Copyright © Krzysztof Maciejewski, 2024

Copyright © Wydawnictwo FORMA, 2024

zdjęcie autora: Ela Opatowiecka

fotomontaż na okładce: Cezary Dubiel, Zamek, 2020

redakcja i korekta: Anna Nowakowska

projekt graficzny serii, projekt okładki, skład, łamanie: Paweł Nowakowski

konwersja e-booka: Paweł Majowski (pb.majowski@gmail.com)

ISBN 978-83-68215-26-7 (wydanie pierwsze, papier)

ISBN 978-83-68215-27-4 (wydanie drugie, e-book ePub i mobi)

WYDAWNICTWO FORMA

71-219 Szczecin-Bezrzecze, ul. Nowowiejska 63

www.wforma.eu, e-mail: forma.sc@pro.onet.pl

Dziewczynka ze szczelin

W piątek rano wyszedłem jak zwykle ze swoim psem do miejskiego parku. Lubię tę porę dnia, kiedy świat wyłania się z ciemności, gdy przez krótki moment wierzy w swą świeżość i piękno. Ludzie wciąż jeszcze czują determinację, by dotrwać do zmierzchu w swych postanowieniach. W tym rodzącym się zgiełku raczkującego piątku dotarliśmy, Malik i ja, na parkową alejkę. Zwykle o tej godzinie nie ma tu zbyt wielu spacerowiczów, ale tym razem w naszą stronę biegła mała dziewczynka.

Wydawała się wyjątkowo podekscytowana, więc gdy zbliżyliśmy się, pozdrowiłem ją skinieniem i uśmiechem.

— Udało mi się ją zaklepać! Wygrałam! — cieszyła się.

— Och, młoda damo, opowiedz mi o tym...

Oczywiście nie musiałem jej wcale do tego zachęcać.

— Bo, proszę pana, spotkałam tu nową koleżankę i ona namówiła mnie na zabawę w chowanego, i potem zaczęła odliczać, a ja schowałam się w takim starym drzewie, co ma wielką dziuplę i tam czekałam. A potem ona zaczęła biegać po parku, więc gdy się oddaliła, to szybko pobiegłam do huśtawek, bo wie pan, tam była klepanka, a jak dobiegłam, to krzyknęłam: „Raz, dwa, trzy, za siebie!”, bo tak trzeba, pan wie?

Pokiwałem głową.

— A jak się nazywa twoja znajoma? I gdzie teraz jest?

Dziewczynka nachmurzyła się.

— Ona musiała już iść. Powiedziała mi, że mieszka w szczelinach i czekają tam na nią.

Zamyśliłem się.

— Pan wie, gdzie to jest? — Zaciekawiło się dziecko.

Przywołałem na twarz najbardziej czarujący ze swoich uśmiechów.

— Tak, byłem tam wiele razy. To cudowne miejsce. Nigdzie nie ma takich malowniczych zachodów słońca, takiego połączenia górskich i morskich krajobrazów. Nasze klify piętrzą się nad turkusową zatoką, wieje przyjemna bryza, a na ulicach słychać śpiewy i dźwięki gitar, zaś roztańczone pary w wielokolorowych strojach uśmiechają się do przechodniów...

Być może nie użyłem dokładnie tych samych słów, opisy zazwyczaj dopasowuję do obrazów na bieżąco wyświetlanych pod powiekami rozmówców.

— Chciałabym ją jeszcze spotkać... Może będę też mogła ją odwiedzić? — Dziewczynka rozmarzyła się.

Spojrzałem na nią z jeszcze bardziej uwidocznionym uśmiechem.

— Oczywiście, że tak! Musisz po prostu jeszcze raz pobawić się z nią w chowanego. Następnym razem, kiedy się spotkacie. Może jutro?

Teraz ona wyszczerzyła zęby. Ach, jakże piękne są dziecięce uśmiechy. Najbardziej lubię chyba te, które jeszcze nie wiedzą, że są luksusem danym nielicznym, najczęściej w wieku, kiedy niczego nie rozumiemy. Potem jest nagle za późno, w oczach pojawia się mrok, który jedynie inna osoba dotknięta przez ciemność jest w stanie rozproszyć. W stawie niedaleko alejki rozwrzeszczały się kaczki, ich szydercze kwakanie przypominało śmiech, który jakże idealnie pasował do tej sceny.

Jeszcze nie rozumiecie? Dziewczynka ze szczelin następnym razem znów zaproponuje zabawę w chowanego, ale tym razem zakończy się ona nieco inaczej. Może słyszeliście już gdzieś tę historię, opowiadają ją często przy ogniskach, kiedy chmury ukryją Mleczną Drogę, a w pobliskim lesie zwierzęta wyruszają na łowy. Niektórzy uważają ją za miejską legendę. Dziewczę ze szczelin z tej legendy zabiera swoich współtowarzyszy zabawy do piekła. Wycieczka w jedną stronę, ale za to na koszt operatora.

Ja jestem zwykłym obserwatorem, chociaż możecie nazywać mnie inaczej. Mój pies, Malik Tous, to siódma tajemnica i psi anioł. Kiedyś, jeszcze w ciemnych wiekach, wyglądem przypominał pawia, ale czasy się zmieniły i wychodzenie na spacer z gigantycznym samcem wyposażonym w barwny ogon budziłoby zrozumiałą sensację. Ja również raczej nie epatuję rogami nad czołem czy kopytami. Nawet zapach siarki można łatwo zneutralizować paroma kroplami Creed Aventus. A moja podopieczna nosi podziurawione spodnie, bluzy z kapturem i wygląda dokładnie tak samo, jak tysiące jej rówieśniczek na Instagramie. Dziewczynka ze szczelin, która może być każdą z was.

W dawnych wiekach zło musiało być nieco bardziej groteskowe, zresztą wtedy ludzie umieli je znacznie lepiej rozpoznać. Dziś nie odróżnicie go od dobra, czy może raczej od normalnej przeciętności. Ta strategia zdecydowanie lepiej się sprawdza. Nie wierzycie? Tym łatwiej was wkrótce przekonam.

nota biograficzna autora

Krzysztof Maciejewski (ur. w 1971 r.) – pisarz, krytyk literacki i dziennikarz. Publikował w większości czasopism fantastycznych. Podwójny laureat 1. edycji Nagrody Polskiej Literatury Grozy imienia Stefana Grabińskiego za rok 2013 (w kategorii KSIĄŻKA za tom opowiadań Album; w kategorii OPOWIADANIE za opowiadanie Biel łabędzia, biel łabędzia) w głosowaniu czytelników. Wyróżniony w konkursie Gildii Horroru na krótkie opowiadanie grozy. Wydał zbiory opowiadań: Osiem (FORMA 2011), Album (FORMA 2013), Dwadzieścia jeden (FORMA 2024), zbiór drabbli Dziewięćdziesiąt dziewięć (FORMA 2015) i powieść Śniące ściany (2017). Jego opowiadania znalazły się w antologiach, m.in.: City 1 (FORMA 2009), City 2 (FORMA 2011), 2011 (FORMA 2011), 2014 (FORMA 2014), City 3 (FORMA 2016), 2020 (FORMA 2020) i City 6 (FORMA 2023).

w serii piętnastka ukazały się:

Andrzej Ballo „Albowiem”, „Bodajże”

Henryk Bereza „Względy”, „Zgłoski”, „Zgrzyty”

Kazimierz Brakoniecki „Dziennik berliński”

Maciej Cisło „Błędnik”

Zbigniew Chojnowski „Tarcze z pajęczyny”

Wojciech Czaplewski „Książeczka rodzaju”, „Książeczka wyjścia”

Marek Czuku „Róbta, co chceta”, „Stany zjednoczone”

Jan Drzeżdżon „Łąka wiecznego istnienia”

Anna Frajlich „Czesław Miłosz. Lekcje”, „Laboratorium”

Paweł Gorszewski „Niecierpiące zwłoki” , „Uczulenia”

Małgorzata Gwiazda-Elmerych „Czy Bóg tutaj”

Tomasz Hrynacz „Noc czerwi”

Lech M. Jakób „Ćwiczenia z nieobecności”, „Do góry nogami”, „Poradnik grafomana”, „Poradnik złych manier”, „Rzeczy”,

Paweł Jakubowski „Kopuła”

Zbigniew Jasina „Drzewo oliwne”, „Inaczej przemijam”

Jolanta Jonaszko „Bez dziadka”, „Nietutejsi”, „Portrety”

Gabriel Leonard Kamiński „Pan Swen (albo wrocławska abrakadabra)”, „Wrocławska abrakadabra”

Piotr Kępiński „Po Rzymie. Szkice włoskie”

Bogusław Kierc „Cię-mność”, „Płomiennie obojętny”

Kazimierz Kyrcz Jr „Punk Ogito”, „Punk Ogito w podróży”

Artur Daniel Liskowacki „Brzuch Niny Conti”, „Capcarap”, „Cukiernica pani Kirsch”, „Kronika powrotu”, „Ulice Szczecina”, „Ulice Szczecina (ciąg bliższy)”

Krzysztof Lisowski „Czarne notesy (o niekonieczności)”, „Motyl Wisławy. I inne podróże”

Krzysztof Maciejewski „Dwadzieścia jeden”, „Dziewięćdziesiąt dziewięć”, „Osiem”

Tomasz Majzel „Opowiadania w liczbie pojedynczej”, „Treny Echa Tropy”

Piotr Michałowski „Cisza na planie”

Mirosław Mrozek „Odpowiedź retoryczna”

Ewa Elżbieta Nowakowska „Merton Linneusz Artaud”

Halszka Olsińska „Bliskie spotkania”, „Małostki”, „Złota żyła”

Paweł Orzeł „Cudzesłowa”

Mirosława Piaskowska-Majzel „(Po)między”

Karol Samsel „Jonestown”, „Prawdziwie noc”, „Więdnice”

Bartosz Sawicki „Krucha wieczność”

Eugeniusz Sobol „Killer”

Ewa Sonnenberg „Wiersze dla jednego człowieka”

Wojciech Stamm „Pieśni i dramaty patriotyczne i osobiste”

Grzegorz Strumyk „Re _ le rutki”

Leszek Szaruga „Kanibale lubią ludzi”

Wiesław Szymański „Skrawki”

Michał Tabaczyński „Legendy ludu polskiego. Eseje ojczyźniane”

Paweł Tański „Glinna”, „Kreska”

Maria Towiańska-Michalska „Akrazja”, „Engram”, „Z Ameryką w tle”

Andrzej Turczyński „Źródła. Fragmenty, uwagi i komentarze”

Miłosz Waligórski „Długopis”

Henryk Waniek „Notatnik i modlitewnik drogowy”, „Notatnik i modlitewnik drogowy II”, „Notatnik i modlitewnik drogowy III”

Sławomir Wernikowski „Partita”, „Passacaglia”

Alex Wieseltier „Krzywe zwierciadło”

Leszek Żuliński „Suche łany”