Jan Bliźniak, Dźwięki z Ha’Tun, Kraków 2024

Copyright © by the Author, 2024
Copyright © for this edition by Wydawnictwo Ha!art, 2024

Redakcja serii • Piotr Marecki

Redakcja • Maciej Nowacki

Korekta • zespół

Projekt okładki • Bolesław Chromry

Projekt typograficzny, skład i łamanie • By Mouse • www.bymouse.pl

Wydanie I

ISBN 978-83-67713-23-8

535. publikacja wydawnictwa

Wydawnictwo Ha!art
ul. Konarskiego 35/8, 30-049 Kraków
tel. 795 124 207
wydawnictwo@ha.art.pl
www.ha.art.pl

FB Wydawnictwo Ha!art

INST @wydawnictwohaart

TW @wydhaart

Konwersja: eLitera s.c.

Seria prozatorska pod redakcją Piotra Mareckiego

Jerzy Franczak, Trzy historye

Sławomir Shuty, Bełkot

Łukasz Orbitowski, Szeroki, głęboki, wymalować wszystko

Piotr Cegiełka, Sandacz w bursztynie

Sławomir Shuty, Cukier w normie

Michał Palmowski, Przygody Hiszpana Dete

Michał Witkowski, Lubiewo

Marta Dzido, Małż

Marian Pankowski, Rudolf

Maciek Miller, Pozytywni

Ewa Schilling, Głupiec

Adam Wiedemann, Sceny łóżkowe

Jan Dzban, Dentro

Piotr Szulkin, Socjopatia

Marian Pankowski, Bal wdów i wdowców

Jerzy Nasierowski, Zbrodnia i...

Piotr Czerski, Ojciec odchodzi

Maciek Miller, Zakręt hipokampa

Łukasz Orbitowski, Horror Show

Joanna Pawluśkiewicz, Pani na domkach

Joanna Wilengowska, Zęby

Marta Dzido, Ślad po mamie

Jan Krasnowolski, Klatka

Marian Pankowski, Pątnicy z Macierzyzny

Hubert Klimko-Dobrzaniecki, Raz. Dwa. Trzy

Michał Zygmunt, New Romantic

Joanna Pawluśkiewicz, Telenowela

Jerzy Franczak, Przymierzalnia

Wojciech Bruszewski, Fotograf

Krzysztof Niemczyk, Kurtyzana i pisklęta

Sylwia Chutnik, Kieszonkowy atlas kobiet

Juliusz Strachota, Cień pod blokiem Mirona Białoszewskiego

Natalia Rolleczek, Drewniany różaniec

Marian Pankowski, Niewola i dola
Adama Poremby

Maciek Miller, Cockring

Dominika Ożarowska, Nie uderzy żaden piorun

Ewa Schilling, Codzienność

Marian Pankowski, Tratwa nas czeka

Piotr Szulkin, Epikryza

Jerzy Franczak, NN

Sławomir Shuty, Jaszczur

Darek Foks, Kebab Meister

Tomasz Pułka, Vida Local

Ziemowit Szczerek, Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian

Wojciech Bruszewski, Big Dick. Fikcja dokumentalna

Jan Krasnowolski,Afrykańska elektronika

Daniel Kot, Kierunkowy 22

Marian Pankowski, Nastka, śmiej się!
Opowiadania

Sławomir Shuty, Dziewięćdziesiąte

Łukasz Orbitowski, Horror Show [wyd. II popr.]

Joanna Dziwak, Gry losowe

Søren Gauger, Nie to / nie tamto

Maciej Bobula, Katarzyna Gondek, Adam Miklasz, Aleksander Przybylski, Michał Zantman, Bękarty Wołgi. Klechdy miejskie

Ziemowit Szczerek, Siódemka

Juliusz Strachota, Relaks amerykański

Flash fiction. Antologia

Dariusz Orszulewski, Zjednoczone Siły Królestwa Utopii

Stanisław Czycz, Nie wierz nikomu.
Baza

Konrad Janczura, Przemytnicy

Maciej Piotr Prus, Przyducha

Marta Dzido, Frajda

Olga Hund, Psy ras drobnych

Juliusz Strachota, Turysta polski w ZSRR

Jakub Michalczenia, Gigusie

Anna Mazurek, Dziwka

Natalka Suszczyńska, Dropie

Antonina Kardaś, Czernucha

Aleksandra Wstecz, Kwiaty rozłączki

Jarek Skurzyński, Zrolowany wrześniowy Vogue

Zenon Sakson, Zaczarowany uber

Sławomir Shuty, Historie o ludziach z wolnego wybiegu. Pasty i skity

Maciej Topolski, Niż

Jakub Michalczenia, Korszakowo [wyd. II popr. i uzupeł.]

Maciej Piotr Prus, Wyspa i inni ludzie

Jan Dzban, Dentro De Luxe

Anna Sudoł, Projekt

Sławomir Shuty, Bełkot [wyd. II popr.]

Jaga Słowińska, Czarnolas

Sławomir Shuty, Cukier w normie [wyd. III popr.]

Sławomir Shuty, Nowy wspaniały smak

Marian Pilot, Dzikie mieso

Soren Gauger, Imitacja życia

Mateusz Górniak, Trash Story

Gaba Krzyżanowska, Jedna czwarta wróbla

Marta Kozłowska, Berdyczów

Z. Szczerek, Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian [wyd. II]

M. Pilot, Zakaz zwałki

M. Czub, Objawienie Bogini-Świni

A. Kaczanowski, Ze Słowackiego

J. Bliźniak, Dźwięki z Ha’Tun

Część I

Wysokie trawy uginają się od podmuchów wiatru. Składają pokłon pospiesznemu niebu, po którym biegną podłużne, białe chmury. Na wzgórzach panuje cisza.

Młody mężczyzna o smukłej sylwetce dociera na miękko zaokrąglony szczyt. Wiatr wydyma jego koszulę, mierzwi czarne włosy. Podobne do kamieni oczy spoglądają ze spokojem i melancholią. Nagle przebiega przez nie cień. Usta się wykrzywiają. Drgają niekontrolowanie. Po policzkach płyną łzy. Mężczyzna pada na kolana z bladą twarzą ukrytą w dłoniach. Przez chwilę tkwi nieruchomo w modlitewnej pozie, aż opada niżej. Łokciami uderza w ziemię. Z jego piersi dobywa się żałosny skowyt, który przetacza się echem po wzgórzach.

Budzi się gwałtownie. W uszach wciąż słyszy szept. Wydaje się tak wyraźny, jakby ktoś stał tuż obok: „Czy też je widzisz? Patrz! Patrz!”. W naglącym głosie wyczuwa pretensję. Coś przeoczył, czemuś nie poświęcił uwagi. Teraz patrzy, ale przez okno sypialni widzi tylko białe iskry na nocnym niebie. Opada na wymiętą poduszkę. Po raz pierwszy od dawna udało mu się normalnie zasnąć, a teraz znów będzie się przewracał z boku na bok. O niczym innym nie marzy, tylko o kojącym śnie.

Przesypia chwilę. Może tylko tak mu się zdaje. Wskazówki zegara nie poruszają się, mimo że czas upływa w gęstym zniecierpliwieniu. Zamyka oczy, lecz wtedy czuje nieznośny ucisk u nasady nosa. Znów je otwiera. W końcu wstaje. Korzysta z toalety i idzie do kuchni zaparzyć kawę.

Mieszka w małym parterowym domku, w którym kiedyś mieścił się sklep jego stryja. Nadal wisi szyld: „Pierwszorzędne narzędzia”, a przy drzwiach znajduje się mały dzwonek, który sygnalizował wejście klienta. Dawna część handlowa służy teraz za salon połączony z przedpokojem. Na zapleczu urządził kuchnię. Części mieszkalnej na piętrze prawie nie zmieniał, choć kiedyś niemal dał się namówić na powiększenie łazienki.

Meble w pokojach stoją w dość przypadkowych miejscach. Korzysta tylko z łóżka – które chce wymienić na mniejsze – ciężkiego, ponurego kredensu, ze stołu i z krzesła. Bez reszty może się obyć, ale czułby się głupio w prawie pustym mieszkaniu. Musi mieć rzeczy. Tak należy.

Powoli sączy kawę, gorzką z posmakiem zgryzoty. Po każdym łyku krzywi się z dającym cierpką satysfakcję obrzydzeniem. Bez emocji spogląda na pierwsze, nieśmiałe promienie słońca. Szarość poranka kojarzy mu się z chłodem i wilgocią, choć wie, że dzień będzie ciepły i wietrzny.

Wkłada do skórzanej torby rogalika, dwa jabłka i jogurt. Wraca do sypialni. Zakłada brązowe spodnie i jasną koszulę bez kołnierzyka. Jest już trochę zniszczona, ale lubi ją. Kiedyś usłyszał, że dobrze w niej wygląda. Przed wyjściem narzuca na siebie cienką kurtkę. Wychodzi boso. Buty czekają w pojeździe.

Herb nie dziwi się na jego widok, mimo że zjawia się sporo przed czasem.

– Wyglądasz jak gówno – mówi.

– Dzięki, Herb.

Herb jest człowiekiem o nieokreślonym wieku i określonej niechęci do rzeczywistości. Przedwczesne zmarszczki nadają jego twarzy wyraz beznamiętnej wrogości. Mieszka z dala od ludzi, a fakt, że musi z nimi pracować traktuje jak osobistą zniewagę. Jest też dobrym przyjacielem.

W milczeniu ładują paki wełny na statek. Nie ma ich wiele. W okolicy coraz mniej osób zajmuje się hodowlą.

– Lecieć z tobą? – pyta Herb.

– Nie trzeba. Tylko na Toko?

– A po co gdzieś indziej?

Wzrusza ramionami i wchodzi po rampie na pokład. Lubi swój statek. Ma elegancką, podłużną sylwetkę, nietypową nawet dla małych transporterów. Za kokpitem jest dużo miejsca. Steruje się nim lekko, usterki prawie się nie zdarzają. Startuje bez problemu prosto w jaśniejące niebo. Pozostawia za sobą zielone wzgórza Enu. Wkrótce znajduje się w cichej pustce przestrzeni kosmicznej – jedynym miejscu, w którym nie czuje się intruzem.

Dwie godziny później dociera na Toko. Nie znosi tej planety. Mała i brudna przygniata go poczuciem beznadziei. Na płowych pustkowiach stoją metalowe, niskie hangary. Pordzewiałe ściany lepią się od smaru i brudu. Nikt tu nie mieszka. Jedni przywożą towar, inni odwożą. Obskurne jadłodajnie proponują śmierdzące jedzenie i mocne alkohole. Nawet ich właściciele wolą mieszkać na okolicznych planetach i księżycach – mało gościnnych, ale nie tak brudnych i smętnych jak Toko.

Ląduje na betonowym placu przed magazynem. Gdy wysiada, przy statku już czekają dwaj magazynierzy: wiecznie zmęczone wyrostki, które pozbyły się złudzeń w chwili urodzenia. W innych magazynach, gdzie dowożono węgiel albo granit, obsługą zajmują się rośli siłacze z bicepsami wielkości jego głowy. Tutaj składowane są tylko materiały i ubrania, więc wystarczą rachityczni, smutni młodzieńcy o długich rękach.

Wchodzi do magazynu. Rozgląda się za kierownikiem. Znajduje go w kącie z papierosem w ustach i sennym wyrazem twarzy.

– Wełna z Enu? – pyta. Z nosa bucha mu dym.

– Tak.

– Coś słabo ostatnio schodzi. Droga.

Rozgląda się władczo po magazynie.

– Syntetyki idą lepiej. Na waszym miejscu dałbym sobie spokój z tą dziurą i wszystko słał na Alto, jako towar luksusowy.

– Pewnie masz rację.

Kierownik wygrzebuje ze skrzynki plik banknotów i kładzie na brzegu stolika.

– To za poprzednie.

Zabiera pieniądze i starannie liczy. Wszystko się zgadza. Unosi rękę w geście pożegnania. Wychodzi. Statek jest już rozładowany. Może wracać, ale myśl o domu wywołuje przerażenie. Znów marzy o wyrwaniu się z Enu, rozpoczęciu nowego życia. Po chwili przestaje. Nie jest naiwny. Na innej planecie wciąż będzie sobą. Wspomnienia też pozostaną.

Czuje na sobie czyjeś spojrzenie. Odwraca się. Niedaleko, na skrzyni siedzi mężczyzna w brązowym skórzanym płaszczu. W ręku trzyma długą, bodaj stalową laskę zakrzywioną u góry w kształt niskiego znaku zapytania.

– Kto to jest? – pyta jednego z tragarzy.

W odpowiedzi otrzymuje tylko wzruszenie ramion. Wchodzi na pokład i odpala silniki. Trochę trzęsie przy starcie, ale zaraz wszystko wraca do normy. Okrąża Toko i bez pośpiechu kieruje statek ku Enu. Dopiero teraz uświadamia sobie, że nie sprawdził luku. Nazbyt często wyrostki zostawiają pojedyncze pudła, jakby z przekory. Włącza autopilota i idzie się rozejrzeć. Pokonuje krótki, wąski korytarz. Śluza do części transportowej jest otwarta. Stał się bardzo nieuważny, skoro tego nie dostrzegł. W środku spoczywa jedna paczka włókna, przywiązana jeszcze do podłogi.

Wzdycha. Nim zdecyduje, czy zawracać, odzywa się drażniące dzwonienie. Natychmiast przestaje myśleć o czymkolwiek. Liczą się tylko procedury. Siada za sterami. Wszystkie lampki awaryjne migoczą czerwienią, więc w pierwszej chwili nie rozumie, co się dzieje. Dzwonienie narasta. Zagłusza wszystko. Naciska czarny przycisk po lewej stronie. Nastaje zupełna cisza. Wtedy zaczyna rozumieć. Silniki nie działają, inaczej słyszałby ich szum. Wygląda przez boczną szybę. Jeszcze nie wyszedł z pola grawitacyjnego Toko. Planeta zbliża się szybko. Jej cienka i rzadka atmosfera nie powoduje zapłonu, ale zderzenie ze skalistą powierzchnią skończy się katastrofą.

Coraz bardziej nerwowo próbuje odpalić silniki. Bez skutku. Kieruje skrzydło prostopadle do gruntu, by spowolnić upadek. Myśli o spadochronie, który przypadkiem uszkodził przed rokiem i do tej pory nie naprawił. Rozważa wszystkie opcje. Nagle doznaje niemal ekstatycznego uczucia ulgi. Nie musi walczyć. Nie uniknie śmierci. Już nigdy nie zobaczy Toko, Enu i ich mieszkańców. Nawet nie zauważą, jak zniknie. Nie znają go. On nie zna ich. Tylko Herb... ale co z tego? Otrząśnie się. Większość ludzi potrafi się pozbierać po czyjejś śmierci.

Naraz uderza go błysk świadomości, ukryty ślad instynktu przetrwania. Podrywa się. Wygląda przez szybę. Zdąży. Doskakuje do magazynu, rozluźnia ucisk linek wiążących wełnę. Wygrzebuje część ze środka i sprawdza, czy cały zmieści się w powstałym otworze. Wraca za kokpit. Widzi już wyraźnie magazyny na dole. Skręca gwałtownie sterem. Statek obraca się o 180 stopni. Czołga się po suficie do luku. Maszyna drży w przedśmiertnych konwulsjach.

Wsuwa się w wełniany kokon, który teraz zwisa do góry nogami. Prawie nie może oddychać, ale czuje rozkosz świadomości życia.

Potem następują huk, wstrząs i zapada ciemność.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki