Karolina Krasny, Love song, Kraków 2024

Copyright © by the Author, 2024
Copyright © for this edition by Wydawnictwo Ha!art, 2024

Redakcja serii • Piotr Marecki

Redaktor inicjujący • Robert Rybicki

Redaktorka prowadząca • Aleksandra Małecka

Redakcja • Dawid Kujawa

Korekta • Weronika Klimowicz-Kozłowska

Projekt okładki • Bolesław Chromry

Projekt typograficzny, skład i łamanie • By Mouse • www.bymouse.pl

Wydanie I

ISBN 978-83-67713-46-7

544. publikacja wydawnictwa

Wydawnictwo Ha!art
ul. Konarskiego 35/8, 30-049 Kraków
tel. 795 124 207
wydawnictwo@ha.art.pl
www.ha.art.pl

FB Wydawnictwo Ha!art

INST @wydawnictwohaart

TW @wydhaart

Konwersja: eLitera s.c.

Seria prozatorska pod redakcją Piotra Mareckiego

Jerzy Franczak, Trzy historye

Sławomir Shuty, Bełkot

Łukasz Orbitowski, Szeroki, głęboki, wymalować wszystko

Piotr Cegiełka, Sandacz w bursztynie

Sławomir Shuty, Cukier w normie

Michał Palmowski, Przygody Hiszpana Dete

Michał Witkowski, Lubiewo

Marta Dzido, Małż

Marian Pankowski, Rudolf

Maciek Miller, Pozytywni

Ewa Schilling, Głupiec

Adam Wiedemann, Sceny łóżkowe

Jan Dzban, Dentro

Piotr Szulkin, Socjopatia

Marian Pankowski, Bal wdów i wdowców

Jerzy Nasierowski, Zbrodnia i...

Piotr Czerski, Ojciec odchodzi

Maciek Miller, Zakręt hipokampa

Łukasz Orbitowski, Horror Show

Joanna Pawluśkiewicz, Pani na domkach

Joanna Wilengowska, Zęby

Marta Dzido, Ślad po mamie

Jan Krasnowolski, Klatka

Marian Pankowski, Pątnicy z Macierzyzny

Hubert Klimko-Dobrzaniecki, Raz. Dwa. Trzy

Michał Zygmunt, New Romantic

Joanna Pawluśkiewicz, Telenowela

Jerzy Franczak, Przymierzalnia

Wojciech Bruszewski, Fotograf

Krzysztof Niemczyk, Kurtyzana i pisklęta

Sylwia Chutnik, Kieszonkowy atlas kobiet

Juliusz Strachota, Cień pod blokiem Mirona Białoszewskiego

Natalia Rolleczek, Drewniany różaniec

Marian Pankowski, Niewola i dola
Adama Poremby

Maciek Miller, Cockring

Dominika Ożarowska, Nie uderzy żaden piorun

Ewa Schilling, Codzienność

Marian Pankowski, Tratwa nas czeka

Piotr Szulkin, Epikryza

Jerzy Franczak, NN

Sławomir Shuty, Jaszczur

Darek Foks, Kebab Meister

Tomasz Pułka, Vida Local

Ziemowit Szczerek, Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian

Wojciech Bruszewski, Big Dick. Fikcja dokumentalna

Jan Krasnowolski,Afrykańska elektronika

Daniel Kot, Kierunkowy 22

Marian Pankowski, Nastka, śmiej się!
Opowiadania

Sławomir Shuty, Dziewięćdziesiąte

Łukasz Orbitowski, Horror Show [wyd. II popr.]

Joanna Dziwak, Gry losowe

Søren Gauger, Nie to / nie tamto

Maciej Bobula, Katarzyna Gondek, Adam Miklasz, Aleksander Przybylski, Michał Zantman, Bękarty Wołgi. Klechdy miejskie

Ziemowit Szczerek, Siódemka

Juliusz Strachota, Relaks amerykański

Flash fiction. Antologia

Dariusz Orszulewski, Zjednoczone Siły Królestwa Utopii

Stanisław Czycz, Nie wierz nikomu.
Baza

Konrad Janczura, Przemytnicy

Maciej Piotr Prus, Przyducha

Marta Dzido, Frajda

Olga Hund, Psy ras drobnych

Juliusz Strachota, Turysta polski w ZSRR

Jakub Michalczenia, Gigusie

Anna Mazurek, Dziwka

Natalka Suszczyńska, Dropie

Antonina Kardaś, Czernucha

Aleksandra Wstecz, Kwiaty rozłączki

Jarek Skurzyński, Zrolowany wrześniowy Vogue

Zenon Sakson, Zaczarowany uber

Sławomir Shuty, Historie o ludziach z wolnego wybiegu. Pasty i skity

Maciej Topolski, Niż

Jakub Michalczenia, Korszakowo [wyd. II popr. i uzupeł.]

Maciej Piotr Prus, Wyspa i inni ludzie

Jan Dzban, Dentro De Luxe

Anna Sudoł, Projekt

Sławomir Shuty, Bełkot [wyd. II popr.]

Jaga Słowińska, Czarnolas

Sławomir Shuty, Cukier w normie [wyd. III popr.]

Sławomir Shuty, Nowy wspaniały smak

Marian Pilot, Dzikie mieso

Soren Gauger, Imitacja życia

Mateusz Górniak, Trash Story

Gaba Krzyżanowska, Jedna czwarta wróbla

Marta Kozłowska, Berdyczów

Z. Szczerek, Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian [wyd. II]

M. Pilot, Zakaz zwałki

M. Czub, Objawienie Bogini-Świni

A. Kaczanowski, Ze Słowackiego

J. Bliźniak, Dźwięki z Ha’Tun

N. Suszczyńska, Chipsy dla gości

J. Słowińska, Siostro

K. Krasny, Love song

[Ta książka mogłaby być o kimś innym, a poradziłabym ci to samo: narysuj ją jako szlaczek, który każdy z nas wałkował do momentu, aż nauczył się słów i nazywania rzeczy. Rozbicie jej na fale, kropki i zawijasy umożliwi ci stworzenie własnego alfabetu, który opisze najdalsze, niedostępne dla języka wspomnienia. Na pewno wiesz, jak to zrobić. Pomyśl o dniu, w którym wszystko było niebieskie. Albo o tym, w którym mokra trawa pogłaskała ci stopę. Pamiętasz? Pragnąłeś jedynie o tym krzyczeć, ale żadne słowa nie przychodziły ci do głowy. I nie chodziło o fakty, bo akurat fakty były proste. Wycałowano ci szyję w ciepły dzień. Ściągnęłaś buty i wspięłaś się na drzewo. Jęknąłeś, kiedy rysowano na tobie kółka. Piłaś kawę i paliłaś trawę. Nie było czasu na płacz i trawienie. Pragnąłeś jedynie o tym krzyczeć, ale jak? Skoro słowa były o niczym, skoro darłeś się o czymś pięknym, skoro byłeś już bardzo daleko.]

I
Ptaki

dachowanie

(pokrewne: szyja w zamku; rumień; rumieniec)

Spoglądał na chodnikowe płyty, nadeptując tylko na łączenia. Będąc dzieckiem, chodników bał się bardziej od piekła, bo „ziemia to lawa”, a inni są szybcy. Sprytniejsi. Na porannych mszach może i było „królestwo niebieskie jest tu” i tak dalej, ale w królestwie niebieskim nie byłoby ani lawy, ani chodników z fugami, a przecież widział, po czym chodzi. Jego krok był tak głośny, że obudzili się wszyscy posiadacze ciał, zjadani przez larwy i czas. Był w połowie drogi, kiedy szara błyskawica przedzieliła niebo na pół.

Psy przystanęły. Właściciele odpięli im smyczki, podnieśli zwierzęta na wysokość serca i ścisnęli, jakby były dziećmi. Na chuj komu zwierzę kaleka, pomyślał mężczyzna, będąc już obok przystanku. Spadł deszcz, on zapalił.

Zaciągając się, odłożył wzrok na starszej pani. Bo była ładna, ale nie wiedział czemu. Tłoczyła się pod przystankiem z resztą ludzi, którzy z kolei byli brzydcy i napierali na nią z trzech stron. Rozpychali się łokciami, używając siły, a to w kobiecie rodziło coś, co nie mieściło się pod skąpą blachą, robiła się zmęczona i biała.

Mężczyznę podnieciła myśl: woda, kabina, nagie ciało, bo to właśnie widział, kiedy zmrużył oczy. Nadal obserwował, jak chciała go zganić za milczenie i przeszywający wzrok. Stała się taka malutka, gdy w końcu uwolniła się z tłumu, na szybie została szminka, odcisk skóry i ciężki włos, który zwijał się w symbol.

Wskoczył do autobusu i usiadł. Staruszka stanęła dość blisko, czuł od niej lakier i metaliczne perfumy, słyszał, jak cicho się poci. Kwadrans później ustąpił jej miejsca. Ile ona może mieć serc – max siedem? Z czego tylko sześć do pęknięcia, do oddania chorobom i popkulturze, tylko sześć serc. Ani to dużo, ani mało, pomyślał, kiedy dachowali.

– Czyli to ten dzień, inny od reszty – stęknęli pasażerowie, wychodząc spod plastikowych siedzeń.

Procedura była znana i wszystko odbywało się na tip-top: rozpisanie ekspertyzy, foliowanie ekspertyzy, wyciąganie pasażerów i ponaglanie, aby kto może, wyczołgał się własnymi siłami. Jak bułka z masłem – skwitował, gdy wśród oswobodzonych czekał na policję, lekarzy i zlęknionych wnuków.

Akcja ratunkowa zakończyła się wieczorem. Autobus wciąż był sprawny, więc ruszyli dalej. Przystanek B: wyciek ropy i deszcz. Przystanek C: fabryka i SPA. W drodze oglądali gwiazdy, chude dzieci i bloki w kolorze cukru, gdy przyspieszali – to wszystko zamieniało się w twarz.

Trasa zakończyła się na Przystanku Niebo, bo kierowca, wyczerpany i odwodniony, uderzył czołem w klakson, z klaksonu runął na hamulec, a z hamulca wypadł na drogę, mokrą i mało ruchliwą. Zdążył powiedzieć kilka mądrych słów – głębokich jak asfaltowe muldy – i zasnął. Światła i papierosy dogasły w kałużach.

To był koniec dnia, który dla XY-ka, w takim wydaniu, byłby bezsensowny. W okolicach Przystanku Niebo nie było żadnych atrakcji, nikt tu nie słyszał o dziwkach i karaoke, a jedyne piwo, jakie można było zdobyć, sprzedawano w puszkach i za podwójną cenę. Skierował się więc na jedyną ławeczkę, na której było jeszcze miejsce, zagrał w krzesełko i wygrał, przegrała ta starsza, zachwycająca kobieta z autobusu. Ocenił, że przeżyła go już dwukrotnie, że na pewno pamięta wojnę, świeże kartacze i brunatne jak ziemia pończochy. Spojrzał na nią z dołu, jak pies.

Zwróciła się do niego „pan” dodając do tego „proszę”, a potem zdała pytanie:

– Czy pan się zawsze tak ślini? – Przerzucił wzrok na ciemne koła, które pojawiły się na jego dżinsach. Speszył się i chciał skłamać, że to choroba i śluz, kiedy poczuł na ustach jej palce: słone jak lateks, parzące. Odskoczył z krzykiem i w półobrocie, hacząc dłonią o fragment jej stroju. Poczuł się spokojny, gdy starsza pani upadła na beton.

Jak ona mogła, pomyślał, wkładać mi w usta te brudne paluchy i grzebać w historii moich płynów, odgryzę fragment każdego, kto jeszcze raz mnie dotknie od środka.

Czoło starszej pani z wolna obrosło fioletem. Wstała i niezgrabnie owinęła się cienkim szalikiem.

– Już dobrze – odezwał się, bo zrozumiał, że zareagował zbyt gwałtownie. Przez chwilę oglądali się niezdecydowani. Potem postanowili spędzić razem czas, porobić coś aż do przyjazdu pierwszego nocnego (w okolicy Przystanku Niebo nie było żadnych atrakcji, nikt tu nie słyszał o dziwkach i karaoke, a piwo w puszce okazało się bezalkoholowe, trudno, kupili je i wlali do niego płyn na spirytusie, niebieski płyn do mycia okien).

Duldając chemiczny likier, rozrywali zrośnięte od zimna gardła, dziurawili języki i żołądki, popuścili: ich mocz wypalił dziurę w majtkach, jasnych ciuchach, mokrym od deszczu drewnie. Sikali i nie wiedzieli, że już wszystko jest święte.

– Myślę, że możesz być dla mnie kimś ważnym – powiedział, zanim się przedstawił, a nazywał się XY, po ojcu. Potem dodał, że pije naprawdę rzadko, że tym razem chodziło o chwilę i smak – o nic więcej (czknął).

Ona przedstawiała się długo. Gestykulowała wolno i niepewnie, ale każdy z jej ruchów okazywał się niezbędny. Opowiadała mu o kwiaciarni, w której pracuje, o tym, jak przy życiu trzyma ją handel i ścięte kwiaty. W pracy przeszkadzały jej jedynie jarzeniówki i zapach psa, który pojawił się znikąd i nigdy nie dał się wywietrzyć.

– Gdyby tylko przyszło z nim zwierzę! – żaliła się – Sama zdążyłam wychować tysiące psów – mówiła – nauczyć chodzenia, przemieszczania się, wysuszyć tysiące psów i wysłać je w świat.

Gdyby tylko z zapachem przyszło ciało, kochałabym je tak, jak nikt nie potrafi.

Na imię miała Zet, nazwiska nie potrzebowała.

Kiedy mówiła o mężczyznach, którzy dawniej łamali jej kości, zdał sobie sprawę, jak ładna kiedyś była. Kiedy opisywała, jak kruszono jej świat, zrozumiał, że przecież ją zna. Że dzielą ten sam smutek, na który on nie zna słów. Wie tylko, że nie jest okrągły. Okrągła rzecz nikomu nie zrobiłaby krzywdy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki