Copyright © Jarosław Błahy, 2021

Copyright © Wydawnictwo FORMA, 2021

zdjęcie autora i grafiki w książce: Katarzyna Tchórz

obraz na okładce: Katarzyna Tchórz, Kybele II, technika mieszana na papierze, 40 x 30 cm, 2020 r.

redakcja i korekta: Anna Nowakowska

projekt graficzny serii, projekt okładki, skład, łamanie: Paweł Nowakowski

konwersja e-booka: Paweł Majowski (pb.majowski@gmail.com)

ISBN 978-83-66759-26-8 (wydanie pierwsze, papier)

ISBN 978-83-66759-27-5 (wydanie drugie, e-book ePub i mobi)

WYDAWNICTWO FORMA

71-219 Szczecin-Bezrzecze, ul. Nowowiejska 63

www.wforma.eu, e-mail: forma.sc@pro.onet.pl

„Człowiek jest upadłym Demonem”.

Guido Ceronetti, Milczenie ciała

„Najlepszy rozwój to samorozwój”.

Władysław Tatarkiewicz

Atak duszności

Proces wyżerania ego trwa latami. Archeologia wybijania dziur kilofem w murze płaczu oraz ścianie snu, kucia i dobijania się do istoty zagadnienia, turbulencja wiru, górnicze fedrowanie w strachu, lęku i trującym pyle, gorszym niż smog, przynajmniej bardziej szkodliwym. Pozostanie w ustach posmak toksycznego dymu, gdzieś na końcu języczka uvula, na skraju podniebienia miękkiego, tam już nie dociera iskrzenie malarstwa użytkowego. Podobnie jak progres wypalania bezsensownych akt, selektywne traktowanie sztuki i ksiąg (odrzut i odstrzał zbędnych „artystów” i „poetów”), by poznać prawdziwą naturę konsekracji, konwersji (dysocjacji) czy projekcji biologicznej. To jest tak, jakby wbić się pazurami pod korę drzewa, aż do żywicy, po czym pić, ssać, obracać językiem róg obfitości, szarpać zębami włókna tętnic, obierać żyły z liści i igliwia niczym kozioł w szale przewodu pokarmowego, obłędzie łańcucha cyklu faz księżyca. Rewelacyjny brak jaźni przy zachowanej zasadzie momentu pędu. Melanie Klein uważała, że ego istnieje od momentu narodzin człowieka i już od samego początku jest zdolne do działania. Przykładem wyrazu takiego działania jest poszukiwanie pierwotnego obiektu – piersi. Jacques Lacan umieszcza moment rozwoju „ja” w fazie lustra – etapie rozwoju, w którym następuje utożsamienie pierwotnie niezintegrowanego zespołu części z idealnym obrazem, jaki dziecko widzi w lustrze. Jest to zarazem moment pierwszego złudzenia co do własnej natury. Stąd w koncepcji Lacana wszelkie przekonania osoby na własny temat są li tylko złudzeniem. Faza lustra jest momentem fundacji rejestru wyobrażeniowego. Nie jesteśmy oddzielnymi podmiotami, wypełniamy tylko wszechświat różnorodną formą fizyczną. Poczuć byt mówiony. Nie zaprzątać sobie łba bytem mówiącym. Wtedy uruchomimy krwiobieg.

Zasady Sigmunda Freuda formułują, co następuje: Nie należy jednak popełniać błędu utożsamiając „ego” ze „świadomością”. Nie wszystkie obszary ego są świadome. Według definicji Carla Gustava Junga, ego koncentruje większość treści świadomości, jednakże znaczna jego część pozostaje nieświadoma. Ego to złudzenie stworzone przez społeczeństwo, religię i kulturę w celu fałszywej identyfikacji. Podstawą formowania się ego jest utożsamianie się z czymś (narzucone maski tożsamości), które podtrzymuje zniewolenie i iluzoryczną fałszywą identyfikację, albowiem poznanie prawdziwej natury usuwa ego. Całe życie jesteś całkowicie szalony, ponieważ myślisz, że istniejesz ‘ty’ i ‘inni’. Starasz się wyróżnić z tłumu, ale w rzeczywistości nie ma ani ‘ciebie’, ani ‘innych’. ‘Brak jaźni’ znaczy, że ‘ja’ nie jest oddzielnym podmiotem. Kiedy ‘ja’ nie jestem oddzielnym podmiotem, wtedy wypełniam cały wszechświat. To, że wypełniam cały wszechświat, jest tym, co mam na myśli mówiąc: wszystkie rzeczy są prawdziwą formą, powiada Kōdō Sawaki, jeden z najważniejszych nauczycieli japońskiego buddyzmu Zen XX wieku.

Punkt wyjścia, czyli kadencja dochodzenia do brzegu przepaści

Nigdy nie należałem do harcerstwa ani nie byłem żołnierzem pierdolonej armii, to znaczy nie byłem mordercą, który jest usprawiedliwiony. Wychowały mnie ulice Niebuszewa, stąd znam cichociemnych handlarzy śmiercią, z którymi czasem pracuję za ciężkie pieniądze, pomagając im napierdalać takich, jak wy. Znam, kogo znam. Doskonale zdaję sobie sprawę, iż nie są to ludzie święci ani czyści, ani też cisi. Ale przynajmniej życie w pudle nauczyło ich lojalności, okrucieństwa i więziennego honoru. Prawdziwych „przyjaciół” zliczyłbym na palcach lewej dłoni, gdybym wcześniej nie poobcinał ich sobie nożem myśliwskim pod patronatem i auspicjami Księżniczki Świtu. Większość z nich bowiem li tylko uważa się za takowych, mając łby i gęby pełne pustych, psychoterapeutycznych frazesów w stylu mistrza wstrząśniętego, wymieszanego hochsztaplera i oszusta Osho. Większość z nich zatańczyłaby na mym grobie z radością. A ja? Skoro nie żyję, to zapewne też nie umieram. Przeważnie jestem niczym. Wobec tego zerżnę z odbytnicy na ich katafalki sztywną, twardą kiełbasę przepełnioną pierwiastkami kałowymi. Na ich pogrzebach wprowadzę w głąb glinianej ziemi gazrurki z wyziewami siarkowodoru. Tak będzie wyglądało moje podziękowanie. Miłości, odkąd pamiętam, spluwam w twarz, prosto między oczy. Torsje zachwytu. Swoje lewe oko wydłubałem całkiem niedawno nożyczkami do paznokci. W miejscu oczodołu spoczywa teraz aksamitna, czarna powłoka. Uczyniłem tak, gdyż tryskał mi spod powiek spirytus salicylowy, jak psom i krowom spuszczają spomiędzy długich rzęs łańcuchy. Uwalniają je. To moja zemsta. Prawą rękę obmywam wodą utlenioną, po czym biorę prysznic z kwasu solnego. Pompę ssąco-tłoczącą przerżnąłem na pół piłą tarczową, która funkcjonuje dzięki silnikowi spalinowemu, posiadam ją, ponieważ odziedziczyłem w spadku z zakładu stolarskiego nieżyjącego dawno dziadka ze strony Alzheimera matki. Wiem, jak zatkać sobie dwie zastępcze tętnice w lewej komorze serca. Za mało mam krwi.

Odkąd pamiętam, drażniło, irytowało, wkurwiało mnie nadmierne, natrętne, namolne lewactwo i tożsame z nim, upierdliwe prawactwo. W obliczu walki, wręcz wojny o prawa kobiet do zalegalizowanej aborcji, suwerenności w podejmowaniu decyzji, które dotyczą własnego ciała, macicy, pochwy, układu żeńskiego krążenia, co poniektórzy dezyderaci muszą wtrącić swoje cztery litery. Wynika to z potrzeby posiedzenia na kiblu w rytmie biegunki mózgowia. Mniejsza w tym momencie o poglądy purpurowych z wściekłości biskupów, których opinię należałoby posiadać w najgłębszych czeluściach odbytu, ze względu chociażby na celibat, obowiązujący w katolicyzmie, ponieważ ksiądz ma penisa li tylko na wszelki wypadek, o oddawaniu moczu nie wspomnę, ponieważ dojrzałość do kremacji w pewnym aspekcie egzystencji wymagała ode mnie skutecznego aktu apostazji. Otóż niegdyś, w trakcie odpłyniętej pracy nauczyciela polonisty w publicznym liceum ogólnokształcącym, otrzymałem w pakiecie bonus, w postaci bełkoczącego gówniarza, sepleniącego, jąkającego się typa o niewydarzonej wadzie wymowy, który zwykł był wypowiadać się nerwowo, wymiatając przy tym łbem niby Charles Manson. Kaziu był rozpieszczonym bękartem, ukochanym bachorem swojej mamusi, która pieszczotliwie nazywała syna „Kaziulkiem” podczas nader częstych wizyt u mnie, w trakcie długiej przerwy międzylekcyjnej, czyli w moim prywatnym wolnym czasie na kawę i papierosa, dalece wykraczając poza zakres spotkań z rodzicami. Fakt, iż pozwalałem sobie na te peregrynacje wciskania mi życia rodzinnego jakiegoś gówniaka, wynikał z tego, że zaufałem naiwnie jego cielęcej bezczelności, mało tego, postanowiłem roztoczyć nad nią skrzydełka opieki merytorycznej, stwierdziłem, jako rasowy belfer, że okażę pomoc w dydaktyce mówienia, metodyce pisania tudzież oczytania, albowiem delikwent sugerował głęboko osadzonymi węgielkami w oczodołach oraz malutkimi pieńkami przećpanego amfetaminą układu zębnego, ponadprzeciętną inteligencję eksperymentalną, zdradzał zainteresowanie muzyką ekstremum funkcji metalowej, a, co za tym idzie, Księciem Ciemności. Nawet nie spodziewałem się, jakiego rodzaju karalucha wyhoduję na własnym, że się tak wyrażę, łonie. Szczyl ów uważał mnie za swojego mentora, ojca duchowego, w późniejszym okresie, zaślepiony jego wazeliniarskimi komplementami, nawet pisałem recenzje płyt grup z pogranicza narodowo-socjalistycznego black metalu, w których to indywiduum przygrywało do nazistowskiego pulpeta na gitarze. Było to działanie ku pokrzepieniu serc. Sens ekspiacji pozostawał dla mnie nieznany, nie miałem świadomości, że miast wzniecać kryształ, doprowadzałem do zgnilizny, do korozji kadłuba, rdza objęła panowanie nad płomieniem, który jednak jeszcze się tlił. Kaziu okazał się zwykłym oszustem, złodziejem, który okradł moich kumpli, skrzywdził kobiety, manipulował nimi, niczym przywódca sekty, sam będąc kryptopedałem, który nie ma pojęcia o swojej seksualności. Dowodem na to były zdjęcia, jakie kiedyś ujrzałem, przedstawiające gnojka w damskiej bieliźnie, pończoszkach, fatałaszkach, z parówką na wierzchu, z miną kurwy, która robi buziaczka do selfie, z wibratorem w dupie, z odczynnikami masturbatora, onanisty, niezdolnego do aktu seksualnego z partnerką. Transpłciowość została mu podyktowana dzięki niezrozumieniu teorii Animy i Animusa Carla Gustava Junga, zarysowanej w eseju O naturze kobiety, wtedy odkrył w sobie dziwkę, pospolitą kurtyzanę, która analnie doprowadza się do rozkoszy, spuszcza się na dildo, po czym zlizuje swoją spermę niczym z gumowej lalki dla oziębłych, którym nie staje przy dziewczynie, podczas gdy wyobraźnia miała w pamięci napęczniałego, nabrzmiałego skurwysyna w gniewie, jaki niegdyś pozował dla betonowych fotografów na tle cmentarzy, grobowców, odwróconych krzyży, hycli z wężem w kieszeni, w typowo mrocznej scenerii dla idiotów. Jakby tego było mało, wysłuchałem nagranej na dyktafonie, oczywiście bez jego wiedzy, rozmowy z siedmioletnią córką jednej z kobiet Kaziulka, która miała posłużyć jako dowód w celu założenia mu Niebieskiej Karty. W trakcie tego krótkiego dialogu z zastraszoną dziewczynką, objawiła się kolejna cecha narcysty, a mianowicie epifania stuprocentowego, rasowego pedofila, który, sepleniąc, czyni podjazdy w kierunku odwłoku nieletniej, manipulując, ograbia ją z wnętrzności. Nikt tak się nie ślini, jak nasz Bartolini. Swoistym apogeum był sam fakt sposobu na życie, typ okradał dziewczyny z pieniędzy i biżuterii, niczym przysłowiowy Kalibabka, zresztą kreowany w słynnym serialu Tulipan („Słodka dręczycielko uwiedź mnie”) przez Jana Monczkę, nawiasem mówiąc, stryja byłej partnerki Kazia. Nie dość na tym, przecież sprawy toczą się, zakrawając, zahaczając o poglądy polityczne. Omówiliśmy już szereg wyszynków lewackich, ze sprawami LGBT+ włącznie, cytując zarzewie transwestytyzmu. Teraz kolej na wyzysk człowieka przez człowieka, wytrysk człowieka w człowieku w sensie prawackim, narodowym, neonazistowskim, otóż nasz Kaziulek, niby Maxi Kaz, który tylko jeden raz był orędownikiem idei Konfederacji, a za Boga postawił sobie pod napletkiem Krzysztofa Bosaka. Partia tego chłoptasia była jednym ze zwolenników zaostrzenia ustawy antyaborcyjnej. Wraz z Młodzieżą Wszechpolską (dla historyków nie jest tajemnicą, iż przedwojenni Wszechpolacy czasów Romana Dmowskiego i dziadka Romana Giertycha, stali się wzorcem dla doktora filozofii i szefa propagandy NSDAP Josepha Goebbelsa przy stworzeniu Hitlerjugend) i ONR-em maszerowała co roku 11 listopada z okazji odzyskania niepodległości, wysławiając rolę k.k. w kształtowaniu narodowego tępactwa, ksenofobii, rasizmu, antysemityzmu i inszej zarazy. Ciekaw jestem, jak by zareagowali Konfederaci, gdyby okazało się, że mają w swoich szeregach kretyna, który w stringach i pończoszkach kabaretkach wkłada sobie w odbyt wibrator, doprowadza się do orgazmu analnego na baterię, mając przy tym minę śledzia płynącego pod prąd? Przypomina mi się dylemat proboszcza z Gryfina, który onego czasu zaprosił do swojej plebanii dwie damy z agencji towarzyskiej na nocne zabawy i spekulacje. Polaków rozmowy zakończyły się wizytą księdza w szpitalu na nocnym dyżurze, otóż starszemu panu w sutannie, parówie w sukience, utknął wkręcony w czeluści odbytnicy wibrator, któremu padła bateria i nie można było go w żaden sposób wykręcić ani odkręcić. Wydobyć z kopalni odkrywkowej z górniczą precyzją z pomarszczonej dupy proboszcza. Konieczna była interwencja pogotowia. Dzień bez wazeliny oraz bez medycyny jest dniem straconym.

Istotne było zdarcie zasłony iluzji, zniszczenie hipokryzji, samo wyniszczenie ego, jedyny ratunek, by podjąć autonomię, bez pobudki z ręką w metalowym nocniku. Stawić się gotowym do wojny. Wyzwolić się, uwolnić od gnojówki upodlenia przez pizdowatą rozpadlinę zakłamania, od ugniatania w mackach cioty samooszustwa. Przyznać się do swoich słabych punktów, dzięki którym dajemy sobą manipulować, pozwalamy zdobywać nasze zaufanie, stajemy się pozbawieni instynktu samozachowawczego, znikamy, bez cech osobowości we Wrocławiu, odarci nawet z niepokoju metafizycznego, z pierwotnego lęku, bólu istnienia. Stanąć pod rękę z ukochaną, nie czuć strachu o przetrwanie, walki o lepsze jutro, ponieważ będzie to, co ma się stać, istnieje tylko potrzeba płynięcia zgodnie z rytmem fali absurdu. Dać się ponieść nieskończonemu strumieniowi żywego życia.

Zauważam pewną prawidłowość: mianowicie im bardziej ktoś występuje publicznie (klecha, polityk, rodzimowierca, satanista teistyczny, narodowiec, wszechpolak, wszechbosak) przeciwko homoseksualistom, tym mocniej jest niedookreślony pod względem własnej seksualności, ma problem z samookreśleniem, nie jest pewny swojej płci. Przy tym jest zatwardziałym, skostniałym mizoginem. Stąd płynie zdziwienie tudzież przerażenie zsynchronizowane z solidarnością jajników z postaciami „Kaziulków” w stringach oraz kabaretkach i z wibratorkiem w odbycie. Tak wygląda kryptogejoza.

nota biograficzna autora

Jarosław Błahy (ur. w 1966 r. w Szczecinie) – poeta, prozaik, eseista, instruktor teatralny. Mieszka w Szczecinie. Jest współautorem książek: Tożsamość kulturowa i pogranicza identyfikacji (2005), Kanon i obrzeża (2005), autorem eseju Literatura jako lustro. O projekcji i odbiciach fizjologicznych w twórczości Leo Lipskiego (FORMA 2009), zbioru opowiadań Rzeźnik z Niebuszewa (DK „13 Muz” / FORMA 2019) i powieści Zaklęty w szerszenim gnieździe (FORMA 2021). Jego opowiadania znalazły się w antologiach współczesnych polskich opowiadań: 2011 (FORMA 2011), 2017 (FORMA 2017) i 2020 (FORMA 2020). Był wokalistą grup punk rockowych: Zwolnienie Warunkowe i Zenon Reagan.

w serii kwadrat ukazały się:

„2008”, „2011”, „2014”, „2017”, „2020” – antologie współczesnych polskich opowiadań

Andrzej Ballo „Made in Roland”

Marcin Bałczewski „Eva Morales de Nacho Lima”, „Malone”

Waldemar Bawołek „To co obok”

Kostia Berezin (Paweł Laufer) „Buty Mesjasza”

Jacek Bielawa „Kościelec”

Jarosław Błahy „Rzeźnik z Niebuszewa”, „Zaklęty w szerszenim gnieździe”

Dariusz Bitner „Książka”

Roman Ciepliński „Diabelski młyn” , „Ukryte myśli” , „Życie zastępcze”

Tomasz Dalasiński „Nieopowiadania”

Jerzy Franczak „Święto odległości”

Krzysztof Gedroyć „Przygody K”

Andrzej Grodecki „Iluzje”

Brygida Helbig „Anioły i świnie. W Berlinie!!”, „Enerdowce i inne ludzie”

Lech M. Jakób „Ciemna materia”

Jarosław Jakubowski „Ciemna Dolina”, „Wojna”

Bogusław Kierc „Bazgroły dla składacza modeli latających”

Wojciech Klęczar „Wielopole”

Bogusława Latawiec „Ciemnia”

Ryszard Lenc „Chimera”

Artur Daniel Liskowacki „Capcarap”, „Eine kleine”, „Mariasz”, „Skerco”, „Spowiadania i wypowieści”

Miłka O. Malzahn „Fronasz”, „Kosmos w Ritzu“

Agnieszka Masłowiecka „Pyszne ciało”, „Splątanie”

Jarosław Maślanek „Ferma ciał”

Dariusz Muszer „Homepage Boga”, „Niebieski”, „Wolność pachnie wanilią”

Krzysztof Niewrzęda „Czas przeprowadzki”, „Poszukiwanie całości”, „Second life”, „Wariant do sprawdzenia”, „Zamęt”

Ewa Elżbieta Nowakowska „Apero na moście”

Cezary Nowakowski, Jakub Nowakowski „Błogosławieni”

Paweł Orzeł „Arkusz [^pi^gmalion]”, „Nic a nic”, „Ostatnie myśli (sen nie przyjdzie)”

Paweł Przywara „Ricochette”, „Zgrzewka Pandory”

Krystyna Sakowicz „Księga ocalonych snów”, „Praobrazy”

Alan Sasinowski „Pełna kontrola”, „Rupieć”, „Szczery facet”

Grzegorz Strumyk „Kra”, „Nierozpoznani”, „Wyjście”

Łukasz Suskiewicz „Egri bikaver”, „Mikroelementy”, „Zależności”

Leszek Szaruga „Dane elementarne”, „Podróż mego życia”, „Zdjęcie”

Izabela Szolc „Śmierć w hotelu Haffner”

Łukasz Szopa „Kawa w samo południe”

Michał Trusewicz „Przednówki”

Andrzej Turczyński „Bruliony Starej Ziemi”, „Brzemię”, „Koncert muzyki dawnej”, „Zgorszenie”, „Żywioły”

Anatol Ulman „Cigi de Montbazon i Robalium Platona”

Emilia Walczak „Hey, Jude!”

Miłosz Waligórski „Kto to widział”

Henryk Waniek „Miasto niebieskich tramwajów”

Maciej Wasilewski „Jednodniowy spacer po dwudziestu kilku głowach”, „Rozmowy młodej Polski w latach dwa tysiące coś tam dwa tysiące coś”

Bartosz Wójcik „Christiania. Historie z tamtej strony dobra”

Grzegorz Wróblewski „Nowa Kolonia”

Maciej Wróblewski „Historie Jakuba Blottona z widokiem na Toruń”

Tadeusz Zubiński „Rzymska wojna”