Dane oryginału

This Too Shall Pass: Stories of Change, Crisis and Hopeful Beginnings

Copyright © Julia Samuel 2021

First published in 2021 by Penguin Life

Published by the agreement with Lutyens & Rubinstein Literary Agency and Book/lab Literary Agency, Poland

Projekt okładki i stron tytułowych oraz ilustracja na okładce

Oksana Shmygol

Wydawca

Sylwia Ciuła

Redaktor prowadzący

Barbara Surówka

Redakcja

Magdalena Mendys

Korekta

Marzena Kłos

Produkcja

Anna Bączkowska

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w Internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo.

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Naukowe PWN SA

Warszawa 2025

ISBN: 978-83-01-24705-8

eBook został przygotowany na podstawie wydania papierowego z 2025 r. (Wydanie I)

Warszawa 2025

Wydawnictwo Naukowe PWN SA

02-460 Warszawa, ul. Gottlieba Daimlera 2

tel. 22 69 54 321, faks 22 69 54 288

infolinia 801 33 33 88

e-mail: pwn@pwn.com.pl; reklama@pwn.pl

www.pwn.pl

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.:
Michał Latusek

Dedykuję tę książkę
Michaelowi,
Natashy, Emily, Sophie i Benjaminowi

z wyrazami nieskończonej miłości

Wszystko płynie i nic nie trwa, wszystko ustępuje
i nic nie pozostaje niezmienne.

Heraklit

Jeden z pierwszych przykładów użycia angielskiego
zwrotu this too shall pass („to też przeminie”)
pochodzi z roku 1848:

Gdy sułtan polecił pewnemu wschodniemu mędrcowi,
by wygrawerował na pierścieniu sentencję najlepiej oddającą istotę nieustannych zmian w ludzkim życiu, ten wyrył
na nim słowa: „To też przeminie”.

Wstęp

Pamiętam, jak leżałam w łóżku w dniu moich dziesiątych urodzin – osiągnąwszy wiek dwucyfrowy, miałam dorosłość na wyciągnięcie ręki. Wyobrażałam sobie, że moje życie potoczy się dokładnie tak, jak życie mojej mamy: spotkam mężczyznę, zakocham się, wyjdę za mąż, urodzę dzieci i od razu stanę się dorosła. Nic prostszego. Na pierwszy rzut oka moje życie faktycznie tak się ułożyło. Miałam wyjątkowe szczęście. Nie zapominajmy jednak o egzystencjalnych trudach, które zmusiły mnie do wewnętrznej zmiany: pięciu różnych małżeństwach (z tym samym mężczyzną), różnorakich relacjach z każdym z moich dzieci, bezradności i cierpieniu w obliczu chorób – własnych, a także bliskich mi osób – wszystkich końcach i nowych początkach, nieudanych przedsięwzięciach, wzlotach i upadkach. Nawet sukcesy nie wyglądały dokładnie tak, jak je sobie wyobrażałam, i one również wymagały ode mnie przystosowania się. Nie istnieje jeden idealny sposób na życie. Życie to ciągła zmiana. Wiemy to w teorii, ale doświadczenie tej prawdy bywa znacznie bardziej skomplikowane, niż nam się wydaje, i wtedy pojawia się lęk, czasami wręcz paraliżujący. Zaczynamy sądzić, że robimy coś źle.

Zmiana to proces aktywny, który wymaga zaangażowania i wytrwałości, a także zmusza nas do zmierzenia się z niewygodnymi prawdami. Nie dopuszczamy do siebie, jak bardzo zmienimy się choćby w ciągu najbliższych dziesięciu lat, nie mówiąc już o całym życiu. Gdybyśmy zdawali sobie zawczasu sprawę z konsekwencji niektórych naszych wyborów, czy też byśmy je podjęli? Prawdopodobnie nie. Niestety, zmiany mogą być zarówno na lepsze, jak i na gorsze. Kiedy życie daje nam w kość, mówimy: „To też przeminie”, i mamy nadzieję, że tak będzie. Ale tu pojawia się haczyk: kiedy życie układa się po naszej myśli, to również – nieuchronnie – przeminie. Przykra prawda, z którą musimy się zmierzyć, brzmi: jedynie śmierć powstrzyma zmiany w naszym życiu.

Jedno jest pewne: musimy się przystosować, aby móc się rozwijać w obliczu zmian. Badania są jednoznaczne: ci, którzy trzymają się sztywno swoich ram, są bardziej narażeni na cierpienie, gdy zmiana zostanie im narzucona – mają mniejszą zdolność odczuwania radości i osiągania sukcesów. Adaptacja wymaga odwagi. Każdy chciałby uniknąć dyskomfortu, nikt nie cieszy się na rozterki nieuchronnie związane ze zmianą. Wielokrotnie widziałam, jak ludzie stają na rzęsach, próbując ukoić ten ból, ale wtedy tylko go przedłużają. Ból jest czynnikiem zmiany: jeśli budujemy wokół niego mury, pozostaje w nas nienaruszony i żywy, stopniowo zatruwając inne uczucia. To właśnie w ruchu pomiędzy biegunami przeszłości i przyszłości dokonuje się nasza adaptacja. Wrodzona potrzeba „życia dalej” jest potężna, ale musimy zwolnić, dać sobie przestrzeń między dawnym a nowym Ja. W terapii nazywamy to „płodną pustką” – czasem niewiedzy, neutralną strefą niepewności, która bywa niekomfortowa czy wręcz doprowadza nas do szaleństwa. Jeśli ją zablokujemy, te same problemy mogą do nas wracać na różnych etapach życia. Jeśli pogodzimy się z bólem zmiany i nauczymy przystosowywać, odzyskamy energię i pewność siebie, by zrobić kolejny krok.

Od czasu, gdy Darwin przedstawił swoją teorię doboru naturalnego, wiemy, że jesteśmy stworzeni do adaptacji. W najbardziej ekstremalnym ujęciu oznacza to: zmienisz się albo zginiesz. Napisałam tę książkę, by przyjrzeć się procesom zmian, których doświadczamy w ciągu całego życia. Najtrudniejsze bywają te etapy, które się wiążą ze strachem i niepewnością: wejście w dorosłość po studiach, założenie rodziny, menopauza w wieku średnim, przejście na emeryturę oraz stawienie czoła starości i związanym z nią problemom zdrowotnym. Opisuję doświadczenia osób, które przechodziły przez te zmiany podczas naszej terapii. Historie moich klientów pokazują, że nawet najbardziej odporni ludzie mogą mieć trudności ze zmianą. Wspólnym mianownikiem, niezależnie od wieku i sytuacji, jest to, że każda z tych osób musiała aktywnie pracować nad sobą, by zrozumieć własną reakcję na zmianę i wykształcić odpowiednie mechanizmy radzenia sobie z nią. Ale skoro zmiana jest naturalnym porządkiem rzeczy, dlaczego tak wielu z nas czuje, że nie jest na nią przygotowanych?

Mam nadzieję, że moja książka pomoże znaleźć odpowiedź na to pytanie i postawi wasze doświadczenia w nowym świetle. Wierzę, że najlepiej uczymy się poprzez wzajemne zrozumienie, a nieprzypudrowane historie osób w terapii mogą się okazać szczególnie istotnym źródłem wiedzy. Być może młoda osoba, która nie może znaleźć pracy, zainspiruje się tym, jak dwudziestoczteroletni Caz pokonał zwątpienie, a nawet brak wiary w siebie, po ukończeniu studiów. Historia Wande, która stała się dokładnie taką matką, jaką zawsze pragnęła być, pokazuje, że nawet małe kroczki mogą prowadzić do wielkich zmian. Nie przywołuję tu historii ludzi mających idealne życie. Chcę, byście zobaczyli, jak trudne ono bywa – pragnę pokazać zarówno ból czy smutek, jak i wspaniałe chwile radości – i dać wam możliwość zrozumienia, jak różni ludzie radzili sobie w trudnych momentach, przetrwali je, a nawet zdołali się rozwinąć dzięki prostej rozmowie i temu, że zostali wysłuchani.

Zmiany społeczne wywarły ogromny wpływ na nasze osobiste doświadczenia. W ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat na Zachodzie zaszły ogromne przeobrażenia we wszystkich sferach życia, a ludzie żyjący współcześnie muszą się mierzyć z większą liczbą zmian niż którekolwiek z wcześniejszych pokoleń. Przeszłość przestała być wiarygodnym prognostykiem przyszłości, a XXI stulecie okazało się nieprzewidywalne: wszystkie dawne pewniki – wiek, płeć, seksualność – są podważane, a granice coraz bardziej się zacierają. Żyjemy w kulturze nieograniczonego wyboru. Większość tych zmian może być pozytywna, jednak nasze życie stało się nieskończenie bardziej złożone. Czynniki te – do kompletu z przytłaczającą liczbą decyzji, jakie musimy podejmować – zwiększyły ryzyko wystąpienia kryzysów egzystencjalnych.

Zmiany społeczne oznaczają między innymi, że religia i małżeństwo nie stanowią już trwałych norm, co każe się poważnie zastanowić nad kwestią wierności. Możemy wciąż wierzyć w małżeństwo jako ideał, ale wizja życia trwającego sto lat rodzi zasadnicze pytania o to, czy jedna relacja może przetrwać wiele dekad. Wszak instytucja małżeństwa powstała w czasach, gdy średnia długość życia wynosiła czterdzieści lat. Medycyna wydłużyła tę wartość – z czego powinniśmy się cieszyć, jeżeli tylko będzie nam dopisywało zdrowie – ale dłuższe życie to także wyższe koszty utrzymania, a technologia przyniosła ogromne zmiany również w środowisku pracy. Przewidywalny, trójetapowy model życia – edukacja, praca, emerytura – stracił na aktualności. Kariera zawodowa składa się współcześnie z szeregu etapów i faz, które niosą ze sobą zarówno ekscytujące możliwości, jak i nierzadko przerażające rozterki.

W tej książce skupiłam się na pięciu najistotniejszych tematach: rodzinie, miłości, pracy, zdrowiu i tożsamości, bo właśnie z tych obszarów, moim zdaniem, utkane jest nasze życie. Na dłuższą metę nie możemy zignorować żadnego z nich bez szkody dla całości. Szczęście pojawia się, gdy panuje między nimi harmonia. W każdej części książki poszczególne wątki mogą się na siebie nakładać (na przykład u KT podstawową kwestią była tożsamość, ale kluczowa dla naszej wspólnej pracy okazała się też pierwsza miłość). Najważniejszym motywem przewijającym się przez całą książkę są jednak relacje.

„Dobre życie opiera się na dobrych relacjach”[1]. To, jak je tworzymy, stanowi fundament dla całej reszty. Wciąż na nowo przekonuję się – dzięki badaniom i pracy z klientami – że niezależnie od momentu, w jakim się znajdujemy, życie to droga, której nie da się przejść w pojedynkę. Ludzie potrzebują siebie nawzajem i właśnie jakość tych relacji ma dla nas największe znaczenie, gdy spoglądamy za siebie. Nasze zdrowie i dobrostan zależą ostatecznie od bliskości z tymi, których kochamy – i od tego, by jak najdłużej trwali przy nas, cali i zdrowi.

Mam nadzieję, że ta książka pomoże wam zrozumieć i oswoić to, co często przeraża nas na kolejnych etapach życia. Jeśli odważymy się zmierzyć z trudnością, jaką jest zrozumienie samych siebie, nauczymy się zaglądać w głąb własnego wnętrza, zamiast zaprzątać uwagę czymś innym, wówczas zmiana stanie się początkiem rozwoju. A wraz z rozwojem przychodzi wyzwalająca pokora, która pozwala nam odczuwać wdzięczność za to, czego doświadczamy tu i teraz, i z nadzieją patrzeć w przyszłość. Rozwój nie kończy się nigdy – jesteśmy w ciągłym procesie stawania się. To nie cel, do którego się dociera, lecz droga. Gdy wiemy, dokąd zmierzamy, łatwiej nam rozpostrzeć skrzydła i podążyć ku życiu pełnemu sensu, celu i poczucia przynależności. Ku życiu, w którym kochamy i jesteśmy kochani.

Proces zmiany w życiu

Życie to ciąg naturalnych i spontanicznych zmian. Nie próbuj się im opierać – to rodzi jedynie cierpienie. Pozwól się stawać rzeczywistości. Niech sprawy płyną swoim naturalnym rytmem, dokądkolwiek zechcą.

Laozi

W kulturze popularnej zmiana dokonana z własnej woli ma dobrą prasę. Towarzyszy jej blask nowości i dreszcz ekscytacji. Najważniejsze wydarzenia w naszym życiu – jak narodziny dziecka – zwykle przywodzą na myśl idylliczne obrazy i wywołują westchnienia zachwytu. Nawet emerytura bywa postrzegana jako wolność: niekończące się wakacje. Starzenie się jest bardziej problematyczne. O ile wcześniejsze etapy życia kojarzą się z rozwojem, o tyle starość traktowana jest jak równia pochyła wiodąca ku końcowi. Nic dziwnego, że staramy się jak najbardziej opóźnić ten proces. Tymczasem każda zmiana wymaga pracy. Musimy aktywnie się dostosowywać – czasem przychodzi nam to z łatwością, częściej jednak stanowi wyzwanie. Choć pragniemy, by wszystko działo się szybko, nasza emocjonalność nie zawsze nadąża za zewnętrznymi zmianami. Uczuć nie da się zmusić, by dotrzymywały kroku wyzwaniom nowej pracy, roli czy pozycji.

Wychowano nas w przekonaniu, że życie to nieustanne wspinanie się – jak gdyby schody wiodące ku coraz wyższym poziomom. Tymczasem rzeczywistość jest mniej przewidywalna: raz idziemy w górę, a raz w dół. Jedyną pewną rzeczą pozostaje zmiana.

Życie toczy się w cyklach: okresy stabilizacji przeplatają się z fazami zmian, które po jakimś czasie znów ustępują miejsca względnemu spokojowi. Badania pokazują, że co siedem do dziesięciu lat zatrzymujemy się i dokonujemy życiowego przeglądu – słynne „szukanie wrażeń po siedmiu latach” naprawdę istnieje. Sam proces zmiany potrafi trwać nawet rok, zanim na dobre zagości ona w naszym życiu. Czasem smakuje jak sukces, czasem jak porażka, ale zawsze czegoś nas uczy. Im bardziej pozwalamy sobie uczyć się i rozwijać w odpowiedzi na zmiany, tym większą mamy szansę na głęboki rozwój. Warto pamiętać, że choć zmiana może wywoływać lęk, szczególnie przed nieznanym, wchodzimy w nią z całym bagażem doświadczeń, które zdobyliśmy wcześniej. Jak ujęła to jedna z moich klientek, Maria: „Chomikuję w sercu wiele dawnych urazów”. Nie tracimy tego, kim byliśmy ani jak daleko zaszliśmy, a to może stać się źródłem siły i wewnętrznego wzrostu.

Zmiana nie przebiega liniowo. Każdy z nas nosi swój niewidzialny bagaż, a proces transformacji toczy się w cyklu, który bierze swój początek od myśli.

Myślenie o zmianie

Każda zmiana zaczyna się od próby oceny sytuacji. Pojawia się myśl: jak mogłoby być? Zaczynamy zbierać informacje, które pomogą oszacować wpływ nadchodzącej zmiany na nasze życie. Czasem ten proces przebiega błyskawicznie, a innym razem zajmuje lata. Bywa też, że utknie w martwym punkcie, bo kolejny krok wiąże się z koniecznością działania. A taka decyzja wymaga zaufania. Do siebie. Do życia.

Nawet zmiana, której pragniemy – na przykład zaangażowanie się w związek – wiąże się z koniecznością emocjonalnej adaptacji. Możemy wiedzieć, że chcemy poślubić ukochaną osobę, a mimo to odczuwamy niepokój, bo wybór oznacza rezygnację z innych, choćby tylko wyobrażonych, alternatyw. Zdarza się, że zmiana zakrada się do naszego życia nieomal niezauważalnie. Najczęściej jednak jej początek jest podszyty lękiem, bo obawiamy się tego, co nieznane. Lęk jest energią, która każe nam się przystosować, przyjąć nową rolę, nową postawę, inny punkt widzenia. Musimy zrzucić starą skórę, jak gady, by mogła wyrosnąć nowa, lepiej dostosowana do aktualnych warunków.

Opór wobec zmiany

Zmiana, której nie wybieramy – rozwód, utrata pracy – boli bardziej. Zewnętrzne wstrząsy często prowadzą do wewnętrznego kryzysu, ale właśnie one mogą się stać punktem zwrotnym. Pragniemy bezpieczeństwa. Trzymamy się znanego, bo to mniej przerażające niż nieznane. Nagłe wydarzenia – jak utrata pracy – mogą obudzić w nas dawno zakopane uczucia. Jedna z moich klientek, Cindy, po stracie posady uświadomiła sobie, że nigdy nie przyjrzała się swoim wewnętrznym przekonaniom – takim jak: „jestem przegrywem”, te zaś mogły prowadzić do sabotażu zmian, których tak naprawdę potrzebowała. Opieramy się zmianie, udając, że nie mamy na nią czasu albo że nie jesteśmy gotowi jej się przyjrzeć.

Zmiana wystawia nasze przekonania na próbę. Zmusza nas do kwestionowania tego, co kiedyś wydawało się oczywiste. To dobry moment, by pozwolić przekonaniom ewoluować, nie rezygnując przy tym z najgłębiej wyznawanych wartości. Czasem potrzebna jest porażka, by ruszyć z miejsca. Niektórzy wolą tkwić w nieszczęściu, niż zmierzyć się z bólem niepewności. Wstrząs może nam uświadomić, że nie mamy kontroli nad tym, co najważniejsze – nad narodzinami, śmiercią, uczuciami czy decyzjami innych ludzi. Możemy wpływać na świat, ale nie panujemy nad nim.

Jak odczuwamy wstrząs

Wydarzenie zewnętrzne, które zapoczątkowało zmianę, najczęściej łatwo opisać, ale to, jak się z nim czujemy, już niekoniecznie. Nasza pierwsza reakcja bywa czysto fizyczna. Z czasem pojawiają się myśli – na początku splątane, niejasne – które stopniowo układają się w konkretny obraz.

Każde z nas wykształciło własny mechanizm reagowania na nagłe zmiany, najczęściej już w dzieciństwie. To automatyczne reakcje: jedni zamykają się w sobie, inni się załamują, jeszcze inni zdumiewają elastycznością. Kluczem jest poznanie własnego wzorca, by stać się bardziej odpornym, a zarazem otwartym.

Większość moich klientów przechodziła przez to, co Carl Rogers – amerykański psycholog i ojciec nurtu humanistycznego – nazwał „paradoksem zmiany”: dopiero kiedy w pełni zaakceptujemy to, czego się w sobie boimy lub co odrzucamy, zmiana ma szansę się wydarzyć. Innymi słowy – kiedy przestajemy się opierać, łatwiej nam iść naprzód.

Akceptacja zmiany wymaga czasu. Często dłuższego, niż chcielibyśmy przyznać. W podróży między tym, kim byliśmy, a tym, kim się dopiero stajemy, potrzebna jest przestrzeń. Czas na to, by po prostu być. Czas na niewiedzę. Tak zwaną płodną pustkę. Nie jesteśmy maszynami, które wystarczy przełączyć. Potrzebujemy momentu wycofania, refleksji, odbudowy. Dopiero potem możemy znowu ruszyć naprzód. Zwykle robimy to ostrożnie – testując grunt, próbując, ucząc się na błędach. Niekiedy działamy, innym razem się cofamy, by spojrzeć z dystansu. Z czasem nowy krajobraz staje się znajomy i już nas nie przeraża.

Dostosowujemy się często przez drobne korekty. Jak każda teoria psychologiczna, również i ta nie daje jednak gwarancji. Niekiedy jeden gwałtowny wstrząs potrafi kogoś wyzwolić. Zmiany różnią się siłą rażenia – w zależności od tego, jak głęboko sięgają. Na to, jak poradzimy sobie ze zmianą, wpływa wiele czynników: sytuacja finansowa, odporność emocjonalna, stan zdrowia. Kluczowe są też nasze relacje – rodzina, przyjaciele, współpracownicy – oraz umiejętność przyjmowania wsparcia. Miłość bliskich może nas podtrzymać, kiedy cały świat chwieje się w posadach.

Nadzieja

Nadzieja to kluczowy czynnik w radzeniu sobie ze zmianą. Jeśli nie widzimy światełka na końcu tunelu, trudnobędzie nam znieść ból i niepewność całego procesu. Łatwiej mieć nadzieję, jeżeli wcześniejsze doświadczenia nas nie zawiodły. Ale w przypadku, gdy nasze nadzieje były wielokrotnie wdeptywane w ziemię, zaczynamy snuć wewnętrzne opowieści oparte na kategorycznych „zawsze” albo „nigdy”. Wtedy trudno będzie nam uwierzyć, że tym razem się uda.

Nadzieja to nasza wewnętrzna dźwignia; bez niej nawet nie spróbujemy.

Warto byłoby dobrać jej ilość do efektu, który zamierzamy osiągnąć. Niestety, nadzieja nie podlega kontroli. Nie uchroni nas przed bólem straty, jeśli marzenia się nie spełnią – nawet gdy od początku nie mieliśmy jej dużo.

Na podstawie badań amerykańskiego psychologa Charlesa Snydera nad tym, jak działa nadzieja, warto zauważyć, że nie jest ona jedynie emocją, choć emocje niewątpliwie ją wspierają. Nadzieja to przede wszystkim sposób myślenia składający się z trzech elementów: zdolności do wyznaczania sobie realistycznych celów, umiejętności opracowania dróg do ich realizacji – z uwzględnieniem planów awaryjnych – oraz wiary w siebie.

Integracja i sens

Ostatni etap procesu zmiany to ostrożna akceptacja, która niesie spokój. Z czasem, ku własnemu zdumieniu, możemy zauważyć, że już o tej zmianie nie myślimy – nie zaprząta naszej uwagi, nie wypełnia myśli tak jak dawniej. To znak, że nowa rzeczywistość została przez nas przyjęta. Że staje się „nasza”. Istotnym dopełnieniem procesu zmiany jest moment, w którym zadajemy sobie pytanie: co to wszystko dla mnie znaczy? Czerpiąc z własnego doświadczenia, próbujemy nadać sens temu, co przeżyliśmy. To właśnie rozmowa, refleksja i uważność sprawiają, że ostatni element układanki trafia na swoje miejsce, a my zaczynamy żyć w zgodzie z nową wersją siebie. Powoli żegnamy przeszłość. Nie wypieramy jej – wiemy, że zostanie z nami już na zawsze – ale przestaje nas definiować. Traci władzę. Kończy się coś, co równocześnie staje się początkiem. Właśnie wtedy stajemy twarzą w twarz z istotą zmiany, która przynosi nową energię, a czasem nawet coś, co można nazwać poczuciem odrodzenia, gdy wkraczamy w nasze odmienione życie.

Ilustracja cyklu przejścia, zamieszczona na kolejnej stronie, pokazuje, jak się zmieniają nasze emocje w trakcie procesu zmiany. Początkowy entuzjazm często ustępuje miejsca późniejszemu zagubieniu, zniechęceniu, nawet depresji. Z czasem jednak – wraz z oswajaniem nowego, ze zrozumieniem tego, co się wydarzyło – pojawia się w nas coraz więcej spokoju, pewności, siły.

Cykl przejścia – model reakcji na zmianę

Źródło: Williams D., Transitions: Managing Personal and Organizational Change, Association for Clinical Data Management newsletter, kwiecień 1999.

Refleksje

W Refleksjach zamieszczonych na końcu każdego działu starałam się przytoczyć istotne dane i wyniki badań. Statystyki pomagają spojrzeć na nasze doświadczenia w szerszym kontekście – pokazują, że nawet jeśli czujemy się nietypowo, z pewnością nie jesteśmy w tym osamotnieni. Skupiłam się na badaniach i wskazówkach odnoszących się do konkretnych doświadczeń moich klientów, by przejść od tego, co osobiste, do tego, co uniwersalne. Na każdy z poruszanych tematów napisano już całe półki książek, ja jednak postanowiłam przytoczyć wypowiedzi i obserwacje tych specjalistów, których mądrość i spojrzenie na świat są mi bliskie. Jest to oczywiście perspektywa subiektywna i niepełna – ukształtowana przez moje osobiste doświadczenia jako niedoskonałej kobiety, żony, matki i córki. Osobom, które chciałyby zgłębić temat szerzej, polecam sekcję Źródła na stronach 481–504.

Relacje rodzinne

To, co po sobie zostawiamy, nie jest wyryte w kamieniu, lecz wplecione w życie innych.

Perykles

Leena:
matka panny młodej

Leena była wściekła. Wiedziała, że powinna się cieszyć z zaręczyn córki, Anity. Przyszłego zięcia nawet lubiła, ale kłóciła się z córką. Opowiadając o tym, nerwowo obracała zegarek na nadgarstku; biła od niej złość. Patrzyła na mnie takim wzrokiem, jakby szukała celu. Przeczuwałam, że będę nim ja. Domyślałam się, że pod jej gniewem tętni uraza, którą muszę zrozumieć i nie stracić z pola widzenia, jeśli mam potraktować Leenę z empatią.

Zwróciłam uwagę na dzielące nas różnice, szczególnie te w podejściu do rodziny. Ja byłam białą kobietą, niepraktykującą chrześcijanką, wychowaną w kulturze Zachodu, gdzie bardziej ceni się indywidualizm, samodzielność i niezależność. Leena zaś była Hinduską, wyznawczynią hinduizmu, o światopoglądzie kolektywistycznym – ceniącym wspólnotę, hierarchię i posłuszeństwo. Poczucie obowiązku stanowiło dla niej nadrzędną wartość. Wypełniała swoje powinności – w roli córki, żony, matki – zgodnie z zasadami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie. Wiedziałam, że nie zawsze jestem obiektywna; może czasem to ona będzie musiała mnie wyprowadzić z błędu. Autorytarny ton, jakim Leena się do mnie zwracała, nie pozostawiał złudzeń: była przyzwyczajona do stawiania na swoim i nie interesował jej cudzy punkt widzenia. Nie miałam wątpliwości, że chętnie naprostuje mój tok rozumowania. Poprosiłam, by opowiedziała mi trochę o sobie.

Przyjechała z Indii do Anglii trzydzieści pięć lat temu, by poślubić Devanga – członka zamożnej rodziny zarządzającej szeregiem nieruchomości. Małżeństwo było aranżowane, więc Leena nie znała Devanga przed zaręczynami. Mówiła o tym z naciskiem, jakby chciała podkreślić swoje posłuszeństwo – uniosła brodę, a jej idealnie ułożone włosy podążyły za tym ruchem. Zbudowała sobie komfortowe życie w Wielkiej Brytanii. Była dumna z rodziny, szczęśliwa w małżeństwie, miała syna i dwie córki. Anita, najmłodsza z rodzeństwa, była prawniczką i ostatnim dzieckiem, które miało stanąć na ślubnym kobiercu. Zatrudniona w rodzinnej firmie Leena urządzała wnętrza i koordynowała działalność filantropijną.

To Devang zasugerował jej terapię – nie wiedział, jak rozwiązać konflikt żony z córką. Gdy Leena mówiła, złość rezonowała w jej ciele, niczym tarcza chroniąca ją przed światem i jednocześnie filtr, przez który przepuszczała każdą myśl. Czułam, jak ją wypala od środka, gasząc wszystko inne: czułość, ciepło, serdeczność. Gdy opisywała konflikt z córką, brzmiało to tak, jakby obsesyjnie układała przeciwko niej akt oskarżenia. Gromadziła oddział wojska, gotowy do ataku. Jej gniew domagał się urzeczywistnienia, ale był uwięziony w ciele. Musiałam pozwolić jej wyrazić ten gniew do końca.

Nie zamierzałam go jednak podsycać, udając oburzenie, którego nie czułam. Chciałam, by Leena wiedziała, że ją słyszę i odzwierciedlam jej emocje, gniew i punkt widzenia najlepiej jak potrafię. Że widzę, jak bardzo jest poruszona. Złości nie da się zagadać ani zracjonalizować. Trzeba ją wysłuchać, by mogła opaść.

W sercu konfliktu Leeny i Anity leżały miłość, rozdzielenie i władza. Spór dotyczył wizji ślubu. Leena marzyła o hucznym, tradycyjnym hinduistycznym weselu w gronie rodziny i przyjaciół. Anita chciała czegoś prostszego, mniej wystawnego, z udziałem najbliższych osób. Kwestia zorganizowania dodatkowej ceremonii w Indiach – jak nakazuje tradycja – nie została nawet poruszona. Obie wiedziały, że to tylko zaogniłoby konflikt.

Przez wiele tygodni Leena mówiła właściwie jedno i to samo, tyle że na różne sposoby. Uważała córkę za egoistkę, skupioną wyłącznie na sobie arogantkę. Chociaż sama zaadaptowała się do zachodniej kultury, wciąż wyznawała fundamentalne wartości, szczególnie te związane z tradycyjnym obrazem indyjskiej matki. Zapytałam, czy w głębi duszy czuje się winna, że córka zdradza ich indyjskie dziedzictwo lub tożsamość.

Przez chwilę dostrzegłam w niej przerażone dziecko, które zrobiło coś nie tak. Kiwnęła głową i wspomniała o zaufaniu, jakie pokładała w niej własna matka. Nie chciała go zawieść. Walka Anity o zaspokojenie pragnień sprzecznych z oczekiwaniami rodziny nie tylko wydawała się Leenie niewłaściwa – budziła w niej głębokie oburzenie. Naruszała poczucie rodzinnej wspólnoty. Upominanie córki, pouczanie jej, co jest dobre, a co złe, było dla niej formą miłości. „Kto, jeśli nie ja, ma się o nią troszczyć? – dodała. – W Indiach nie istnieje coś takiego jak przestrzeń osobista, prywatne decyzje czy indywidualne poglądy. Żyjemy blisko siebie, bo to pozwala nam przetrwać. Wszyscy wiedzą, co robią inni, i każdy ma prawo do swojego zdania. Nie dzielą nas odmienne wizje ani zamknięte drzwi”. Widziałam, jak bardzo poruszyło ją wspomnienie pogardliwego spojrzenia, jakie rzuciła jej Anita, gdy Leena uparcie obstawała przy tradycyjnym weselu. To spojrzenie zraniło ją do żywego. Jak córka mogła okazać jej aż taki brak szacunku? Leena budziła się każdego ranka z myślą o tamtej kłótni. W ciągu dnia toczyła w wyobraźni niekończące się spory z córką, tworzyła nowe scenariusze, wypowiadała w myślach słowa, które nigdy nie padły. Gdy delikatnie zauważyłam, że to musi być dla niej przykre i wyczerpujące, tylko skinęła głową.

Zrobiło mi się jej żal. Na moment weszłam do jej świata i zrozumiałam, że miłość do córki była w niej nierozerwalnie spleciona z bólem odrzucenia. Zaczęłam się zastanawiać, czy pod autorytarnym tonem Leeny nie kryje się bardziej krucha wersja jej samej. Opowiedziałam jej o różnych źródłach gniewu zakorzenionych w dawnych doświadczeniach i o tym, jak Anita, zupełnie nieświadomie, trafiała w te najczulsze miejsca. Jednym z nich było wspomnienie małej dziewczynki zdominowanej przez silną matkę i babkę, które kochała, ale których też się bała – bo jeśli nie była całkowicie posłuszna, spotykała ją kara. Leena pochodziła z rodu silnych kobiet, ale takich, które od pokoleń żyły podporządkowane mężczyznom i w poczuciu obowiązku. Była też młodą, przestraszoną dziewczyną, która sprowadziła się do obcego kraju i dołączyła do nieznanej sobie rodziny, pełna szacunku wobec panujących w niej reguł i zasad. Żadne z jej starszych dzieci nie wywołało u Leeny takich emocji. Ich śluby przebiegły zgodnie z jej oczekiwaniami – bez napięć czy konfliktów. Dwie rodziny łączyły się w ramach wspólnego przedsięwzięcia, a nie tylko na mocy decyzji dwojga zakochanych.

Tym bardziej zaskakiwało ją, że to właśnie Anita – dziecko, z którym była najbardziej zżyta i któremu dała najwięcej – odmawia spełnienia, jak uważała, „niewielkiej prośby”. Szczególnie w kontekście tego, z czego sama musiała zrezygnować. Upór córki był dla niej niezrozumiały. Leena wierzyła, że jako matka zasłużyła na posłuszeństwo – że wręcz ma do niego święte prawo. Pod tą złością kryła się jednak kruchość. Pytanie: czy zawiodła jako matka? Co przeoczyła? Co zrobiła nie tak, że jej córka odrzucała coś, co wydawało się tak naturalne i oczywiste?

Relacje z Anitą układały się coraz gorzej. Pokłóciły się w kuchni, gdy Leena skomentowała nową fryzurę córki. Ton, jakim powtórzyła swoje słowa: „Widzę, że ścięłaś włosy”, był pełen ukrytej krytyki. Anita z impetem postawiła kubek na blacie, spojrzała na nią z pogardą i powiedziała: „Jak śmiesz?”, po czym wyparowała z kuchni. Leena miała poczucie, jakby w tym spojrzeniu zawarte były niewypowiedziane słowa: „Kim ty właściwie jesteś? Nie znam cię. I na pewno cię nie lubię”.

Od tamtej pory Anita nie odzywała się do matki. Nie odpowiadała na jej wiadomości ani nie odbierała telefonów. Leena była wstrząśnięta. Gdy mi o tym opowiadała, wyraźnie widziałam ranę, skrywającą się pod złością i dezorientacją. Sama poczułam cios, który wywołały słowa Anity. Przez kolejne tygodnie nasze sesje terapeutyczne przypominały wewnętrzne pole bitwy. Prawie każdego dnia Leena budziła się zapłakana, a potem rzucała się w wir obowiązków: spotkania, wizyty na budowach, nadzory. Znieczulała ból pracą.

Czułam – chociaż Leena nigdy nie powiedziała tego głośno – jak bardzo pragnęła znowu zbliżyć się do córki. Jednakże ból, który przybierał formę świętego oburzenia, wypływał z lęku przed tym, że mogłaby stracić Anitę na zawsze. Przeczuwałam, że martwi się o przyszłość, i próbowałam zrozumieć, jak ją sobie wyobraża. Napotykałam łagodny opór – kiwała głową na wszystko, co powiedziałam, ale bez emocjonalnego zaangażowania. Uświadomiłam sobie, że za nic nie chciała doświadczyć pustki związanej z utratą najmłodszej córki. Wolała przeskoczyć od razu do kolejnego etapu, gdzie znów będzie miała rację i znowu poczuje się szczęśliwa. Ale brakowało jej na to siły. Całą energię wkładała w to, by kurczowo trzymać się tego, co miała wcześniej.

Zastanawiałam się, czy bardziej zachodnie podejście – zgodnie z którym dziecko dorasta, opuszcza dom i się usamodzielnia– mogłoby pomóc jej lepiej zrozumieć sytuację. Gdy zaczęłam o tym mówić, Leena odwróciła wzrok. Bardzo chciałam do niej dotrzeć jako kobieta, matka. Chciałam, by wiedziała, jak trudne jest to „pożegnanie” dziecka. Nowy początek nie może się zacząć bez zakończenia. Trzeba przejść przez etap „pomiędzy” – zamieszania, niepewności, bólu niewiedzy. W zachodnim spojrzeniu na świat, z którym silnie się identyfikuję, rodzic musi się nauczyć zejść na drugi plan, pozwolić dziecku podejmować własne decyzje. Pozwolić mu odejść – tak, by mogło samo zdecydować, czy i kiedy zechce wrócić. Gdyby tylko Leena potrafiła spojrzeć na Anitę inaczej, wtedy i jej córka mogłaby się zmienić. Relacja uległaby przeobrażeniu, ale pozostałaby pełna miłości.

W kolejnych tygodniach czułam, że warto byłoby przywrócić Leenie szerszą perspektywę jej relacji z Anitą, zniknęła bowiem pod zwałami konfliktu o ślub. Zasugerowałam, by przyniosła zdjęcia córki z dzieciństwa. Rozpromieniła się na samą myśl – uwielbiała te fotografie. Gdy je przyniosła, zobaczyłam Anitę wtuloną w jej ramię jako niemowlę. Na twarzy Leeny malował się błogostan świeżo upieczonej matki – rozkosz miłości do najmłodszego dziecka. Poświęcała mu czas i uwagę, cieszyła się nim w sposób, na jaki nie mogła sobie pozwolić przy dwójce starszych dzieci. Gdy niespiesznie przeglądała zdjęcia, wspominając tamte chwile, niemal czułam zapach tej głębokiej więzi między matką a niemowlęciem – skóra przy skórze, bliskość, czułość. Na innych zdjęciach – z wakacji i urodzin – zobaczyłam szczęśliwe dziecko, zabawne i pewne siebie, bardzo podobne do matki. Anita robiła miny, tańczyła. Nawet okres dojrzewania przebiegał u niej względnie spokojnie. Pomyślałam wtedy, że nigdy nie musiały z Leeną stawić czoła konfliktom, które są niezbędne do zdrowego oddzielenia się dziecka od rodzica. Zastanowiłam się też, na ile Anita ukrywała przed matką swoje prawdziwe Ja, próbując sprostać obrazowi „idealnej córki”, który nosiła w sobie Leena – a jednocześnie żyjąc jak typowa młoda kobieta Zachodu.

Popatrzyłam na Leenę znad zdjęć i powiedziałam, co widzę: jej ogromną miłość do Anity. W umyśle Leeny jednak miłość nierozerwalnie łączyła się z kontrolą. Anita sprzeciwiała się matce nie po to, by ją zranić, lecz po to, żeby być dorosłą – przyszłą żoną. Jej tożsamość jako kobiety kształtowały zarówno indyjskie korzenie, jak i zachodnie wychowanie. Chciała pomieścić w sobie oba te światy. Zaczęło do mnie docierać, że Leena – nieświadomie – postrzegała małżeństwo córki jako zagrożenie dla ich więzi. Próbowała więc odzyskać kontrolę, przejmując stery w kwestii ślubu. W jej oczach miłość była równoznaczna z posłuszeństwem. Jeśli Anita nie chce się podporządkować, to znaczy, że jej nie kocha.

Gdy o tym mówiłam, Leena zamarła. Sprawiała wrażenie bardzo młodej i wstrząśniętej. Zwróciłam jej uwagę na to, że przestała oddychać. Wzięła więc głęboki wdech, a potem kilka płytkich. Bała się stanąć twarzą w twarz ze swoim największym lękiem. Milczenie zdradzało, że zaczyna wątpić – po raz pierwszy coś zachwiało jej przekonaniem o własnej nieomylności. Wierciła się nerwowo na krześle, krzyżując i rozkrzyżowując nogi, jakby jedna część niej była gotowa odpuścić, a druga… jeszcze nie. Zapewniłam, że nie próbuję jej popychać w żadną stronę. Że rozumiem złożoność tej sytuacji. I że mam nadzieję, iż spojrzenie na całą relację z Anitą pomoże jej zobaczyć, co się naprawdę dzieje. Leena skinęła głową. Proces zmiany – choć niekomfortowy – właśnie się rozpoczął.

Podczas rodzinnej kolacji z okazji urodzin brata Anita nie odezwała się do matki ani słowem, ale resztę rodziny – zwłaszcza ojca – traktowała ciepło i serdecznie. Ich bliskość, w połączeniu z dystansem wobec matki, zaciążyła nad całym wieczorem. Wyczuwałam zazdrość i gniew Leeny. Zapytałam, jak się czuje. Przyłożyła rękę do klatki piersiowej – czuła ucisk. Wdychając powietrze, wydała z siebie dźwięk – niemal zwierzęcy, cichy, ale pełen cierpienia. Poprosiłam ją, by została z tym odczuciem. Po jej policzkach spłynęły łzy. Zwiastowały rozluźnienie wewnętrznego napięcia.

W kolejnych tygodniach ciało Leeny zaczęło się buntować: pojawiły się bóle głowy, brzucha, pleców. Rozmawiałyśmy o tym, co ciało próbuje jej powiedzieć. Zasugerowałam, by zaczęła się ruszać, ćwiczyć – nie po to, by się zmęczyć, ale żeby uwolnić napięcie. Leena nie znała pojęcia „dbania o siebie”. Wiedziała tylko, jak przetrwać – z determinacją i wysiłkiem. Jej życiową zasadą był obowiązek, nie troska o własne potrzeby. Niechętnie zaczęła uczęszczać na zajęcia jogi. I – co ważniejsze – próbowała pisać. Pisanie dawało upust jej wściekłości i rozchwianym emocjom. Zaskoczyło ją to, co wypłynęło spod jej pióra. Oto fragment tego dziennika: Nikt nigdy nie pytał mnie, czego potrzebuję, co czuję, co myślę. Nigdy nie sprzeciwiłam się mojej matce. Niczego się od niej nie domagałam.

Zaczęłyśmy rozmawiać o jej dziecięcym i młodzieńczym milczeniu. O milczeniu kobiet, przekazywanym z pokolenia na pokolenie – może nawet przez dwadzieścia generacji – i które próbowała przekazać też Anicie. Gdyby nie przyjechała do Wielkiej Brytanii, ten wzorzec nigdy nie zostałby zakwestionowany. Ale jej młodsza córka miała już inne oczekiwania. Tu leżało sedno ich konfliktu: Leena nie rozumiała emocjonalnego kosztu tego dziedzictwa. Po raz kolejny nikt jej nie słuchał, nie pozwalał jej podjąć decyzji. Nawet wtedy, gdy jako matka miała prawo wpłynąć na córkę, jej głos pozostał nieusłyszany. Czuła się uciskana – najpierw przez starsze, a teraz przez młodsze pokolenie. Naszym zadaniem było pomóc jej zbudować pełniejszy obraz emocji, które się w niej kłębiły – często sprzecznych i trudnych do pogodzenia.

Zapytałam, co sądzi o tym jej mąż i reszta rodziny. Westchnęła i znowu zaczęła się bawić zegarkiem. Wszyscy chcieli, by ten konflikt się skończył. Mąż patrzył na nią, jakby postradała zmysły. Czuła, że się od niej dystansują. Powiedziałam, że czasem bycie „tą, która ma rację”, wiąże się z samotnością. I że może rodzić gniew. Po raz pierwszy odważyłam się przyznać, że pod jej złością wyczuwam pierwotny, fizyczny skowyt. Silniejszy niż zdrowy rozsądek. Nie chciała wypuścić z rąk córki – swojego ostatniego dziecka. Swojego maleństwa. Wyglądało to tak, jakby opłakiwała idealną córkę, którą chciała mieć, i nie potrafiła do końca pogodzić się z tą, którą naprawdę miała – córką pragnącą przesunąć centrum swojego świata z matki na męża. Rozumiałam siłę jej uczuć i to, jak bardzo musiały ją przerażać. Chciała ukarać, nieomal zniszczyć dziecko, które kochała i chroniła najmocniej na świecie – z obawy przed bólem po jego utracie. Dając jednak upust swojej złości, raniła i córkę, i siebie.

Leena otuliła się szczelnie marynarką, jakby chciała się opancerzyć przed moimi słowami. Ale przyswajała je w milczeniu. Przynajmniej niektóre.

Po pięciu długich minutach zapytała cicho, co ma robić. Odpowiedziałam równie cicho: nie chodzi o to, co ma zrobić, tylko co może w sobie zmienić. Czy może przyznać przed sobą, że chce zatrzymać córkę, a jednocześnie dać jej trochę wolności? Czy potrafi zaakceptować Anitę taką, jaka jest, a nie taką, jaką sobie niegdyś wymarzyła? Zapewniłam ją, że rozumiem, jakie to wszystko jest skomplikowane, bo Anita została wychowana na pograniczu dwu różnych kultur. Pracuje nad tym, jak być jednocześnie córką Indii i kobietą Zachodu.

Leena tupnęła nogą z dziecięcą frustracją. Przyłożyła dłonie do skroni, jakby miała za chwilę eksplodować. Poprosiłam, by zamknęła oczy i oddychała. By napięła całe ciało, każdy mięsień, a potem je rozluźniła. Poprowadziłam ją przez ćwiczenie relaksacyjne i widziałam, jak przepływa przez nią całą fala spokoju. To nie był dobry moment na rozmowę, tylko na odpuszczenie. Wyszła bez słowa, pozwalając mi się objąć. Jej duże, silne ciało drżało w moich ramionach.

W kolejnym tygodniu dowiedziałam się, że Leena – po naszej sesji – zadzwoniła do Devanga, akurat gdy miał spotkanie, i poprosiła, by wrócił wcześniej do domu. Po raz pierwszy w trakcie ich małżeństwa. Potrzebowała, żeby ją przytulił. Wdychała zapach jego siwiejących włosów, czuła ciepło jego ramion. Napięcie w jej klatce piersiowej powoli ustępowało. Poczucie bezpieczeństwa rozlało się po całym ciele. Devang cierpliwie wysłuchał potoku słów pełnych żalu, bólu, złości i tęsknoty, gdy wypłakiwała mu się w ramię – bardzo długo, głośno szlochając. A on był czuły. Tulił ją do siebie. Później zaparzył herbatę. Leena była zdumiona, jak bardzo to ją uspokoiło. Postanowili wspólnie porozmawiać z Anitą i znaleźć wyjście z sytuacji.

Kiedy Leena opowiadała mi o tym spotkaniu z czułością i dumą w oczach – których wcześniej w nich nie widziałam – pomyślałam, że proces przejścia z jednego etapu życia w kolejny bywa boleśnie długi. Czasem jednak okazuje się zaskakująco prosty. W tym przypadku w Leenie zaszła prawdziwa zmiana. Miłość i wsparcie męża pozwoliły jej wyobrazić sobie przyszłość, w której członkowie ich rodziny wciąż są sobie bliscy, nawet jeśli to nie ona będzie sprawować nad wszystkim kontrolę. Spotkali się z Anitą i wspólnie doszli do kompromisu w kwestii ślubu. Anita wciąż była ostrożna, napięcie nie zniknęło całkowicie, ale udało im się pokonać największą przeszkodę. Mieli plan. A Leena uwielbiała wszystko planować.

Poczułam, jak napięcie opuszcza moje ciało. Powiedziałam Leenie, że wpływ, jaki rodzice wywierają na dobrostan swoich dorosłych dzieci, bywa często niedoceniany. Owszem, relacja wymaga nowego układu, a władza – przekształcenia. Ale dziecko, nawet dorosłe, wciąż pozostaje dzieckiem w oczach swych rodziców. Chciałam, by Leena zrozumiała, że może wykorzystywać swoją siłę podczas współpracy z córką, a nie przeciwko niej. Że nie musi mieć nad nią władzy, by się dla niej liczyć. Rozmawiałyśmy też o znaczeniu kłótni – że czasem jasno wyrażony spór jest lepszy niż kumulowanie w sobie urazy. Że można się spierać o poglądy, nie raniąc się nawzajem. Bliskość często rodzi się dopiero po szczerej niezgodzie – czasem dopiero wtedy, kiedy emocje już opadną. Nie sama kłótnia jest najważniejsza, tylko to, czy potrafimy się po niej pojednać.

Wspomniałam także o symbolicznym wymiarze małżeństwa córki. Dla Leeny było ono również oznaką własnego starzenia się – momentem, w którym musiała porzucić nieuświadomione marzenie o wiecznej młodości i nieśmiertelności. Poczuła się lepiej, zdawszy sobie sprawę z tego, jak wielką moc ma ciągłość pokoleń – z nadzieją, że być może to wnuki poniosą dalej młodość i piękno.

Leena nie potrzebowała już mojej pomocy. Pozwoliła sobie na zmianę i czuła, że nasza wspólna praca dobiegła końca. Cieszyło mnie to i życzyłam jej jak najlepiej.

Przypisy

[1] R. Waldinger, 75-year Harvard Study of Happiness, 2017, https://harvard.edu (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki lub redakcji).