1 Alfabet i wymowa

1.1 Alfabet rosyjski

Alfabet | Kursywa | Wymowa | Alfabet | Kursywa | Wymowa
а, А | а, А | [a] | р, Р | р, Р | [r]
б, Б | б, Б | [b] | с, С | с, С | [s]
в, В | в, В | [w] | т, Т | т, Т | [t]
г, Г | г, Г | [g] | у, У | у, У | [u]
д, Д | д, Д | [d] | ф, Ф | ф, Ф | [f]
е, Е | е, Е | [je] | х, Х | х, Х | [h]
ё, Ё | ё, Ё | [jo] | ц, Ц | ц, Ц | [c]
ж, Ж | ж, Ж | [ż] | ч, Ч | ч, Ч | [ć]
з, З | з, З | [z] | ш, Ш | ш, Ш | [sz]
и, И | и, И | [i] | щ, Щ | щ, Щ | [śś]
й, Й | й, Й | [j] | ъ | ъ | [twardy znak]
к, К | к, К | [k] | ы, Ы | ы, Ы | [y]
л, Л | л, Л | [l] | ь | ь | [miękki znak]
м, М | м, М | [m] | э, Э | э, Э | [e]
н, Н | н, Н | [n] | ю, Ю | ю, Ю | [ju]
о, О | о, О | [o] | я, Я | я, Я | [ja]
п, П | п, П | [p] |  |  |

Współczesny alfabet rosyjski ma 33 znaki. W języku rosyjskim głoski są artykułowane przeważnie w tylnej części jamy ustnej. Podczas mówienia pracuje przede wszystkim język, ruch warg wpływa na wymowę głosek w dużo mniejszym stopniu.

1.2 Podstawowe zasady wymowy

1.2.1 Akcent

Akcent (ударе́ние) jest bardzo ważnym elementem systemu fonetycznego języka rosyjskiego, w niektórych przypadkach może wpływać na znaczenie wyrazu (писа́ть znaczy pisać, ale пи́сать znaczy sikać). W piśmie oraz w druku nie zaznacza się akcentu. W podręcznikach akcent jest oznaczany za pomocą pochyłej kreski umieszczanej nad akcentowaną samogłoską. W języku rosyjskim nie istnieją dokładne zasady ustalania akcentu - akcent jest swobodny (może padać na którąkolwiek z sylab - ма́ма, доска́, водоворо́т) oraz ruchomy (może padać na różne sylaby w ramach różnych form tego samego wyrazu - сторона́, сто́рону, я плачу́, ты пла́тишь). Akcent rosyjski jest dobitniejszy niż polski. Akcentowana samogłoska jest wymawiana wyraźniej i dłużej. W języku rosyjskim tylko akcentowane samogłoski są wymawiane wyraźnie. Wymowa nieakcentowanych samogłosek jest w porównaniu z językiem polskim znacznie redukowana (wymawia się je krócej), przy szybszej artykulacji samogłoski mogą spływać w jeden dźwięk. Nawet w dłuższych wyrazach akcent pada tylko na jedną sylabę. Głoska ё jest zawsze akcentowana. Zazwyczaj jest zapisywana bez dwóch kropek jako е. Oznacza о poprzedzone miękkością.

1.2.2 Wymowa samogłosek

W języku rosyjskim wyróżnia się 10 samogłosek (гла́сные) а-я, э-е, о-ё, у-ю, ы-и.

Samogłoski miękkie

Samogłoski miękkie (мя́гкие гла́сные) е, ё, и, ю, я zmiękczają wymowę poprzedzającej spółgłoski. факульте́т [fəkulˈtˈet], дёготь [diogətˈ], лю́ди [lˈjudˈь], дя́дя [dˈadˈə] W przypadku słów zapożyczonych z innych języków często zostaje zachowana pierwotna twarda wymowa, na przykład w wyrazach: компью́тер [kampˈjutər], парте́р [parter], Интерне́т [ьntərnet], моде́ль [madelˈ]. Samogłoski miękkie na początku wyrazu (z wyjątkiem и), po samogłoskach oraz po ъ i ь wymawia się z j - są to tzw. jotowane samogłoski. я́блоко [jabləkə], ше́я [szejə], рёв [riof], лю́ди [lˈjudˈь], бюст [bˈjust]

Samogłoki twarde

Samogłoski twarde (твёрдые гла́сные) э, о, ы, у, а nie mają wpływu na wymowę sąsiadujących z nimi spółgłosek. Wymowa rosyjskiego ы jest zbliżona do polskiego y. W języku rosyjskim и na początku wyrazu poprzedzonego przyimkiem wymawia się w sposób zbliżony do ы, a oba wyrazy wymawiane są razem: (из игры́ [ьzəgry], в институ́те [wənstˈьtutˈь], с интере́сом [səntˈьrˈesəm]) Э występuje w wyrazach pochodzenia rosyjskiego bardzo rzadko (э́то). Częściej pojawia się w słowach obcego pochodzenia, przede wszystkim na początku wyrazu, gdzie nie wymawia się [je], экза́мен [əgzamˈьn], э́кспорт [ekspərt], эта́п [ətap], эта́ж [ətaż], экску́рсия [əkskursˈijə], эконо́мика [əkanomˈьkə] rzadziej w środku wyrazu po samogłosce. поэ́т [paet], аэропо́рт [aəraport], силуэ́т [sˈьluet]

Samogłoski akcentowane i nieakcentowane

Wymowa samogłosek zależy od akcentu. Samogłoski akcentowane (уда́рные) wymawia się wyraźnie, nieakcentowane (безуда́рные) redukuje się. Wymowa rosyjskich samogłosek zależy od ich pozycji w wyrazie:

Litera | Pozycja | Wymowa
а | Akcentowane | [a] - А́нглия [anglˈьjə]
| 1. przed akcentem | [a] - карти́на [kartˈinə]
| Na początku wyrazu | [a] - абажу́р [abażur]
| Pozostałe | [ə] - э́та [etə]
е | Akcentowane | [ˈe] - де́ти [dˈetˈь]
| (jotowane) | [je] - есть [jestˈ]
| Nieakcentowane | [ˈь] - сестра́ [sˈьstra]
| (jotowane) | [jь] - Евро́па [jьwropə]
ё | Po samogłosce | [io] - моё [maio]
| Po spółgłosce | [ˈo] - тётя [tˈotˈə]
и | Akcentowane | [i] - и́гры [igrə]
|  | [ˈi] - кни́га [knˈigə]
| Nieakcentowane | [ˈь] - зима́ [zˈьma]
о | Akcentowane | [o] - о́чень [oćьnˈ]
| 1. przed akcentem | [a] - бою́сь [bajusˈ]
| Na początku wyrazu | [a] - одна́ [adna]
| Pozostałe | [ə] - э́то [etə]
у | Akcentowane | [u] - ум [um], суп [sup]
| Nieakcentowane | [u] - рука́ [ruka]
ы | Akcentowane | [y] - ты [ty], вы́йти [wyjtˈь]
| Nieakcentowane | [ə] - обыгра́ть [abəgratˈ]
э | Akcentowane | [e] - э́то [etə]
| Nieakcentowane | [ə] - эфи́р [əfir]
ю | Akcentowane | [ju] - дю́жина [dˈjużьnə]
| (jotowane) | [ju] - Ю́ра [jurə]
| Nieakcentowane | [ˈu] - тюрьма́ [tˈurˈma]
| (jotowane) | [ju] - юнио́р [junˈьor]
я | Akcentowane | [ˈa] - дя́дя [dˈiadˈə]
| (jotowane) | [ja] - я́ма [jamə]
| Nieakcentowane | [ˈь] - тяну́ть [tˈьnutˈ]
| (jotowane) | [jь] - янва́рь [jьnwarˈ]

Nieakcentowane а oraz о wymawia się w ten sam sposób. Przed sylabą akcentowaną i na początku wyrazu jako [a], w innym przypadku jako [ə]. ого́нь [agonˈ], она́ [ana], чу́до [ćudə], перестро́йка [pˈьrˈьstrojkə] Nieakcentowane samogłoski miękkie е, и, я wymawiane są jako [ь] - dźwięk między e a i. W przypadku я wymowa na końcu wyrazu jest zbliżona do [ə]. восхище́ние [wəshˈьśśenˈьjь], колеба́ть [kəlˈьbatˈ], тяну́ть [tˈьnutˈ]

1.2.3 Wymowa spółgłosek

Spółgłoski

W języku rosyjskim występuje 15 spółgłosek (па́рные согла́сные), które w zależności od sąsiadujących z nimi głosek mogą przyjmować miękki lub twardy wariant, są to: б, в, г, д, з, к, л, м, н, п, р, с, т, ф, х Polakom trudności może sprawiać wymowa miękkich spółgłosek, która różni się od polskiej. Wymowa spółgłosek twardych jest zbliżona do polskiej. Spółgłoski znajdujące się przed э, ы, о, у, а zawsze wymawia się twardo. Samogłoski е, ё, и, ю, я sprawiają, że poprzedzająca je spółgłoska jest niemal zawsze wymawiana miękko. Podczas poprawnej wymowy miękkich spółgłosek przednia część języka musi przylegać do podniebienia twardego. W zapisie wymowy miękkość jest oznaczona apostorfem. е - ле́тний [lˈetnˈьj], де́ти [dˈetˈь], пе́чка [pˈećkə], ве́тер [wˈetˈьr], те́ма [tˈemə] ё - мёд [miod], тёмный [tiomnəj], ребёнок [rˈьbionək], дёргать [diorgətˈ] и - зи́мний [zˈimnˈьj], си́ний [sˈinˈьj], бить [bˈitˈ], ли́ния [lˈinˈьjə] ю - лю́ди [lˈjudˈь], любо́вь [lˈubow], тюльпа́н [tˈulˈpan], бюст [bˈjust] я - дя́дя [dˈiadˈə], мять [mˈiatˈ], тяну́ть [tˈьnutˈ], вя́лый [wˈialəj], мя́со [mˈiasə]. Zob. też rozdział Wymowa samogłosek.

Spółgłoski twarde

Spółgłoski ж, ш i ц są zawsze wymawiane twardo. жизнь [żyznˈ], жена́ [żəna], жёстко [żostkə], жюри́ [żurˈi], живо́т [żəwot] широ́кий [szərokˈьj], шерсть [szerstˈ], шёпот [szopət], шимпанзе́ [szəmpanze] Rosyjska głoska ц brzmi podobnie do polskiego c. Podczas wymowy czubek języka powinien znajdować się między dziąsłami a zębami. цыплёнок [cəplionək], огурцы́ [agurcy], цирк [cyrk], ле́кция [lˈekcəjə]

Spółgłoski miękkie

Ч, щ a й są zawsze miękkie. Mimo, że w wyrazach чай, чу́до, час po ч występuje а i у, połączenie tych głosek jest wymawiane miękko. Podobnie spółgłoska щ jest w odróżnieniu od polskiego sz zawsze miękka, różni się także długością: щу́ка - [śśukə], щуп - [śśup], ро́ща - [rośśə], щель - [śśelˈ] Spółgłoska й wymawiana jest krótko i nie tworzy sylab. Jako samodzielny znak była wprowadzona do rosyjskiego alfabetu dopiero w 1934 roku. W wyrazach obcego pochodzenia może również występować przed samogłoską о. та́йна, май, ча́йка - йо́гурт, йод, йо́га

Wymowa spółgłosek i grup spółgłoskowych

Litera | Wymowa | Przykład
щ | [śś] | ещё [jьśśo]
-сч-, -сш-, -зч- | [szsz] | сшить [szszytˈ]
-зж-, -сж- | [żż] | изжи́ть [ьżżytˈ]
-тц-, -дц- | [cc] | два́дцать [dwaccətˈ]
-дс-, -тс- | [c] | де́тский [dˈeckˈьj]
-чн- | [szn] | коне́чно [kanˈesznə]
| [ćn] (książk.) | бесконе́чный [bˈьskanˈećnəj]
-гк- | [hk] | лёгкий [liohkˈьj]
|  | мя́гкий [miahkˈьj]
-гч- | [hć] | ле́гче [lˈehćь]
-тся | [tsˈə] | занима́eтся [zənˈьmajьtsˈə]
-ого | [əwə] | ра́зного [raznəwə]
-о́го | [owə] | молодо́го [məladowə]
-его | [ˈьwə] | ле́тнего [lˈetnˈьwə]

Końcówki dopełniacza l. poj. -ого, -его, które wymawia się z [w], występują nie tylko w przymiotnikach, ale również w zaimkach i liczebnikach porządkowych.

1.2.4 Upodobnienia

Spółgłoski, przy wymowie których dochodzi do drżenia wiązadeł głosowych, są dźwięczne (зво́нкие), pozostałe są bezdźwięczne (глухи́е). Spółgłoski dźwięczne i bezdźwięczne tworzą pary: з - с, ж - ш, г - к, б - п, в - ф, д - т. W języku rosyjskim, podobnie jak w języku polskim, spółgłoski dźwięczne na końcu wyrazu są wymawiane bezdźwięcznie. муж [musz], арбу́з [arbus], четве́рг [ćьtwˈerk], зуб [zup], отцо́в [atcof], кислоро́д [kˈьslarot] O ewentualnej dźwięczności lub bezdźwięczności znajdujących się obok siebie spółgłosek decyduje ta spółgłoska, która występuje jako druga. Spółgłoski dźwięczne zmieniają się w bezdźwięczne na przykład w wyrazach кни́жка [knˈiszkə], обши́вка [apszyfkə], на́дпись [natpˈьsˈ], за́втра [zaftrə]. Spółgłoski bezdźwięczne zmieniają się w dźwięczne w następujących przypadkach: сбо́рная [zbornəjə], сде́лать [zdˈelətˈ], сгоре́ть [zgarˈetˈ]. Przedrostki з- i с- podlegają upodobnieniu przed spółgłoskami ш i ч. сча́стье [śśastˈjь], сшить [szszytˈ], изжи́ть [ьżżytˈ] Przyimek с jest zawsze bezdźwięczny. с атла́сом [satlasəm], с Ива́ном [səwanəm], с бо́гом [sbogəm] Przyimek в z kolei nigdy nie traci dźwięczności. Jeżeli występuje przed wyrazem, który zaczyna się samogłoską, spływa z nią w jedną sylabę. в окне́ [waknˈe], в уста́ [wusta], в а́рмию [warmˈьju]

1.2.5 Miękki i twardy znak

Znak miękki (мя́гкий знак) ь i znak twardy (твёрдый знак) ъ nie są wymawiane jako głoski. Znaki te modyfikują wymowę sąsiadujących głosek.

Znak miękki ь

zmiękcza poprzedzającą go spółgłoskę. Na przykład wyraz день wymawia się [dˈenˈ]. Znak miękki pełni w tym przypadku podobną funkcję do kreski w polskim ń. Przed samogłoskami е, ё, и, я, ю miękki znak pełni funkcję oddzielającą (лью, статья́, тетра́дью). Głoski te są następnie wymawiane jako sylaby z j - [je, jo, ji, ja, ju] ( [lˈju], [statˈjia], [tˈьtradˈju]). Spółgłoski, po których występuje znak miękki oraz głoski е, ё, и, я, lub ю, mogą być wymawiane twardo lub miękko: семья́ [sˈьmˈjia], судья́ [sudˈjia], серьёзно [sˈьrˈioznə], соловьи́ [səlawji] Miękki znak występuje zawsze w 2. os. l. poj. czasu teraźniejszego czasowników (np. пи́шешь, идёшь), w partykule zwrotnej -сь (np. взве́шусь, дове́ритесь), w większości bezokoliczników (np. жечь, писа́ть) i rozkazów (np. верь). Więcej zob. rozdz. Czasowniki.

Twardy znak ъ

pełni funkcję oddzielającą po przedrostkach zakończonych twardą spółgłoską oraz przed samogłoskami е, ё, и, я, lub ю. Spółgłoski, które znajdują się przed znakiem twardym, poza kilkoma wyjątkami, są wymawiane twardo. объе́зд [abjezd], подъе́хать [pədjehətˈ], объявле́ние [abjьwlˈenˈьjь] Ale: адъюта́нт [adˈutant] Twardy znak występuje zazwyczaj po przedrostkach w wyrazach złożonych i zapożyczonych.

1.3 Pisownia spółgłosek

* Po г, к, х, щ zawsze pisze się и (nigdy ы), powstała w ten sposób sylaba jest wymawiana miękko. ги́льза [gˈilˈzə], кни́ги [knˈigь], кино́ [kˈьno], дураки́ [duraki], хи́трый [hˈitrəj], хи́мик [hˈimˈьk], оре́хи [arˈehь], щи [śśi], щипцы́ [śśьpcy], щитово́й [śśьtawoj] * Po ж, ш zawsze pisze się и (nigdy ы), powstała w ten sposób sylaba jest wymawiana twardo. жить [żytˈ], жизнь [żyznˈ], живо́й [żəwoj], режиссёр [rˈьżəsːior], мужи́к [mużyk], шить [szytˈ], широ́кий [szərokˈьj], на́ши [naszə], маши́на [maszynə] * W rosyjskich końcówkach i przyrostkach po ц pisze się ы (па́льцы, сестри́цын). Sylaba -цы- występuje w rdzeniu zaledwie kilku wyrazów. Istnieją rymowanki ułatwiające ich zapamiętanie: Цыга́н встал на цы́почки и цы́кнул на цыплёнка., Цыга́н на цы́почках стащи́л цыплёнка и сказа́л Цыц! * W wyrazach obcego pochodzenia i przyrostkach po spółgłosce ц pisze się и - циркуля́ция, медици́на, фу́нкция. * Po ж, ш, ч, щ zawsze pisze się а, у (nigdy я, ю). жать, шампиньо́н, шаг, ча́йник, жук, шу́тка, чу́до, щу́ка Wyjątkiem są жюри́, брошю́ра, парашю́т oraz wyrazy od nich utworzone. * Po spółgłoskach г, к, х, ц nie pisze się ё. а́лгебра, ген, ба́йкер, ма́ркер, схемати́чный, архео́лог, исцели́ть, блю́дце Wyjątek stanowią słowa ликёр, Гёте, паникёр, Кёльн itd. * От w funkcji przyimka lub przedrostka zawsze pisane jest z т na końcu. отдели́ть, отпа́сть, о́тзвук, от тебя́, от груди́, от ра́дости * Przedrostki zakończone na -с występują przed spółgłoskami bezdźwięcznymi, tj. przed п, ф, к, т, ш, с oraz х, ц, ч, щ. обеспе́чить, расфасова́ть, исключа́ть, истощи́ть, расши́ть, расска́з, расхо́дный, расцени́ть, расчи́стка, расще́пка * Przedrostki zakończone na -з występują przed spółgłoskami dźwięcznymi, tj. przed б, в, г, д, ж, з oraz р, л, м, н. изба́вить, разве́дать, изгиба́ть, раздви́жка, разжева́ть, воззре́ние, возрожде́ние, изли́ть, возмеща́ть, разнести́ * Przedrostek с- może występować przed spółgłoskami dźwięcznymi i bezdźwięcznymi. спои́ть, сба́вить, сгоре́ть, скова́ть, стащи́ть, сде́лать, сфо́ткать, свали́ть, сшить, сжа́тие * Przy pisaniu przedrostków раз-, рас-, роз-, рос- obowiązuje zasada, że о pisze się z akcentem (ро́зыгрыш, ро́спись), podczas gdy a pisze się zawsze bez akcentu (разби́ть, рассмотре́ть).

Uwaga! Poniższe wyrazy wymawia się inaczej niż pisze

Rosyjskie słowo | Wymowa | Tłumaczenie
здра́вствуйте | [zdrastwujtˈь] | dzień dobry
коне́чно | [kanˈesznə] | pewnie
пожа́луйста | [pażaləstə] | proszę
сего́дня | [sьwodnˈə] | dzisiaj
сейча́с | [sьćas] | teraz
что | [szto] | że, co
что́бы | [sztobə] | aby, niech

2 Rzeczowniki

2.1 Rodzaj rzeczowników

Rodzaj nijaki

2.2 Liczba rzeczowników

2.2.1 Tylko liczba pojedyncza

2.2.2 Tylko liczba mnoga

2.3 Rzeczowniki żywotne i nieżywotne

2.4 Tworzenie nazw żeńskich

2.5 Odmiana rzeczowników

2.6 Rzeczowniki twardotematowe

2.6.1 Rodzaj męski

2.6.2 Rodzaj żeński

2.6.3 Rodzaj nijaki

2.7 Rzeczowniki miękkotematowe

2.7.1 Rodzaj męski

2.7.2 Rodzaj żeński

2.7.3 Rodzaj nijaki

2.7.4 Rzeczowniki odprzymiotnikowe

2.8 Odmiana nazwisk i imion

2.9 Odmiana nazw geograficznych

2.10 Przegląd rzeczowników nieodmiennych

3 Przymiotniki

3.1 Odmiana przymiotników

3.2 Przymiotniki twardotematowe

3.3 Przymiotniki miękkotematowe

3.4 Przymiotniki mieszane

Wzór мя́гкий

3.5 Przymiotniki dzierżawcze

3.6 Przymiotniki nieodmienne

3.7 Krótkie formy przymiotników

3.8 Stopniowanie przymiotników

3.8.1 Stopień wyższy przymiotników

3.8.2 Stopień najwyższy przymiotników

4 Zaimki

4.1 Zaimki osobowe

4.2 Zaimki zwrotne

4.3 Zaimki dzierżawcze

4.4 Zaimki wskazujące

4.5 Zaimki pytające i względne

4.6 Zaimki określone

4.7 Zaimki nieokreślone

4.8 Zaimki przeczące

5 Liczebniki

5.1 Liczebniki główne

5.1.1 Pisownia liczebników głównych

5.1.2 Odmiana liczebników głównych

5.1.3 Forma liczonego przedmiotu

5.1.4 Liczebniki złożone (wielowyrazowe)

5.2 Liczebniki porządkowe

5.3 Liczebniki zbiorowe

5.4 Liczebniki wielokrotne

5.5 Ułamki

5.6 Liczby dziesiętne

5.7 Podawanie czasu

5.8 Podawanie daty

5.9 Podstawowe działania arytmetyczne

5.10 Wyrażanie przybliżonej ilości

6 Czasowniki

6.1 Formy czasownikowe

6.1.1 Osobowe

6.1.2 Nieosobowe

6.1.3 Bezokolicznik

6.1.4 Tematy czasownika

6.2 Czasowniki przechodnie i nieprzechodnie

6.3 Czasowniki zwrotne

6.4 Czasowniki ruchu

6.5 Odmiana czasowników

6.6 Czas teraźniejszy

6.6.1 I typ koniugacji

6.6.2 II typ koniugacji

6.6.3 Wymiany spółgłoskowe

6.6.4 Akcent w formach czasu teraźniejszego

6.7 Czas przeszły

6.7.1 Akcent w formach czasu przeszłego

6.8 Czas przyszły

6.9 Tryb przypuszczający

6.10 Tryb rozkazujący

6.10.1 Formy 2. os. l. poj. i l. mn.

6.10.2 Forma 1. os. l. mn. trybu rozkazującego

6.10.3 Formy 3. os. l. poj. i l. mn.

6.11 Aspekt czasownika

6.11.1 Czasowniki niedokonane

6.11.2 Czasowniki dokonane

6.11.3 Zmiana aspektu czasownika

6.11.4 Czasowniki jednoaspektowe i dwuaspektowe

6.12 Strona czasownika

6.13 Imiesłów przymiotnikowy

6.14 Imiesłów przymiotnikowy czasu teraźniejszego

6.14.1 Imiesłów przymiotnikowy czynny czasu teraźniejszego

6.14.2 Imiesłów przymiotnikowy bierny czasu teraźniejszego

6.15 Imiesłów przymiotnikowy czasu przeszłego

6.15.1 Imiesłów przymiotnikowy czynny czasu przeszłego

6.15.2 Imiesłów przymiotnikowy bierny czasu przeszłego

6.16 Imiesłów przysłówkowy

6.16.1 Imiesłów przysłówkowy współczesny

6.16.2 Imiesłów przysłówkowy uprzedni

6.17 Czasownik posiłkowy

7 Przysłówki

7.1 Tworzenie przysłówków

7.2 Rodzaje przysłówków

7.3 Stopniowanie przysłówków

7.3.1 Stopień wyższy przysłówków

7.3.2 Stopień najwyższy przysłówków

7.4 Przysłówki przeczące

7.5 Pisownia przysłówków

8 Przyimki

8.1 Przegląd przyimków

8.1.1 Przyimki z dopełniaczem

8.1.2 Przyimki z celownikiem

8.1.3 Przyimki z biernikiem

8.1.4 Przyimki z miejscownikiem

8.1.5 Przyimki z narzędnikiem

8.2 Najważniejsze różnice w użyciu przyimków

8.3 Wokalizacja przyimków

8.4 Pisownia przyimków

9 Spójniki

9.1 Spójniki współrzędne

9.1.1 Spójniki łączne

9.1.2 Spójniki przeciwstawne

9.1.3 Spójniki rozłączne

9.1.4 Spójniki wynikowe

9.1.5 Spójniki wyjaśniające

9.2 Spójniki podrzędne

9.2.1 Spójniki czasu

9.2.2 Spójniki przyczyny

9.2.3 Spójniki warunku

9.2.4 Spójniki celu

9.2.5 Spójniki przyzwolenia

9.2.6 Spójniki stosowane przy porównywaniu

9.3 Inne sposoby łączenia zdań

9.4 Zasady pisowni spójników

10 Partykuły

10.1 Rodzaje partykuł

Wyrazy modalne

10.2 Partykuły słowotwórcze

10.2.1 Znaczenie i użycie partykuły "не"

10.2.2 Znaczenie i użycie partykuły "ни"

11 Wykrzykniki

12 Słowotwórstwo

12.1 Tworzenie słów za pomocą przedrostków

12.2 Tworzenie słów za pomocą przyrostków

12.3 Kompozycja

13 Składnia

13.1 Części zdania

13.1.1 Podmiot

13.1.2 Orzeczenie

13.1.3 Związek zgody podmiotu i orzeczenia

13.1.4 Dopełnienie

13.1.5 Przydawka

13.1.6 Dopowiedzenie

13.1.7 Okolicznik

13.2 Rodzaje zdań

13.3 Szyk zdania

13.4 Zdania pojedyncze i równoważniki zdania

13.4.1 Zdanie pojedyncze

13.4.2 Równoważnik zdania

13.5 Zdania złożone

13.5.1 Zdania złożone współrzędnie

13.5.2 Zdania złożone podrzędnie

13.6 Zwrot grzecznościowy w języku rosyjskim

13.7 Negacja

13.7.1 Negacja zdaniowa i wyrazowa

13.7.2 Sposoby wyrażania przeczenia

14 Konstrukcje czasownikowe

14.1 Wyrażanie czasownika być

14.2 Wyrażenie czasownika mieć

14.3 Wyrażenie czasownika lubić

14.4 Wyrażenie konieczności, możliwości, potrzeby

14.5 Konstrukcje z bezokolicznikiem

15 Przegląd czasowników nieregularnych

Stopka redakcyjna