Dotychczas w serII ukazały się:

Joanna Lewandowska, Trach (2019)

Mariusz Jochemczyk, W poszukiwaniu utraconej afazji (2019)

Sylwia Jaworska, Mistrzowskie trójki (2020)

Wojciech Brzoska, Plejady (2021)

Sylwia Jaworska, Echo serca (2021)

Michał Muszalik, Hotel Globo (2021)

Krzysztof Muszyński, Ma na noc (2021)

Joanna Lewandowska, Kreaturia (2021)

Piotr Lamprecht, Fabryka papieru (2021)

W przygotowaniu:

Dorota Szatters, Jerozolima. Fragment większej całości (2021)

Obłok

zobaczysz

gdzieś tam jest wszystko

wycofaj się

wyjdź i milcz

spójrz wstecz odwróć twarz

wtedy zmieni się punkt

sprawy się wyprostują

zło się oddali

będziesz stąpał lekko

otwierał okno za oknem

wszystko można naprawić

każde zło

zjawi się bliskość

i czułość

żyjemy właśnie po to

budzisz mnie

jesteś

każdy ma tę moc

czasem długo trzeba błądzić

błędy to energia

obrotowa

obraca wszechświat

w stronę początku

proste

za każdym razem

kiedy zamykasz oczy

otwierasz

żeby powstać z martwych.

Krew

pomiędzy opuszkami ciała

na horyzoncie słowa

niebo i ziemia

co noc ból wypala

błękitne kratery źrenic

przerażone

rzęsami okryte

płyną przez ścierniska

jak dym

Noc schodzi się z dniem

żeby urodzić miesiące i lata

szkło deszcz i piasek

mgły i sny

umierają zanim się urodzą.

Chronos

w zimnym oku Księżyca

bawią się w przeźrocza

rozklejone

na ślepych

szybach

Nie uwierzyłem im jeszcze

w deszczu nie ma miejsca na łzy

zlewają się w milczenie.

Czekam

aż krzyk otworzy

czas ciemny

pod powieką słów

krwawi horyzont

nieskończonym snem

w serce wbił się pomruk

gorzki płomień

rozmawia w łuku aorty

z gładką Ścianą Płaczu

jeszcze się toczą białe kule sekund

w obcym języku

biegną w przeciwną stronę

arytmia.

Cokolwiek

zrobisz

idziesz w dal

Słońce odchyli się od osi

las wyrośnie

tam gdzie go nie było

Ptaki przylecą w oszroniony ranek

żeby odszukać ślady

niewidzialnych ziaren

na parapecie

Gdziekolwiek spojrzysz

pusta ulica

śnieg i wiatr

Zamglony park

oczekuje przechodnia

zdziwiony ciszą

przyklejoną do okien

Czym napełnisz

puste oczy

wiatr je przymknie

powieką zmartwioną

A dzikie gęsi przelecą w inną stronę

Śnieg zasypie ślady wilka

księżyc odwróci twarz

ponad koronami

czarne łzy

przyjaciółki nocy

Zaproszą nas na koro-nowy bal.

Dusza

to myśl Boga

na nasz temat

przed poczęciem

Człowiek może błądzić

Ona nie

Jest nieśmiertelna

przed

i po

Jej palcami dotykamy

ciemności

ciała

Jej słowem otwieramy

światło

sumienia

Nazywamy po imieniu

okaleczenie

Jej światło płacze

w sercu

oniemiałym.

In memoriam, 1982/2000, 26 × 19 cm