Dotychczas w serII ukazały się:

Joanna Lewandowska, Trach (2019)

Mariusz Jochemczyk, W poszukiwaniu utraconej afazji (2019)

Sylwia Jaworska, Mistrzowskie trójki (2020)

Wojciech Brzoska, Plejady (2021)

Sylwia Jaworska, Echo serca (2021)

Michał Muszalik, Hotel Globo (2021)

Joanna Lewandowska, Kreaturia (2021)

Krzysztof Muszyński, Ma na noc (2021)

Piotr Lamprecht, Fabryka papieru (2021)

Enormi Stationis, Duat (2021)

Jan Strządała, Milczenie (2021)

Dorota Szatters, Jerozolima. Fragment większej całości (2021)

Agata Chyłek, Awatary. Poezja i obrazy (2021)

Joanna Lewandowska, Baśnienie (2022)

Marzena Orczyk-Wiczkowska, Abisal (2022)

Sylwia Jaworska, Pustynia (2022)

W przygotowaniu:

Krzysztof Muszyński, Po lekku (2022)

dolina

jest coś więcej niż rozpad grzyba drążona skórka

zrośnięte ślady po zębach ucisk w piersi pomiędzy jednym

a drugim pniem drzewa teraz wszystkie paprocie pobladły

kapelusz ma imię ryby lgnie lepko do ściółki rozprasza się łuska

i przecina tkankę jest coś więcej niż rozkład słowa niż skóra blada

i zimna i usta wargi wyschnięte i czujne bo mówią z nich zwierzęta

potem długie kołowanie na brzegu lasu wzbiera ciąg liter

odczytywalnych na różne sposoby albo anagramy roślin

jeden jest kolor rozpadu inaczej się mieni oczom inaczej się skrada

z trudem unoszą się żebra lasu całuj wznoszący się brzuch borsuka

całuj wydęty brzuch zająca ciepły a oko zastygło i cień nad nami

jeszcze jeden rok mija i sarna w skoku nad doliną

owoc wgryzł się w skórę wiatru potem noc pozbyła się reszty

to nie czas na czcze gadanie na czczo las wchodzi w zwierzę

czcze słowa czcze są moje słowa

chociaż zaczął się wypas krów da się jeszcze znaleźć drogę

i odróżnić ją od błyskawicy elektryczne żyłki uziemiają płuca

i odbywa się krążenie krwi płytki oddech w liściach

ktoś grzebał nożem w brzuchu lasu

jeszcze osy nie zasnęły w zimnej ziemi żądło dociera do skóry i ją opuszcza

pręgi pasy linie treść poddana formie albo jedyny rozpoznawalny przekaz

z wnętrza już słychać organy narządy o niebiańskich nazwach

i gorąca jest głowa od jadu i czerwone są uszy od wiatru

kiedyś był już czas w którym sarny wychodziły z dolin

i widać było oczy świecące w cieniach drzew i krzewów

potem czas się skończył zwinął jak sznurek po kostce słomy

albo pies który po długim biegu układa się w nogach

i nie było saren tylko skóra zdarta z ciała i psy psy na śniegu

koczujące w granicach skóry i nie było do niej dojścia

zjedzona skóra rozcięta wprawnym ruchem rzucona jak ręce

po postrzale jak twarz ku ziemi zostawiła rozwiewane wiatrem sierści

jak litery które miały zapisać historię porzuconych skór

odebranych zwierzętom z których rosły

w obwodach ziemi sierść nie kwitła tylko opadała na dno epok

jak oko które nie widzi nic już prócz bruzdy ziemi kruszącej się w upale