Drodzy Czytelnicy,

z przyjemnością oddaję w Wasze ręce zbiór bajek, w których bohaterami są zwierzęta i ich sekrety.

Każda z opowieści przedstawia zachowania bohaterów w kontekście zdarzeń, które są bliskie nam wszystkim, a szczególnie dzieciom w życiu codziennym.

Niech te historie staną się pretekstem do otwartych i szczerych rozmów. Życzę, by czytanie tych bajek z dziećmi było nie tylko świetną zabawą, lecz także podpowiedzią, jak rozmawiać, jak pomóc dzieciom w ich małych i dużych problemach.

Autorka

JESIEŃ

O ambitnym Albinie w wyścigu po ulubione smaczki

W Dolinie Futrzaków, w pewnym małym, ale bardzo uroczym Miasteczku położonym w samym środku wielkiego lasu, otwarto wraz z kolejnym rokiem szkolnym całkiem nowe przedszkole. Przedszkole było niezwykłe, bo uczęszczały do niego tylko pieski. Wszystkie były w wieku od dwóch do sześciu miesięcy, co odpowiada około sześciu ludzkim latom. Dlaczego do przedszkola mają uczęszczać tylko dzieci ludzi? Pieski muszą czekać i nudzić się w domu? Z tego tylko głupie pomysły przychodzą im do głowy. Rozszarpują wtedy papier toaletowy i wyją do drzwi z nudów i tęsknoty. A w psim przedszkolu mogą nauczyć się, jak być dobrze wychowanymi pieskami. A może jeszcze wielu innych przydatnych rzeczy? Dlatego właśnie powstało specjalne przedszkole dla szczeniaków, a później może powstanie i szkoła? Zobaczmy, jak pójdzie tutejszym pieskom nauka w przedszkolu…

Na samym początku roku szkolnego psie maluchy bardzo chciały się poznać. Nie wszystkie znały się z podwórka, bo niektóre mieszkały trochę dalej, a inne wolały spędzać czas w domu ze swoimi ludzkimi opiekunami. Nauczycielka – pani Zosia, wyjątkowa znawczyni piesków małych i dużych, tych kudłatych i całkiem gładkich, tych mruczących, warczących i radośnie poszczekujących, doskonale rozumiała tę potrzebę, więc pierwsze kilka dni w nowym miejscu przeznaczyła na zabawę swoich młodych podopiecznych. Pani nauczycielka długo studiowała na uniwersytecie tematykę psią, więc już na pierwszy rzut oka widziała, że niektóre szczeniaczki lubią dużo biegać i dyktować innym, w co teraz się bawić, inne wolą dokazywać samodzielnie, znajdując własny patyczek, a jeszcze inne wcale nie przepadają za takimi rozrywkami. Każdy z tych piesków ma swój własny urok, ale współpracować w grupie też trzeba się nauczyć. Pani Zosi towarzyszyła duża, kudłata sunia Nana. Nana była prawdziwą psią opiekunką szczeniaków z przedszkola. Należała do rasy berneńskich psów pasterskich, więc troskliwość i opiekuńczość miała we krwi. Jakimś sposobem Nana rozumiała ludzki język, więc tłumaczyła szczeniakom po psiemu, co mówiła pani Zosia i podpowiadała im, co mają robić, no i przed samą trenerką często usprawiedliwiała szczeniaki z ich psich psot.

W pewien jesienny dzień pani Zosia rozstawiła w przedszkolnym ogródku przeszkody. Były to kolorowe drążki do przeskakiwania, pachołki do chodzenia slalomem, ruchoma kładka na kształt huśtawki i dwa całkiem spore podesty, na które należało umiejętnie się wdrapać i bezpiecznie zejść. Pieski natychmiast obwąchały nowe obiekty na ich terenie. Następnie nauczycielka wytłumaczyła pieskom, przy niewielkiej pomocy Nany, o co chodzi przy każdej z przeszkód i powoli, z cierpliwością uczyła, jak korzystać z każdego z tych psich sportowych sprzętów. Kiedy jeden z psiaków się uczył, pozostałe grzecznie siedziały rzędem i patrzyły uważnie, chłonąc wszystkie słowa i gesty instruktorki. Każdy z nich chciał przecież wypaść lepiej niż poprzednik.

Po paru dniach zabawy i treningów w psim przedszkolu na tych psio-sportowych sprzętach przyszedł czas na prawdziwe zawody. Pani Zosia ogłosiła konkurs, w którym każdy z psiaków musiał szybko, ale i dokładnie pokonać cały tor przeszkód. Pieski wiedziały, co mają robić, bo przez ostatni tydzień niczego innego nie ćwiczyły, a codzienna energia niemal je roznosiła. Ustawiły się na początku trasy, po czym każdy szczeniak wywoływany był po imieniu i startował. Wszyscy starali się pobiec jak najlepiej, choć różnie to wychodziło.

− Ja pobiegnę najszybciej – oznajmił Albin, kudłaty piesek o śnieżnobiałym, gęstym futerku.

− Tu wcale nie chodzi, by najszybciej, ale dokładnie i z gracją – rzekła Bursztynka.

− Tak naprawdę to wszystko się liczy. I czas, i dokładność – dodał Koko. – Łap sobie nie połamcie, biegnąc, bo wtedy wszystkie inne zawody będziecie mieć skreślone na pół roku i, co gorsza, będziecie mieć obowiązkowe wizyty u… weterynarza!

− Uuuu, nie strasz, Koko! – wykrzyknął Albin. – Oczywiście, że trzeba uważać, ale zobaczycie, ja wygram, bo mam najdłuższe łapki!

Były to zawody warte wysiłku, bo nagrodą była dodatkowa ekstra miska mięsnych kąsków dla trzech najlepszych psich zawodników. No i oczywiście chwała i sława wśród psich kolegów. Każdemu z psiaków pani Zosia odnotowywała zmierzony stoperem czas na tablicy i dodawała punkty za dokładnie wykonane zadania lub je odejmowała, kiedy na przykład drążek przeszkody został potrącony lub spadł. Na koniec nauczycielka ogłosiła wyniki.

− Pierwsze miejsce zdobywa Bursztynka!

Rozległ się hałas tupiących psich łapek i pełne uznania poszczekiwanie.

− Drugie miejsce zdobywa… Albin!

I znów entuzjastyczne szczekanie psich przedszkolaków.

− Trzecie miejsce zdobywa… Dragon!

Teraz wszyscy szczekali i skakali z radości, jedynie Albin się nie cieszył.

− Dlaczego posmutniałeś? – zapytała Albina Nana. – Przecież zdobyłeś ekstra miskę mięsnych smaczków i jesteś jednym z najlepszych psiaków!

− To niemożliwe! – odpowiedział naburmuszony Albin. – To ja miałem wygrać, to ja mam najdłuższe łapy i biegam najszybciej.

− No dobrze, ale potrąciłeś z pośpiechu drążek przeszkody i prawie spadł – wytłumaczyła spokojnie Nana. – Za to straciłeś jeden punkcik, a Bursztynka go nie straciła, choć czas miała trochę gorszy niż twój.

− Ale to niesprawiedliwe – protestował Albin. – To ja byłem najlepszy na treningach!

Albin nie chciał już więcej słuchać tłumaczeń i uciekł do kąta. Z oddali patrzył, jak inne pieski wspólnie się bawią, zarówno te, które wygrały, jak i te, którym daleko było do zwycięstwa. Zauważył, że Bursztynka i Dragon postanowili podzielić się z innymi swoimi mięsnymi smaczkami. Przecież to dzięki pracy i współzawodnictwie całego psiego przedszkola zawody się udały, więc supersmaczki należą się każdemu. Tymczasem Albin sam zjadł swoje smakołyki w kąciku, obrażony, że nie był najlepszy.

„Wcale mi nie smakują te smaczki” – pomyślał sobie. „Chyba wolałbym przegrać i cieszyć się wraz z innymi, niż teraz siedzieć tu sam, przygnębiony, ale jakoś tak wstyd mi tam iść do reszty”.

Dragon chyba dostrzegł smutne oczy Albina i spojrzenie pełne żalu, więc podszedł do niego.

− Hej, kolego! – zaszczekał do niego radośnie. – Chcesz przyłączyć się do zabawy? Nie siedź sam, chodź do nas!

Albin tylko na to czekał.

− Jasne! Psiuper! – odszczekał i pobiegł za Dragonem.

Kiedy podszedł do reszty psiaków, radosne szczekanie i merdanie ogonkami jakby ustały na jego widok.

− Chyba jesteś winny przeprosiny za swoje zachowanie – szepnęła Albinowi na ucho Nana.

− Yyy… – zająknął się Albin. – Psiepraszam, że tak się zachowałem jak gbur, konkurs to tylko konkurs, a najważniejsze, że się wspólnie dobrze bawiliśmy – powiedział nieśmiało Albin.

− No właśnie – odezwał się Kronos. – Ja tam beznadziejnie pobiegłem, a widzieliście, nawet po drodze zgubiłem trasę i zapomniałem przebiec przez tunel. – Zaczął się śmiać ze swojej pomyłki. – Za to podziwiam Bursztynkę – kontynuował Kronos. – Spójrzcie, ma krótsze łapki niż inni, a zrobiła wszystko tak dokładnie, wielkie szczeki uznania dla Bursztynki! – zawył na końcu.

Wszystkie pieski zgodnie zaszczekały:

− Hurra Bursztynka, hurra Bursztynka!

− Nooo, ale Albin też dobrze pobiegł – wtrącił się Magnum, przesłodki szczeniak husky. – Pobiegł najszybciej, gdyby tylko nie ten drążek, to byłby najlepszy!

− Jasne, że tak – odpowiedział mu Kronos. – Taki mały błąd zdarza się nawet najlepszym! Drugie miejsce też jest psiuper!

Wszystkie psiaki razem zawyły:

− Hurra Albin, hurra Albin!

I wtedy Albin zrozumiał, że wygrana i pierwsze miejsce wcale nie są najważniejsze. Liczy się wspólna, dobra zabawa, a umiejętność zaakceptowania swojej małej porażki i podziw wobec tego, kto wygrał, nie daje smutku, ale ogromną radość. Trzeba tylko umieć to w sobie odnaleźć.

Pytania:

1. Co odbywało się w psim przedszkolu?

2. Kto wygrał zawody w biegu przez przeszkody?

3. Jak po ogłoszeniu wyników zachował się Albin?

4. Co to jest ambicja? Czy ambicja jest ważna? Czy Albin był ambitny?

5. Jak czuł się Albin, kiedy pozostał sam? Jak czuły się w tym samym czasie pozostałe szczeniaki?

6. Na co trzeba uważać, będąc ambitnym?

7. W czym można naśladować Albina? Czego nie można się od niego uczyć? Czego uczy historia Albina?

O Autorce

Alicja Stepek - absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego, z wykształcenia i pasji biolog, przyrodnik, oligofrenopedagog i dogoterapeuta. W pracy i na co dzień można ją spotkać w towarzystwie dwóch psów razy golden retriever: Luny i Bruna. Prowadzi zajęcia edukacyjno-terapeutyczne z udziałem psów zarówno dla dzieci w normie, jak i z różnego rodzaju dysfunkcjami. Często wykorzystuje elementy bajkoterapii i edukacji przyrodniczej. W Internecie obecna na Facebooku: Zabawy Na Cztery Łapki, Nosek i Ogonek - Dogoterapia.

© Copyright by Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2021

Redakcja wydawnicza:

Justyna Kowalik-Przybyła

Ilustracje i projekt okładki:

Anna Andrzejewska

ISBN 978-83-66990-81-4

Oficyna Wydawnicza „Impuls”
30-619 Kraków, ul. Turniejowa 59/5
tel./fax: (12) 422 41 80, 422 59 47, 506 624 220
www.impulsoficyna.com.pl,
e-mail: impuls@impulsoficyna.com.pl
Wydanie I, Kraków 2021

Konwersja
Epubeum