Tytuł oryginału: Releasing 10

Copyright © Chloe Walsh 2025

Copyright © for Polish edition by Wydawnictwo NieZwykłe Zagraniczne, Oświęcim 2026

All rights reserved • Wszystkie prawa zastrzeżone

Redakcja: Magdalena Mieczkowska

Korekta: Katarzyna Dziedzicka, Iwona Wieczorek-Bartkowiak, Natalia Szoppa

Skład i łamanie: Michał Swędrowski

Oprawa graficzna książki: Paulina Klimek

ISBN 978-83-8418-852-1 • Wydawnictwo NieZwykłe Zagraniczne • Oświęcim 2026

Grupa Wydawnicza Dariusz Marszałek

Fragment

Uwaga

Od autorki

Wymowa

Słowniczek

Część pierwsza. Okres kształtowania

12 czerwca 1991

31 października 1991

12 listopada 1991

21 grudnia 1991

6 stycznia 1992

10 lutego 1992

9 czerwca 1992

11 października 1992

4 listopada 1992

27 listopada 1992

25 grudnia 1992

31 grudnia 1992

30 kwietnia 1993

19 września 1993

19 września 1993

15 listopada 1993

25 grudnia 1993

Część druga. Podwaliny przyjaźni

Przebite piłki, tępe młoty i rozstania

Kłopoty pukają do drzwi

Przymus w kuchni

Dręczycielki, zaproszenia urodzinowe i starsi bracia

To jest Lizzie?

Pachnie mydłem i truskawkami

Żelkowęże i idealne „g”

Gwiazdy są lepsze od kwadratów

Ptaszki, pszczółki i krowy w rui

Z powrotem na Robin Hill Road

Dama i dzielny rycerz

Na głębokiej wodzie

Bezczelni chłopcy i odważni bracia

Witamy nowy rok

Część trzecia. Druzgocące rozstania

Wyprowadzki i wprowadzka

On tego nie zrobił

Pierwsza komunia święta i pierwszy umrzyk

Najlepsi przyjaciele na zawsze

Obchodzenie urodzin i ostrzeżenia na przyszłość

Próbowałam cię chronić

Przyłożenia i tęskniący ojcowie

Część czwarta. Miażdżące uświadomienie

To zły dotyk

Gdzie twoja siostra?

Panie doktorze, doktorze, gdzie ja jestem?

Zawsze będziesz moją damą, moja pani

Jesteś już dużą dziewczynką

Skoro to zapewni jej bezpieczeństwo

Obudźcie mnie, kiedy skończy się jutro

O dwa tygodnie za dużo

Właśnie, Elizabeth

Część piąta. Koło ratunkowe przyjaźni

Budowanie rowerów i przyjaźni

Festiwale, uczucia i rodzinny jarmark

Święte przyrzeczenia, straszne panie i tajemnicze siostry

Oto Brian

Wielki, zły wilk

Część szósta. Ból dorastania

Stworki stworzone do komfortu

Krawędź siedemnastki

Życzenia urodzinowe i buziaki w dłonie

Ogrodowe baseny i lodowe puchary

Twój syn to moje słońce

Część siódma. Niebezpieczna sztuka dysocjacji

Trzymanie skakanek i bohaterscy bracia

Mów mi Paddy Spice

Umowa czy nie

Coraz głębsze uczucia i mechanizmy zaradcze

Dostaniemy to nowe milenium czy nie?

Część ósma. Wszędzie potwory

Widzimy się, dzieciaku

Rectus abdominis

Wypady do kina i lizanie łamiszczęków

Zmiany nastrojów i dudnienie grzmotów

Zastanów się dwa razy, zanim tkniesz moją dziewczynę

Przynajmniej go nie ugryzłaś

Część dziewiąta. Łącząc kropki

Działanie i bezwład

Odlot w siną dal

Wychowujesz mężczyznę, więc masz mężczyznę

Jestem dwubiegunowa

Ukryj, nie czuj, nigdy nie ujawniaj

Gdy masz wątpliwości, szukaj w książkach

Walcz o to

Część dziesiąta. Krzesząc iskry i płomienie

Życzenia urodzinowe i siostry na wagarach

Samodzielne wycieczki i zapłakane siostry

Głęboko, głębiej, najgłębiej

Część jedenasta. Limbo

Ziarenka wątpliwości

Dopijże tę oranżadkę i kręć pieprzoną butelką

C-a-ł-o-w-a-n-i-e

Wariaciki zwane hormonami

Zjawa z Ballylaggin

Część dwunasta. Nowe milenia

Imprezuj jak w dziewięćdziesiątym dziewiątym

To zbyt piękne, żeby było prawdziwe

Ona ma jego, ale ty masz mnie

Część trzynasta. Niezbadane turbulencje

Powrót z podwójną siłą

To tylko przyjaciółka, przysięgam

Pan odpowiedzialny

Przewrotne miesiączki i skradziona niewinność

Zakrwawione ręczniki i zepsute pożegnania

Nie rób niczego głupiego

Moja rodzina to twoja rodzina

Część czternasta. Rozkład życia, które znamy

Ogromne nieporozumienie

Nieważne co

Martwe dziewczyny i milczące siostry

Nigdy mnie nie zapomnisz, bąbelku

Z tarczą na plecach

On to zrobił, tatusiu!

Nigdy więcej się do mnie nie odzywaj

Część piętnasta. Wielki rozłam

Retrospekcje i ulotne wspomnienia

Wierzę twojej córce

Znowu wpadam pod powierzchnię

Nie przyjaźnij się z nim więcej

Opresja depresji

Nigdy nie wierzyli, nigdy nie uwierzą

Gdy dziewczyny płaczą, a świnie latają

Nie dam ci utonąć

Powrót nad grób

Porwiesz mnie?

Przełamywanie chleba i odbudowa mostów

Tak? No to patrz

Wieczorne telefony

Pożądliwe spojrzenia i helikopterujące matki

Chłopak, który został

Lato w Old Hall House

Część szesnasta. Nowe horyzonty

Chłopcy z Tommen

Nocne telefony

Randki nad basenem

Czas na zmianę

Bicie na alarm

Pogódź się z tym

Czyli to jest trzynastka?

Część siedemnasta. Świeże początki

Jeden krok naprzód, dwa kroki wstecz

Zuch dziewczynka

Chłopaki na straży

Wszystko cudnie

Dziewczyny z Tommen

Hipotetyczne scenariusze i najlepszy jeden procent

Raj na ziemi

Wybory strojów i przesuwanie granic

Kota nie ma, myszy harcują

Pijacka niezdarność

Jak rekin czujący krew

Mroczne dni wcale nie minęły

Nabieranie odwagi

Jesteś moim kochaniem

Wychowany na dżentelmena

Urodzinowe wypady na plażę

Szkoła się kończy, wakacje

Zaklepany, jest mój

Take Me to the Clouds Above

Lato miłości

Bliskie spotkania i jeszcze bliższe katastrofy

Renegocjowanie daty

Lato, sauny i dreszcze

Część osiemnasta. Spirala upadku

Uciekaj najszybciej, jak potrafisz

Zamknij oczy i po prostu odpuść

Idzie burza

Nigdy nie czułam się lepiej

Osuwające się dziewczyny i wkurzeni środkowi

Przytulaski, buziaczki i hiperseksualna mania

Uśmiechnięci przyjaciele i podstępne dziewczyny

Podbijanie stawek i zapieranie się piętami

Na dno, ale nie bez walki

Lunchowe spotkania w bibliotekach

Jesteśmy jak ptaki, Hugh

Na straży mojego kochania

Jeszcze więcej spania

Showtime, kochanie

Dawaj to, czego chcę, bo jak nie…

Część dziewiętnasta. Wielka zdrada

Nie jesteś zaproszona!

Poznaj mojego małego przyjaciela

Utrata rozumu

Zgaście światła

Może powinnaś była o tym pomyśleć wcześniej

Ból nie będzie trwał wiecznie

Po prostu ją zabierz

Obiecajcie mi, chłopaki

Część dwudziesta. Zawzięte serca

To nie jest zabawa

Na skrzydłach manii

Zero trosk

Strasznie być sobą

Nie nastawiaj się

Dynamiczne cykle i dynamika serca

Znaczysz dla mnie wszystko

Odejść jak ojciec

Problemy wyzwolone

Freudowska pomyłka

Nocowanki i Stevie

Pobudki o świcie i Lindsey

I’m Mister Brightside

Kocham cię, przepraszam

Lew i gazela

Możesz mnie trzymać za rękę

Może będziemy mogli się przyjaźnić?

Kradzieże burgerów i pocałunków

Gdzieś ty był, do cholery, tatusiu?

Nowy rok, nowy ja

Ja to zrobię

Niewinne kłamstewka

Część dwudziesta pierwsza. Nowy rozdział

Serca w hibernacji i wody w rzekach

Cokolwiek trzeba

Tylko przyjaciele

Zamknij oczy, skarbie

Miło mieć przyjaciółkę

W ten sposób się staram

Swobodne towarzystwo

Świeżo po wyjściu z pierdla

Żegnaj, ukochany

Bardzo Wam dziękuję za przeczytanie tej książki

Muzyka do poszczególnych scen i momentów

Piosenki dla Lizzie

Piosenki dla Hugh

Podziękowania

O autorce

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Uwaga

Wydarzenia przedstawione w książce są fikcyjne. Wszystkie imiona, postacie, miejsca i zdarzenia są wytworem wyobraźni autorki lub zostały użyte fikcyjnie. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych wydarzeń, miejsc lub osób żyjących czy zmarłych jest całkowicie przypadkowe.

Autorka uznaje, że wszystkie tytuły piosenek, teksty piosenek, tytuły filmów, postacie filmowe, zarejestrowane znaki towarowe oraz marki wymienione w niniejszej książce stanowią własność i należą do ich prawowitych właścicieli. Zarówno publikacja tych znaków towarowych, jak i ich wykorzystanie nie są autoryzowane, nie są sponsorowane przez ich właścicieli ani nie mają z nimi związku.

Chloe Walsh w żaden sposób nie jest powiązana z żadnymi markami, piosenkami, muzykami ani artystami wymienionymi w niniejszej książce.

Dla tych, którzy przetrwali

Od autorki

Releasing 10 to szósta część serii „Boys of Tommen”.

Niektóre sceny w niniejszej książce mogą się okazać skrajnie mocne i przygnębiające, czytelnik powinien więc zachować ostrożność.

Ta historia porusza niezwykle trudne tematy związane z przemocą w dzieciństwie, traumą wywołaną wykorzystywaniem seksualnym oraz samobójstwem, które – choć są bardzo ważnymi tematami – mogą nie być odpowiednie dla młodszych czytelników.

Ze względu na skrajną i dosadną treść seksualną, trudne wątki, silne bodźce, przemoc i wulgaryzmy książka jest przeznaczona dla czytelników powyżej osiemnastego roku życia.

Akcja powieści osadzona została w południowej Irlandii w latach 1991–2005. W treści pojawiają się irlandzkie dialogi i slang. Określenia, nawiązania, slang oraz dialogi pomiędzy bohaterami stanowią odniesienia do tamtego okresu historii i absolutnie nie odzwierciedlają prywatnych opinii ani wartości autorki.

Wcześniejsze książki z serii „Tommen” skupiały się na rodzinie Lynchów, a historie rodzeństwa były wydawane po kolei, od piątej części jednak kolejność będzie zgodna z rozwijającą się fabułą.

Na dalszych stronach znajdują się przewodnik po wymowie imion oraz słowniczek. W Releasing 10 zamiast standardowego podziału na rozdziały zastosowano podział na części, etapy i sekcje.

Ogromne dzięki, że dołączyliście do mnie w tej podróży.

Mnóstwa miłości

Chlo:***

Wymowa

Aoife: I-fa

Edel: I-dell

Sean: Szon

Gardaí: Gar-di

Caoimhe: Ki-wa

Sadhbh: Saj-wi

Sinead: Szin-ejd

Neasa: Nasa

Eoghan: Ołen

Tadhg: Taj-dżi

Feis: Fesz

Scoil Eoin: Skull Ołen

Poitín: Putt-iin

Słowniczek

Dzień Świętego Szczepana (Boxing Day): święto obchodzone 26 grudnia.

Mickey/Willy: slangowe określenie penisa.

Dziura: używane często zamiast słowa „dupa” lub „tyłek”.

Poitín: irlandzki bimber; nielegalny, pędzony domowymi metodami alkohol.

Fair City: popularna irlandzka opera mydlana.

Rolos: popularna marka czekolady.

Buntownicze hrabstwo: popularna nazwa hrabstwa Cork.

Szkoła podstawowa: od młodszych roczników przedszkolnych do szóstej klasy.

Szkoła ponadpodstawowa: liceum, od pierwszego do szóstego roku.

Egzamin końcowy (Leaving Cert): obowiązkowy egzamin państwowy kończący edukację w szkole ponadpodstawowej; odpowiednik polskiej matury.

Egzamin połówkowy (Junior Cert): obowiązkowy egzamin państwowy zdawany po trzecim roku, czyli w połowie sześcioletniej szkoły ponadpodstawowej.

Maluchy: pierwszy rok przedszkola.

Starszaki: drugi rok przedszkola, odpowiednik polskiej zerówki.

Pierwsza klasa¹: pierwsza klasa szkoły podstawowej.

Druga klasa: druga klasa szkoły podstawowej.

Trzecia klasa: trzecia klasa szkoły podstawowej.

Czwarta klasa: czwarta klasa szkoły podstawowej.

Piąta klasa: piąta klasa szkoły podstawowej.

Szósta klasa: szósta klasa szkoły podstawowej.

Pierwszy rok: pierwszy rok szkoły ponadpodstawowej.

Drugi rok: drugi rok szkoły ponadpodstawowej.

Trzeci rok: trzeci rok szkoły ponadpodstawowej.

Czwarty rok: czwarty rok szkoły ponadpodstawowej.

Piąty rok: piąty rok szkoły ponadpodstawowej.

Szósty rok: szósty rok szkoły ponadpodstawowej.

GAA (Gaelic Athletic Association): Gaelicki Związek Sportowy; organizacja zajmująca się promowaniem sportów gaelickich.

Jackeen: pejoratywne określenie osoby pochodzącej z Dublina.

Dub: osoba z Dublina.

Świeżynka: osoba, która jeszcze nigdy się z nikim nie całowała.

Garda: irlandzka policja.

Hurling: bardzo popularny irlandzki sport amatorski, w który gra się z użyciem drewnianych kijów i sliotarów, czyli twardych piłek.

Camogie: żeńska odmiana hurlingu.

Scoil Eoin: chłopięca szkoła podstawowa, do której chodzili Johnny, Gibsie, Feely, Hughie i Kevin.

Najświętsze Serce: koedukacyjna szkoła podstawowa, do której chodzili Shannon, Joey, Darren, Claire, Caoimhe, Lizzie, Tadhg, Ollie, Podge i Alec.

Święta Bernadetta: dziewczęca szkoła podstawowa, do której chodziły Aoife, Casey i Katie.

Anioł Pański: w irlandzkiej telewizji każdego dnia o osiemnastej następuje minuta ciszy przeznaczona na modlitwę.

Żółtko: nielegalna substancja, narkotyk.

Praskie Dzieciątko Jezus: religijna figurka, którą irlandzcy rolnicy wynoszą w pole, żeby zapewnić sobie sprzyjającą pogodę (stary przesąd).

Różaniec, przeniesienie, pogrzeb: trzy dni irlandzkiego pogrzebu.

Sztaba piwa: skrzynka dwudziestu czterech butelek piwa.

Dorwać się do dziury: uprawiać seks.

Dachować: kaprysić, dąsać się, stroić fochy.

12 CZERWCA 1991

Lizzie

– Co z nią nie tak?

– Nic. – Mamusia dalej tuliła mnie do piersi. – Jest idealna.

– To czemu jeszcze nie mówi? – Caoimhe nie wyglądała, jakby była zadowolona. I jej głos brzmiał burkliwie. – Mamo, Lizzie ma trzy lata. Trzy. Powinna już robić różne rzeczy, a nie robi nic.

– Nic jej nie dolega, Caoimhe – powiedziała mama z nadmierną radością. – Jeszcze nadgoni.

Pocałowała mnie w policzek, a ja wtuliłam się w nią mocniej. Uwielbiałam zapach mamy i silny uścisk. Lubiłam przyciskać ucho do jej piersi i słuchać, jak bije serce.

Bum, bum, bum.

Uśmiechnęłam się i dotknęłam jej buzi. Miała najlepszą buzię. Takie miłe oczy. Niebieskie, takie same jak moje. Znałam ten kolor. Znałam wszystkie kolory i chciałam powiedzieć o tym siostrze. Po prostu… jakoś nie umiałam wypchnąć z siebie słów.

Mój głos nie chciał działać.

– Myślisz, że jest opóźniona? – zapytała Caoimhe ze smutkiem w głosie, więc od razu chciałam ją pocieszyć, bo przecież kiedy biegałam, to się nigdy nie spóźniałam. Byłam superszybka. – Potrzebuje jakiejś szkoły specjalnej albo coś?

– Małe uszka nie powinny słuchać takich rozmów. – W głosie mamy pojawiła się złość i zupełnie mi się to nie spodobało, dlatego schowałam twarz głębiej w swetrze. – Więc proszę cię, idź robić zadanie. Porozmawiamy wieczorem, kiedy wróci ojciec.

– Chcę do domu.

– Jesteśmy w domu, Caoimhe.

– Nie, chcę wracać do prawdziwego domu! – krzyknęła. – Nie znoszę tej Anglii, mamo! Nie mam tu żadnych koleżanek, w szkole wszyscy śmieją się z tego, jak mówię.

– To kretyni – odpowiedziała mama. – Ignoruj ich.

– Łatwo ci mówić – odburknęła i zwróciła się do mnie: – Wszystko zniszczyłaś! – wrzasnęła. – Wolałabym, żebyś się nie urodziła!

– Caoimhe!

– Nie będę przepraszać, bo to prawda, mamo!

– Popatrz na mnie, śliczna dziewczynko – powiedziała mamusia po tym, jak moja siostra tupnęła i wybiegła. – Pokaż mi te wielkie, niebieskie oczka.

Pokazałam.

– No i proszę. – Uśmiechnęła się ciepło, odgarnęła mi włosy z twarzy. – Jesteś idealna, słyszysz?

Kiwnęłam głową.

– Jesteś moim dzieckiem i zawsze będę się o ciebie troszczyć. – Połaskotała mnie pod brodą, a ja się uśmiechnęłam. – A ty nigdy nie pozwól, żeby zrobiło ci się przykro przez innych. – Połaskotała mnie drugi raz. – Rozumiesz, Lizzie?

Znowu kiwnęłam głową.

– Dobrze. – Kolejny uśmiech mamy. – Kocham cię, mój skarbie.

31 PAŹDZIERNIKA 1991

Lizzie

– Zachowuj się normalnie, kiedy już przyjdą moi znajomi – powiedziała Caoimhe. – Nie zrób jakiejś żenady, okej? – Odwróciła się, żeby na mnie spojrzeć. – Żadnych napadów wrzasków, żadnego rzucania się po podłodze.

Przytaknęłam poważnie.

– Boże. – Pokręciła głową. – Chciałabym, żebyś po prostu się odezwała, Lizzie!

Wzruszyłam ramionami.

– Skąd mam w ogóle wiedzieć, że mnie zrozumiałaś, skoro nie mówisz?!

Nie lubiłam jej złościć.

Robiło mi się przez to źle.

Robiło mi się ciepło na buzi.

I chciało mi się coś podrapać.

– Nie! – rzuciła, bo zauważyła, że moje paznokcie już czegoś szukają. Wstała od toaletki podeszła do łóżka. – Nie możesz tego robić. – Kucnęła przede mną, złapała mnie za ręce i spojrzała mi w oczy. – Nie możesz robić sobie krzywdy.

Przepraszam, to chciałam odpowiedzieć. Nie wiem, jak to powstrzymać.

Ale zamiast tego wyciągnęłam rączkę i dotknęłam jej policzka.

Niebieskie oczy Caoimhe zaszły łzami.

– Odezwij się do mnie, proszę cię. – Pociągnęła nosem, porwała mnie w ramiona i z całych sił przytuliła. – Liz, proszę, jedno słowo. Błagam cię.

Staram się.

12 LISTOPADA 1991

Lizzie

– Biorąc pod uwagę częstotliwość gwałtownych wybuchów w przedszkolu oraz historię rodziny, chciałbym, żeby Elizabeth rozpoczęła kurację.

– Poprzez kurację rozumie pan terapię?

– Oraz leki.

– Ona ma trzy i pół roku – wydusiła mama. – Na miłość boską, wszystkie trzyipółlatki mają napady złości.

– To nie są zwykłe napady złości i dobrze o tym wiesz, Catherine – odpowiedział tatuś. – Proszę nie owijać w bawełnę, doktorze. Jak brzmi diagnoza?

– Za wcześnie na diagnozę.

– Ale ma pan jakąś hipotezę, prawda? – nie ustępował tatuś. – Myśli pan, że to ma, tak?

– Niekoniecznie, ale istnieją oznaki, które mogą wskazywać na to, że Elizabeth doświadcza epizodów psychotycznych. Martwią mnie braki świadomości i częste przypadki utraty przytomności. – Obrócił długopis w palcach. – Wygląda na to, że nie pamięta, co robiła.

– Tego pan nie wie – warknęła mama, poprawiając mi włosy dłonią. – I nie dowie się pan, dopóki Lizzie nie zacznie mówić.

21 GRUDNIA 1991

Lizzie

– To samolot – wyjaśniła mama, wykonując zamaszysty gest ręką. – Zawiezie nas do domu, do Irlandii.

Zmrużyłam oczy.

Przecież wiedziałam, co to jest samolot.

– No nie patrz tak na mnie – zaśmiała się. – Skąd mam wiedzieć, że coś wiesz.

Posłałam jej kolejne spojrzenie, przekazując jej nim, że nie jestem głupia.

– Okej, okej – powiedziała ze śmiechem, unosząc obie ręce. – Przepraszam, że w ciebie wątpię, kochanie.

Uśmiechnęłam się.

– Och, lubisz mnie zaskakiwać, co?

Tym razem się wyszczerzyłam.

– Spryciula – pochwaliła mnie i objęła ręką na wysokości ramion. – Jesteś tam w środku ostra jak brzytwa, co?

Kiwnęłam głową, popatrzyłam do przodu, tam gdzie tata siedział z Caoimhe, i zmarszczyłam czoło.

Czułam, że są na mnie źli.

Ale nie wiedziałam za co.

– Nie martw się – szepnęła mama, obejmując mnie mocniej. – Oni też cię kochają, skarbie. Tak samo jak mamusia.

6 STYCZNIA 1992

Lizzie

– Nie – buntowała się Caoimhe. – Nie ma szans, nie będę znowu zmieniała szkoły.

– Caoimhe, kochanie, rozmawialiśmy o tym. Postaraj się zrozumieć, proszę.

– Nie przenoszę się znów, kurwa! – wrzasnęła. – W Świętym Józefie mam przyjaciół, a obiecałaś, że w domu będę mogła wrócić do starej szkoły. – Potrząsnęła głową i cofnęła się w stronę drzwi. – Obiecałaś mi, mamo!

– Próbowaliśmy, Caoimhe – odpowiedziała mamusia i wyglądała przy tym, jakby była smutna – ale dyrektor powiedział, że nie może cię znów przyjąć. Nie mają miejsca, kochanie.

– To nie fair! – załkała głośno moja siostra. – Ja pierdolę, moje życie się skończyło!

– Nie mów tak… – Mamusia próbowała ją uspokoić. – W Świętej Teresie będziesz tak samo szczęśliwa.

– Ale to szkoła tylko dla dziewczyn! – zawodziła Caoimhe. – Prowadzą ją zakonnice.

– To tylko półtora roku, potem pójdziesz do szkoły średniej i znowu spotkasz wszystkich dawnych przyjaciół.

– Nienawidzę cię, kurwa! – krzyknęła Caoimhe.

Nie ruszyłam się ze schodów, gdy przebiegała obok mnie.

– Z drogi! – krzyknęła, przesuwając mnie nogą. – Bez przerwy plączesz się pod jebanymi nogami, Lizzie!

– Caoimhe! – krzyknęła mama, idąc za nią. – Nie waż się rozładowywać złości na siostrze!

Chciałam jej powiedzieć, że mi przykro, ale nie umiałam wydobyć z siebie słów.

– To nie twoja wina, Lizzie. – Uśmiechnęła się mama, kucając przede mną. – Nic złego nie zrobiłaś.

Wyciągnęłam rękę i drobną dłonią ujęłam jej policzek.

Pociągnęła nosem, przymknęła oczy i nakryła ją swoją.

– Wcale nie płaczę, skarbie – odpowiedziała na pytanie, które miałam w głowie.

Ale płakała.

Czułam wilgoć na dłoni.

– Bądź grzeczną dziewczynką i idź się już położyć. – Kiedy otworzyła oczy, uśmiechnęła się bardzo szeroko. – I pamiętaj, że mamusia bardzo cię kocha.

Ja też cię kocham, mamusiu.

10 LUTEGO 1992

Lizzie

– Co jest nie tak z tym dzieckiem?!

– Mike, ona nie rozumie.

– Catherine, ona jest niezrównoważona. Ślepy by to zauważył.

– Jak możesz wygadywać takie rzeczy o własnej córce?!

– Nie zniosę tego, Catherine. Przykro mi.

– Bo jesteś pierdolonym tchórzem.

– Dobija mnie, gdy ją widzę w takim stanie.

– A myślisz, że mnie nie? Różnica polega na tym, że ja nigdy bym jej nie zostawiła.

– Nie zostawiam jej, ale muszę się wynieść z tego domu, bo jeśli tego nie zrobię, to odbije mi tak samo jak jej.

– Ale z ciebie ojciec. Odwracasz się plecami, kiedy tylko zrobiło się ciężko.

– Catherine.

– No to idź! Uciekaj, Mike. Będzie nam lepiej bez ciebie, niepotrzebny nam tchórz.

9 CZERWCA 1992

Lizzie

– Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam, sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam.

Rodzice i Caoimhe zbili się wokół mnie, uśmiechali się do mnie i śpiewali piosenki urodzinowe.

Poczułam radość.

Podobało mi się to.

Nawet tatuś się uśmiechał, kiedy robił zdjęcia swoim aparatem.

– Zdmuchnij świeczki – powiedziała mama, wskazując różowy tort. – I pomyśl życzenie, skarbie.

Nachyliłam się, zrobiłam głęboki wdech i dmuchnęłam najmocniej, jak umiałam.

Gdy świeczki zgasły, wszyscy zaczęli wiwatować.

Dla mnie.

Uśmiechnęłam się radośnie.

– Czy ona w ogóle wie, że ma urodziny? – zapytała wtedy Caoimhe.

Od razu mnie to zdenerwowało. Jasne, że wiedziałam. Chyba stał przede mną tort, co nie?

A ona zaśmiała się i dodała:

– Pewnie nawet nie wie, ile ma lat.

Wsparłam ręce na biodrach, odwróciłam się i spiorunowałam siostrę wzrokiem.

– Cztery.

– Coś ty powiedziała? – rzuciła, robiąc wielkie oczy.

– Cztery – powtórzyłam, nadal zła na siostrę. – Nie jestem durna. – Wskazałam palcem świeczki. – Jeden, dwa, trzy, cztery.

Teraz mamusia i tatuś też patrzyli na mnie wielkimi oczami.

– Czy ona właśnie…

– Tak, bez wątpienia.

– O Boże.

– Umie mówić.

– Co tam mówienie. Ona umie liczyć.

– Powiedz jeszcze coś! – zażądała Caoimhe, a w jej głosie dało się słyszeć podekscytowanie. – No dawaj, Liz, powiedz nam coś jeszcze.

– Na przykład co? – zapytałam, ściągając brwi.

– O Boże! – zapiszczała Caoimhe, przeskakując z nogi na nogę i klaszcząc w dłonie. – Naprawdę mi odpowiedziała!

Zawsze jej odpowiadałam, po prostu nie mogła mnie usłyszeć.

Nikt nie mógł.

– Mówię na głos? – zapytałam zdziwiona. – Słyszycie mnie?

Wszyscy troje skinęli głowami.

Wyglądali na takich szczęśliwych.

Uśmiechali się do mnie.

– Jak się nazywam? – zapytała moja siostra, bez przerwy podskakując.

– Caoimhe Young.

– O Boże! – krzyknęła, znowu klaszcząc. – A ty jak?

– Lizzie Young.

Siostra zapiszczała radośnie, po czym wskazała palcem rodziców.

– A to kto?

– Mamusia i tatuś – odpowiedziałam i zdziwiłam się, bo oboje się rozpłakali. – Jesteście smutni?

– Nie – wydusił tata, obejmując mnie rękami. – Szczęśliwi.

11 PAŹDZIERNIKA 1992

Lizzie

– Zniszczyła mi życie! – wrzeszczała Caoimhe. – Już nigdy nie pokażę się w szkole!

– Caoimhe!

– Wszyscy o mnie gadają!

– Wcale nie.

– Właśnie że tak, mamo, i to przez nią!

– Caoimhe, proszę cię.

– Jeśli ona ma tam być, to nie idę jutro do szkoły!

– Caoimhe, jesteś w szóstej klasie, a twoja siostra w maluchach. Uczycie się w różnych częściach budynku.

– Nie obchodzi mnie to! Nie idę, jeśli tam będzie!

– A właśnie że idziesz.

– W ogóle nie powinna chodzić do mojej szkoły, bo jest w niej coś pojebanego! – Rzuciła plecak na podłogę i wbiła we mnie wściekłe spojrzenie. – Czemu musiałaś przyłazić do mojej szkoły? – Wydała z siebie ryk wściekłości i przeniosła wzrok na rodziców. – Czemu nie posłaliście jej gdzie indziej?!

– Caoimhe, musisz się uspokoić – powiedziała mama, stając między nami. – Skarbie, ona ma tylko cztery lata, a w tym roku zrobiła ogromne postępy. Nie złość się na nią.

– Złościć się?! – Moja siostra wybałuszyła oczy. – Mamo, ja jej, kurwa, nienawidzę!

– Caoimhe!

– Mamo, to jebana wariatka!

– Nie waż się nazywać tak siostry.

– Dlaczego nie? Przecież to prawda. Albo siedzi cicho jak mysz pod miotłą, albo wrzeszczy na cały głos i atakuje każdego, kto się do niej zbliży. – Wyrzuciła ręce w górę i też wrzasnęła: – Do kurwy nędzy, zaatakowała dziecko w swojej grupie! Braciszka mojej przyjaciółki! Polała się krew! Chyba nie chcecie mi wmówić, że to normalne!

– Dość tego! – Tym razem odezwał się tatuś. Podszedł i objął mamę ramieniem. – Nie podnoś głosu na matkę. Wiesz, że źle się czuje.

– Wiem, przez kolejną plagę, którą na nas ściągnęła – wycedziła jadowicie Caoimhe. – Najpierw Lizzie, a teraz jeszcze rak!

– Nie waż się tak mówić o matce! – ryknął tatuś. Podprowadził mamusię do fotela, pomógł jej usiąść, a potem znów odwrócił się do Caoimhe.

Tymczasem ja ruszyłam prosto do mamusi, zrobiło mi się smutno, źle i niespokojnie jednocześnie. Wspięłam się na jej kolana i zanurzyłam twarz w maminej piersi, ale ta pierś stała się ostatnio jakaś inna. Płaska i koścista. Nie dawała bezpieczeństwa tak jak kiedyś.

– Już dobrze… – szepnęła mamusia, obejmując mnie rękami. Jej skóra była teraz żółtawa, nie brzoskwiniowa, jak dawniej, a głowę miała łysą i świecącą.

– Posłuchaj mnie teraz, odpuszczę ci, bo wiem, jak trudne były ostatnie lata, ale dziś przekroczyłaś granicę, młoda damo – powiedział tatuś. – Rozumiem twoją frustrację i szkoda mi ciebie, ale wyżywanie się na chorej matce to nie jest rozwiązanie, Caoimhe.

Moja siostra załamała się na jego oczach, zakryła twarz dłońmi i wrzasnęła:

– Chciałabym umrzeć!

4 LISTOPADA 1992

Lizzie

– Lizzie, skarbie, wstałaś już? – Mamusia weszła do mojego pokoju, zauważyła, że wciąż leżę w łóżku, i westchnęła. – Rozmawiałyśmy o tym. – Usiadła na skraju łóżka i pogłaskała mnie po głowie. – Kochanie, musisz wstać do szkoły.

– Jestem taka zmęczona… – wychrypiałam, miałam wrażenie, że moje ręce i nogi przestały działać.

– To dlatego, że twoje ciałko przyzwyczaja się do nowych leków – wyjaśniła mamusia. – Niedługo poczujesz się lepiej.

– Ja już nie chcę być sobą.

– Po co opowiadasz takie rzeczy?

– Bo jestem niedobra.

– Wcale nie jesteś niedobra, skarbie.

– Tak, jestem. – Mrugnęłam, bo do oczu napłynęły mi łzy. – Dlatego dajecie mi te tabletki. Słyszałam, jak Caoimhe rozmawiała o tym z tatusiem. To przez to, że jestem szalona.

– Nie, Lizzie. Wcale nie. – Mamusia ujęła moją twarz w dłonie. – Nie jesteś szalona, skarbie. Słyszysz? Jesteś idealna taka, jaka jesteś.

– To dlaczego mnie nienawidzą? – zaszlochałam, odwracając twarz. – Dlaczego wszyscy dziwnie na mnie patrzą?

– Wcale cię nie nienawidzą, skarbie. I nikt dziwnie na ciebie nie patrzy.

– Nienawidzą. – Pociągnęłam nosem. – Wiem o tym.

27 LISTOPADA 1992

Lizzie

Zwinęłam się w kłębek na kanapie w salonie i zasłoniłam uszy, żeby zablokować krzyki, ale one i tak się przebijały.

– Tak będzie najlepiej, Catherine! – krzyczał tatuś z kuchni. – Zaufaj mi, przerabiałem to już.

– Nie obchodzi mnie to! – odcięła się mama. – Nie będę szprycowała tego dziecka lekami ani jeden dzień dłużej.

– Ona ich potrzebuje.

– Ona potrzebuje dzieciństwa! – krzyknęła mama. – Jest naszym dzieckiem, naszym skarbem, i nie zamierzam dalej ciągnąć tej farsy.

– Chcesz porozmawiać o farsie, Catherine, naprawdę?

– Nie zażyje ani jednej pigułki więcej. Słyszysz mnie? Od dziś koniec z tym.

– A jeśli znowu zacznie pokazywać swoje? To co wtedy?

– Damy sobie radę.

– Nie będę znowu przenosił Caoimhe – ostrzegł. – To nie fair wobec naszej drugiej córki. Pamiętasz ją, prawda?

– Dobrze wiesz, że to nieuczciwe.

– Nie, nieuczciwe to jest to, że cały czas muszę żyć w ten sposób i bez końca powtarzać ten cykl.

– To co mieliśmy zrobić?

– Cóż, na pewno wiem, co ty powinnaś była zrobić! – ryknął. – Powinnaś, kurwa…

– O Boże, przestańcie! Aż na górze was słychać. – Do rozmowy dołączyła Caoimhe. – Co się dzieje?

– Twoja matka uważa, że dobrze będzie odstawić Lizzie leki.

– Odbiło ci? – Znowu Caoimhe. – Mamo, przecież ona musi je brać.

– Nie zaczynaj.

– Mamo, kiedy je zażywa, to nawet potrafi się zachowywać jak człowiek. Odstawi je, to znów zamieni się w potwora ze wścieklizną.

– Caoimhe!

– Przykro mi, ale to prawda. Tata ma rację. Ona musi łykać te tabletki. Nawet lekarze tak mówili. Wielu lekarzy, mamo. Wiele razy.

– Może lepiej będzie się tym teraz nie zajmować – zaproponował tata. – Może najlepiej będzie pasowała jej szkoła z internatem.

– Nie odeślę jej.

– Przecież nie na stałe.

– Nie, nie ma szans!

Zerwałam się na równe nogi i jak najprędzej pobiegłam do swojego pokoju na piętrze. Po cichu zamknęłam drzwi i opadłam na podłogę, nie puszczając okrągłej gałki.

Musiałam sprawić, żeby rodzina mnie pokochała.

Jeśli nie, to mnie gdzieś odeślą.

Przestań z tym walczyć, rozkazał głos w mojej głowie, a ja się wzdrygnęłam, bo ujrzałam rozmyty wizerunek kobiecej twarzy. Po prostu odpuść. Wtedy wszystko będzie lepiej.

O nie.

Głos powrócił.

Ten straszny.

Ten, który zmuszał mnie do moczenia łóżka.

Ten, który zmuszał mnie do walki.

Zatkałam szczelnie uszy dłońmi i zaczęłam głośno mruczeć, żeby go zagłuszyć.

Musiałam się go pozbyć.

25 GRUDNIA 1992

Lizzie

– Mike, wiedziałam, że powrót do domu to był zły pomysł. Wiedziałam, do cholery, że prosimy się o kłopoty, i miałam rację!

– Uspokój się, Catherine. Nie możesz się tak nakręcać, jesteś w samym środku chemioterapii, kochanie. Musisz trochę wyluzować.

– Jak mam się uspokoić, na miłość boską, skoro w moim domu jest ta kobieta? Mike, kiedy sobie pomyślę, co mogło się dziś stać, to dech mi odbiera!

Spuściłam wodę w toalecie, wspięłam się na schodek, dzięki któremu sięgałam do umywalki, i wyciągnęłam rękę po pomarańczową kostkę mydła.

– Próbowałem ostrzec cię w Anglii, ale nie chciałaś słuchać. Błagałem cię, kurwa, ale ty miałaś klapki na oczach i wszystko musiało być po twojemu. A teraz zobaczyłaś, jak wyglądało moje życie i co nas czeka.

– Nie myśl w ten sposób!

– Nic na to nie poradzę. Widziałem, jak to nadchodzi, z impetem pociągu towarowego, i teraz utknęliśmy.

– Michael, szansa jest niewielka, nie ma żadnej gwarancji. Więc nie waż się rzucać mi tym w twarz. Jak śmiesz mieć do mnie pretensje o to, że postąpiłam słusznie?!

– Słusznie względem kogo?

– Naszej rodziny!

– Może dla ciebie, dla mnie to nigdy nie było słuszne.

– Jak możesz tu stać i opowiadać takie rzeczy?

– Tak czuję, Catherine. Tak wygląda moja prawda. Nie miałem nic do powiedzenia, bo dokonywałaś wszystkich wyborów za mnie!

Puściłam wodę i zachichotałam, bo mydło wyskoczyło spomiędzy moich dłoni jak śliska rybka.

– Musimy się wyprowadzić, Michael. Nie możemy tu dłużej zostać. Ona jest zbyt niebezpieczna.

– Nie będę się znowu przeprowadzał. To moja rodzina, Catherine. Rodzice wychowali mnie w tym domu. To moje miejsce.

– Cóż, ja wracam do Cork, do swojego domu… moje miejsce jest tam i tam ten potwór nas nie znajdzie!

– Chcesz wrócić do tego zadupia w Ballylaggin? I gdzie ja tam niby znajdę pracę? A może liczysz na to, że zapakuję całe gospodarstwo i je tam przeniosę?

– Michael, przecież wiesz, że mam pieniądze. Akurat o to nigdy nie musieliśmy się martwić. Na miłość boską, nawet nasze dzieci nie będą musiały się tym martwić. Ojciec o to zadbał, zapisując mi w testamencie rodzinny majątek.

– Catherine, nie będę, kurwa, żył z bogactwa twoich przodków.

– Aha, ale z gospodarstwa, które odziedziczyłeś po swoim ojcu, to już możemy żyć, tak?

– A pomyślałaś o edukacji Caoimhe? Jest w połowie szóstej klasy, a już trzy razy zmieniała zasraną podstawówkę, pomijam zupełnie to, jak kolejna przeprowadzka podziała na Elizabeth. Słyszałaś, co powiedział jej nauczyciel. Już ledwo sobie radzi w maluchach, a inne dzieci są przerażone jej wybuchami.

– To się nazywa trauma, Michael, i kto jak kto, ale ty powinieneś rozumieć, jak czuje się Lizzie.

– Nie zaczynaj…

– To wyjątkowo bystra dziewczynka i wiedziałbyś o tym, gdybyś poświęcił jej choć minutę czasu. Pamiętasz chociażby jedną z wielu pozytywnych rzeczy, które mówił o niej nauczyciel? Oczywiście, że nie, bo jeśli chodzi o Lizzie, to widzisz tylko wady.

– A możesz mnie nie winić?

– Jak śmiesz! Z naszą córką jest wszystko w porządku, za to z jej ojcem wręcz przeciwnie! Ależ z ciebie tchórz, pozwalasz, żeby strach przesłonił ci miłość do własnej córeczki.

– Masz wiele do powiedzenia jak na kogoś, kto nie był w mojej sytuacji.

– Jakbyś zapomniał, to ja opiekuję się Lizzie. To ja jeżdżę z nią po lekarzach, nie ty.

– A ja zapłaciłem za każdą z tych wizyt, prawda?

– A ja już ci mówiłam, że bez problemu mogę za nie płacić. Ojcostwo to coś więcej niż podpisywanie czeków.

Mrucząc pod nosem, borykałam się z tym mydłem, próbowałam ścisnąć je w dłoniach. Z lustra spojrzały na mnie moje oczy. Zmarszczyłam brwi. Nie lubiłam patrzeć w nie zbyt długo. Bałam się tego, jak zmieniały kolory. Kiedy robiły się ciemniejsze, mówiły do mnie. W głowie. Szepty, szepty, szepty.

– A planujesz zostawić raka za sobą, gdy znowu uciekniesz, co? Hmm? Bo przypominam, że jesteś w samym środku trzeciej chemii i nie nadajesz się do opuszczania tego domu, a co dopiero hrabstwa!

– W Cork też mają szpitale, wiesz? A w moim rodzinnym miasteczku ta przerażająca kreatura przynajmniej nas nie znajdzie.

– Nie przeprowadzę się kolejny raz, Catherine. Odmawiam.

– Dobra, jeśli chcesz być uparty, zostać i zajmować się swoim gospodarstwem, to proszę bardzo. Ale ja jadę do domu, bo tam jest bezpiecznie. I zabieram ze sobą dziewczynki.

– Możemy o tym porozmawiać na spokojnie, zanim zrobisz coś pochopnie?

– A o czym tu rozmawiać? Potwór nas odnalazł i zabrał moje dziecko. Wyjeżdżam, zanim zrobi to ponownie.

– Tak, ale nie zrobiła jej krzywdy. Zabrała ją na kilka godzin i odprowadziła z powrotem.

– Nie informując o tym matki dziecka! Michael, Jezus Maria, przecież dziewczynki nawet jej nie znają! Nie rozumiesz, jakie to było niebezpieczne?! Lizzie mogło się coś stać!

– Liz? – Caoimhe wsunęła głowę do łazienki i uśmiechnęła się do mnie. – Tu jesteś.

Zdziwiłam się na ten widok. Nigdy się do mnie nie uśmiechała, zawsze była obrażona.

– Ale nic się nie stało, odprowadziła ją całą i zdrową.

Uśmiech Caoimhe zrobił się smutny.

– Chodź. – Wyciągnęła do mnie rękę. – Chodź ze mną.

– Po co? – zapytałam zdezorientowana.

– Tym razem. Ale co będzie następnym? Co, jeśli skręci i postanowi…

– Bo chcę się z tobą pobawić – odpowiedziała z szerokim uśmiechem. – Pośpiesz się.

Podekscytowana wrzuciłam niesforne mydło do umywalki, zakręciłam wodę i zeskoczyłam ze stopnia. Wytarłam ręce w piżamę i poszłam za siostrą na drugą stronę korytarza, do jej pokoju.

Caoimhe liczyła prawie dwanaście lat, spała więc już w dużym łóżku, takim, jakie mieli rodzice. Ja liczyłam cztery, więc musiałam spać w małym, ale nie przeszkadzało mi to, bo mogłam mieć przy sobie wszystkie misie.

– Wszystko w porządku? – zapytała, czekając, aż wejdę, a potem zamknęła za mną drzwi. – Nie słuchałaś tego wszystkiego, prawda?

– Mamusia jest zdenerwowana – odpowiedziałam, ruszając prosto do wielkiego łóżka. Odkąd poszłam do maluchów i Caoimhe ciągle była na mnie zła, nigdy nie wpuszczała mnie do swojego pokoju, więc bardzo się ucieszyłam, że mnie zaprosiła do siebie. – Tatuś też.

– Tak, wiem. – Poszła włączyć boomboxa.

Uśmiechnęłam się, gdy z głośników poleciała znajoma piosenka.

– To moja ulubiona – powiedziałam, siadając po turecku na środku jej łóżka. Zanim poszłam do dużej szkoły, pozwalała mi tu siedzieć cały czas. Dzięki temu znałam wszystkich piosenkarzy, piosenkarki i zespoły.

– Wiem. – Uśmiechnęła się do mnie przez ramię. – Pamiętasz nazwę zespołu, prawda? – Jej ton zrobił się żartobliwy. – Mam nadzieję, że nie zapomniałaś nazwy najlepszego zespołu na świecie.

– Fleetwood Mac – odparłam dumnie, wskazując palcem magnetofon. – I ta ich płyta nazywa się Rumours.

Caoimhe puszczała ją cały czas, znałam słowa piosenek lepiej niż modlitw, których uczyli nas w szkole.

– Doskonale – pochwaliła mnie, podgłaśniając, gdy krzyki z dołu przybrały na sile. – A jak ma na imię nasza królowa czarownic?

– Stevie.

– A król gitary?

– Lindsey.

Uśmiechnęła się jeszcze szerzej.

– A jaka jest moja ulubiona piosenka?

– Landslide.

– A mamy?

– The Chain.

– A twoja?

– Silver Springs.

– A kogo jeszcze kochamy? – Siostra wskazała swoją koszulkę, z której uśmiechała się buźka.

Caoimhe miała na sobie jeszcze obszerne dżinsy z dziurami na kolanach, a na nadgarstkach rzemyki i koraliki. Na szyi nosiła srebrny wisiorek w kształcie księżyca. Chciałam wyglądać tak samo, kiedy już będę duża.

– Dam ci podpowiedź – powiedziała, nadal pokazując koszulkę. – Zaczyna się na Nir…

– Nirvana! – dokończyłam, podekscytowana, bo była ze mnie taka zadowolona. Lubiłam, gdy ludzie byli ze mnie zadowoleni. Robiło mi się ciepło w brzuszku, a nie tak kwaśno i gorąco jak wtedy, kiedy się przeze mnie smucili. Jak tatuś. On zawsze się smucił, gdy na mnie patrzył, i było mi wtedy źle. Bardzo nieprzyjemnie.

– Caoimhe, czy ja jestem niedobra?

– Co takiego? – Moja siostra zmarszczyła brwi i dziwnie się na mnie popatrzyła. – Gdzie to słyszałaś?

– Sama nie wiem. – Wzruszyłam ramionami.

– Nie, Liz. – Caoimhe westchnęła głęboko i weszła do mnie na łóżko. – Nie jesteś.

Kiedy brała mnie na kolana, miała ciepłe ręce, ale brzmiała smutno. Przez to zaczęło narastać palące uczucie. To uczucie, przez które chciało mi się krzyczeć. I drapać po skórze.

– Jesteś po prostu skomplikowana – dodała.

– A dlaczego nie chcesz, żebym chodziła do twojej szkoły? – Obróciłam się na jej kolanach i na nią popatrzyłam. – Nienawidzisz mnie?

– Nie – szepnęła i teraz była już supersmutna. – Po prostu się frustruję, to wszystko.

– Przeze mnie?

Kiwnęła głową.

– Przepraszam.

– Nie, Liz, to ja cię przepraszam. – Uścisnęła mnie mocniej.

Zrobiło mi się ciepło i przyjemnie. Ten palący, mrowiący nacisk na gardło ustał.

– Muszę mieć do ciebie więcej cierpliwości – powiedziała.

– A tatuś mnie nienawidzi?

– Nie. – Przyciągnęła mnie bliżej. – Po prostu martwi się dziadkiem i Nell.

– Kto to jest Nell?

– Pamiętasz tę dziwaczkę, która przyszła dziś na obiad z prezentami? – Caoimhe posadziła mnie sobie między nogami i rozpuściła mi kucyk. – Tę, która zabrała cię nad rzekę, o co mama się tak wkurzyła?

Uśmiechnęłam się na wspomnienie pani, która dziś do nas przyszła.

– Karmiłyśmy kaczki.

– To siostra taty. – Rozczesywała mi włosy palcami. – Nell.

– Nie wiedziałam, że tatuś ma siostrę – odpowiedziałam. – Nigdy wcześniej tu nie przychodziła.

– Bo to wariatka na całego – wyjaśniła, zaplatając mi warkocz. – Tak samo jak jej tata, zanim umarł.

– Jej tata?

– Dziadek Young.

– A co to jest wariat?

– To taki nienormalny ktoś, kto słyszy głosy – westchnęła. – Dlatego dziadek utopił się w rzece, kiedy tata był mały. Głosy kazały mu wskoczyć.

– Ale ja też słyszę głosy. – Zrobiłam wielkie oczy. – Teraz słyszę twój.

– To były nieprawdziwe głosy – zarechotała, cały czas zajęta moimi włosami. – Udawane. – Postukała mnie palcem w skroń. – Takie, które są tylko w twojej głowie.

– Ale ta pani wcale nic dziwnego nie robiła – odpowiedziałam, unosząc brwi. – Kiedy karmiłyśmy kaczki, to nie rozmawiała z żadnymi głosami.

– Pewnie dlatego, że zajęła się obmyślaniem, jak nakarmić kaczki tobą – odpowiedziała i znowu w jej głosie dało się wyczuć zmartwienie. – Masz szczęście, że nie wrzuciła cię do rzeki.

– Ale ja jeszcze nie umiem pływać.

– Wiem. – Znowu była smutna. – Dlatego mama się tak wkurzyła. Bała się, że nie wrócisz.

– Bo ta pani wzięła mnie, żeby karmić kaczki?

– Bo wzięła cię nad rzekę. – Caoimhe zadrżała. – Nigdy nie możesz zostawać z nią sama.

– Nigdy?

– Nigdy przenigdy, a jeśli kiedyś tu wróci i będzie cię chciała dokądś zabrać, to musisz uciekać, Liz.

– Uciekać?

– Uciekać. – Dokończyła zaplatać warkocz i odwróciła mnie przodem do siebie. – Najszybciej, jak umiesz.

– A jak te głosy dostały się do dziadka i do tej pani? – zapytałam, zbliżając się do siostry.

– Nie wiem. – Wzruszyła ramionami. – Chyba się z nimi urodzili.

– A może im się poprawić? – Wtuliłam się w jej pierś i wyciągnęłam rękę, żeby dotknąć jej policzka. Tak najbardziej lubiłam się przytulać. – Lekarze mogą zabrać te głosy?

– Cóż, dziadek jest już w niebie z Bozią, więc przestał cierpieć.

– Cierpieć?

– W sensie głosy odeszły i jest mu już znacznie lepiej.

– Bozia naprawiła dziadka?

– Tak – odparła. – Bo kiedy idziesz do nieba, to cały ból odchodzi.

Uśmiechnęłam się do siebie.

Ale miła wizja.

– A tatuś też słyszy te głosy? Dlatego tak się na mnie gniewa?

– Nie, tacie nic nie jest – westchnęła ciężko. – I nie gniewa się na ciebie, przysięgam. Ma paranoję, że historia się powtórzy. Po prostu się boi, to wszystko.

– Mnie?

– Nie, Liz, nie boi się ciebie. Po prostu tata… To bardzo skomplikowane i jesteś jeszcze za mała, żeby to zrozumieć. – Odetchnęła ciężko, pogłaskała mnie kciukiem po policzku i się uśmiechnęła, ale wyglądała teraz jeszcze smutniej. – Kiedy dorośniesz, to wszystko ci wyjaśnię.

– Ale chcę wiedzieć już.

– Nie chcesz, zaufaj mi.

– Ale ty nie jesteś dorosła – zauważyłam. – Więc skąd wiesz?

– Przekonałam się na własnej skórze. Wolałabym nie wiedzieć o tym syfie – odpowiedziała bardzo smutno.

– A co z tą panią? – zapytałam. – Chce iść do nieba, żeby Bozia zabrała te głosy? Tak jak jej tatuś?

– Nie, bo gdy trafiła do szpitala, to lekarze znaleźli sposób, żeby je uciszyć.

– Jaki?

– Specjalne lekarstwo.

– Więc się jej poprawiło?

– Nie, Liz, nie poprawiło się jej – mruknęła Caoimhe – bo nie bierze tego lekarstwa.

Pomyślałam o lekarstwie w łazience, buteleczce z napisem „Elizabeth Young”. O tym, jak mama codziennie wyjmuje z niej jedną tabletkę i mi ją podaje.

– A ja jestem chora tak jak ta pani? – Gorąco, które czułam w środku, znowu wzrosło i jakby spaliło wcześniejszą ekscytację. – Ze mną też coś nie gra, prawda?

Byłam pewna, że tak.

Też słyszałam głosy.

Szeptały mi na ucho, gdy w nocy leżałam sama w łóżku.

– Nie. – Tym razem głos Caoimhe zabrzmiał ostro. Jakby się gniewała. Jak tatuś. – Przecież te tabletki są na bóle wzrostowe, głuptasku.

– Nie. – Pokręciłam głową, bo wiedziałam, jak wyglądają tabletki na bóle wzrostowe. – Tamte są różowe.

Moja siostra skłamała.

Nie spodobało mi się to.

Aż dziwnie zakręciło mi się w głowie.

– Liz.

– Ja też je słyszę, Caoimhe. – Poderwałam się, żeby na nią spojrzeć. Znowu mnie wszystko swędziało. – I widzę różne rzeczy. We śnie. Przychodzi po mnie potwór. Przygniata mnie, ma ostre pazury…

– Liz, musisz się przymknąć – ostrzegła, zasłaniając mi usta dłonią. – Nigdy więcej nie mów tak na głos. – Spojrzała na mnie ze złością w oczach. – Nic ci nie jest. Wszystko z tobą w porządku. Wcale nie słyszysz głosów. Nie jesteś chora. Przeskoczyło cię to, tak samo jak mnie i tatę. Jesteś zwykłym dzieciakiem, a te wszystkie małe świrki z czasem znikną.

Potrząsnęłam głową, znowu nie wiedziałam, o co chodzi, i było mi gorąco.

Swędziała mnie skóra.

Palce chciały drapać.

Znów palił mnie w gardle krzyk.

– Wszystko z tobą w porządku – powtórzyła moja siostra, zatykając mi usta, żebym nie krzyczała. – Więc lepiej zacznij się tak zachowywać, bo jeśli nie, to skończysz tam, gdzie ona.

31 GRUDNIA 1992

Lizzie

– Jesteśmy już? – zapytałam z tylnego siedzenia auta tatusia. Wyciągałam szyję jak najwyżej, ale i tak nie widziałam zza tych wszystkich pudeł nawet rodziców.

– Jeśli zapytasz jeszcze raz, to otworzę drzwi i cię wyrzucę – burknęła moja siostra i dźgnęła mnie łokciem.

Samochód był tak zapchany pudłami, że musiałyśmy siedzieć ściśnięte obok siebie. Caoimhe była we mnie tak wbita, że jej łokcie leżały na moich.

– Chyba wolałam, kiedy byłaś niemową.

– Caoimhe! – skrzyczeli ją równocześnie rodzice.

Jeszcze raz mnie szturchnęła, po czym włączyła walkmana i położyła łokieć na moim. Podkręciła głośność tak bardzo, że słyszałam z jej słuchawek piosenkę Do They Know It’s Christmas?.

Zmrużyłam oczy, oddałam jej i oparłam swoją rękę na jej ręce. Skupiłam uwagę na oknie.

– Pada śnieg! – krzyknęłam rozradowana z oczami wlepionymi w wirujące wokół nas płatki. – Jesteśmy już?

– Dajcie mi sił… – wymamrotał tata, a mama zaśmiała się cicho.

– Skarbie, widzisz ten znak? Popatrz przez okno.

Po chwili poszukiwań moje oczy wylądowały na wielkiej tablicy z napisem:

Ballylaggin

Hrabstwo Cork

– Widzę! – zawołałam, aż podskakując na siedzeniu. – To tu? Jesteśmy już?

– Prawie – odpowiedziała mama, wyglądała na szczęśliwą. – Jeszcze kilka minut jazdy.

Przycisnęłam twarz do szyby, patrzyłam i się uśmiechałam. Śnieg pokrywał ziemię. Wyglądał pięknie.

– To stąd jesteś, mamusiu? – zapytałam, zauważając grupkę dzieci obrzucających się śnieżkami w parku.

– Tak, skarbie. Urodziłam się i wychowałam w Ballylaggin.

– Ballylaggin – powtórzyłam powoli, pilnując, by wypowiedzieć to słowo, jak trzeba.

To było duże miasteczko. Miało sklepy, puby i długie ulice. Wszędzie paliły się lampki świąteczne, migotały w oknach domów i wisiały nad ulicami. Na wszystkich sklepach i niektórych domach wisiały biało-czerwone flagi. Przypomniałam sobie, że to symbol hrabstwa Cork. Flaga mamusi. Flaga hrabstwa Tipperary, czyli flaga tatusia, była żółto-niebieska.

– Kino! – Caoimhe aż pisnęła. Zerwała słuchawki i mnie przygniotła, bo też przylepiła się do szyby. – I ośrodek rekreacyjny!

– Wiem! – zaśmiała się mama, wyglądała na szczęśliwszą niż zwykle.

– Mają tam basen?

– Mają – odparła. – I kręgielnię.

Tatuś jechał jednak dalej, aż wyjechaliśmy z miasta z powrotem na wieś. Skręcił w węższą uliczkę i zatrzymał się przed wielką bramą.

– Wooo… – westchnęła Caoimhe i zaczęła czytać tabliczkę na wielgachnym filarze. – Old Hall House, Robin Hill Road, Upper Northwest, Ballylaggin.

– Robin Hill Road – powiedziałam z przekąsem. – Zabawne.

Tata przejechał przez bramę i usłyszałam chrzęst żwiru pod kołami. Jechał krętą, obrośniętą wokół drzewami dróżką, dopóki nie podjechaliśmy przed dom.

– Jesteśmy – obwieściła mama z kolejnym radosnym westchnieniem, gdy zaparkował. – Witajcie w domu, dziewczynki.

Otworzyłam drzwi, ale nie wyszłam, bo Caoimhe przelazła mi przez kolana i wysiadła pierwsza.

– Jeeej… – westchnęła, kręcąc się dookoła. – Tato, to nasze?

– Nie – odpowiedział cicho tata, obchodząc auto, żeby otworzyć mamie drzwi. – To mamy.

– Cóż, z pewnością bije na łeb farmę – parsknęła, ciągle się obracając. – Lizzie, chodź zobaczyć.

Wygramoliłam się z auta i rozrzucając na boki kamyki, pobiegłam za siostrą, która już wspinała się na drewniane ogrodzenie.

– Mamy dziedziniec i łąkę! – zawołała podniecona. – I stodoły, i stajnie! – Pokonała kolejne ogrodzenie i krzyknęła: – Boziulku, mamy sad!

– Czy to jest pałac? – zapytałam, wciąż próbując wspiąć się na pierwszą bramę.

– Nie, to majątek! – odkrzyknęła Caoimhe. – I jest cały nasz!

– Dziewczyny! – warknął tata. Stał przed wielkim domem, obejmując mamę ramieniem. – Wracajcie tu, natychmiast!

Zeskoczyłam z drewnianej bramy i pobiegłam z powrotem do rodziców, zbyt szczęśliwa, by w ogóle zauważyć, że tatuś znowu się zdenerwował.

– To tu, dziewczynki – powiedziała z szerokim uśmiechem mamusia, gdy przekręciła klucz w gigantycznych drzwiach, a tatuś je otworzył. – Nasz dom rodzinny.

– Jasny gwint – odezwała się Caoimhe, wciskając się do środka przede mną. – Jesteśmy bogaci!

Pobiegłam za nią, ślizgając się na płytkach, i zaglądałam zziajana do kolejnych pomieszczeń, by znaleźć siostrę. Tych pokoi było za dużo. Nie umiałabym ich nawet policzyć. W starym domu mieliśmy jedne schody, którymi szło się do naszych sypialni, a tutaj jedne schody prowadziły na górę, inne na dół, a następne jeszcze gdzieś.

Nie wiedziałam, co o tym sądzić.

Zagubiona w labiryncie pokojów i korytarzy, w końcu odnalazłam rodziców w kuchni. Nigdy w życiu nie widziałam takiego wielkiego domu. Gdy zauważyłam mamę i tatę przy stole, od razu chciałam do nich iść, ale się zatrzymałam, bo zauważyłam, że Caoimhe też tam jest i o mnie mówi.

Schowałam się za drzwiami, którymi przed chwilą weszłam, i nadstawiłam uszu. Mówili ściszonymi głosami, ale ja i tak ich słyszałam.

– Ona będzie w maluchach, a ty w szóstej klasie – mówiła mama. – Nawet się do siebie nie zbliżycie.

– Poświęciłam dla tej rodziny wszystko, ale to dla mnie nieprzekraczalna granica – odpowiedziała Caoimhe. – Zgadzałam się na wszystko, o co mnie prosiliście. Spakowaliście nas i po prostu tu przewieźliście, a ja i tak nie powiedziałam złego słowa. Ale na tym koniec.

– Caoimhe, proszę cię.

– Kocham siostrę, naprawdę – zapewniała. – I rozumiem, dlaczego musieliśmy zrobić pewne rzeczy, ale tym razem musicie postawić mnie na pierwszym miejscu. Jeśli poślecie ją ze mną do Najświętszego Serca, to nawet nie dostanę szansy, żeby się tam wpasować.

– Zgadzam się – wtrącił tata.

– Michael!

– Caoimhe ma rację – dodał ściszonym głosem. – Wiele przez nas przeszła, więc możemy choć tyle dla niej zrobić.

– A co z Lizzie? Hmm? – odparła mamusia, a w jej głosie słychać było zdenerwowanie. – Kiedy szkoła znowu się zacznie, to co, po prostu jej nie poślemy?

– Właśnie tak.

– Ale ja już ją zapisałam do Najświętszego Serca.

– No to ją wypisz – odpowiedział tata. – Tak będzie najlepiej, Catherine. Wiesz o tym.

– Michael, ona musi chodzić do szkoły.

– A co, jeśli zaatakuje kolejne dziecko? – wydusiła Caoimhe. – To na mnie wszyscy się gapią, bo mam szajbniętą siostrę.

– Nie jest szajbnięta.

– Normalna też nie, mamo! Jeśli naprawdę chcesz jej pomóc, to powinnaś posłuchać taty i znaleźć jej szkołę z internatem. Taką, która mogłaby jej pomóc z…

– Po moim trupie!

– Może zacząć we wrześniu, kiedy Caoimhe przejdzie do średniej – zaproponował tata. – Dzięki temu będziemy mieli sporo czasu, żeby podreperować twoje zdrowie i znaleźć dla Elizabeth niezbędną pomoc.

W tym momencie mama się rozpłakała.

– To wszystko jest takie nieuczciwe.

– Nie, nieuczciwe jest rozrywanie naszego życia na strzępy – westchnął tatuś, jakby był zmęczony. – Catherine, jak dotąd robiliśmy wszystko po twojemu, ale teraz biorę stronę Caoimhe. Elizabeth zostaje w domu.

30 KWIETNIA 1993

Lizzie

– Caoimhe, ja nie chciałam. – Pociągnęłam nosem, stojąc w progu pokoju mojej siostry z zaciśniętymi rękami. Chciałam przeprosić za zniszczenie jej przyjęcia urodzinowego, ale nie słuchała. – Ja nie chci…

– Wynoś się! – wrzasnęła, rzucając we mnie dezodorantem. – Lizzie, nienawidzę cię, kurwa!

Zakryłam usta dłonią, żeby nie zacząć znów krzyczeć jak wcześniej, przy jej znajomych. Nie chciałam. Nie wiem, dlaczego tak zrobiłam.

– Nienawidzę jej! – wrzeszczała, padając twarzą na łóżko. – Wolałabym, żeby jej tu nie było!

– Nie mów tak – powiedział jeden z jej szkolnych kolegów, masując ją po ramieniu. To był jedyny chłopak na całym przyjęciu. – Ja też mam młodsze rodzeństwo, bez przerwy wpada w jakiś szał.

– Nie tak jak ona… – zawodziła Caoimhe w poduszkę.

– Najwyraźniej nie poznałaś Joeya – odpowiedział chłopak. – No weź, już, to nie koniec świata.

– Nawet przyjęcie musiała mi zrujnować. – Caoimhe płakała jeszcze mocniej. – Chciałabym, żeby umarła!

Też bym chciała.

– Pociągnęła mnie za włosy… – próbowałam wyjaśniać przez łzy. – Zrobiła mi krzywdę.

Chłopak odwrócił się i na mnie popatrzył.

– Wiem – odezwał się łagodnie. – Ona mówi prawdę, wiesz? – zwrócił się do mojej siostry. – Widziałem, jak Saoirse Murphy szarpnęła ją za kucyk, gdy zdmuchiwałaś świeczki.

– I z tego powodu miała prawo rzucić się jej z pazurami do oczu? – prychnęła Caoimhe, usiadła i spojrzała na mnie gniewnym wzrokiem. – To moja przyjaciółka, a przez ciebie poleciała jej krew – wydusiła. – Teraz możesz już zapomnieć o tym, że tata wyśle cię do szkoły w mieście. Będziesz miała szczęście, jeśli nie poślą cię do internatu.

– Caoimhe, daj spokój, jest jeszcze mała.

– Co takiego? Dobrze wiesz, że mam rację – rzuciła do niego jadowicie. – Darren, przecież wszystko ci opowiedziałam. Wiesz, ile mnie to kosztuje. – Pociągnęła nosem i znowu wbiła we mnie to spojrzenie. – Módl się, żeby ten rak nie zabił mamy, bo jeśli zabije, to wylecisz stąd, zanim jeszcze trafi do ziemi. I nawet się za tobą, kurwa, nie obejrzę.

– Jezu Chryste, Caoimhe!

– Mam to gdzieś, Darren! – wrzasnęła. – To pierdolona wariatka!

– Caoimhe, ja przepraszam…

– Darren, zabierz ją stąd! – krzyczała. – Proszę cię, zabierz mi ją sprzed oczu, zanim sama ją zajebię!

– Może powinnaś na chwilkę zejść na dół. – Darren ponownie na mnie spojrzał, tym razem ze smutkiem w niebieskich oczach. – Twoja siostra jest po prostu zdenerwowana, wiesz? – dodał życzliwym głosem. – Wcale tak nie myśli.

Pociągnęłam nosem i kiwnęłam głową.

– Przepraszam.

– Wszystko będzie dobrze. – Uśmiechnął się pocieszająco. – Obiecuję.

19 WRZEŚNIA 1993

Lizzie

– Dzień dobry, skarbie – przywitała mnie mama, gdy po szkole weszłam do kuchni, w której piekła ciasteczka. – Miałaś udany dzień?

Pokręciłam głową.

– Och, no już, nie mów tak – powiedziała zachęcająco, wsuwając blachę do pieca. Zamknęła drzwi i odwróciła się do mnie z uśmiechem. – Na pewno przydarzyło ci się coś dobrego.

Nie przydarzyło się.

W mojej grupie było tylko dziesięcioro innych dzieci, niektóre jeszcze w pieluchach. Wszystkie były młodsze i przez cały dzień kolorowaliśmy albo czymś się bawiliśmy. Później zabierali mnie do „salek terapeutycznych”, żeby porozmawiać o moich uczuciach, bawić się zabawkami, robić dziwne ćwiczenia albo pracować nad moją wymową. Umiałam mówić i denerwowało mnie to, że nauczyciele zachowywali się, jakbym nie umiała. Przez cały czas na mnie patrzyli i pisali o mnie w sekretnej książce.

Nie znosiłam tam chodzić.

Najlepszą częścią dnia był powrót do domu, do mamy.

– Nie chcę chodzić do przedszkola – pożaliłam się, ruszając prosto do niej. – Mam pięć lat. Chcę iść do dużej szkoły i poznawać koleżanki. Jak Caoimhe.

– Lizzie, Święty Antoni to nie jest przedszkole – odparła mama łagodnie. – To prywatna szkoła dla chłopców i dziewczynek w każdym wieku potrzebujących odrobinki dodatkowej pomocy.

– Ale ja nie potrzebuję – utyskiwałam, opierając się o blat. – Znam wszystkie literki i cyferki. Umiem napisać swoje imię i nazwisko i dodawać, i czytać też.

– Wiem o tym, bystrzacho. – Dalej się uśmiechała, ale teraz już smutno. – Ale doktor Wolfe uważa, że rok w Świętym Antonim dobrze ci zrobi.

Zmrużyłam oczy.

– Nienawidzę doktora Wolfe’a. – Był starym marudą i zawsze dziwnie na mnie patrzył. – On myśli, że jestem niedobra. – Tak samo jak tatuś.

– Nie, wcale nie – poprawiła mnie mama. – Próbuje ci pomóc.

Pewnie, tabletkami, po których robię się śpiąca.

– Ten Święty Antoni to nie na zawsze – przekonywała mama znów ze smutnym uśmiechem. – To tylko taki pierwszy krok.

– Krok do czego?

– Do powrotu na właściwy tor – odparła, kucając, by pogłaskać mnie po policzku. – Musisz znów zacząć rozmawiać z ludźmi.

– Rozmawiam z tobą.

– Ale z innymi też – zachęcała. – Z nauczycielami, pozostałymi dziećmi. W zeszłym roku tak dobrze ci szło. – Uśmiechnęła się smutno. – Skarbie, ja wiem, że jesteś bardzo bystra, ale nauczyciele się nie dowiedzą, jeśli im tego nie pokażesz.

– Ja nie chcę z nimi rozmawiać. Ciągle się na mnie gniewają.

– Oj, jestem pewna, że to nieprawda.

– Prawda – zaprotestowałam. – Ciągle stoję w kącie.

– Dobrze… – Mama przygryzła dolną wargę, wydawała się zmartwiona. – To porozmawiam z nimi jeszcze raz.

To nic nie da.

Rozmawiała z nimi ostatnio, a i tak stałam w kącie.

– Jestem niedobra.

– Nie, wcale nie.

– Wszyscy tak myślą.

– Cóż, zdradzę ci małą tajemnicę. – Zagięła palec na znak, żebym podeszła bliżej, a kiedy się zbliżyłam, szepnęła mi na ucho: – Każdy, kto myśli, że jesteś niedobra, to tępy zjeb.

Zrobiłam wielkie oczy z zaskoczenia.

– Przeklęłaś.

– Owszem – zachichotała, zakładając mi włosy za ucho. – Nie naśladuj mnie.

Zarechotałam i pogłaskałam loki na jej głowie.

– Masz śmieszne włosy.

– To dlatego, że odrastają – zaśmiała się.

– Są jak puszyste chmurki – odparłam, ciągnąc jeden loczek. – Tęskniłam za tobą.

– Ja za tobą bardziej, kochanie. – Objęła mnie i przyciągnęła, żeby przytulić. – Przepraszam, że nie mogłam odebrać cię dziś ze szkoły. – Zasypała mój policzek buziakami. – Miałam wizytę w szpitalu.

„Szpital”.

To niedobre słowo.

Nie lubiłam go.

Fu, fe.

– Nie martw się – dodała kojąco i potarła swoim nosem mój. – Lekarze są bardzo zadowoleni z mamusi.

– Naprawdę?

Przytaknęła.

– Czyli moje życzenie się spełniło! – Rozpromieniłam się.

– Jakie życzenie, skarbie?

– Wykorzystałam na ciebie życzenie urodzinowe – wyjaśniłam radośnie. – Życzyłam sobie, żeby ci się poprawiło, i zadziałało.

– To najlepszy dzień w moim życiu! – pisnęła Caoimhe, wpadając do kuchni w nowym mundurku. – Mamo, ogłaszam oficjalnie: kocham szkołę!

– Cóż, jak widać, zawsze musi być pierwszy raz… – Mama puściła do mnie oczko, wyprostowała się i podeszła do mojej siostry. – No dobra, to dawaj. Który chłopak odpowiada za ten szeroki uśmiech?

– A kto powiedział, że ten uśmiech ma coś wspólnego z chłopakami? – zaśmiała się, podskakując radośnie. – Może po prostu kocham Tommen.

– Caoimhe Catherine Young. – Mama uniosła wymownie brew.

– Okej, okej, ma na imię Mark i przywiało go do Ballylaggin tak samo jak mnie. – Aż westchnęła. – Przeprowadził się niedawno z tatą do Clonamore… Wiesz, gdzie to jest, co nie, mamo? Miasteczko niedaleko. Do Tommen chodzi mnóstwo dzieci z tamtej okolicy.

Mama już otwierała usta, żeby jej odpowiedzieć, ale Caoimhe nie dała jej okazji, bo trajkotała dalej.

– Cóż, w zeszłym roku zmarła mu mama i jego tata postanowił, że muszą zmienić otoczenie, więc przyjechali do Cork z Roscommon. – Wyszczerzyła się w szerokim i olśniewającym uśmiechu. – Chodzi ze mną do klasy.

– A co z Darrenem? – zapytałam. – On też chodzi do twojej klasy?

– Nie – westchnęła smutno. – Darren musiał iść do BCS.

– Jak to?

– Jego rodzina nie ma za dużo pieniędzy, a Tommen to prywatna szkoła i czesne dużo kosztuje.

– To nieuczciwe.

– Wiem. – Rzuciła plecak na podłogę i kręcąc piruety, tanecznym krokiem podeszła do lodówki. – W każdym razie Mark jest w pierwszej klasie, tak samo jak ja, a jego ojciec spotyka się z Sadhbh Gibson. Pamiętasz ją, prawda? Bez przerwy niańczyłam Gibsa i Beth.

– Tak, Caoimhe, pamiętam Sadhbh. – Mama przewróciła oczami. – Woziłam cię tam i przywoziłam co weekend.

– Cóż, Mark i jego tata mieszkają w Clonamore, ale kiedy Joe i Sadhbh wszystko przyklepią, to też przeprowadzą się do miasta. Uwierzyłabyś? Będzie mieszkał z dzieciakami, którymi się zajmowałam! Jakby przeznaczenie się za mną wstawiło. A on jest naprawdę niezły.

– Caoimhe, a co to oznacza, że jest „niezły”?! – obruszyła się lekko mama.

– To znaczy, że jest piękny – westchnęła rozmarzona siostra. – Wysoki, czarnowłosy, gra w rugby i ma najlepszego kręconego czeskiego piłkarza.

– Co to jest czeski piłkarz? – zdziwiłam się.

– Taka fryzura – wtrąciła mama, wyciągając deskę do prasowania.

– Tak – potwierdziła Caoimhe, podając mamie swoją koszulkę z koszyka na rzeczy do prasowania. – Jak u Slatera z Byle do dzwonka.

O Byle do dzwonka wiedziałam wszystko. To ulubiony serial mojej siostry. Oglądałyśmy go codziennie po szkole.

– Ja lubię Zacha.

– Zach jest słodki – przyznała, kiwając z namysłem głową. – Ale Slater seksowny. – Położyła dłoń na piersi i zagruchała: – Tak samo jak Mark!

– Caoimhe! – obruszyła się ponownie mama. – Kochanie, no naprawdę, małe uszka słuchają!

– Przepraszam, przepraszam, ale nie mogę się opanować! – Jeszcze nie widziałam, żeby moja siostra tak się uśmiechała. – Mamo, on jest taki wysoki, no ma z… metr osiemdziesiąt.

– Tak, kotku, już mówiłaś.

– I ma boskie czarne włosy i zielone oczy, i gra w rugby.

– O tym też już wspominałaś, Caoimhe.

– Wiem, ale warto powtórzyć – westchnęła marzycielsko raz jeszcze. – Mamo, nie uwierzyłabyś, jaki jest przystojny… i zaprosił mnie na randkę. Mnie, mamo. Ze wszystkich dziewczyn z całej szkoły wybrał mnie. – Wyszczerzyła się od ucha do ucha, pokręciła biodrami i pisnęła: – Chyba go kocham!

– Och, Caoimhe… – zaśmiała się mama, prasując koszulkę. – Znasz tego chłopca miesiąc.

– Serca nie oszukasz, mamo – odpowiedziała moja siostra, bez przerwy łapała się za pierś. – A moje serce chce Marka Allena. – Pokręciła się po kuchni i śmiesznie zatańczyła. – Jeszcze nigdy się tak nie podniecałam, że idę do szkoły.

– Cóż, skoro jest dla ciebie taki ważny, to zaproś go dziś na kolację.

– Serio? – Caoimhe otworzyła szeroko oczy. – Mówisz poważnie?

– A dlaczego nie? – Mama się uśmiechnęła.

– O Boże. Kocham cię! – pisnęła Caoimhe, rzucając się na nią z szeroko rozpostartymi ramionami. – Jesteś najlepszą mamą w Irlandii! – Zasypała jej policzek buziakami. – Pokochacie go wszyscy, zobaczycie!

19 WRZEŚNIA 1993

Lizzie

– Co jest nie tak z twoją siostrą? – zapytał Mark, gdy po kolacji weszłam do kuchni i zobaczyłam, jak się całują.

– Mutyzm wybiórczy – odparła Caoimhe, nalewając do szklanki wody z kranu. – Nie bierz tego do siebie. Traktuje tak wszystkich spoza rodziny. – Upiła łyk i dodała: – Dlatego chodzi do szkoły w mieście i na te wszystkie terapie, o których ci opowiadałam. Kiedy jej pasuje, mówi zupełnie normalnie – dodała, wzruszając ramionami.

– No ale dlaczego? – Spojrzał na mnie, potem znów na moją siostrę i zapytał: – Dlaczego nie mówi jak normalne dzieci?

– Psychiatrzy twierdzą, że to przez dawną traumę.

– Jaką dawną traumę?

– To nie… eee… To prywatna sprawa rodzinna – odparła Caoimhe i jej policzki zabarwiły się na czerwono. – Ale w tym tempie skończy szkołę przed trzydziestką. – Upiła jeszcze jeden łyk i dodała: – Wystarczy, że wiesz, że nie wykabluje nas rodzicom.

Mark skupił na mnie uwagę i się uśmiechnął.

– Cześć, bąbelku.

Nazwał mnie bąbelkiem.

Spodobało mi się to.

– Czyli nie powie twojemu tacie, że się całowaliśmy, tak? – zapytał, odwracając się przez ramię, i popatrzył na moją siostrę. – Umie trzymać buzię na kłódkę?

– No ba! – Caoimhe przewróciła oczami i wrzuciła do ust winogrono. – Przecież właśnie ci powiedziałam, że nie kabluje. Poza tym mało rozmawia z ojcem.

– Przy nim też jest niema?

– Czasami.

– Skrzywdził ją albo coś?

– Nie! – warknęła Caoimhe, w jej głosie słychać było złość. – Dlaczego tata miałby ją krzywdzić?

– Sorry, tak tylko zapytałem – odpowiedział, unosząc ręce. – Nie chciałem cię zdenerwować.

Caoimhe chyba szybko o tym zapomniała, bo znowu zaczęła się w niego wpatrywać maślanym wzrokiem.

– Polubiła cię.

– Skąd wiesz?

– Bo się uśmiecha. Gdyby cię nie lubiła, to by się tak nie uśmiechała, zaufaj mi.

– Wygląda jak mały aniołek. – Mark się uśmiechnął i kucnął przede mną. – Lubisz mnie, bąbelku? Hmm? Odezwiesz się do mnie?

– Och, nie, nie, nie. Może i tak wygląda, ale niech ta anielska buźka cię nie zwiedzie – zaśmiała się Caoimhe. – Jeśli najdzie ją ochota, to wydziera się jak jakaś zmora.

– Założę się, że nakłonię ją do mówienia – stwierdził, zakładając mi włosy za ucho.

– Możesz spróbować – żachnęła się Caoimhe. – Ale żaden lekarz nie był w stanie jej naprawić.

– Chciałabyś, bąbelku? – zapytał Mark, kładąc mi rękę na ramieniu. – Chciałabyś, żebym cię naprawił?

Kiwnęłam głową i uśmiechnęłam się do niego.

Tak, poproszę.

***

– Gdzie ona jest?

– Wiem, że gdzieś tutaj!

– Czuję ją!

Zarechotałam i wturlałam się pod łóżko, chciałam uciec skarpetsmrodkowemu potworowi, ale to na nic.

– Mam cię! – Ręka w skarpetce wskoczyła pod łóżko i złapała mnie za nogę. – Niam, niam, niam, właśnie coś takiego chciałem przekąsić! – powiedział Mark udawanym głosem skarpetsmrodkowego potwora, wyciągając mnie spod łóżka. – Pyszniutki, malutki bąbelek tylko dla mnie!

Piszcząc z radości, próbowałam się wyrwać, ale Mark był dla mnie za szybki. Objął mnie na wysokości brzucha, wciągnął sobie na kolana i udawał, że pożera mnie skarpetką.

– Jesteś bezkonkurencyjnie najlepszym chłopakiem na świecie. – Caoimhe oparła się o framugę drzwi i uśmiechnęła do nas. – Dziękuję, że masz dla niej tyle cierpliwości.

– Ależ to żaden problem, prawda, skarpetsmrodkowy potworze? – zapytał Mark, po czym odpowiedział zmienionym głosem: – Żaden! Uwielbiamy konsumować małe bąbelki!

– No dobrze, skoro już rozweseliłeś moją siostrę na cały wieczór, to może teraz moja kolej? – Puściła do niego oko i kiwnęła głową w stronę drzwi. – Zanim tata po ciebie przyjedzie.

– Przepraszam, bąbelku, ale szefowa przemówiła. – Posadził mnie na łóżku i poczochrał po głowie. – Kiedy przyjdę następnym razem, to znowu się pobawimy, okej?

Pokiwałam głową radośnie i patrzyłam, jak wychodzi. Miałam nadzieję, że Caoimhe szybko zaprosi go z powrotem.

Był moim pierwszym, pierwszym przyjacielem.

15 LISTOPADA 1993

Lizzie

– Co ty wyprawiasz, do cholery? – zapytał ostro tata i poderwał się na krześle, gdy weszłam mu na kolana. – Nie możesz mi wchodzić na kolana całkiem goła. – Owinął mnie ręcznikiem i zakrył, ale wydawał się przy tym naprawdę wściekły. – Wracaj na górę i coś włóż, i już nigdy więcej nie schodź na dół bez ubrań, bo spiorę ci tyłek.

– Uspokój się – powiedziała mama, gdy obok niej przebiegłam. – Szła się po prostu kąpać.

– Catherine, ona ma pięć lat, nie jest już małym dzieckiem – odpowiedział. – Jest już za duża na bieganie po domu na golasa i powinna o tym wiedzieć.

– Michael, ona chciała tylko przytulić tatę.

– Caoimhe nigdy się tak nie zachowywała.

– Nie porównuj ich. Są jak noc i dzień.

– Wiem, kurwa.

– Michael!

– Porozmawiaj z nią, Catherine. Wyjaśnij tej dziewczynie, że nie może tak postępować. Na miłość boską, a co, jakby u Caoimhe akurat był Mark?

– Może gdybyś zwracał trochę mniejszą uwagę na Caoimhe, a trochę większą na Elizabeth, to nie musiałaby tak rozpaczliwie domagać się twojego zainteresowania?

– A może gdybyś ty nie dogadzała jej na każdym kroku, to umiałaby otworzyć gębę i mówić sama za siebie.

– Jak śmiesz!

– Mówię tylko, że może jakbyś trochę odpuściła i pozwoliła jej na większą samodzielność, to zachowywałaby się bardziej niezależnie.

– Nie waż się zrzucać tego na moje barki. Powód, przez który nasza córka ma problemy, wziął się od ciebie, nie ode mnie.

– Czyli teraz obwiniasz mnie o coś, nad czym nie mam kontroli?

– Tak jak ty mnie o to, że nie umiem jej naprawić?

– To był błąd.

– Nie mów tak.

– Idę na piwo.

– Nie, nie wychodź. Musimy o tym porozmawiać.

– Nie ma o czym rozmawiać. Jest jak jest, a my jesteśmy, gdzie jesteśmy. I tyle.

– Michael, proszę cię!

Drzwi zamknęły się z trzaskiem.

– No już, nie płacz. Cśś, cśś…

– To dlatego, że jesteś niedobrą dziewczynką. Bóg cię karze…

– Przysłał mnie, żebym cię wymył…

– Powiedz, czego chcesz…

Spanikowana rzuciłam się na górę i zatrzymałam dopiero pod kołdrą.

Niedobra dziewczynka.

Niedobra dziewczynka.

Niedobra dziewczynka.

Zacisnęłam powieki i próbowałam jakoś odepchnąć te głosy, ale nie chciały sobie pójść.

25 GRUDNIA 1993

Lizzie

Było Boże Narodzenie, późny wieczór, gdy drzwi do mojego pokoju się uchyliły i do środka wślizgnął się Mark.

Uśmiechnęłam się, gdy zamknął drzwi na klucz, bo to oznaczało, że znowu będzie mnie naprawiał.

Bardzo go lubiłam. Ładnie pachniał, był superśmieszny i gdy tylko przychodził, to za każdym razem się ze mną bawił, choć Caoimhe zawsze chciała się mnie pozbyć, bo wolała chodzić z nim miętosić się do lasku za domem, gdzie nie widzieli ich rodzice. Bez przerwy to robili. Caoimhe zapraszała go tu nawet, gdy rodziców nie było w domu.

Za każdym razem musiałam obiecywać, że nie powiem. Kaszka z mleczkiem, bo byłam dobra w trzymaniu tajemnic.

Przecież pilnowałam wielu sekretów.

Na przykład tego, że Mark ma supermoc.

Nigdy nikomu tego nie zdradziłam, bo Mark powiedział, że jeśli zdradzę, to supermoc przestanie działać, a ja nie chciałam być znów chora. On za to ostrzegł, że jeżeli przestanie mnie naprawiać, to tak będzie.

Mark ze swoim tatusiem przyszli do nas na kolację i zostali na noc, bo jego tatuś wypił za dużo whiskey z moim tatusiem.

– Jesteś gotowa, bąbelku? – zapytał Mark, podchodząc do mojego łóżka.

– Czekałam na ciebie – odpowiedziałam dumna, że wytrzymałam tak długo bez spania i nikt się nie zorientował. – Tak jak powiedziałeś.

– Grzeczna dziewczynka. – Uśmiechnął się szeroko i usiadł na krawędzi materaca. – Patrz, co dostałem pod choinkę. – Uniósł lśniący aparat, który trzymał w ręce, i dodał: – Zrobię ci kilka zdjęć, bąbelku. Takich specjalnych, tylko dla mnie, okej?

Pokiwałam głową z zapałem. Robiłam wszystko, o co mnie prosił.

– Takie śliczne z ciebie maleństwo – pochwalił, gdy skończył mnie fotografować. – Jak się dziś czujesz, bąbelku?

– Świetnie.

Zmarszczył brwi i dotknął mojego czoła.

– O nie.

– Co?

– Pogarsza się?

– Tak? – pytam, otwierając szeroko oczy.

Przytaknął ze smutkiem.

– Wiesz, co się stanie, jeśli ci się nie poprawi?

– Co?

– Włosy ci wypadną, jak twojej mamusi, i będziesz coraz bardziej i bardziej chora, tak jak ona.

– Naprawdę? – Wystraszona złapałam się za głowę. – Ale ja nie chcę stracić włosów.

– Możesz umrzeć.

Zaczęłam płakać.

– Nie możesz nikomu powiedzieć, że znasz prawdę – wyszeptał, głaszcząc mnie po policzku. – Bo będzie jeszcze gorzej.

– Tak?

– Oj tak. Kiedy się o niej mówi, to choroba jeszcze szybciej rozprzestrzenia się w ciele.

– Powstrzymaj ją!

– Mogę spróbować, jeśli chcesz?

– Powiedziałeś, że dasz radę! – zawołałam rozpaczliwie, łapiąc go za rękę. – Napraw mnie, proszę!

– Okej, ale będziesz musiała być bardzo, bardzo grzeczną dziewczynką – westchnął smutno. – Możesz to dla mnie zrobić? Będziesz dzielna i zrobisz wszystko, co ci powiem?

– Będę – potwierdziłam z zapałem. – Przyrzekam.

– I zachowasz to w tajemnicy?

– Obiecuję, nikomu nie powiem!

– Bąbelku, możliwe, że dziś będziemy musieli spróbować czegoś nowego.

– Na przykład czego?

Zastanawiał się dłuższą chwilę, a potem postukał się palcem po brodzie i powiedział:

– Mógłbym spróbować takiego naprawdę specjalnego przytulania.

– Tak, spróbuj – zachęcałam go.

– Jesteś pewna? – Uniósł brew. – To może ci się wydać dziwne.

– A zrobi mi się dzięki temu lepiej?

– Och, na pewno – odparł przekonująco. – Poczujesz się znacznie lepiej, bąbelku.

– No to zrób to – zgodziłam się.

– Okej… – Usiadł na łóżku i położył rękę na mojej nodze. – Bąbelku, będę musiał cię prosić o zdjęcie piżamki. – Uśmiechnął się. – Bo chłopcy i dziewczynki właśnie tak robią specjalne przytulanie. Musimy zdejmować ubrania.

Nawet się nie zastanawiałam. Nie chciałam się pochorować jak mamusia. Chciałam, żeby ktoś mnie naprawił, a on umiał to zrobić. Obiecał, że to zrobi. Zerwałam więc z siebie piżamę i spojrzałam na niego, czekając na kolejne polecenie.

– Możesz patrzeć – oznajmił mi, zdejmując swoje ubranie. – Lubisz patrzeć, prawda, bąbelku?

Zrobiłam wielkie oczy, bo zobaczyłam coś sterczącego między jego nogami.

– A co to jest?

– To właśnie dzięki temu ci się poprawi, bąbelku? – zapewnił. – Chcesz dotknąć?

Raczej nie chciałam.

Dziwne to było.

I straszne.

– W porządku… – zarechotał, wchodząc na łóżko. – Możemy nad tym popracować?

– Nad tym popracować? – zapytałam, kładąc się na łóżku i czekając na specjalne przytulanie. Rozłożyłam nogi, tak jak lubił Mark.

– Nieważne. – Rozsunął mi nogi szerzej, klęknął między nimi i westchnął radośnie. – Taka grzeczna z ciebie dziewczynka, Bąbelku.

– Tak?

– Tak – potwierdził, idąc palcami w górę mojego uda.

– Łaskocze.

– Naprawdę? – uśmiechnął się. – A lubisz, jak cię łaskocze?

Wzruszyłam ramionami, bałam się.

– Znam takie sekretne łaskotanie – wyszeptał, przesuwając rękę wyżej. – Pokazać ci?

PRZEBITE PIŁKI, TĘPE MŁOTY I ROZSTANIA

Hugh

27 października 1994

– W końcu was kiedyś złapię, nicponie! – wycedził w czwartek po szkole pan Murphy zza ogrodowego muru. – A wtedy powieszę obu za jajca, słyszycie?! Nie pozwolę, żebyście zniszczyli mi tą pieprzoną piłką choćby jedną rabatkę więcej!

– Cholera, zaraz wybuchnie, co nie?

– Przecież on blefuje, Hughie.

Przyklejony plecami do ogrodowego muru, spiorunowałem wzrokiem mniejszego chłopaka obok. Tego z głową pełną złotych leków, który śmiał się w rękę.

– On nigdy nie blefuje, Gibs! – syknąłem i szturchnąłem go łokciem. – I przestań się śmiać.

– No co? – wycharczał dusząc się ze śmiechu w kapiącym na nas deszczu. – To śmieszne.

– Nie – zaprzeczyłem. – Śmieszna to jest ta kretyńska żółta peleryna, którą masz na sobie.

– Ej! Przystojny ze mnie chłopczyk w żółtym!

– Z ciebie to co najwyżej zadymiarz – odburknąłem. – I teraz znowu mam kłopoty. Znowu przez ciebie.

– Och, przestań się tak przejmować, bachorze. – Zmiótł z policzka kroplę deszczu, wydawał się znakomicie ubawiony. – Nie bądź już taki delikatny.

– Łatwo ci mówić – burknąłem. – Bo to nie ty stracisz trzecią piłkę do nogi w ciągu tygodnia.

Wiedziałem, że tak będzie. Stary Murphy to najgorszy sąsiad na całej ulicy i każdy dzieciak z Avoca Greystones wiedział, co będzie, jeżeli pechowym trafem jakaś zabawka przeleci za jego murek. Nigdy nie wracała. Miałem szczęście, że mieszkałem po drugiej stronie, kawałek od tego marudy, ale dom Gibsiego był tylko dwa budynki dalej.

– Hughie, no nie wkurzaj się na mnie – powiedział błagalnie i spojrzał na mnie tymi wielkimi, szarymi, szczenięcymi ślepiami, dzięki którym wywijał się z każdych tarapatów. – Jesteś moim starszym bratem.

Przewróciłem oczami, ale wiedziałem, że ma rację. Może i mieliśmy różnych rodziców, ale Gerard Gibson był moim bratem.

Nasi rodzice przyjaźnili się od podstawówki i kupili domy na Avoca Greystones – osiedlu w północnej części ich rodzinnego Ballylaggin liczącym dwanaście budynków. My mieszkaliśmy pod czwórką, a Gibsonowie po drugiej stronie ulicy pod dziewiątką.

Pomijając, że żyłem o cztery miesiące dłużej, nie wiedziałem, jak wygląda świat bez tego awanturnika z kręconymi włosami. To dziwne, bo nie traktowałem go jak przyjaciela – tak jak Patricka Feely’ego, mojego najlepszego kumpla ze szkoły. Myślałem o Gibsiem bardziej jak o Claire, mojej młodszej siostrze. Gibs nie musiał uważać na moje uczucia, a ja na jego. Mogliśmy się kłócić, bić, obrażać najgorzej, jak się da, ale to i tak nic nie znaczyło, bo byliśmy braćmi, a bracia ostatecznie zawsze kończą razem.

– Nie smuć się. – Poklepał mnie po plecach i wyrwał z zadumy. – Ta wojna jeszcze się nie skończyła. Możemy odzyskać piłkę.

– Założę się, że już podziurawił ją nożem – westchnąłem ciężko. – Moja ulubiona piłka.

– Słyszycie mnie, gnojki z piekła rodem?! – Stary Murphy dalej nam wygrażał i był chyba coraz bliżej. – Jak was dorwę, to obu karki poprzetrącam! Zwłaszcza temu grubemu!

Teraz to ja musiałem zakryć usta, żeby stłumić śmiech, a Gibsie zrobił święcie oburzone oczy.

– A to chuj!

– A żebyś wiedział, spasiona baryło! – szydził stary Murphy, który chyba jednak się oddalał. – Jeszcze nauczę was manier!

– No co za chuj! – powtórzył Gibsie. – Mama mówi, że jestem krępy, a nie gruby, a tata, że to wszystko zniknie, kiedy urosnę – tłumaczył się, ale wydawał się szczerze oburzony. – Hughie, ja tylko mam grube kości! – Teraz to on dźgał mnie łokciem, żebym się nie śmiał. – Nie wszyscy możemy być jak patyczaki!

– Wiem, wiem – starałem się go uspokoić i równocześnie pohamować śmiech. – I nie miej za złe staremu Murphy’emu. Po prostu ci zazdrości, bo sam jest stary i łysy.

– Na serio?

– Na serio.

– Okej, to idź i zobacz – powiedział Gibsie, wskazując na murek, za którym się kryliśmy. – Widzisz, co robi? Jeżeli wrócił do środka, to możesz się zakraść przez bramkę i odzyskać piłkę.

– A dlaczego ty nie wejdziesz?! – krzyknąłem. – To ty ją tam wkopałeś! – Znowu. – Ty zniszczyłeś mu petunie. – Znowu. – To twoja wina. – Znowu.

– Tak, ale ja nie umiem chodzić po murkach tak jak ty – tłumaczył, spoglądając na mnie szelmowsko. – No, dawaj – powiedział, złączył dłonie i się schylił, żeby dać mu nogę. – Podsadzę cię.

– Jestem od ciebie o cztery miesiące starszy – burknąłem, wykorzystując jego dłonie, żeby mnie podsadził i bym mógł się podciągnąć. – Ale ty sprawiasz cztery razy więcej problemów. – Złapałem się betonowej krawędzi bocznego murku ogródka pana Murphy’ego, potem się wspiąłem i wyjrzałem. Akurat zdążyłem zobaczyć, jak siwowłosy potwór przebija moją piłkę nożem.

I już po wszystkim.

Kolejna piłka do piachu.

Westchnąłem rozczarowany i wróciłem na ziemię. Gibs spojrzał na mnie z nadzieją w oczach, ale ja tylko pokręciłem głową.

– Nic z tego. Spoczywaj w pokoju, piłeczko – powiedziałem ponuro.

– Och, dość tego. – Gibsie zacisnął pięści, wbił rozjuszone spojrzenie w mur oddzielający nas od mordercy wszelkiej zabawy, po czym przyłożył obie dłonie do ust. – Murphy, lepiej zrób se zdjęcia tych rabatek, bo nie możesz pilnować ich cały czas, ty wielki, łysy, tępy jak młot kuta…

– Nie pogarszaj sytuacji – ostrzegłem, zasłaniając mu usta, zanim zdążył dokończyć. – I tak mamy przekichane. – Złapałem Gibsiego w pasie i odciągnąłem od murku, uważałem, żeby człapiąc przez ogród pani Grady, przy okazji nie podeptać jej rabatek. – Jeśli powie naszym rodzicom, że na niego przeklinaliśmy, to nie żyjemy.

Pomachałem pani Grady, która uśmiechała się do nas przez okno swojej kuchni, prowadząc Gibsa tak, żeby z jej drogocennych róż nie spadł nawet jeden listeczek. Pani Grady była jeszcze starsza od Murphy’ego, ale nie była taką zrzędą. Opiekowała się nami, dopóki w lecie nie złamała sobie biodra. Nie mogła nas już pilnować, ale i tak pozwalała nam się bawić w swoim ogrodzie i zapraszała na herbatę i pączki.

– To jest wojna – burknął Gibs, gdy wróciliśmy na ulicę. – Poczekaj tylko do przyszłego tygodnia. – Znowu zacisnął swoje drobne dłonie w pięści. – Dopadniemy chuja w halloweenową noc, Hughie.

Pod jego domem zeszliśmy z chodnika. Podbiegłem podjazdem, cały czas zasmucony utratą piłki.

– Kupię ci nową piłkę na urodziny – obiecał Gibs, gdy weszliśmy do środka. – Tata zabiera nas na weekend do siebie, więc zabierze mnie do sklepu i ci kupię.

– Zapomnij już o tej piłce – odparłem jeszcze bardziej przybity wieścią, że kumpel wyjeżdża na weekend. – Będziesz jutro w szkole? Panna Lawlor zapowiedziała, że przyniesie słodycze, bo to ostatni dzień przed feriami na Halloween.

– Będę – zapewnił, przechodząc korytarzem do kuchni. – Po prostu przyjadę od taty.

– A wrócisz na moje przyjęcie urodzinowe w poniedziałek?

– Oczywiście.

– A później „cukierek albo psikus”?

– O tak. – Gibsie zatarł ręce z błyskiem w oku, po czym ruszył prosto w stronę tortu stojącego na blacie wyspy kuchennej. – Gromadzę pod łóżkiem tacki z jajkami, żeby się zemścić na tym starym przebijaczu piłek.

– Doskonale. – Uśmiechnąłem się szeroko.

– Gerardzie Josephie Gibsonie, jeżeli natychmiast nie zabierzesz palców od tortu urodzinowego Hughiego, to nie będziesz miał czym dłubać w nosie – ostrzegła Sadhbh, wyłaniając się zza otwartych drzwi lodówki.

– Jak śmiesz – fuknął obruszony, a jego palce zamarły dosłownie centymetr nad lukrem. – Ja nie dłubię w nosie.

– Nie, wcale nie dłubiesz w nosie, Gibs – wtrącił Joe, który wszedł do kuchni z drzemiącą mu na ramieniu Bethany. – Po prostu magazynujesz w nim różne rzeczy, prawda, synu?

– Tato, raz w życiu mi się to zdarzyło – odparł hardo Gibsie. – I to był jeden koralik.

– Cztery koraliki – poprawiłem go rozbawiony, przypomniawszy sobie incydent podczas zeszłotygodniowych zajęć z plastyki i prac ręcznych. – I musieli ci je wyciągać w szpitalu.

– Chciałem tylko sprawdzić, ile się zmieści – odparł na swoją obronę. – Czy to taki straszny grzech?

– Tak – odparliśmy we troje chórem, przez co Gibs zmierzył nas swoim popisowym wrogim spojrzeniem.

– Gerard, naprawdę nie powinnam ci już tłumaczyć takich oczywistych rzeczy, ale nie wsadza się do nosa żadnych ciał obcych. – Sadhbh, machając drewnianą łyżką niczym jakimś orężem, odpędziła syna od tortu w kształcie siódemki. – Ani do uszu!

– Skoczę na górę po ich torby weekendowe – zwrócił się Joe do żony, ale ruszył dopiero, gdy kiwnęła głową.

– Kiedy tata wprowadzi się z powrotem do domu? – zapytał Gibsie, gdy Joe wyszedł. – Nie znoszę tu mieszkać bez niego.

Ja też, chciałem dodać, ale rodzice ostrzegali, że mam się w to nie wtrącać.

Według mojej mamy Sadhbh i Joe byli w separacji, a my, dla dobra Gibsiego i Bethany, mieliśmy nie ingerować i zachować swoje opinie dla siebie.

A ja miałem masę opinii na temat syfu w domu po drugiej stronie ulicy. Zwłaszcza na temat palanta, z którym Sadhbh całowała się zamiast z Joe, ale na razie spełniałem prośbę matki.

Keith Allen.

Porzyg.

– Gerard – westchnęła zmęczona Sadhbh. – Rozmawialiśmy o tym, misiaczku.

– Nie, wcale nie – odciął się. – Oświadczenie mi, że tata się wyprowadza, to żadna rozmowa. To informowanie, a nie rozmawianie. Spora różnica.

– Nic się nie zmieniło – powiedziała jego mama i podeszła do Gibsiego, próbując go uspokoić. – Ja i tata nadal bardzo was kochamy. – Poklepała go po lokach i pogłaskała po policzku. – I nadal jesteśmy rodziną, skarbie.

– Z tym że nie jesteśmy. – Gibsiemu załamał się głos, odsunął się od matki i wytarł policzek wierzchem ręki. – I wszystko się zmieniło.

– Nadal jesteśmy rodziną – powtórzyła Sadhbh surowo. – Po prostu nasza rodzina wygląda inaczej niż kiedyś.

– Tak, bo ty ją zepsułaś! – wydusił Gibs, odsuwając się od matki. – Ty i twój dupowaty chłopak!

Oczy prawie wypadły mi z orbit. Szybko zasłoniłem usta dłonią, bo już prawie wyrwało mi się „o cholera”…

Jego matka zassała powietrze do płuc.

– Gerard!

– Co?! – Gibs wbił w nią wojowniczy wzrok. – Nie kłamię!

– Nie odzywaj się tak do mnie – rozkazała łamiącym się głosem. – Nadal jestem twoją matką.

– Wolałbym, żebyś nie była! – wrzasnął, po czym wyleciał z kuchni, zostawiając mnie samego z Sadhbh.

– Ja… aaa… – Odsunąłem krzesło, wstałem nieporadnie i wskazałem drzwi. Czułem się niezręcznie, wzruszyłem ramionami i uśmiechnąłem się do niej niepewnie. – Chyba powinienem już iść do domu.

Sadhbh, z oczyma pełnymi łez, odpowiedziała mi pełnym bólu uśmiechem i odwróciła się, żebym nie widział jej twarzy.

– Okej, skarbie.

– Aaa… dziękuję za tort. – Pokręciłem głową i ruszyłem do drzwi. – I, no… przykro mi.

Nie czekając na odpowiedź, zrobiłem jak Gibsie i wybiegłem od nich sprintem, bijąc po drodze rekord szybkości powrotu na drugą stronę ulicy – do bezpiecznej oazy naszego domu.

– Chyba mama przez ciebie płacze – powiedziałem, gdy zastałem go na naszym podjeździe, odbijał piłkę do kosza od ściany garażu.

– To dobrze – odparł tylko i rzucił jeszcze raz.

– Wcale tak nie myślisz.

– Nie?

– Nie – odparłem i o włos uniknąłem trafienia piłką, która przeleciała tuż obok mojej głowy i z łoskotem trafiła w stojące kawałek dalej kosze na śmieci.

– Co byś sądził o ewentualnej ucieczce? – zapytał po chwili Gibsie, odzyskawszy piłkę, i ponownie wycelował w moją głowę. – Ja myślę, że dalibyśmy radę.

– Nie będę znowu z tobą uciekał. – Tym razem złapałem piłkę w locie. – Kiedy ostatnio próbowaliśmy, to naszczałeś mi do śpiwora. – Odrzuciłem piłkę najmocniej, jak umiałem. – W którym spałem.

– To był wypadek – burknął, rzucając mi piłkę równie mocno. – Odpuść już.

– Odpuszczę – odwarknąłem, odbijając piłkę na bok, zanim trafiła mnie w twarz. – Kiedy przestaniesz rzucać mi w głowę!

– Jestem zły!

– Wiem.

– Nienawidzę tego dupka!

– Wiem.

– Nie chcę z nią mieszkać!

– Wiem.

– Chcę być z tatą!

– Wiem.

Gibs, dysząc ciężko ze złości, spoglądał na mnie załzawionymi, szarymi oczami przez chyba całe wieki, po czym odetchnął chrapliwie.

– Hugh, chcę, żeby po prostu wszystko znowu było normalnie.

– Wiem, Gibs – westchnąłem ciężko. – Ja też.

– Ale nie będzie, prawda?

– Nie, Gibs. – Pokręciłem powoli głową. – Chyba nie.

Wyglądał, jakby był totalnie pokonany, podszedł do chodnika na końcu podjazdu i opadł na ziemię. Objął się w kolanach i po prostu patrzył na swój dom po drugiej stronie ulicy.

Czułem się fatalnie, bo nie wiedziałem, co powiedzieć, żeby go pocieszyć. Bo chciałem mu pomóc. Chciałem sprawić, żeby wszystko się polepszyło. Chciałem sprowadzić jego tatę z powrotem do domu i na nowo złączyć jego rodzinę.

Ale nie potrafiłem.

Jedyne, co mogłem zrobić, to usiąść obok i dotrzymać mu towarzystwa.

– Przepraszam, że próbowałem strącić ci głowę – powiedział, gdy już się uspokoił.

– Wporzo.

– Nadal chcesz, żebym przyszedł w poniedziałek na przyjęcie?

– Oczywiście.

– A kiedy koledzy pójdą, to poszedł z tobą na cukierki?

– Tak, Gibs.

– I później mogę nocować?

– Możesz.

– A jak nasi rodzice pozasypiają, to nadal wymykamy się w nocy, żeby obrzucić temu dupkowi dom jajkami?

– Och, tak.

– Dobrze. – Uniósł kąciki ust w uśmiechu i szturchnął mnie ramieniem. – To kiedy twoja siostra i Sinead wrócą od tego fryzjera?

Przewróciłem oczami i posłałem mu parszywe spojrzenie, choć tak naprawdę cieszyłem się, że wrócił do swojego ulubionego tematu.

– Umarłbyś, gdybyś choć przez jeden dzień udawał, że to mnie tu lubisz najbardziej?

– Nie wiem, Hugh. Kiepski ze mnie kłamca – zarechotał i ot tak znowu stał się dobrze wszystkim znanym żartownisiem. – Mama nadal cię zmusza do zaproszenia na przyjęcie koleżanek Claire?

– Tak. – Aż się przygarbiłem. – Ale zaproszenia będę pisał dziś wieczorem, a ona będzie wtedy w pracy, to może mi się jakoś uda i nie będę musiał ich zapraszać.

– Przypomnisz, kogo ona tam chce sprosić?

– Imion nie pamiętam – wzruszyłem ramionami – ale pamiętam, że są cztery.

– Cztery? – Gibsie otworzył szerzej oczy.

– No.

– I będziemy musieli się bawić ze wszystkimi czterema?

– Tak.

– Przez cały czas?

– Tak.

– Jezu – jęknął. – A co my mamy robić z czterema dziewczynami?

– Pięcioma – dodałem posępnie. – Zapomniałeś doliczyć moją siostrę.

– Claire jest jedną z nas, więc się nie liczy – stwierdził. – Poza tym z nią lubimy się bawić.

– Nie, Gibs. Ty lubisz się z nią bawić.

– Może nie będzie tak źle – dodał po chwili, ewidentnie próbując mnie pocieszyć. – Może będą jak twoja siostra.

– Tak. – Przeszedł mnie dreszcz. – Trudno sobie wyobrazić coś gorszego.

KŁOPOTY PUKAJĄ DO DRZWI

Lizzie

27 października 1994

– Dzięki, Lizzie – szepnęła siedząca obok Shannon. Czekałyśmy na ławce pod gabinetem dyrektora, aż nasi rodzice wyjdą ze spotkania. – Ale nie powinnaś była tego robić. – Spojrzała na mnie wielkimi, niebieskimi oczami. – Wpadniesz przeze mnie w ogromne tarapaty.

– Mam to gdzieś – odpowiedziałam. – Zrobił krzywdę mojej przyjaciółce. Płakałaś przez niego.

– Tak, ale przez ciebie krwawił – przypomniała, przygryzając wargę. – Dostaniesz karę.

Tyle wiedziałam.

Widziałam, jaki tata był wściekły, gdy wchodził do gabinetu razem z dyrektorem i naszą nauczycielką. Jak wszyscy wyglądali. Trzy pełne złości, wpatrzone we mnie twarze.

Ale ja czułam się całkiem dobrze.

Wcale nie miałam ochoty krzyczeć.

Zamiast tego czułam ciepło.

Moje myśli były przyjemne i powolne.

Miałam tak za każdym razem, gdy siedziałam obok Shannon Lynch.

Z tego powodu chciałam siedzieć obok niej już zawsze.

– Dziękuję – odpowiedziała, drżały jej ramiona. – Jeszcze nigdy nie wstawiła się za mną żadna koleżanka.

– Zawsze będę się za tobą wstawiała – obiecałam. – I za Claire – dodałam pośpiesznie, myśląc o dziewczynce z kręconymi włosami z mojej klasy, która od razu została moją przyjaciółką, gdy tylko miesiąc temu zaczęła się duża szkoła. Claire była głośna, zabawna i dawała mi szczęście. Shannon była cicha, spokojna i dawała mi bezpieczeństwo.

Denerwowałam się, gdy poszłam do Szkoły Podstawowej Najświętszego Serca. Znacznie różniła się od tej, do której chodziłam wcześniej, gdzie pomagali mi wydobywać na wierzch więznące w gardle słowa. Ale dorośli powiedzieli, że idzie mi tak dobrze, że w końcu mogę się przenieść do tej szkoły. Nie byłam pewna, co to wszystko znaczy, ale zmiana szkoły i początek chodzenia do maluchów mocno mnie denerwował. Pozostałe dzieci w mojej klasie miały albo cztery lata, albo pięć, więc bałam się, że sobie pomyślą, że coś ze mną nie tak.

Kiedy nauczycielka zaprowadziła mnie do okrągłego stolika i posadziła obok małej dziewczynki z brązowymi włosami, czułam się obco. Ale gdy Shannon się do mnie uśmiechnęła, wyjaśniła, że jest w maluchach już drugi raz i że w marcu będzie miała sześć lat, od razu poczułam się lepiej. To uczucie przybrało na sile, gdy zorientowałam się, że znam już jej starszego brata, Darrena. Przyjaźnił się z Caoimhe, nawet spotkałam go kilka razy. Wyglądał tak samo jak Shannon i był tak samo miły.

Jakiś czas później nauczycielka przyprowadziła kolejną dziewczynkę. Ona nie była tak cichutka jak Shannon ani tak dziwna jak ja. Wyglądała jak słoneczko. Każdy chciał siedzieć z Claire Biggs i się z nią zaprzyjaźnić, ale ona chciała siedzieć tylko z nami i zostać naszą najlepszą koleżanką.

– Dlaczego twoja mamusia ma chustkę na głowie? – zapytała Shannon, wyrywając mnie z zadumy.

– Bo nie ma włosów – odpowiedziałam, machając nogami. – Wypadły, kiedy się rozchorowała.

– Och. – Położyła drobną dłoń na mojej. – Przykro mi.

– W porządku. – Uśmiechnęłam się do niej. – Wcześniej już też chorowała i odrosły. – Wzruszyłam ramionami. – Gdy znowu się jej poprawi, to na nowo odrosną.

Shannon przyglądała mi się dłuższy czas, po czym szepnęła:

– Lizzie Young, ty jesteś inna.

– Tak?

– Wyjątkowa – potwierdziła z uśmiechem.

– To źle?

– Nie. – Pokręciła głową, nadal uśmiechnięta. – Przypominasz mi Joe.

– Twojego brata?

– Tak – potwierdziła. – I to bardzo dobrze.

***

– Uspokój się, Mike – powtórzyła mama dziesiąty raz, odkąd wyszliśmy ze szkoły. Siedziała obok niego z przodu i położyła mu dłoń na kolanie. – To nie koniec świata – powiedziała, po czym odwróciła się i puściła do mnie oko.

Zacisnęłam mocno ręce i uśmiechnęłam się do mamy. Uwielbiałam patrzeć w jej twarz. Mama miała łagodne oczy, ciemnoniebieskie, jak Caoimhe, i uwielbiałam jej głos. Był miły i delikatny, otaczała mnie nim jak przytulaskiem. Tatuś też miał niebieskie oczy, ale takie bledsze i smutne, jak moje.

– Mam się uspokoić? – Pokręcił głową i poczułam, że auto przyśpiesza. – Catherine, Elizabeth pobiła chłopca z klasy. Rzuciła się na niego jak, kurwa, wściekły pies.

Tata wydawał się zezłoszczony. Nie podobało mi się to.

– Jaki jest sens wydawać fortunę na terapeutów, skoro ona pod byle pretekstem zachowuje się w taki sposób?!

– On popchnął Shannon. – Usłyszałam własny głos, byłam coraz bardziej zdenerwowana. – Zachowywał się jak łobuz, tatusiu.

– A popchnął ciebie? – zapytał ostro tata, patrząc na mnie groźnie w lusterku. – Dotknął cię?

Potrząsnęłam głową i przeniosłam wzrok za okno.

– Nie, tatusiu.

– Więc ty nie miałaś prawa dotykać jego – odpowiedział. – Masz szczęście, że nie wyrzucili cię za ten numer ze szkoły, Elizabeth. A Bóg mi świadkiem, że mieli do tego pełne prawo.

– Ale on popchnął Shannon – nie ustępowałam. Obserwując krople deszczu spływające po szybie, poczułam, jak moja skóra robi się gorąca. – Popchnął moją przyjaciółkę. – Czy ja to jakoś źle wypowiadam? Dlaczego on mnie nie rozumie? – To podły chłopiec, tatusiu – dodałam, zaciskając pięści na kolanach. – W zeszłym tygodniu ciągał Claire za włosy, a kiedyś, już pierwszego dnia, przez niego płakała.

– Dość! – warknął, uderzając pięścią w kierownicę. – Mówię poważnie. Nie próbuj tłumaczyć swojego zachowania, bo pogryzienia drugiego dziecka do krwi nie da się niczym wytłumaczyć.

Oddychając mocno i szybko, patrzyłam ze złością w tył jego siedzenia i bardzo starałam się nie krzyczeć. Nie doskoczyć do niego i go nie podrapać. Nie chciałam, żeby mama znowu była smutna, ale czułam, jak to we mnie rosło.

– Jezus Maria, myślałem, że masz już to wszystko za sobą! – krzyczał na mnie dalej. – Potrafisz rozróżnić, co jest dobre, a co złe, więc dlaczego nie umiesz się zachować, Elizabeth? Masz już sześć lat, na miłość boską. Jesteś za duża na takie napady histerii. Czemu nie możesz być normalna, co? Ja pierdolę, to wcale nie jest takie trudne…

– Dość tego, Michael – ucięła mama. – Obniż ton.

– Mam obniżyć ton?! – Odwrócił głowę i spojrzał na mamę, a potem przejechał przez wielką bramę szkoły mojej siostry. – Może w końcu się ockniesz, Catherine, bo to dziecko nie zachowuje się normalnie. W tym wieku powinna być w pierwszej klasie, a ona chodzi do maluchów i jest daleko w tyle za resztą, a wszystko przez to, że nie potrafi się, kurwa, kontrolować!

– Powiedziałam „dość” – warknęła mama równie rozgniewanym głosem. – Powiedziałeś, co miałeś do powiedzenia, tak samo jak dyrektor, a teraz odpuść.

– Zasłużyła na znacznie więcej niż kilka ostrych słów prawdy, ale oczywiście nie ma na to szans, bo zaślepia cię twoje miękkie dla niej serce. – Tata pokręcił głową, zaparkował na jednym z wolnych miejsc i przesunął dźwignię, żeby wycieraczki pracowały szybciej. – Lekarze chyba mówili, że te nowe leki powinny już działać.

– Działają.

– Cóż, powiedz to temu biedakowi ze śladami po zębach na twarzy! – krzyknął ponownie tatuś. – Wiedziałem, że zabieranie jej ze Świętego Antoniego to zły pomysł. Wiedziałem, kurwa. Miała tam wszelką potrzebną pomoc, a nauczyciele wiedzieli, jak zajmować się takimi jak ona. Ale nie, nie, oczywiście znowu musiało być po twojemu, prawda? Bo to jest show Catherine i Elizabeth, co? Nieważne, czego chce reszta rodziny…

– Michael! – Mama podniosła głos. – To nie jest właściwy moment na tę rozmowę.

– Nie powinienem słuchać ani ciebie, ani tych jebanych doktorków – burknął. – Mam po dziurki w nosie takiego życia, Catherine, po dziurki w nosie.

Zasłoniłam uszy, zacisnęłam powieki, próbowałam zdusić własny głos i jednocześnie odepchnąć jej głos.

Wróć do mnie.

Czekam.

Znajdę cię.

Nie walcz z tym.

– O Boże, ale leje – oświadczyła głośno Caoimhe, otwierając drzwi na oścież.

Głos mojej siostry sprawił, że jej głos w mojej głowie ucichł.

Oddychałam szybko i nie otworzyłam oczu, bo bałam się, że jeśli to zrobię, to znowu ją zobaczę… tę straszną panią z pazurami, tę, której głos zakradał się w nocy do mojej głowy. Albo gdy się złościłam. Wypełzała z wody, ociekała nią, miała posklejane włosy i długie szpony. Czasami widywałam ją z okna. Lekarze mówili, że jej nie ma. Moja rodzina mówiła, że to tylko wytwór mojej wyobraźni. Że nie powinnam jej widzieć. Ale widziałam.

– Elizabeth! – rzucił tata i jego ostrzegawczy ton sprawił, że nagle otworzyłam powieki.

Nie zobaczyłam twarzy strasznej pani, zobaczyłam za to twarz taty. Byłam dobra w czytaniu z twarzy. To była moja supermoc. A teraz tatuś przekazywał mi oczami, że mam się zachowywać.

– Przesuń się na środek, Liz – poleciła Caoimhe, rzucając plecak pod moje nogi, i usiadła obok. – Mark dziś z nami jedzie, pamiętasz?

Tak, pamiętałam.

– Jak leci, bąbelku? – Znajomy głos Marka wyrwał mnie ze wspomnień, odwróciłam się i zobaczyłam, że wsiada na tylne siedzenie Jeepa ojca, obok mnie. Uśmiechnął się, zapinając pas, poczochrał mnie po głowie, po czym przeniósł uwagę na rodziców.

Zakryłam usta dłonią, żeby nie chichotać.

Mark zawsze nazywał mnie „bąbelkiem”, lubiłam to.

Tata odpalił silnik i przez całą drogę do domu słuchałam, jak we czworo o czymś sobie gadają. Nikt do mnie nie mówił, ale wcale mi to nie przeszkadzało. Przyzwyczaiłam się.

Kiedy Mark przerzucił rękę przez moje kolana, żeby złapać Caoimhe za rękę, przeszedł mnie dreszcz. Zauważył to i puścił do mnie specjalne oczko. Sekretne, zarezerwowane tylko dla mnie. Na ten czas, kiedy mnie naprawia. Czułam się dzięki temu wyjątkowa, uśmiechnęłam się do niego promiennie.

PRZYMUS W KUCHNI

Hugh

27 października 1994

– Jak tam moi ulubieni panowie? – zapytała mama, wchodząc do kuchni w czwartkowy wieczór.

– Na twój widok od razu lepiej – odpowiedział tata i puścił do niej oczko. Odchylił się na krześle przy stole i skupił na niej całą uwagę. – Jak w pracy, kochanie?

– Dużo wszystkiego – odparła, wzdychając radośnie. Nadal miała na sobie szpitalny fartuch. – Moje dzieciątko już w łóżku?

– Na szczęście – wymamrotałem z miejsca obok ojca. Uśpienie Claire zajęło dziś znacznie więcej czasu niż zwykle i wkurzało mnie to, bo przez to miałem mniej czasu z tatą.

– To moja wina – zarechotał. – Zostawiłem Claire i małego Gibsa samych z tortem szwarcwaldzkim.

– Błąd nowicjusza.

– Nie przypominaj mi.

– Miło wam minął wieczór, chłopcy? – zapytała mama z wymownym uśmiechem.

Gdy chodziła na popołudniowe zmiany, nie wracała do domu przed dziesiątą, a tata zawsze pozwalał mi wtedy posiedzieć do późna. Nawet kiedy na drugi dzień była szkoła. Cały myk polegał na tym, żeby uśpić Claire do dwudziestej, wtedy zostawały mi bite dwie godziny na oglądanie sportu, czytanie czy co tam chciałem robić.

Dziś spędziliśmy razem świetnie czas na pisaniu zaproszeń, które jutro, w ostatni dzień przed przerwą na Halloween, miałem rozdać kolegom w szkole. W przyszłym tygodniu kończę siedem lat, więc tata nie musiał mi pomagać, ale chciałem, żeby patrzył. Ostro pracowałem nad pisaniem, nawet w wolne dni, i dawało to efekty. Gdy tata powiedział, że jest ze mnie dumny, miałem ochotę przyłożyć się jeszcze bardziej.

– O, dobrze, zacząłeś z tymi zaproszeniami – powiedziała mama, zerkając na schludną kupkę kopert leżących tuż przede mną. – Wow, sporo ich, kochanie.

– Zaprosiłem całą klasę – wyjaśniłem. – Dwadzieścia sześć osób.

– Dwadzieścia sześć? – Mama aż uniosła brwi. – Cudnie. To… cudownie, że po moim domu będzie biegało dwudziestu sześciu małych chłopców… – dodała nieco piskliwie.

– Sinead, wyszło na to, że mamy tu w domu geniusza – oświadczył tata, obejmując mnie ramieniem. – Jeszcze przez tydzień jest sześciolatkiem, tymczasem napisał te wszystkie zaproszenia samodzielnie. A słyszałaś ostatnio, jak czyta? Kilka wieczorów temu czytał Hobbita i jeszcze niczego takiego nigdy nie słyszałem. W szkole mieli rację, że zrobili mu te testy. Wyprzedza resztę stawki o kilka długości. – Ścisnął mnie za ramię. – Ten nasz chłopak osiągnie wielkie rzeczy.

– Czyżby? – Mama uśmiechnęła się do mnie pobłażliwie.

Zaczerwieniłem się jak burak i aż rozpromieniłem z dumy.

Wiedziałem, że w szkole mają mnie za bystrego, ale gdy tata tak chwalił mnie na głos, to naprawdę w to wierzyłem. Nauczyciele często mi to powtarzali i choć nie znałem jeszcze wyników specjalnych testów, które robiłem sam po lekcjach, to wiedziałem, że musiały wypaść dobrze.

– Jest też świetnym artystą – piał dalej tata ku mojemu zachwytowi. – I przyda mu się to, jeśli postanowi pójść śladem starego. – Ponownie ścisnął mnie za ramię. – Prawda, synu?

– Może się tak nie zapędzaj, Peter – zarechotała mama. – Twój syn ma dopiero siedem lat. – Uniosła brew. – Chyba trochę za wcześnie, żeby kierować go na ścieżkę kariery związaną z architekturą i deweloperką, nie sądzisz, kochanie?

– Nie, skoro pojmuje czytany tekst jak nastolatek – odpowiedział. – Albo potrafi złożyć zestaw Lego szybciej niż jakiekolwiek znane nam dziecko.

– Pete, daj dziecku być dzieckiem – poleciła mama, ruszając do lodówki. – Hugh ma przed sobą długie życie. Dzieciństwo to tylko jego niewielki wycinek, więc nie skracajmy mu go jeszcze bardziej, kochanie.

– Jezu, no masz rację, Sinead. Faktycznie nie powinienem z nim jeszcze rozmawiać o takich rzeczach. Trochę mnie poniosło… – urwał ojciec, odczekał chwilę i chrząknął. Zrobił się cały czerwony, jakby się czegoś zawstydził. – Zapomnij o tych całych pogadankach, synu. Skupmy się na twoich urodzinach, co?

– Och, i nie zapomnijcie o zaproszeniach dla koleżanek Claire! – zawołała mama. – Gdzieś sobie zapisałam, jak się nazywają. – Zaczęła przeglądać przyklejone na lodówce notatki i rysunki, w końcu zerwała z niej żółtą karteczkę. – Proszę bardzo.

– Taaatooo… – wyjęczałem do siedzącego obok ojca. – Proszę cię.

Tata uniósł obie ręce.

– Mama tu rządzi, synu.

– Claire zaprasza tylko cztery koleżanki – powiedziała. – Wytrzymasz jakoś.

– Mamo, ale dlaczego? – skamlałem, patrząc, jak przykleja karteczkę do blatu stołu, tuż przede mną. – Inni koledzy z mojej szkoły nie musieli zapraszać na urodziny koleżanek sióstr. Dlaczego ja muszę być jedynym chłopakiem w całej klasie z dziewczynami na swoim przyjęciu?

– Dlatego że, jak widać, tylko ja wychowuję syna na dżentelmena – odpowiedziała, głaszcząc mnie kciukiem po brodzie, po czym wróciła do lodówki. – Pisz zaproszenia.

– Ale jesteśmy w pierwszej klasie – prosiłem dalej. – Co my będziemy robili z czterema dziewczynami z maluchów?

– Pięcioma – odparła radośnie mama. – Zapominasz o siostrze.

– O Boże, to jeszcze gorzej. – Opuściłem głowę na stół i zakryłem ją rękami. – Kurwa mać.

– Uważaj na język przy matce – ostrzegł tata i jeszcze dołożył szturchnięcie łokciem w ramię. – I siedź prosto, kiedy rozmawiasz z damą.

– Przepraszam… – wymamrotałem, choć ani trochę nie żałowałem, że to powiedziałem. – Czyli nie da się tego jakoś odpuścić? – Usłyszałem własne pytanie, a w moim głosie można było wyczuć rezygnację. – Nie ma żadnego wyjścia?

– Żadnego, ale to żadnego, synu. A teraz szybciutko, żebyś zdążył napisać te zaproszenia przed snem – poleciła mi mama i skupiła się na mikrofalówce. – Claire i jej koleżanki wracają jutro z tobą autobusem, więc będziesz je mógł im wręczyć osobiście.

– Boże, błagam cię, nie!

– Nie zabije cię to, Hugh – zaśmiała się.

– Może zabić…

– Słyszałeś, co powiedziała mama – wtrącił się tata, zasłaniając usta dłonią. – Wychowuje dżentelmena.

Mając pełną świadomość, że poległem, wyciągnąłem rękę po karteczkę z nazwiskami głupich koleżanek mojej siostry.

– Shannon Lynch, Marybeth i Cadence O’Neill, i Lizzie Young – przeczytałem i spojrzałem na rodziców ze złością. – Fuj.

– To siostra młodej Caoimhe? – zapytał tata, nachylając się, żeby lepiej zobaczyć nazwiska. – Caoimhe Young, opiekunki do dzieci Sadhbh?

– Właśnie tak – odpowiedziała mama. – A skoro o tym mowa, wzięłam od Sadhbh numer tej dziewczyny. Pomyślałam, że moglibyśmy ją zaprosić na wieczór z naszą bandą.

– Jezu, kochanie, nawet nie pamiętam, kiedy ostatnio byliśmy na randce. – Tacie aż rozpaliły się oczy.

– Odkąd pani Grady załatwiła sobie biodro – odpowiedziała mama z szerokim uśmiechem. – Sadhbh gorąco poleca Caoimhe, a państwo O’Reilly z końca ulicy również nie mogą przestać jej chwalić.

– Kuuurczę, ale byłoby fantastycznie, gdyby się udało – powiedział tata z zadumą i podrapał się po torsie. – Faktycznie, jeśli pani Grady wypadła z gry, to straciliśmy opiekę w tygodniu.

– Miejmy nadzieję, że się uda – powiedziała mama. – Wygląda na to, że świetnie sobie radzi ze wszystkimi dzieciakami, nawet Mały Gibs jest nią zauroczony.

– Nie znoszę, kiedy tak na niego mówicie – burknąłem. – Cały czas to robicie, to denerwujące. To nie jest żaden Mały Gibs, tylko po prostu Gibs.

– Przepraszamy, synu – zaśmiał się tata. – Ale oryginalnym Gibsem już na zawsze będzie Joe Gibson.

– Odkąd byliśmy mali – zawtórowała mu równie rozbawiona mama.

– Zatem jego syn to Mały Gibs.

– Jak tam sobie chcecie. Nie obchodzą mnie żadne opiekunki, ale… Joe to Joe, a Gibs to Gibs – fuknąłem i skupiłem się na zaproszeniach, które kazali mi napisać. – Marybeth i Cadence to bliźniaczki, siostry Pierce’a, więc napiszę dla nich tylko jedno.

– Postaraj się ładnie – skwitowała mama. – Najładniejszym pismem.

– Hugh, przestań wyglądać tak żałośnie – zaśmiał się tata. – Za kilka lat będziesz błagał, żebyśmy ci pozwolili z matką zaprosić tu dziewczyny.

– Wiesz, że kiedy byliśmy mali, to babcia Biggs zmusiła tatę, żeby zaprosił mnie na urodziny? – Mama podeszła i objęła tatę od tyłu. – I popatrz na nas.

– Racja, tak było. – Tata się zadumał i pocałował mamę w dłoń. – To było najlepsze przymusowe zaproszenie, jakie w życiu napisałem.

Mama się rozpromieniła.

– I od trzech dekad spędziliśmy osobno nie więcej niż tydzień.

– Także nigdy nie wiadomo, synu – żartował ze mnie dalej tata. – Być może pewnego dnia wypowiesz któreś z tych imion na swoim ślubie.

Przeszły mnie ciarki, wpatrywałem się w niego przerażony z rozdziawionymi ustami.

– I niby tym chcieliście mi poprawić humor?!

DRĘCZYCIELKI, ZAPROSZENIA URODZINOWE I STARSI BRACIA

Lizzie

28 października 1994

– Już prawie skończyłaś? – zawołała Claire zza drzwi łazienki. – Bo ucieknie nam autobus do domu. Odjeżdża wcześniej, pamiętasz? Pani powiedziała, że dokładnie o dwunastej.

– Już idę! – krzyknęłam, wychodząc z majtek i zwijając je w kulkę.

Nie chciałam znów wpaść w kłopoty, a tak by się stało, gdyby dorośli dowiedzieli się, że znowu miałam wypadek. Zaniepokojona rozejrzałam się za koszem na śmieci, a gdy tylko go znalazłam, wcisnęłam materiał na samo dno i dodatkowo zakryłam papierem toaletowym.

Spuściłam wodę, otworzyłam drzwi i pobiegłam do umywalki umyć ręce, kierując przeprosiny do czekającej przyjaciółki.

– Bardzo mi się chciało.

– W porządku – odpowiedziała Claire, nadal trzymając mój plecak. – Nie zapomnij o mydle.

– Nie zapomnę – odparłam, wyciskając sobie sporo na rękę. – Hej, a siusiałaś kiedyś na czerwono?

– Fuj, nie! – Jej oczy zrobiły się jak wielkie, brązowe spodki. – A ty?

– Czasami. – Skupiłam się na zmyciu dowodów z rąk. – Wtedy kiedy piecze.

– Masz piekące siusiu?

Przytaknęłam i ruszyłam w stronę ręcznika.

– A ty?

– Nie. – Zaprzeczyła ruchem głowy.

– Och. – Uśmiechnęłam się, zabrałam od niej plecak i zarzuciłam go sobie na plecy. – I gotowa.

Chichocząc, ścigałyśmy się do szkolnej bramy. Claire była mojego wzrostu, więc też miała długie, szybkie nogi, ale i tak ja dotknęłam bramy pierwsza.

– Jesteś jak rakieta – zaśmiała się, gdy mnie dogoniła. – Jak supersuperszybka rakieta.

– Obie jesteście jak rakiety – stwierdziła Shannon, która czekała przed bramą w tłumie dzieci na szkolny autobus. – Ja nie umiem biegać tak szybko jak wy.

– O, cukierki! – zawołała głośno Claire. – Prawie zapomniałam! – Wygrzebała z plecaka kopertę i wręczyła ją Shannon, a potem spojrzała na mnie. – Ty dostaniesz swoją później, obiecuję.

– Tak? – zapytałam, czując w sobie falę ekscytacji. Nie miałam pojęcia, o co chodzi, ale cieszyłam się, że też mnie to dotyczy.

– To zaproszenie na urodziny.

– Ale ty masz urodziny w sierpniu – powiedziałyśmy z Shannon jednym głosem.

– To urodziny mojego brata – wyjaśniła Claire, marszcząc nos. – To śmierdziel i jest superwkurzający, ale poza tym jest okej, chyba.

– Okej – zarechotałam, a Shannon schowała kopertę do kieszeni, nawet jej nie otwierając.

– To możecie przyjść?

Odpowiedziałam „tak” w tym samym momencie, w którym Shannon odpowiedziała „nie”.

Claire już się uśmiechnęła i rzuciła „hura”, ale natychmiast posmutniała.

– Jak to?

Shannon przestąpiła z nogi na nogę, wyglądała niepewnie, ale odpowiedziała, chociaż zdaniem brzmiącym jak pytanie.

– Bo nie mogę chodzić na urodziny?

– Dlaczego nie? – zapytałyśmy równocześnie.

– Bo jest parchem – wycedziła z przekąsem jedna dziewczyna z czwartej klasy, po czym brutalnie zepchnęła Shannon z drogi. – Przesuń się, mały parchu.

– Ej! – żachnęła się Claire i przytrzymała naszą przyjaciółkę, bo to dziewuszysko pchnęło ją tak mocno, że prawie straciła równowagę. – To było niemiłe!

– Och, naprawdę? – zapytała szyderczo czarnowłosa dziewczyna. – To może idź się rozbeczeć, lokowana lalo.

– Ona ma na imię Claire! – ryknęłam i stanęłam obok koleżanek, czując, że zaczynam trząść się ze złości. – Więc może tak spierdalaj!

Cały tłumek zachłysnął się powietrzem.

– Jasna cholera – rzucił jeden ze starszych chłopaków, a inni się śmiali i pokazywali mnie palcami.

– Zaklęłaś! – syknęła mi na ucho Claire. – Liz, powiedziałaś słowo na „s”!

– A tak, powiedziałam. – Postanowiłam trwać przy swoim, choć zbierała się wokół nas coraz większa grupa uczniów. Byłyśmy przed szkołą, ale nie przejmowałam się, że ktoś może na mnie naskarżyć pani. Przywykłam, że dorośli na mnie krzyczą. Przywykłam, że ludzie są mną rozczarowani. – I mogę powiedzieć jeszcze gorzej – dodałam, patrząc groźnie na dziewczynę, która popchnęła Shannon. – I zrobić coś gorszego.

– Mieszkasz na Avoca Greystones, prawda? – zapytała Claire inna dziewczyna.

– Tak – potwierdziła ostrożnie Claire. – A co?

– To, że tam są naprawdę ładne domy – odparła tamta. – Po co zapraszacie do takich domów Lynchów?

Wszyscy naokoło wybuchli śmiechem.

Oczy Shannon zaczęły zachodzić łzami.

– Bo to moja przyjaciółka – powiedziała stanowczo Claire i złapała Shannon za rękę. – Po to!

– Cóż, ja na twoim miejscu nie wpuściłabym takiego parcha za próg. – Dziewczyna odrzuciła kucyk za plecy i dodała: – Wiesz, że ona jest z Elk’s Terrace, nie? Pewnie obrobi całą waszą rodzinę, kiedy tylko odwrócicie się plecami.

– Słyszałam też, że ma gnidy – odezwała się znów ta pierwsza. – Może powinnyście o tym pomyśleć, zanim się do niej zbliżycie, dziewczyny. Chyba nie chcecie mieć wszy.

– Może się w końcu zamkniesz! – wrzasnęłam, ruszyłam do przodu i z całej siły ją popchnęłam.

Ale ona, zamiast mnie odepchnąć, zaśmiała mi się w twarz. Wszystkie jej koleżanki też zaczęły się śmiać. Bo były od nas większe. To rozjuszyło mnie jeszcze bardziej.

Nie byłam w stanie kontrolować wzrastającego we mnie gniewu i co więcej, nie chciałam tego robić. Shannon to moja dobra przyjaciółka. Jej towarzystwo pomagało mi klarownie myśleć i wydobywać z siebie głos. Nie interesowało mnie, gdzie mieszka. Była miła, kochana i czułam się przy niej bezpiecznie. Miałam ochotę wydrapać tym dziewczynom oczy. Chciałam, żeby leciała im krew, żeby zapłaciły za to, że skrzywdziły moją przyjaciółkę.

– Lizzie, przestań – błagała Shannon, obejmując mnie chudymi rękami. – Wracaj tu i po prostu czekaj na autobus.

– Właśnie, Lizzie – rzuciła pogardliwie dręczycielka. – Posłuchaj parchowatej Shannon, która nie może jechać autobusem, bo jej parchowaci rodzice są za biedni, żeby za niego zapłacić.

Wszystkie dzieci zaczęły się śmiać, przez co dosłownie trzęsłam się ze złości.

– Odwołaj to – ostrzegłam, wyrywając się przyjaciółce i zaciskając pięści. – Odwołaj to, natychmiast!

– Bo co? – szydziła, nachylając się, by móc parsknąć mi w twarz. – Co mi zrobisz, mały czubku?

– Uwaga! – Usłyszałam krzyk jakiegoś chłopaka, a potem wredne dziewuszysko zatoczyło się w tył.

– Boziu! – Złapała się za głowę i zaczęła wyć jak potępiona. – Moja głowa, moja głowa!

Odwróciłam się zaskoczona i zobaczyłam Joeya Lyncha, który schodził właśnie schodami prowadzącymi z boiska do szkolnej bramy z hurleyem przewieszonym przez ramię.

Starszy brat Shannon był dopiero w drugiej klasie, ale starsi chłopcy i tak schodzili mu z drogi. Ponieważ się go bali. Ponieważ w szkole naprawdę często wdawał się w bójki. Jeszcze częściej niż ja.

– Mówiłem „uwaga”. – Szarpnął bramą z taką siłą, że zadzwoniła o mur. Nie musiał przebijać się przez tłum do siostry, bo wszyscy schodzili mu z drogi. – Nie mój problem, że jesteś głucha.

– To może powinieneś lepiej celować! – zawodziła tamta, wciąż trzymając się za głowę, podczas gdy wszystkie jej koleżaneczki nagle pobiegły w stronę podjeżdżającego autobusu.

– A może ty nie powinnaś stać tak blisko mojej siostrzyczki – odpowiedział i celowo stanął przed nami, żeby zasłonić nam widok na dziewczynę.

– Joeyu Lynchu, na serio zrobiłeś mi krzywdę! – W końcu całkiem się rozpłakała. – Wszystko powiem bratu.

– Palcem cię nawet nie tknąłem, Loretto Crowley – odpowiedział i wzruszył obojętnie ramionami. – Ale leć, możesz się poskarżyć całej swojej jebanej rodzinie, w dupie to mam.

– Nazwała Shannon parchem! – wypaliła Claire, ciągnąc Joeya za rękaw białej koszuli. – I jeszcze ją popchnęła!

– Och, czyżby? – odpowiedział, nie odrywając oczu od Loretty. – To była jakaś pomyłka, prawda, Loretta?

– Nie boję się ciebie – rzuciła, ale cofnęła się o kilka kroków. – Jesteś śmieciem.

– Tak – zgodził się Joey, rechocząc złowrogo i niwelując dystans między nimi. – Ale jak jeszcze raz tkniesz moją siostrę, to ten śmieć rozerwie twój świat na strzępy.

Nieeeźle.

– Powiedz bratu, żeby mnie poszukał – dodał, po czym z bezbłędną precyzją wziął na kij sliotara, którym ją trafił. – Będę na niego czekał. A co do ciebie… – Podrzucił piłeczkę, złapał ją w locie i schował do kieszeni szkolnych spodni. – Lepiej dobrze sobie zapamiętaj to ostrzeżenie, bo drugiego nie będzie, zrozumiałaś?

Loretta z sykiem nabrała powietrza do płuc, po czym odwróciła się i pobiegła w stronę autobusów.

Ha!

Tyle na ciebie wystarczy.

Nawet nie próbowałam ukrywać śmiechu.

Byłam wniebowzięta.

– Shan – Joey skupił się na siostrze – wszystko dobrze?

– Wszystko dobrze, Joe – wymamrotała i szybko doskoczyła do jego boku.

Długo wpatrywał się w siostrę, rozdymając nozdrza, po czym powiedział:

– To dobrze. – A potem, nawet nie patrząc na mnie ani na Claire, kiwnął sztywno głową. – Chodźmy.

– Eee, pa, dziewczyny! – zawołała Shannon, po czym pobiegła za bratem, który maszerował już w stronę miasta. – Do zobaczenia po feriach.

– Pa! – zawołałyśmy obie, a potem spojrzałyśmy na siebie oniemiałe.

– To było super! – Śmiałam się, biegnąc w stronę autobusu. – Rozbeczała się przez niego.

– To było straszne – odpowiedziała Claire, robiąc wielkie oczy. – Brat Shannon wygląda, jakby był na wszystkich superzły. Chyba nawet na nas – dodała, marszcząc czoło.

– To dlatego, że on zawsze jest zły – powiedziała jedna z bliźniaczek z naszej klasy, gdy stanęłyśmy w ogonku do autobusu. Nie byłam pewna, czy to Marybeth, czy Cadence, bo wyglądały dokładnie tak samo. Ale to nieważne. Obie były miłe.

– Na wszystkich – dodała druga.

– To super – rzuciłam natychmiast.

– Uuu… – zarechotała pierwsza z nich i zasłoniła usta dłonią. – Lizzie ma ciepło na brata Shannon.

– A co to znaczy?

– Że robi ci się ciepło na buzi, kiedy patrzysz na jakiegoś chłopaka.

– Wcale nie.

– Ehe, wcale tak.

– Ja chyba też mam ciepło na Joeya – wyznała druga bliźniaczka.

Gdy jej policzki się zaróżowiły, uznałam, że to musi być Cadence. Bo to ona rumieniła się po każdym pytaniu pani w szkole.

– Kiedy widzę go na placu zabaw, to faktycznie robi mi się ciepło na buzi – dodała.

– Mnie też – zgodziła się Marybeth. – To dlatego, że jest ładny jak Casper.

– Ten duszek? – zdziwiła się Claire.

– Tak – odpowiedziały bliźniaczki równocześnie i równocześnie dopowiedziały: – Ale kiedy Casper był chłopcem.

Kolejka się przesuwała, koleżanki już wsiadły, a ja szłam za nimi.

Gdy w końcu stanęłam w przejściu między siedzeniami i zobaczyłam, jak pełno jest w środku, poczułam w brzuchu coś dziwnego. Normalnie wracałyśmy do domu mniejszym autobusem o drugiej, on był tylko dla młodszych i starszych maluchów, ale przez to, że dziś zaczynały się ferie na Halloween, wszyscy musieli skończyć lekcje o dwunastej, a my musiałyśmy wracać ze starszymi uczniami. Ten autobus należał do tych naprawdę dużych, było w nim też pełno dzieciaków z innych szkół. Nie spodobało mi się to.

Kiedy jedna z bliźniaczek pociągnęła Claire, żeby z nią usiadła, a druga przysiadła się do kogoś innego, to uczucie w brzuchu jeszcze się pogorszyło.

Znalazłam wolne miejsce po drugiej stronie, położyłam plecak na siedzeniu przy przejściu, a sama, zanim jeszcze autobus ruszył, usiadłam przy oknie.

Wszystko było bardzo głośne.

Inne dzieci.

Ryk silnika.

Śmiechy dookoła.

Wibracje pod fotelem.

Za głośno.

Za dużo.

Czułam się niekomfortowo i gdy kierowca przebijał się przez miasto, skupiałam uwagę na skraweczku skóry odstającym od paznokcia. Caoimhe nazywała takie skrawki „zadziorami” i mówiła, żeby ich nie szarpać, bo będą jeszcze gorsze. Ale to nigdy mnie nie powstrzymywało.

Nie odrywając oczu od zadziora, ciągnęłam go, kręciłam nim i szarpałam, aż całkiem się oderwał. Gdy skóra przy paznokciu zapiekła mnie z bólu, poczułam, jak rozluźniają mi się ramiona. Pojawiła się malutka, czerwona kropeczka, miała taki sam kolor jak wcześniej kropeczki na moich majtkach. Patrzyłam oczarowana, jak ta czerwień powoli skapuje z palca.

Jak mała rzeczka krwi, szepnął głos z mrocznych zakątków mojego umysłu. Twoje miejsce jest w wodzie, pszczółko.

O nie.

Nie, nie, nie.

Cała się spięłam i rozejrzałam spanikowana, czy ktoś jeszcze to usłyszał. Chyba nie. Dzieci trajkotały i śmiały się jedne z drugimi, nie zwracając na mnie uwagi. Autobus ponownie się zatrzymał, część dzieci wysiadła, ale jeszcze więcej się dosiadło.

Tym razem sami chłopcy.

Głośni, rozwrzeszczani chłopcy.

Spanikowana naciągnęłam rękawy, żeby ukryć palec pod tkaniną szkolnego sweterka. Bo dalej chciałam szarpać. Chciałam drapać, rwać i obdzierać własną skórę, bo to przynosiło mi spokój. Ale miałam już tego nie robić. Bo to niedobre. Tak mówili lekarze.

Zasłoniłam więc dłonie rękawami przed swoimi oczami.

Przed swoim umysłem.

Bo przecież chciałam być dobrą dziewczynką.

Taką, jaką obiecywał zrobić mnie Mark.

– Jeeej! Udało ci się!

Gdy usłyszałam radosny pisk Claire, podniosłam głowę i zauważyłam, że rozmawia z jednym ze starszych chłopców, który dopiero co wsiadł. Opowiadała mu coś z wielkim zaangażowaniem, ale nie wiem, czy on w ogóle jej słuchał, bo miał słuchawki na uszach. Takie naprawdę super, z metalowym pałąkiem. Caoimhe dostała podobne na ostatnie święta. Czarny kabelek łączył je ze srebrnym walkmanem, który chłopak trzymał w ręce.

– Jesteś najlepszym starszym bratem na świecie! – piszczała dalej, klaszcząc w dłonie. Bliźniaczki uklękły na siedzeniach, ale tym razem nie mogłam ich rozróżnić, bo obie się rumieniły.

– To Marybeth – powiedziała bratu Claire, wskazując dziewczynkę obok siebie, potem pokazała na tę bardziej z przodu – a to Cadence.

Kiedy on podał im kopertę, obie się rozpromieniły i równocześnie po nią rzuciły.

Natychmiast ją dorwały i zaczęły szarpać, ale ja się od tego odcięłam i skupiłam na bracie Claire. Wiedziałam, że jest od niej starszy, wiedziałam, że ma na imię Hugh, ale ona opowiadała nam, że jest śmierdzielem i że jest brzydki jak troll z okładki Trzech koziołków.

Claire kłamała.

Jej brat zupełnie nie wyglądał na trolla.

Miał na sobie zielony sweter z herbem szkoły Świętego Jana i szare szkolne spodnie i był wysoki. Superwysoki. Miał też blond włosy, tak jak siostra, ale w trochę ciemniejszym odcieniu, obcięte na krótko po bokach i z tyłu, przez co na głowie zostało mu niesforne gniazdko fal i loków.

– A to Lizzie – ogłosiła Claire, wskazując na mnie akurat, gdy autobus znowu się zatrzymał. – Tam jest, widzisz?

Brat Claire na mnie spojrzał i poczułam, jak przelewa się przeze mnie jakaś ciepła fala. Ale nie to ciepło złości ani ciepło strachu, które przychodziło w nocy. Nie, to był inny rodzaj ciepła. Podobne jak to, które poczułam na widok brata Shannon w szkole. Tyle że przyjemniejsze.

Znacznie przyjemniejsze.

Jej brat ruszył w moją stronę i poczułam, jak moje ciało się zamyka, a ciepło staje się coraz bardziej i bardziej gorące.

Gdy dotarł do mojego siedzenia, zsunął słuchawki na szyję i uśmiechnął się z nadzieją.

– Lizzie?

Wooow.

Claire to niezła kłamczucha.

Pokiwałam głową z zapałem i zabrałam plecak z fotela obok, mając nadzieję i modląc się o to, by usiadł.

No i usiadł.

– Dzięki – powiedział, kładąc plecak na podłodze obok mojego. – Jestem Hugh.

– Wiem.

Kiedy odwrócił się twarzą do mnie, podekscytowałam się jeszcze bardziej.

– Claire mówiła, że wyglądasz jak troll. – Przekręciłam się na siedzeniu, nachyliłam się i powąchałam. – Claire mówiła, że śmierdzisz. – Odsunęłam się zdziwiona. – Ale wcale nie śmierdzisz. – Pachniał mydłem i truskawkami. – Podoba mi się twój zapach.

– Eee… okej? – zaśmiał się cicho. – Chyba wypada podziękować.

Miał wielkie, ciepłe, brązowe i… bezpieczne oczy. Ale nie aż tak ciemne jak oczy Claire – jego miały kolor whiskey tatusia.

Oczy whiskey.

– Co to? – wskazałam na słuchawki, z których dalej leciała muzyka.

– To? – Podniósł urządzenie. – Walkman.

– Wiem, głuptasie – zachichotałam, wyciągnęłam rękę i postukałam w słuchawki. – Chodzi mi o piosenkę.

– Och. – Zdjął słuchawki z karku i wręczył mi je. – Nazywa się Send Me on My Way, to Rusted Root.

Przytknęłam słuchawkę do ucha i uważnie wsłuchałam się w melodię. Była radosna. Uśmiechnęłam się.

– Podoba mi się.

– No – zgodził się, gdy oddałam mu słuchawki. – Mnie też.

Z uwagą przyspawaną do siedzącego obok chłopca analizowałam wszystkie bursztynowe plamki i wzorki w jego oczach. Otaczały je gęste, ciemne rzęsy, miały taki sam kolor jak jego duże źrenice.

Hugh Biggs miał oczy whiskey, które się ode mnie nie odwracały.

Zamiast tego patrzyły prosto na mnie, ciepłe i życzliwe, odpędzając strachy z mojej głowy. Caoimhe zawsze powtarzała, żebym przestała się tak gapić na ludzi. Mówiła, że to niepokojące i dziwne, ale jemu to chyba nie przeszkadzało.

– Masz ładne oczy – powiedziałam i poczułam, jak moje serce podskakuje. – Podobają mi się.

– Eee… dzięki? – Jego policzki się zarumieniły. – Mnie twoje też.

– Masz czerwoną buzię.

Przesunął się niezręcznie.

– Ty też.

– Ja wiem dlaczego! – rozpromieniłam się. – Bo robi ci się ode mnie ciepło!

– Eee… – Wydawał się zaskoczony, a jego buzia poczerwieniała jeszcze mocniej. – Ja, no…

– To nic. – Wyszczerzyłam się, złapałam jego rękę i przycisnęłam ją sobie do policzka. – Widzisz? Mnie od ciebie też.

– Eee… no, może… – wymamrotał, zabierając dłoń. – Masz – powiedział, wciskając mi do ręki kopertę, a jego brązowe oczy bacznie mnie obserwowały. – To zaproszenie na moje przyjęcie urodzinowe. – Barwa jego policzków zaczęła przechodzić z czerwieni w róż. – Mam nadzieję, że możesz przyjść.

– Mogę! – rzuciłam, ściskając kopertę z całych sił. – I przyjdę.

– Nawet jeszcze nie wiesz, kiedy są – zarechotał i spojrzał na mnie dziwnie. – Są w Halloween, więc możliwe, że masz jakieś plany z rodziną.

– Nie mam – zapewniłam pośpiesznie, choć wcale nie byłam pewna, ale zupełnie mnie to nie obchodziło. W tym momencie byłam pewna tylko jednego: że idę na jego urodziny. – Przyjdę.

– Trzeba się ładnie ubrać.

– Och… – Zmarszczyłam nos. – Nie lubię się ładnie ubierać.

– No, ja też nie – westchnął. – Ale moja mama kazała przez to, że przyjęcie jest w Halloween. – Uśmiechnął się przepraszająco. – Kilku chłopaków przychodzi w maskach z funtówki² i w workach na śmieci, więc nie przejmuj się wymyślnymi kostiumami – parsknął.

– Co? – Wyszczerzyłam się i przysunęłam bliżej. – Co cię tak bawi?

– Pomyślałem sobie o kumplu – wyjaśnił, nadal rechocząc. – Przebiera się za Piotrusia Pana. – Znowu zaśmiał się prosto z serca i tym razem nawet przy tym zachrumkał. – Ma zielone getry i w ogóle.

Jego śmiech sprawił, że ja też zaczęłam się śmiać i aż zadrżałam, gdy poczułam, jak mój brzuch zalewają przyjemne fale.

– A ty za kogo się przebierasz?

– Za doktora Granta z Parku Jurajskiego.

– Doktor Grant – powtórzyłam, chowając tę informację bezpiecznie w głowie. – Czyli nie będzie żadnych getrów?

– Absolutnie nie – odparł, a jego brązowe oczy migotały z rozbawienia. – Naprawdę nie musisz się przebierać. Nie musisz robić niczego, czego nie chcesz – dodał łagodnie.

– Naprawdę?

– Naprawdę. – Przyglądał mi się dłuższą chwilę, po czym pokręcił głową i wstał. – Lepiej już wracam do kolegów. – Schylił się po plecak, zarzucił go sobie na ramię i uśmiechnął się do mnie. – Do zobaczenia później.

– Do zobaczenia – odpowiedziałam, choć chciałam powiedzieć, żeby do mnie wrócił.

Pokręcił jeszcze raz głową i już miał odejść, ale odwrócił się nagle, nachylił i owiewając oddechem mój policzek, wyszeptał:

– Myślę, że masz rację.

Chciałam zapytać, co ma na myśli, ale już się oddalał. Podciągnęłam wysoko kolana, oparłam głowę o fotel i patrzyłam, jak brat Claire dołącza do grupki chłopaków w takich samych mundurkach, siedzących z tyłu autobusu.

Obserwowałam z szerokim uśmiechem, jak zajmuje miejsce obok ciemnowłosego chłopca, który zarzucił mu rękę na szyję i zaczął dusić. Obaj zaczęli się śmiać i przepychać, pozostali ich dopingowali.

Gdy brat Claire uwolnił się z uchwytu kolegi, wyciągnął szyję i spojrzał w moją stronę.

Kiedy jego oczy spotkały się z moimi i uśmiechnął się szeroko, moje serce znowu wystrzeliło wysoko do góry. Szybko opadłam na fotel i wypuściłam powietrze z płuc. Czując żar na policzkach, przycisnęłam kopertę z zaproszeniem do piersi i się uśmiechnęłam.

¹ W Irlandii dzieci zaczynają edukację na tym poziomie w wieku 6–8 lat (przyp. tłum.).

² Funtówka – (z ang. pound shop) rodzaj sklepu, w którym większość produktów kosztuje jednego funta (lub ma inną stałą, niską cenę); brytyjski odpowiednik polskich sklepów typu „Wszystko po 5 złotych” (przyp. red.).