Copyright © for the text by Marta Kulczyna

Copyright © for this edition by Wydawnictwo NieZwykłe, Oświęcim 2026

All rights reserved • Wszystkie prawa zastrzeżone

Redakcja: Anna Strączyńska

Korekta: Joanna Błakita, Wiktoria Garczewska, Emilia Ziarnik

Skład i łamanie: Paulina Romanek

Oprawa graficzna książki: Paulina Klimek

Ilustracja na okładce: Marta Urbaniak

ISBN 978-83-8418-822-4 • Wydawnictwo NieZwykłe • Oświęcim 2026

Grupa Wydawnicza Dariusz Marszałek

Fragment

Playlista

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Rozdział trzydziesty trzeci

Rozdział trzydziesty czwarty

Rozdział trzydziesty piąty

Rozdział trzydziesty szósty

Rozdział trzydziesty siódmy

Rozdział trzydziesty ósmy

Rozdział trzydziesty dziewiąty

Rozdział czterdziesty

Rozdział czterdziesty pierwszy

Rozdział czterdziesty drugi

Epilog

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla tych, którzy pewnej jesieni zrozumieli,
że zaczynanie od nowa to nie stawanie się kimś innym,
lecz odwaga, by w końcu być sobą – nawet wtedy, gdy wszystko wokół się zmienia.

I dla mojej Mamy. Dziękuję za wszystko, czego
nie potrafiłabym zamknąć w jednym zdaniu.

PLAYLISTA

Taylor Swift – august

The Neighbourhood – Leather Weather

One Direction – Strong

Frank Sinatra – Witchcraft

The Cramps – Goo Goo Muck

Taylor Swift – the 1

RHODES – The Love I Give

The Police – Every Breath You Take

girl in red – We Fell in Love in October

Taylor Swift – right where you left me

The Clash – Should I Stay or Should I Go

David Kushner – Daylight

Harry Styles – American Girls

Cigarettes After Sex – Apocalypse

Harry Styles – Matilda

Taylor Swift – mirrorball

Taylor Swift – this is me trying

Lana Del Rey – Brooklyn Baby

Cigarettes After Sex – Nothing’s Gonna Hurt You Baby

Taylor Swift – my tears ricochet

Taylor Swift – exile

Harry Styles – Golden

Conan Gray – Heather

Arctic Monkeys – 505

Taylor Swift – Wildest Dreams

Frank Ocean – Ivy

Cigarettes After Sex – Heavenly

Taylor Swift – illicit affairs

The Neighbourhood – Softcore

Taylor Swift – The Archer

The Neighbourhood – Sweater Weather

Taylor Swift – All Too Well (10 Minute Version)

PROLOG

Cadence

Rytmicznie zastukałam palcami w kierownicę i docisnęłam pedał gazu. Kolorowe drzewa po obu stronach drogi zaczęły zlewać się w wielobarwną plamę, a ja marzyłam wyłącznie o tym, by zobaczyć wyczekiwany od prawie pięciu godzin znak.

Zerknęłam na przymocowany do uchwytu telefon z włączoną nawigacją – powinnam znaleźć się na miejscu za niespełna kwadrans. Uśmiechnęłam się delikatnie, po czym podkręciłam płynącą z radia muzykę. Melodia Witchcraft Franka Sinatry wypełniła przestrzeń w samochodzie, a wtedy wzięłam głęboki oddech i przełknęłam gulę w gardle. Jeszcze nigdy nie targało mną tak wiele sprzecznych emocji. Dotąd nie sądziłam, że człowiek może być jednocześnie kompletnie załamany i do granic możliwości szczęśliwy. A teraz właśnie tak się czułam. Jakbym stała na niewidzialnej granicy i nie potrafiła zdecydować, w którą stronę ruszyć.

Nie odnalazłam się. Spędziłam w Nowym Jorku kilka lat i nawet taki szmat czasu nie pozwolił mi na to, by przystosować się do nowego życia sprezentowanego przez rodziców. Chodziłam do prywatnego liceum rodem z Plotkary, dostałam się na Uniwersytet Browna, ale… Cholera, w tym wszystkim nigdy nie było mnie. Odnosiłam wrażenie, jakby ktoś postawił mnie w tłumie ludzi, których języka nie rozumiałam. I długo biłam się z myślami. Wiedziałam, że matka i ojciec poświęcili naprawdę dużo, bym mogła znaleźć się w ich wymarzonym miejscu, mimo to pewnego dnia uznałam, że jeśli nie podejmę właściwej decyzji, sczeznę w morzu straconego czasu i egzystencjalnej pustki.

Dlatego właśnie teraz – dzień po tym, kiedy powinnam rozpocząć drugi rok studiów – siedziałam w aucie i wracałam do… domu. Nigdy nie przestałam tęsknić za Wildermoor. To miasteczko w stanie Vermont, którego wielu nie potrafiło nawet wskazać na mapie, było tym, czego chciałam. Rodzice od zawsze pragnęli mnie stamtąd zabrać. Gdy tata otrzymał propozycję zostania głównym inżynierem w wielkiej firmie w Nowym Jorku, razem z mamą prawie dostali zawału ze szczęścia. Spakowali wszystkie nasze rzeczy i wywieźli mnie ze świata, który tak bardzo kochałam, choć nawet nie zapytali mnie o zdanie. Zostawiłam za sobą przyjaciół, ulubione uliczki, panią i pana Huangów oraz bibliotekę.

Nostalgia w mojej głowie stawała się coraz bardziej nieznośna, aż nagle przerwał ją dzwonek informujący o przychodzącym połączeniu. Nieprzyjemne dreszcze przebiegły mi po rękach, gdy na ekranie wyświetliło się słowo „mama”. Zebrałam się jednak w sobie, a później nacisnęłam zieloną słuchawkę i odetchnęłam ciężko.

– Cześć, mamo – rzuciłam niby swobodnie, lecz coś wewnątrz mnie zdawało się krzyczeć.

– Cadie? – Jej głos uderzył we mnie jak obuch. – Gdzie jesteś?

– Prawie w Wildermoor – odparłam, mocniej wsuwając się w fotel.

– Posłuchaj mnie uważnie, dobrze? – podjęła po długim milczeniu. – Wiesz, że ojciec gra z rektorem Brown w golfa. Dziś rano rozmawiali. Tata powiedział mu, że miałaś krótkie załamanie, ale wszystko jest już w porządku. Udało mu się przekonać Roodsa, żebyś mogła wrócić na uczelnię…

– Mamo – przerwałam jej i zjechałam na pobocze. Gwałtownie opadłam na oparcie, a moje oczy mimowolnie się zamknęły. – Nie wrócę do Nowego Jorku, uszanujcie to, proszę. Rozmawialiśmy o tym tyle razy.

Pełne rozczarowania westchnienie matki wypłynęło z głośnika. Uchyliłam powieki i wbiłam wzrok w przednią szybę, czekając na potężną falę niemiłych słów.

– Nigdy wcześniej się nie buntowałaś – warknęła. – Wiesz, ile kosztowało wysłanie cię do Season? Twoja nauka w tym liceum, do tego wszystkie dodatkowe zajęcia, korepetycje, później czesne w Brown, akademik…

Milczałam. Powinnam być wdzięczna, powinnam wzruszać się na samą myśl o tym, co dla mnie zrobili. Ale nie potrafiłam. Nigdy tego wszystkiego nie chciałam. Tak wiele razy tłumaczyłam im, że prywatne liceum dla snobów nie jest dla mnie, że Uniwersytet Browna nigdy nie stanowił mojego marzenia. Zajęcia dodatkowe, korepetycje, nauka do północy. I nic więcej. Brakowało mi czasu na przyjaźnie, nie zapraszano mnie na szkolne imprezy, bo uchodziłam za „mało rozrywkową”. Jedyne, co miałam, to mój – teraz już były – chłopak. I nawet jego nie wybrałam sama. Tata poznał mnie z Austinem podczas jednego ze spotkań z ludźmi z pracy, które odbywało się w naszym domu.

Ale Austin to długa i niewdzięczna historia, dlatego nie będę o nim wspominać.

Najważniejsze, że trzy dni temu z nim zerwałam. I nagle jeden z wielu ciążących mi na plecach kamieni zniknął.

– Mamo, muszę kończyć. Zaraz będę podjeżdżać przed dom – skłamałam.

– Cadence! – podniosła głos. – I co będziesz tam robić? Z czego będziesz żyła? My z ojcem nie dołożymy centa do tego cyrku.

– Mam oszczędności.

– Te śmieszne sześć tysięcy dolarów?!

– Znajdę pracę. Naprawdę nie chcę się kłócić. Zadzwonię jutro, dobrze? Nie martwcie się o mnie, poradzę sobie.

– Zawiodłaś nas, Cadie. Tak bardzo nas zawiodłaś… – wycedziła, a kilka sekund później zakończyła połączenie.

Niekontrolowany grymas wykrzywił mi usta, lecz obiecałam sobie, że nie będę płakać. Na wstrzymanym oddechu ponownie uruchomiłam silnik i wróciłam na drogę. Nie minęło wiele czasu, zanim serce podeszło mi do gardła. Z bocznej uliczki wyjechał ktoś na motocyklu – zapewne mężczyzna, świadczyła o tym jego postura. Z nieopisaną prędkością przemknął tuż przed maską mojego samochodu. Gwałtownie zahamowałam i bez wahania ryknęłam przez uchylone okno:

– To nie jest autostrada!

– Pieprz się! – odparował, choć ledwie go usłyszałam. Wystawił w moją stronę środkowy palec, a później docisnął gaz i zniknął daleko za mną.

– Chryste… – Pokręciłam głową i po raz kolejny tego dnia włączyłam się do ruchu.

Po kilku minutach nareszcie dostrzegłam to, na co tak bardzo czekałam. Wielka, stara, drewniana tablica, a na niej napis:

Witamy w Wildermoor!

Przyjemne ciepło rozlało się w moim wnętrzu, a uśmiech mimowolnie rozświetlił mi twarz. Jadąc spokojnie, podziwiałam moje ukochane miasteczko – małe domki, pokryte jesiennymi liśćmi chodniczki, niewielkie sklepy i specyficzny zapach. Wszystko to, za czym tak cholernie tęskniłam. Szybki skręt w prawo, dalej prosto i znowu w prawo, aż wreszcie zatrzymałam się przy wysokim krawężniku.

Budynek wyglądał nieco inaczej, niż kiedy ostatnio go widziałam. Jednak wcale mnie to nie dziwiło. Po przeprowadzce do Nowego Jorku nie odwiedziliśmy Wildermoor ani razu. Matka z początku chciała sprzedać nasz dom, ale w ojcu odezwały się resztki człowieczeństwa. Odziedziczył go po swojej babci i nie miał serca, by się go pozbyć. Tak więc budynek stał pusty i zapomniany – aż do dziś.

Pospiesznie wysiadłam z auta, a mój wzrok natychmiast powędrował w kierunku ogrodu. Od razu przeszło mi przez myśl, że prezentował się zbyt dobrze jak na coś, co od lat nie widziało ludzkiej ręki. Niestety, nie zdążyłam przyjrzeć się wszystkiemu dokładnie, ponieważ wokół rozbrzmiał dobrze mi znany głos.

– Cadie?!

– Pani Mei Lin?! – wrzasnęłam i od razu poderwałam się do biegu.

Staruszka stała kilkanaście jardów przede mną i grabiła resztki liści rozrzuconych na chodniku. Na mój widok bez wahania odłożyła grabie na ziemię, a potem w mgnieniu oka znalazła się tuż obok, z szeroko otwartymi ramionami.

– Ja chyba śnię! – Objęła mnie mocno i trzymała w szczelnym uścisku tak długo, aż obie niemal zdrętwiałyśmy. – Skarbie, nie sądziłam, że jeszcze cię zobaczę. – Odsunęła się delikatnie, po czym chwyciła w dłonie moją twarz.

– Tak bardzo tęskniłam – wymamrotałam. – Czy nasz ogród to pani sprawka?

– Jest zbyt piękny, by o niego nie dbać – odparła. – Mam nadzieję, że nie masz mi za złe, że czasami tutaj zaglądam.

– Ależ skąd, to bardzo miłe. Nie mogę uwierzyć, że znów panią widzę…

Właśnie w tym momencie wewnętrzna obietnica, że nie będę płakać, poszła się pieprzyć. Łzy wzruszenia spłynęły strumieniami po policzkach, a oczy zaszkliły się tak bardzo, że ledwie widziałam rozweseloną twarz sąsiadki.

– Nie płacz, kochanie – szepnęła. Ponownie przyciągnęła mnie do siebie, jakby wiedziała, że coś było nie tak. – Albo płacz. Zaraz pójdziemy do mnie i napijemy się herbaty.

Kiedy w końcu udało mi się choć trochę uspokoić, uniosłam wzrok i przyjrzałam się pani Mei Lin. Wciąż była tak samo radosna i pełna ciepła. Co prawda dziś jej czarne włosy zdobiło kilka siwych pasm, wydawała się nieco niższa, a zmarszczki stały się bardziej widoczne, lecz wciąż uważałam ją za najcudowniejszą kobietę, która zapraszała mnie do siebie na gorącą herbatę, a później godzinami opowiadała o życiu w Chinach i o tym, jak poznała swojego męża.

Właśnie.

– Pan Hao jest w domu? – zapytałam, czule pocierając jej smukłe ramiona.

Mei Lin – w niepodobny do niej sposób – posmutniała. Niemal w zwolnionym tempie spojrzała w niebo i przez moment patrzyła w nie tak, jakby rozmawiała z kimś po drugiej stronie chmur.

– Mój najdroższy Hao jest tam. – Wskazała palcem na nieboskłon, a subtelny uśmiech powrócił na jej usta. – Od zeszłej zimy pilnuje mnie z góry. I chyba dbanie o mnie mu wychodzi, skoro stoi przede mną moja ukochana Cadence.

Tylko nie pan Hao. Nie najsłodszy na świecie pan Hao.

– O mój Boże. – Kilka łez mimowolnie wypłynęło mi z oczu, a ciałem wstrząsnął dreszcz, przez co kobieta od razu pogłaskała mnie po głowie.

– Odszedł w spokoju – wyznała cicho. – Mieliśmy cudowne życie. Co prawda nie było nam pisane potomstwo, ale mieliśmy ciebie. Dlatego teraz, moja słodka Cadie, pójdziemy do mnie i nie wypuszczę cię tak długo, dopóki nie opowiesz mi o wszystkim, co wydarzyło się u ciebie od czasu wyprowadzki. Czuję, że nie przyjechałaś do Wildermoor bez powodu. I musisz poznać Xiao Bai, moją uroczą białą kotkę.

– Xiao Bai nie oznacza przypadkiem „mały biały”? – Zaśmiałam się, a następnie chwyciłam Mei Lin za rękę. – Jeszcze coś pamiętam z pani nauk.

– Och, Cadie. – Roześmiała się głośno. – Wiem, że to niezbyt oryginalne imię, ale gdy tylko odebrałam ją ze schroniska, od razu stała się dla mnie Xiao Bai. Chodźmy, kochanie. Mam jeszcze ciasto z wczoraj i trochę zupy, na pewno jesteś głodna po podróży.

Pociągnęła mnie do przodu, a ja…

Znów byłam w domu.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Cadence

Gdy tylko skończyłam mówić, sięgnęłam po filiżankę i wypiłam niemal całą herbatę. Pani Mei Lin wpatrywała się we mnie, a w jej oczach nie malowało się nic poza zrozumieniem oraz współczuciem.

– Wciąż nie jestem pewna, czy postąpiłam słusznie. – Skwitowałam opowieść o ostatnich latach życia głośnym westchnieniem, a potem wsunęłam się głębiej w siedzisko kwiecistej sofy. – Ale w Nowym Jorku czułam się martwa, nie potrafię tego logicznie wytłumaczyć.

Sąsiadka milczała przez jakiś czas, a jej spojrzenie mimowolnie powędrowało w kierunku okna. Wydawała się zamyślona, jakby na moment zniknęła z pokoju, w którym siedziałyśmy.

– Byłam mniej więcej w twoim wieku, kiedy poznałam Hao – podjęła cicho, subtelnie się uśmiechając. – Tak bardzo pragnął, żebyśmy wyjechali z Chin…

– A pani tego nie chciała? – wtrąciłam niepewnie.

– Chciałam – przyznała bez wahania. – Ale się bałam. Przerażało mnie zostawienie za sobą bliskich i stawienie czoła życiu na własną rękę. Pamiętam taki dzień, kiedy siedziałam w ogrodzie i zamyśliłam się tak bardzo, że nie usłyszałam wołania babci. Przysiadła się wtedy do mnie, przytuliła, a później powiedziała mi bardzo ważne zdanie.

– Jakie?

– Droga istnieje dopiero wtedy, gdy ktoś odważy się nią przejść.

Serce zabiło mi mocniej na dźwięk słów kobiety. Mei Lin natomiast pozostawała spokojna – zgarnęła z miseczki ciastko, po czym przysunęła słodkości w moją stronę. Jak zawsze radosna, wzięła głęboki wdech, a gdy przełknęła, dodała:

– Posłuchałaś serca, moja Cadie. A to jest najważniejsze.

Dotąd nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo brakowało mi naszych rozmów. Doskonale pamiętałam ostatni raz, gdy się widziałyśmy. Płakała razem z panem Hao. W głębi duszy wiedziałam, że po mojej wyprowadzce czuli się tak, jakby stracili dziecko.

– Myśli pani, że dam radę znaleźć w Wildermoor jakąś pracę? Mam trochę oszczędności, ale nie wystarczą na długo. Muszę jak najszybciej się za czymś rozejrzeć – zagaiłam, ponieważ temat utrzymania zaczynał męczyć mnie bardziej, niż przypuszczałam.

– O to się nie martw. – Machnęła ręką. – Wielu młodych wyjechało, wszędzie brakuje chętnych do pracy. Ale najpierw proponuję ci odwiedzić cukiernię. – Spojrzała na mnie wymownie, a ja potrzebowałam długiej chwili, by zrozumieć, o co jej chodziło.

– Nie, to chyba nie jest dobry…

– Maeve na pewno za tobą tęskni – ucięła, zanim zdążyłam zaprotestować. – Pracuje od poniedziałku do soboty. Dziś kończy zmianę o ósmej.

Zamilkłam. Podparłam podbródek o rękę i zaczęłam rozważać wszystkie za i przeciw. Maeve Bennett była moją najlepszą przyjaciółką. Znałyśmy się od dziecka – chodziłyśmy razem do przedszkola, później do podstawówki, a każdy czwartek spędzałyśmy na jedzeniu lodów i piciu mlecznych koktajli w cukierni jej mamy. Nikt nie potrafił nas rozdzielić. Pan Hao żartował nawet, że w poprzednim życiu z pewnością byłyśmy siostrami.

A potem wyjechałam.

I od tamtego czasu nie rozmawiałyśmy ani razu. Rodzice skrupulatnie pilnowali, bym nie utrzymywała kontaktu z nikim z Wildermoor. Twierdzili, że sentymenty mogą odciągnąć moją uwagę od nauki i od „tego, co ważne”. Z początku próbowałam się kłócić, tłumaczyć… Moje wysiłki nie przynosiły jednak żadnych rezultatów. Sprawdzali mój telefon, kontrolowali wiadomości, przeglądali rejestry połączeń. Czas mijał, a ja coraz bardziej ulegałam. W końcu odpuściłam. Byłam zbyt wielkim tchórzem, by walczyć. Pozwoliłam, żeby odebrali mi przyjaciółkę.

Nie sądziłam, że Mae mi wybaczy. Kiedy tamtego dnia się żegnałyśmy… Obiecałam jej, że nigdy nie przestaniemy ze sobą rozmawiać.

I nie dotrzymałam słowa.

– Jedź. – Mei Lin skinęła głową. – Ale zaczekaj chwilkę, najpierw coś ci dam.

Powoli podniosła się z sofy i podeszła do niewielkiego, przeszklonego kredensu. Wyciągnęła z porcelanowego półmiska pęk kluczy, a następnie usiadła obok i wcisnęła mi go w dłoń.

– To dla ciebie. – Uśmiechnęła się serdecznie. – Porozmawiaj z Maeve i możesz spać tutaj. Otwórz sobie, jeśli wrócisz późno. Ja będę na górze, a ty rozgość się, gdzie tylko masz ochotę. Jutro zajmiemy się twoim domem, dzisiaj na pewno jesteś zbyt zmęczona na sprzątanie.

Spojrzałam na nią i bez wahania przytuliłam. W ciągu tych dwóch godzin otrzymałam więcej zrozumienia oraz wsparcia niż przez ostatnie kilka lat. Czułam ogromną wdzięczność za to, że ta cudowna kobieta znów stała się częścią mojego życia.

– No już, Cadie. – Poklepała mnie po plecach. – Jedź i porozmawiajcie. Chcę znowu zobaczyć was razem.

Wzięłam jeden z najgłębszych wdechów w życiu. Trwałam w zawieszeniu przez parę sekund, lecz ostatecznie zebrałam się na odwagę i skierowałam do drzwi. Nie potrafiłam jednak ukryć niepewności, bałam się spotkania z Maeve. Wciąż kochałam ją całym sercem, ale miałam świadomość, że zrobiłam coś niewybaczalnego.

– Do zobaczenia. – Ostatni raz zerknęłam na sąsiadkę, wyszłam na zewnątrz i ruszyłam prosto do samochodu.

Wiedziałam, że jeśli zatrzymam się choćby na moment, prawdopodobnie się rozmyślę. Pchana determinacją, usiadłam za kierownicą, uruchomiłam silnik i od razu wyjechałam na drogę. Cukiernia znajdowała się dwie ulice dalej, przez co podróż zajęła mi zaledwie kilka minut. Zaparkowałam po przeciwnej stronie i się zawahałam. Obserwowałam wejście, okna, krzesła ustawione na chodniku, pierwsze jesienne dekoracje…

– Ogarnij się i idź – upomniałam samą siebie.

Potrząsnęłam głową i nabrałam powietrza w płuca. Odliczyłam w myślach do trzech, a następnie wysiadłam z auta i przebiegłam przez prawie pustą ulicę. Nie pozwoliłam sobie na dalsze rozważania, tylko najszybciej, jak potrafiłam, złapałam za klamkę.

Weszłam do środka, a dźwięk dzwoneczka nad drzwiami przywołał wspomnienia, przez które ziemia niemal osunęła mi się spod stóp. Od razu poczułam znajomy zapach cynamonu, wanilii i świeżo parzonej kawy. Cukiernia była niewielka. Objęłam spojrzeniem cztery stoliki przy oknach i kilka mniejszych w głębi pomieszczenia. Na każdym leżała równiutko rozłożona cerata w kremowo-kawowe pasy, na środku natomiast stał brązowy wazonik z gałązkami jarzębiny oraz suszonymi liśćmi klonu… Szyby pokrywała delikatna mgiełka, na parapetach ustawiono miniaturowe dynie. Od razu stwierdziłam, że te drobne dodatki z pewnością stanowiły dzieło mamy Maeve.

Przesunęłam wzrokiem po szklanych gablotach. Na półkach pyszniły się drożdżówki z jabłkami i kruszonką, jeszcze ciepłe – para osiadała na szkle. Obok leżały maślane rogaliki posypane cukrem pudrem, nieco dalej lukrowane cynamonki, babeczki, szarlotka. Wszystko to, co pamiętałam z dzieciństwa.

Mimowolnie przełknęłam ślinę. Minęła już dobra chwila, a z zaplecza wciąż nikt nie wyszedł. W cukierni, prócz mnie, znajdował się tylko starszy mężczyzna, który popijał kawę przy jednym ze stolików w drugiej części pomieszczenia.

Zaczęłam rozważać wyjście, a wtedy z oddali dobiegł głos:

– Przepraszam bardzo, już idę!

Maeve…

Stałam nieruchomo, wstrzymywałam powietrze w płucach. Miałam wrażenie, że ręce zaczęły mi się pocić, kiedy dostrzegłam najpierw wielką blachę pełną bułeczek, a później… ją. Mae przeszła za ladę, w pełni skupiona na pracy. Kosmyki jasnych włosów opadały jej na twarz, gdy odkładała na blat gorące pieczywo, a później otrzepywała z pomarańczowego fartuszka resztki mąki.

– Dzień dobry, przepraszam, że tak długo. Musiałam wyłączyć piec. – Uniosła na mnie wzrok i dokładnie w tej samej sekundzie gwałtownie rozchyliła usta.

Nie byłabym w stanie oszacować, jak długo patrzyłyśmy na siebie w milczeniu. Wpatrywałam się w niebieskie oczy i błagałam w myślach wszystkie bóstwa, by nie kazała mi się wynosić. A przynajmniej nie od razu.

– C-cadie? – wydusiła wreszcie, jej głos się załamał.

Czas zdawał się dłużyć w nieskończoność. Dziewczyna rozwiązała fartuch, przeciągnęła go przez głowę i odłożyła gdzieś na bok. Niemal w zwolnionym tempie okrążyła ladę i stanęła przede mną, obserwując mnie w taki sposób, jakbym była przybyszem z innej planety.

Chciałam, tak bardzo chciałam coś powiedzieć. Jednak słowa grzęzły mi w gardle, a wnętrzności zaciskały na jeden z najokrutniejszych sposobów, jakich doświadczyłam w życiu. Nie miałam pojęcia, od czego zacząć. Nic nie mogłoby stanowić wystarczającego wytłumaczenia tego, co zrobiłam.

– Przepraszam – szepnęłam, mój podbródek zadrżał.

Spodziewałam się wiele, lecz z pewnością nie łzy toczącej się po policzku Maeve. Dziewczyna wciąż nie odrywała ode mnie wzroku, jej oczy zachodziły mgłą coraz bardziej, aż w końcu głośno zassała powietrze i… zarzuciła ręce na moje ramiona.

– Liczę, że masz coś dobrego na swoją obronę – sapnęła, coraz mocniej przyciągając mnie do siebie. – Najpierw opowiesz, a zanim wrócisz do Nowego Jorku…

– Nie wracam do Nowego Jorku – oznajmiłam, po czym odsunęłam się delikatnie i wbiłam w nią zaszklone spojrzenie.

– Co? – Zmarszczyła brwi, kompletnie zszokowana.

– Wróciłam do Wildermoor na stałe, ale rodzice zostali…

– Nie, czekaj. – Uniosła dłoń. – Nie będziemy tak rozmawiać.

Cholera.

Szybkim krokiem ruszyła z powrotem za ladę. Zerknęła gdzieś w dół, delikatnie podrapała się po głowie, a po chwili wyciągnęła z kieszeni brązowych spodni telefon.

– Nie ruszaj się, okej? – rzuciła.

Przytaknęłam. Nie wiedziałam, co planowała, ale postanowiłam jej nie przeszkadzać. Klikała coś na ekranie, a gdy przyłożyła komórkę do ucha – skierowała się na zaplecze, gdzie zniknęła na dobre pięć minut. Kiedy wróciła, natychmiast podeszła do starszego mężczyzny, nadal siedzącego przy jednym ze stolików, i posłała mu ciepły uśmiech.

– Panie Ritt, muszę dzisiaj zamknąć trochę wcześniej. Nie obrazi się pan? – zapytała spokojnie, na co staruszek poprawił okulary na nosie i zmrużył powieki.

– Żaden problem, skarbie – stwierdził. – A jutro otwieracie normalnie?

– Tak, równo o dziewiątej.

Klient nie protestował, tylko niespiesznie zebrał swoje rzeczy, a potem ruszył do drzwi. Bez wahania pomogłam mu je otworzyć i przytrzymywałam tak długo, aż swobodnie opuścił cukiernię. Gdy zostałyśmy same, od razu spojrzałam pytająco na Maeve. Ta jednak bez słowa zaczęła pakować do papierowych toreb cynamonki, kilka drożdżówek i rogalików. Później zgarnęła z wieszaka dżinsową kurtkę, podała mi połowę pakunków, aż ostatecznie odetchnęła ciężko i zerknęła na mnie przelotnie.

– Przyjechałaś samochodem? – zapytała, w jej głosie pobrzmiewała niewypowiedzianie podstępna nuta.

– Tak, zaparkowałam po drugiej stronie ulicy.

– No to odbierzesz auto jutro. – Wzruszyła ramionami.

Nie czekając na odpowiedź, gestem zaprosiła mnie do wyjścia. Kiedy wyszłyśmy przed cukiernię, Mae wsunęła paczki z jedzeniem pod pachę, wygrzebała z tylnej kieszeni brelok z kluczami, a potem zamknęła wszystkie zamki i wcisnęła niesforne kosmyki za uszy.

Szybko doszłam do wniosku, że pewne rzeczy chyba pozostały bez zmian – Bennett wciąż wydawała się spontaniczna. Tak jak kiedyś.

– Sprawa wygląda następująco. – Stanęła przede mną z absurdalnie poważną miną. – Jedzenie już mamy. Teraz skoczymy do sklepu po wino, a później pójdziemy na wzgórze i wszystko mi opowiesz. Czeka cię solidna spowiedź, Cadence Hill. I nie jestem pewna, czy otrzymasz rozgrzeszenie. – Puściła do mnie oczko, po czym chwyciła pod ramię i pociągnęła do przodu.

ROZDZIAŁ DRUGI

Cadence

Kiedy skręciłyśmy w główną ulicę, przez moment miałam wrażenie, że czas naprawdę się zatrzymał. Jakby całe miasteczko odetchnęło kilka lat temu i postanowiło już więcej nie nabierać powietrza. Wokół roznosił się zapach liści i karmelu – prawdo podobnie z kawiarni pani Halloran, która co roku wprowadzała do oferty sezonowe napoje. Wildermoor wyglądało niemal identycznie jak w dniu, gdy stąd wyjechałam. Te same szyldy nad sklepami, pamiętające czasy, gdy ludzie patrzyli w niebo i szeptali o Sputniku. Te same drewniane witryny, malowane już tyle razy, że zdawały się rozpadać…

Niespiesznie minęłyśmy księgarnię pana Thomasa – tę, gdzie dzwonek nad drzwiami zawsze wydawał się dźwięczeć o ton za cicho. Wciąż była otwarta. Pamiętałam, że pachniało tam kurzem i starym papierem, a właściciel miał w zwyczaju zostawiać na ladzie kubek z gorącą herbatą, zapominać o niej i narzekać, że wystygła. Uśmiechnęłam się mimowolnie, kiedy przez szybę dostrzegłam mężczyznę. Siedział w tym samym miejscu co kiedyś. Miał na sobie ten sam sweter, z którym rozstawał się jedynie w niedziele, gdy chodził do kościoła.

Kilka kroków dalej znajdował się mały sklep z pamiątkami. Na wystawie nadal stały porcelanowe sowy – dawniej wydawały mi się śmieszne, lecz dziś czułam do nich jakąś dziwną czułość. Dalej pralnia, poczta, niewielki oddział banku… Zatapiałam się w nostalgii coraz bardziej i wciąż nie potrafiłam odpowiedzieć na pytanie: jakim cudem ktoś mógłby woleć metropolię od tego?

– Ktoś tu chyba mocno się zamyślił – prychnęła Maeve, po czym zatrzymała się przy nadszarpniętym zębem czasu krawężniku. – Tęskniłaś za tym wszystkim, co? – Spojrzała na mnie spod przymrużonych powiek.

Nabrałam powietrza w płuca, wsunęłam wolną rękę do kieszeni płaszcza i pokiwałam głową. Nie śmiałabym zaprzeczyć.

– Nawet nie wiesz, jak bardzo – westchnęłam, a potem skinęłam w kierunku drewnianego szyldu z napisem „Chill & Wine”. – Tego tu nie było.

– Kimberly otworzyła tę winiarnię jakoś rok temu. – Oczy Mae rozbłysły, a po chwili szturchnęła mnie w ramię. – Ma najlepsze wina na świecie, zresztą sama się przekonasz.

– Kimberly Merrin? – Uniosłam brwi.

Bennett przytaknęła, poprawiła papierowe torby, które wciąż trzymała w dłoniach, i dodała:

– Wyobraź sobie miny jej rodziców, kiedy oznajmiła, że otwiera sklep z alkoholami.

Pełne szoku parsknięcie opuściło moje usta, gdy zbliżyłyśmy się do wejścia. Kimberly Merrin i winiarnia? Spodziewałabym się po tej dziewczynie wielu rzeczy, ale z pewnością nie tego. Od dziecka uchodziła za cichą, niesamowicie grzeczną i poukładaną. Jej ojciec był pastorem, a mama przez lata prężnie działała w radzie miejskiej.

– Wolisz białe czy czerwone? – rzuciła Maeve, obejmując palcami mosiężną klamkę.

– Weźmy oba – odparłam bez wahania, na co dziewczyna zerknęła na mnie z uznaniem.

Niedługo później stałyśmy już w małym, ale solidnie wyposażonym pomieszczeniu. Wszystko było tu przemyślane – od kieliszków zwisających z sufitu, przez perfekcyjnie ułożone na regałach butelki, aż po wysokie stoliki i hokery obite brązową skórą.

– No, no – mruknęłam do przyjaciółki, wodząc wzrokiem po ścianach oklejonych gustowną tapetą. – Gdybyś mi nie powiedziała, że to miejsce należy do Kim, to bym nie uwierzyła.

– Bardzo się zmieniła. Zaraz zobaczysz. Kim! – zawołała głośno.

Nie minęło nawet trzydzieści sekund, zanim z zaplecza wyłoniła się Merrin. Musiałam zebrać w sobie wszystkie siły, by nie otworzyć ust z wrażenia, gdy dostrzegłam, jak bardzo jest inna. Kiedyś – nieśmiała, drobna blondynka w podkolanówkach i mundurku. Dziś? Czerwonowłosa piękność ubrana w skórzane spodnie oraz buty na wysokiej platformie.

– Cadence?! – krzyknęła ze zdziwieniem. – O, cholera. Tego się nie spodziewałam.

W mgnieniu oka okrążyła bar i znalazła się przy nas. Ułożyła ręce na biodrach, a następnie zlustrowała mnie spojrzeniem od stóp aż do czubka głowy.

– Ale się zmieniłaś, wyglądasz bosko – stwierdziłam i natychmiast przytuliłam dawną koleżankę. – A lokal wygląda jak z filmu.

– Włożyłam w niego całą kasę przeznaczoną na studia. – Zaśmiała się. – Tatuś nie był zadowolony. Do dziś nie pojmuję, jakim cudem udało mi się go przekonać.

– Cadie z kolei rzuciła studia na Brown i wróciła do domu – poinformowała Bennett. – I właśnie dlatego przyszłyśmy po zapasy, mamy sporo do obgadania.

– Jasne, już… – zaczęła Kimberly, przerwał jej jednak dzwonek telefonu. Szybko wyciągnęła komórkę z kieszeni, zerknęła na ekran i przewróciła oczami. – Pieprzony Withers. Dajcie mi chwilę. Rozejrzyjcie się w tym czasie i wybierzcie, na co macie ochotę.

Po tych słowach przyłożyła urządzenie do ucha i zniknęła na tyłach winiarni.

– Dobra. – Maeve odłożyła paczki z drożdżówkami na jeden ze stolików. – Zdasz się na mnie? Testowałam sporą część oferty i wiem, co dobre. – Puściła do mnie oczko, a ja od razu wskazałam regały pełne win.

– Nie krępuj się.

Kilka minut później podeszłyśmy do baru nie z dwiema, lecz z trzema butelkami. Mae uznała, że jeśli udamy się na wzgórze bez odpowiedniego „zabezpieczenia”, to istnieje ryzyko, że zostaniemy tam najedzone, ale nie „wystarczająco napojone”.

Pełna zgoda, uważałam tak samo.

– Wybaczcie, że tak długo. – Obie spojrzałyśmy w prawo, gdy dobiegł do nas głos Merrin. – Nie znoszę tego chujka, ale złożył duże zamówienie, więc musiałam być miła. I co? Wybrane?

– To co zawsze. – Bennett przesunęła w jej stronę butelki. – Trzydzieści dolców?

– Przestańcie. – Kim machnęła ręką. – Skoro Cadie wróciła, trzeba to uczcić, prawda? Dzisiaj nie dam rady, ale musimy się spotkać w tym tygodniu. A to na koszt firmy. – Owinęła szkło papierem, a następnie spakowała do woreczka i ostrożnie mi podała.

– Winiarnia w Wildermoor się sprawdza? Da się na tym zarobić? – zapytałam z ciekawości.

– Nie masz pojęcia, ile potrafią wypić babcie z sąsiedztwa. – Roześmiała się głośno. – Poza tym staram się wkręcać w różne okazje. Wiecie, jak tylko miasteczko coś organizuje, od razu oferuję zaopatrzenie. Kasy mi nie brakuje, chociaż z początku nie zakładałam, że wyjdę na swoje.

Rozmawiałyśmy jeszcze przez jakiś czas, aż ostatecznie umówiłyśmy się na sobotni wieczór. Podziękowałyśmy Kimberly za zaopatrzenie nas w odpowiednią ilość alkoholu, pożegnałyśmy się i ruszyłyśmy w dalszą drogę. Od wzgórza dzieliło nas dziesięć minut spacerkiem, a ja nie mogłam się doczekać, aż usiądziemy wygodnie i… pogadamy. Zdążyłam zauważyć, że Maeve nie sprawiała wrażenia, jakby żywiła do mnie urazę, lecz mimo wszystko chciałam wiele jej wyjaśnić.

Skręciłyśmy w boczną uliczkę, a do moich uszu od razu dotarły stłumione dźwięki. Rozejrzałam się, lecz nie potrafiłam zlokalizować ich źródła.

– Wypiękniałaś w tym Nowym Jorku, wiesz? – zagaiła nagle Mae. – Jesteś tak zajebiście ładna, że aż mnie onieśmielasz.

– I kto to mówi. – Zerknęłam na nią, unosząc brew.

Szłyśmy dalej, aż wreszcie dotarłyśmy do malutkiego skrzyżowania, za którym czekała już tylko wydeptana dróżka prowadząca do celu. Nagle obróciłam się w lewo, kiedy uderzyły we mnie słowa piosenki, której nie znałam.

– Tam nawet nie patrz – mruknęła Bennett.

Na parkingu stały dwa samochody i to właśnie z nich płynęła muzyka. Wokół kręciło się kilku chłopaków – jedni popijali piwo, inni palili papierosy, a najwyższy z nich opierał się o czarny, błyszczący motocykl. Przeglądał coś w telefonie i zdawał się nie zwracać uwagi na otaczający go świat.

Rhett, Bryce, Grayson, Seth, Adrian…

Wymieniałam w myślach. Kojarzyłam niemal wszystkich. Co prawda bardzo wydorośleli i część z nich prawie w ogóle nie przypominała siebie sprzed kilku lat, ale doskonale ich pamiętałam. To właśnie od tej grupki rodzice zawsze kazali córkom trzymać się z daleka.

Raz jeszcze zerknęłam na chłopaka przy motocyklu.

Tego nie znam.

– A ten wysoki w białej bluzie to kto? – zapytałam.

Maeve milczała. W końcu posłałam jej pytające spojrzenie, a ona wzięła głęboki wdech, pociągnęła mnie do przodu i odezwała się dopiero, gdy oddaliłyśmy się od tamtego miejsca na sporą odległość.

– Hardin Withers – wydusiła, jakby słowa grzęzły jej w gardle. – Wiesz, nie chcę być dramatyczna, ale ten koleś jest popieprzony. A przynajmniej tak o nim mówią.

– Dlaczego? – dociekałam, mimowolnie oglądając się za siebie.

– Przeprowadził się z ojcem do Wildermoor mniej więcej trzy lata temu, bo firma jego taty wygrała przetarg na budowę wesołego miasteczka. Początkowo mieli tu zostać tylko na jakiś czas, jednak ostatecznie zamieszkali na stałe. Nie chce mi się o nim gadać, ale powiem ci tyle. – Przystanęła w miejscu i wbiła we mnie spojrzenie. – Odkąd ten typ tu jest, miejscowa policja w końcu ma co robić.

Och.

Raz jeszcze powiodłam wzrokiem do tyłu. Moja ciekawość została jednak natychmiast stłumiona przez przyjaciółkę, która klepnęła mnie w plecy.

– Chodźmy – poleciła. – Szkoda na nich czasu.

– Racja – przyznałam, a potem dotrzymałam jej kroku.

Widok ze wzgórza zapierał dech w piersiach dokładnie tak samo jak kiedyś. Siedziałyśmy na wielkim, połamanym konarze, a przed naszymi oczami rozciągała się panorama Wildermoor. Dzień powoli chylił się ku końcowi, ostatnie promienie słońca przyjemnie muskały policzki, delikatny wiatr rozwiewał włosy, a w powietrzu unosił się zapach lasu, wilgoci i czegoś, co można było spotkać tylko tutaj.

Zapach domu.

Maeve sięgnęła po białe wino.

– Cholera, czym niby to otworzymy… – westchnęła, wsuwając włosy za ucho.

– Niech to szlag. – Wzięłam do rąk worek, by wyjąć z niego pozostałe butelki. – Chyba jednak nie jesteśmy w dupie. – Zaśmiałam się po chwili i uniosłam korkociąg. – Kimberly o nas pomyślała, był w środku.

– Boże, złota dziewczyna. – Mae odchyliła na moment głowę, a później nie zwlekała, tylko odkorkowała alkohol. Od razu podała mi szkło i zachęciła: – Pij i mów.

Nie zastanawiałam się ani sekundy, upiłam pokaźny łyk na odwagę i postanowiłam nie owijać w bawełnę. Wiedziałam, że Bennett uwielbiała konkrety.

– Pierwszy raz usłyszałam, że nie mam prawa z tobą rozmawiać, jeszcze zanim dojechaliśmy do Nowego Jorku. Po drodze po prostu robiłam zdjęcia i matka nagle zapytała, po co mi tyle bezsensownych fotek. Odpowiedziałam, że muszę zdać ci relację z podróży i że na pewno będziesz czekać, aż zadzwonię. I wtedy się zaczęło. Kazanie o tym, że Wildermoor powinno się stać przeszłością, że nie mam prawa utrzymywać z nikim kontaktu, że nasze dawne życie już nie istnieje, bo czeka na nas nowe i lepsze. Zaczęli sprawdzać mój telefon. Kontrolowali każdą wysłaną wiadomość, pobierali ze strony operatora rejestry połączeń. Na początku się kłóciłam i próbowałam im tłumaczyć, że to chore. Nie mieli prawa odcinać mnie od życia, które kochałam. Ale oni byli nieugięci. Wiesz… Czasami przechodzi mi przez myśl, że moi prawdziwi rodzice zniknęli. Po przeprowadzce zmienili się tak bardzo, że któregoś dnia przestałam ich poznawać. Czułam się, jakbym mieszkała z obcymi ludźmi. Wysłali mnie do najdroższego prywatnego liceum, kazali studiować na Brown. Cholernie ciężko mi o tym wszystkim mówić, bo zaraz pewnie znowu rozkleję się jak kretynka i zacznę się nad sobą użalać, ale… Po prostu cię przepraszam. Wiem, że mogłam zrobić więcej, mogłam walczyć. Ale miałam niecałe trzynaście lat, byłam sama w wielkim mieście i zbyt słaba… – Przerwałam, by znów się napić, a w tym samym czasie Maeve złapała mnie za rękę.

– Nie musisz mówić nic więcej, Cadie. – Skrzywiła się nieznacznie i wbiła we mnie spojrzenie. – Widzę, że cię to boli. Powiesz mi więcej, kiedy poczujesz się gotowa, okej?

– Czyli mi wybaczasz? – Zacisnęłam zęby tak mocno, że aż zabolała mnie szczęka.

– Oczywiście, że ci wybaczam. – Przewróciła oczami z rozbawieniem. – Jak mogłabym nie? Zawsze byłaś, jesteś i będziesz moją najlepszą przyjaciółką. Nie masz pojęcia, jak bardzo za tobą tęskniłam i jak często zastanawiałam się, dlaczego nie chcesz ze mną rozmawiać, ale teraz już rozumiem. Właściwie już jakiś czas temu nabrałam pewnych podejrzeń. Moja mama wiele razy próbowała dodzwonić się do twojej, w końcu przyjaźniły się tyle lat…

– A ona nigdy nie odebrała… – ucięłam, po czym przystawiłam wino do ust.

– A właśnie, że odebrała. – Bennett usiadła po turecku i przeniosła wzrok na krajobraz. – Powiedziała, że nie życzy sobie telefonów, bo „ona i jej rodzina nie chcą utrzymywać kontaktu z nikim z Wildermoor”. – Ułożyła palce w cudzysłów i parsknęła wymownie. – Wtedy zaczęłam się domyślać, co jest grane.

– Ja pierdolę. – Pokręciłam głową i uniosłam brwi.

– Ale powiem ci jedno. – Odkorkowała drugą butelkę i stuknęła nią w moją. – Jestem z ciebie zajebiście dumna, że wzięłaś sprawy w swoje ręce.

– Długo nad tym myślałam – przyznałam. – Nie mogłam tak dłużej, chciało mi się wymiotować na samą myśl o Nowym Jorku. Nienawidzę tego miasta tak bardzo, że mogłabym je spalić. Musiałam wrócić do domu i odciąć się od rodziców. Teraz tylko znajdę pracę, ogarnę dom i wszystko sobie poukładam.

– A ja ci pomogę – oznajmiła. – I już nie bądź taka zdenerwowana. Ach, a jutro zjemy obiad u moich rodziców. Zanim zamknęłam cukiernię, dzwoniłam do mamy. Jak tylko usłyszała, że przyjechałaś… Dziewczyno, ona pewnie upiecze dwadzieścia ciast i ugotuje obiad jak dla stu osób. Oprócz tego załatwiłam sobie wolne, więc możemy bez skrupułów wypić wszystkie wina.

– Zostaję dzisiaj na noc u pani Mei Lin, a ona szybko zasypia, więc… Jak najbardziej możemy bez skrupułów wypić wszystkie wina – podsumowałam z uśmiechem. – Okej, a teraz usiądź wygodnie i opowiadaj, co ciekawego wydarzyło się ostatnio w miasteczku. Umieram z ciekawości.

Bennett nie potrzebowała większej zachęty. Kochała plotki. Chrząknęła więc głośno, wyprostowała się i odetchnęła teatralnie.

– Słuchaj tego… – zaczęła, a w moim sercu rozlało się znajome, przyjemne ciepło.

ROZDZIAŁ TRZECI

Cadence

Maeve roześmiała się głośno, wyciągnęła przed siebie nogi i pokręciła głową.

– Mam wrażenie, że wykorzystałam zapas słów na najbliższe pół roku – prychnęła. – Nawet nie pamiętam, kiedy ostatni raz tak dużo mówiłam.

– Szczerze? – Zerknęłam na nią kątem oka. – Nie masz pojęcia, jak mi tego brakowało. W Nowym Jorku odzywałam się tak rzadko, że czasami czułam się jak niemowa.

Noc w pełni rozlała się nad Wildermoor, a ja nie mogłam oderwać wzroku od widoku rozciągającego się przed moimi oczami. Bezkresna ciemność, rozświetlona setkami światełek płynących z domów. Z tej odległości wszystko wyglądało tak, jakby ktoś rozsypał brokat w morzu czerni. Uśmiechnęłam się mimowolnie, po czym sięgnęłam po ostatnią butelkę wina.

– Może być różnie, jeśli wypijemy też tę – rzuciłam do przyjaciółki. – Mamy już na kontach po jednej całej, ta nas dobije.

– I o to chodzi. – Bennett przeciągnęła się z głośnym westchnieniem i puściła do mnie oczko. – To tak naprawdę ostatnie ciepłe tygodnie. Dodatkowo pewnie wkrótce znajdziesz pracę i nieczęsto będziemy mogły sobie pozwolić na takie nocne posiedzenia. Moim zdaniem nie ma co się zastanawiać. Otwieraj.

– Przekonałaś mnie – przyznałam, a następnie odkorkowałam szkło. – Zaczynaj.

Dziewczyna nie zwlekała, tylko upiła pokaźny łyk, a gdy butelka ponownie znalazła się w moich rękach, oznajmiła:

– W sobotę czeka nas trochę rozrywki.

– Tak? Kontynuuj. – Zmrużyłam powieki. – Już prawie zapomniałam, co znaczy to słowo, i chętnie sobie przypomnę.

– Miasteczko organizuje festyn z okazji rozpoczęcia sezonu. Strzelam, że Kimberly właśnie tam będzie chciała się wybrać. Ja nie mam nic przeciwko, a ty?

Festyn z okazji rozpoczęcia sezonu…

Dobrze pamiętałam to wydarzenie. Mieszkańcy Wildermoor każdego roku hucznie obchodzili nadejście jesieni. Wata cukrowa, popcorn, karmelowa i dyniowa kawa, kakao, domowe wypieki, cydr i grzaniec. Co prawda gdy miałam dziesięć lat, ostatnie dwie rzeczy nie były dla mnie, ale teraz… Nie istniała możliwość, bym odpuściła.

– Oczywiście, że idziemy. – Przełknęłam wino, a kąciki moich ust powędrowały ku górze.

– Cadie? – Nagle głos Maeve spoważniał. – Nie pytałam cię jeszcze o sprawy sercowe. Masz albo miałaś kogoś?

Zmarszczyłam brwi, a na mojej twarzy automatycznie pojawił się grymas.

– Jeśli pytasz, czy się zakochałam i przeżyłam pierwszą miłość, to nie. – Wzruszyłam ramionami. – Ale jeśli mówimy o cholernym bydlaku, z którym kazał mi się spotykać ojciec, to tak. Miałam kogoś.

Mae splotła dłonie przed sobą i zaczęła bawić się pierścionkiem na palcu. Milczała przez jakiś czas, aż wreszcie ponownie na mnie spojrzała.

– Chcesz o nim mówić czy niekoniecznie?

– Właściwie to nie mam zbyt dużo do opowiedzenia. Austin jest synem dobrego znajomego taty. Ojciec poznał nas ze sobą na jednej z imprez, które razem z mamą urządzali u nas w domu. Problem w tym, że ten dupek jest nienormalny. Przy nim czułam się dokładnie tak samo jak przy rodzicach. Chciał sprawdzać mój telefon albo decydować o tym, w co się ubieram. Żądał, żebym się meldowała i informowała go, dokąd i z kim wychodzę, bla, bla, bla… – parsknęłam. – A najśmieszniejsze jest to, że nawet nie było czego kontrolować. Jeżeli już z kimś rozmawiałam, to z reguły chodziło o szkołę. Praktycznie nigdzie nie wychodziłam. Ale i tak nie mogłam go znieść. Kłóciliśmy się średnio codziennie i przysięgam, nikt nie jest w stanie doprowadzić mnie do takiej furii jak on.

– Cadence. – Bennett chwyciła mnie za rękę i wbiła we mnie poważne spojrzenie. – Z tego, co mówisz, wynika, że ten gnój to zwykły przemocowiec. Powiedz mi, ale, proszę, szczerze. Czy on kiedykolwiek zrobił ci coś złego?

– Pytasz, czy mnie uderzył? – wydusiłam z trudem.

Dziewczyna niepewnie przytaknęła, a ja musiałam odwrócić wzrok, by się uspokoić. Nagle wszystkie organy zaczęły zaciskać się we mnie w sposób, który był jednym z powodów mojej ucieczki z Nowego Jorku.

– Tak. – W momencie gdy wypowiedziałam to słowo, bolesne dreszcze przepłynęły przez całe moje ciało. – Ale chcę po prostu o tym zapomnieć. Nigdy więcej nie pozwolę, żeby ktoś mnie tak traktował.

– Muszę o to zapytać – szepnęła Maeve. – Twoi rodzice o tym wiedzieli?

– Tak. – Kolejne potwierdzenie sprawiło, że odruchowo sięgnęłam po wino. Wypiłam naraz znacznie więcej, niż powinnam, pragnęłam jednak jak najszybciej odgonić gorzkie wspomnienia. – Ojciec stwierdził, że przez swój charakter pewnie specjalnie sprowokowałam Austina, a on biedny nie wytrzymał.

– Ja pierdolę, kurwa mać! – podsumowała przyjaciółka. – Zaraz mnie szlag trafi! Pojadę do pieprzonego Nowego Jorku i powyrywam mu nogi z dupy!

– To przeszłość, Mae. – Szturchnęłam ją w ramię. – Teraz jestem tutaj i zaczynam od nowa. Wszystko będzie dobrze.

– Jak tylko sobie pomyślę, że jakiś śmieć podniósł na ciebie rękę… – warknęła i odchyliła głowę. – Wiesz co? Pieprzyć facetów. Ja rok temu też zerwałam z dupkiem. Co prawda nie przeszłam czegoś takiego jak ty, ale też cierpiałam.

– Pieprzyć facetów! – Podniosłam głos i podałam jej butelkę.

Chciałam, by ta rozmowa była ostatnią na temat okresu, gdy mieszkałam w Nowym Jorku. Od dziś moim domem znów stało się Wildermoor, a tamto miejsce, ludzie i wydarzenia… Pragnęłam strącić je w otchłań i zapomnieć, że kiedykolwiek stanowiły część mojego życia.

Dwie godziny i ostatnią butelkę później, siedząc oparte o siebie, wykrzykiwałyśmy głośno słowa Should I Stay or Should I Go od The Clash. Żywiłam szczerą nadzieję, że wzgórze nie poczuje się urażone słuchaniem naszego wycia, ponieważ tego, co wypływało z naszych ust, z całą pewnością nie można było nazwać śpiewem.

W pewnym momencie Maeve zamilkła i szeroko otworzyła oczy.

– Cadence Hill – podjęła, zasapana. – Musimy zejść z tej góry. Ja sobie tego nie wyobrażam.

– O cholera… – mruknęłam. – Nie no, przestań. Damy radę. Chodź.

Zaczęłam wstawać i właśnie wtedy dotarło do mnie, że nie należy wypijać takiej ilości wina, gdy siedzi się na wysokości. Owszem, nie byłam pijana, ale wstawiona – zdecydowanie. Wyprostowałam się powoli, po czym odetchnęłam kilka razy i zamknęłam jedno oko, by wyostrzyć wzrok.

Chyba jednak byłam trochę bardziej niż wstawiona…

– Teoretycznie możemy się sturlać – parsknęłam. – Nie, dobra. To nie jest śmieszne.

– Na trzeźwo by nie było. – Bennett spojrzała na mnie z dołu. – Ale teraz? – Ramiona przyjaciółki zaczęły drżeć od śmiechu.

– Chyba mam pomysł – obwieściłam nagle. – Z drugiej strony wzgórze jest w miarę płaskie. Możemy zejść tamtędy.

– Ale wtedy będziemy musiały obejść prawie całe miasteczko, żeby wrócić do domu.

– Chociaż się nie zabijemy – sapnęłam. – Tamta droga jest łatwa, a przynajmniej kiedyś była. Ludzie dalej wjeżdżają tu od tyłu na quadach?

Mae przytaknęła, a wtedy podałam jej rękę i pomogłam podnieść się z kłody.

– No to idziemy – podsumowałam.

Szłyśmy powoli, oświetlając sobie drogę latarkami w telefonach. Pójście drugą stroną stanowiło najlepsze rozwiązanie. Ścieżka była szeroka i niezbyt stroma, dzięki czemu niespełna pół godziny później znalazłyśmy się na dole.

– Jak dobrze, że wzięłam jutro wolne. – Maeve wypuściła z płuc powietrze i przetarła dłonią twarz. – Szkoda tylko, że teraz musimy iść taki kawał.

– Przejdziemy przez Amberleaf Street. Na skróty będzie szybciej, ominiemy całe centrum.

– Mamy to! – Bennett wydała okrzyk triumfu, gdy skręciłyśmy w jej ulicę. – Następnym razem nie idziemy na wzgórze. Ta miejscówka była fajna, jak miałyśmy dziesięć lat i chodziłyśmy tam oglądać gazetki o celebrytach, ale nie na wino.

– Zgadzam się – przyznałam bez wahania.

Kilka minut później zatrzymałyśmy się przed jej domem, a ona oparła się o płot i spojrzała na mnie spod przymrużonych powiek.

– Dasz radę dojść do siebie sama czy cię odprowadzić?

– Pewnie, że dam, to tylko dwie przecznice. – Machnęłam ręką. – Nawet trochę wytrzeźwiałam przez ten spacer. Leć spać, zobaczymy się jutro na obiedzie. – Przytuliłam ją i cmoknęłam w policzek.

– Bądź o czwartej po południu.

Po krótkim pożegnaniu wsunęłam ręce do kieszeni płaszcza i ruszyłam przed siebie. Oddychając miarowo, wciąż rozglądałam się we wszystkie strony. Byłam tak cholernie szczęśliwa.

Wokół panowała kompletna cisza, lecz nagle przerwał ją głośny warkot silnika. Odruchowo obejrzałam się za siebie i natychmiast dostrzegłam ten sam motocykl, który wcześniej wyjechał mi przed maskę. Zignorowałam pędzącą maszynę i ponownie ulokowałam wzrok pod nogami. Zmarszczyłam brwi, kiedy kierowca w białej bluzie zwolnił, a potem zaczął powoli jechać obok mnie.

Hardin Withers. Pomyślałam, gdy przypomniałam sobie rozmowę z Maeve. Zerknęłam na nieznajomego. Czarny kask błyszczał, jakby godzinami go polerował, a stopy rytmicznie odbijały się od ziemi.

– Mogę ci w czymś pomóc? – rzuciłam głośno. Nie wiedziałam, czy słyszał coś przez to pudło na głowie.

Wtedy on całkowicie się zatrzymał i wyłączył silnik. Nie planowałam przerywać spaceru, ale coś popchnęło mnie do tego, by to zrobić. Obserwowałam, jak chłopak ostrożnie ściągnął kask i odłożył go między nogi.

Och. Przeszło mi przez myśl, kiedy tylko na mnie spojrzał. Jego brązowe włosy były roztrzepane w zupełnie niekontrolowany sposób, a on chyba nie planował ich poprawiać. Część sterczała jak naelektryzowana, inne kosmyki opadały na czoło, jeszcze kolejne wyginały się w każdą możliwą stronę. W lewym uchu miał kolczyk – mały, srebrny krzyżyk mieniący się wyraźnie w blasku latarni. Wpatrywał się we mnie czekoladowymi, pełnymi ciekawości oczami, podczas gdy ja nie do końca wiedziałam, co ze sobą zrobić.

– Chyba cię nie znam – stwierdził niskim głosem i zlustrował mnie od góry do dołu. – Jesteś nowa w mieście?

Brałam pod uwagę dwie możliwości: albo ten chłopak rzeczywiście był tak onieśmielająco przystojny, albo nadmiar wina wypaczył mi rzeczywisty pogląd na świat.

– Umiesz mówić? – parsknął, gdy nie doczekał się odpowiedzi.

Te słowa od razu przywołały mnie do porządku. Zamrugałam kilka razy i zwilżyłam językiem usta.

– Nie jestem tu nowa – sprostowałam.

– To ciekawe, bo nigdy wcześniej cię nie widziałem. A coś mi mówi, że zapamiętałbym taką twarz.

Uniosłam brwi.

– Dziewczyny na to lecą? – Zaśmiałam się.

– Zazwyczaj. – Wzruszył ramionami i uśmiechnął się w najbardziej arogancki sposób, jaki w życiu widziałam.

Przyjrzał mi się raz jeszcze, po czym rozsiadł się wygodniej na motocyklu i skrzyżował ręce na klatce piersiowej. Mięśnie szerokich ramion odznaczyły się pod materiałem jasnej bluzy, a wtedy uznałam, że pora iść dalej.

Nie należy wdawać się w dyskusję z facetami, przed którymi ostrzega cię przyjaciółka, gdy masz za sobą półtorej butelki wina.

– Jestem Hardin. – Wyciągnął dłoń w moją stronę, zanim zdecydowałam się postawić pierwszy krok.

Zawahałam się tylko na moment.

– Cadence. – Po paru sekundach postanowiłam podać mu rękę.

– Co tu robisz o tej godzinie, Cadence? – Wrócił do poprzedniej pozycji i lekko przechylił głowę.

Wtedy dostrzegłam, jak ostra wydawała się linia jego szczęki. Zresztą nie tylko ona. Kości policzkowe, brwi, nos – wszystko sprawiało wrażenie…

– Spodobałem ci się? Patrzysz na mnie jak na coś do jedzenia – rzucił z rozbawieniem i tym samym przerwał żenujący natłok myśli w mojej głowie.

– Słucham? – prychnęłam z niedowierzaniem.

– No przecież widzę.

– W obecnym stanie spodobałoby mi się nawet drzewo.

Głośny śmiech Hardina rozniósł się echem po ulicy. Nie odrywając ode mnie wzroku, podciągnął rękawy bluzy, chwycił kask, a potem poklepał skórzane siedzenie za sobą.

– Wskakuj, podrzucę cię do domu.

O, nie, nie, nie.

– Nie, dzięki – odparłam natychmiast. – Mieszkam dwie przecznice stąd, nie potrzebuję podwózki.

– Jest po północy, a ja spotkałem pijaną dziewczynę na środku pustej drogi. Jaki byłby ze mnie dżentelmen, gdybym pozwolił ci tutaj zostać?

Przełknęłam ślinę. Czułam się jak w kreskówkach, gdzie na jednym ramieniu zasiada aniołek, a na drugim – diabeł. Ten pierwszy jasno sugerował, że należy go spławić. Jednak białe Moscato szeptało, że żyje się tylko raz, a ja jeszcze nigdy nie jechałam motocyklem.

– Nie daj się prosić. – Puścił do mnie oczko. – Szybka podwózka i będziesz mogła odespać to pijaństwo.

– Wypraszam sobie – mruknęłam, a decyzja podjęła się sama. – Mieszkam na Moonridge Street, ostatni dom po lewej.

– Przyjąłem. Wsiadaj i złap się mnie – polecił, po czym przesunął się do przodu. – Miejsca jest sporo, tylko uważaj na nogi. Trzymaj stopy na podnóżku i postaraj się nie rzucać na boki.

Odetchnęłam głęboko, a następnie ostrożnie usiadłam za Withersem. Doskonale wiedziałam, gdzie powinnam ułożyć ręce, jednak zastygłam w bezruchu i zamiast zrobić cokolwiek, chrząknęłam pod nosem jak kretynka.

– No przytul mnie, nie krępuj się. – Zerknął na mnie przez ramię.

Kurwa.

Kiedy powoli objęłam go w pasie, włożył kask i uruchomił silnik. Nie potrzebowałam wiele czasu, by poczuć pod palcami twarde mięśnie na jego brzuchu. Jeśli dołożyć do tego te, które zauważyłam pod bluzą…

Ktoś tu chyba sporo ćwiczył.

Dopiero po chwili dotarło do mnie, że wstrzymywałam w płucach powietrze. Odetchnęłam więc głośno, a intensywny zapach perfum Hardina natychmiast owiał mnie z każdej możliwej strony. Pachniał bardzo… męsko. Trochę lasem, trochę piżmem. Do tego wyraźna nuta czegoś świeżego – może płynu do płukania – i papierosy. Szybko uznałam, że podobało mi się to, co czułam.

– Trzymaj się mocno, aniołku! – wrzasnął i z piskiem opon wyjechał na środek drogi.