Wszystkie prawa zastrzeżone. Zarówno cała książka, jak i jej części nie mogą być przedrukowywane ani w żaden inny sposób reprodukowane lub odczytywane w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Wydawnictwa Szara Godzina s.c.

Projekt okładki i stron tytułowych

Anna Damasiewicz

Redakcja

Grzegorz Krzymianowski

Zdjęcia na okładce

© Antonis Liokouras | Depositphotos.com

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Bożena Sigismund

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób i zdarzeń jest zupełnie przypadkowe

Wydanie I, Katowice 2015

Wydawnictwo Szara Godzina s.c.

biuro@szaragodzina.pl

www.szaragodzina.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

ul. Kabaretowa 21, 01-942 Warszawa

tel. 22 663 98 13, fax 22 663 98 12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Szara Godzina s.c., 2015

tekst © by Paweł Jaszczuk

ISBN 978-83-64312-73-1 

Mili, mojej wiernej czytelniczce

Prolog

Mężczyzna rozwiązał krawat, ściągnął go jedną ręką i rzucił niedbale na krzesło, wsłuchując się w szum wody dobiegający z kabiny prysznicowej.

Był podekscytowany. Dziewczyna, którą do siebie zaprosił, wydawała się nieco zagubiona, czym nieświadomie prowokowała jego samczy instynkt. Zaliczy ją, zastanawiał się, a może jego wyobraźnia znowu poprowadzi go na manowce i da jej lekcję życia?

Ledwie o tym pomyślał, szum prysznica ucichł. Na ten sygnał niespiesznie zdjął koszulę i zsunął ciemnoszare dżinsy, przydeptując piętą nogawki. Potem wyjął z lodówki butelkę coli. Przełknął trzy łyki, beknął głośno i zgasił lampkę. Czekał.

Nie lubił światła. Światło odbierało mu przyjemność. Przekręcił żaluzje, by nie rozpraszał go żaden promyk-szpieg ze stojących za oknem latarni i rzucił się na łóżko. Za drzwiami łazienki naga dziewczyna, której imienia nie pamiętał, puszczała na cipkę i pod pachy strumień dezodorantu. Psik-psik i jeszcze raz psik-psik, jakby chciała się zagazować. Pomyślał, że na dobrą sprawę mógłby być jej ojcem.

Poznał ją przed godziną w barze hotelowym. Siedziała przy bufecie i gapiła się na reklamy w przerwie meczu piłkarskiego. Pochwaliła się, że lubi sport, więc postawił jej drinka i zabrał do pokoju na pierwszym piętrze.

Blondynka nie była w jego typie. Miała średni biust i przeciętne nogi. Z przewieszoną przez ramię torbą, w ciemnoszarej kiecce wyglądała jak studentka, która urwała się z nudnych wykładów albo ćwiczeń. I choć mówiła płynnie po francusku, z pewnością nie była Francuzką. W jej wymowie pobrzmiewała jakaś denerwująca skaza, którą od razu wychwycił. Bułgarka, a może zarozumiała Rosjanka lub Ukrainka? Zgadywał. Co to za różnica? Nie zamierzał z nią przecież gadać, zresztą o czym, chyba nie o zasranym życiu?

Na wspomnienie swoich dokonań poczuł w kroczu niemal fizyczny ból. Pomógł znaleźć miejsce na ziemi dziesiątkom dziewczyn, a żadnej nie pamiętał. Pozwalał im naiwnie wierzyć, że dzięki niemu trafią niebawem do nieba. Niektóre sceny wracały do niego jak fragmenty oglądanych niegdyś filmów. Wynajęta willa na obrzeżach miasta. Wysoki płot, solidne zamki, kamery co krok, a w piwnicy miękkie pluszowe wnętrze przypominające fotograficzne atelier, z którego odchodziły boczne korytarze do dyskretnych boksów. Nastrojowe światło, relaksująca muzyka, pstryknięcie aparatu, szelest ściąganej bielizny. Przypominał sobie towarzyszące tym miejscom dźwięki i zapachy ciał, od których bił podniecający go strach. Rozerwana halka. Krew na prześcieradle. Płaczliwa prośba szeptana naprędce jak modlitwa.

Od dziecka brzydził się słabością. Kasa, siła i seks – to była jego trójca święta, do której się modlił, dbając o właściwą kolejność.

Kiedy trzasnęły drzwi do łazienki, przesunął się na łóżku, zostawiając obok siebie wolne miejsce. Leżał z zamkniętymi oczami i wyobrażał sobie, że za chwilę dziewczyna posłusznie wsunie głowę między jego uda i zrobi mu finezyjną laskę. Jakby na potwierdzenie tych fantazji materac z lewej strony nieznacznie się ugiął. Wyciągnął zachłannie rękę, szukając młodego ciała, lecz jego otwarta dłoń trafiła w pustkę. Sięgnął przed siebie ponownie, jednak zamiast dziewczyny znalazł rzuconą byle jak poduszkę.

Nie lubił takich szczeniackich żartów. Chciał nauczyć gówniarę rozumu. Rozeźlony spróbował się wyprostować, ale poczuł na udzie metaliczne dotknięcie i jego ciało spiął łuk elektryczny. Nim zdążył krzyknąć, przeszył go potworny ból. Mózg zareagował poprawnie i chwilę po szalonych drgawkach nogi zwiotczały. Jego silne dłonie leżały z rozcapierzonymi palcami przy tułowiu jak niepotrzebne przedmioty. Wytatuowane węże na palcach obu rąk zamarły splecione w uścisku.

Otworzył usta, lecz głos uwiązł mu w gardle. Na próżno wpatrywał się w ciemność, starając się coś dojrzeć w hotelowym pokoju. Widział jedynie wiatrak wentylatora, obracający się miarowo na suficie, i chciało mu się rzygać, jakby od godziny kręcił się na karuzeli.

Przez chwilę łapał oddech, jak wyrzucona na brzeg ryba. Powoli wracała mu świadomość. Przypomniał sobie, że był niedawno w barze hotelowym. Wypił kilka drinków, oglądał mecz i poznał dziewczynę, którą zabrał do swego pokoju. Lalka od razu zniknęła w łazience. Czekał na tę czyścioszkę i wtedy wydarzyło się coś, po czym stracił czucie. Dał się podejść jak dziecko, chociaż uczył innych, żeby nigdy nie wierzyć dziwkom.

Usiłował zacisnąć nieposłuszne palce na prześcieradle i wstać, gdy kolejny, jeszcze silniejszy atak bólu, promieniujący od jąder, pozbawił go złudzeń. Bezwolnie zapadał się w krater, na którego dnie buzowało rozpalone do czerwoności piekło.

Nie wiedział, ile upłynęło czasu. Godzina, dwie, a może cały dzień? Gdy się ocknął, poczuł drażniący zapach. Mózg podpowiadał mu, że to może być żel do dezynfekcji muszli klozetowej, który szybko i skutecznie usuwa kamień. Miał go pod samym nosem. Próbował odwrócić głowę, lecz ktoś schwycił go za włosy, a potem silnie uderzył w grdykę, zmuszając do otwarcia ust. Odruchowo zaczerpnął powietrza i wtedy do jego gardła wlała się ohydna, żrąca maź. Poruszył językiem, który zamienił się w rozsadzającą przełyk żagiew. Zamknął usta, lecz wówczas czyjeś palce złapały go za nos i po raz ostatni łapczywie nabrał powietrza.

Palił się od środka i dławił, wytrzeszczając oczy w ciemność, której naiwnie zaufał. Gdyby nie stracił przytomności, może usłyszałby skierowane do niego słowa:

– Wyrównaliśmy rachunki, dziś to mnie dopisało szczęście.

* * *

Zmierzchało. Krajobraz za szybą rozpływał się w deszczu, a wycieraczki nie nadążały zgarniać wody, gdy kierowca ostro wdusił hamulec. Siwe audi z napisem „Green Taxi” wryło się kołami w pełną dziur nawierzchnię, a siedząca z tyłu kobieta uderzyła głową w przednie siedzenie.

– Niech pan, do cholery, uważa! – krzyknęła, rozcierając czoło.

– Uważam! Przez całą drogę uważam! Jak pani chce, to mogę nawet przeprosić!

– Nie potrzebuję łaski.

– Jak nie, to nie! – Skwitował taksówkarz i wskazał jakiś punkt w oddali. – To będzie tam. Dalej nie jadę!

– Oszalał pan? Zostało ze dwieście metrów i leje jak z cebra!

– A zwróci mi pani za resory? – ciągnął mężczyzna tym samym zarozumiałym tonem.

Pasażerka sięgnęła po torebkę. Nie wyobrażała sobie, że za chwilę wysiądzie na deszcz z ciepłego wnętrza pachnącego wanilią.

– Ile się należy?

Kierowca puknął palcem w licznik i się uśmiechnął. Dziewczyna zlekceważyła ten uśmiech i podała banknot.

– Co to za kamienica? – spytała, podczas gdy strugi deszczu wściekle atakowały szyby auta.

– Zwyczajna, dwupiętrowa – wysapał taksówkarz i odliczył resztę. – Miała tu kiedyś stanąć dzielnica mieszkaniowa, ale wokół są bagna i ziemia nawet na cmentarz się nie nadaje.

Przerwał wyjaśnienia, gdyż z centrali wywołała go dyspozytorka, informując, że przy kościele od kwadransa czeka proboszcz z zakonnicą.

Mężczyzna westchnął ciężko i wręczył klientce drobne wraz z wizytówką. Później skulony wyskoczył na deszcz, by wyjąć z bagażnika plastikową walizkę.

Pasażerka zabrała z siedzenia plecak i zarzuciła go sobie na ramię. Potem odebrała bagaż od kierowcy, nerwowo otworzyła parasolkę i ruszyła w stronę rysującego się w oddali budynku.

Słyszała, jak trzasnęły drzwiczki, a krople bębniące na płótnie parasolki zagłuszyły szum silnika. Przez chwilę reflektory oświetlały nierówną drogę. Trafiły w brzozowy lasek i zatrzymały się na kępie gigantycznych ostów, wyglądających niczym średniowieczne narzędzie tortur.

Dziewczyna ostrożnie stawiała stopy na nierównym asfalcie, omijając dziury, w których zbierała się woda. Próbowała dojrzeć coś w ciemności, lecz zasłonięta przez drzewa samotna latarnia rzucała na drogę mizerne światło. Na dodatek wiał porywisty wiatr i parasolka szarpała wściekle, jakby chciała się wyrwać do nieba.

Dwupiętrowy dom, do którego zmierzała, wyłaniał się zza zakrętu, niczym wybudowane na odludziu więzienie. Dziewczyna wzdrygnęła się na to skojarzenie. Próbowała dociec, dlaczego wszystkie światła są pogaszone. Czyżby lokatorzy już spali? A może oszczędzali energię?

Kiedy pokonała dziurawy tor przeszkód, zatrzymała się przed drzwiami wejściowymi. Zaaferowana, nawet nie przypuszczała, że od kilku minut śledzi ją para ruchliwych oczu.

Nasłuchiwała. Deszczówka wylewała się z bulgotem na podwórko z przepełnionej rynny. Rozejrzała się, lecz nie zauważyła tabliczki z numerem domu. Zakładała jednak, że trafiła pod właściwy adres. Zadowolona, że dotarła do celu, postawiła walizkę na drucianej wycieraczce i energicznie strzepnęła parasolkę. Przez zabrudzone okienko w metalowych drzwiach sączyło się anemiczne światło, które pozwalało naliczyć dziesięć ledwo czytelnych nazwisk w pordzewiałej ramce domofonu. Wdusiła przycisk pod dziewiątką. Czekała. Nie doczekała się odpowiedzi, więc przytrzymała go dłużej, znowu bez efektu. Na szczęście w okienku pojawił się zarys czyjejś głowy. Ktoś stał za drzwiami i chyba nawet ją zauważył.

Metalowa przeszkoda się uchyliła. W szczelinie pokazała się kwadratowa twarz z policzkiem naznaczonym ukośną blizną.

– Po cholerę dzwonisz, kiedy domofon spierdolony – wycedził byczek, oglądając nieznajomą od stóp do głów.

– Dziękuję.

– Dziękuję? Za otwarcie chyba się coś należy.

– Co?

– Buzi! – zaryczał i wysunął w jej stronę umięśnione łapska, lecz przypadkowy ruch, a może nieuwaga dziewczyny sprawiły, że szpic parasolki trafił go dokładnie między nogi. Typek zasyczał i efektownie się skulił, robiąc przejście dziewczynie, a gdy go minęła, posłał za nią kilka kurew ozdobionych przymiotnikami odnoszącymi się do jej rodzicielki.

Biegła na górę, tłukąc walizką o stopnie. Nie oglądała się. Kiedy dotarła na pierwsze piętro, niespodziewanie zapaliło się światło. Facet nacisnął włącznik, by ją sobie z dołu obejrzeć. Zziajana zatrzymała się na drugim piętrze, pod drzwiami z mosiężną dziewiątką, pod którą wisiał szyld z napisem – Blanka Ptasznik. Kilka centymetrów poniżej plastikowy kurczaczek wielkanocny (dzieło małych chińskich rączek) wystawiał głowę z gniazdka powieszonego na gwoździku.

Dziewczyna postawiła walizkę i niespokojnie wdusiła bakelitowy przycisk. Odezwał się wesoły gong. Potem w soczewce wizjera mignął czarny punkcik. Drzwi skrzypnęły i wyjrzał zza nich blondynek w T-shircie, dżinsach i z resorakiem straży pożarnej w dłoni. Obejrzał uważnie nieznajomą.

– Pani z ogłoszenia?

– Chciałabym porozmawiać z właścicielką mieszkania, panią Blanką Ptasznik – zaakcentowała wyraźnie nazwisko i obróciła się lękliwie.

– To niemożliwe. Pani Blanka śpi i uprzedziła, by nikogo nie wpuszczać, chyba że to będzie jakaś porządna osoba, to wtedy mam mówić, że może się na razie zatrzymać.

– A ja jestem porządna? – Spojrzała pytająco na małego mądralę.

Chłopak milczał, oglądając przemoczone ubranie nieznajomej i powiększającą się kałużę na wycieraczce.

– A gdzie mama?

– Wiktoria w pracy – dodał poważnym tonem.

– A tata?

– Ja nie mam taty!

– Każdy ma ojca, ty też – próbowała obrócić słowa chłopaka w żart.

– Wiktoria mówiła, że ja nie – odpowiedział stanowczo, chowając resoraka do kieszeni. – To co, chce pani wejść?

Dziewczyna podziękowała za zaproszenie i ruszyła za małym przewodnikiem, zadowolona, że typ z parteru zostawił ją w spokoju.

Była w długim i wysokim korytarzu, który pasowałby bardziej do biura niż do mieszkania. Tuż za drzwiami wejściowymi po prawej stronie znajdowała się dębowa szafa z ławeczką do zdejmowania butów, nad którą wisiał mosiężny, krzywo przybity wieszak. W głębi, na parapecie okiennym stała rachityczna paprotka, a obok niej szklane naczynie, wypełnione do połowy muszelkami znad morza.

Blondynek z wicherkiem na czubku głowy przeniósł walizkę i plecak do garderoby. Potem zajął się parasolką, umieszczając ją w owalnym stojaku z ocynkowanej blachy. Zaciekawiony obserwował kątem oka młodą panią, która zzuła przemoczone obuwie i ustawiła je w plastikowym korytku obok kilku par staromodnych skórzanych butów właścicielki.

– Jak masz na imię?

– Wincenty.

– Wicuś? – Uśmiechnęła się przyjaźnie.

– Nie, ja nazywam się Wincenty! – obruszył się chłopak. – A jak pani na imię?

– Joanna, ale możesz do mnie mówić…

– Pani Asiu?

Dziewczyna podała chłopakowi rękę i ten męski gest przypieczętował prezentację.

– Gdzie mogę się przebrać?

Mały otworzył drzwi do łazienki.

Joanna weszła do środka i wyjęła z walizki suche ubranie, kosmetyczkę oraz ręcznik. Gdy zamknęła drzwi, spojrzała w lustro ozdobione wianuszkiem poszarzałych aniołków z masy solnej. Wyglądała okropnie. Tusz na brwiach i powiekach rozmazał się od deszczu i można by sądzić, że płakała.

Zrzuciła z siebie mokre ubranie i nachyliła się nad emaliowaną wanną. Odkręciła kurek w staromodnej baterii. Wiszący na ścianie piecyk jęknął przeraźliwie i z kranu popłynęła ciepła woda.

Joanna szybko się wymyła i wytarła ręcznikiem. Potem założyła suchą bieliznę, bluzkę i sztruksowe spodnie.

Wyjęła szczotkę z kosmetyczki. Uczesała zmierzwione deszczem kasztanowe włosy. Naprzeciwko wanny, na żeliwnych żeberkach kaloryfera, suszyła się pocerowana koszula nocna i staromodne dessous. Wyżej, na drewnianej półeczce przyczepionej do ściany, stały zakurzone lakiery, dezodoranty i kremy. Obok, na wieszaku z aluminiowych rurek, wisiał ręcznik frotté ze śladami krwi i flegmy. Przesunęła go z obrzydzeniem na brzeg i powiesiła swój ręcznik.

Kiedy pojawiła się na korytarzu, chłopak się zaczerwienił.

– Podglądałeś?

Mały nie kwapił się z odpowiedzią. Zdjął z szyi klucz zawieszony na czerwonej tasiemce i otworzył drzwi pokryte wyblakłą kremową farbą.

– To będzie pani pokój – oznajmił jakimś dorosłym tonem.

Zapalił światło, puścił ją przodem, próbując zgadnąć, jakie odniosła wrażenie.

Pokój miał kształt kwadratu. Okazał się ustawny, lecz od razu spostrzegła jego wadę – był przechodni! Stała rozczarowana i oddychała ze złością, lecz sama była sobie winna. Mogła wcześniej zapytać, a teraz gapiła się na dodatkowe drzwi, jakby to była pomyłka!

– I jak? Podoba się? – dopytywał się chłopiec, przytrzymując lewą ręką koguta na głowie.

Wzruszyła ramionami i obróciła się na pięcie, by obejrzeć pomieszczenie. Ale nie było w nim co oglądać: kozetka, stara szafa, okrągły stół, dwa fotele i dwa sfatygowane krzesła. Podłogę przykrywał wzorzysty dywan, z wielką atramentową plamą tuż przy wejściu, wyglądającą jak gigantyczny żuk gnojowy na przechadzce. Z sufitu zwisała lampa ze szklanym abażurem, która z trudem rozpraszała półmrok. Standard gorszy niż przeciętny. Joanna skłamałaby jednak, gdyby powiedziała, że w pokoju nie było nic specjalnego. Ścianę naprzeciw feralnych drzwi przejściowych dekorował pstrokaty kilim z górskim widoczkiem. Pod wyhaftowaną skałą stał chudy mężczyzna w góralskim kapeluszu i miała dziwne wrażenie, że pokazuje na nią ciupagą.

Wincenty przerwał jej rozmyślania:

– Chce pani ją zobaczyć?

– Kogo?

– No, właścicielkę mieszkania, panią Blankę Ptasznik?

Z pokoju przechodniego weszli do obszernego pomieszczenia, które od biedy mogło pełnić funkcję salonu. Z otwarciem drzwi buchnęła w nich tak intensywna mieszanka lekarstw, moczu i zjełczałego potu, że Joanna omal nie zwymiotowała. Opanowała się resztką woli. Zatkała nos i oddychała ustami, cofając się do wyjścia, czym wywołała swawolny śmiech chłopaka. Wincenty zapalił boczny kinkiet. Ostre światło padło na kobietę leżącą w ustawionym pod oknem mosiężnym łóżku.

Kobieta była stara. Miała zamknięte oczy i otwarte usta. Jej jajowatą czaszkę ozdabiały kępki mlecznych włosów, a wystający nos nadawał twarzy wyglądu drapieżnego ptaka. Prawą skroń szpeciło ciemnobrązowe znamię przypominające odcisk pieczęci z jakimś niezrozumiałym napisem. Na zmarszczonej kołdrze spoczywały chude ręce z pokrzywionymi palcami i wydawało się, że wystające kości przytrzymuje tylko przeźroczysta, usiana piegami skóra.

Joanna przeżegnała się, a Wincenty, widząc to, znowu uśmiechnął się łobuzersko.

– Dzień dobry, pani Blanko! – zawołał, jakby się witał z nauczycielką, lecz kobieta w łóżku nie zareagowała.

Chłopak odsunął taboret i przystawił ucho do ust leżącej. Przekonawszy się, że oddycha, odchrząknął znacząco, jak dorosły. Joanna obserwowała jego wprawne ruchy. Wincenty odpiął od cewnika worek wypełniony moczem i pogwizdując, wyszedł do łazienki.

Joanna skorzystała z okazji i szybko podeszła do okna, by je uchylić, lecz chłopak, który wrócił z pustym cewnikiem, kazał je natychmiast zamknąć. To on był opiekunem chorej i to on wiedział najlepiej, co należy robić.

Kiedy przymocował worek do przewodu, poprawił kołdrę i uniósł poduszkę, uważając na zmierzwione siwe włosy. Potem przesunął leżące pod stopami przeciwodleżynowe krążki w bawełnianych pokrowcach dokładnie pod pięty. Następnie wyjął z kubeczka patyczek owinięty bandażem i zwilżył chorej usta.

– Lekarz powiedział, że pani Blanka lubi, jak się do niej mówi – oznajmił głośno, jakby chora mogła go usłyszeć. – Trzeba zachowywać się przy niej naturalnie, wtedy wróci do zdrowia. Nie wierzy pani, że wyzdrowieje?

– Oczywiście, że wierzę – odparła Joanna tak samo donośnie, patrząc w nieruchomą twarz pani Ptasznik.

Przed wyjściem z pokoju chłopak rozejrzał się, jakby się bał, że czegoś zapomniał, a potem zgasił kinkiet, dając do zrozumienia, że wizyta skończona.

– Nieźle sobie radzisz – zauważyła Joanna. – Prawie jak zawodowy pielęgniarz.

– To nic trudnego. Pani też szybko się nauczy – odpowiedział i zamknął ostrożnie drzwi.

Nie dyskutowała z nim, miała ambitniejsze plany. Nie godziła się na pomoc domową. Wierzyła, że lada dzień znajdzie sobie odpowiednie zajęcie, które zapewni jej utrzymanie.

– Co jej jest?

– A co ma być? Pani Blanka jest stara – powiedział bez emocji, kierując się do kuchni.

Joanna weszła za nim.

– O, niech pani spojrzy! Tu wszystko jest pod ręką! Zlew, płyn do mycia naczyń, kredens, lodówka i czajnik elektryczny. Może pani używać do woli, trzeba tylko zostawić po sobie porządek, bo służących tu nie ma! – dodał, jakby mówił wyuczoną formułkę. – Teraz zostawię panią samą, da sobie pani radę?

Joanna przytaknęła i podziękowała za pomoc.

Po wyjściu chłopca zabrała się do rozpakowania walizki i plecaka. Wyjęła rzeczy, a gdy poukładała je w szafie, poszła do kuchni nastawić wodę na herbatę. Czajnik elektryczny szumiał przyjemnie. Stanęła przy oknie.

Wciąż padało. Na horyzoncie jarzyły się punkciki lamp ulicznych i sygnalizacja drogowa pulsowała rytmicznie, jak aparatura na OIOM-ie.

Z filiżanką herbaty wróciła do pokoju. Zagłębiła się w fotelu i podkuliła nogi. Słychać było spadające na parapet krople i łomot stalowej blachy na dachu, którą wściekle targał wiatr. Z przewodu kominowego, jak w jakimś horrorze, wydobywały się przeciągłe jęki, a gdy tylko przycichły, do jej uszu dotarł z oddali irytujący sygnał syreny policyjnej.

W obcym mieszkaniu Joanna czuła się niepewnie. Na wszelki wypadek przekręciła zamek w drzwiach wejściowych. Uspokojona wróciła do pokoju i uklękła na podłodze. Przypomniała sobie, że gdy była małą dziewczynką, odmawiała przed snem pacierz do Anioła Stróża, lecz teraz, ziewając, podniosła tylko pokrywę kozetki i wyjęła pościel z pojemnika. Kiedy przygotowała posłanie, założyła nocną koszulę i wskoczyła pod zimną kołdrę, ale zmęczenie nie pozwalało jej zasnąć, a na dodatek pościel zalatywała stęchlizną. Wstała poirytowana. Powiesiła kołdrę na krześle i przysunęła ją do letniego kaloryfera. Zajrzała do szafy. Na najniższej półce znalazła dwa koce z polaru; przykryła się nimi i przyłożyła głowę do poduszki.

Wreszcie było jej ciepło. Zmęczenie wyczerpującą podróżą powoli ustępowało. Nie wiedziała, jak długo spała, gdy obudziły ją wibrujące dźwięki i zawodzenie. Z wrażenia aż przysiadła. Nad sufitem łomotały bębny, tak przeraźliwie, jakby ktoś wcisnął jej głowę do perkusyjnego kotła. Wkrótce odezwały się skrzypce, lamentujące jak owce prowadzone na rzeź, a po nich zaczęły się przekrzykiwać dwie śpiewaczki w pełnym dramaturgii muzycznym dialogu sopranów koloraturowych. Do ich śpiewu dołączył baryton, który wydzierał się jak kapral na placu ćwiczeń.

Joanna włączyła lampkę i spojrzała na budzik. Dochodziła dwudziesta trzecia. Ktoś z zacięciem słuchał arii operowej, zapraszając ją na siłę do swojej loży.

Była na siebie wściekła, że wybrała to miasto i ten dom. Sięgnęła po filiżankę z herbatą i przystawiła ją do ust. Przełknęła zimny napój, czując na języku cierpki garbnik. Pomyślała, że następnego dnia spakuje walizkę i poszuka sobie nowej stancji. Dokładnie w tym momencie, jakby ktoś usłyszał jej groźbę, śpiewy umilkły. Spojrzała na kilim. Mężczyzna w kapeluszu pod skałą uśmiechał się do niej drwiąco.

Odwróciła wzrok od impertynenta i zgasiła światło. Marzyła, by zasnąć, lecz nie pozwalały jej na to przeżycia związane z męczącą podróżą. Na dodatek wiszący na ścianie zegar stukał miarowo, jakby ktoś złośliwie uderzał młotkiem w stalowe kowadełko.

Zatkała palcami uszy, zacisnęła zęby i zamknęła powieki.