Czasem zły pociąg może zabrać cię na dobrą stację.

Yoon Se-ri, Crash Landing on You

(przeł. Cezary Kucharski)

NIEDZIELA

Wyłączony budzik w telefonie nie dzwoni. Zza niedokładnie zaciągniętej rolety widzę nieśmiałe słońce na tle skrawka błękitnego nieba i białą, poszarpaną chmurę, popychaną przez słaby wiatr. Ciepło. Postanawiam, że to będzie dobry dzień. Moja żona Nabi¹ prawdopodobnie wyszła na przechadzkę. Ostatnio spaceruje o poranku. Mówi, że układa myśli. Nie wiem, co to znaczy, gdyż jest wyjątkowo zrównoważoną osobą i nigdy nie widziałem jej wzburzonej. Po powrocie przygotowuje śniadanie, wyprawia mnie do pracy i zajmuje się swoimi sprawami. Kiedyś była zatrudniona na uczelni, ale odkąd awansowałem, nie ma już takiej potrzeby. Poza tym lubię, gdy czeka na mnie z kolacją.

Siadam, ziewam, przeciągam się. Odrzucam rozgrzaną kołdrę. Szybkim ruchem zeskakuję na pachnącą, lśniącą podłogę, z widocznymi słojami drewna. Kiedy Nabi zdążyła ją wyczyścić? Z rozsądku wykonuję kilka przysiadów, skłonów, skrętów tułowia, następnie udaję się do kuchni. Jedzenie stoi na stole, aromatyczne i ciepłe. Uruchamiam ekspres. Wyglądam przez uchylone okno i widzę żonę, która z wolna przekracza bramę. Robię dwie kawy. Dla niej w kubku z motywami japońskiej wiśni. Po chwili słyszę delikatne kroki, wbija kod, jest. Wzdycham z ulgą. Odradza się nasze „my”. Patrzę na jej lekko potargane, wijące się włosy i zarumienione policzki, błyszczące oczy, delikatne i świeże usta. Mimo swoich trzydziestu siedmiu lat wygląda dziewczęco. Ostatnio zbyt rzadko mówiłem jej o tym, mogła poczuć się zaniedbana.

– Dzień dobry. Jadłeś?

– Czekałem na ciebie.

– Niepotrzebnie. Jestem po śniadaniu. Jedz. Piękna pogoda, pojedźmy na cmentarz.

Dostrzegam dwa bukieciki.

– Po co?

– Po prostu chciałabym.

– Jestem ci do tego potrzebny?

– Tak. Kupiłam kwiaty.

– Wiesz, że za tym nie przepadam.

– Wiem. Naleję wody do wazonu i umyję ręce. Dziękuję za kawę.

Zdejmuje półbuty, rozpina płaszcz i zaczepia go na drewnianym wieszaku. Podchodzi do szafek w kuchni. Z jednej z nich wyjmuje białe, długie, porcelanowe naczynie, do którego nalewa zimną wodę. Umieszcza w nim kwiaty i bezgłośnie stawia na wyspie. Ma piękne dłonie. Wygina je w łuk, szlachetnie, jak hinduska tancerka. Czuję słodki dreszcz na wspomnienie, iż dotyka mnie nimi podczas intymnych zbliżeń. Nie widziałem wcześniej tego lakieru na jej paznokciach. Jest pasteloworóżowy, subtelny, z dyskretnym połyskiem. Odbija światło. Zabieram się za zupę z kimchi. Nabi wychodzi z kawą do sypialni. Wraca, gdy kończę zmywać. Nie patrzy na mnie. Czyta i pisze coś w telefonie. Marszczy czoło, spogląda na zegar, kiwa głową. Nie pytam, o co chodzi. Idę pod prysznic, potem do garderoby, przygotowuję się do wymuszonego wyjazdu. W miejsce, którego unikam. W ostatnie, do którego pragnąłbym się udać. Za życia.

Moi rodzice spoczywają za miastem, na zielonym wzgórzu, w tradycyjnych, ziemnych grobach, porośniętych trawą. Nie obok siebie. Matka, która zmarła znacznie później niż ojciec, nie chciała sąsiadować ze swoim mężem. Doświadczyła od niego zbyt wielu krzywd, przemocy i gwałtów, aby móc wybaczyć. Nie wymawiała jego imienia. W nielicznych momentach szczerości nazywała go Potworem. To przezwisko tak utrwaliło się w mojej pamięci, że gdy w szkole zapytano o dane rodziców, to przez kilka minut nie mogłem przypomnieć sobie, jak on się nazywa. Tak naprawdę nigdy nie poznałem pełnego opisu gehenny matki. Sklejałem go z incydentalnych wyznań, niekontrolowanych okrzyków, podsłuchanych szeptów, gdy roztrzęsiona telefonowała do babci. Bałem się. Matka, pomimo swoich wad, była mi najbliższa. Ojciec przeciwnie. Stale nieobecny, wracał z korporacyjnej pracy w środku nocy, regularnie podpity, potykał się w ciemności, rozrzucał naczynia, nie mogąc znaleźć kieliszków, wrzeszczał. Zamknięty w swoim pokoju nieraz słyszałem nagłe plaśnięcia i następujący po nich szloch. Miałem tylko kilka lat, a jednak obwiniałem się o swoją bezczynność. Powinienem był coś zrobić. Raz wyszedłem do nich, ale matka natychmiast odesłała mnie z powrotem. Ojciec spał na podłodze, ona sprzątała rozbite szkło. Byłem boso. Stanąłem zbyt blisko, okruch wbił mi się w stopę. Nie powiedziałem jej o tym. Wyjąłem go i użyłem haftowanej chusteczki do zatamowania krwi. Nie chciałem jej martwić, miała swoje problemy. Innym razem przystawiłem ucho do ściany i dotarły do mnie słowa: „To nie twoja wina, że taki jesteś. Ani moja. Pogódź się z tym. Przestań karać siebie i mnie. Człowiek się z tym rodzi”.

– Jestem gotowy.

– Chodźmy.

Nabi trzyma kwiaty i kluczyk do małej kii. Nie wiem dlaczego, przecież SUV stoi przed domem. Wsiadam od strony pasażera. Ona zajmuje miejsce za skórzaną kierownicą, odpala silnik. Prowadząc, zwykle słucha muzyki, ale nie dziś. Trójwymiarowość ciszy widocznie jej nie przeszkadza. Ulice są pustawe, bez korków. Gdzieniegdzie ktoś przejeżdża na rowerze, ktoś biega. Kobieta spaceruje z wózkiem, inna z psem. Przysypiam. Przed opuszczeniem powiek widzę kolorową apaszkę na dekolcie Nabi. Pomarańcz, łososiowy róż i biel zlewają się w jedność. Dziwne. Wielokrotnie mówiła, że nie lubi, gdy ją coś ogranicza, nie chciała złotych łańcuszków ani medalionów. Ma zgrabną szyję.

– Dojeżdżamy.

Wynurzamy się z tunelu. Po obu stronach drogi okolica zielenieje. Wśród murków, pojedynczych odłamów skalnych i tuj pasami ścielą się kwitnące rododendrony. Nabi zatrzymuje auto na dużym placu, na którym na odseparowanych od siebie stanowiskach stoi kilkanaście różnych samochodów. Ludzie tak nie lubią wścibskich obcych, że nawet pojazdom nie pozwalają ze sobą rozmawiać. Otwieramy drzwi jednocześnie. Nie musimy uzgadniać, dokąd iść, droga jest nam znana. Nasz cel to z rzadka zadrzewiony wierzchołek wzgórza, do którego dociera niewiele osób. Większość grobów rozmieszczono poniżej i można tam spotkać rodziny zmarłych. Nas czeka wspinaczka. Zostawimy za sobą napierającą na kwatery roślinność, świątynki, krzyże i obeliski, wiele byłych i obecnych istnień. Pokonamy setki betonowych schodów, na końcu podrepczemy wąską ścieżką, ubitą stopami, niedostępną w deszczu i śniegu. Nabi ma płaskie adidasy, niesie parasolkę. Idę pierwszy, ona za mną.

– Pamiętasz, ile tu jest stopni?

– Nie pamiętam.

Cmentarz stale się zmienia. Znikają puste, bezpańskie obszary, dawne łąki zapełniają się pomniczkami, tablicami, pagórkami. Przypuszczam, że i w kolumbariach robi się tłok, co mnie przygnębia. Wolałbym nie widzieć dowodów rozkładu, żyć bez zastanawiania się nad końcem, nikogo nie tracić. Udawać, że mnie to nie dotyczy, tłumić lęk.

– Już niedaleko.

Odnotowuję ból w udach i ramionach. Coś świdruje w moim żołądku.

– Teraz ty idź pierwsza.

– Dobrze.

Omija mnie lekko, nie okazując zmęczenia. Ze spuszczoną głową podążam za nią. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć… Nie, nie powinienem liczyć, bo gdy zacznę, nie przestanę i kolejne liczby będą się kołatać w mojej głowie. Może się skupię na jakiejś piosence. Ale też nie. Nie zechce mnie opuścić. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, raz, raz, raz. Osiem. Sto pięćdziesiąt. Milion kwadrylionów. Dróżka staje się nierówna, pełna korzeni, obrośnięta malowniczymi krzewami. Prowadzi nas na płaskowyż.

– Chodźmy do ojca.

Kieruje kroki na lewo. Szary obłok zasłania słońce. Moja żona patrzy w górę, ja także, ale ten zły znak nie zniechęca nas. Zaszliśmy za daleko, by się wycofać. Gdy stajemy przed zapomnianym grobem, Nabi kładzie kwiaty na murawie i skłania się głęboko. Wpatruje się w nazwisko wyryte w głazie. Znowu się kłania.

– Witaj, ojcze. Przepraszam, że nie odwiedzaliśmy cię tak długo, musiało ci być przykro. Przepraszam serdecznie. Ojcze, przybyliśmy tu, aby ci wybaczyć.

My?

– Ojcze, z głębi serca wybaczam ci w imieniu twojej żony, twojego syna, twojej córki i wszystkich ludzi, którym zawiniłeś. Wybaczam ci twoje grzechy, każde zło. Wybaczam ci to, czego sam sobie nie wybaczyłeś. Uwalniam cię od pokuty i kary. Bądź spokojny, bądź błogosławiony. I błogosław swojemu synowi.

Po raz trzeci się kłania. Spogląda na mnie poważnie, chyba nie jest wzruszona, raczej stanowcza i zdeterminowana. Wie, co mówi. Czuję się zmieszany, nie mam niczego do powiedzenia ani do zrobienia. Moje ręce zwisają bezradnie po obu stronach tułowia, są puste. I ja jestem pusty. Pięć minut temu nie miałem żadnych dylematów dotyczących ojca, o wybaczaniu nie mogło być mowy. Ale… Ale może gdzieś na dnie tli się we mnie zalążek ulgi? Ktoś zrobił coś, na co nigdy bym się nie zdobył. Ojciec jest wolny, ja również. Może będę mógł o nim zapomnieć? Wypuszczony z klatki potępienia, Potwór zniknie.

– Chodźmy do mamy.

Wydaje polecenia, cicho i łagodnie, a ja je wykonuję. Aby dotrzeć do miejsca, na którym pochowana jest matka, musimy przejść kilkadziesiąt metrów. Jesteśmy tu jedynymi żywymi istotami, nie licząc ptaków gwiżdżących w koronach niewysokich drzew. Nikt im nie przeszkadza, mogą gniazdować, począć i wykarmić pisklęta, a następnie wypuścić je w przestworza.

– To tu.

Przecież wiem. Ustawiam się obok niej. Powtarza rytuał. Układa kwiaty, kłania się i znowu. Przez chwilę cisza dzwoni mi w uszach.

– Mamo kochana. Widzisz, jesteśmy tu. Ja i twój syn.

Kiedy moja żona po raz ostatni wypowiedziała moje imię?

– Mam nadzieję, że niczego ci nie brakuje. Bądź szczęśliwa, mamo. Zawsze byłaś wspaniałą osobą. Dziękuję ci za twoje duchowe piękno, za cierpliwość i czułość, z którymi mnie przyjęłaś. Popatrz teraz na nas tak, jak najlepiej potrafisz. Ufam, że zrozumiesz. Proszę, nie opuść swojego syna, pomagaj mu i wspieraj, otulaj mądrymi radami, pięknymi myślami, bądź aniołem, który bezpiecznie przyprowadza go do domu. Módl się za niego, nie ustawaj. Bądź błogosławiona i błogosław swojemu synowi.

Nie uprzedziła mnie o swoich zamiarach. Uwolniła ojca, mnie, ale zniewoliła matkę. Do czego zmierza?

– Chodźmy odpocząć. Spójrz, tam będzie dobrze.

Wskazuje na ukwieconą enklawę. Nie wydaje mi się, że marzyłem o relaksowaniu się na cmentarzu, ale nie oponuję. Wyjmuje ze swojej listonoszki dwie buteleczki z wodą, częstuje mnie kawałkami persymony, która smakuje nadzwyczajnie, nawet w tych okolicznościach. Pije. Pojedyncze krople lśnią w kącikach jej warg. Kładę się na plecach. Dlaczego ze sobą nie rozmawiamy? Mija może pięć, może dwadzieścia pięć minut. Szczebiotanie ptaków kołysze mnie.

– Wracamy?

– Nie. Chciałabym ci coś powiedzieć, ale to jest bardzo, bardzo trudne. Jeszcze nigdy tego nie robiłam.

Jej głos się załamuje. Przemawiając do moich przodków, kontrolowała go, gdy mówi do żyjącego męża, ma z tym problem.

– Dlaczego przestałaś wypowiadać moje imię?

– Bo gdybym powiedziała Sarang², to tak, jakbym powiedziała „kocham cię”.

– A nie chcesz?

Rozwiązuje apaszkę i przysuwa się do mnie.

– Zasłonię ci oczy. Nie zdejmuj chusteczki do momentu, aż skończę. Boję się, że stchórzę, kiedy na mnie spojrzysz. Zamilknę albo ucieknę, a nie tak to sobie wyobraziłam. Twój wzrok nie pozwoliłby mi na szczerość. Ten jeden raz zrób to, o co proszę.

Ten jeden raz… Zawiązuje mi oczy.

– Mężu, pragnę się rozstać z tobą. Tu, w obecności twoich najbliższych. Myślałam o tym miesiącami, latami, co dzień. Ta decyzja kiełkowała we mnie i rosła jak ziarno. Dziś jest rozłożystą sosną, silną i ugruntowaną. Daje schronienie moim planom i nadziejom na nowe życie. Bez ciebie. Widzimy się po raz ostatni, już się nie spotkamy. Zejdziemy na dół i odjedziemy osobno. Zamówiłam kierowcę, który przybędzie na parking twoim SUV-em, zawiezie cię do domu. Jutro, gdy udasz się do pracy, zabiorę swoje rzeczy. Nie zatrzymuj mnie, nie proś, nie groź, nie szantażuj, nie rozpaczaj. To koniec. I początek twojego życia beze mnie, oby szczęśliwszego.

Duszno mi.

– Wyszłam za ciebie, bo bardzo mi się podobałeś. Zewnętrznie jesteś idealny. Masz piękne ciało, intrygującą twarz, oczy, w które wpada się jak w studnię, uroczy uśmiech, niezapomniany. Harmonia twojej mimiki jest niepowtarzalna. Każda kobieta marzyłaby o twoim dotyku, przytuleniu, śniłaby o tobie. Każda chciałaby poczuć zapach twoich włosów. Czułam się wielką szczęściarą, że mnie wybrałeś. Skromną, zwyczajną dziewczynę, zakopaną w książkach, bez gustu, lepiej znającą się na historii i problemach społecznych kraju niż na makijażu i modzie. Dlaczego nie związałeś się z jakąś pięknością? Pasowałaby do ciebie, nie czułaby się gorsza i niestosownie ubrana.

– Nabi…

– Po prostu słuchaj. Trochę trwało, zanim dotarła do mnie skala tego dysonansu, ale zaczęłam pracować nad jej zmniejszeniem. Poszłam na kursy make-upu i autoprezentacji, do stylistki, zmieniłam fryzurę. Trener personalny ułożył dla mnie zestaw ćwiczeń. Byłam dumna z pochwał twojej matki, która doceniała moją pracę nad sobą. Pochlebiało mi, że na mój widok obcy mężczyźni uśmiechali się z błyskiem w oku, a towarzyszące im kobiety taksowały mnie ze złością. Studenci, których uczyłam, nie wiedzieli, jak się do mnie zwracać, bo odmłodniałam. Szkoda, że ty niczego nie zauważyłeś.

– Nabi…

– Nie mów. Uwielbiałam pracę naukową. Zaproponowano mi doktorat. Już miałam ci o tym powiedzieć, ale byłeś szybszy. Twój awans pozbawił mnie upragnionych perspektyw. Zamknęłam się w czterech ścianach, tylko po co? Może gdybym miała dziecko, rola pani domu stałaby się czymś naturalnym, ale nie mam! Z tobą nie będę go miała. Ilekroć usiłowałam omówić tę kwestię, zmieniałeś temat. Czuwałeś nad antykoncepcją, biologiczne mechanizmy mojego ciała znałeś lepiej niż ja sama. Nigdy tego nie zaakceptowałam. Czułam się… Czuję się nieszczęśliwa i niepotrzebna. Moje życie przemija, a tylko dziecko mogłoby je przedłużyć. Chciałabym patrzeć, jak rośnie, odchodzi w świat, chciałabym mieć wnuki. To porażka być starym, samotnym, bez rodziny. Dlaczego mi to zrobiłeś?

Nabi, najdroższa, ja się boję. Nikt nie pokazał mi, jak być dobrym ojcem, opiekować się dzieckiem i kochać je. Nie dać się wytrącić z równowagi trajkotaniem i szczenięcymi błędami, nie karać, a jednak przekazywać wartości. Uchronić przed widokiem podchmielonego ojca, który coraz później wraca z imprez integracyjnych. Albo ojca rozżalonego na bezwzględnego szefa, który daje sobie prawo do poniżania i niesprawiedliwości. Przeraża mnie sama wizja bycia odpowiedzialnym za uczucia maleńkiej, bezbronnej istoty. A jeśli bym ją skrzywdził? A jeśli umiem robić tylko to, czego nienawidzę? Może w stresie bez namysłu sięgnąłbym po te straszliwe, wypraktykowane sposoby działania? Lęk jest jak tsunami. Ty zaczynałaś temat delikatnie, taktownie, a we mnie uruchamiał się żywioł i zmiatał wszystko. Nie byłem zdolny przeciwstawić się mu.

– Spotkałam kogoś, kto da mi dziecko. Pragnie tego równie mocno jak ja. Poznałam go w bibliotece. Ma już córkę. Jego żona nie żyje, zmarła przy porodzie. Dziewczynka skończyła dwa lata, lubi mnie, jest wspaniale wychowana. On jest dobrym ojcem. To z nim spacerowałam rano. Odprowadzałam go na przystanek autobusowy. Wydaje mi się, że go kocham. Dziewczynka dwa razy się pomyliła i nazwała mnie mamą.

Po co mi to mówisz?

– Jest jeszcze coś. Śpię źle od czasu, kiedy lekarz stwierdził, że jesteś chory na depresję, budzi mnie każdy twój ruch. Wyobrażam sobie, że mnie atakujesz, okaleczasz. Nie wiem, czego się mogę spodziewać. Tak. Pozornie masz dobrze dopasowane leki, ale i tak ci nie wierzę. Możesz być niepoczytalny, a ja mam jedno życie. Chcę żyć!

Wyrzuciła to z siebie za głośno.

– Nabi, nie ma pewności, że to depresja, a jeśli już, to maskowana, niepsychotyczna…

Zniecierpliwiłem ją.

– Co z tego, że maskowana? Tym gorzej. Sam nie wiesz, na co cię stać, nie rozumiesz. Co z tego, że masz „tylko” nieokreślone doznania fizyczne, nudności, że coś cię boli? Zdarzają ci się też natręctwa! A jeśli nagle uznasz, że powinieneś mnie ukarać? Bo obiektywnie zasługuję na karę, prawda? Ktoś, kto zdradza i opuszcza chorego, jest nic nie wart, jest śmieciem. Oglądałam niejeden program telewizyjny, film, czytałam niejeden artykuł na temat zbrodni popełnianych przez chorych. Nie ufam ci i nie zaufam.

– Nabi…

– Cicho! I tak mam serce pokrojone w plastry. Robię źle. Myślę jedno, czuję drugie. Moje bezlitosne sumienie podsuwa mi odmienne rozwiązania, ale żyć z tobą nie dam rady. Gdybyś nawet się zgodził na dziecko, to nie mam gwarancji, że będzie zdrowe. Nie chcę dwóch zaburzonych osób w domu. Sama wtedy oszalałabym. Jestem słaba, wyczerpana.

Nie zwierzałem się jej z tego, co się dzieje w mojej głowie. Że moją duszę pożera mrok, który wchłania wnętrzności i pozostawia niewypełnioną czeluść. Odbiera energię, radość, zalewa od środka pospiesznymi słowami, szczelnie zamalowuje świat na czarny, rzadziej na szary kolor. Że nie mam po co wstawać, myć się ani jeść. Czy żyję, czy nie, to żadna różnica. Rok temu przeszedłem serię badań. Bóle, napięcie mięśni, sensacje żołądkowe… Nie znaleziono przyczyny. Potem znikąd pojawił się strach. Sądziłem, że przed rakiem, ale nie. Tomografie, rezonanse nie potwierdziły choroby, a strach nie mijał. Schudłem, co w firmie przyjęto z uznaniem, że niby tak o siebie dbam. Spałem po dwie, trzy godziny. Rankiem stawiałem się do kilkunastogodzinnej pracy. Nie wychodziłem na lunch, nie uciekałem chyłkiem przed Szefem. Na czworakach wyrabiałem normy. Doceniano mnie i utwierdzano w przekonaniu, że postępuję słusznie. Potrząsnął mną dopiero zmasowany atak natrętnych czynności. Destabilizowało mnie każde odstępstwo od rutyny. Lekarz, któremu zrelacjonowałem stan swojego umysłu, rozłożył ręce, kazał ćwiczyć i skierował do psychiatry. A ten: przerąbane dzieciństwo, wyuczona bezradność, nieracjonalne poczucie winy, destrukcyjne schematy poznawcze i takie tam, nie za bardzo słuchałem. Zacząłem łykać zalecone medykamenty, sen się poprawił, przygasły rozbuchane ogniska myśli.

– Nie twierdzę, że chory na depresję stwarza zagrożenie, ale nie jestem specjalistą. Poza tym to choroba przewlekła. Nie stać mnie na czekanie na twoje ozdrowienie. Czas biegnie bez hamulców. Zanim poczujesz się naprawdę dobrze, będę stara albo umrę. Może jest gdzieś kobieta, która się poświęci. Przepraszam. Biorąc ślub, nie mogłam przewidzieć takiego obrotu sprawy. Byliśmy zdrowi, weseli, inni.

– Czas odmieni każdego.

Po raz pierwszy zobaczyłem Nabi w parku uniwersyteckim. Jechała na różowym rowerze, padał rzęsisty deszcz, a ona się z tego śmiała. Czoło i włosy miała wilgotne, kusy sweterek oraz spódniczka oblepiały jej zziębnięte ciało. Prawie wpadła na mnie, nie widząc przeszkód zza zaparowanych okularów. Wcale nie było jej przykro, przeciwnie. Pobiegliśmy na gorącą zupę z owocami morza. Ostry smak papryki czuję do dziś. Nikt z nas się nie przeziębił. Opowiadała mi o swoim sukcesie naukowym: brała udział w międzynarodowym projekcie badawczym i jej nazwisko pojawiło się w trzech publikacjach. Była urzeczona utytułowaną panią profesor, chciała ją naśladować, miała ambicje. Ja odwzajemniłem się opowieściami z podróży, na które sam zapracowałem. Opisywałem miasta Hiszpanii, ciasne, nasłonecznione uliczki, średniowieczne kościoły, nocne kawiarnie, plaże. Otwartych, pogodnych ludzi. Obiecałem, że zabiorę ją ze sobą.

– Pojdę już. Ty zostań, policz do stu. Potem rób, co chcesz.

Czego ja chcę? Czego powinienem chcieć?

– Żegnaj, Sarang.

– Żegnaj, Nabi.

Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć… Liczę powoli, co sekundę wypowiadam jedną liczbę. Zamrażam się wewnętrznie, nie analizując tego, co właśnie zaszło. Piętnaście. Bim. Bam. Bim. Bam. Dzwon. Dwadzieścia dwa. Ptaki zaczynają hałasować, pewnie coś je spłoszyło. Dwadzieścia dziewięć. Szelest. Trzydzieści cztery. Znowu. Czterdzieści. Zbliża się. Czterdzieści trzy. Ucichł. Pięćdziesiąt. Coś poczułem, ktoś otarł się o moją rękę. Zdawało mi się. Tego dźwięku nie rozpoznaję. Sześćdziesiąt siedem. Coś spadło mi na spodnie. Wzdrygam się, zrywam apaszkę… Kot! Czarna sierść, biały krawat, skarpety, zielone, fosforyzujące ślepia. Mruczy, przytula się do moich skrzyżowanych nóg. Zachowuje się tak, jakby mnie dobrze znał.

– Kim ty jesteś? Skąd się tu wziąłeś? Z kim przyszedłeś?

Leżąc na wznak, bawi się badylem i łapie owady.

– Przerwałeś mi liczenie, ale chyba już mogę przestać. Sto.

Podnoszę się, otrzepuję odzież z resztek roślin i wracam na mogiłę matki. Kwiaty leżą na swoim miejscu, ułożone pionowo wzdłuż osi. Niewyszukane, polne odmiany. Twarz matki na zdjęciu jest wesoła, irytuje mnie to. Powinna mi współczuć, użalać się, a nie się śmiać. W ogóle rzadko się użalała. Na moje problemy reagowała czymś w rodzaju: „weź się w garść”, „nie bądź mazgajem”, „musisz być mężczyzną”, „co za mięczak z ciebie”, „nie bądź smutny”, „opanuj się”, „uspokój się” i tak dalej. Hartowała mnie, a z drugiej strony wyręczała w najdrobniejszych sprawach: „daj, ja to zrobię, będzie szybciej”, „jeszcze tego nie umiesz”, „kiedy ty się nauczysz” albo „co ty byś zrobił beze mnie, jak umrę, to zginiesz”. Rosłem więc pod jej skrzydłami, z uczuciami zakopanymi w najgłębszej tajemnicy, w przekonaniu, że niczego nie potrafię. Czy mnie kochała? Prasowała moje spodnie, pastowała buty, pichciła ulubione dania na kolację. W snach stoi do mnie tyłem. Ma siwe, związane włosy, sztywny fartuszek nałożony na codzienną sukienkę, pochyla się nad jakimś domowym zajęciem. Potem odwraca się, chcąc coś powiedzieć, ale sen się kończy.

– Mamo, Nabi odeszła. Nie wiem, co teraz, czuję się rozdarty i zrozpaczony. Nie obiecuję, że będę tu przychodził, ale będę ciebie wspominał.

O Autorce

Małgorzata Mielecka
Psycholog. Autorka książek Fotografie i Memory Box. Mieszka i pracuje w środkowo-wschodniej Polsce. Wegetarianka. Interesuje się kulturą Korei Południowej oraz florystyką.

Przypisy

¹ Motyl.

² Miłość.

Oficyna Wydawnicza „Impuls” poleca:

Bezpośredni i bezpretensjonalny zapis refleksji psychologa praktyka na temat zjawisk napotykanych w pracy z pacjentami w różnym wieku i z różnorodną problematyką. Autorka w przystępny sposób, unikając naukowych sformułowań, dzieli się wiedzą, ale okazuje też emocje, ujawnia własne rozterki i pasje. Jej osobiste, szczere podejście do relacji interpersonalnej, a także do samej siebie, wprowadza czytelnika za kulisy gabinetu.

Psychologiczna opowieść o kreatywnej kobiecie – w dziewięciu odsłonach. Po raz pierwszy spotykamy ją, gdy ma pięć lat. Następnie bierzemy udział w jej losowych i rodzinnych perypetiach oraz metamorfozach. Wspólnie z nią śmiejemy się i płaczemy, przeżywamy pierwszą, a potem dojrzałą miłość, stratę, śmierć. Poszukujemy tego, co jest naprawdę ważne w życiu.

© Copyright by Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2021

Redakcja wydawnicza:

Beata Bednarz

Projekt okładki:

Anna M. Damasiewicz

Zdjęcia wykorzystane na okładce:

© Sergey Mironov | Depositphotos.com

© Naoki Kim | stock.adobe.com

Wszystkie osoby i sytuacje są fikcyjne, a wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci oraz zdarzeń jest przypadkowe.

ISBN 978-83-66990-48-7

Oficyna Wydawnicza „Impuls”
30-619 Kraków, ul. Turniejowa 59/5
tel./fax: (12) 422 41 80, 422 59 47, 506 624 220
www.impulsoficyna.com.pl,
e-mail: impuls@impulsoficyna.com.pl
Wydanie I, Kraków 2021

Konwersja
Epubeum