Tytuł oryginału

Our Way

Copyright © 2020 by T.L. Swan

All rights reserved

Copyright © for Polish edition

Wydawnictwo NieZwykłe Zagraniczne

Oświęcim 2023

Wszelkie Prawa Zastrzeżone

Redakcja:

Kamila Recław

Korekta:

Joanna Błakita

Karolina Piekarska

Estera Łowczynowska

Redakcja techniczna:

Mateusz Bartel

Projekt okładki:

Paulina Klimek

www.wydawnictwoniezwykle.pl

Numer ISBN: 978-83-8320-718-6

Dedykacja

Niniejszą powieść dedykuję alfabetowi.

Tym dwudziestu sześciu literom, które odmieniły moje życie.

W nich się odnalazłam

i im zawdzięczam spełnienie moich marzeń.

Gdy następnym razem wypowiesz słowo „alfabet”,

pamiętaj o jego mocy.

Ja czynię to każdego dnia.

Wdzięczność

Wyrażenie podziękowania;

gotowość do odpłacenia dobrocią

za otrzymaną życzliwość.

PROLOG

Eliza

– Dzień dobry. Nazywam się Eliza Bennet i dziś zaczynam praktyki – przedstawiam się siedzącej za szybą recepcjonistce.

– Witaj, Elizo. – Uśmiecha się ciepło, wyszukuje moje dane w komputerze i podaje mi identyfikator na smyczy.

Widnieje na nim moje nazwisko: „Eliza Bennet”.

Rozpiera mnie duma. Zagryzam wargi, by ukryć uśmiech.

– Noś go do chwili, aż się zaaklimatyzujesz i wszystkich poznasz – dodaje.

– Dziękuję. – Biorę od niej identyfikator i zakładam na szyję.

– Udaj się na poziom trzeci, do dyżurki pielęgniarek. One się tobą zajmą.

– Jeszcze raz dziękuję.

Z nerwów wali mi serce. Muszę wsiąść do windy, zanim ta uprzejma recepcjonistka będzie zmuszona mnie reanimować. Głęboko wciągam powietrze i staram się opanować. Drzwi się otwierają, wychodzę na korytarz i ruszam w kierunku dyżurki.

Postępuj właściwie i nie sknoć tego, upominam się w myślach.

Widzę rozmawiające ze sobą trzy pielęgniarki. Gdy delikatnie pukam do drzwi, ich uwaga skupia się na mnie.

– Dzień dobry. Jestem Eliza i zaczynam dziś praktyki.

Modlę się w duchu, żeby były miłe. Na szczęście po chwili witają mnie szerokimi uśmiechami.

– Dzień dobry, Elizo. Wejdź – zaprasza mnie ciemnowłosa kobieta.

– Dziękuję.

– Ja jestem Marjorie. A to są Beth i Caroline.

– Miło mi – witam się, kurczowo ściskając torebkę.

– Chodź ze mną. Czy to twój życiorys czytałam? – zastanawia się na głos Marjorie. Podążamy w głąb korytarza. – Przeprowadziłaś się tu spoza miasta?

Podchodzimy do szafek i kobieta otwiera jedną z nich.

– Ta będzie twoja. – Wręcza mi klucz. – I tak niczego tu nigdy nie zamykamy, bo wszystkim można tu śmiało zaufać.

– Dziękuję. – Odbieram go i wkładam do kieszeni. – Jestem z Florydy.

– Co skłoniło cię do przeprowadzki do San Francisco? – Ściąga brwi.

– Nie wiem. Pragnęłam odmiany, a to miasto bardzo mi się podobało. No i tutejszy szpital jest jednym z najlepszych w kraju. – Wzruszam ramionami. Moja decyzja o przeprowadzce na drugi koniec kraju może wydawać się głupia, ale stało się i teraz muszę wykorzystać to jak najlepiej.

– Tędy, kochana – mówi, podążając z powrotem korytarzem. – Znasz kogoś w San Fran?

– Nie.

Próbuję za nią nadążyć.

– A gdzie się zatrzymałaś? – Odwraca się do mnie wyraźnie zdziwiona.

– Mam tu mieszkanie. – Nerwowo wzruszam ramionami, odczuwając potrzebę wyjaśnienia sytuacji. – Moi rodzice przyjechali ze mną, by pomóc mi znaleźć lokum i się urządzić. Spędzili ze mną w mieście dwa tygodnie, ale wczoraj wrócili do domu.

– Uroczo. – Obejmuje mnie ramieniem. – Z pewnością pokochasz San Francisco i ten szpital. Podjęłaś dobrą decyzję.

– Dziękuję.

– A teraz… – wręcza mi parę rękawiczek – pobawimy się w dealerki i rozdamy trochę środków przeciwbólowych.

_________

Cztery godziny później spoglądam na tablicę z daniami dnia w stołówce dla pracowników. Mają ogromny wybór potraw.

– Co polecasz? – słyszę głęboki męski głos, więc zerkam na stojącego obok mnie młodego mężczyznę, który wpatruje się w tablicę, podobnie jak ja urzeczony szeroką ofertą.

– Nie wiem. – Wzruszam ramionami i odpowiadam. – To mój pierwszy dzień.

Nasze spojrzenia się spotykają.

– Naprawdę?

Potakuję.

– Mój też. – Wydaje się zaskoczony.

– Serio? Skąd jesteś? – Uśmiecham się.

– Z Vermont. Chociaż studiowałem w Nowym Jorku.

– Znasz tutaj kogoś?

– Ani żywej duszy.

– Ja też nie.

Wykrzywia usta w uśmiechu i ściska moją dłoń na powitanie.

– Jestem Nathan.

– Eliza. – Przesuwamy się odrobinę w kolejce. – Chyba wezmę indyka z ryżem.

– Ja skuszę się na szynkę i pikle. – Przegląda ofertę.

Oczy niemal wychodzą nam z orbit, gdy mija nas kobieta z kawałem lazanii i sałatką.

– Biorę to. – Wskazuje jej talerz.

– Ja też. – Chichoczę.

– Następny! – woła kobieta z obsługi.

Nathan robi krok do przodu.

– Poproszę dwie lazanie i sałatki.

– Coś do picia? – mamrocze kobieta ze znudzoną miną.

– Nie trzeba, Nathan – szepczę. – Kupię sobie lunch.

– Jutro ty stawiasz. – Mruga do mnie łobuzersko. – Dzięki temu mam na co czekać.

Jego słowa budzą we mnie lekką ekscytację.

– Czego się napijesz? – pyta.

– Poproszę dietetyczną colę.

– To niedobre gówno, Elizo. – Marszczy czoło.

– Doprawdy, tato? – Przewracam oczami.

Udaje mi się go rozbawić.

– Poproszę wodę mineralną i dietetyczną colę. – Podaje swoją kartę i jednocześnie się do mnie nachyla. – Znajdź nam miejsce – szepcze.

– Okej.

Wyruszam na poszukiwanie stolika. To najlepsza stołówka, w jakiej kiedykolwiek byłam. Wielkie lazanie i gorący nowi faceci! Marzenia się jednak spełniają.

Zajmuję nam miejsce przy oknie i stamtąd przyglądam się oczekującemu na lunch Nathanowi. Góruje wzrostem nad innymi. Jest ubrany w jasnoniebieską koszulę z podwiniętymi rękawami i granatowe spodnie, do tego założył ciemny krawat. Ma blond włosy z lekko rudym odcieniem i duże niebieskie oczy. To najprzystojniejszy mężczyzna, jakiego dotąd spotkałam.

I zjemy razem lazanię.

Z nerwów przewraca mi się w żołądku. Chwilę później Nathan przynosi tace z naszym jedzeniem.

– Dziękuję. – Odbieram mój lunch z uśmiechem.

Bierze kęs jedzenia do ust.

– Więc, co tutaj porabiasz? – Kiwa głową z aprobatą, przeżuwając pierwszy kawałek potrawy. – Niezłe.

– To prawda. – Próbuję lazanii. – Jestem pielęgniarką… mam nadzieję, że dostanę się na pediatrię. A ty? – Wskazuję na niego widelcem.

– Medycyna. – Przełyka jedzenie i wyciera usta serwetką.

– Jesteś… lekarzem? – Przyglądam mu się zdziwiona.

– W tej chwili rezydentem. Czemu cię to dziwi? – Uśmiecha się i popija z butelki. Sprawia wrażenie, jakby dokładnie wiedział, co zamierzam powiedzieć.

– Jesteś za przystojny jak na lekarza – drwię. – Przyznaj się. Złota rączka?

– Poddaję się. Hydraulik. – Zaśmiewa się i podnosi ręce.

– Przyjechałeś dla takiej posady aż z Nowego Jorku? – Udaję rozczarowanie.

– Ciężko cię zadowolić, Elizo.

– Po prostu nigdy nie zgadłabym, że jesteś lekarzem. – Z uśmiechem kroję lazanię.

– A za kogo byś mnie wzięła? Ale tak serio.

Wyciąga obie dłonie przed siebie tak, że mogę im się przyjrzeć. Uważnie skanuję jego doskonałą sylwetkę.

Striptizer.

– Rzemieślnik lub podobny fach. Mm… nie wiem. – Spycham kosmate myśli na bok.

– Przykro mi, że cię rozczarowałem. – Rzuca mi figlarne spojrzenie.

– I słusznie. – Drażnię się z nim. – Nie rób tego więcej.

– Jesteś urocza. Lubię cię – ogłasza i z uśmiechem skupia się ponownie na jedzeniu.

– Jestem sympatyczna. – Trzepoczę rzęsami w przesadny sposób.

– Naprawdę nie znasz tu nikogo?

– Nie – wzdycham.

– Ja też nie. Powinniśmy się umówić.

– Dobrze, możemy się razem świetnie bawić. – Zagryzam wargi i staram się zachowywać zwyczajnie. Biorę kolejny kęs. – Ale nie zakochuj się we mnie – rzucam sarkastycznie.

– Nie ma szans – odpowiada i jak gdyby nigdy nic wgryza się w potrawę. – Nie ta bramka.

Co?

Parskam, zaskoczona, i spektakularnie krztuszę się colą.

– Żartujesz? – Kaszlę i uderzam się w pierś. – Jesteś gejem?

– Dlaczego to cię tak szokuje? – Śmieje się głośno.

Facet będący uosobieniem męskości.

– Ponieważ – próbuję się wysłowić – nie włączył mi się gejradar. Wysyłasz zupełnie inne wibracje niż geje, których znam.

Uśmiecha się wyraźnie rozbawiony i obserwuje mnie. Kończy się tym, że ja również się śmieję, a w duchu przeklinam wiecznego pecha do mężczyzn.

– Miałam wobec nas plany, Nathan. – Drażnię się z nim, wymieniając serwetkę na kolanach.

– Lunch? Jutro?

– Właściwie nie tylko to. – Wracam do krojenia makaronu. – Chciałam zaprosić cię dzisiaj na kolację, by uczcić nasz wspólny pierwszy dzień, ale pewnie masz randkę na Grindr  1 i nie dasz rady wpisać mnie w swój grafik.

– Eliza…

– Tak? – Wzdycham całkowicie rozkojarzona. Czeka, aż zwrócę na niego uwagę i uśmiecha się łagodnie.

– Czy w ten zawoalowany sposób chcesz zaprosić mnie na kolację jako przyjaciela?

– Może…

– Z przyjemnością przyjmuję zaproszenie.

1

Dziesięć lat później

Eliza

Drzwi windy otwierają się i wkraczam do ogromnego foyer znajdującego się na najwyższym piętrze budynku, w którym pracuje Nathan.

– Dzień dobry – witam się z dwiema recepcjonistkami.

– Hej – odpowiada Maria.

– Cześć, Elizo. Musisz mieć szósty zmysł. Właśnie o tobie myślałam – mówi jasnowłosa kobieta i taksuje mnie wzrokiem. – Wyglądasz uroczo.

Przyglądam się sobie i strzepuję niewidzialny pyłek z ubrania. Włożyłam dziś dopasowaną, czarną ołówkową spódnicę, jedwabną kremową bluzkę, szpilki i gładkie czarne rajstopy. Długie, ciemne włosy spięłam w kucyk.

– Dzięki. Dziś po południu mam rozmowę o pracę u chirurga plastycznego, doktora Morgana. Chcę przekonać Nathana, by się ze mną wybrał.

– Myślałam, że jesteś szczęśliwa, pracując jako pielęgniarka w szpitalu. – Marszczy czoło.

– Jestem i zawsze będę do tego wracać na jakimś etapie życia, ale teraz potrzebuję odmiany. Poza tym nie zmieniam branży. Nadal będę zajmować się medycyną, tyle że w eleganckim biurze zamiast w szpitalu.

– W cywilu. – Maria uśmiecha się, oceniając mój wygląd. – Cóż, wyglądasz fantastycznie i może uda ci się załatwić mi zniżkę na lifting.

– Najpierw muszę dostać tę posadę. – Chichoczę.

– Znajdziesz chwilę, by szybko przejrzeć ze mną grafik Nathana?

– Oczywiście.

Wchodzę za biurko i spoglądam w kalendarz na komputerze. Przeglądamy dzień po dniu.

– W środę wieczorem macie bal charytatywny. Mam wam zarezerwować transport na drogę powrotną?

– A gdzie się odbędzie?

– W muzeum sztuki.

– To zarezerwuj samochód.

– Okej. – Odhacza pierwszy punkt na liście. – Za dwa tygodnie ojciec Nathana kończy sześćdziesiąt lat. Zabukowałam wam lot i transport. Wyjeżdżacie w piątkowy wieczór, a wracacie w niedzielę o dwudziestej pierwszej.

– Jasne – wzdycham.

Uśmiecha się i mruga porozumiewawczo, jakby czytała w moich myślach.

Rodzice Nathana mieszkają w Vermont, więc wyjazd do nich to wielka wyprawa.

– Wiedziałam, że ta chwila nadejdzie. Nie zdawałam sobie tylko sprawy, że tak szybko. Okej, świetnie. – Uśmiecham się sztucznie.

– Nie kupiłam dla jego ojca prezentu, bo wiem, że sama lubisz zadbać o takie osobiste szczegóły. Jednak gdybyś zmieniła zdanie, daj znać, to jutro coś dla niego wybiorę – kontynuuje.

– Sama coś wymyślę, ale dzięki za propozycję. – Z uśmiechem poklepuję ją po ramieniu. – Co ja bym bez ciebie zrobiła?

Maria uśmiecha się i odznacza drugą pozycję na swojej liście.

– Bądźmy szczere. I tak musisz wszystko zatwierdzić, więc tak naprawdę pracuję dla ciebie. Jestem twoją asystentką, a nie Nathana.

– To prawda – mówię ze śmiechem.

– Za półtora miesiąca, dwudziestego siódmego, w poniedziałek Nathan ma poranne spotkanie w Nowym Jorku. Zarezerwować mu niedzielny lot czy wolicie polecieć oboje w piątek? Nie operuje aż do środy następnego tygodnia, więc możecie mieć weekend tylko dla siebie. – Wraca do swojej listy.

– Hm – zastanawiam się. – Muszę załatwić sobie wolne w poniedziałek. Nie jestem pewna, czy to się uda, jeśli dostanę nową pracę.

– Wiesz, że nie poleci na cały weekend bez ciebie.

– W porządku. Postaram się to załatwić. Jednak, jeśli się to okaże niemożliwe, nie będzie miał wyjścia.

– Zatem zarezerwuję wam na trzy dni ten hotel co zwykle. – Maria odznacza kolejną pozycję.

– Dobrze. Wstrzymaj się tylko z biletami na lot. Dam ci znać, czy będę mogła mu towarzyszyć.

Na biurku drugiej recepcjonistki odzywa się interkom.

– Haley? – W głośniku słychać zdecydowany głos Nathana.

– Słucham, panie doktorze? – odpowiada nieśmiało Haley.

– Gdzie jest raport od Dominique’a? Prosiłem cię, abyś przesłała mi go mailem w poniedziałek. Szukam i nigdzie nie mogę znaleźć.

Haley kuli się ze strachu, nim wciska guzik.

– Przepraszam. Jeszcze tego nie zrobiłam. Już wysyłam – przyznaje się doktorowi.

Nathan ciężko wzdycha, obie z Marią aż się krzywimy, wiedząc, co nastąpi za chwilę.

– Haley… – warczy.

– Tak, proszę pana?

– Nie mogę wykonywać pracy, jeśli ty nie wypełniasz swoich obowiązków. Gdy cię o coś proszę, masz to zrobić natychmiast. Rozumiesz?

– Tak, doktorze.

– Wysłałaś w końcu ten raport?

– Właśnie to robię.

Gdy się rozłącza, zapada cisza.

– Czarujący, nieprawdaż? – Maria uśmiecha się i wraca do swojej listy.

Śmieję się i przewracam oczami.

Bez wątpienia Nathan Mercer jest najbardziej niecierpliwym człowiekiem na tej planecie. Jednak to całkowicie zrozumiałe. Od każdego oczekuje doskonałości, ponieważ sam stanowi jej perfekcyjny przykład.

Jest chirurgiem naczyniowym… ale nie takim zwykłym. To człowiek, który opracował i opatentował prototyp nowego rodzaju bionicznego serca: Viso 220. Pięć lat temu miał pacjentkę, której przypadek był bardzo dziwny i trudny, a Nathan znalazł sposób, jak jej pomóc. Po intensywnych rozważaniach poświęcił oszczędności, by zbudować dla niej serce.

Jej ocaliło to życie, a z niego uczyniło gwiazdę medycyny.

Obecnie jest właścicielem fabryki bionicznych serc w Niemczech. Sprzedają się na całym świecie. Wielu próbowało go zniechęcić do inwestowania setek tysięcy dolarów w budowę prototypu. Wszyscy myśleli, że oszalał, wykładając własne pieniądze na rozwijanie produktu bez gwarancji powodzenia. Lecz Nathan miał jasną wizję tego, co może osiągnąć, i odniósł sukces. Ocalił tysiące istnień, a przy okazji stał się bardzo bogatym człowiekiem.

Jest przystojny, silny, milczący, poważny… Jakbym wygrała los na loterii, zdobywając takiego przyjaciela.

– Maria! – jego głos grzmi w interkomie.

– Tak, doktorze?

– Gdy tylko zjawi się Eliza, natychmiast przyślij ją do mnie.

Spojrzenie Marii kieruje się na mnie.

– Dobrze, doktorze.

Obie recepcjonistki chichoczą.

– Skończyłyśmy? – pytam Marii.

– Jest twój.

– Dzięki… tak myślę.

Ruszam korytarzem w kierunku biura Nathana. Zastaję go bujającego się na krześle i oglądającego prześwietlenia.

– Cześć. – Rzucam torbę na kanapę.

– Oto i ona. – Obdarza mnie szerokim uśmiechem.

– Czy zawsze musisz zachowywać się wobec swoich recepcjonistek jak zrzęda? Słuchanie twoich komentarzy jest żenujące.

– To nie słuchaj. – Taksuje mnie wzrokiem i unosi brew.

– No co? – pytam.

– Nie sądzisz, że wyglądasz trochę zbyt seksownie jak na rozmowę kwalifikacyjną? Zamierzasz dostać tę pracę czy próbujesz się z kimś przespać?

– Uznam to za komplement. – Przewracam oczami.

Wstaje i zbliża się do mnie. Łapie mnie za ramiona, okręca wokół osi i ocenia od stóp do głów.

– Podobam ci się? – Uśmiecham się i delikatnie kręcę biodrami, czekając na kolejne pouczenie.

Ciężko wzdycha i zapina mi górny guzik bluzki.

– Nie jestem przekonany co do tej posady – mamrocze, przechodząc do kolejnego guzika. – Dlaczego miałabyś pracować dla doktora Morgana, skoro masz możliwość zarządzania moim biurem?

I znowu się zaczyna.

– Mogłabyś kierować oddziałem w Berlinie. Załatwiłbym ci ładny gabinet w San Fran.

– Nathan – wzdycham. – Przestań już. Nie będę pracowała dla najlepszego przyjaciela. Już o tym rozmawialiśmy. To byłaby niezręczna sytuacja.

– Dziwne, że tego nie chcesz. – Siada za biurkiem i wyszarpuje z pudełka kolejne prześwietlenie. – Wiesz, ile osób natychmiast skorzystałoby z takiej okazji?

– Gdybym była twoją pracownicą, codziennie byśmy się kłócili. – Kładę ręce na biodrach.

– Dlaczego? – Przygląda mi się z niedowierzaniem.

– Bo jesteś zrzędą, a ja bym tego nie tolerowała. – Rozpinam guzik bluzki.

– Albo zapniesz ten guzik, albo nigdzie cię nie zabiorę. – Przygląda mi się.

Chichoczę i postępuję zgodnie z jego rozkazem. Rozepnę go w windzie w drodze na rozmowę. Nie ma sensu kłócić się o to z Nathanem.

– Jesteś gotowy? – pytam.

– Tak. – Zamyka komputer. – Co mam robić, gdy będziesz na rozmowie?

– Wypij drinka w barze albo wygugluj nowe miejsce i potem zabierz mnie tam na obiad.

Przewraca oczami i zbliża się do mnie.

– Nie jestem twoim asystentem, Elizo.

Uśmiecham się do mojego przystojnego przyjaciela. Włosy opadają mu na czoło, a duże niebieskie oczy wpatrują się we mnie. Jest zbyt przystojny na takiego mądralę. Powinien pojawiać się regularnie na okładkach wszystkich kolorowych magazynów. Poprawiam mu krawat i się uśmiecham, ponieważ wiem, że jestem jedyną osobą, której pozwala sobą rządzić. Cały świat uważa, że Nathan to kawał drania. Ja traktuję go jak dużego kociaka.

– Otóż jesteś. – Staję na palcach i całuję go w policzek. – I dobrze o tym wiesz. Uśmiecha się i bierze mnie pod rękę.

– Chodźmy.

Godzinę później znajdujemy się po drugiej stronie miasta i spoglądamy na wysoki przeszklony budynek.

– Jesteśmy na miejscu.

Nathan ocenia wzrokiem biurowiec.

– Wyglądam dobrze? – Prostuję i wygładzam spódnicę.

– Tak. – Zaciska usta.

– Zamierzasz życzyć mi powodzenia?

– Powodzenia.

– Mówisz szczerze? – Uśmiecham się.

– Nie – mamrocze oschle.

– Gdzie będziesz czekał? – Chichoczę i cmokam go w policzek.

– Znajdziesz mnie w barze za rogiem.

– Dobrze. – Stoję w miejscu i dostrzegam, że trzęsą mi się ręce. – Ale się denerwuję.

– Niepotrzebnie. – Zamyka mnie w uścisku i całuje w policzek. – Jeśli nie zdobędziesz tej pracy, to znaczy, że wszechświat skazuje cię na pracę dla mnie.

– Okej, zbieram się.

– Postaraj się nie przewrócić, wchodząc do gabinetu. To nie sprawia dobrego pierwszego wrażenia. – Uśmiecha się, wkłada ręce do kieszeni i mnie obserwuje.

– Czemu to powiedziałeś? Teraz z pewnością się potknę. Zapeszyłeś. – Robię zbolałą minę.

– Na razie, Elizo. – Zaśmiewa się.

– Pa. – Wzruszam ramionami.

Wchodzę do eleganckiego budynku. Foyer wyłożono czarnym marmurem i solidnym drewnem.

Kieruję się do windy i czytam złoty napis:

dr MORGAN, piętro 7

Wciągam głęboko powietrze.

Jadę windą na siódme piętro. Gdy docieram na miejsce, podążam za znakami do biura doktora Morgana. Na ciężkich przeszklonych drzwiach widnieje jego nazwisko. Luksusowe ciemne dywany pokrywają podłogę. To miejsce… rety! Wyglądem przypomina bardziej fantazyjny bar niż gabinet.

Chirurg plastyczny… oczywiście. Chodzi o estetykę i stworzenie iluzji doskonałości.

Niezła zagrywka.

Podchodzę do biurka.

– Dzień dobry, nazywam się Eliza Bennet. Jestem umówiona na rozmowę o pracę.

– Witaj – reagują uśmiechnięte dziewczęta.

– Zaprowadzę cię. Tędy proszę – oferuje wysoka blondynka.

Ruszam za nią korytarzem do eleganckiego pomieszczenia. Na środku znajduje się okrągły stolik, a na ścianie wisi telewizor.

– Rozgość się. Doktor zjawi się za chwilę. – Nalewa mi szklankę wody. – Podać ci coś jeszcze?

– Nie, dziękuję.

Zostawia mnie samą w pomieszczeniu. Składam ręce na kolanach. Nienawidzę cholernych rozmów o pracę, na dodatek nie byłam na żadnej od dziesięciu lat. Czuję, że za chwilę serce wyskoczy mi z piersi.

Po chwili otwierają się drzwi i wchodzi młody mężczyzna.

– Dzień dobry – wita się i wyciąga do mnie rękę.

Wstaję i ściskam mu dłoń. Jest młody… i bardzo przystojny. Ma ciemne falowane włosy i brązowe oczy. Nie tego się spodziewałam.

– Henry Morgan.

– Eliza Bennet – odpowiadam z uśmiechem.

– Usiądź, proszę. – Jego oczy błyszczą, gdy przegląda teczkę z moim życiorysem. – Twoje CV jest imponujące.

– Dziękuję.

Zamyka teczkę i patrzy mi w oczy.

– Dlaczego ubiegasz się o tę posadę?

– Cóż, pragnę odmiany od szpitala.

– Rozumiem. A dlaczego wybrałaś pracę u mnie?

– Szczerze mówiąc, nie obchodzi mnie, dla kogo pracuję. Zainteresowała mnie posada, którą pan oferuje – rzucam.

Odpowiada mi szerokim uśmiechem i wiem, że spodobała mu się moja odpowiedź.

– To posada kierownika chirurgii. Widzę, że miałaś doświadczenie w zarządzaniu, zanim zaczęłaś pracować na intensywnej terapii, oddziale pooperacyjnym i pediatrii.

– Tak.

– Cudownie. – Znów się we mnie wpatruje. Wyczuwam między nami napięcie.

Czyżbym mu się podobała?

– Pozwól, że opowiem ci o mojej ofercie. Byłabyś moją prawą ręką. Twoim zadaniem będzie zarządzanie zespołem siedmiorga ludzi i doglądanie moich pacjentów na oddziale pooperacyjnym. Musiałabyś być pod telefonem dwadzieścia cztery godziny na dobę w dni, gdy jestem na sali operacyjnej, na wypadek gdyby pacjent cierpiał i potrzebował rady lub uśmierzenia bólu. Operuję we wtorki i czwartki.

Słucham w skupieniu.

– Czasem będziesz musiała podróżować ze mną na konferencje, zarówno międzystanowe, jak i zagraniczne.

Czuję się podekscytowana. To oferta marzeń.

– Odpowiada ci to?

– Oczywiście.

– Chciałbym, abyś zaczęła możliwie jak najszybciej. Moja poprzednia kierownik rozchorowała się i nie może obecnie wrócić do pracy.

– Myślę, że mogłabym zacząć w następnym tygodniu – oferuję. – Przysługuje mi płatny urlop i być może pozwolą mi odejść wcześniej.

Prostuje się i krzyżuje nogi.

– Twój życiorys jest naprawdę imponujący.

– Dziękuję. – Uśmiecham się.

– Jest jednak pewien mały problem.

– Jaki?

– Nie jestem pewien, czy dałbym radę z tobą pracować.

– Czemu nie? – Moją twarz wykrzywia grymas.

– Istnieje ryzyko… Muszę przyznać, że mnie pociągasz.

– Nie wiem, co na to odpowiedzieć.

– Nigdy nie pracowałem z nikim, kto mi się podobał, a ty?

– Hm.

Facet nie owija w bawełnę.

– Jestem profesjonalistką, a poza tym jestem w związku – kłamię. – Więc nie będzie z tym problemu.

Uśmiecha się do siebie, jakby ta myśl przypadła mu do gustu.

– To wiele ułatwia. Ja również jestem profesjonalistą.

Zaciskam dłonie.

Przez dłuższą chwilę bacznie mi się przypatruje. Mam wrażenie, że ocenia sytuację.

– Dziś po południu czeka mnie jeszcze jedna rozmowa. Wieczorem dam ci znać mailowo, czy dostałaś tę pracę.

– Okej. – Uśmiecham się.

Wstaje i ściska moją dłoń.

– Do widzenia, doktorze Morgan.

– Mów mi Henry.

– Dobrze, Henry. Będę czekać na e-mail od ciebie. Udanego weekendu. – Zmuszam się do uśmiechu. Ta rozmowa była wyjątkowo dziwna.

– Tobie również.

Wychodzę z pokoju. Nie jestem nawet pewna, o jaką posadę się właściwie ubiegałam.

Kto do cholery mówi kandydatce do pracy, że jest pociągająca? Co tu się właśnie wydarzyło?

Mijam recepcjonistki i uśmiecham się do nich. Czy im też mówi, że mu się podobają?

– Do widzenia.

– Do widzenia! – wołają.

Wsiadam do windy i potrząsam głową. Może był po prostu uczciwy. Zboczeniec nie przyznałby się do czegoś takiego podczas rozmowy, tylko potem starałby się wykorzystać okazję.

Wzruszam ramionami. Świat jest pełen dziwaków. Wychodzę z budynku i zmierzam do baru, by odnaleźć Nathana.

Zaszył się przy stoliku na tyłach i przegląda coś w telefonie, ze szklanką szkockiej w ręku.

– Hej. – Dosiadam się.

– I jak poszło? – Odkłada urządzenie.

Wzruszam ramionami.

– Nie wiem, ale myślę, że dobrze. Dowiem się wieczorem. Ta praca świetnie się zapowiada. – Nie będę rozwijać tego, co powiedział mi doktor Morgan, ponieważ Nathan wpadłby do jego biura niczym szaleniec. Jest odrobinę nadopiekuńczy.

– Czego się napijesz? – pyta.

– Poproszę kieliszek czerwonego wina. – Przeglądam menu.

– Dobrze. – Wstaje i idzie do baru. Wyjmuję telefon i piszę do moich najlepszych przyjaciółek. Tym dwóm dziewczynom mogę powiedzieć wszystko.

Właśnie wróciłam z rozmowy

Praca zapowiada się rewelacyjnie

Doktor był miły, ale powiedział mi, że go pociągam

Uśmiecham się do siebie i wysyłam wiadomość. Nigdy nie sądziłam, że przytrafi mi się taka historia.

Natychmiast otrzymuję odpowiedź od Brooke.

Co do cholery?

Chichoczę, gdy nadchodzi wiadomość od Jo.

Mówisz serio?

Seryjny zboczeniec?

Odpisuję im rozbawiona.

Na sto procent. Zadzwonię później

Nathan wraca do stolika z moim winem. Chowam telefon do torebki.

– Dziękuję. – Obdarzam go uśmiechem. – Co porabiałeś?

Opada na miejsce.

– Myślę, że w końcu znalazłem mieszkanie. Obejrzę je jutro.

– Nie potrzebujesz kolejnego. – Przewracam oczami nad kieliszkiem.

– Twoje lokum jest dla nas za małe.

– Przecież masz na drugim końcu miasta własne ogromne mieszkanie. Jeśli moje nie jest dla ciebie wystarczająco duże, zawsze możesz wrócić do siebie.

– Przestań. – Delikatnie potrząsa głową. – Lubię przebywać u ciebie i otaczać się twoimi przedmiotami.

– Ale mnie jest dobrze w niedużym mieszkaniu.

– W czym widzisz problem? Wysokość czynszu się nie zmieni. Nic nie ulegnie zmianie, z wyjątkiem tego, że zamieszkasz w bardziej przestronnym miejscu.

– Tak, ale to oznacza, że dołożysz do tego finansowo. Poza tym, nie będziemy wiecznie mieszkać razem. Co się stanie, gdy kogoś poznamy? Co wtedy?

– Ty zostaniesz w tym mieszkaniu, a ja wrócę do swojego.

– Nie potrzebuję większego mieszkania.

– A ja tak. Muszę mieć biuro i miejsce na ubrania. Chcę wstawić bieżnię, żeby pobiegać, jeśli pochłonie mnie praca do późna. Twoje mieszkanie ma jedną sypialnię, która w dodatku jest za mała.

– Wszystkie te rzeczy masz w swoim apartamencie – szydzę z niego. Tyle razy odbywaliśmy tę rozmowę. – Jeśli są ci potrzebne, to przebywaj u siebie.

– Przestań mnie wkurzać, Elizo – ripostuje. – Moja decyzja nie podlega dyskusji. Znajdę mieszkanie, a ty je pokochasz.

Uśmiecham się zza kieliszka. Kontrolujący kutas. Prawdę mówiąc, chciałabym mieć większe mieszkanie, ale nie podoba mi się myśl, że opłacałby je za mnie.

Nagle sobie o czymś przypomina, sięga do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyciąga kopertę.

– Mam coś dla ciebie.

– Co to?

– Otwórz.

– Uwielbiam niespodzianki.

– Naprawdę? – rzuca oschle. – Nigdy bym nie zgadł.

Biorę od niego kopertę i zaglądam do środka. Otwieram szeroko oczy ze zdumienia. Dwa bilety do…

– Hiszpania? – wzdycham. – Serio?

– Wszystkiego najlepszego, dziecino.

Moje usta otwierają się w zdziwieniu. Przebiegam wzrokiem po potwierdzeniu rezerwacji.

– Naprawdę lecimy do Hiszpanii?

– Tak, na dwa tygodnie. – Posyła mi seksowny uśmiech. – W następnym miesiącu. Wiem, że twoje urodziny są dopiero za kilka miesięcy, lecz tylko w tym terminie mogę wziąć urlop.

– Nathan. – Uśmiecham się i jeszcze raz lustruję dokument. – Do Hiszpanii? O Boże, Majorka. W zeszłym roku zabrałeś mnie do Włoch. A teraz Majorka? Rozpieszczasz mnie.

Przyciskam kartkę do piersi.

– Pojedziemy pod warunkiem, że zgodzisz się na przeprowadzkę do większego mieszkania. – W jego oczach dostrzegam figlarność. Oczekuje, że wybuchnę.

– Upadłeś aż tak nisko, że musisz przekupywać mnie wycieczką, aby dopiąć swego?

– Niewątpliwie. – Bierze łyk szkockiej.

– Zgoda. Bierz to cholerne mieszkanie. – Wiercę się na siedzeniu z podekscytowania. – Lecimy na Majorkę. A co, jeśli dostanę pracę?

– Powiesz im, zanim zaczniesz, że masz już zaplanowane wakacje, które nie podlegają zwrotowi.

– Najpierw muszę ją dostać. – Z szerokim uśmiechem biorę go za rękę.

– Na pewno cię zechcą. – Ściska moją dłoń.

Pół godziny później przeciskamy się alejką w ulubionej księgarni Nathana.

– Powinna być gdzieś tutaj… – Przeszukuje półki.

– Jesteś pewien, że jest już w sprzedaży?

– Tak. Wyszła trzy dni temu.

Uśmiecham się, widząc, jak przeczesuje regały. Nathan jest zapalonym czytelnikiem, a na rynku pojawiła się nowa książka jego ulubionego autora. Boże dopomóż, jeśli nie mają jej jeszcze na stanie.

– Zapytaj sprzedawcę – sugeruję.

– Gdyby wykonywali swoją pracę właściwie, to stałaby tutaj, z resztą jego powieści. – Marszczy czoło.

– Po prostu zapytaj. Nie zamierzam spędzić w księgarni całego wieczoru, aż w końcu uda ci się znaleźć tę powieść.

Rozgląda się w poszukiwaniu obsługi.

– Przepraszam! – woła.

Sprzedawczyni odwraca się i na widok Nathana w jej oczach pojawia się blask.

– Dzień dobry. – Szybko do niego podchodzi. – W czym mogę pomóc?

– Szukam nowej książki Garaldiego Into The Woods. Macie ją? – Obdarza ją czarującym uśmiechem.

– Jestem pewna, że znajdę dla pana egzemplarz – mówi pełnym słodyczy głosem.

Staram się nie przewracać oczami. Szczerze, to czasem czuję się zażenowana, widząc jak kobiety się przed nim płaszczą.

– Potrzebuję dwóch egzemplarzy – mówi.

– Jedną kupuje pan na prezent? – pyta, by podtrzymać konwersację.

– Nie. – Bezlitośnie ucina rozmowę, odwraca się w stronę półki i dalej przegląda książki.

Zagryzam wargi, by ukryć uśmieszek. Nathan nie angażuje się w kurtuazyjne pogawędki. Gdy osiągnie swój cel, szybko traci zainteresowanie rozmówcą.

– Pójdę sprawdzić na zapleczu – odpowiada zdenerwowana kobieta.

– Dziękuję – rzuca w roztargnieniu, zajęty przeglądaniem regałów.

– Wiesz, że kupowanie dwóch sztuk jest dość bezsensowne – szepczę i opieram się o półkę.

– Potrzebuję jednej u ciebie, a drugiej u siebie.

– Prawie nigdy nie nocujesz u siebie – mówię skonsternowana.

– Tak… ale pewnego dnia będę miał dosyć okupowania twojego łóżka i wysłuchiwania chrapania. Wtedy wrócę do mojego spokojnego i normalnego mieszkania.

– Obiecanki cacanki – rzucam beznamiętnie, wędrując po alejce.

Dwa lata temu zerwałam z chłopakiem. Nathan się o mnie martwił i postanowił zostać ze mną na jakiś czas. Jedna noc zamieniła się w dwie, te w pięć, i tak trwa to już dwa lata. Ale nadal kupuje po dwie sztuki każdej powieści, którą czyta. Jakby w każdej chwili miał wrócić do swojego mieszkania.

– Proszę bardzo. – Nadchodzi uśmiechnięta sprzedawczyni. W ręce trzyma dwa egzemplarze powieści. – Właśnie przyszły i jeszcze ich nawet nie rozpakowano.

– Dziękuję, bardzo to doceniam. – Nathan się uśmiecha i je od niej odbiera.

Maszeruje do kasy niczym kot, który właśnie upolował tłustą mysz. Całe szczęście, że były na stanie. W przeciwnym przypadku zmusiłby mnie jutro do poszukiwania ich w całym mieście.

Płaci kasjerowi, wychodzimy i wędrujemy ulicą. Nathan trzyma mnie za rękę.

– Potrafię przejść przez ulicę sama. Wiesz, że nie musisz prowadzić mnie za rączkę. Nie mam pięciu lat.

– To nie podlega dyskusji – mamrocze, obserwując nadciągający sznur samochodów. W końcu dostrzega lukę i ciągnie mnie przez jezdnię.

– A jak ci się wydaje, co robię, gdy cię przy mnie nie ma? – wołam, dysząc, bo ciężko za nim nadążyć.

– Boję się nawet o tym myśleć.

Gdy docieramy na drugą stronę ulicy, puszcza mnie, a ja biorę go pod rękę. Prawdę mówiąc, lubię sposób, w jaki Nathan mnie pilnuje. Zachowuje się tak od naszej pierwszej randki.

– Kiedy wyjeżdżamy? – dopytuję.

– Za cztery tygodnie, licząc od jutra.

– Maria nie wspominała o tym.

– Bo to niespodzianka. – Patrzy zdziwiony.

– Dobrze. – Nie drążę tematu i zacieram ręce. – Będą mi potrzebne nowe ubrania na wakacje. Kupię sobie jeden z tych kapeluszy, które mi się tak zawsze podobały. Wiesz, taki który pasuje do bikini.

– Okej. – Uśmiecha się, wyraźnie zachwycony moim podekscytowaniem.

– A ty będziesz potrzebował nowych kąpielówek.

– Stare są w porządku – odpowiada z uśmieszkiem.

– Nathan… – mówię i całuję go w ramię. – Dziękuję ci. Naprawdę potrzebuję wakacji. Jesteś dla mnie za dobry.

– Wszystko, co najlepsze, dla mojej dziewczynki. To na twoje urodziny, maleńka. – Kładzie głowę na moim ramieniu.

___________

Jest wpół do jedenastej wieczorem. Po powrocie z kolacji obejrzałam film na Netfliksie, zadzwoniłam do mojej siostry April i wyguglowałam wszystko na temat Majorki. Teraz jestem gotowa do spania. Myję zęby i zaplatam w warkocz moje długie, ciemne włosy. Wchodzę do sypialni i widzę, że Nathan leży w łóżku i czyta książkę. W pokoju panuje mrok, a jedyne światło pochodzi z lampki nocnej.

– Jak książka? – pytam.

– Bardzo dobra. – Przewraca kartkę w roztargnieniu.

Odsuwam kołdrę i uśmiecham się do niego.

– Nie mogę uwierzyć, że dostałam tę pracę. – Wiadomość dotarła do mnie kilka godzin temu i nadal ją przetwarzam.

– Mówiłem, że tak będzie.

– To takie ekscytujące. Zdobędę nowe doświadczenie. Poza tym zgodzili się na mój urlop. Wszystko się ułożyło.

– No pewnie – odpowiada bez zastanowienia.

Kładę się do łóżka.

– Możemy jutro wybrać się na zakupy strojów plażowych? – Mogę poprosić o wszystko, gdy czyta, ponieważ chętnie na to przystanie, bylebym dała mu spokój.

– Jeśli chcesz. – Przewraca następną stronę.

Odwracam się do niego plecami.

– Wstańmy rano, wybierzmy się na śniadanie i całodniowe zakupy.

– Mhm – mamrocze rozkojarzony. Łapie mnie za biodro i przyciąga moje ciało tak, że wtulam się w niego. W ten sposób najszybciej zasypiam.

– Podziękowałam ci?

– Setki razy. A teraz idź spać. – By mnie uciszyć, rytmicznie stuka palcem w moje biodro.

– Będziesz czytał przez całą noc? – Uśmiecham się.

– Prawdopodobnie tak.

– Dobranoc, Nathe.

– Dobrej nocy, dziecinko. – Uderza palcem w moje plecy.

Nathan

– Następny będzie ten nowy sklep w centrum handlowym – mówi Eliza, ciągnąc mnie ulicą.

Dlaczego, do cholery, zgodziłem się na całodniowe zakupy? O czym ja wtedy myślałem?

– Okej – wzdycham. – Potrzebuję kawy.

– Wypiłeś już dwie.

– Potrzebuję więcej. – Rzucam jej smętne spojrzenie.

Nie robi to na niej najmniejszego wrażenia. Przewraca oczami i ciągnie mnie do sklepu z bielizną.

– Usiądź tutaj. – Wskazuje mi stojący obok przymierzalni duży welurowy fotel.

Całe szczęście… mogę odpocząć.

Zapadam się w siedzeniu i czekam, obserwując rozglądającą się po sklepie Elizę. Wyjmuję telefon i przeglądam go z nudów. A jej w końcu udaje się wybrać kilka rzeczy i zmierza do przymierzalni.

– To zajmie tylko chwilę.

Ciężko wzdycham. Jestem w ostatnim miejscu, w jakim chciałbym spędzać sobotę.

Wpycham telefon do kieszeni i zakładam ręce za głowę.

– Ten strój mi się podoba – mówi kilka minut później.

– Pokaż się.

Odsuwa zasłonę. Wpatruję się w nią przez chwilę i marszczę czoło. Ma na sobie złote, skąpe bikini. Jej biodra są ostro zarysowane, a piękna miodowa skóra pasuje do odcienia stroju. Ma pełne i ponętne piersi.

– I co sądzisz? – pyta, podtrzymując swoje długie, ciemne włosy spięte w kucyk na czubku głowy.

Marszczę brwi i nie mogę oderwać od niej wzroku. Czuję, jak krew krąży mi szybciej w żyłach i wali mi serce.

– Hm… – milczę, zastanawiając się jak dobrać właściwie słowa. Wygląda dużo lepiej niż dobrze. Kurwa!

– Chyba zdecyduję się na to. – Łapie dół bikini i kręci biodrami.

Czuję, że mój kutas twardnieje.

Przesuwa ręce w górę i dotyka piersi, a mój fiut zaciska się z podziwu.

Jezu drogi.

Nigdy wcześniej nie reagowałem w ten sposób na Elizę, a widywałem ją w różnych sytuacjach.

Oblewa mnie zimny pot. Pokój zaczyna wirować, gdy wstaję w pośpiechu.

– Spotkamy się na zewnątrz – rzucam.

¹ Grindr – mobilny portal randkowy dla osób homoseksualnych