Copyright © Robert Cichowlas, 2011, 2017 (SPECJAŁ)

Copyright © Bartosz Czartoryski, 2011, 2017 (POŁĄCZENIE)

Copyright © Paweł Deptuch, 2011, 2017 (ZAŁOŻĘ SIĘ Z TOBĄ O DYCHĘ, TYLKO PO TO, ABY BYŁO WIĘKSZE NAPIĘCIE)

Copyright © Michał Gacek, 2011, 2017 (RYBY)

Copyright © Krzysztof Gedroyć, 2011, 2017 (PŁASKIE TWARZE)

Copyright © Michał Gołębiowski, 2011, 2017 (LEW Z NEMEI)

Copyright © Monika Jaworowska, 2011, 2017 (ROBOTA)

Copyright © Kazimierz Kyrcz Jr, 2011, 2017 (ŚPIJ, SZALEŃSTWO, WITAJ, SKARBIE)

Copyright © Krzysztof Maciejewski, 2011, 2017 (BIBLIOTEKA RĄK)

Copyright © Paweł Paliński, 2011, 2017 (ŻYĆ I UMRZEĆ W SZMARAGDOWYM GRODZIE)

Copyright © Bartłomiej Paszylk, 2011, 2017 (posłowie)

Copyright © Łukasz Pytlik, 2011, 2017 (TO CO ROŚNIE ZA MUREM)

Copyright © Piotr Roemer, 2011, 2017 (KAMIENNA DAMA)

Copyright © Radosław Scheller, 2011, 2017 (JA, BESTIA)

Copyright © Mateusz Spychała, 2011, 2017 (WŁADCA PRZYPŁYWÓW)

Copyright © Michał Stonawski, 2011, 2017 (MAGICZNE SŁÓWKA)

Copyright © Iza Szolc, 2011, 2017 (SZKARŁAT)

Copyright © Krzysztof Wasilonek, 2011, 2017 (ZAGŁADNICY)

Copyright © Aleksandra Zielińska, 2011, 2017 (PANNY Z AWINIONU)

Copyright © Mateusz Zieliński, 2011, 2017 (BĘDZIE ICH WIĘCEJ I WIĘCEJ...)

Copyright © Robert Ziębiński, 2011, 2017 (KUCHNIA Z GWIAZDAMI)

Copyright © Wydawnictwo FORMA, 2011, 2017

obraz na okładce i grafiki w książce: Jarosław Eysymont (Galeria Piastów 75, 70-326 Szczecin, al. Piastów 75, tel. 914 893 607)

redakcja: Bartłomiej Paszylk

projekt graficzny serii, projekt okładki, skład, łamanie: Paweł Nowakowski

korekta: Agata Borowicka

redakcja techniczna i konwersja e-booka: RW2010 (korekcja@rw2010.pl)

ISBN 978-83-60881-83-5 (wydanie pierwsze, papier)

ISBN 978-83-63316-01-3 (wydanie drugie, e-book)

WYDAWNICTWO FORMA

71-219 Szczecin-Bezrzecze, ul. Nowowiejska 63

www.wforma.eu, e-mail: forma.sc@pro.onet.pl

Robert Ziębiński
KUCHNIA Z GWIAZDAMI

„Naturo człowiecza kocham cię

bo kiedy jesteś spłukana

dajesz w zastaw swój rozum”.

E.E. Cummings

I

Zawsze gdy jem śniadanie, przeglądam „Fakt”. Oczywiście, poza niedzielami. Sobotnie wydanie wystarcza mi, niestety, tylko na jeden posiłek. Uzależniłem się od ich pierwszych stron. Od tych wszystkich objechanych zdjęć i informacji. Pewnie, że czytam poważne gazety. Nie jestem półgłówkiem. Po prostu „Fakt” mnie odpręża. Ot, cały sekret.

To był wtorek. Na śniadanie: dwie parówki, ciemne pieczywo i szklanka wody. Codziennie jem coś innego, ale każdego dnia to samo. Nie wiem czy mnie rozumiecie – mam po prostu ułożony harmonogram posiłków, dań itp. Wtorki to dwie parówki, potem karkówka z trzema ziemniakami, rosół, kisiel i jogurt z płatkami. Przez cały dzień. Nic więcej. Zero kawy czy herbaty. Zatruwają organizm. Zwykła woda musi wystarczyć.

Codziennie rano przed śniadaniem wychodzę do sklepu i kupuję rzeczy niezbędne do jego przyrządzenia. Wtedy też kupuję „Fakt” plus całą resztę gazet. We wtorki nie wychodzą żadne tygodniki. Przygotowanie porannego wtorkowego posiłku zajmuje mi około siedmiu minut. Brzmi to strasznie pedantycznie – wiem. Ale każdy syn wojskowego mnie zrozumie.

– Porządek i dyscyplina, synu – mawiał ojciec. A potem zwykle dodawał – W życiu jest czas na wszystko, synu. Ale pamiętaj, nic nie może trwać dłużej niż ma trwać.

Taki był mój staruszek, świeć panie nad jego duszą, zawsze gotowy i zorganizowany. Zastrzelił się w wieku sześćdziesięciu pięciu lat, po tym jak armia powiedziała – dzięki za usługi. To chyba była jedyna rzecz, na którą się nie przygotował. Znaczy nie śmierć a koniec służby.

Siedzę przy stole, nabijam na widelec kawałki parówki a przed sobą mam rozłożony „Fakt”. Na pierwszej stronie wielkie zdjęcie. Czyjeś ciało leży na ulicy. Jego sporą część zakrywa wielki kosz na śmieci. Ciało wygięte jest pod dziwnym kątem. Wygląda jakby było połamane. Na górze krzyczy nagłówek: Borys Szyc zamordowany!

Policja odnalazła zwłoki znanego aktora!

Ciało Borysa Szyca wciśnięte zostało między kontener a tylne wyjście z restauracji „Caricosa” – znanej warszawskiej restauracji, w której spotyka się towarzyska śmietanka stolicy. – Ktoś musiał podrzucić ciało już po zamknięciu lokalu – poinformował nas prowadzący śledztwo inspektor Marian Kopacz. Znany aktor został uprowadzony tydzień temu. Zgodnie z zeznaniami kobiety, która była świadkiem porwania, aktora obezwładnił paralizatorem mężczyzna w czarnym płaszczu i kapeluszu. Nie widziała twarzy, bowiem było ciemno i padał deszcz. Przez tydzień rodzina, agent aktora i policja czekali na żądanie okupu. Porywacz nie odezwał się. Dziś już wiemy, że nie było to... Ciąg dalszy na stronie 3.

Przewróciłem szybko stronę. Poszukiwania Szyca były najgorętszą sprawą ostatniego tygodnia. Nie było gazety, która nie donosiłaby o postępach śledztwa. Biedny facet – pomyślałem – poszedł na kolację z dziewczyną, a tu proszę, pac i po zabawie. Gdy zacząłem czytać trzecią stronę gazety, kawałek parówki wypadł mi z ust. Nie zdarza mi się to zbyt często.

Odnalezione ciało Szyca pozbawione jest obu dłoni, lewej nogi oraz części prawego policzka. Aktorowi wycięto także wnętrzności oraz serce – donosił „Fakt”.

Na potwierdzenie tych słów zamieszczono zdjęcia, na których widać było wyraźnie zmasakrowane ciało aktora.

Jak stwierdził przybyły na miejsce patolog – tkanka z policzka została dosłownie wygryziona, zaś ślady zębów wyglądają na ludzkie. Kończyny i wnętrzności zostały wycięte skalpelem...

Reszta artykułu sugerowała, że Borys Szyc padł ofiarą kanibala. Wskazywały na to ślady zębów na policzku oraz – uwaga, to nie żart – przypieczona dookoła niego skóra, czy raczej jej resztki.

Straciłem apetyt na jedzenie. Ostatni raz zdarzyło mi się to w dniu śmierci ojca. Skurwysyn nie mógł wybrać lepszego momentu na palnięcie sobie w łeb niż niedzielny obiad!

– Synu, mężczyźni powinni załatwiać sprawy po męsku – powiedział i strzelił sobie w sam środek czoła.

Od tamtej pory nie jadam pomidorowej.

Zamknąłem gazetę, pozbierałem naczynia i włożyłem je do zlewozmywaka. Była ósma rano, miałem jeszcze dwie godziny do wyjścia do pracy. Poszedłem do pokoju i położyłem się do łóżka. Często zdarza mi się nagle zasypiać, jakbym był przepracowany, czy cierpiał na narkolepsję, więc nastawiłem budzik na za dziesięć dziesiąta. Wyjście z domu nie zajmie mi więcej niż sześć minut.

Przyłożyłem głowę do poduszki i natychmiast zasnąłem.

II

Padał deszcz. Mężczyzna objeżdżał restaurację trzeci raz. Musiał upewnić się, że w krzakach nie ukrywają się paparazzi i nigdzie nie ma policji. Wiedział, że igra z ogniem, ale musiał. Ona tu przychodziła. Co poniedziałek, po nagraniu programu, siadała ze znajomymi, piła do pierwszej, drugiej w nocy, po czym zamawiała taksówkę i wracała do domu. Zawsze tak robiła, w końcu obserwował ją od trzech miesięcy. Zaparkował samochód obok wyjścia z restauracji. Wysiadł i przeszedł za róg. Tam nie było latarni i skrywał go mrok. Idealna kryjówka. Kwadrans po pierwszej. Powinna niebawem się pojawić. Tydzień temu działał instynktownie. To ona miała wyjść, a nie aktor. Nagle sobie przypomniał. Aktor!

„Jak mogłem o nim zapomnieć!” – pomyślał.

Wybiegł z ukrycia. Jeśli chciał ją porwać, musiał najpierw pozbyć się zwłok. Miał coraz mniej czasu. Wskoczył do samochodu.

„Nie cofaj nagle, nie ruszaj z piskiem” – powtarzał sobie w głowie.

Zwłoki Szyca leżały w bagażniku jeepa. Wycofał w boczną uliczkę, tuż obok śmietnika. Otworzył tylne drzwi. Wybiegł z samochodu. Szarpnął za nogę truchło i zrzucił na ziemię. Trup upadł na ulicę z mlaśnięciem. Mężczyzna postanowił go nie ukrywać. Im szybciej go znajdą, tym lepiej. Trup odciągnie ich uwagę od aktorki. Będzie mógł poświęcić jej więcej czasu.

„Jeśli już, kurwa, nie wyszła” – zaklął.

Pod drzwiami restauracji nie parkowała taksówka i nie było nikogo widać.

„Kurwa, znów o czymś nie pamiętałem. Taksówka”.

Nagle cały plan wydał mu się idiotyczny. Jak porwać kogoś spod drzwi taksówki? Już ostatnio dał ciała, bo Szyc wyszedł z jakąś młodą laską. Na szczęście, nie krzyczała. W zasadzie nie zrobiła nic. Policja przy odrobinie dobrej woli mogła uznać ją za współwinną porwania.

Szczęście mu sprzyjało. W końcu zawsze sprzyja początkującym. Cały bagażnik kleił się od krwi, ale nie sądził, aby przeszkadzało to aktorce. Podjechał pod wejście restauracji.

Następnym razem będę udawał taksówkarza – postanowił. Sprawdzi, jakimi korporacjami jeżdżą i coś wymyśli. Teraz jednak musiał ostatni raz zdać się na szczęście początkującego. Myślał o tym wszystkim, wysiadając z samochodu. Gdy zamknął za sobą drzwi, nie mógł uwierzyć we własne szczęście. Oto ona – stała może dwa metry od niego. Była lekko pijana. Odwrócona do niego plecami machała do kogoś ręką.

– Paaa! Kochani, paa! – krzyczała. – A powiedzcie Mariuszowi, że do niego jutro zadzwonię!

Uśmiechnął się do siebie.

„Mam więcej szczęścia niż rozumu” – pomyślał.

Ścisnął mocniej paralizator. Aktorka powoli odwracała się w jego stronę. Spojrzał na jej towarzyszy. Nie patrzyli. Stała już niespełna metr od niego. Zrobił dwa kroki do przodu. Uderzyli się ramionami.

– Przepraszam pana – powiedziała aktorka.

– Nie ma za co, pani Małgosiu – odparł.

Małgorzata Foremniak wyglądała ładnie z kroplami drobnego deszczu na twarzy.

Gdy usłyszała swoje imię, odruchowo spojrzała na niego.

Uśmiechnął się.

Miał kilka sekund.

Paralizator błysnął niebieskim światłem. Osunęła mu się w ramiona. Schował przyrząd do kieszeni płaszcza i otworzył tylne drzwi samochodu. Nieprzytomna aktorka wisiała na nim i z daleka musiała wyglądać na kompletnie pijaną. Posadził ją z tyłu i spojrzał w stronę restauracji. Ktoś wyglądał przez szybę. Podniósł do góry kciuk w znaku, że wszystko jest ok. Osoba pomachała do niego. Wsiadł do samochodu i ruszył w stronę domu.

Ostatni raz polował w okolicach tej restauracji. Gdy tylko odnajdą zwłoki Szyca, zrobi się tam naprawdę gorąco.

– Ciekawe, ile czasu zajmie im odkrycie, że ciebie też porwałem – powiedział do nieprzytomnej Foremniak.

Aktorka bezwładnie osunęła się na bok.

– Śpij sobie, śpij. Niebawem się zabawimy – powiedział, śmiejąc się pod nosem.

W piwnicy swojego domu przygotował dla niej specjalne łóżko. Skonstruował je z fotela ginekologicznego i szpitalnego stołu do autopsji.

III

Moja robota jest prosta i mało skomplikowana – czyszczę tory warszawskiego metra. Mało kto zdaje sobie sprawę, że jest to naprawdę dobrze płatna praca, która nie wymaga zbyt wielkiego zaangażowania. Jedynie ostrożności. Adaś Mrówecki, nasz kumpel, kiedyś przyszedł do pracy na kacu. Zbierając dwa rozjechane szczury, poślizgnął się na jelitach i bach – dotknął nogą kabla od wysokiego napięcia. Żył jeszcze przez pięć dni. Ugotowało mu połowę ciała. Lekarze mówili, że to cud, że tak długo pociągnął, bo z mózgu miał jajecznicę. Jakby nie był wtedy rozkojarzony, to pewnie nic by mu się nie stało.

Dlatego zawsze przychodzę do pracy wyspany. No i nie piję. Zresztą nie piłem już od dawna. Ostatni raz nawaliłem się pod koniec liceum. Nie pamiętam dziś powodu. Wiem tylko, że ojciec mi wtłukł jak przyszedłem do domu. Stał i tłukł mnie, a ja pół nocy rzygałem. Na jego spodnie, na dywan, na siebie.

– Alkohol to oznaka słabości, synu – mówił wtedy. – Jesteś słaby, pijesz. Jesteś silny, rozwijasz się.

Ojciec był porywczy i brutalny. Ale chciał dobrze. Chciał, żebym go nie zawiódł. A ja zawodziłem go na każdym kroku. Tak jak matka.

Tę robotę wziąłem kilka dni po jego śmierci. Będzie już trzeci rok, jak chodzę po torach i zbieram z nich ścierwo. Za dzienną zmianę płacą więcej, bo niebezpieczniejsza. Składy jeżdżą co niespełna dwie minuty, jak się z czymś spóźnisz, zagapisz, jest po tobie. Ta praca trochę przypomina wojsko – lubię sobie tak niekiedy myśleć. Od jedenastej do dziewiętnastej jestem jak saper, który chodzi po polu minowym. Jeden krok w złą stronę i bum – jesteś historią. Poza tym mam własny mundur, muszę być zawsze o czasie, a przed robotą mamy odprawę z przełożonym, niemal taką samą jak w wojsku.

Do armii mnie nie chcieli. Ojciec strasznie się wkurzył. Powtarzał, że to wina matki, że jej geny mnie spierdoliły. Miałem wadę serca, która zagwarantowała mi kategorię „E” – trwale niezdolny do służby wojskowej. Tak, serce miałem po mamusi. Nie pamiętam jej zbyt dobrze. Ale była kochającą kobietą – tak myślę. Umarła, kiedy miałem chyba pięć lat. Nigdy nie pytałem ojca, na co zmarła. Po prostu pewnego dnia przyszedł i powiedział: „Synu matka nie żyje. Od dziś będziemy we dwójkę”. Potem zrobił rosół.

W szkole mówili, że jestem trochę głupi. Nie należę do gadatliwych osób, wolę milczeć. Wobec tego nauczyciele i koledzy stwierdzili, że muszę być głupi. A ja po prostu nie lubię gadać. No, bo o czym? W tej robocie nikt ze sobą za dużo nie gada i to mi pasuje.

Każdego dnia dostaję inny odcinek torów do pilnowania. Najspokojniej jest pod koniec trasy. Nie na ostatniej stacji, ale tak powiedzmy, trzeciej, czwartej z każdej strony. Na ostatnich pełno jest bezdomnych, którym wydaje się, że mogą ukryć się przed deszczem i śniegiem w cichym mroku tunelu. Przez ich głupotę, co najmniej raz w tygodniu trzeba wynosić jedno lub dwa usmażone ciała. Najgorzej jest w Centrum. Tam zachowują się jak ćmy, które lecą do ognia. Media o tym nie donoszą, bo niby nie ma o czym, ale truchła żebraków i bezdomnych to tam codzienna norma. Na dodatek pomniejsi gangsterzy, jak nie chce im się wrzucać delikwentów do Wisły, znoszą ich w głąb tuneli na tory. Z tego całego mięsa można by małą masarnię otworzyć. Ciekawe, skąd w tym mieście bierze się tylu bezdomnych?

Na szczęście Centrum sprzątam raz w miesiącu. Odkąd oddali do użytku nowe przystanki, tak podzielili nam dyżury, że każda ekipa sprząta jeden odcinek raz w miesiącu. Pewnie gdyby otworzono nową linię, trzeba by zatrudnić więcej osób, bo byśmy się nie wyrabiali. Jedna ekipa to cztery osoby, szesnaście ekip, dwadzieścia dwie stacje.

W zasadzie mógłbym nie pracować. Renta po ojcu wystarcza na życie, utrzymanie domu i jeszcze jej zostaje. Przynajmniej armia była na tyle fair. Zostawiła mi dom przy ulicy Ikara tuż obok owianej złą sławą willi Generała Jaruzelskiego. Mój tata znał się z nim całkiem dobrze. Zresztą – co tu kryć, trochę się komunistom przysłużył. Zresztą obu stronom, dzięki czemu wciąż mogę mieszkać w wielkim domu, dostając od państwa kupę kasy. Robotę w metrze wziąłem, żeby zająć czymś ręce.

Nie mam chyba żadnego ukrytego talentu. Nudzą mnie filmy, nie potrafię słuchać muzyki, czytanie mnie usypia. Jedyne, co kiedyś mnie interesowało to historia. Najbardziej Polski, ale dziś nie jest w stanie niczym mnie zaskoczyć. Wszystko już wiem. Wszystko widziałem. Więc pracuję fizycznie, żeby jakoś zleciał dzień. Ojciec mówił, że to przez matkę, że miała złą krew.

– Twoja matka nic nie potrafiła, nic a nic, a ty się w nią wdałeś, synu – mówił i zawsze dodawał – ale cię kocham, boś mój.

Kochał. Czasami naprawdę potrafił być uczuciowy i wylewny.

W robocie jak nigdy, wszyscy gadali.

O Szycu oczywiście. Marcin, najstarszy z nas stażem, powiedział, że to cud, że on nie wpadł pod metro, bo parę razy widział go kompletnie pijanego, jak się zataczał na peronie.

Zawsze zazdrościłem, takim jak Szyc. Znanym, rozpoznawanym na ulicach. Nie potrafię logicznie wytłumaczyć, czego im zazdrościłem. Może po prostu potrzebowałem, choć raz w życiu, tak jak oni, gwiazdorzy, być w centrum zainteresowania? Nie chciałem słuchać, gdy koledzy opowiadali o tym ile razy i gdzie widzieli Szyca. Mnie nikt nigdy nie widział.

– To zabawne – powiedziałem do siebie.

– Co jest zabawne, młody? – zapytał stojący obok Marcin.

– Że tyle razy go wszyscy widzieli, a teraz już go nigdy nikt nie zobaczy – odparłem, uśmiechając się. – To mnie i ciebie z nim łączy.

– Słucham?

– Nikt nas nie widzi.

Marcin spojrzał na mnie dziwnym wzrokiem, bo chyba kompletnie nie rozumiał, co do niego powiedziałem. Wziąłem z kantorka miniwidły, latarkę i ruszyłem na tory.

IV

Małgorzata Foremniak leżała przywiązana do stołu. Usta miała zaklejone srebrną taśmą. Ze strachu pociła się obficie i równocześnie płakała, przez co mężczyzna nie potrafił odróżnić kropli potu od łez.

Nie ruszała się. Nie rzucała. Leżała spokojnie, wodząc za nim wzrokiem.

Była wtorkowa noc. Dochodziła jedenasta. Mężczyzna podłączył do kranu gumowy wąż. Przywiązana do stołu od kilku dobrych godzin, aktorka narobiła pod siebie. Sprawdził, jaka leje się woda. Była przyjemnie ciepła.

– Teraz cię kochana umyjemy, boś się cała zapaskudziła – powiedział.

Położył wąż na podłodze blisko odpływu wody i nożyczkami rozciął sukienkę aktorki.

– Nie będzie ci już potrzebna.

Kremowe majtki pokryte były gównem i szczynami. Podniósł wąż i skierował strumień w stronę jej krocza.

– Ściągnę ci te majtki, bo i tak są całe osrane.

Przybliżył strumień wody do jej łona, jedną ręką zrywając z niej bieliznę. Miała wygoloną cipkę. Lubił takie. Gdyby się nie goliła, sam musiałby to zrobić. Zaoszczędziła mu pracy. Wcześniej już postawił na stole płyn do higieny intymnej. Unieruchomione na dwóch żelaznych wyciągach nogi aktorki drgnęły, gdy zbliżał dłoń do jej cipki.

– Chciałoby się złożyć nóżki, co? – zapytał ją, uśmiechając się. – Ach, zapomniałem, nie możesz odpowiedzieć. No i nie możesz ich złożyć.

Masował jej srom powoli, polewając ciepłą wodą.

– Tyłeczek też umyjemy.

Wsunął w nią palec. Nie drgnęła. Łzy zaczęły płynąć po jej twarzy strumieniami.

– Cipka, tyłek, cipka.

Rozpiął rozporek i wyciągnął sterczącego chuja.

– Jesteś tak czysta, że nie mogę się powstrzymać.

Jebał ją powoli. Tak jak lubił. Z tyłka pociekło kilka kropel krwi. Pierdnęła. Po godzinie pierdolenia spuścił się na oczy.

– Przepraszam, że tak, ale gdybym zdjął ci taśmę z ust, zaczęłabyś krzyczeć.

Schował fiuta do spodni i podszedł do stołu z narzędziami.

Było już po północy.

– Mamy już środę, kotku – powiedział czule. – W środę na śniadanie jadam jajecznicę.

Pochylił się nad jej sromem, trzymając w dłoni skalpel. Chwycił mocno wargi sromowe i łechtaczkę.

– Troszkę będzie boleć – powiedział i sprawnym ruchem skalpela odciął to, co ściskał w dłoni.

Na szyi aktorki pulsowała żyła, a wszystkie jej mięśnie napięły się do granic możliwości. Zemdlała z bólu.

Mężczyzna odłożył do plastikowego pojemnika wargi sromowe i łechtaczkę. Po czym zalał ranę spirytusem. Żeby krew przestała się lać, podpalił alkohol. Jeszcze kilka minut temu normalnie wyglądające łono przypominało pogorzelisko. Chwycił pojemnik i wspiął się po schodach do mieszkania. Wyobrażał sobie jak pokrojone na plasterki wargi skwierczą na rozgrzanym tłuszczu.

V

Wieczorami, leżąc w łóżku, myślałem o ojcu. Odpalałem papierosa od papierosa, myśląc o tym jak bardzo mylił się w kwestii własnej perfekcyjności. Mój jedyny nałóg – papierosy. Nie pochwalał go. Dopiero po jego śmierci zacząłem palić w domu. Myślałem przez długi czas, że ojciec izolował mnie od siebie, brzydził się mną, bo myślał, że jestem słaby. Nie mógł sobie wybaczyć, że on okaz zdrowia, siły, energii spłodził kogoś, kto był chory. Myliłem się. Już jako małe dziecko powinienem domyślić się prawdy.

Był listopad, kiedy matka zachorowała. Zemdlała w kuchni. Pamiętam to, bo stałem obok. Z racji tego, że ojciec miał dobre układy w wojsku, przyjechała po nią specjalna rządowa karetka. Tak mi się teraz wydaje. Może po prostu wsadził ją do swojego volvo i zawiózł do szpitala. Nie było jej tydzień, może dłużej. Potem przyszedł do mnie i powiedział, co powiedział.

Wspomnienie wracało. Najczęściej w nocy, więc wytłumaczyłem sobie, że to moja wyobraźnia. Na kilka godzin, zanim ojciec powiedział mi, że matka umarła, wydawało mi się, że ją słyszę. Łkający głos, który błagał o litość. Był bardzo stłumiony, jakby wydobywał się spod ziemi. Szloch, błaganie, coś na kształt uderzenia, szloch, błaganie. Wydawało się, że trwa to wieczność. A potem do mojego pokoju wszedł ojciec.

VI

Miał bawić się nią tydzień, a zabił ją trzeciego dnia. Kolejny misterny plan wziął w łeb. Dziś w nocy zanim zszedł do piwnicy, śniła mu się Katarzyna Zielińska. Może nie była tak wielką gwiazdą jak Szyc czy Foremniak, ale mimo to chciał i musiał zjeść galaretkę z jej łydek. W serialu, w którym grała, pojawiła się w sukience za kolana i jej grubiutkie łydki nagle zaczęły wyglądać dla niego jak takie świńskie nóżki – w sam raz do pysznej galaretki. Porwanie jej nie będzie trudne – czuł to. Dlatego zszedł szybko do piwnicy, chwycił leżący na blacie tasak i wbił go Foremniak z czoło. I tak umierała. Zjadł jej piersi, czy raczej próbował, bo okazały się zupełnie niejadalne, wykroił płat mięsa z karku. To, że jeszcze oddychała było cudem. Szarpnął za tasak i wyrwał go z czaszki. Zawiezie ją na jakiś śmietnik – postanowił. A jutro na tym stole musi leżeć Zielińska. Nie będzie jej pierdolił, nic z tych rzeczy. Po prostu szybko obetnie jej nogi. Popatrzył na zwłoki doktor Zosi ostatni raz i przypomniał sobie smak jajecznicy na jej sromie. Była wyborna.

VII

Chłopaki w robocie cały czas gadali o zmasakrowanym ciele Foremniak, które znalazła jakaś emerytka wyrzucająca do kontenera śmieci. Mówili o dewiancie, co wyciął i zjadł jej cipę. Czytałem „Fakt”, znałem doskonale każdy szczegół i kompletnie ich nie słuchałem.

Po latach zrozumiałem, że wtedy w nocy naprawdę słyszałem głos matki. Zanim jednak do tego doszło, zanim cała historia stała się całością, przyglądałem się mojemu ojcu. Miałem chyba czternaście lat. General Jaruzelski ze swoją świtą siedzieli u ojca w pokoju. Strasznie dużo musieli wówczas wypić, bo krzyczeli tak, że aż dom roznosiło. Nagie hostessy, najprawdopodobniej jakieś studentki, na które odpowiedniego haka znalazło UB. Pili, bawili się i jedli. Takie spotkania odbywały się u nas dość regularnie. Podstawowym daniem zawsze był tatar. Z jajeczkiem lub bez, mniej lub bardziej krwisty. Czasami znajomi ojca upijali się do tego stopnia, że rzucali mięsem w nagie dziewczyny. Wtedy zazwyczaj wstawał Generał i mówił, że są hołotą, która nie docenia tego, co jej podarowano.

Podczas tej jednej imprezy Generał musiał wyjść do sztabu. Coś się stało, co wymagało jego natychmiastowej obecności. Przemykałem się między stołami niezauważony przez coraz bardziej upitych oficerów i partyjnych notabli.

Zestaw był zawsze ten sam – siedmiu mężczyzn, wliczając mojego ojca i Generała, plus dwa razy więcej nagich dziewcząt. Nie wiem, który z nich zaczął.

– Naprawdę wierzycie w to, co mówi stary?

– Ale w co? – zapytał mój ojciec. Był najtrzeźwiejszy z nich wszystkich.

– W tę historię z tajgą i tym, co tam spotkał?

– A dlaczego mamy mu nie wierzyć? Zresztą czy to ważne?

– No, kurwa, trochę tak.

Reszty rozmowy nie pamiętam za dobrze. Sprzeczali się o coś, co miał spotkać Generał. Coś, co dało mu wielką moc. Choć byłem dzieciakiem, wstrząsnęło mną zaangażowanie z jakim mój ojciec bronił Generała. Nie wiedziałem, że tak naprawdę nie musiał go bronić. Każdy z mężczyzn znajdujących się w naszym domu należał do grona najbliższego i najbardziej zaufanego. Ale o tym dowiedziałem się dopiero po śmierci ojca, porządkując pozostałe po nim dokumenty.

To w jego sejfie odkryłem spreparowaną ludzką dłoń i tam znalazłem podpisany czerwonym atramentem papier, na którym ślubował...

No właśnie.

„Przysięgam na własną krew nigdy nie zdradzić Wen...o”.

Ostatnie litery były rozmazane.

IX

Dlaczego nie pomyślał o tym, że w jej bloku mogą być ukryte kamery, że ktoś mógł nagrać jego twarz?

Mężczyzna w czarnym płaszczu i kapeluszu stał przy domofonie i nieświadomy niczego pozwalał fotografować swoje oblicze.

Zielińska mieszkała na trzecim piętrze. Wydawałoby się, że plan był idealny. Jej adres zdobył przez Internet. A konkretnie przez jej agentkę. Zuzanna Potocka – opiekunka artystyczna, najlepsza przyjaciółka i powierniczka wszelkich sekretów. Jej numer widniał na stronie internetowej. Zadzwonił. Przedstawił się jako wojskowy konsultant w resorcie do spraw rozrywki. Wmówił, że chcą, aby jej klientka zagrała specjalny koncert dla żołnierzy wracających z Iraku. Zaakceptował kwotę, którą podała. Umówili się pod ministerstwem obrony. „Asystentka zejdzie po panią”.

Dopadł ją, gdy wysiadała z zaparkowanego samochodu. Jeden lekki cios w głowę wystarczył, by ją ogłuszyć. Nie za silny. Nie chciał jej zabić, jeszcze nie teraz. Dopiero w podwarszawskim lasku zaczął ją bić.

Pierwszy raz zemdlała na samym początku, gdy połamał jej ciężkim młotem stopy. Z gustownych szpilek wystawała krwawa breja i kawałki kości. Twarda była. Nie chciała nic powiedzieć. Drugi raz zemdlała, gdy złamał jej rękę w łokciu. Kość przebiła białą skórę i groteskowo błyszczała w słońcu. Polał ją wodą z baniaka, który trzymał w bagażniku. Obudziła się.

– Czcz... czczego ty chcesz? – wysapała.

– Wiesz czego!

Pokręciła nerwowo głową i zapłakała.

Mężczyzna wstrzymał się na chwilę od zadania kolejnego ciosu.

„Czyżbym jej nie powiedział?”.

Nie.

To chyba niemożliwe.

Postanowił jednak na wszelki wypadek ponowić pytanie.

– Podaj mi adres Zielińskiej.

Agentka rozszerzyła ze zdziwienia źrenice, a potem wyszeptała adres.

Zapisał go na kartce. A potem zapytał drugi raz. Powtórzyła ten sam. Nie kłamała.

Mężczyzna uśmiechnął się i podniósł do góry młot.

Chwilę później w miejscu, w którym Zuzanna Potocka miała twarz, widniała czarna dziura.

Wyniesienie aktorki z mieszkania okazało się dziecinnie proste. Sparaliżowana mimo lekkiej nadwagi nie była zbyt ciężka. Podniecony oparł ją o ścianę windy. Zjechali na dół. Parkował tuż przy klatce. Samochód. Dom. Piwnica.

Przytwierdził ją do stołu tak samo, jak poprzednią ofiarę, choć doskonale wiedział, że nie będzie jej jebał. Nie była w jego guście. Czekał spokojnie, aż się obudzi. Chciał obciąć jej łydki jak najszybciej. Chciał, żeby to widziała i czuła.

X

Całe życie byłem nikim. Bałem się znajomych ojca. Bałem się ojca. Bałem się, że mój ojciec był mordercą, a ja jego wychowankiem. Syn zabójcy. Nie mówiłem za wiele, unikałem kontaktów z ludźmi. Byłem cieniem pośród ludzi.

Kiedy dowiedziałem się prawdy? Chyba w momencie, gdy rozszyfrowałem owo enigmatyczne „Wen...o”.

Wendigo.

Mityczna istota żywiąca się ludzkim mięsem. Istota, która dawała siłę i moc. Mięso ofiar wzmacniało ją ich siłą. Wendigo stawał się nimi. Miał wszystko to, co mieli oni.

Generał Jaruzelski w 1940 roku był zesłany na Syberię. Wendigo pochodził z Ameryki. Jaki to problem dla ducha, demona czy innej zmory przedostać się przez Alaskę?

To było tak idiotyczne, że sam nie mogłem w to uwierzyć.

Zjadali swoich wrogów, aby przejąć ich siłę? Mój ojciec. Mój wielki wspaniały ojciec, by stać się zaufanym Generała pożarł własną żonę. Zjedz to, co kochasz. Najwyższy stopień oddania. Na pamiątkę zostaw dłoń.

Przypomniał mi się rosół, który mi wtedy ugotował. Czy był z kości matki? Czy byłem matkożercą?

A może to wszystko to jakiś chory dziwny sen? Majak. Objaw szaleństwa.

Nie wiem, dlaczego historia życia mojego ojca, ułożyła mi się w obłąkaną kanibalistyczną opowieść. Nie wiem, ale byłem pewny, że brzmiała wiarygodnie. Te wszystkie strzępy rozmów, które pamiętałem. „Generał ma moc?”. „Wierzysz w to, co przeżył w tajdze?”.

Żeby przestać o tym myśleć, znalazłem robotę w metrze. Codziennie patrzyłem na dom Generała, wychodząc od siebie. Codziennie nienawidziłem go coraz bardziej. To on odebrał mi dzieciństwo. To on sprawił, że byłem nikim. Cieniem swojego ojca-samobójcy.

Ale kim on był? Nikim lepszym! Zjadał ludzi, by zyskać wielką moc, a co mu zostało? Ponura starość i procesy sądowe.

Kiedy Adam miał wypadek, stałem obok. Widziałem jak poraża go prąd, jak jego ciało gotuje się, a krew wypływa z każdego otworu. Wtedy zrozumiałem.

Wszystko jest częścią planu. Mój ojciec miał żyć i umrzeć, abym ja mógł trafić tu gdzie jestem. Do podziemi, otoczony podludźmi.

Zabijanie bezdomnych było łatwe i przyjemne. Gdy miałem dobry dzień, potrafiłem załatwić trzech. Kręcili się między torami i prosili o śmierć. Te krople krwi, które wtedy w dniu wypadku Adama wpadły mi do ust, parzyły mnie od wewnątrz. Parzyły, bo były samotne. Bo chciały krwawego towarzystwa.

Kończąc pracę, za każdym razem wynosiłem w torbie kawałki mięsa bezdomnych. Ramiona. Ochłap uda. Kiedyś tłukłem głową jednego faceta tak długo o szyny, aż wypłynął z niej mózg. Nie dało się go wsadzić do worka, ubiłem go na breję.

Nikt jednak nie zwracał na nich uwagi. Nikt nie podziwiał mojej pracy, mojego żniwa. Dlatego, gdy usłyszałem kolejną historię o pijanym Szycu opowiadaną przez moich kolegów, nagle zrozumiałem.

Życie ma smak wtedy, gdy jesteś znany. Dowcip polega na tym czy zjadając znane postacie przejmę ich moc? Czy też stanę się znany?

XI

Kiedy życie nie wymaga emocji wszystko działa jak w zegarku. Zjadanie bezdomnych było czynnością mechaniczną, jak wszystko, co robiłem do tej pory. Wraz z pojawieniem się emocji, pojawiły się błędy. Szyc, Foremniak. Jak można zapomnieć o ciele w bagażniku? Jak można zabić tak szybko? Potem ta Zielińska. Na szczęście zdjęcia mojej twarzy nie były zbyt wyraźne. Ktoś musiałby bardzo dobrze mnie znać, żeby rozpoznać.

Galaretką delektowałem się już czwarty dzień. W piwnicy zaś na stole leżały zwłoki Joanny Brodzik. Źle zapiąłem jej ręce i gdy posuwałem ją w tyłek, nagle zerwała taśmę z ust i zaczęła krzyczeć. Uderzyłem raz. W sam środek czoła. Czaszka pękła na pół. Skończyłem ją rżnąć i wykroiłem duży stek z jej uda.

To było wczoraj. Dziś w porannym „Fakcie” na pierwszej stronie nazwali mnie „Kanibalem celebrytą” i wydrukowali moje zdjęcie. Tym razem wyraźniejsze. Dużo wyraźniejsze.

Brodzik porwałem przez przypadek. Dzień po tym jak pozbyłem się zwłok Zielińskiej, a „Fakt” doniósł o jej śmierci, spotkałem ją na stacji benzynowej. Nie miałem na sobie ani kapelusza, ani płaszcza. Podjechałem obok, wysiadłem z samochodu z mapą Warszawy i zapytałem o drogę. Była miła, starała się pomóc. Paralizator. Drzwi. Tylne siedzenie. Ucieczka.

Na stacji mieli lepszy aparat niż w bloku Zielińskiej. Moja twarz ozdabiała pierwszą stronę „Faktu” i „Gazety Wyborczej”.

To była kwestia czasu. Niedługo zapukają do moich drzwi. Może nawet nie będą pukać, od razu je wyważą. Byłem gwiazdą. Pragnął mnie każdy.

Przestałem być cieniem.

Spojrzałem na elektryczny nóż, którym ostatnio oddzielałem mięso Brodzik od kości. Chwyciłem go w prawą dłoń i spojrzałem na swoje nogi. Byłem gwiazdą, a gwiazdy smakują najlepiej.

noty o autorach

Robert Cichowlas (ur. w 1982r. ) – pisarz, redaktor, publicysta. Ukończył kulturoznawstwo na Uniwersytecie Adama Mickiewicza. Publikował w prasie, Internecie i w antologiach. Wspólnie z Jackiem M. Rostockim opublikował antologię Sępy, natomiast we współpracy z Kazimierzem Kyrczem Jr powstały powieści Siedlisko, Koszmar na miarę i Efemeryda, a także zbiór opowiadań Twarze szatana. Jego najnowsze publikacje to książki: Szósta era (2011) oraz Oko w oko z mistrzem horroru, napisana wraz z Grahamem Mastertonem i Piotrem Pocztarkiem (2011). Mieszka w Poznaniu.

Bartosz Czartoryski – krytyk filmowy i tłumacz literacki. Publikuje m.in. w „Kinie”, „Filmie”, „Hiro”, „Nowej Fantastyce”, „Dzienniku” i „Odrze”, a także mediach internetowych („Onet”, „Filmweb”, „Gildia”, „Zwierciadło”). Od grudnia 2009 do lutego 2011 szef działu filmowego i zastępca redaktora naczelnego nieistniejącego już magazynu grozy „Lśnienie”. Entuzjasta kina gatunków i filmów klasy B, jak również wielkich, klasycznych dokonań światowej kinematografii. Współautor książki traktującej o niuansach języka angielskiego oraz kilku opowiadań opublikowanych w antologiach i prasie. Organizator imprez kulturalnych, prelegent.

Paweł Deptuch (ur. w 1985 r. w Legnicy) – wielki miłośnik sztuki komiksu, science-fiction i horroru. W latach 2003-2010 redaktor naczelny serwisu „CarpeNoctem.pl”. Laureat konkursu Nowej Fantastyki „Przestrasz siebie i nas” za opowiadanie Smycz (2006). Krytyk komiksowy i publicysta współpracujący m.in. z „Nową Fantastyką”, „Czachopismem”, „Ziniolem”. Swego czasu dziennikarz lokalnych periodyków (gdzie prowadził również stałe kolumny związane z fantastyką), autor kilku scenariuszy komiksowych. Od 2010 roku prowadzi blog tematyczny o Robercie Kirkmanie – „niezwyciezony.blogspot.com”.

Michał Gacek (ur. w 1982 r.) – autor zbioru opowiadań Kronika koszmarów. Publikował między innymi w czasopismach takich jak „Portal”, „Science Fiction”, „Fantasy i Horror”, „Magazyn Fantastyczny”, „Mangazyn”. Mieszka i pracuje w Krakowie, gdzie obecnie kończy pracę nad powieścią grozy pod tytułem Endemia.

Krzysztof Gedoryć (ur. w 1953 r. w Białymstoku) – prozaik, poeta, historyk sztuki. Wykładowca w Akademii Teatralnej. Mieszka w Warszawie i w Białymstoku. Nominowany do nagrody im. Jacka Bierezina (1996). Laureat Nagrody im. K. Iłłakowiczówny za najlepszy debiut poetycki (2000) i Nagrody im. W. Kazaneckiego za najlepszą książkę 2003 r. Wydał tomy poezji: Kim (2000) oraz Drabina, szpaki, dachy i kominy (2001), a także tomy prozy: Listy z dolnego miasta (2003), Przygody K (FORMA 2007), Opowieści dla zziębniętej duszy (2010), Piwonia, niemowa, głosy (2011). W książce 2008. Antologia współczesnych polskich opowiadań (FORMA 2008) znalazło się jego opowiadanie Akompaniament.

Michał Gołębiowski (ur. w 1989 r.) – autor opowiadań, recenzent. Mieszka w Tarnowie.

Monika Jaworowska – (ur. w 1983 r. w Białymstoku) – z zawodu elektronik, prywatnie miłośniczka literatury grozy i kryminałów.

Kazimierz Kyrcz Jr (ur. w 1970 r.) – pisarz, poeta, muzyk, kompozytor oraz autor tekstów zespołu rockowego Lusthaus. Mieszka w Krakowie. Współautor zbiorów opowiadań Piknik w piekle (2004), Horrorarium (2006), Twarze szatana (2009), Chory, chorszy, trup (2011) i Lek na lęk (2011) oraz powieści Siedlisko (2009), Koszmar na miarę (2010), Efemeryda (2011). Na podstawie opowiadania, które napisał z Łukaszem Śmiglem, amerykański reżyser Van Kassabian nakręcił film krótkometrażowy Head to Love.

Krzysztof Maciejewski (ur. w 1971 r.) – pisarz, krytyk literacki. Publikował w antologiach i pismach wiązanych z fantastyką. Wyróżniony w konkursie Gildii Horroru za krótkie opowiadanie grozy. Wydał zbiór opowiadań Osiem (FORMA 2011). W książce City 1. Antologia polskich opowiadań grozy (FORMA 2009) znalazło się jego opowiadanie Duch w skrzynce, a w książce 2011. Antologia współczesnych polskich opowiadań (FORMA 2011) opowiadanie Omdlałe myszy.

Paweł Paliński (ur. w 1979 r. w Warszawie) – obecnie mieszka w Stalowej Woli. W 2009 roku światło dzienne ujrzał jego znakomicie przyjęty przez krytykę zbiór opowiadań 4 pory mroku.

Łukasz Pytlik (ur. w 1981 r. w Katowicach) – reżyser, scenarzysta, montażysta. W przeszłości prowadził popularne programy w telewizji muzycznej 4fun.tv, z czasem przeniósł się na drugą stronę ekranu tworząc teledyski, reklamy, programy i krótkie formy fabularne. Współpracował z MTV, TV Silesia, Silesia City Center, Patio TV. Jako pisarz opowiadań grozy został nagrodzony między innymi przez magazyn „Nowa Fantastyka”.

Piotr Roemer (ur. w 1988 r. w Krakowie) – student teorii muzyki oraz kompozycji, skrzypek, autor opowiadań oraz tekstów o muzyce. Wyróżniony w konkursie Muzyka w Duszy Gra za bajkę Pokruszyć wiatr (2008). Zdobywca I miejsca w konkursie kompozytorskim Call for sounds (MFMW „Warszawska Jesień” 2009). Publikował m.in. w antologiach City 1 i Białe szepty oraz na łamach internetowego periodyka literackiego „Fahrenheit”. Laureat Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2010/2011) oraz Stypendium Miasta Krakowa (2010/2011).

Radosław Scheller – rocznik katastrofy w Czarnobylu, co ponoć widać. Publikował w „Magazynie Fantastycznym” oraz w antologiach Białe Szepty i Nawiedziny. Na co dzień żyje z opowiadania bajek, co teraz nazywa się pracą w public relations.

Mateusz Spychała (ur. w 1983 r.) – absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracuje w firmie rodzinnej. Zamieszkały we Wronkach. Opowiadania dotąd publikował w „Nowej Fantastyce”, „Science Fiction”, „Alfred Hitchcock poleca”, a także w antologiach Deszcze niespokojne i Czarna Kokarda.

Michał Stonawski (ur. w 1991r. w Krakowie) – recenzent, felietonista amator, zastępca redaktora naczelnego kwartalnika QFANT. Od dziesięciu lat bez pamięci zakochany w fantastyce. Debiutował opowiadaniem Wyrok w antologii Horyzonty Wyobraźni 2010.

Iza Szolc (ur. w 1978 r.) – pisarka, autorka powieści i zbiorów opowiadań: Naga, Martwy punkt, Cichy zabójca, Ciotka Małych Dziewczynek, Połowa nocy, Opętanie, Jehannette, Hebanowy świat, Lęk wysokości, Wszystkiego najlepszego. Ambasadorka wegetarianizmu w Polsce z ramienia Fundacji Viva.

Krzysztof Wasilonek (ur. w 1986 r.) – miłośnik języków, podróży i sportu. Mieszkał przez kilka miesięcy w Wietnamie oraz przez 4,5 roku we Włoszech. Zadebiutował książką Lost Angels (FORMA 2007). W roku 2011 wydał powieść przygodową Niebiańska Krew. Był członkiem zespołu tłumaczy, którzy przełożyli na język polski Wielką Encyklopedię Medyczną (wydawaną przez „Gazetę Wyborczą”).

Aleksandra Zielińska (ur. w 1989 r. w Sandomierzu) – uczennica Szkoły Malarstwa i Rysunku w Krakowie, studentka Uniwersytetu Jagiellońskiego, publikowała w antologiach: Kochali się, że strach, Nawiedziny, Trupojad, Pokój do wynajęcia, City 1 oraz w pismach m.in. „Fahrenheit”, „Magazyn Fantastyczny”. Wykonała okładkę i ilustracje do tomiku wierszy Izy Smolarek Stany zmysłowe. Laureatka konkursu Mistrzowie i Adepci, organizowanego przez „Fabrykę Słów”.

Mateusz Zieliński (ur. w 1977 r.) – Mieszka w Płocku. Prywatnie mąż i ojciec, z zawodu informatyk, z zamiłowania autor szeroko pojętej fantastyki i sensacji. Debiutował w 2003 roku w magazynie „SFera” katastroficznym opowiadaniem science fiction Koniec świata w waszych domach, które wygrało Marsjański Konkurs Literacki. Laureat konkursu Stwórz Swoją Historię portalu „konflikty.pl” (opowiadanie Prawdę zna Atlantyk zdobyło I miejsce w kategorii historycznej), a także innych konkursów literackich. Publikował w sieci oraz w miesięczniku „Science Fiction”, „Fantasy i Horror” (m.in. krótkie opowiadanie Schron).

Robert Ziębiński – dziennikarz „Newsweeka”, człowiek bez wyznania i zainteresowań, mężczyzna heteroseksualny, autor powieści Dżentelmen.

w serii city ukazały się:

„City 1”, „City 2”, „City 3” – antologie polskich opowiadań grozy

Robert Cichowlas „Wylęgarnia”

Krzysztof T. Dąbrowski „Anomalia”

Łukasz Drobnik „Nocturine. Cunninghamella”

Paweł Jakubowski „Ty”

Dawid Kain „Prawy, lewy, złamany”

Kazimierz Kyrcz Jr „Femme fatale”

Krzysztof Maciejewski „Album”

Krzysztof Wasilonek „Lost Angels”