Dotychczas w serII ukazały się:

Joanna Lewandowska, Trach (2019)

Mariusz Jochemczyk, W poszukiwaniu utraconej afazji (2019)

Sylwia Jaworska, Mistrzowskie trójki (2020)

Wojciech Brzoska, Plejady (2021)

Sylwia Jaworska, Echo serca (2021)

Michał Muszalik, Hotel Globo (2021)

Joanna Lewandowska, Kreaturia (2021)

Krzysztof Muszyński, Ma na noc (2021)

Piotr Lamprecht, Fabryka papieru (2021)

Enormi Stationis, Duat (2021)

Jan Strządała, Milczenie (2021)

Dorota Szatters, Jerozolima. Fragment większej całości (2021)

Agata Chyłek, Awatary. Poezja i obrazy (2021)

Joanna Lewandowska, Baśnienie (2022)

Marzena Orczyk-Wiczkowska, Abisal (2022)

Sylwia Jaworska, Pustynia (2022)

Kalina Jaglarz, Gościć sójki (2022)

Bo moje jarzmo jest łatwe do niesienia, a mój ciężar lekki

Mt 11,30

I

Przejście

Pierwsza była tabliczka

Wyżej niż możesz sięgnąć

Z informacją: zakaz gry w piłkę

W tej grocie, hali, bramie

Dlatego za chwilę pojawiło się przypomnienie

Zakaz spożywania alkoholu

Trzeciej tabliczki nie było – zamontowano z dwóch stron tunelu

Światła i kraty

Gdy szedłem dookoła kamienic przez bonusowe kwartały, by dotrzeć do głównej ulicy

I szukałem jakiegoś przejścia

Dotarło do mnie, że to przecież dla ochrony

Dla bezpieczeństwa

Wszystkiego co markerami i sprayami wypisaliśmy tam na ścianach

A szczególnie dla szkicu węglem

Biegnącego byka

Przybysze z nieznanej planety wciągnęli na statek światłem

Byka za rogi

Ich lingwiści próbują zdekodować jego nieznaną symbolikę

A to byk, dumny byk w dyktandzie, i jego bullshit

W miejscu byka zostawili kolegę kosmitę albo przybysza z przyszłości, który sprawiał problemy w podróży

Nie robił nic szczególnego, denerwował ich pokracznością, zajęczą wargą

Śpiewem jak Harmoniks

Ze swoimi podróżującymi oczami ślimaka na końcu czułków

Jest tam zamknięty cały świat, ze starą dziurą ozonową

W skrzynce oklejoną komiksową czaszką:

Nie dotykać, urządzenie elektryczne

Bebok

A tam mieszka taki bebok

Nie był czymś niedookreślonym

Pomiędzy postawionym kołnierzem

i rondem kapelusza żadnej twarzy – tylko żółte oczy

Wyglądał słowem trochę niewyjściowo

Widziałem go w Looney Tunes

Wiedziałem dokładnie, gdzie przebywa

Zaraz za winklem, we wnęce

przy ostatnich schodkach w klatce

przy wejściu do piwnicy

Bo gdzie indziej?

Czekał tam, żeby rzucić plamę na podłogę

Ostatni krok z ostatniego stopnia schodów

To krok w przepaść

Plamy nie można przeskoczyć, bo drzwi

są zamknięte – skok prosto na nie

zrobiłby z ciebie taką plamę, która spłynie po szybie

Raz zatrzymałem się na piętrze

Skąd splunąłem zaraz obok jego kryjówki

Ale dalej tam był

Nie wierzyli mi, że tam jest

I ja zacząłem im wierzyć – musi go tam nie być

Już doliczam do drugiej ręki – ludzi, którzy głosują

za tym, że go nie ma

Zrzucam następnym razem piłkę ze schodów

Schodek po schodku spada, odbija się

i niknie we wnęce

Słońce świeci zza drzwi, to lato mistrzostw świata

To moja jedyna piłka – idę

Przez próg stratosfery

Nie ma Beboka, piłki też

Promienie z placu nie pozwalają

przyzwyczaić się oczom do ciemności

Stawiam krok w ciemność

Przewracam się na piłce

Pozbierałem się, i dzwoniłem na domofony kolegów

żeby wyszli już grać, skąd te zdrapane kolano

postanowiłem nie mówić – ale nie musiałem

Kto w wieku 8 lat nie może spać

i wychodzi biegać za piłką o 6 rano?

Kopałem o garaż, przegoniła mnie baba z okna

Może zatęskniłem za bebokiem wtedy

Parę słów i mógł, odkryłem, przestać straszyć

A asystować przy bramce

Przy sowizdrzalstwie

i zgrywaniu się

Została mu przedstawiona na piśmie

Ale dotarła dopiero przeczytana na głos

Przez niego samego

Pękły mu najpierw oczy

A później – oczywiście – serce

Do mózgu nie zdążyło to dotrzeć

Nadal pływał w formalinie

Łamiącej światło wyginającej łyżki

Mógł pływać i latać

Mógł kupić mieszkanie kiedyś

Ale nie myślałem wtedy o tym okazie mózgu w salce biologicznej

Gdy za karę za gadanie

czyściłem akwarium – żółwi

ktoś na noc zostawił im grzałkę z czajnika

Mimo wszystko polecam gadać na

Zajęciach praktyczno-technicznych

Źle wypchane zwierzęta

Ze zbyt długimi łapami

Z uśmiechami wariatów

Oczami melancholijnie rozbieżnymi

Patrzyły ze ścian na te wszelkie wypadki

I widziałem ich szklące się oczy

Są ze mną do dzisiaj

Sałatki z ZPT nikt nie pamięta – tylko sensacje