Redakcja i korekta

Beata Wojciechowska-Dudek

Zdjęcie okładkowe

Adam Wilhelm

Kapelusz z okładki – kolekcja Hat Hat

Skład, projekt graficzny i przygotowanie do druku

Dawid Chabior

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych,

odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie

w wystąpieniach publicznych – za wyjątkiem recenzji –

tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich

ISBN: 978-83-947251-8-1

Warszawa 2017

Wydawnictwo książkowe:

Dyrektor wydawniczy: Anna Nowicka-Bala

www.dlaczemu.pl

ul. Encyklopedyczna 2a / 5, 01-990 Warszawa

Konwersja do wydania elektronicznego

P.O. OPCJA

Takiego bajzlu nigdy nie zobaczyłabyś u mnie wcześniej, bo ja na szmacie jeździłam trzy razy dziennie! Byłam kiedyś niesamowitą pedantką. Nauczyłam się tego w rodzinnym domu, gdzie do tej pory parkiet nie jest lakierowany, tylko pastowany, i nie wolno chodzić po nim boso, bo zostają wilgotne plamy.

Kiedyś wydawało mi się, że tak być powinno. Ale po tym wszystkim postanowiłam to zmienić. Dom jest po to, żeby w nim żyć. I będzie bałagan, i nie będę jeździła na szmacie, i nie będę męczyła moich dzieci, żeby nie dotykały ścian, bo zostaną ślady! I wszyscy chodzimy boso…

Zanim

Matka przemierzała pokój pewnym krokiem. Suknia ze sztucznego jedwabiu w kolorze écru układała się na niej doskonale. Gładki gorset mocno przylegał do całkiem jeszcze zgrabnej sylwetki, delikatnie wypychając pełne piersi ku górze i odsłaniając prostą linię ramion. W talii formował mocne przewężenie, a obfity dół, ozdobiony na całej powierzchni wyrazistym haftem, spływał aż do ziemi.

– No i jak wyglądam? – rzuciła w moją stronę.

Nie mogłam wydobyć z siebie głosu. Nie musiałam jednak nic mówić, bo wiedziałyśmy to obie. Moja matka w mojej sukni ślubnej wyglądała lepiej ode mnie.

Styczniowe, sobotnie przedpołudnie było tak wietrzne, że w kuchni po raz kolejny stuknęła o podłogę plastikowa kratka wentylacyjna. Hałas wyrwał mnie z zamyślenia, gdy zahipnotyzowana gapiłam się, jak wiatr za oknem bawi się wysokimi na cztery piętra brzozami.

– Nie wiem, czy jest sens, żebyś w ogóle jechała. Sama zobacz, co dzieje się na dworze! – usłyszałam podniesiony głos matki. – Wieje jak diabli, a za chwilę pewnie jeszcze się rozpada. Ewa, słyszysz?! Do ciebie mówię!

– Dlaczego mam nie jechać? – zapytałam, wciąż nie mogąc oderwać wzroku od nagich gałęzi, które wiatr z łatwością przyginał bezlitośnie do ziemi.

– Bo przy takim wietrze całe to uczesanie szlag trafi, zanim do domu wrócisz! – odpowiedziała z wyraźną irytacją.

– To co? Mam czesać się sama? – Jej rozdrażnienie udzieliło mi się. – Po co w takim razie spędziłam wczoraj te trzy godziny u pani Krysi?

– Czy ja mówię, że masz nie jechać? – mówiła coraz bardziej wzburzona. – Tylko ta beznadziejna pogoda! A cały tydzień było tak ładnie! Sukienka zrobi się szara, jeszcze zanim wysiądziesz z samochodu…

Podeszła do wieszaka zaczepionego o framugę drzwi i z czułością zaczęła wygładzać fałdki na materiale sukni, która jeszcze nie wiedziała, co czeka ją na zewnątrz.

– Postaram się jej nie ubrudzić. – Usiłowałam ją uspokoić. – Mamo, nic nie poradzisz. Na pogodę nie masz wpływu.

– Właśnie! Nie mam! – wybuchnęła, nie dając mi dokończyć.

Tak. Moja matka Elżbieta Winiarska wściekała się, bo pogoda tego dnia zupełnie ją zawiodła. Ta sobota mogła być wyżowa, słoneczna, z siarczystym mrozem, jaki trzymał jeszcze dzień wcześniej. Albo mogło sypnąć śniegiem i przysłonić niezbyt atrakcyjną o tej porze roku powierzchowność miasta. Tymczasem wiało i lało – wariant najgorszy z możliwych. Nie mogła mieć na to żadnego wpływu i właśnie ten fakt bolał ją najbardziej.

Już miałam na końcu języka zgrabny frazes o bezradności wobec sił natury, gdy odwróciła się od wieszaka i w jednej chwili zupełnie się rozchmurzyła.

– Trudno. W takim razie na pocieszenie przymierzę teraz twoją suknię.

– Suknię? – powtórzyłam, nie rozumiejąc, co ma na myśli.

Stała przy wieszaku z figlarną miną i w końcu do mnie dotarło. Nie dowierzałam.

– Chcesz przymierzyć moją ślubną suknię? – usłyszałam swój podniesiony głos.

Czekałam, aż roześmieje się i powie, że nie mówi poważnie, że to taki jej żart, a ja jak zwykle zupełnie nie mam poczucia humoru.

– A co w tym złego? – zapytała, rozwiązując pasek od satynowego szlafroka w anioły, który miała na sobie od rana.

Zwyczajnie mnie zatkało. Jak bowiem wyjaśnić, co jest nie tak w tym, że matka mierzy ślubną suknię swojej córki w dniu jej ślubu?

Ta jedna, jedyna kiecka czekała na mnie w przezroczystym, foliowym pokrowcu od ponad trzech tygodni. Miałam ją na sobie tylko podczas przymiarek w salonie, a potem odwiesiłam do garderoby. Patrzyłam na nią codziennie i nie raz miałam ochotę ją założyć, ale postanowiłam, że wytrwam, oprę się pokusom i w sukience wystąpię uroczyście dopiero w dniu ślubu. Stanę przed lustrem piękna i gotowa, bo cokolwiek później się wydarzy, zachowam w sobie na całe życie ten idealny obraz panny młodej.

– Ewa, włożę tylko na chwilę. Co w tym złego? – powtórzyła i gdy ja biłam się z myślami, ona zdjęła szlafrok i zniknęła w fałdach materiału.

Ogarnęła mnie bezsilność.

– Mamo… – jęknęłam.

Nie odpowiedziała. Puściła do mnie oko, żeby do mojej świadomości dotarło w końcu, jak fajnie razem się bawimy. A potem poprosiła przymilnie: – Zasznuruj mi gorset, bo sama nie dam rady.

Wiedziałam, że nie ma sensu się sprzeciwiać: matki nic nie powstrzyma. Wstałam więc niechętnie od parapetu i podeszłam do niej. Chwyciłam za sznurki, które miały przecież opiąć moje żebra, i zawiązałam je w luźny supeł.

– Wiesz, wydaje mi się, że ten gorset leży na mnie nawet lepiej niż na tobie. Trzeba mieć piersi do takiego fasonu. – Ustawiała się przed lustrem to jednym, to drugim profilem. – Ale jak ty zawiązałaś?! Ściśnij porządnie, bo luźno leży i nie mam prawie wcale talii! – zbeształa mnie ostro.

Ściągnęłam sznurki tak mocno, aż pozostawiły mi na rękach czerwone bruzdy.

– Teraz jest jak trzeba! Jeszcze tylko szpilki – powiedziała z satysfakcją.

Patrzyłam na nią z żalem i jednocześnie z zazdrością. Suknia ze sztucznego jedwabiu w kolorze écru układała się na niej doskonale. Gładki gorset mocno przylegał do jej całkiem jeszcze zgrabnej sylwetki, delikatnie wypychając pełne piersi ku górze i odsłaniając prostą linię ramion. W talii formował mocne przewężenie, a obfity dół, ozdobiony na całej powierzchni wyrazistym haftem, spływał do ziemi.

Moja matka w mojej sukni ślubnej wyglądała lepiej ode mnie. Wiedziałyśmy to obie. Patrzyłam na jej triumf.

Czy o to jej chodziło? – pytałam siebie, widząc, jak przechadza się pewnie po pokoju.

Poczułam, że oczy mi wilgotnieją, więc zacisnęłam mocno powieki. Prawie po omacku wróciłam do swojego parapetu. Starałam się nie myśleć, nie czuć i w czasie, gdy ona stukała po podłodze moimi ślubnymi obcasami, ja resztkami sił broniłam się, by nie dołączyć do zawodzącego wiatru za oknem.

– Ewuniu – usłyszałam w końcu przytłumiony głos ojca i ciche pukanie w drzwi, chociaż wcale nie były zamknięte.

Rozluźniłam powieki i zobaczyłam, jak najpierw nieśmiało wsunął głowę, a potem wszedł powoli do pokoju.

– Jeśli mamy zdążyć, za jakieś dwadzieścia minut musimy wychodzić. Pogoda jest… – Urwał w pół zdania zaskoczony tym, co zobaczył.

Matka wypłynęła na środek pokoju i zrobiła dworski ukłon w jego stronę.

– Janusz, powiedz, jak wyglądam? – Obróciła się powoli, po czym położyła mu rękę na ramieniu i zajrzała filuternie w oczy. – No co? Podobam ci się?

Cisza. Wpatrywał się w nią, próbując zorientować się, co się dzieje. Czekałam na jego reakcję, ale milczał. Sekundy ciągnęły się w nieskończoność. Widok matki najwyraźniej wprawił go w osłupienie. Czułam, że jesteśmy solidarni w ocenie nietaktu, na jaki sobie pozwoliła.

Co jej powie? – niecierpliwiłam się. Czekałam, jakimi słowami ją zgani, ale on milczał. Nie mógł wydobyć z siebie słowa i w końcu dotarło do mnie dlaczego. Nie był w stanie nic jej powiedzieć, bo w spojrzeniu mojego siedemdziesięcioletniego prawie ojca wyczytałam tylko fascynację i zachwyt.

– No, co tak stoisz?! – Matka straciła cierpliwość. – Powiedz coś wreszcie. Podoba ci się żona?

– Taaak… bardzo… – wycedził, nie odrywając od niej wzroku. – Tylko nie wiem… nie wiem, czy to dobrze wróży pannie młodej… – dopowiedział niepewnie.

– Co?! Co ty opowiadasz? Chłop po studiach, a takie głupoty mówi! To chyba jakieś twoje wiejskie przesądy! Przyznaj się, ty od dzieciństwa nie możesz się z nich wyleczyć!

– Elżbieto, Ewa po prostu może czuć się niezręcznie…

Ojcu najwidoczniej wracała jasność umysłu, ale nie miałam złudzeń, jaki będzie ciąg dalszy.

– Ona nie potrzebuje adwokata! Sama powiedziałaby mi, gdyby miała coś przeciwko temu, prawda, Ewo? – Spojrzała na mnie pytająco.

Znowu manipulowała, wciągając mnie w swoją grę, jak przez te wszystkie dwadzieścia sześć lat. Patrzyła na mnie na pozór spokojnie, z zastygłym oczekiwaniem na twarzy, ale jej nerwowe nozdrza mówiły same za siebie.

– Ewa, odezwij się. Może dla ciebie to też stanowi taki problem, jak dla ojca?! – Pomogła sobie, wymachując rękami nad głową. – No niech ktoś mi powie w końcu, o co to całe zamieszanie?!

Czekałam na wypracowaną od dziecka reakcję obronną. Wiedziałam, że gdy przyjdzie zobojętnienie, nie będzie już ani żalu, ani łez. Emocje ustąpią w końcu miejsca otępieniu. Powoli odcinałam się więc od całej tej sytuacji. Patrzyłam na matkę i ojca jak na dwoje obcych ludzi. Gdy już nie czułam ryzyka, że się rozpłaczę, wstałam i powiedziałam:

– Dla mnie możesz chodzić w tej sukience do woli. W końcu tak naprawdę to twój ślub, a ja tu tylko wychodzę za mąż. – Po czym zwróciłam się do ojca: – Idę pod prysznic i za piętnaście minut będę gotowa.

„U Krysi” oprócz mnie pojawiły się jeszcze dwie inne panny młode. Właścicielka rozsadzała nas w biegu: ta na mycie, ta na termoloki. Zauważyłam, że wiatr zmierzwił mocno wierzchnią warstwę jej pokaźnego koka i wysunęły się spod niej sterczące, krótkie kosmyki płowych włosów. Dotarło do mnie w jednej chwili, że bujne, nieodmiennie w kolorze złotego blondu włosy to żaden dar natury, tylko zmyślna manipulacja właścicielki, przemyślana jako najlepsza wizytówka zakładu.

Pomimo pewnie już szóstego krzyżyka naiwnie widziałam w niej ciągle tę samą, młodą fryzjerkę matki, do której w wieku pięciu lat poszłam po raz pierwszy. Wtedy wyczarowała na mojej głowie takiego pazia, że dopiero po tygodniu łaskawie zgodziłam się umyć głowę. Z sentymentu do tego wspomnienia stałam się wierna pani Krysi i dlatego to właśnie jej dałam przyzwolenie na ułożenie moich naturalnie zmierzwionych włosów w wysoki kok, na którym niebawem miał osiąść dwuwarstwowy welon.

Gdy tkwiłam przed lustrem ze strąkami wilgotnych włosów, dostrzegłam odbicie ojca. Siedział samotnie na jednym z pięciu krzeseł, ustawionych rzędem wzdłuż przeciwległej, obitej białymi panelami ściany. Z daleka nie mogłam dostrzec wyrazu jego twarzy, bo patrzył przez okno, ale jego szczupła sylwetka wydawała mi się bardziej przygarbiona niż zazwyczaj.

Zarzekał się, że poczeka na mnie na miejscu, mimo że mógłby śmiało przez te dwie godziny planowanych zabiegów fryzjerskich wrócić do domu, a potem po mnie przyjechać. Zastanawiałam się, czy unikał powrotu do matki, czy dręczyło go poczucie winy za swoją reakcję na to, czego był świadkiem w moim pokoju.

Widok matki w mojej sukni ślubnej był wciąż prawie namacalny, a ręce do tej pory piekły mnie od śladów po sznurkach.

„Trzeba mieć piersi do takiego fasonu…” – jej gorzkie słowa wracały do mnie echem. Myślałam, że jako panna młoda będę mieć wyłączność na wszystko, co potem będzie źródłem ciepłych wspomnień z dnia ślubu, tymczasem ona zawłaszczyła sobie to, co miało należeć do mnie.

„Trzeba mieć piersi…”. No tak, przy niej moje walory zawsze blakły. A przecież nie byłam brzydka. W potrójnym lustrze widziałam regularne rysy twarzy, gęste, układające się, kasztanowe włosy i rzęsy, których od zawsze zazdrościły mi koleżanki. Gdybym wstała, zobaczyłabym odbicie proporcjonalnej, choć niewysokiej sylwetki, tworzącej razem całość na tyle do przyjęcia, że czasem docierało do mnie to, jak bardzo się komuś podobam.

Przy niej jednak zawsze miałam mniejszy biust, masywniejsze łydki, wystające obojczyki i wszystkie inne subtelne mankamenty urody, które precyzyjnie potrafiła mi wypomnieć. Bo, jak bez skrępowania mówiła o sobie, szczerość to jej drugie imię, a uwagi pod adresem rodziny czy znajomych wynikały wyłącznie z jej zamiłowania do mówienia wprost tego, co myśli. Traktowała to jako swego rodzaju powinność i naprawdę Bóg raczy wiedzieć, jakim sposobem udawało się jej sprawić, że ludzie z wdzięcznością przyjmowali tę mocną krytykę.

– Twoja matka jest wyjątkowa – usłyszałam kiedyś od jej przyjaciółki. – W czasach obłudy i zakłamania, kiedy na nikogo nie można już liczyć, ona jako jedyna zawsze powie ci prawdę. Nawet najgorszą.

Czy ten swoisty kodeks uczciwości przyciągał do niej kobiety? Czy za to adorowali ją mężczyźni, którzy na przyjęciach bez wahania odstawiali swoje żony, gdy zaszczyciła ich na chwilę swoją uwagą? Niejednokrotnie na własne oczy widziałam, jak królowała miłościwie na towarzyskich spotkaniach, nie dzieląc się pozycją z nikim. Aż wreszcie w trzeciej klasie szkoły średniej sama boleśnie doświadczyłam jej obsesji w skupianiu na sobie uwagi.

Była późna jesień. Któregoś dnia przyniosła do domu kilka motków liliowego moheru i jeszcze tego samego wieczoru zabrała się za dzierganie z nich kolejnego swetra. Była prawdziwą mistrzynią w robieniu na drutach. Udawały się jej najtrudniejsze warkocze, ażury czy wzory. Wszystkie oczka jak spod maszyny. Nikt nie wierzył potem, że to ręczna robota.

Nad liliowym moherem siedziała kilka wieczorów, a gdy skończyła, oniemiałam z zachwytu. To był po prostu dziewiarski majstersztyk! Śliczny pulower z reglanowymi rękawami, ozdobiony z przodu i na ramionach rozchodzącymi się w różne strony potrójnymi warkoczami. Wyglądał na mięsisty i ciężki, ale w dotyku był delikatniejszy od kuleczek z waty, których matka używała do wieczornego demakijażu. Najładniejszy ze wszystkich, które do tej pory zrobiła.

Bardzo mi się podobał, a ponieważ za obopólnym przyzwoleniem wymieniałyśmy się wcześniej często swoimi ubraniami, któregoś dnia, gdy stroiłam się do szkoły, wzięłam z jej szafy moherowe cudo, nie mając pojęcia, że jeszcze go nie nosiła. W szkole wszystkie dziewczyny z nieskrywaną zazdrością obskoczyły mnie, zachwycając się nim, a nastolatce, rzecz jasna, przyjemnie słuchać takich rzeczy.

Nie wiem, jak dotarło do matki, że „śliczny zrobiła sweterek, w którym Ewa była w szkole”, ale jeszcze tego samego wieczoru tak mnie zrugała, że szybko poszły w zapomnienie koleżeńskie komplementy.

– Jakim prawem pokazałaś się pierwsza w tym swetrze?! Ja go jeszcze nie założyłam, a ty już go nosiłaś! – Słyszałam jak narasta w niej złość. – To ja miałam pierwsza się w nim pokazać! Ja! Rozumiesz to?!

Wtedy nie bardzo rozumiałam. Tym bardziej, że często sama dobierała mi ubrania i zachodziła w głowę, w czym najlepiej będę wyglądać, a potem dumna prezentowała mnie jak drzewko świąteczne i słuchała, jak zbieram pochwały. Czułam wtedy, że nie robi tego dla mnie, ale po to, by usłyszeć kilka soczystych komplementów „jaka jej się śliczna Ewunia udała”. To były nieliczne sytuacje, gdy pozornie pozwalała mi grać pierwsze skrzypce.

Na ogół sprowadzała mnie do drugiego planu. To dlatego właśnie przechadzała się po pokoju pewnym krokiem w mojej sukni, tuż przed moim własnym ślubem.

Sala ślubów urzędu stanu cywilnego znajdowała się w starym budynku z lat sześćdziesiątych. Weszliśmy do obszernego, zimnego przedsionka, gdzie powitało nas znajome wycie wiatru w nieszczelnych oknach. Potraktowałam to jak zły omen. Matka natura rozpaczała nade mną!

On czekał już na mnie wewnątrz, w jasno oświetlonym holu. Wysoki, solidnie zbudowany, w ciemnym, jednorzędowym garniturze, spod którego przepisowo wystawały mankiety białej koszuli, zaopatrzonej pod szyją w kremowy musznik.

To będzie mój mąż – myślałam, idąc w jego stronę z podekscytowaną matką u boku i jak zwykle powściągliwą Iwoną, która miała być oficjalnym świadkiem mojego zamążpójścia.

Nawet nie wyglądał na jedenaście lat starszego ode mnie. Przynajmniej nie wtedy, z tym łagodnym wyrazem twarzy i kremowo-białym bukietem z frezji, eustomy i goździków.

– Witaj, moja przyszła żono – przywitał się oficjalnie i objął mnie, przyciskając do siebie.

Dotarł do mnie silny, cytrynowo-ziołowy zapach jego wody kolońskiej i przeszedł mnie dreszcz. Przy jego przewadze fizycznej poczułam się jak krucha, porcelanowa figurka, którą, gdyby chciał, z łatwością mógłby pozbawić ręki czy głowy. Mimowolnie wstrzymałam oddech. Moje ciało potrzebowało czasu, żeby przyzwyczaić się do jego obecności.

Rozluźnił uścisk i spojrzał na mnie z wysokości swoich stu dziewięćdziesięciu centymetrów. W jego grubych okularach odbijały się światła kinkietów imitujących lichtarze i może dlatego jego spojrzenie wydało mi się nagle ciepłe i zachęcające.

– Pięknie wyglądasz, moja mała, naprawdę. – Przesunął ręką po moich plecach aż poniżej lędźwi. – Moja przyszła druga żono, mamy przed sobą niezapomniany dzień. – Mrugnął do mnie porozumiewawczo.

– Dzień dobry, Wiktor! – Wpadła mu w słowo matka.

– O, dzień dobry, Elżbieto! – uśmiechnął się szeroko i pocałował ją w policzek, omijając brzegi jej szerokiego kapelusza. – W zasadzie mógłbym już do ciebie mówić… Zaraz… Jaka jest wasza polska nazwa…?

– Teściowo?! – podpowiedziała matka z udawanym oburzeniem. – Ani mi się waż!

– Dobrze, zapamiętam. – Udał rozbawionego jej reakcją. – A Janusz? Nie przyjechał?

– Będzie za chwilę, parkuje samochód, ale najwidoczniej kiepsko mu to idzie. – Uniosła znacząco brwi i machnęła ręką. – A gdzie twój brat? Jest już? – spytała, rozglądając się po holu.

– Tak, zaraz was poznam. Edgars! – krzyknął i wykonał dłonią przywołujący gest. – Chodź do nas!

Spośród grupy zebranych wyłonił się nagle klon Wiktora. Wysoki mężczyzna, który od razu skojarzył mi się z niedźwiedziem wbitym w garnitur. Podszedł do nas zamaszystym krokiem i przedstawił się.

– Edgars Krasts. – Wyciągnął rękę w moją stronę.

– Ewa Winiarska. – Podałam mu swoją i natychmiast poczułam na niej żelazny uścisk.

– Mój brat umie wybierać. – Rzucił mi znaczące spojrzenie. – Opowiadał mi o tobie, więc wiem już prawie wszystko. – Uśmiechnął się tak, że poczułam się dziwnie.

– Elżbieta Winiarska, matka Ewy. – Matka przedstawiła się sama. – A ja niewiele wiem o panu, więc będziemy musieli to nadrobić. A gdzie pana żona?

– Elena nie czuje się najlepiej. Nie mogła przyjechać ze mną. Ale prosiła, żeby wam serdecznie pogratulować.

– Same rozumiecie, w jej stanie to niemożliwe. – Wiktor zrobił znaczącą minę, jakby prosząc, aby przez wzgląd na brata nie ciągnąć tematu bratowej.

– No tak, oczywiście – odpowiedziała matka tonem wtajemniczonej, chociaż wiedziałam, że kompletnie nie wie, o co chodzi z Eleną.

– Pani Ewa Winiarska i pan Wiktor Krasts?! – rozległo się nagle z otwartych, masywnych drzwi na końcu holu.

– Jesteśmy! – Głos Wiktora zagrzmiał donośnie.

– Zapraszam – odpowiedziała z perfekcyjnie wyćwiczonym uśmiechem urzędniczka ze złotym łańcuchem na obfitej piersi.

Odwróciłam się, aby upewnić się, że ojciec już dotarł. Po chwili wyłapałam z tłumu jego łysiejącą głowę, na której poprawiał resztki potarganych włosów. Wiktor podał mi ramię, za nami zgrabnie ustawili się Iwona i Edgars i ruszyliśmy w kierunku jasno oświetlonej sali.

– Świadomy praw i obowiązków wynikających z założenia rodziny uroczyście oświadczam, że wstępuję w związek małżeński z Ewą Winiarską i przyrzekam, że uczynię wszystko, aby nasze małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe – powtarzał Wiktor swoim tubalnym głosem.

I wtedy się rozpłakałam. Po prostu nie mogłam się powstrzymać, bo łzy same ciekły mi po policzkach. Płakałam, gdy przysięgał on, i płakałam, gdy przysięgałam ja. Płakałam też potem, przy podpisywaniu dokumentów. Nawet kiedy goście składali nam życzenia, siliłam się na uśmiechy, wciąż płacząc. Widziałam konsternację, a potem rozdrażnienie fotografa, który w pewnym momencie sam podał mi chustkę i ostrzegł, że zdjęcia mogą nie wyjść dobre, bo światło odbija mu się w moich mokrych policzkach.

– Ona jest taka wrażliwa – słyszałam, jak tłumaczy gościom zakłopotana matka.

– Jestem tak szczęśliwa i to dla… te… go… – tłumaczyłam się ja, zapłakana panna młoda.

– To jej pierwszy ślub – musi popłakać – tłumaczył „pan młody”, robiąc porozumiewawcze oko.

Tylko ojciec nic nie mówił, jedynie wodził za mną szklistymi oczami.

Jechaliśmy po ślubie na weselny obiad do pałacu w Jabłonnej, a szklisty wzrok ojca wciąż mnie prześladował. Wróciła do mnie nasza rozmowa sprzed kilku dni, kiedy namówił mnie na wystawę malarstwa chilijskiego w instytucie hiszpańskim. Przez cały czas był dziwnie spięty, ale dopiero gdy już wyłączył silnik i mieliśmy wysiadać z auta na osiedlowym parkingu, zdobył się na odwagę, żeby powiedzieć:

– Ewuniu, dziecko, proszę cię, nie rób tego.

– Czego, tato? – Poczułam, że robi mi się gorąco.

– Wiesz czego. Nie wychodź za niego za mąż, proszę cię. Nie rób tego. Nie wiem, jak mam cię przekonywać. Rozumiem, że to twoja decyzja, ale jestem nią przerażony.

No to jest nas dwoje – pomyślałam wtedy. Ojciec rzadko mieszał się w moje prywatne sprawy. Rzadko w ogóle w cokolwiek się mieszał, więc dużo musiało go kosztować to wyznanie.

Siedzieliśmy dalej w milczeniu i czułam, że żadne z nas nie wie, jaki ma być ciąg dalszy. Stopniowo narastała we mnie złość.

Co mi po jego rozpaczy? Nie jest mi do niczego potrzebna! Potrzebuję realnego wsparcia, a nie cichego sojusznika. Zachowaj się raz w życiu jak prawdziwy mężczyzna! Jak prawdziwy ojciec. Twojemu dziecku dzieje się krzywda? Broń je! – wołałam w duchu.

Po kilku chwilach, gdy uspokoiłam się na tyle, że dałam radę wydobyć z siebie głos, zapytałam cicho:

– Tato, a co twoim zdaniem mam zrobić?

Nie odpowiedział. Spojrzał na mnie zrezygnowany, a potem wychylił się lekko z fotela, spoglądając przez przednią szybę na nasz blok, a dokładnie na duże, rozświetlone okno kuchni, w której musiała kręcić się matka. Nawet z kuchni miała nad nim kontrolę tu, w tym samochodzie, bo osunął się ciężko na fotel i tylko cicho westchnął. No tak, na co mogłam liczyć? Całe lata pod pantoflem żony, która od zawsze była twardym decydentem w naszym domu. Przez prawie trzydzieści lat małżeństwa nigdy nie przeciwstawił się jej. W niczym. Czułam, że mnie kocha i martwi się o mnie, ale w sprawach zasadniczych nie wynikało z tego dla mnie nic. A teraz na dodatek prosił mnie, żebym nie wychodziła za mąż za człowieka, którego ona mi wybrała.

Dalej milczał, a ja czułam się coraz bardziej rozżalona, bo jego prośba utwierdzała mnie w przekonaniu, że to, co ma się wydarzyć, to szaleństwo!

Nie rób tego! – kołatało mi przecież w głowie od początku, ale ze wszystkich sił próbowałam ignorować ten wewnętrzny głos. I gdy usilnie starałam się go zagłuszyć, gdy szło mi już całkiem dobrze, ojciec swoim „Ewuniu, dziecko, proszę cię, nie rób tego…” budził z powrotem moje demony!

– Może… – odezwał się nagle nieśmiało, międląc w rękach skórzaną zapinkę na kierownicy – …może spróbujemy porozmawiać jeszcze z mamą. Może to wszystko da się jakoś odkręcić…

Czułam, że sam nie wierzy w to, co mówi.

– Tato, to nie ma sensu. To nie jest zła decyzja. – Sama nie wierzyłam w to, co mówię.

– Ale to tak szybko! Przecież ty nawet nie znasz dobrze Wiktora. Chcesz spróbować, to możecie razem zamieszkać, ale po co od razu ślub? Ewa, przemyśl to, proszę.

Gdzie byłeś przez ten cały czas?! – miałam ochotę wykrzyczeć mu wtedy. Pozwalałeś jej na wszystko! W nic nie chciałeś się mieszać! Jakbym była półsierotą! Jakim prawem oczekujesz teraz, że zbuntuję się za nas oboje, chociaż sam nie potrafisz postawić na swoim nawet w sprawie koloru krawata! Będziesz znosił jej lament? Pogardę? Będziesz mnie przed nią bronił? Czy znów zaszyjesz się wśród swoich książek i obrazów?

Wzięłam kilka głębokich oddechów i kątem oka spojrzałam na jego nieruchomą, przygarbioną sylwetkę. Dostrzegłam, jak uderza bezgłośnie po udach zaciśniętymi pięściami i w jednej chwili pojęłam, że nie muszę wymierzać mu żadnej kary.

– Tato, będę szczęśliwa, zobaczysz. Chodźmy już, bo strasznie zmarzłam – powiedziałam, szarpiąc się z zimną klamką od drzwi. Wtedy, na osiedlowym parkingu przed blokiem rodziców czułam, że popełniam największy błąd swojego życia.

Jechaliśmy granatowym, służbowym mercedesem mojego już męża, przystrojonym specjalnie na ten dzień. Po bokach ciągnęły się dwa rzędy mocno udrapowanych, sztywnych, poliestrowych wstążek, a na środku maski Iwona, razem z resztą moich koleżanek ze studiów, przymocowała gotową dekorację z dwóch złotych obrączek, splecionych ze sobą symbolicznie. Wszechobecny tego dnia wiatr w drodze na przyjęcie zachwiał mocno tą symboliką. Poderwał obrączki z samochodu i przetoczył przez wszystkie cztery pasy Wybrzeża Kościuszkowskiego, tak że zatrzymały się dopiero pod niewysokim, betonowym murkiem, oddzielającym ulicę od nadwiślanego bulwaru. Zatrzymaliśmy auto parę metrów dalej na światłach awaryjnych i wszystkim było do śmiechu, gdy Edgars sadził wielkie susy, goniąc dekorację turlaną przez wiatr w odwrotnym kierunku. Wszystkim, za wyjątkiem mnie, bo doszukałam się w tym oczywistego znaku i musiałam mocno powstrzymywać napływające łzy.

Obiad ślubny zakończył się około siódmej wieczorem. Ustałam już zupełnie w wyciu, chociaż wiatr wciąż nie.

Gdy po wszystkim dotarliśmy do mojego panieńskiego mieszkania, poczułam ulgę na myśl, że mam już za sobą ceremonię, której wizja wybudzała mnie przez ostatnie tygodnie w środku nocy i nie dawała zasnąć do rana.

Mieszkanie po przestronnych wnętrzach jabłonowskiego pałacu wydało mi się jeszcze mniejsze niż zazwyczaj. A może przez to, że byliśmy w nim już we dwójkę? Ja – żona, i on – mąż. Spoglądałam ukradkiem, jak bezceremonialnie zdjął ślubne lakierki i rzucił je niedbale w przedpokoju obok szafki na buty. Potem przeszedł wolno do salonu, przewiesił marynarkę przez oparcie krzesła i skierował się w stronę szafki z alkoholem, skąd wyciągnął trójkątną butelkę. Nalał sobie pękaty kieliszek bursztynowego płynu.

Żadnego skrępowania. Jakby był u siebie. No tak, ustaliliśmy, że po ślubie zamieszkamy u mnie. Dostał przyzwolenie na traktowanie mojego mieszkania jako „nasze”. Ale za szybko przytłoczył je swoją obecnością i zawłaszczył z taką swobodą!

– To co, żono? Może koniaczaku, zanim, hm…, no wiesz… – Wyrwał mnie z rozmyślań. – Chyba że naszą noc poślubną mam spędzić sam?

To była aluzja do tego, że cały czas tkwiłam ubrana, oparta o szafkę w przedpokoju. Kremowy, wełniany płaszcz, spod którego wszystkimi możliwymi zakamarkami wyzierała mocno ubrudzona już spódnica sukni, miałam wciąż zapięty pod szyję. Zdjęłam tylko buty, które uwierały mnie niemiłosiernie.

– Nie, nie będę piła – odpowiedziałam, rozbierając się wreszcie. – Mam już dość na dziś.

– Spróbuj chociaż. No, powąchaj. – Podsunął mi pod nos kieliszek, z którego ulatniał się przyjemny zapach wanilii i owoców. – Chabasse Napoleon, dostałem go wczoraj w prezencie ślubnym od mojego kierowcy.

– Wiktor, nie chcę. – Odsunęłam zdecydowanie jego rękę. – Pachnie ładnie, faktycznie, ale nie będę już mieszać. Piłam szampana, potem wino. Nie mam ochoty na koniak.

– Szkoda. Myślałem, że może być przyjemnie. – Zrobił zawiedzioną minę.

Poczułam się winna, że go rozczarowałam, a przecież tylko nie chciałam koniaku.

– Idę się umyć – rzuciłam w jego stronę. I jakby chcąc udowodnić swoją dobrą wolę w budowaniu nastroju, dodałam: – Rozsznurujesz mi gorset?

Na dobrą sprawę sama poradziłabym z tym sobie, ale chciałam mu zrekompensować w jakiś sposób wcześniejszą odmowę.

– O, z przyjemnością – odpowiedział, odstawiając kieliszek na stół i skradając się do mnie.

Poczułam, jak rozwiązuje supeł wiązania, a potem jak jego ręce przesuwają się od tyłu po moich biodrach aż do pośladków.

– Wiktor, nie, poczekaj.

W tej samej chwili, gdy dałam krok do przodu, chwycił mnie mocno jedną ręką w pasie i przyciągnął do siebie.

– Poczekaj, chcę się umyć.

– Nie będę czekał – odpowiedział ściszonym głosem i doleciała mnie śliwkowa woń jego oddechu.

Poluzował już cały sznurek i sunął ręką pod gorsetem po moim nagim ciele. Przyciskał mnie mocno od dołu i pomimo kilku warstw materiału spódnicy czułam, że faktycznie czekać już nie może. Nagle zsunął mi całą suknię i pociągnął w kierunku nierozłożonej sofy.

– Chodź – rzucił, rozpinając pasek od spodni.

Patrzył na mnie przez chwilę, gdy przyodziana jedynie w bieliznę oraz nieskazitelnie białe pończochy wcisnęłam się w róg sofy i rozpoczął naszą noc poślubną.

Po kilku minutach było po wszystkim. Jak zawsze zresztą. Po pół godzinie wymyłam się już z pozostałości ślubu i poślubnej nocy, a po godzinie siedziałam w półotwartej na salon kuchni nad kubkiem szałwii. Mój małżonek oglądał w tym czasie w salonie transmisję hokeja na lodzie.

Czy za każdym razem, gdy będziemy szli do łóżka, tak będzie? – myślałam. Krótko i jednostronnie?

„Mów o swoich oczekiwaniach”, „Dobry seks dla dwojga” – nie raz takie rady rzuciły mi się w oczy w babskich gazetach. W teorii byłam wyedukowana i wiedziałam, co powinnam powiedzieć: chcę dłuższej gry wstępnej, pobudzających wyznań, komplementów.

Jednak nawet nie mogłam wyobrazić sobie, że to mówię. Wystarczyło, że stawał obok i już cała się blokowałam. Miałam wrażenie, że jego ogromna postać przesłania mnie, moje odczucia, moje myśli, że przejmuje panowanie nad moim ciałem i jaźnią, a gdy zagląda w twarz, wie o każdym moim sekrecie. Nawet nie wyobrażałam sobie takich rozmów.

Gdy oświadczył, że zostanę jego żoną, przeraziła mnie myśl o przymusie spania z nim. Nie miałam żadnych doświadczeń, więc spinałam się, wiedząc, że ten pierwszy raz w końcu odbędzie się i że akurat z nim.

Podczas gdy moje rówieśniczki prowadziły już dzieci do przedszkoli, a nawet szkół, ja wciąż byłam dziewicą. Nie zdradzałam się z tym nawet przed najbliższymi koleżankami. Nie chciałam ich pytań, komentarzy, ironii czy – chyba najbardziej – tak zwanej „pomocy”. Szczerze mówiąc, obawiałam się, że to nas jakoś podzieli, że nagle zaczną patrzeć na mnie inaczej, z delikatności oszczędzać mi pikantnych historii i zwierzeń na temat „swoich facetów”. Lubiłam ten swobodny klimat naszych wspólnych rozmów, a najbardziej prześmiewczość, z jaką komentowałyśmy ich zachowania.

Zmyślałam więc, bo jak miałabym im to wyjaśnić? Dwudziesty wiek, stolica europejskiego kraju, a w niej prawie trzydziestoletnia dziewica. Dość ładna i zgrabna – za całokształt jakieś siedem w skali od jednego do dziesięciu – i z dość dużym powodzeniem, ale dziewica. Chłopcy, a potem mężczyźni kręcili się wokół mnie, zapraszali, adorowali. Pozwalałam trzymać się za rękę, delikatnie obejmować, przytulać. Bywały nawet namiętne pocałunki, ale nigdy nie posunęłam się dalej. Wycofywałam się z tych „związków”, gdy sprawy szły za daleko, a panowie często nie wiedzieli nawet, w czym zawinili. Nie tłumaczyłam im, że nie chodzi o nich, tylko o nią. O matkę.

Co, jeśli zapyta? Pytała przecież już dziesiątki razy.

Gdy jeszcze jako nastolatka mieszkałam z rodzicami, po każdym powrocie po godzinie dwudziestej odpytywała mnie szczegółowo.

– To kto tam konkretnie był u tej Anki?

– No, dziewczyny z mojej klasy.

– A jej rodzice byli w domu?

– Nie, poszli do teatru… czy gdzieś tam.

– Ale wrócili potem?

– Chyba tak, nie wiem dokładnie.

– Jak to nie wiesz? To nikt was nie pilnował?!

– Mamo, nie jesteśmy dziećmi, żeby nas pilnować.

– No właśnie – nie jesteście! A chłopcy byli?

– Byli koledzy Anki, z ogniska.

– Z ogniska?

– Muzycznego.

– Aaa, rozumiem. – Ognisko muzyczne zawsze uspokajało matkę, ale dodawała zaraz: – Ja nie muszę ci przypominać? Mam nadzieję, że pamiętasz: żeby z życia korzystać, najpierw trzeba je sobie dobrze ułożyć! Żebyś nie zrobiła żadnego głupstwa, ostrzegam. Żadnego. No, opowiadaj, co robiliście.

Nigdy nie miałam nic na sumieniu, dlatego wszystko drobiazgowo jej relacjonowałam. Kiedy zamieszkałam oddzielnie – też opowiadałam. Zawsze po powrocie ze spotkań – no, najpóźniej następnego dnia rano – oddzwaniałam do niej, spowiadając się dokładnie ze wszystkiego.

Wiedziałam więc, że gdyby do TEGO doszło, moja relacja byłaby równie precyzyjna jak wszystkie poprzednie.

Z czasem było coraz trudniej. Nawet gdy już miałam ogromną determinację, żeby „pójść na całość”, na myśl o zdziwieniu, jakie wywołałaby reakcja tego, który miałby być moim pierwszym, znowu się wycofywałam. Być może też zwlekałam, bo po prostu nie spotkałam dotąd faceta, dla którego straciłabym głowę.

Wiktor wziął mnie z zaskoczenia. Gdy już wiedzieliśmy oboje, że będę jego żoną, któregoś dnia, na jakiś miesiąc przed ślubem, zapowiedział, że chętnie odwiezie mnie po pracy do domu.

Punktualnie o osiemnastej wyszłam z konsulatu i zobaczyłam jego auto stojące bezpośrednio przed głównym wejściem. Na mój widok reflektory granatowego mercedesa rozbłysły i cicho zaszumiał silnik. Zawahałam się na chwilę i przyszło mi do głowy, by uciec. Zacinał mokry śnieg z deszczem, a ja stałam wciąż na schodach, niby poprawiając płaszcz.

Przynaglił mnie krótkim klaksonem i to wystarczyło, żebym szybko podbiegła do samochodu. Po drodze zatrzymaliśmy się przed osiedlowym sklepem „Alkohole 24h”, gdzie chciał kupić coś „na rozgrzewkę”. Czekałam wewnątrz samochodu i gdy zobaczyłam go wracającego z trzema butelkami i szelmowskim uśmiechem na ustach, wiedziałam, że tego wieczoru stanę się dwustuprocentową kobietą. Nie wiedzieć czemu, poczułam coś na kształt ulgi.

Dotarliśmy do mojego mieszkania. Niezręcznie odwlekałam w czasie to, co miało się stać. Zaproponowałam, żebyśmy coś zjedli, i ratowałam swój honor gospodyni, odgrzewając znalezione w lodówce awaryjne pierogi od matki. On w tym czasie szybko organizował gin z tonikiem dla siebie oraz potężną lampkę wina dla mnie. Zjedliśmy i wypiliśmy przy kuchennym stole. Chciałam dla własnego komfortu narzucić sobie większe tempo, ale nie szło mi tym razem.

– Chodźmy na sofę. – Wstał gwałtownie, chwycił zręcznie kieliszki i butelki. – Tam nam będzie wygodniej. – Kierował się już w stronę salonu.

– To rozgość się, proszę – rzuciłam z pozorną niedbałością. – Ja pójdę na chwilę do łazienki.

Matko, co dalej? – pytałam swoje przerażone, lustrzane odbicie. A gdy wróciła mi jasność umysłu, oczywiste stało się, że muszę wziąć prysznic. Rozebrałam się więc szybko, rzucając odruchowo wszystko do wiklinowego kosza na brudną bieliznę, zebrałam włosy na czubku głowy i podtrzymując je jedną ręką, drugą szukałam dla nich gumki w sizalowym koszyczku.

– Nie chciałem sam siedzieć.

Przestraszona drgnęłam na dźwięk jego głosu.

W lustrze, obok mojej, zobaczyłam jego twarz, a potem poczułam ręce na swoich piersiach.

Musiałam nie zamknąć drzwi – przeleciało mi przez głowę.

Nawet nie słyszałam, jak wszedł.

– Chciałam się umyć – wydusiłam z siebie zawstydzona.

– Umyjesz się potem. Chodź, pokażesz mi swoje łóżko. – Odwrócił mnie jednym ruchem do siebie i nawet nie zdążyłam zaprotestować, gdy już po chwili byliśmy w moim pokoju.

Nie miałam praktycznie żadnych oczekiwań, więc i rozczarowanie nie bolało. Najbardziej cieszyłam się, że mam to już za sobą. Mój pierwszy raz i mój pierwszy raz z nim.

Nie okazał zdziwienia, że jest moim pierwszym mężczyzną. Nie pytał też dlaczego. W ogóle nie pytał o nic i nic nie mówił. Nie wszedł w rolę samca alfa, by mnie, nowicjuszkę, wprowadzać w arkana wiedzy, którą posiadł. Małomówny w trakcie, nieobecny po. Ja do łazienki, on do łazienki, żadnych uniesień, przytulania. Już po pierwszym razie wiedziałam, że seks nas nie połączy.

Po drugim razie powiedział do mnie niespodziewanie:

– Muszę udowodnić, że jestem płodny.

– A jesteś? – bąknęłam zaskoczona wyznaniem.

Nie wiedziałam wtedy jeszcze wiele o jego rodzinnych relacjach i o tym, że jego brat bliźniak nie przedłużył rodu. Wiktor postanowił wziąć to na siebie, a raczej na swoje żony.

– Oczywiście! Ale muszę to udowodnić. Z Anną długo staraliśmy się o dziecko, jednak jakoś nie wyszło. Robiła badania, ja też, niby wszystko w porządku, ale sama widzisz – nic z tego nie wyszło.

To dlatego ją zostawiłeś? – miałam swoje odkrycie na końcu języka, ale powstrzymałam się. Poczułam skurcz w żołądku. To jasne – zostawił swoją pierwszą żonę, bo nie mogła urodzić mu dziecka!

– Mam dość konserwatywne przekonania. Wiesz, syn, dom, drzewo. W życiu trzeba działać według planu. A jeśli plan zawodzi, trzeba go zmienić – ciągnął z rozbrajającą prostotą.

Tak, syna nie było i plan Wiktora zawiódł.

Trzymałam w ręku prawie pełen kubek napęczniałych, brudnozielonych liści szałwii. Oryginalny trunek jak na noc poślubną. Musiałam się porządnie zasiedzieć w tej kuchni, bo napar zupełnie wystygł. Wyjrzałam do salonu. Stary, ścienny zegar pokazywał wpół do pierwszej. Wiktor drzemał na sofie przed włączonym telewizorem, w którym miejsce hokeja zajęły zapasy. Odgłosy kibiców skutecznie tłumiły jego głośne pochrapywanie.

Mimo późnej pory nie byłam śpiąca. Moje myśli uparcie powracały do nie tak odległych zdarzeń, w wyniku których w sąsiednim pokoju leżał mężczyzna, formalnie już mój mąż, kilka miesięcy wcześniej wybrany dla mnie przez matkę.

Pewnie upatrzyła go sobie już wtedy, gdy po raz pierwszy przyszedł ze swoją ówczesną żoną Anną na proszony obiad. Nie było mnie na nim, ale na każdym kolejnym matka wymagała mojej bezwarunkowej obecności. I tak poznałam mężczyznę mojego życia.

– Wiktor jest czarujący, prawda? – spytała po naszym pierwszym spotkaniu, gdy po wyjściu gości sprzątałyśmy razem w kuchni.

– Czy ja wiem? Jakiś taki dziwny… – Miałam zdecydowanie mieszane odczucia na wspomnienie tego wysokiego, dobrze zbudowanego mężczyzny.

– Dziwny?! – Wyraźnie zauroczona nim matka oburzyła się. – Jak w ogóle możesz o nim tak mówić?

– Po prostu czuję się nieswojo w jego obecności. Ma takie małe oczy, którymi tak czasem świdruje na wylot przez swoje denka. Nieprzyjemnie zrobiło mi się już na samo wspomnienie jego spojrzenia.

– Ewa, jak możesz w ogóle sobie z tego żartować? To nie jego wina, że nosi okulary. Pewnie nie wiesz, że ma nieoperowalną wadę wzroku, bo gdy matka była z nim w ciąży, wybuchł pożar w domu jej rodziców. Na szczęście nie mieszkała z nimi. Widziała jednak, jak ogień pochłonął wszystko, i tak płakała, że dziecko urodziło się z bardzo słabym wzrokiem. To w ogóle cud, że widzi – zakończyła smutno.

– Mamo, ty naprawdę wierzysz w takie historie? – Zwątpiłam, wiedząc, jaki ma dystans do wróżb, przesądów, a nawet horoskopów.

– Wierzę czy nie, można mu tylko współczuć – ucięła krótko. – I nigdy nie schodź na ten temat, bo to podobno jego ogromny kompleks – ostrzegła.

– Nie będzie okazji, więc mogę ci to obiecać.

– Ty nigdy nie znajdziesz faceta, jak będziesz taka drobiazgowa! Przecież pomimo okularów jest to bardzo przystojny, dojrzały mężczyzna. I wcale nie wygląda na swoje lata. Taki zadbany… – Wyczułam słabość w jej głosie. – Widziałaś, jakie ma dłonie?

– Nie, dłoniom się nie przyglądałam – odpowiedziałam z lekkim zniecierpliwieniem.

– Tylko ta jego żona jest taka niepozorna. Przygaszona, jakaś taka dziwna. I ubiera się jak zakonnica! Jak żona konsula może tak wyglądać? Powinna coś ze sobą zrobić. – Im szybciej mówiła, z tym większym łoskotem sztućce kategorii VIP lądowały na swoich miejscach w specjalnej szufladzie dębowej szafki. – Wiesz co, ona wcale do niego nie pasuje i mnie się wydaje, że niedługo już pobędą małżeństwem.

– Mamo, ty byś wszystkich rozwodziła. – Nużyła mnie ta rozmowa i żartem chciałam ją wreszcie skończyć.

– Albo swatała! – wykrzyknęła matka nieswoim głosem.

Skąd ją znał, było dla mnie niejasne. Wiedziałam tylko, że odnowili relacje, gdy jako konsul Łotwy przyjechał na placówkę dyplomatyczną do Polski. Kompletował akurat personel, więc już podczas jednego z pierwszych spotkań zapadła – zresztą bez mojego udziału – decyzja, że w trybie natychmiastowym zostanę pracownicą jego konsulatu.

– Mamo, mam pracę, nie chcę wiązać się etatem. – Próbowałam się bronić, gdy poinformowała mnie o wszystkim.

– Co to za praca? Jakieś nieregularne tłumaczenia, nigdy nie wiesz „kiedy” i „za ile”! Jak długo chcesz tak pracować? Jesteś już tyle lat po studiach, czas w końcu stanąć na nogi, pomyśleć trochę! Wydaje ci się, że ja całe życie będę myśleć za ciebie? – Matka przypuściła atak.

– Elżbieto, daj jej spokój. Ewa dobrze sobie radzi, ma mieszkanie, sama się utrzymuje… – Niespodziewanie do rozmowy włączył się ojciec.

Miał stuprocentową rację: nie brałam już od rodziców ani grosza, przeprowadziłam się do kawalerki po babci i w zasadzie byłam samowystarczalna.

– Nie odzywaj się! Nie potrzebuję twoich rad! – krzyczała matka, nie pozwalając mu dojść do głosu. – Na siebie popatrz! Chciałbyś, żeby twoje dziecko za trzydzieści lat miało taką pozycję jak ty? I spędzało każde wakacje w jakiejś zapuszczonej chałupie w Kupkach?

– Krupkach… – poprawił ojciec, ale po tonie jego głosu już wiedziałam, że nie odezwie się więcej.

– To jest zupełnie inne środowisko, dyplomaci, inny wymiar. – Matka podekscytowana wymachiwała rękami. – Zresztą nie ma o czym mówić. Przepuścić taką okazję, to byłaby zupełna głupota. Od następnego poniedziałku idziesz do pracy i tyle. – Wycelowała we mnie palcem.

– Zaraz, ale ja też mam chyba coś do powiedzenia? To jest moje życie! – Próbowałam walczyć. – Nie możesz mi tak po prostu kazać. Nie jestem już dzieckiem.

– Nie jesteś, ale zachowujesz się jak dziecko. – Pokiwała głową z politowaniem. – Ty naprawdę niczego nie rozumiesz?

Zrobiło mi się głupio. Czułam, że za nią nie nadążam. Nie, niczego nie rozumiałam, a chyba powinnam. Moje policzki płonęły, ręce zrobiły się wilgotne od potu, a w głowie miałam totalny chaos. Tkwiłam pod obstrzałem jej wyczekującego wzroku, ale nie wiedziałam, co powiedzieć.

– Dziecko, ja naprawdę chcę dla ciebie dobrze, uwierz mi – powiedziała łagodnie. – I nie pozwolę, żebyś zmarnowała taką szansę. Po prostu na to nie pozwolę. Dlatego jeśli masz dla mnie resztki szacunku, to zdaj się na mnie i przestań już wybrzydzać.

– Mamo, tu nie chodzi o szacunek, tylko o to, że ty… – Słowa ugrzęzły mi w gardle, gdy dostrzegłam, że znowu ma wyraz twarzy wojownika. Brakowało jej tylko barw wojennych.

– Że ja co?! Że poświęciłam całe swoje życie, żeby cię wychować, wykształcić? Sama, bo na ojca nie mogłam liczyć?! A teraz ty znowu zachowujesz się jak niewdzięcznica? Kiedy żyły wypruwam sobie, żebyś do czegoś doszła, ty masz jakieś swoje widzimisię? Ewa, dorośnij w końcu! – zakończyła z wyrzutem w głosie.

Jako formalnie dorosła osoba próbowałam tylko walczyć o prawo decydowania o sobie, ale po jej słowach ogarnęło mnie poczucie winy. Czułam się winna jej amoku. Przecież chciała dla mnie jak najlepiej. Tymczasem widziałam, że kolejny raz jest mną rozczarowana.

Zaczęły we mnie kiełkować wątpliwości, która z nas ma rację.

W końcu chodzi tylko o pracę – myślałam. Dalej będę tłumaczką łotewskiego, więc zawodowo nic nie stracę. Matka pewnie ma rację, że etat da mi stabilizację. Nie potrzebowałam go do szczęścia, ale czy to nie poważna praca z perspektywami? Kto nie chciałby skorzystać z takiej okazji? Co mi przyszło do głowy, żeby tak się stawiać. Zupełnie się nie popisałam. Tylko ją niepotrzebnie zdenerwowałam.

Znowu zrobiło mi się gorąco.

Przeprosić?

– Może faktycznie mogłabym spróbować – odezwałam się w końcu półgłosem.

– Pewnie, że byś mogła. – Twarz rozjaśniła jej się momentalnie. – To co? Od poniedziałku do pracy? Musimy ci tylko coś porządnego do ubrania kupić. Jutro pojedziemy na zakupy.

W ten oto sposób zostałam pracownicą konsula, by potem zostać jego żoną.

Na gruncie zawodowym spotykaliśmy się ponad rok. Ot, pan konsul i pracownica jego konsulatu. Nie mogłam o nim powiedzieć nic złego: rzeczowy, kontaktowy i opanowany. Współpraca układała się dobrze, byliśmy więc w stosunku do siebie zdystansowani, ale mili. Było w nim jednak coś takiego, że ile razy spotykaliśmy się, czułam się jak na występach gościnnych – stremowana i niespokojna. Nawet w domu rodziców, na wspólnych z nim obiadach, na które uparcie przywoływała mnie matka, moje ciało spinało się i musiałam kontrolować się, aby mówić i poruszać się z udawaną swobodą.

Czasem odnosiłam wrażenie, że próbuje ze mną flirtować. Dwuznaczne komentarze, przydługie spojrzenia. Za każdym razem udawałam, że ich nie rozumiem. Niezmiennie traktowałam go w kategoriach szefa i nie pozwalałam sobie na jakąkolwiek swobodę. Dla mnie nasze spotkania miały zdecydowanie formalny charakter i nie zakładałam w ogóle innego kontekstu.

Jednak i w takich warunkach widocznie może zrodzić się prawdziwe uczucie. Pewnego dnia bowiem po prostu wyznał, że mnie kocha, rozwiedzie się ze swoją obecną żoną, a ja będę jego młodszą żoną numer dwa.

Byłam pewna, że to żart. Tymczasem on ponownie oświadczył, że chce się ze mną ożenić. Nie pytał, czy za niego wyjdę. Nie oczekiwał wyznań. Poinformował mnie po prostu o swoich zamiarach w sposób niedopuszczający odmowy.

Zdziwienie to mało. Przeżyłam szok. Przerażenie. Czułam do niego respekt, dystans… Gdzie w tym podstawa do myślenia o małżeństwie?

Nie, to chyba jakieś koszmarne nieporozumienie!

Nie dałam sobie czasu na przemyślenia i jeszcze tego samego dnia, wracając z pracy, wstąpiłam do rodziców, aby podzielić się z nimi wiadomością, że oto właśnie w porze lunchu pan konsul mi się oświadczył.

Matka wcale nie była zaskoczona tą nowiną. Przeciwnie, zareagowała z właściwą sobie egzaltacją.

– Dziecko, czy ty wiesz, jakie życie cię czeka? – zapytała retorycznie.

– No właśnie – jakie życie mnie czeka? – Przedrzeźniałam ją.

– Podróże, prestiż, międzynarodowe środowisko!

– Mamo, mówimy o ślubie. Ja go nie kocham!

Pod ciężarem jej wzroku poczułam się jak pierwsza naiwna.

– Ale my nie mówimy o miłości. – Prychnęła. – Rozmawiamy o twojej przyszłości, a to dwie różne rzeczy.

– Wiedziałaś o wszystkim, tak? – Poczułam się zdradzona. – Ukartowaliście to wszystko za moimi plecami?

– Widziałam, jak na ciebie patrzy. To wszystko! Ewa, przestań histeryzować! Czy ty nie widzisz, że dostajesz szansę, o której niejedna może tylko marzyć?! Sama mówiłaś, że będzie nominowany na ambasadora w Rzymie. Wyobrażasz to sobie? Byłabyś panią ambasadorową! – Przerwała i usiadła z wrażenia. – Po chwili wstała gwałtownie. – Zapamiętaj sobie – groziła palcem, jak dziecku nad niedojedzoną owsianką – że taka szansa już się nie powtórzy! Nigdy! Na kogo ty czekasz? Na księcia z bajki? To ja ci mówię, że to jest właśnie twój książę! Bo takiej przyszłości, jaką będziesz miała z Wiktorem, nie zapewni ci nikt. – Przerwała i patrzyła wyczekująco. – I ja cię zaklinam, żebyś dobrze się zastanowiła, zanim zrobisz coś, czego żałować będziesz przez całe życie.

– Mamo, właśnie o tym mówię: nie chcę żałować przez całe życie…

– Całe życie będziesz żałować, że nie wykorzystałaś takiej okazji! – Nie dała mi dokończyć. – Całe życie! Ale nie przychodź wtedy z tym do mnie. O nie! Ja cię nie będę pocieszać. Ja już zrobiłam wszystko, co może zrobić matka. Wykarmiłam, ubierałam, wyuczyłam. Miałaś wszystko, co chciałaś. Wszystko! I nigdy niczego w zamian nie oczekiwałam, chociaż tylko ja wiem, ile mnie to kosztowało. Tak naprawdę należy mi się twoja wdzięczność! Ale to twoja decyzja, ja cię do niczego nie mogę zmusić. Zaklinam cię tylko na wszystko, co dla ciebie ważne, żebyś to dobrze przemyślała.

Nie znalazłam słów na ripostę.

A kropla drążyła skałę. W ciągu kolejnych dwóch tygodni matka to zaklinała mnie, to budowała Wiktorowi pomnik idealnego mężczyzny. Zachwycało ją w nim wszystko: od poglądów na politykę Roberta Mugabe w Zimbabwe po sposób trzymania widelczyka do ciasta. Sama nie wiem, kiedy zaczęłam podzielać jej zachwyty. Fascynacja matki tym człowiekiem była tak wielka, że w końcu wystarczyło jej już dla nas obu. W pewnym momencie więc przejęłam ją jako własną fascynację i pozwoliłam, by ten człowiek stał się częścią mojego życia. Wyszłam za niego za mąż, mimo że nie czułam do niego kompletnie nic. Nic! Z wyjątkiem strachu.

Ile matka ma prawo żądać od córki? Tyle, na ile ta jej pozwoli. Intuicja alarmowała, że ślub z konsulem na życzenie matki nie jest normalnym zachowaniem. Miałam jednak tak silną potrzebę spełnienia w końcu nadziei, które we mnie pokładała, że pozwoliłam jej wybrać w moim imieniu.

Zawsze decydowała za mnie. Taki miałyśmy układ. Ona podobno wiedziała lepiej, a ja potrzebowałam tylko jej zadowolenia. Żeby oszczędzić jej kolejnych mną rozczarowań, dopasowywałam się w swoich wyborach do jej oczekiwań, nawet gdy byłam już dorosła, w tematach zasadniczych i tych mniej istotnych: kierunek studiów, długość włosów, miejsce pracy, kolor szafek kuchennych, znajomi, a w końcu mąż.

Ciuchy też dla mnie wybierała. Ale najgorzej chyba było z majtkami.

Zaraz po wejściu do sklepu z bielizną matkę ogarniał szał. Biegała między wieszakami, znajdując co chwilę dla siebie coś „tylko do zmierzenia”, jak zaznaczała. Ja w tym czasie stawałam przy którymś ze stojaków i niby coś tam przeglądałam. Tak naprawdę czekałam, aż TO nastąpi.

– Ewa, zobacz co dla ciebie mam! – Machała do mnie z daleka, potrząsając klasycznymi figami. – I jeszcze góra do tego. Sprawdzę, czy są w innym kolorze!

I zaczynała wybierać dla mnie…

Największy ubaw miały ekspedientki. Patrzyły na to wszystko lekko zdziwione. Młoda, zadbana kobieta, wyglądająca w miarę normalnie, dlaczego więc pozwala matce decydować o swojej bieliźnie? Co z nią nie tak, że potulnie bierze od niej naręcze staników i majtek, a potem idzie grzecznie do przymierzalni?

Był moment, kiedy próbowałam postawić się w temacie majtek.

Przed studniówką ojciec wręczył mi ekstrakieszonkowe z przeznaczeniem na babskie zakupy. Sukienkę już miałam, zdecydowałam więc, że te pieniądze przeznaczę na nowy, czarny stanik. Bo to pierwszy bal przecież.

Wiedziona instynktem, chciałam jechać sama, ale nie udało się – pojechałyśmy razem: ja i matka. Wybór nie był duży, ale trafiłam na jeden, jedyny, który spodobał mi się bardzo. Z delikatnej koronki, z zapięciem z przodu. Jak na tamte czasy – pełen luksus. Niestety jedyny, który nie spodobał się matce. Postanowiłam tym razem być stanowcza, a ona postanowiła poszukać wsparcia w całym personelu sklepu i dwóch klientkach w średnim wieku. Zachęcone przez nią, szybko poddały ocenie moje na wpół roznegliżowane warunki i zgodnie doszły do wniosku, że model, który wybrałam, absolutnie się dla mnie nie nadaje.

Nigdy nie włożyłam do albumu zdjęć ze studniówki i przestałam nosić czarną bieliznę.

Skoro jednak majtki pozwoliłam wybierać, to i na męża też się zgodziłam.

Wypadki potoczyły się szybko: w lipcu konsul faktycznie złożył pozew o rozwód, a we wrześniu się rozwiódł. Miałam ogromne wyrzuty sumienia ze względu na jego pierwszą żonę, która musiała ustąpić miejsca młodszej, lepiej rokującej, by plan jej męża został wykonany. Przekonywał mnie, że niepotrzebnie. Po prostu coś się między nimi wypaliło i oboje dojrzeli do takiej decyzji. Zresztą przecież zakochał się we mnie. Ale miałam kaca moralnego do tego stopnia, że sama podpowiedziałam mu, by porzuconej żonie w ramach rekompensaty zostawił ich nowe, duże mieszkanie. Ucieszył się, że to zaproponowałam, bo podobno „niezręcznie mu było to sugerować”, a „przyzwoitość podpowiadała mu, że tak trzeba”.

W listopadzie ponownie oficjalnie się oświadczył, a siódmego stycznia wziął mnie za żonę w przechodzonej przez matkę ślubnej sukience.

W dniu ślubu płakałam cały czas.

Rok pierwszy

Nakryłam do stołu. Elegancko. Z podwójnymi kieliszkami: na wino i wodę. Z dwoma kompletami secesyjnych, srebrzonych sztućców: do przystawek i dania głównego. Ze świecami i starannie wykrochmalonymi serwetkami, które po dziesiątkach prób ułożenia w strzeliste figury stanęły wreszcie stabilnie na stole. Popatrzyłam z dumą i nadzieją. Po tych kilku dniach poślubnego zamieszania z jednej strony i przednominacyjnego zamętu z drugiej dziś miał być czas na romantyczną, domową kolację. Taki mój mały wkład w budowanie związku.

Ogarnęłam wzrokiem salon, wychwytując mimowolnie w jego wyposażeniu wszystko, co przybyło mu w ciągu ostatnich kilku dni. Kilka zaklejonych szarą taśmą pudeł, ustawionych jedno nad drugim w szczelinie pomiędzy drewnianymi półkami na książki a ścianą. Kilka innych, ułożonych wysoko, wpasowanych niemal idealnie w przestrzeń pomiędzy regałami a sufitem. Ich zawartość ciekawiła mnie od dnia, w którym się pojawiły, ale Wiktor zbywał moje pytania, mówiąc, że to jego kawalerskie szpargały. Za sofą ciemnobrązowe, drewniane drążki kilku map ściennych, a na komodzie, służącej jako stolik telewizyjny, starodawny, mosiężny zegar, który wyglądał na masywny i ciężki, podczas gdy w rzeczywistości był tylko delikatnym, wypukłym odlewem, zupełnie pustym z tyłu.

Wskazówki na udawanym – jak go nazywałam w myślach – zegarze wskazywały już parę minut po ósmej.

Późno – pomyślałam. Dlaczego jeszcze go nie ma?

Rozmawialiśmy przecież kilka godzin wcześniej w konsulacie i nie mówił nic o jakimś wieczornym spotkaniu. Miał być normalnie, tymczasem wciąż miotałam się po mieszkaniu sama.

Niewiele myśląc, wybrałam numer jego biurowego telefonu i wysłuchałam kilku przeciągłych sygnałów. Nic. Cisza. Nie odbierał. Zadzwoniłam na komórkę. Po kilku sygnałach włączyła się poczta głosowa, proponująca mi głosem Wiktora nagranie wiadomości. Rozłączyłam się.

Ogarnął mnie niepokój, bo w pierwszej chwili pomyślałam, że coś mu się stało. Potem uspokoiłam się trochę, biorąc pod uwagę możliwość, że wypadło mu niespodziewanie jakieś spotkanie. W końcu nasze sprawy toczyły się w rytm jego kalendarza. Nominacja na ambasadora była już pewna, więc i pracy miał więcej przy wdrażaniu się powoli w nowe obowiązki i zamykaniu jednocześnie bieżących projektów w konsulacie. Ustaliliśmy jednak, że widzimy się w domu, wiedział więc, że będę czekać. I powinien był zadzwonić.

Włączyłam telewizor, posłuchałam wiadomości lokalnych, szukając chyba podświadomie informacji o jakimś wypadku na mieście. Poskakałam po kanałach, aż wreszcie utknęłam na dłużej na powtórce „Dziewczyn do wzięcia” Barei.

Jedzenie już zupełnie wystygło, a zegar pokazywał prawie dziesiątą, gdy usłyszałam szczęk klucza w drzwiach. Drgnęłam, poczułam lekkie napięcie i powoli wstałam, żeby zobaczyć, jak wchodzi do domu. Szamotał się chwilę w ciemnym przedpokoju, z hałasem rzucił swoją teczkę na szafkę na buty, a następnie wszedł chwiejnym krokiem do salonu.

– O, nie śpisz jeszcze? – Zdziwił się na mój widok.

– Nie – odpowiedziałam, patrząc, jak usiłuje rozwiązać jedną ręką krawat. – Czekam na ciebie – dodałam z wyrzutem.

– Na mnie? – spytał przeciągle. – To miło. Żona powinna czekać na męża. To jej obowiązek. – Pogroził mi palcem. – Ale i przywilej. – Uśmiechnął się, podnosząc brwi.

Skończył z krawatem i rzucił go na sofę.

– Mówiłeś, że będziesz w domu normalnie. – Puściłam mimo uszu jego uwagę. – Rozmawialiśmy w pracy, pamiętasz? Mieliśmy zjeść razem kolację.

– Tak, tak… Ale okazało się, że jednak muszę zostać. – Rozłożył bezradnie ręce. – Zorganizowaliśmy sobie w kilku takie nieoficjalne wyjście, żeby omówić parę tematów. Nie zeszło nam długo, jak widzisz. – Wyciągnął ze spodni koszulę i walczył nieporadnie z jej małymi guzikami.

– Wiktor! Umawiałeś się ze mną! – Podniosłam głos. Czułam coraz większe wzburzenie.

– To co, miałem powiedzieć, że nie mogę iść, bo muszę wracać do żony?

Pozostawił mnie z pytaniem i skierował się w stronę kuchni.

– Nie, ale chyba mogłeś zadzwonić i powiedzieć, że zmieniły ci się plany! – powiedziałam z wyrzutem, idąc za nim. – Przygotowałam kolację. – Ruchem głowy wskazałam na zastawiony stół.

– To dobrze, żona powinna dbać o męża – odpowiedział jakby nigdy nic, siłując się z zakrętką od wody. – Ale niestety dziś już nie dam rady wziąć niczego do ust. Jestem tak najedzony i napity, że mam tylko ochotę walnąć się do łóżka. – I jakby na potwierdzenie tego ziewnął szeroko.

– No wiesz!

– Co?

Patrzył na mnie spod przymrużonych powiek. Nie wiedziałam, co więcej mogłabym powiedzieć. Jego spojrzenie zaczęło mnie przytłaczać, więc odwróciłam głowę. Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. A potem zalała mnie fala złości.

– Następnym razem chcę, żebyś informował mnie na bieżąco o wszystkim – powiedziałam ostrym tonem. – Słyszysz? Będę przynajmniej wiedziała, co robić.

Nie przestając na mnie patrzeć, odstawił butelkę z wodą i przysunął się blisko… i jeszcze bliżej. – Teraz ty mnie posłuchaj – wycedził. Chwycił zdecydowanym ruchem mój podbródek i zadarł mi głowę do góry. Trzymał ją i przez swoje grube okulary patrzył prosto w oczy. – Nigdy więcej nie mów tak do mnie, słyszysz? Nie życzę sobie takiego tonu ani wymówek. Jestem wolnym człowiekiem i mogę robić, co mi się podoba. Nie po to się z tobą ożeniłem, żeby spowiadać ci się z mojego życia – powiedział lodowatym tonem.

– Wiktor, ale przecież ja nie każę ci się spowiadać. – Zadarta głowa bolała coraz bardziej. – Puść, boli…

Patrzył, jak szamocę się z jego ręką, a potem puścił. Masowałam zesztywniały kark, a do oczu napływały mi łzy. Nie wiedziałam, czy przepraszać, czy ciągnąć tę rozmowę. Uprzedził moją reakcję.

– Nigdy więcej tak nie rób – odezwał się, grożąc mi jednocześnie wyciągniętym palcem. Po czym skierował się w stronę sypialni i rzucił, nie patrząc już na mnie: – Zapamiętaj to sobie dobrze.

Miałam zamęt w głowie. Usiadłam na kuchennym krześle. Wstałam. Poczułam, że nogi odmawiają mi posłuszeństwa, więc znowu usiadłam.

Boże, co się dzieje? Jesteśmy parę dni po ślubie, a on już mnie…

Nawet nie wiedziałam, jak nazwać jego gest. Gest? Przecież nadal czułam jego rękę na swoim podbródku, a kark pobolewał.

Jakim prawem mnie dotknął?

Moje myśli galopowały. Chociaż, prawdę mówiąc, trochę go sprowokowałam. Niejeden by się wkurzył. Wrócił z pracy utyrany, a tu żona z pretensjami, bo świec nie było komu zapalić.

Jednak kiedy przypomniałam sobie jego wzrok spod wąskich powiek, jego palec, który groźnie przecinał powietrze, ostrzegając, żebym „dobrze sobie zapamiętała”, czułam znajomy ścisk w żołądku.

Jak mógł! Przecież nie tak mieliśmy budować relację. Co się dzieje? Gdzie popełniłam błąd? – zastanawiałam się gorączkowo.

Z sypialni dobiegało mnie coraz głośniejsze chrapanie Wiktora. I wtedy nie wytrzymałam.

Ja się głowię, analizuję, a on jak gdyby nigdy nic śpi! Mało – chrapie!

Jeszcze rzut oka na ciągle nakryty stół i rozszlochałam się na dobre. Łkałam, tłumiąc odgłosy płaczu w kuchennej ścierce do naczyń, a on chrapał. Skręcało mnie z żalu i osamotnienia – a on chrapał! Chciałam wyjaśnić wszystko już, teraz, bo jak leżeć w jednym łóżku po czymś takim? Ale nie było z kim wyjaśniać, bo chrapał!

Matka. Pierwsza myśl.

Oczywiście, zadzwonię jutro do niej i opowiem wszystko. Niech wie, jakiego ma zięcia. Ale co jej powiem? Że mąż nie chciał słuchać moich pretensji i koniec końców złapał mnie za brodę? Już słyszę jej reakcję: „Ewa, przesadzasz, naprawdę. Zastanów się dobrze, to ty jednak powinnaś go przeprosić, nie on ciebie”.

I gdy zaczęłam po raz kolejny analizować to, co zaszło, zaczęło do mnie docierać, że faktycznie może to moja wina. Ja wymyśliłam sobie taki, a nie inny scenariusz wieczoru. Wiktor się w niego nie wpasował, więc postanowiłam wywołać awanturę. A przecież wrócił do domu, do mnie. Nie przeciągał wyjścia, chociaż mógł. Wrócił, żeby wysłuchać moich pretensji.

Czułam się coraz bardziej winna tej całej sytuacji. Wyrzucałam sobie, że zawiodłam. Jego, siebie, matkę. Obiecałam sobie mocne postanowienie poprawy.

Na drugi dzień musiałam zostać w pracy dłużej niż zwykle. Po ciężkim dniu i nieprzespanej nocy głowa bolała mnie tak, że czułam na niej każdy włos. Jedyne, o czym marzyłam, to gorący prysznic i babcina sofa. W mieszkaniu powitała mnie ciemność, co znaczyło, że Wiktora jeszcze nie ma.

Byłam w łazience, gdy usłyszałam jego kroki.

Szybko wrócił – pomyślałam i ogarnął mnie lekki niepokój.

Wytarłam się pospiesznie i wyszłam do niego w szlafroku i z ręcznikiem na głowie.

– O, już jesteś! – powiedziałam na powitanie, usiłując zapanować nad drżeniem głosu.

– Zdziwiona? Co, nie spodziewałaś się mnie, że tak mnie witasz? – Ruchem głowy wskazał na mój strój, a potem jeszcze w butach zajrzał szybko do sypialni.

– Nie, nie o to chodzi. Sama niedawno przyszłam. – Starałam się, aby mój ton głosu nie przypominał tego z wczorajszego wieczoru. – Nie sądziłam po prostu, że jest już tak późno.

– I co, zamiast pomyśleć, że może wrócę głodny, pobiegłaś grzebać się do łazienki? – powiedział niby żartem, ale z wyraźną naganą. – Zapomniałaś, jak się dba o męża?

– Mówię ci, że późno wróciłam. Byłam zmęczona, chciałam się odświeżyć – zaczęłam niezręczne tłumaczenie.

– Ja też jestem zmęczony. Codziennie ciężko pracuję i chętnie zjadłbym teraz przyzwoicie, zamiast być witany do domu, w którym snują się koty i żona w szlafroku – wypominał.

– Jakie koty? Na podłodze? – Obruszyłam się. – Przecież niedawno odkurzałam.

– Nie wiem, kiedy odkurzałaś. Nie wracam do domu, żeby rozmawiać o sprzątaniu. Ale widzę, że nie mam tu czego szukać – odpowiedział ostro. – Wychodzę coś zjeść, jestem głodny.

– Poczekaj, nie wychodź! Zaraz coś przygotuję… – Wpadłam w panikę, a wszystko działo się tak nagle. – Na co masz ochotę? Jest przecież jedzenie z wczoraj.

– Nie. Straciłem już ochotę na kolację w domu – odpowiedział szorstko.

Zaniemówiłam. Patrzyłam w milczeniu, jak odwiesza płaszcz i zdejmuje marynarkę. Uspokoiłam się trochę, widząc, że się rozbiera, i gorączkowo myślałam, jak go uspokoić. Tymczasem on wyciągnął z szafy zimową, skórzaną kurtkę, włożył ją i bez słowa skierował się do wyjścia.

– Wiktor, stój, poczekaj, porozmawiajmy!

Trzasnęły drzwi i zostałam sama. W pustym mieszkaniu, z uczuciem żalu, ale z jeszcze większym poczuciem winy.

Co za żona ze mnie, skoro nie mam czym własnego męża w domu zatrzymać? – wyrzucałam sobie.

Wyobrażałam sobie, co teraz będzie robił i dokąd pójdzie. A raczej jak mógłby wyglądać nasz wspólny wieczór, gdybym go ewidentnie nie zepsuła.

Z minuty na minutę winiłam siebie coraz bardziej. Analizowałam jego i swoje zachowanie.

Co robić, co robić? Przecież jesteśmy świeżo po ślubie.

Powracał do mnie zasłyszany kiedyś frazes, że to kobieta jest autorką ogniska domowego, a mężczyzna w nim tylko uczestniczy, więc tym bardziej czułam się odpowiedzialna za nasze kiepskie dni.

Gdy o pierwszej trzydzieści cztery usłyszałam zgrzyt kluczy w zamku, zdążyłam już rozgrzeszyć go ze zmiennych nastrojów, nieprzewidywalności i obcesowości. Obiecałam sobie, że dom będzie dla niego wytchnieniem od wymagającej pracy, że w tym domu będę czekała, zawsze przygotowana na różne scenariusze i pory jego powrotu.

I dzień po dniu dotrzymywałam obietnicy. Głodny lub najedzony, zmęczony albo pełen energii, rozdrażniony, a może wesoły – nigdy nie wiedziałam, jaki wróci do domu. Niestety, moje przewidywania rzadko się sprawdzały. Wiedziałam tylko, że mam być zwarta i gotowa, bo właśnie powrócił pan i władca. Przyszedł, może wyjdzie, a może zostanie. Zawsze na swoich warunkach. Mój mąż.

Koniec wersji demonstracyjnej.