy prezydenta były pełne bólu. Hektor od razu zdał sobie sprawę, że coś jest nie w porządku. Rozejrzał się po pokoju i dostrzegł pęknięty ekran ochronny na biurku. Nim zdążył zadać jakiekolwiek pytanie, do gabinetu weszły Laryssa i Pola.

— Dobrze, że już jesteście — powiedział Moore i poprosił tropicieli, by usiedli. — Jak wiecie, po zburzeniu klasztoru znaleziono podziemny labirynt prowadzący do siedziby wroga — przypomniał. — Wojsko Suvorowa pilnie strzeże tych korytarzy. Gregowi jednak udało się wejść do środka i odkryć, że terroryści planują zniszczyć nasze bazy kosmiczne.

— Musimy ewakuować ludzi — przerwała Pola. — I wzmocnić ochronę.

Moore uśmiechnął się, widząc, że ci młodzi ludzie są wciąż pełni zapału. Sam nie miał już siły dłużej walczyć z terrorystami. Świat stał się dla niego pułapką, z której nie ma ucieczki, a do tego senatorzy domagają się, by zrezygnował ze stanowiska. Uniósł dumnie głowę i oznajmił:

— Postanowiłem podać się do dymisji.

Hektor wstał zbyt impulsywnie i tajemniczy robot strażnik, wyczuwając agresywne zachowanie, wynurzył się ze ściany. W jednej sekundzie wymierzył w tropiciela broń.

— Już dobrze — powiedział prezydent pojednawczym tonem do robota. — Nic złego się nie dzieje.

Berg uspokoił się i po chwili chrząknął, tak jak zwykł to czynić Wiktor. Gdy robot schował się w ścianie, powiedział:

— Henry... to nie jest dobry moment.

— Decyzję już podjąłem — powiedział gorzko Moore i ruszył w drugi koniec gabinetu. Spojrzał przez okno na ulicę bazy Arian, odwrócił się do nich i smutnym głosem rzekł: — Wielu przywódców zostało wybranych w tak zwany demokratyczny sposób, a mimo to przeprowadzali na Ziemi próby nuklearne, niszczyli ostatnie bogactwo naturalne, jakie nam zostało, ocean. Pazerni, budowali szyby naftowe, w Brazylii wycięli amazońskie lasy tropikalne. I ja też przyczyniłem się do zbrodni na skalę planetarną — spojrzał na ich przerażone twarze i dodał: — Jako prezydent Narodów Zjednoczonych reprezentuję nieudolny system, który dał terrorystom przewagę. Każde prawo wymaga dużo pracy i odpowiedzialności. Nie dotrzymałem obietnicy, jaką złożyłem. Nie pokonałem terrorystów.

Nastała głucha cisza. Moore miał szczere chęci, by spełnić wszystko to, co przyrzekł uczynić jako prezydent, ale wiedział też, że obiecując pokój, był totalnym idiotą. Nie docenił wroga. Spojrzał na Hektora. Chłopak przez chwilę wytrzymał jego wzrok, po czym powiedział:

— Nie wiesz, jak to jest być tropicielem. To nas ciągle pytają: co możecie zrobić? Kiedy złapiecie Suvorowa? Kiedy wykonacie w końcu dobrze jakieś zadanie? Ty masz dylematy? A co my mamy powiedzieć?

Hektor wstał i podszedł do prezydenta. Tym razem postanowił grzeczność zostawić na inną okazję.

— Tej wojny nie wygramy ani przemocą, ani pokojem. — Po chwili złość ustąpiła z twarzy młodego Berga. — Jest sposób, aby cofnąć bieg tych wydarzeń.

— Notatki Hektora? — zdziwiła się Laryssa. — Nie dasz rady, Wiktorze, nie jesteś tak dobrym naukowcem jak twój syn.

Hektor nie marzył w tej chwili o niczym innym, jak tylko zdjąć maskę z twarzą ojca i wyjawić, kim naprawdę jest. Ale to nie był właściwy moment. Musiał udawać swojego ojca dla dobra ich wszystkich.

— Larysso... — zawahał się — przez ostatni rok badaliśmy wnikliwie notatki mojego syna na temat tego, w jaki sposób możemy przejść do światów równoległych, ale to nie jest dobre rozwiązanie. Musimy cofnąć się w czasie.

— To absurd — przerwał mu prezydent. — Wieloletni projekt Pegaz, który umożliwiał podróże w czasie, nie przyniósł żadnych konkretnych efektów. Ludzie wysłani w przeszłość nigdy nie powrócili.

— Bo nie jest łatwo złamać continuum czasu — wyjaśnił Berg. — Ale jest to jak najbardziej możliwe. Musimy cofnąć się w czasie i zmienić bieg wydarzeń na Ziemi. Sprawić by ludzkość wybrała inną, pokojową alternatywę. Prawdę mówiąc, chyba nie mamy wyjścia — spojrzał na Moore’a, który po chwili przytaknął. — Suvorow jest silny jak nigdy dotąd. Nawet Kaminsky w swych najświetniejszych czasach nie miał takiej armii jak on, ani tylu podziemnych miast.

— To prawda — wtrąciła Pola. — Może zniszczyć nasze bazy szybciej niż się spodziewamy. Co rusz udowadnia nam, że ma technologię lepszą od naszej. Ale skąd on ją ma? — spojrzała na prezydenta. — Wydaje się, jakby ktoś podał mu ją na tacy.

— To nikt inny, tylko Selekcjonerzy — oznajmił chłodno Hektor.

Henry Moore, znużony tysiącem rozmów na temat Selekcjonerów, zaczynał podejrzewać, że być może oni wcale nie istnieją. Nie dostarczono mu dotąd żadnych przekonujących dowodów. Jednak nie mógł pozbyć się wrażenia, że być może ten chłopak potrafi przenieść się w czasie.

— Tak, wiem — rzucił po chwili niepewnie. — Ale jak do tej pory tylko nieliczni twierdzą, że ich widzieli...

Mity i legendy, wszystko jedno, czy dotyczyły ludzi, czy innych ras, według niektórych badaczy zaczęły jawić się jako układanki złożone zawsze z tych samych części, a poskładane w jedną całość niezaprzeczalnie prowadziły do Selekcjonerów...

— To bezwzględne istoty, nieznanego pochodzenia — wtrąciła się Pola. — Być może zamieszkują równoległy do naszego wymiar.

— Nie wszyscy wśród nich są bezwzględni — zaperzył się Hektor. — I szczerze mówiąc, nie wydaje mi się, aby Suvorow miał z nimi bezpośredni kontakt. Jestem pewien, że na widok Selekcjonera uciekłby gdzie pieprz rośnie. Muszą na niego wpływać mentalnie.

Zapadła głęboka cisza, a Moore odniósł wrażenie, że temat tych pozaziemskich istot stał się ulubionym tematem dyskusji tropicieli.

— Możemy cofnąć się w czasie i ostrzec ludzi, powiedzieć im, co ich czeka... — kontynuował Hektor. — Niech się zbiorą, zorganizują, i niech zażądają od rządu, aby dał im ziemię, by mogli zbudować ośrodki, gdzie będą samowystarczalni. Niech wprowadzą swoje własne zasady, wewnętrzną dyscyplinę, respektując przepisy państwa. Niech nie dopuszczą do tego, by rozwinął się terror — popatrzył na nich badawczo. — Jestem pewien, że to, co potrzebne do życia: powietrze, woda, chleb, warzywa i mięso, mogą zdobyć samodzielnie i w dodatku bez używania środków chemicznych. Muszą zrozumieć, że kwestia życia w pokoju i w poczuciu własnej godności jest bardzo ważna.

— To zbyt idealistyczne... — wyszeptała Pola.

Koniec wersji demonstracyjnej.