Dobezylan wapnia jako przykład alternatywnego i skutecznego leczenia objawów przewlekłej choroby żylnej

© Medical Education Sp. z o.o., Warszawa 2024

AUTOR

dr n. med. Andrzej Wojtak

Katedra i Klinika Chirurgii Naczyń i Angiologii, Uniwersytet Medyczny w Lublinie

Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr 1 w Lublinie

PROJEKT OKŁADKI

Inga Król

REDAKTOR PROWADZĄCA

Barbara Walkusz

ZASTĘPCA REDAKTOR PROWADZĄCEJ

lek. Andrzej Jabłoński

KOORDYNATOR PROCESU WYDAWNICZEGO

Jadwiga kowalczyk

SKŁAD I ŁAMANIE

Katarzyna Gadamska-Rewucka

KOREKTA

Marcin Kuźma, Dominika Zaborowska

WYDAWCA

Medical Education Sp. z o.o.

ul. Kukiełki 3a

02-207 Warszawa

Autor i Wydawca dołożyli wszelkich starań, aby informacje na temat metod postępowania diagnostyczno-terapeutycznego (w tym dotyczące leków i ich dawkowania) były zgodne ze współczesną wiedzą medyczną. Nie ponoszą oni odpowiedzialności za konsekwencje wynikające z wykorzystywania informacji zawartych w niniejszej publikacji. Ostateczną odpowiedzialność ponosi lekarz prowadzący leczenie.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej pracy nie może być powielana ani rozpowszechniana
w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (elektroniczny lub inny), włącznie z fotokopiowaniem, nagrywaniem na nośniki magnetyczne, optyczne lub inne media, bez zgody wydawcy.

Wydanie pierwsze

Warszawa 2024

ISBN 978-83-67696-22-7

Wstęp

Kieszonkowe wydanie książeczki Dobezylan wapnia jako przykład alternatywnego i skutecznego leczenia objawów przewlekłej choroby żylnej jest opracowaniem z myślą o wszystkich lekarzach zainteresowanych tematyką przewlekłej choroby żylnej, którzy poszukują aktualnych, praktycznych informacji z tego zakresu ze szczególnym podkreśleniem roli dobezylanu wapnia w jej leczeniu.

Dobezylan wapnia należy do leków o najszerszym spektrum działania spośród leków wenoaktywnych. Stosuje się go w leczeniu objawów przewlekłej choroby żylnej, a także wielu innych chorób. W trakcie terapii dobezylanem wapnia obserwuje się poprawę jakości życia oraz opóźnienie postępu przewlekłej choroby żylnej. Może wywoływać rzadkie działania niepożądane.

W książeczce zebrane zostały twarde dane naukowe i zasady leczenia w taki sposób, aby przekazywane treści były czytelne i przydatne dla lekarzy praktyków. Zakres zagadnień zebranych w tym dziele oraz przedstawiony ich praktyczny wymiar z pewnością zainteresuje wszystkich lekarzy z dziedziny chirurgii naczyniowej, angiologii, chirurgii ogólnej oraz medycyny rodzinnej, a także młodych adeptów sztuki lekarskiej.

Skróty

CaD (calcium dobesilate) – dobezylan wapnia

CVD (chronic venous disease) – przewlekła choroba żylna

CVI (chronic venous insufficiency) – przewlekła niewydolność żylna

VADs (venoactive drugs) – leki wenoaktywne

VAS (visual analogue scale) – wizualna skala analogowa

Częstotliwość występowania i czynniki ryzyka chorób naczyń żylnych

Spektrum chorób naczyń żylnych od najmniejszych wenulektazji i teleangiektazji po owrzodzenia kończyn dolnych określa się ogólnym mianem „przewlekłej choroby żylnej” (CVD, chronic venous disease). Kiedy jej objawy trwają dłużej, skłaniają pacjenta przede wszystkim do ich zdiagnozowania, a w następnej kolejności do próby leczenia. Zasadniczymi celami farmakoterapii, którą ordynuje lekarz po dokładnym badaniu podmiotowym, przedmiotowym i właściwej diagnostyce, są poprawienie funkcjonowania pompy mięśniowej oraz redukcja ciśnienia w naczyniach żylnych kończyn dolnych.

W sytuacji, gdy pacjent nie podejmuje leczenia, objawy CVD narastają i utrwalają się (pojawiają się hiperpigmentacja skóry, przebarwienia troficzne, zmiany skórne egzematyczne i owrzodzenia); określane są one wówczas mianem „przewlekłej niewydolności żylnej” (CVI, chronic venous insufficiency). Są one bezpośrednio związane z nadciśnieniem żylnym, które prowadzi do zaburzeń odpływu krwi z żył kończyn dolnych. CVI dotyka 40–60% kobiet i 15–30% mężczyzn w Europie [1]. Na podstawie badań przeprowadzonych przez Jawienia i wsp. w populacji polskiej [2] na grupie 40 095 pacjentów podstawowej opieki zdrowotnej podmiotowe i przedmiotowe objawy CVI rozpoznano u 47% kobiet i 37% mężczyzn. W USA ocenia się zaś, że 23% dorosłych ma żylaki, a bardziej zaawansowane formy CVI (3–6 punktów w klasyfikacji CEAP: Clinical class, Etiology, Anatomy, Pathophysiology) występują u 6% [3].

Na podstawie badań stwierdzono, że najistotniejszym czynnikiem ryzyka CVI jest wiek. Wyniki pokazują, że obliczony tzw. iloraz szans występowania (OR, odds ratio) CVI w grupie wiekowej 70–79 lat wynosi 23,3. Innym znaczącym czynnikiem ryzyka CVI jest otyłość [4]. W badaniu Vein Bonn Study wskaźnik masy ciała (BMI, body mass index) o wartości powyżej 30 powoduje, że OR dla CVI wynosi dla kobiet 3,1, a dla mężczyzn – 6,5. U 8–20% kobiet czynnikiem rozpoczynającym rozwój żylaków jest ciąża. Żylaki częściej występują u wieloródek niż u kobiet nierodzących, wiek nie ma w tym przypadku istotnego znaczenia [5]. Do innych czynników, które mogą predysponować do wystąpienia CVI, zalicza się: czynniki genetyczne i rodzinne, małą aktywność fizyczną, zaburzenia hormonalne, stosowanie antykoncepcji, alkoholizm, palenie tytoniu i dietę ubogobłonnikową.

Klasyfikacja chorób naczyń żylnych

Wersja prezentująca fragment publikacji

Leczenie objawów

Wersja prezentująca fragment publikacji

Mechanizm działania i farmakokinetyka dobezylanu wapnia

Wersja prezentująca fragment publikacji

Skuteczność dobezylanu wapnia

Wersja prezentująca fragment publikacji

Bezpieczeństwo stosowania

Wersja prezentująca fragment publikacji

Zastosowanie w innych chorobach

Wersja prezentująca fragment publikacji

Podsumowanie

Wersja prezentująca fragment publikacji

Piśmiennictwo

Wersja prezentująca fragment publikacji