Copyright © Agnieszka Biskup, 2022 (CELULOIDOWA DZIEWCZYNA)

Copyright © Radosław Dąbrowski, 2022 (BIBELOTY)

Copyright © Agnieszka Graca, 2022 (KERI)

Copyright © Nina Igielska, 2022 (MIŁOŚĆ)

Copyright © Jarosław Jakubowski, 2022 (WYPADEK PRZY PRACY)

Copyright © Krystian Janik, 2022 (GŁODNYCH NAKARMIĆ)

Copyright © Margota Kott, 2022 (MIEJSKA GRA)

Copyright © Jerzy A. Kozłowski, 2022 (KWARANTANNA)

Copyright © Kazimierz Kyrcz Jr, 2022 (DĄBROWA GÓRNICZA, SOSNOWIEC)

Copyright © Joanna Łańcucka, 2022 (FASADY)

Copyright © Kornel Mikołajczyk, 2022 (SKRWI)

Copyright © Anna Musiałowicz, 2022 (GUZIK OBCHODZI)

Copyright © Dariusz Muszer, 2022 (LENA)

Copyright © Ksenia Olkusz, 2022 (posłowie)

Copyright © Tadeusz Oszubski, 2022 (DEKONSTRUKCJA MARIANA)

Copyright © Maja Podolska, 2022 (NA SŁOMIANYCH NOGACH)

Copyright © Anna Szczęsna, 2022 (DUSZE W KALORYFERACH)

Copyright © Katarzyna Szewczyk, 2022 (TAJEMNICZY MĘŻCZYZNA Z TECZKĄ)

Copyright © Maciej Szymczak, 2022 (MARA)

Copyright © Flora Woźnica, 2022 (KARMA)

Copyright © Zeter Zelke, 2022 (ELLIPSIS)

Copyright © Marek Zychla, 2022 (SLAB CITY)

Copyright © Wydawnictwo FORMA, 2022

obraz na okładce i grafika w książce: Jarosław Eysymont

(Galeria Piastów 75, 70-326 Szczecin, al. Piastów 75, tel. 697 773 733)

redakcja: Kazimierz Kyrcz Jr, Paweł Nowakowski, Karolina Stasiak

korekta: Anna Borowicka, Anna Nowakowska

projekt graficzny serii, projekt okładki, skład, łamanie: Paweł Nowakowski

konwersja e-booka: Paweł Majowski (pb.majowski@gmail.com)

ISBN 978-83-66180-82-6 (wydanie pierwsze, papier)

ISBN 978-83-66180-83-3 (wydanie drugie, e-book ePub i mobi)

WYDAWNICTWO FORMA

71-219 Szczecin-Bezrzecze

ul. Nowowiejska 63

www.wforma.eu, e-mail: forma.sc@pro.onet.pl

druk i oprawa:

Drukarnia KAdruk

71-246 Szczecin

ul. Eugeniusza Romera 10e

Kazimierz Kyrcz Jr
SOSNOWIEC

„Tak łatwo zdusić iskrę”.

Ty

Znali się jak łyse konie, choć tylko jeden z nich był łysy. Inna sprawa, że drugiemu niewiele do tego stanu brakowało. Cóż, w wieku osiągniętym przez obu dżentelmenów brak włosów wydaje się zupełnie naturalny.

Ten łysy, dla wygody nazywajmy go Łysym, miał kształtną czaszkę przypominającą jajko. Wrażenie psuły przedzielające policzki głębokie bruzdy i lekko zwiotczała linia żuchwy.

Niełysy swą niełysość starał się zaakcentować na różne sposoby: poza pożyczką zaczesywaną znad ucha wyhodował sobie pokaźnych rozmiarów hipsterską brodę i kozackie, podkręcone na końcach wąsy.

Siedzieli w najlepszej restauracji Sosnowca i uprzedzając złośliwe komentarze, należy zaznaczyć, że mowa o restauracji faktycznie na poziomie. Patrząc na obu dżentelmenów, ktoś mógłby powiedzieć, że nie pasują do tego lokalu, ale tak Bogiem a prawdą, czy jest jakieś miejsce, do którego pasują osoby z podobnym peselem?

Może hospicjum. Albo cmentarz.

Łysy spoglądał nieobecnym wzrokiem na plakat ukazujący budynek z dużą ilością przeszkleń. Wyglądał raczej na biurowiec niż coś zdatnego do mieszkania. Cóż, taki widać był zamysł projektanta, zapewne szczęśliwego, że sam mieszka gdzie indziej.

Ostatnio Łysemu towarzyszyło wrażenie, że krąży wokół niego jakieś zło. Wokół niego i nad ulicami, przez które przewalają się tłumy; ulicami zamienionymi w wąskie wąwozy, z których nie ma ucieczki.

Zacisnął sztuczną szczękę. Cholera, skąd ten pełen goryczy pesymizm?

– Nasze miasto przesiąkło negatywną energią – zauważył ze smutkiem. – Wystarczy wejść do tramwaju i zaraz nachodzi człowieka ochota, by stać się seryjnym zabójcą.

– Nieprawda – zaoponował Niełysy. – To miasto nie różni się niczym od innych.

– Tak uważasz?

– Gdzie byś się nie przeprowadził, wszędzie gonitwa. Ludzie obijają się jeden o drugiego jak bilardowe kule.

Łysy zapatrzył się na swoje obgryzione paznokcie. Głęboko w nim coś drgnęło. Jakaś istota wysunęła ku niemu zakończone haczykami palce, złapała za gardło i przyciągała do siebie. Zapadał się tak w swej przestrzeni prywatnej, dopóki ruch zbliżającego się kelnera nie przywrócił go do rzeczywistości.

– W sumie racja.

Niełysy pokiwał głową. Od dawna zgadzali się ze sobą we wszystkim.

No, prawie.

Tematem stanowiącym kość niezgody był spór o to, który z nich opowiada straszniejsze historie.

Póki co musieli jednak złożyć zamówienie.

– Do picia poprosimy tradycyjny zestaw – zadysponował Łysy.

– Bocian dobrze schłodzony, dwie herbaty z cytryną i sokiem malinowym? – upewnił się kelner, krzywiąc usta na kształt uprzejmego uśmiechu.

– A befsztyki jakie dziś serwujecie? – spytał Niełysy, choć doskonale znał odpowiedź.

– Krwiste. Nasz kucharz uważa, że te zbyt długo smażone robią się za twarde.

– Świetnie. To dla mnie z zapiekanymi ziemniakami.

– A dla mnie z frytkami.

Kelner ukłonił się lekko i zostawił ich samych.

Nadszedł czas na rozpoczęcie zawodów.

– Wczoraj wstąpiłem do sklepu. – Niełysy wystartował z pierwszej pozycji. – No i kupiłem proszek do białego prania.

Łysy zmarszczył brwi. Jego kompan zawsze nosił się na czarno.

– Do białego? Po co?

– To był impuls.

– Ulegasz impulsom?

Niełysy zignorował pytanie.

– Chciałem sprawdzić, jak czuje się posiadacz takiego właśnie środka czystości.

Łysy przesunął swoje krzesło, dzięki czemu mógł widzieć nieco inny niż dotąd wycinek pozarestauracyjnej rzeczywistości. Okna zaślepione dyktą, drzwi zakneblowane deskami, ot, kolejny dom z historią, która przebrzmi bez echa. Westchnął.

– I co to niby ma wspólnego z czymkolwiek?

– Czy jest coś bardziej przygnębiającego niż kurort po sezonie?

– Co?

– Sosnowiec przez okrągły rok – wyjaśnił Niełysy, popisując się zgryźliwością. – Pamiętasz matkę małej Madzi?

– Tę creepy star? Jasne, że pamiętam, to przecież nowa wizytówka tej dziury.

– Ostatnio zastanawiałem się, co z nią, więc zerknąłem do Sieci.

– No i?

– Naoglądałem się sporo głupot.

– Coś ciekawego?

– Jeden filmik mnie rozwalił. Gdzieś na świeżym powietrzu; wyglądało na piknik.

– Pod wiszącą skałą?

– Gorzej. Taki bełkotliwy wywiad o tym, jak ta wredota odnalazła się w więzieniu. Jak tam się czuje, co jej wolno, czego musi unikać...

– A puenta?

– Bez puenty. Koniec końców, nie potrafiłem rozstrzygnąć, które z nich skasowałbym w pierwszej kolejności: tę stylizującą się na nimfę dzieciobójczynię, czy pismaka rozmawiającego z nią w taki sposób, jakby nie chciał jej przepytać, tylko przelecieć.

– To chyba trafiłeś na materiał sprzed kilku lat?

– Tak.

– Myślisz, że laska dalej może tańczyć na rurze?

– Wątpię. Pewnie ma zwiotczałą dupę. Zegar swoje odtykał... Teraz twoja kolej.

– Na co? – Łysy udawał nieobeznanego z regułami gry.

– Na twoją opowieść.

– Skoro prosisz. Słyszałeś, że światy nakładają się na siebie niczym słoje na drzewie?

– Nie.

– Świeżo spadły śnieg szarzeje z godziny na godzinę, a rzucanie chleba gołębiom w niczym nie pomoże.

– Mówże po ludzku.

– Dobrze, ale najpierw wypijmy po maluchu. Za małą Madzię.

– Zgadnij, co w tym wszystkim jest najsmutniejsze... – Niełysy opróżnił swój kieliszek, po czym wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów i postukał nią o blat stolika. Nie czekając na odpowiedź, dodał: – Najsmutniejsze jest to, że jak tę szmatę wypuszczą z pudła, zwącha się z jakimś gryzipiórkiem, który wykroi z tej historii bestseller i razem skoszą kupę kasy.

Zgadzam się, pomyślałem, uśmiechając się pod nosem. Nawet wiem, kto nim będzie.

Bibliotekarze twierdzą, że grubsza książka żyje dłużej, co najlepiej świadczy o tym, jacy z nich frędzle. Życie książek nie ma nic wspólnego z ich objętością, lecz z treścią. I z tym, czy ktoś chce je czytać. A te oparte na tragediach zawsze są na topie.

Kornel Mikołajczyk
SKRWI

„Aż raz gdy noc zapadła już

Szmer obcy w krwi zatętnił

Więc chciałem sięgnąć po swój nóż

Gdy stanął przy mnie księżyc”.

Andrzej Bursa, Fiński nóż

I

– Tylko mi nie mów, że się cykasz, cykorze – powiedziała Inga, zatrzymując się przed budynkiem, w którym miała umrzeć. – To był twój pomysł, pamiętasz?

Obejrzała się na mnie kpiącym wzrokiem, zamiatając kurtyną atramentowoczarnych włosów. Koniuszek języka wysunął się spomiędzy tych miękkich, czerwonych warg, jak zawsze, gdy chciała wyglądać buńczucznie. Jak na każdym jej zdjęciu, które widziałem, łącznie z klasowymi.

Moja dłoń schowana w kieszeni płaszcza otworzyła i zamknęła nóż, szybko, klik-klik. Skorpion testujący szczypce przed atakiem.

– Wiem, In – odparłem. – Nie martw się. Zrobimy dokładnie to, po co tu przyszliśmy.

Uniosła brew w powolnej, teatralnej ekspresji.

– Ach tak, twardzielu? Więc... czemu przebierasz nogami, jak wtedy na zielonej szkole? Brązowa fala kontratakuje? Rusz wreszcie tymi przeszczepami i zobaczmy, jak wygląda w środku!

Spojrzałem na rozpadający się napis nad wejściem do budynku. Uśmiech rozciągnął kąciki moich warg aż do piekącej boleści.

Tak – pomyślałem, przygładzając kieszeń z dreszczem oczekiwania – to samo chciałem właśnie rzec. Zobaczmy... jak wygląda... w środku...

Natknąłem się na to miejsce, gdy po raz kolejny uciekłem z domu.

Ojciec nigdy nie cierpiał na poważne zaburzenia, nie brał silnych leków, nie wydaje mi się też, żeby pił więcej niż dwa piwa za jednym posiedzeniem. Ale od czasu do czasu wpadał w trudny do wytłumaczenia amok, rzucał wszystkim, co nawinęło się pod rękę i wrzeszczał, że nie chce już na mnie patrzeć. Że pragnie wreszcie zostać sam, bo ile można się zajmować takim niedojdą jak ja?

Nie kłóciłem się z nim. Po prostu ubierałem się, wychodziłem i nie wracałem aż do rana. Nazajutrz zwykle mu przechodziło i w ramach przeprosin dawał mi coś, co niedawno kupił, jako niby-przeznaczony-dla-mnie prezent. Lekko znoszone buty trekkingowe; tablet, o którym zapomniał, że już taki nabył; cyfrowy polaroid z plamką na obiektywie. Ostatnim, co od niego dostałem, był za duży wojskowy płaszcz. Ojcu nie chciało się nawet opróżnić w nim kieszeni.

Tamtego dnia błąkałem się po mieście bez celu i bez myśli, pod niebem krwawiącym resztkami popołudnia. Zajęło mi wieczność, nim zorientowałem się, że moje stopy zatrzymały się przed budynkiem. Nie miałem świadomości skręcania w żadnym kierunku, nie przypominam też sobie, żebym kiedykolwiek wcześniej zapuścił się w te okolice. A jednak przystanąłem w konkretnym punkcie, w odpowiedniej odległości, twarzą do fasady. Coś zawołało w próżni mojego umysłu, a ja, pozbawiony woli, odpowiedziałem na zew.

Przede mną stał typowy przydrożny pawilon podpięty do trasy zarośniętym podjazdem. Odkąd wybudowano obwodnicę, praktycznie nikt nie jeździł tą drogą, więc cała klientela przeniosła się do wielkopowierzchniowych sklepów i galerii handlowych. Na lewo mieścił się sklepik z farbami, pośrodku centrum ogrodnicze, po prawej serwis narzędzi. Stałem naprzeciwko tego ostatniego, obserwowany przez ziejące pustką okna. Sądząc po widocznych po sąsiedzku zapadniętych półkach i donicach zaanektowanych przez chwasty, żaden z trzech biznesów nie operował już od dawna. Ot, martwa odnoga, w której przestał bić puls miasta.

Napis nad wejściem składał się z wymalowanego od szablonu słowa „Narzędzia” oraz trójwymiarowego szyldu głoszącego „SERWIS”. Ale poprzeczki „E” oberwały się i wykrzywiły wzdłuż pęknięcia w ścianie, a po drugim „S” został jedynie cień w zestarzałym kleju. Dlatego tym, co po raz pierwszy przeczytałem, gdy uniosłem wzrok na ociekające rdzawymi zaciekami litery, było „SKRWI”.

Dreszcz ekscytacji przebiegł mi po plecach. Odniosłem wrażenie, że budynek przemawia do mnie w jedyny sposób, w jaki przemawiać potrafił – znakami przymocowanymi do frontu, wściekłym odcieniem czerwieni, jękiem rozsychającego się drewna. Nie potrzebowałem słów w żadnym ludzkim języku, by zrozumieć jego pragnienia.

Pamiętam, że pomyślałem: Zabiję ją właśnie tutaj.

Wydawało się to oczywiste, teraz gdy odszukałem miejsce, w którym mógłbym to zrobić; które domagało się wręcz, bym wypełnił je dźwiękami. Szczególnie jeśli miały to być dźwięki powolnej agonii.

Nie podjąłbym tej decyzji, gdybym tamtego dnia nie wyszedł z domu i nie natknął się na opuszczony pawilon. Inga żyłaby, nieświadoma moich mrocznych pragnień. Ale wystarczyło, bym wywiesił sobie szyld przed oczami, mentalnie, jak Gwiazdę Polarną wskazującą drogę, a nabierałem pewności, że tego właśnie chcę. Że ukojenie może przyjść wyłącznie z jednego źródła.

„SKRWI”.

„SKRWI”.

„SKRWI”.

– To ma być ta „lokacja”, którą wybrałeś? Serio? Co to będzie za gówniany film, Mord w zatęchłej dziurze?

Inga stanęła w wejściu z rękoma na biodrach, rozglądając się po zapuszczonym wnętrzu serwisu. Jej usteczka gwiazdy filmowej ściągnęły się w grymasie niezadowolenia.

Poczułem impuls, by dźgnąć ją od razu, póki nie patrzyła. Wcisnąć ostrze w rdzeń kręgowy i patrzeć, jak składa się w sobie niczym marionetka z podciętymi sznurkami... Powstrzymałem się tytanicznym wysiłkiem woli.

– To tylko durny film na zajęcia, In. – Przecisnąłem się przez wspomnienie po przeszklonej ramie drzwi i stanąłem obok niej. – Nikt ci nie kazał być ze mną w grupie.

– Zawsze jesteśmy razem w grupie!

– Owszem. A ja zawsze odwalam dziewięćdziesiąt procent roboty.

Inga okręciła się z uśmiechem – prowokującym, języcznym. Przestąpiła nad przegniłymi kartonami i nie odrywając ode mnie wzroku, wsparła się o brzeg pracowniczego stołu.

– „Nie mów nikomu, że idziesz ze mną” – zacytowała, przesuwając palcem po zakurzonym blacie. – Tak mi poleciłeś, pamiętasz? Byłeś strasznie stanowczy i męski. Zupełnie jak nie ty. – Uniosła palec i chuchnęła, obserwując, jak pył wiruje w pasmach słońca. – Nie wmówisz mi chyba, że chciałeś mnie tu zaciągnąć w innych celach niż... hm, edukacyjne? Daj spokój. Mieszkamy drzwi w drzwi od dzieciństwa, widziałam cię nago przy więcej niż jednej okazji! Poza tym, wolę starszych.

Przełknąłem twardą gulę pęczniejącą w gardle. Rękojeść noża wrzynała mi się w dłoń od ściskania, ale potrzebowałem tego dyskomfortu, tego bólu, by zachować równowagę.

...w innych celach... nago... starszych...

– Co powiedziałaś rodzicom? – zapytałem, utrzymując neutralny ton.

– A jak myślisz? Że idę kupić coś do szkoły. Nowy zeszyt, cyrkiel, wszystko jedno. Bez przerwy się na to nabierają, jak gdzieś wybywam.

Kiwnąłem głową, uspokojony. Okłamywanie rodziców było wystarczająco „niegrzeczne”, by zadowolić buntownicze pragnienia Ingi. Nie miała powodów, by okłamywać także mnie.

Osobiście nie musiałem się przejmować, że ojciec zacznie mnie szukać. Taka możliwość zwyczajnie nie istniała. Na wszelki wypadek przygotowałem sobie jednak alibi. Zanim spotkałem się z Ingą, poszedłem do kina i kupiłem bilet na najdłuższy film, jaki akurat wyświetlano. Upewniłem się, że zostanę zapamiętany, opowiadając kasjerce rasistowski żart, który skwitowała pogardliwym wzruszeniem ramionami. Tuż po reklamach wymknąłem się wyjściem ewakuacyjnym i przebrałem w inne ciuchy na pustym korytarzu. Znajomy z liceum dorabiał tam w weekendy i wiedziałem, że drzwi po lewej są zawsze otwarte. Gdyby ktoś wypytywał mnie o treść filmu, odpowiedzi nie sprawiłyby mi żadnych problemów. Obejrzałem go wcześniej w pirackiej wersji specjalnie w tym celu.

Ruszyliśmy przez niegdyś bijące serce serwisu, pomiędzy długimi pracowniczymi stołami. Tu i tam leżały na nich plastikowe stopki po rozgrabionych imadłach, puste puszki smarów, zapomniane śrubki. Nieliczne narzędzia do serwisowania, te niewarte uwagi złomiarzy, wisiały na haczykach przymocowanych do ścianki z płyty wiórowej. Inga strąciła od niechcenia gumowy młoteczek i zobaczyłem jego niewyraźny kształt obrysowany w kurzu.

Zastanowiłem się, czy i po niej zostanie odcisk, gdy usunę ją z tego świata.

Poprosiłem, by pożyczyła mi telefon, udając, że nie wziąłem swojego. Złapałem ją w kadr aparatu i zacząłem opowiadać o naszym filmie. Moje usta działały na autopilocie, snując wizje Ingi jako pięknej bohaterki napastowanej przez szaleńca w opuszczonym budynku. Tu zobaczysz go po raz pierwszy, tędy uciekniesz, zawrócisz, wpadniesz na niego, oboje rzucicie się po siekierę... Przez cały czas, gdy pozowała mi do zmyślonych scen, błądziłem wzrokiem po odsłoniętych kawałkach jej ciała. Żyłach widocznych na ramionach, więzadłach szyi, pępku. Nóż przetaczał się w obszernej kieszeni płaszcza, obijał się o biodro, zachęcając do działania. Lecz żaden moment nie wydawał się odpowiedni. Budynek nie krzyczał do mnie jak przedtem, domagając się, bym nadał cel jego istnieniu.

Dlaczego?

– Sprawdźmy, co jest na zapleczu – zaproponowałem.

Inga pozwoliła sobie na udręczone westchnienie, ale ruszyła na tyły sklepu. Podążyłem za nią, dyskretnie wyłączając jej telefon i chowając go w rękawie. Na wszelki wypadek.

– Wracając do rodziców... – zagaiła. – Nie widziałam twojego ojca od ładnych paru dni. Jego też rozłożyło grypsko?

Nóż kliknął cicho w kieszeni.

– Ma dużo pracy – odpowiedziałem jej plecom. – Koniec kwartału.

– Hm. Nie wiedziałam, że pracuje też w domu... Pozdrów go ode mnie.

Wydobyłem obnażoną stal, jak na wpół dzikie zwierzę z klatki. Nie było sensu dłużej czekać. Zmusiłem się, by utrzymać miarowy oddech, nie zdradzić się sapnięciem ekscytacji, gdy mierzyłem w umyśle w jej skroń, szyję, serce, nerki.

Zrób to – zachęcałem się w myślach. – Bez ostrzeżenia. Możesz to zrobić. Wiesz, bo przecież...

Stukot obcasów Ingi ucichł. Zatrzymałem się za nią, stojącą na skraju półmroku, u progu śmierci, i powoli uniosłem nóż...

– Słyszałeś? Co to?

Koniuszek ostrza zakołysał się nad jej ramieniem. Przez kilka sekund nie docierało do mnie, kto wypowiedział te słowa, ciche i niepewne.

Inga. Znajdowałem się tak blisko niej, że widziałem, jak blady puszek na jej karku staje dęba. Nigdy przedtem nie słyszałem, żeby powiedziała coś na tak niskiej, niepozornej głośności.

Nadstawiłem ucha. Za ścianą zaplecza, od strony centrum ogrodniczego, rozlegał się przytłumiony, miarowy szum, przerywany od czasu do czasu miękkim łup, plask.

Wrzuciłem nóż do kieszeni, nienasycony, i przecisnąłem się obok Ingi. Za oberwaną szafką widniała szeroka na trzy palce szczelina, biegnąca od sufitu niemal do samej podłogi. Cień i światło ścierały się na jej brzegach, gdy ktoś nieznajomy poruszał się po drugiej stronie, raz po raz blokując słońce.

Zbliżyłem się do pęknięcia, mrużąc oczy. Inga uczepiła się mojego rękawa i również spojrzała, nachylona tak, że czułem jej wilgotny oddech na płatku ucha.

Naraz zrozumiałem, czemu budynek milczał, gdy wstąpiłem w jego progi. Czemu nie nawoływał mnie w języku drewna, metalu i betonu, domagając się krwi.

Ktoś inny odpowiedział na jego wezwanie.

Ktoś inny zaczął zabijać w moim wymarzonym miejscu zbrodni.

noty o autorach

Agnieszka Biskup (ur. w 1979 r.) – autorka opowiadań. Mieszka w Częstochowie. Publikowała w „Okolicy Strachu”, a także w antologiach: Jakie czasy, taki diabeł (2017), Maszyna. Antologia horroru industrialnego (2017), Licho nie śpi (2018), Obscura. Antologia horroru (2020), W cieniu Bangor (2020), Zbrodnia doskonała (2020), Tabu 2 (2020). Wspólnie z Dagmarą Adwentowską wydała zbiór opowiadań Mamidła (2021).

Radosław Dąbrowski (ur. w 1977 r.) – autor opowiadań. Mieszka w Szczecinie. Publikował w „Creatio Fantastica”, „Białym Kruku” i „Magazynie Histeria” oraz antologiach, m.in. w: Dawno temu w kosmosie (2016), Ostatni dzień pary II (2017) i Nanofantazje 2.0 (2020).

Agnieszka Graca (ur. w 1977 r.) – filolog, autorka opowiadań. Mieszka w Krakowie. Publikowała w antologiach: Lukrecja z Kamiennej Grobli (2017) oraz Niebyt i inne historie kryminalne (2018), a także w magazynie literacko-kryminalnym „Pocisk” i na portalu wysokieobcasy.pl. Laureatka konkursów literackich: Szkoła Letnich Zabójców (2016), Afera Kryminalna (2017), na pomysł kontynuacji sagi Millennium w ramach Międzynarodowego Festiwalu Literatury Apostrof (2017), Międzynarodowego Festiwalu Kryminału (2018, 2020), Festiwalu Góry Literatury (2018, 2021).

Nina Igielska (ur. w 1983 r.) – autorka opowiadań. Mieszka w Hamburgu. Laureatka wielu konkursów literackich, m.in. organizowanych w ramach Festiwalu Góry Literatury (2017, 2018), Międzynarodowego Festiwalu Kryminału (2016, 2017, 2018), gdańskiego festiwalu Afera Kryminalna (2016) oraz konkursu na powieść Literacki Debiut Roku (2014). Jej opowiadania ukazały się m.in. w antologiach: Lukrecja z Kamiennej Grobli (2017) i Droga, granica, chleb (2018).

Jarosław Jakubowski (ur. w 1974 r. w Bydgoszczy) – poeta, prozaik, dramatopisarz, publicysta. Laureat konkursów na Bydgoską Książkę Roku „Strzała Łuczniczki” (2008, 2010, 2015, 2016 , 2021) oraz nagrody za scenariusz oryginalny spektaklu telewizyjnego na Festiwalu Dwa Teatry Sopot 2019 (za Generała i Znaki). Zwycięzca XI Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych „Raport” (2011) i Ogólnopolskiego Konkursu Dramaturgicznego „Metafory Rzeczywistości” (2012). Nominowany do Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego Orfeusz za tom Wzruszenia (2018). Mieszka w Koronowie. Jego dramaty: Buława, Człowiek, który nie umiał odejść, Człowiek z lodu, Generał, Głową w dół, Koncert na rożek, bęben i violę, Królestwo, Licheń Story, Magik, Nieodwołalne, Wieczny kwiecień, Witaj Barabaszu, Wszyscy święci, Zgon w pałacu biskupim, Znaki i Życie, zostały zrealizowane przez Teatr Telewizji, Teatr Polskiego Radia i Teatr IMKA. Wydał zbiory wierszy: Wada wymowy (1996), Kamyki (1998), Marta (2001), Wyznania ulicznego sprzedawcy owoców (2003), Wszyscy obecni (2006), Pseudo (2007), Ojcostych (2007), Flow (2012), Święta woda (2012), Światło w lesie (2015), Wzruszenia (2017), Bardzo długa zima (FORMA 2021); zbiory opowiadań: Slajdy (2009), Oczy pełne strachu (2014), Ciemna Dolina (FORMA 2021); powieści: Cyryl, dlaczego to zrobiłeś? (2012), Rzeka zbrodni (2015), Hejter (2020), Wojna (FORMA 2020) oraz zbiory dramatów: Generał i inne dramaty polityczne (2014), Prawda i inne dramaty (2017), Czerwony autobus. Didaskalia (2020), Witaj Barabaszu. Nowe dramaty (2020). Jego opowiadanie znalazło się w antologii współczesnych polski opowiadań: 2020 (FORMA 2020).

Krystian Janik (ur. w 1989 r.) – prozaik, felietonista, dziennikarz. Autor kryminału historycznego Pomsta. Opowieść z dziejów miasta Tarnowa (2018), powieści Tu nie ma nic (2022), a także podszytych grozą opowiadań kryminalnych. W antologii The Best of Histeria (2020) znalazło się opowiadanie Kaźń, będące prequelem Pomsty.

Margota Kott – autorka opowiadań, recenzentka thrillerów i kryminałów na portalu „Zbrodnia w Bibliotece”. Wyróżniona w ramach konkursu literackiego o Pióro Metatrona na Festiwalu Gier i Fantastyki Copernicon (2018). Laureatka konkursów literackich: Stało się na ulicy Podmurnej (2018), Kryminał na 100-lecie AGH (2019), Stulecie polskiego kryminału (2019), Tamtej nocy w Złotowie (2020). Zwyciężczyni konkursu Nowa legenda toruńska (2019). Mieszka w Toruniu. Publikowała m.in. w antologiach: Kreatywne pisanie. 12 debiutów (2018), Wolność. Kocham i rozumiem (2018) Między pragnieniem a rozwagą (2019), Lęk nasz powszedni (2021). Wydała poradnik Kompendium wiedzy dla autorów kryminałów (2021) oraz powieści kryminalne: Morderstwo w Pradze (2022) i Kolor miłości i krwi (2022).

Jerzy A. Kozłowski (ur. w 1986 r.) – autor opowiadań, copywriter i content writer. Mieszka w Brzegu. Publikował w magazynach: „Science Fiction Fantasy i Horror”, „Alfred Hitchcock poleca”, „Opowieści”, „Magazyn Fantastyczny”, „Creatio Fantastica”, „Qfant”, „Grabarz Polski”, „Fahrenheit”, a także w antologii City 1 (FORMA 2009).

Kazimierz Kyrcz Jr (ur. w 1970 r.) – prozaik, redaktor, publicysta. Mieszka w Krakowie. Tłumaczony na angielski, niemiecki, rosyjski, czeski i słowacki. Na podstawie opowiadania napisanego z Łukaszem Śmiglem powstał film Head to Love wyreżyserowany przez Vana Kassabiana. Jego opowiadania znalazły się w licznych antologiach, m.in.: City 1 (FORMA 2009), City 2 (FORMA 2011), City 3 (FORMA 2016), 2017 (FORMA 2017), City 4 (FORMA 2018), Tarnowskie Góry kryminalnie (2021), Tarnowskie Góry fantastycznie 3 (2021) i Iron Tales. Blood Brothers (2021). Współautor zbiorów opowiadań: Piknik w piekle (2004), Horrorarium (2006), Twarze szatana (2009), Chory, chorszy, trup (2011), Lek na lęk (2011), Groźby (2021) oraz powieści: Siedlisko (2009), Koszmar na miarę (2010), Efemeryda (2011), Wojna świrów (2014). Autor zbiorów opowiadań: Femme fatale (FORMA 2015), Okruchy mroku (2017); powieści: Podwójna pętla (2013, 2022) oraz cyklu powieściowego, w skład którego wchodzą: Dziewczyny, które miał na myśli (2017), Chłopcy, których kochano za mocno (2020), Kobiety, które nienawidzą (2020) i Mężczyźni w potrzasku (2020).

Joanna Łańcucka (ur. w 1978 r.) – malarka, autorka opowiadań, krótkich form komiksowych oraz ilustracji i grafik okładkowych. Mieszka w Warszawie. Publikowała w „OkoLicy strachu”. Wydała powieść Stara Słaboniowa i Spiekładuchy (2016). Współautorka (wraz z Joanną Mueller) książki poetycko-graficznej Waruj (2019).

Kornel Mikołajczyk (ur. w 1991 r.) – prozaik, tłumacz, redaktor. Mieszka w Łodzi. Publikował w „Creatio Fantastica”, „Ex Fabula”, „Fahrenheit”, „Grabarzu Polskim”, „Horrorze Online”, „Magazynie Histeria”, „Niedobrych Literkach”, „Szortalu”, „Via Appia”, „Bizarro Central”, a także w licznych antologiach, m.in.: Horyzonty Wyobraźni (2011), Toystories (2014), Hardboiled (2015), Wolsung 2 (2015), Bizarro dla zaawansowanych (2015), Zapomniane historie (2016), City 3 (FORMA 2016), City 4 (FORMA 2018), Fantazmaty (2019), W cieniu Bangor (2020). Wydał zbiór nowel Deus Ex Machina. Człowiek, który zniknął (2020).

Anna Musiałowicz (ur. w 1982 r.) – redaktorka, korektorka i autorka; współtwórczyni projektu Anushka&Betushka, zajmującego się malowaniem obrazów na odzieży. Mieszka w Ostrowie Wielkopolskim. Publikowała m.in. w magazynach „Histeria”, „Brama”, „Czerwony Karzeł”, „Okolica Strachu”, „Szortal”, „Howard”; antologiach: Halloween w stu słowach (2016), Tabu (2017), Słowiańskie koszmary (2017), Maszyna (2017), Gorefikacje III (2018), Mroczne dziedzictwo (2018), Licho nie śpi (2019), W cieniu Bangor (2020), Zabawki (2020), #Scary100Challenge (2020), Iron Tales. Blood Brothers (2021) oraz podręcznikach RPG. Wydała powieści: Diabeł zza okna (2020; nominacja do nagrody „Książka Roku 2020” w plebiscycie portalu lubimyczytac.pl) i Kuklany las (2021).

Dariusz Muszer (ur. w 1959 r.) – poeta, prozaik i tłumacz. Mieszka w Hanowerze. Laureat Nagrody Związku Niemieckich Pisarzy „Das neue Buch in Niedersachsen und Bremen” za powieść Die Freiheit riecht nach Vanille (1999). Opublikował m.in. tomy wierszy: Zatrzymane wersy (1987), Pestki i ogryzki (1989), Die Geliebten aus R. und andere Gedichte (1990), Panna Franciszka, pomylony akordeon i inne wiersze (1995), Księga zielonej kamizelki (1996), Jestem chłop (2004), Wszyscy moi nieznajomi (2004), Zapomniany strajk (2012), Wiersze poniemieckie (FORMA 2019), Dzieci krótszej nogi Syzyfa (FORMA 2021); haiku: Księga ramion deszczu (FORMA 2020); powieści: Die Freiheit riecht nach Vanille (1999, wydanie polskie: Wolność pachnie wanilią – FORMA 2008), Der Echsenmann (2001), Niebieski (FORMA 2006), Gottes Homepage (2007, wydanie polskie: Homepage Boga – FORMA 2013), Lummick (2009) i Schädelfeld (2015, wydanie polskie: Pole Czaszek – FORMA 2017); zbiór opowiadań: Człowiek z kowadłem (FORMA 2019); zbiór baśni: Baśnie norweskie (FLiHB / FORMA 2018), Baśnie norweskie. Tom 2 (FLiHB / FORMA 2021) oraz bajkę: Córka męża i córka żony (FORMA 2020). Jego opowiadania znalazły się w antologiach FORMY: 2008 (FORMA 2008), City 1 (FORMA 2009), 2011 (FORMA 2011), 2014 (FORMA 2014), City 3 (FORMA 2016), 2017 (FORMA 2017), City 4 (FORMA 2018) i 2020 (FORMA 2020). Na www FORMY prowadzi blog „123. HANNOVER Dariusza Muszera” – http://www.wforma.eu//123-hannover-dariusza-muszera.html.

Ksenia Olkusz – historyk, teoretyk i krytyk literatury. Mieszka we Wrocławiu. Prezes Fundacji Ośrodek Badawczy Facta Ficta, redaktor naczelna czasopisma naukowego „Facta Ficta Journal of Theory, Narrative & Media”. Autorka książek: Materializm kontra ezoteryka. Drugie pokolenie pozytywistów wobec „spraw nie z tego świata” (2007), Współczesność w zwierciadle horroru. O najnowszej polskiej fantastyce grozy (2017) i Narracje zombiecentryczne. Literatura – Teoria – Antropologia (2019) oraz wielu publikacji w czasopismach i monografiach zbiorowych. Autorka m.in. haseł „romans paranormalny” i „literatura bizarro” opublikowanych na łamach „Zagadnień Rodzajów Literackich”. Redaktor kilku tomów monograficznych, m.in.: Zombie w kulturze, Światy grozy, 50 twarzy popkultury, Narracje fantastyczne, Rejestry kultury.

Tadeusz Oszubski (ur. w 1958 r.) – prozaik, poeta, publicysta. Mieszka w Bydgoszczy. Współautor zbioru reportaży Niewyjaśnione zjawiska w Polsce (2013) nominowanego do nagrody dziennikarskiej Grand Press 2003. Powieść Sfora (1992) nominowano do Nagrody im. Janusza A. Zajdla, książkę Drapieżnik (1999) nagrodzono w II Ogólnopolskim Konkursie na Polską Powieść Współczesną. Laureat wielu konkursów literackich, stypendysta Prezydenta Miasta Bydgoszczy oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Kilkadziesiąt opowiadań Oszubskiego ukazało się w antologiach i prasie literackiej, m.in. we „Frazie” i „Nowej Fantastyce”. Wydał tom poetycki: Zostawiliśmy skrzydła w szatni (1984); zbiory opowiadań: Drapieżnik (1999), Łzy Goplany (2016), Miasto (2018), ZakoHanna (2019), Legenda Panien Wodnych (2019), powieści, m.in.: Sfora (1992, 2021), Mesjasz (1993), Twierdza nienawiści (1997), Miłość (2015), Bydgostia (2017), Młode (2017) oraz książki popularyzatorskie: Tajemnicze istoty (2004), Tajemnice świata (2005), Zahady z żisze zwirzat (2006), Tajemnicze artefakty (2016), Mysterious Artifacts (2020), Mysterious stories (2021).

Maja Podolska (ur. w 1971 r.) – autorka opowiadań. Mieszka w Wielkiej Brytanii. Laureatka konkursu Międzynarodowego Festiwalu Kryminału we Wrocławiu (2020). Publikowała w antologiach: Rubieże rzeczywistości cz. 1 (2019), Rubieże rzeczywistości cz. 2 (2020) i Rubieże Rzeczywistości cz. 3 (2021).

Anna Szczęsna (ur. w 1981 r.) – autorka powieści obyczajowych i opowiadań grozy. Mieszka w Toruniu. Wydała powieści: Smutek Gabi (2014), Jutro pachnie cynamonem (2015), Gang różowych kapeluszy (2016), Myśl do przytulania (2017), Trzykrotka (2018), Testerka szczęścia (2019), Iskierka nadziei (2019), Szepty drewnianych papug (2020), Krokodyl w doniczce (2020), Sztuka dawania prezentów (2020), Dziewczyna, która patrzyła w słońce (2021), Dziewczyna z wiatrem we włosach (2021) i Gwiazdka z brokatem (2021). Jej opowiadania znalazły się w antologiach: City 1 (FORMA 2009), City 3 (FORMA 2016) i City 4 (FORMA 2018).

Katarzyna Szewczyk (ur. w 1984 r.) – mieszka w Koszalinie. Felietonistka, recenzentka, współautorka opowiadań napisanych z Jackiem Skowrońskim. Wspólne teksty ukazały się w czasopismach, m.in. w: „Qfant”, „Lśnienie”, „Science Fiction Fantasy i Horror”, „Coś na progu”. Opowiadania zostały zebrane w zbiorach Toast za Temidę (2012) oraz Maski (2013). Jej samodzielne publikacje ukazały się w antologii Halloween po polsku (2011) oraz na stronie „Niedobre Literki”.

Maciej Szymczak (ur. w 1980 r.) – filozof, promotor słowiańskiego horroru, redaktor, pomysłodawca wielu antologii. Publikował w magazynach „Howard”, „Histeria”, „Czerwony Karzeł” i „Szortal na Wynos”. Jego opowiadania ukazały się m.in. w antologiach: Szlakiem Odmieńców (2014), Lustra Zbrodni (2015), Krwawnik 2 (2016), Tabu (2017), Słowiańskie koszmary (2017), Licho nie śpi (2018), Gorefikacje III (2018) i Słowiański horror (2019). Autor zbiorów opowiadań: Sinobrody i inne opowiadania (2018), Seryjni.pl (2021) i powieści Ostatni Berserk (2021).

Flora Woźnica (ur. w 1995 r.) – recenzentka, psycholog, autorka opowiadań i laureatka konkursów literackich. Mieszka we Wrocławiu. Publikowała m.in. w antologiach: Szlakiem odmieńców (2015), Lustra zbrodni (2015), Halloween w stu słowach (2016), Tabu (2017), Słowiańskie Koszmary (2017), Maszyna (2017), City 4 (FORMA 2018), Po drugiej stronie światła (2018), Licho nie śpi (2019), Mroczne dziedzictwo (2019), W cieniu Bangor (2020), Zabawki (2020), Sny umarłych. Polski rocznik weird fiction 2020. Tom 2 (2020), Obscura 2. Antologia horroru (2021) i Iron Tales: Blood Brothers (2021).

Zeter Zelke (ur. w 1984 r.) – autorka opowiadań. Mieszka w Łodzi. Publikowała w „Niedobrych Literkach”, „Qfancie”, a także w antologiach: Bizarro Bazar (2013), Bizarro dla Zaawansowanych (2015), Infections (2015), City 3 (FORMA 2016), City 4 (FORMA 2018), Licho nie śpi (2018) i Tarnowskie Góry fantastycznie 3 (2021).

Marek Zychla (ur. w 1988 r.) – prozaik. Mieszka w Callan (Irlandia). Publikował w magazynach: „Brama”, „Histeria” i „Silmaris”. Jego opowiadania znalazły się w kilkudziesięciu antologiach, m.in. w: Teorie spisków (2013), Człowiekiem jestem (2013), Toystories (2014), Hardboiled (2015), Pokłosie (2015), City 3 (FORMA 2016), City 4 (FORMA 2018), Maszyna (2017) i W cieniu Bangor (2020). Autor zbioru opowiadań Przeczywistość (2017) oraz powieści: Wi@rus (2018), Sitko (2019), Scheda Gigantów (2019), Kopiec Nimf (2020), Ior (2020) i Przesmyk (2020).

w serii city ukazały się:

„City 1”, „City 2”, „City 3”, „City 4” , „City 5” – antologie polskich opowiadań grozy

Robert Cichowlas „Wylęgarnia”

Krzysztof T. Dąbrowski „Anomalia”

Łukasz Drobnik „Nocturine. Cunninghamella”

Paweł Jakubowski „Ty”

Dawid Kain „Prawy, lewy, złamany”

Kazimierz Kyrcz Jr „Femme fatale”

Krzysztof Maciejewski „Album”

Krzysztof Wasilonek „Lost Angels”