Copyright © 2023

Izabella Nowaczyk

Wydawnictwo NieZwykłe

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja:

Kamila Recław

Korekta:

Monika Nowowiejska

Edyta Giersz

Maria Klimek

Redakcja techniczna:

Mateusz Bartel

Projekt okładki:

Paulina Klimek

www.wydawnictwoniezwykle.pl

Numer ISBN: 978-83-8320-774-2

Ostrzeżenie

Wydarzenia zawarte w tej historii są fikcją, dlatego wątek procesu uprawniającego do zostania rodziną zastępczą został po części wykreowany przez autorkę i różni się on od pieczy zastępczej ustanowionej przez prawo w Kalifornii. W książce pojawiają się tematy związane z atakami paniki, samookaleczaniem i śmiercią. Mogą one wywołać dyskomfort u wrażliwszych czytelników. Miejcie to na uwadze i nie zmuszajcie się, jeśli się wahacie, czy książka będzie dla Was odpowiednia.

Jeśli zmagacie się z podobnymi problemami, chcę Wam powiedzieć, że nie jesteście sami. Nie bójcie się prosić o pomoc. To tylko pokazuje Waszą siłę. Jestem z Was dumna.

Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111

Playlista:

1.  Billie Eilish – Everything I Wanted

2.  Adele – Set Fire to the Rain

3. Shawn Mendes – Mercy

4. Lexi Jayde – drunk text me

5. Lana Del Rey – Dark Paradise

6. Olivia Rodrigo – Déjà vu

7. The Irrepressibles – In This Shirt

8. Lord Huron – The Night We Met

9. Ruelle – War of Hearts

10. Conan Gray – Family Line

11. Melanie Martinez – Sippy Cup

12. Billie Eilish – Hostage

13. Coyote Theory – This Side of Paradise

14. Ruelle – The Other Side

15. James Arthur – Train Wreck

16. Ruth B. – Dandelions

17. Current Joys – Kids

18. One Direction – Night Changes

19. Arctic Monkeys – I Wanna Be Yours

20. Chase Atlantic – Church

21. Isak Danielson – Broken

22. Kesha – Backstabber

23. Harry Styles – Sign Of The Times

24. Seafret – Atlantis

25. The Walters – I Love You So

26. Dean Lewis – How Do I Say Goodbye

27. Sufjan Stevens – Fourth of July

28. Tom Rosenthal – Lights Are On

29. Justin Bieber – Anyone

30. Ed Sheeran – Perfect

Dla wszystkich, którzy stracili nadzieję

Mrok nie odbiera możliwości odnalezienia światła

Prolog

Victor Lane był w świetlicy z innymi. Panie opiekunki lub, jak same się określały, ciocie próbowały zachęcić dzieci do zabawy.

Chłopiec natomiast tylko patrzył przez okno. Wypatrywał niebieskiego bmw, które zabierze go do domu. Czas jednak mijał, a samochód się nie pojawił.

Nie do końca rozumiał, co się działo. A raczej starał się to wypierać. Dlaczego zabrano go od mamy i brata? Czy to przez jego zachowanie? Rozrabiał w szkole i mama miała go dość? Przestała go kochać?

Tęsknił za nią, choć bardziej za bratem. Po kilkunastu dniach tęsknota stopniowo zamieniała się w złość. Oli mówił przecież, że nie pozwoli go zabrać. Przysięgał, że zawsze przy nim będzie i obiecał ochronę.

Gdzie był? Zapomniał o nim?

– Zagrasz ze mną? – zwróciła się do niego dziewczynka o blond włosach.

Victor zaprzeczył, nawet na nią nie spoglądając. Nawet na sekundę nie oderwał wzroku od bramy budynku.

– Nikt nie przyjedzie. – Dziewczynka nie dawała za wygraną. Stanęła obok niego i położyła rękę na jego ramieniu, chcąc go pocieszyć. – Zostaniesz z nami.

– Nieprawda. – Chłopak pierwszy raz na nią spojrzał. Zdenerwowała go.

Oli po niego przyjedzie. Wierzył w to.

Blondynka miała dziewięć lat, ale była starsza od Victora o doświadczenia. W końcu od dwóch lat czekała, aż mama po nią wróci.

– Nie płacz – wyszeptała, wycierając łzy, spływające po jego twarzy. Nie zamierzała go zasmucać, ale nie chciała go też okłamywać. – Niedługo przestanie boleć, wiem, co mówię. Pomogę ci się przyzwyczaić.

Victor spojrzał w jej niebieskie oczy. Zaskoczyło go to, że wydały mu się piękne. Dziewczyna miała też ładną buzię. Wcześniej unikał koleżanek, więc dlaczego od razu polubił dziewięciolatkę?

Czy to przez tę sytuację coś mu się pomyliło? Czy może dlatego, że była dla niego miła i jako jedyna chciała pomóc?

– Przyjechał wczoraj. – Wskazała na pięciolatka, bawiącego się piłką na kanapie.

– Jesteś pewna? – Victor zastanawiał się, jak to możliwe, że chłopak nie płakał. Nie tęsknił za mamą? Dlaczego on sam nie potrafił przestać cierpieć?

– Wystarczy się przyzwyczaić – powiedziała poważnie niebieskooka.

– Wystarczy się przyzwyczaić – powtórzył cicho i wyciągnął dłoń w kierunku dziewczyny. – Mam na imię Victor.

Blondynka zachichotała i odgarnęła loki do tyłu. Zachowywała się jak te księżniczki, które chłopak znał z opowieści brata. Spodobało mu się to.

– Wiem o tym. Znam tu wszystkich – odparła lekko chełpliwie.

Od kiedy tu trafiła, przez placówkę przewinęło się mnóstwo dzieci, a ona jako jedna z nielicznych zostawała. Za każdym razem przyszli rodzice zastępczy wybierali kogoś innego. Na początku bolało, to prawda, ale po czasie przestała zabiegać o ich względy. Przyzwyczaiła się i zaakceptowała fakt, że nikt jej nigdy nie pokocha.

– Jestem Melanie. Właśnie zostaliśmy przyjaciółmi. – Wymieniła z Victorem uścisk i szeroko się uśmiechnęła, ukazując brak trójki, bo zeszłej nocy oddała mleczaka Zębowej Wróżce.

Chłopak nie miał wcześniej przyjaciela, poza Ollim, więc bardzo ucieszyło go to, że poznał Melanie.

Złe czasy łatwiej jest bowiem przetrwać z kimś, kto doskonale wie, jak się czujesz.

Rozdział pierwszy

Gorzka prawda lepsza od słodkiego kłamstwa

VICTOR

*Dwa tygodnie później*

– Musisz zjeść wszystko – wyjaśniła mi Melanie. – Jeśli tego nie zrobisz, ciocie nie pozwolą ci pójść ze mną do ogrodu.

Kiwnąłem głową i zmusiłem się do kolejnego kęsa. Skrzywiłem się i sięgnąłem po szklankę z sokiem, by pozbyć się tego okropnego smaku. Oli gotował lepiej.

Zdziwiłem się, widząc opróżniony talerz Mel. Jakim cudem zdołała tak szybko zjeść?

– Gdy doliczę do trzech, owiń je w chusteczkę i podaj mi pod stołem – szepnęła, wskazując na mięso.

– Okej.

Udawałem zainteresowanie jedzeniem i czekałem na znak dziewczyny. Starałem się nie zwracać na siebie uwagi.

Melanie zerknęła na panią Clay, która tego dnia pełniła dyżur. Miała na imię Betty, ale z jakiegoś powodu wolałem zwracać się do niej po nazwisku.

– Raz, dwa, trzy! – dotarło do moich uszu.

Pośpiesznie opróżniłem talerz i podałem chusteczkę przyjaciółce.

– Szybko się uczysz – pochwaliła mnie i włożyła obiad do kieszeni przy jej różowej sukience.

Będąc z nią, czułem się wyróżniony. W ciągu tych kilkunastu dni zdążyłem zauważyć, że była lubiana przez resztę, a niektórzy nawet się jej bali, co było dziwne, bo Mel to najmilsza osoba na świecie.

Był w tym jednak plus. Bali się jej, więc dawali nam spokój i nie sprawiali przykrości. Zabroniła wszystkim mi dokuczać, a oni dziwnym trafem jej słuchali. Zapewniła mi ochronę.

– Smakowało, co? – zagadnęła wesoło pani Clay.

Wydawała się w porządku, ale przerażały mnie jej intensywnie brązowe oczy. Bałem się, że potrafi czytać w myślach.

– Bardzo – odpowiedziała za mnie Melanie i podała nasze talerze. – Ciociu, ja i Vicky chcemy pójść do ogrodu, możemy?

Pozwoliłem jej tak na siebie mówić. W jej ustach nie brzmiało to obraźliwie.

– Ciocia Diana powinna tam być. Poinformujcie ją tylko – zaznaczyła opiekunka i pogłaskała mnie po głowie, na co się wzdrygnąłem.

To jej wada. Pani Clay lubiła dotyk, a ja zacząłem go nienawidzić. Chciałem przytulać się jedynie do mamy i Olliego, a ich nie było.

Melanie dała znać, żebym poszedł za nią, tak też zrobiłem. Nieco zdziwił mnie fakt, że nie kierowaliśmy się w stronę ogrodu. Znaleźliśmy się w pralni, w której my, dzieci, nie powinniśmy przebywać bez nadzoru dorosłych.

– Mel, co ty robisz? – spytałem, gdy otworzyła drzwi prowadzące na tył budynku. Tam wywieszaliśmy pranie. – Wracaj tu.

– Nie gadaj, chodź. Przedstawię ci kogoś. – Przystanęła i czekała, aż do niej dołączę.

Zmarszczyłem brwi i niepewnie stawiałem kroki w jej stronę. Z tyłu głowy miałem świadomość, że w każdej chwili mogliśmy zostać przyłapani. Pani Gomez powiedziała, że muszę być grzeczny, jeśli chcę wrócić do domu.

Chociaż… Melanie mi trochę opowiedziała. Według niej dyrektorka mówiła tak każdemu, aby mieć nad nami większą kontrolę.

Chodziło o strach.

– Kogo mam po… – Zatrzymałem się na widok wielkiego owczarka niemieckiego.

Bez zastanowienia chwyciłem blondynkę za rękę i pociągnąłem z powrotem do środka. Wyrwała mi się i podbiegła do psa. Następnie uśmiechnęła się do mnie z politowaniem i mocno przytuliła zwierzę.

– To Barry – wyjaśniła. – Przychodzi tu od dwóch miesięcy.

Byłem zbyt przerażony, aby się odezwać. Nie bałem się psów, ale ten był brudny i dziki. Mógł mnie przecież ugryźć.

– Podejdź, nic ci nie zrobi – mówiła z rozbawieniem.

– Oli zabronił mi podchodzić do obcych zwierząt.

Dziewczyna skrzywiła się ostentacyjnie i założyła ręce na piersi.

– A widzisz go tutaj? Gdzie jest Oli?

Od razu stanęły mi w oczach łzy. To nie było miłe. Zacisnąłem dłonie w pięści i głośno wciągnąłem powietrze.

Oli przyjedzie, niedługo po mnie wróci.

– Vicky, przepraszam – wyszeptała, podnosząc się z kolan. – Nie powinnam była tego mówić.

To prawda.

Przełknąłem ślinę i pomrugałem kilkukrotnie powiekami, aby wyostrzyć obraz.

Wiedziałem, że Melanie nie chciała mnie zranić. Była po prostu szczera, czasem do bólu. Twierdziła, że tego nauczyło ją życie.

Gorzka prawda lepsza od słodkiego kłamstwa.

– Jeśli chcesz, możemy zagrać w piłkę – zaproponowała.

Byłem od niej starszy i do tego wyższy, a momentami traktowała mnie jak dziecko, które można łatwo zranić.

– Nie – zaprzeczyłem pewnie. – Wolę tu zostać.

Moje słowa przyjęła z widoczną ulgą, po czym wyciągnęła z kieszeni mięso i podała je Barry’emu. Pies jadł ze smakiem, a ja nadal krzywiłem się na sam zapach tego jedzenia.

– Chyba nie ma domu, bo nikt go nie szuka – stwierdziła dziewczyna, siadając na trawie. – Dlatego go lubię, jesteśmy do siebie podobni.

– Czemu tak mówisz? – spytałem z wyraźną troską. Nie lubiłem, gdy z jej twarzy znikał uśmiech. – Przecież twoja mama cię stąd zabierze, gdy tylko będzie mogła, prawda? Wrócisz do domu.

Melanie odgarnęła blond loki do tyłu i przez dłuższy czas nic nie mówiła. W końcu na mnie popatrzyła i cicho się zaśmiała.

– Niedługo i ty się przekonasz – mruknęła, wzruszając beztrosko ramionami. – Wracajmy, nim ciocie zauważą, że zniknęliśmy.

Upewniliśmy się, że Barry dotarł do wyjścia, po czym sami znaleźliśmy się w holu. Wyszliśmy do ogrodu, machając opiekunce Dianie, aby nas zobaczyła. Potrzebowaliśmy potwierdzenia, w razie gdyby pani Clay zachciało się sprawdzać, czy aby na pewno byliśmy tam, gdzie mówiliśmy, że będziemy.

– Nikomu nie możesz o tym pisnąć – szepnęła Mel, nawiązując do owczarka. Wyciągnęła w moją stronę mały palec na znak obietnicy. – Naginanie zasad pomoże ci tu przetrwać i przy okazji w miarę dobrze się bawić. Wszystkiego cię nauczę.