Kopiowanie, rozpowszechnianie, przedruk i publikacja w jakiejkolwiek formie (również elektronicznej) do celów komercyjnych i prywatnych, bez zgody autora i wydawcy zabronione.

Copyright © 2026 by ROSTER Robert Stępowski – WydawnictwoAutorskie.pl

Opracowanie graficzne: AZKO Zbigniew Kowalczyk

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

ISBN: 978-83-976740-9-7

Wydawca:

Wydawnictwo ROSTER

ul. Kazimierza Wielkiego 32/1

96-200 Rawa Mazowiecka

NIP: 835-149-55-63

Tel: 503021483

kontakt@wydawnictwoautorskie.pl

www.WydawnictwoAutorskie.pl

Od Autorki

Mam nadzieję, że kilka osób odnajdzie podobne emocje, które przewijają się w mojej twórczości. Tłumione przez lata znalazły nagle ujście i nie pozwoliły mi milczeć.

Obserwacje ludzi i świata zdefiniowały również mój ich osąd, którym chcę się podzielić z innymi.

Zachęcam do przeczytania i stwierdzenia, czy mam rację.

Powiem tylko Tobie

Człowiek, który nie przeszedł
piekła swych namiętności,
nigdy ich też nie przezwycięży.

Carl Jung

TONĘ

Tonę w przyjemności bycia blisko Ciebie.

Zastanawiam się co jest prawdą.

Czy moja ciepła codzienność, czy ten wrzątek pod moją skórą.

Wchodzę po schodach, miejsce pełne wspomnień,

Ale czy można utonąć na pierwszym piętrze?

SŁOWA

Rzeczywiście, kładę się na tapczanie

I słowa same przychodzą do mnie.

Wyzwoliłeś je. To nie cierpienie.

To błysk moich oczu.

Nie mogę przestać.

UPUST

Nie mogę się zatrzymać. Przelało się.

Emocje i myśli kolekcjonowane latami.

Czy moje miejsce w kosmosie jest obok Ciebie?

Trzymasz mnie za rękę

Czy ciągniesz za rękaw?

TY

Tramwaje dzwonią.

Muzyka codzienności.

A ja lecę ponad chmurami.

Otwieram się, a tu przeciąg.

Nie zdążyłam zamknąć drzwi.

Uściśnij mnie!

Ach, te słodkie demony.

Chce leżeć naga przy Tobie.

Ale to już było.

Nagle znalazłam się pośrodku poezji,

Którą zawsze mijałam obojętnie.

Czy się czuję lepiej?

Nie, to rzeka.

Nie ma mostu. Nie boję się.

Tęsknię. To mnie wypełnia.

A tu trzeba zrobić obiad.

Uśmiechnij się! Życie jest zwyczajne.

Rozterki są w szafie.

Jak znalazłam Cię po drodze?

Jesteś? A może właśnie przeźroczysty?

Nie powinnam Cię widzieć. Ale jesteś.

Widzę więcej, bo młodość minęła?

Czuję więcej, choć mięśnie już nie te?

Nie wiem i niewiele rozumiem.

Chyba kochałam Cię już w kołysce.

Ale co znaczy miłość?

Co znaczą wszystkie te miłości?

To jak te kwiaty, które najpierw są piękne i kolorowe,

a bez wody stają się szare i nieżywe.

Jesteś moją studnią.

Zniesiesz mnie?

Zniesiesz mnie aż do śmierci?

A po?

Mam dużą szufladę.

Autor nie ma nic na myśli.

Nie zakłada, że będzie lekturą szkolną.

Nie chcę ani rady, ani krytyki.

Chcę krzyczeć.