Projekt okładki i stron tytułowych INT-MEDIA Dawid Mazur

Ilustracja na okładce Alicja Żarowska-Mazur

Wydawca Łukasz Łopuszański

Redaktor prowadzący Jolanta Kowalczuk

Redaktor Dorota Polewicz

Koordynator produkcji Anna Bączkowska

Ilustracje Alicja Żarowska-Mazur, Dawid Mazur

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Wydawnictwa Naukowego PWN: Michał Latusek / konwersja.virtualo.pl

Zastrzeżonych nazw firm i produktów użyto w książce wyłącznie w celu identyfikacji.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

Copyright © by Wydawnictwo Naukowe PWN SA

Warszawa 2018

eBook został przygotowany na podstawie wydania papierowego z 2018 r., (wyd. I)

Warszawa 2018

ISBN 978-83-01-20008-4

Wydawnictwo Naukowe PWN SA

02-460 Warszawa, ul. Gottlieba Daimlera 2

tel. 22 69 54 321, faks 22 69 54 288

infolinia 801 33 33 88

e-mail: pwn@pwn.com.pl; reklama@pwn.pl

www.pwn.pl

1
Inteligentne obiekty

Photoshop to chyba najpopularniejszy program graficzny, o którym słyszeli nawet laicy. Prawie każdy wie, że w tym programie można wygładzić twarz, wyszczuplić sylwetkę lub stworzyć fotomontaż. Jeżeli czytasz tę książkę, to znaczy, że też świetnie zdajesz sobie z tego sprawę i masz już przynajmniej podstawowe umiejętności w zakresie obsługi Photoshopa.

Przedstawiamy kompletne projekty dotyczące różnej tematyki. W celu łatwiejszego zrozumienia naszych objaśnień niemal każdy krok został zilustrowany. Możesz też skorzystać z większości zdjęć, które udostępniamy na stronach grafikadladzieci.pl/photoshop oraz zarowska-mazur.pl/photoshop.

Jeśli pracujemy w Photoshopie, zazwyczaj używamy wielu warstw. Aby wprowadzić zmiany na niektórych z nich, powielamy je, ponieważ pragniemy zachować oryginalny obraz na wypadek, gdyby się okazało, że panel Historia nie pozwala na cofnięcie operacji, a potrzebujemy jednak pierwotnej wersji tego obrazu.

Takie działanie jest oczywiście jak najbardziej prawidłowe. Możemy jednak skorzystać z zupełnie innego rozwiązania, jakie proponuje producent Photoshopa, czyli inteligentnych obiektów. Takie obiekty mają jedną wielką zaletę. Dają nam mianowicie możliwość skalowania obrazu zarówno w dół, jak i z powrotem do oryginalnego rozmiaru bez utraty jakości (rys. 1).

Rysunek 1. Skalowanie inteligentnego obiektu

Zmiana rozmiaru zwykłej warstwy najpierw na mniejszy, a następnie na większy kończy się pikselizacją obrazu, przez co staje się on nieczytelny (rys. 2). To jeden z największych mankamentów grafiki rastrowej. Dlatego zawsze starajmy się najpierw ustalić ostateczny rozmiar elementów projektu, zanim zatwierdzimy go i pozbawimy się możliwości dalszego skalowania, lub korzystajmy z obiektów inteligentnych, które w każdej chwili możemy przekształcić w obraz rastrowy.

Rysunek 2. Efekt zmniejszenia i powtórnego powiększenia oryginalnego obrazu

Inteligentny obiekt to nie każdorazowo pojedyncza warstwa. Jeżeli obraz jest podzielony na kilka czy kilkanaście warstw, to możemy je zaznaczyć i wszystkie połączyć w taki właśnie obiekt. Jedyną wadą, jaka w tym momencie przychodzi do głowy, jest duży rozmiar pliku. Jeśli jednak ograniczymy liczbę inteligentnych obiektów do kilku, nie powinno to znacząco wpłynąć na szybkość pracy komputera. Ale już przy kilkunastu lub więcej inteligentnych obiektach należy się liczyć z tym, że komputer znacznie wolniej przeliczy każdą operację. Zobaczmy, jak utworzyć taki obiekt i jak się nim posługiwać.

1. Otwórz dowolny plik graficzny w Photoshopie. Jeżeli chcesz skorzystać z naszych plików, możesz je pobrać ze strony grafikadladzieci.pl/photoshop lub zarowska-mazur.pl/photoshop.

2. Upewnij się, że masz otwarty panel Warstwy. Jeśli nie, wybierz z menu Okno ► Warstwy lub naciśnij klawisz F7.

3. Kliknij warstwę Tło (u nas na razie jest tylko ta jedna warstwa) prawym przyciskiem myszy i z menu kontekstowego wybierz Konwertuj na obiekt inteligentny (rys. 3).

Rysunek 3. Przekształcanie warstwy na obiekt inteligentny

4. W prawym dolnym rogu miniaturki warstwy pojawiła się ikonka symbolizująca inteligentny obiekt. Spróbuj teraz przeskalować obraz. Wybierz z menu Edycja ► Przekształcanie swobodne lub naciśnij kombinację Ctrl+T.

5. Powyżej obrazu powinien być widoczny pasek opcji. Jeśli jest niewidoczny, kliknij Okno ► Opcje.

6. Jeśli planujesz zmieniać rozmiar proporcjonalnie, włącz ikonkę łańcucha między polami z szerokością i wysokością obrazu.

7. Wpisz odpowiednią wartość w jednym z tych pól. Zauważysz, że druga zmienia się automatycznie. Następnie zaakceptuj zmiany, naciskając Enter lub klikając symbol ► na pasku opcji (rys. 4). Możesz też skalować obraz, chwytając za jeden z narożników, przy czym nie ma znaczenia, który to będzie narożnik. O ile ikonka łańcucha jest wyłączona, a skalowanie ma być proporcjonalne, możesz podczas przesuwania narożnika nacisnąć i przytrzymać Shift.

W trakcie skalowania istotny jest także punkt, względem którego następuje przekształcenie. W lewej części paska opcji jest umieszczony przycisk złożony z dziewięciu maleńkich kwadracików. Domyślnie zaznaczony jest środkowy, co oznacza, że jeśli wprowadzisz zmiany w polu szerokości i wysokości, obraz zmniejszy się lub powiększy względem swojego środka. Jeżeli klikniesz np. lewy górny kwadracik, wówczas korekta rozmiaru zostanie dokonana względem tego właśnie punktu. Nieco inaczej jest przy przekształceniu za pomocą przeciągnięcia narożnika, ponieważ punkt ten jest wskazywany ręcznie i zazwyczaj to narożnik leżący na przekątnej obrazu. Jeśli chcesz zmieniać rozmiar względem środka obrazu, to naciśnij i przytrzymaj jednocześnie Alt+Shift.

Rysunek 4. Zmiana rozmiaru obiektu inteligentnego

ZAPAMIĘTAJ!

Każda zmiana takich właściwości, jak rozmiar obrazu lub obiektu, pochylenie, wypaczenie, perspektywa, wstawienie tekstu lub jego korekta, a także kadrowanie, wymaga zatwierdzenia za pomocą ikonki ► umieszczonej na pasku opcji. Jeżeli nie zaakceptujemy zmian, może się okazać, że jesteśmy nadal w trybie edycji i wprowadzamy dalsze, zupełnie niepotrzebne korekty. Można oczywiście próbować wycofać te zmiany za pomocą kombinacji Ctrl+Z (ostatni krok) lub Alt+Ctrl+Z (poprzednie kroki), ale tu czeka mała pułapka. Zatwierdzone zmiany zostaną cofnięte, ale jeśli edytujemy warstwę lub tekst, nie damy rady cofnąć operacji.

8. Wydawać się może, że wszystko jest identyczne jak w przypadku standardowej warstwy. Tymczasem różnica jest zasadnicza. Jeśli teraz ponownie włączysz opcje skalowania, okaże się, że na pasku opcji w polach szerokości i wysokości widnieje nie 100%, lecz wartość, którą wprowadziłeś podczas zmniejszania obrazu (u nas to 40%). Ponowne wpisanie 100% spowoduje powrót do oryginalnego rozmiaru bez utraty jego jakości.

Wiemy już, jakie zalety mają inteligentne obiekty. Niestety, jest też jedna wada. O ile na zwykłych warstwach możemy stosować pędzle, gradienty czy usuwać pewne elementy za pomocą gumki, o tyle na obiektach inteligentnych takich operacji nie da się wykonać. Jeśli wybierzemy np. pędzel i najedziemy kursorem na obraz, pojawi się ikona informująca właśnie o braku możliwości edycji tego obiektu. Co zatem zrobić, skoro korekta obrazu jest konieczna? Są dwa rozwiązania: rasteryzacja warstwy oraz zapisanie obrazu w nowym pliku. Przyjrzyjmy się im.

Aby przekształcić obiekt inteligentny na zwykłą warstwę, możemy skorzystać z dwóch opcji. Pierwsza to wybranie dowolnego narzędzia do edycji, np. wspomnianego wcześniej pędzla, i kliknięcie obiektu. Spowoduje to wyświetlenie monitu o konieczności rasteryzacji warstwy w celu jej edycji. Jeśli chcemy zrasteryzować obiekt, zatwierdzamy monit.

Druga opcja to kliknięcie w panelu warstw inteligentnego obiektu prawym przyciskiem myszy i wybranie z menu kontekstowego Rasteryzuj warstwę. Od tego momentu edycja jest już możliwa, chociaż przy skalowaniu musimy pamiętać, że zmiana rozmiaru na mniejszy nie spowoduje utraty jakości, lecz nie powrócimy już do oryginalnego rozmiaru bez jej uszczerbku.

Może zatem lepiej skorzystać z nowego pliku. Nadal mając obiekt inteligentny, klikamy dwukrotnie ikonkę umieszczoną na miniaturce obiektu w panelu warstw. Ponownie pojawia się monit, jednak tym razem to krótka instrukcja, aby po zakończeniu edycji zapisać plik. W przeciwnym wypadku zmiany nie zostaną uwzględnione w obiekcie inteligentnym. Zatwierdzamy monit. W Photoshopie są teraz widoczne dwa pliki: oryginalny i nowy z rozszerzeniem .psb. Wprowadzamy zmiany w nowym pliku, zapisujemy go. Jeśli teraz wrócimy do pierwszego pliku, z pewnością zauważymy, że zostały w nim uwzględnione wszystkie zmiany. Co jednak istotne, nadal mamy tu obiekt inteligentny, więc możemy go z powodzeniem skalować.

2
Inteligentne wyostrzanie

Inteligentne wyostrzanie umożliwia zmianę dobrego zdjęcia w świetne zdjęcie. Należy jednak pamiętać, że Photoshop nie jest cudotwórcą i jeśli otworzymy w nim zdjęcie słabe lub przeciętne, to nie uzyskamy arcydzieła.

Jakie zatem zdjęcia wybierać? Takie, w których mamy ustawioną wysoką rozdzielczość. Obecnie w większości aparatów fotograficznych możemy korzystać z rozdzielczości 300 lub 350 dpi. Idealnie jest, jeśli użyliśmy dużej głębi ostrości (dla mniej wtajemniczonych oznacza to, że fotografowany obiekt jest bardzo wyraźny, a tło rozmyte), a kolor obiektu odcina się zdecydowanie od koloru tła. My zajrzeliśmy do naszych skrzydlatych przyjaciół, u których jest naprawdę barwnie. Sprawdźmy, jakie zdjęcie nam wyszło i co jeszcze możemy z nim zrobić.

1. Otwórz zdjęcie w Photoshopie. Zdjęcia użyte w tym ćwiczeniu możesz pobrać ze strony grafikadladzieci.pl/photoshop lub zarowska-mazur.pl/photoshop.

2. Wybierz z menu kolejno Filtry ► Wyostrzanie ► Inteligentne wyostrzanie.

3. W tle cały czas widoczny jest twój plik. W oknie ustawień filtra również jest dostępne zdjęcie – zazwyczaj jednak powiększone na tyle, aby móc dokładnie dopasować filtr. W okienku podglądu możesz dowolnie przesuwać, pomniejszać i powiększać wybrany fragment. Jeśli zamierzasz śledzić zmiany na oryginalnym obrazie, zaznacz w okienku Podgląd (rys. 5).

Rysunek 5. Filtr Inteligentne wyostrzanie

4. W okienku ustawień filtra musisz określić co najmniej dwa parametry: Wartość (stopień wyostrzenia wyrażony w procentach) oraz Promień (szerokość wyostrzenia wyrażona w pikselach). O ile w Wartości wpisuje się czasami naprawdę duże liczby, o tyle w Promieniu już nie. Dlaczego? Dlatego że Photoshop sprawdza każdą granicę między jasnymi i ciemnymi pikselami, a następnie zwiększa kontrast między nimi.

Jeżeli ustawisz duży promień, Photoshop będzie brał pod uwagę większe powierzchnie i w efekcie zamiast ładnego wyostrzenia otrzymasz brzydkie plamy (rys. 6). Aby sprawdzić w okienku podglądu, jak wygląda oryginalny obraz, najedź na to okienko kursorem, a następnie naciśnij i przytrzymaj przez chwilę lewy przycisk myszy.

Rysunek 6. Porównanie obrazu wyostrzonego dużym promieniem rozmycia z oryginalnym zdjęciem

5. Ostatni krok to wybranie typu rozmycia, które ma zostać usunięte. Po rozwinięciu listy pojawią się na niej trzy opcje. Domyślnie wybrane jest rozmycie gaussowskie. Możesz jednak usunąć również rozmycie soczewki – wykryte zostaną krawędzie, ale istnieje ewentualność pojawienia się niewielkich otoczek wokół obiektów (rys. 7). W przypadku naszego zdjęcia różnica między tymi opcjami jest bardzo subtelna, a w druku w zasadzie niewidoczna.

Rysunek 7. Usunięcie rozmycia gaussowskiego i soczewkowego

6. Trzecia opcja to usunięcie poruszenia. Wymaga ona jednak określenia kąta i zazwyczaj jest stosowana przy obiektach fotografowanych w ruchu (rys. 8).

Rysunek 8. Przykład usunięcia poruszenia

3
Inteligentne wyostrzanie inteligentnych obiektów

Na pewno wielokrotnie widziałeś na reklamach, w artykułach czy na okładkach idealne twarze z błyszczącymi oczami. No i właśnie tymi oczami teraz się zajmiemy. Oczywiście będzie nam potrzebne zdjęcie o wysokiej rozdzielczości. Weź zatem aparat, znajdź modelkę lub modela, który spojrzy głęboko w obiektyw, i wróć z gotową fotografią.

1. Otwórz plik w Photoshopie.

2. Na razie masz jedną warstwę. Kliknij ją prawym przyciskiem myszy i wybierz z menu konwersję na obiekt inteligentny.

3. Wybierz z menu Filtry ► Wyostrzanie ► Inteligentne wyostrzanie.

4. Przesuń obraz w okienku podglądu tak, aby widzieć w nim oko. Będzie ci łatwiej dobrać właściwe parametry.

5. Ustaw Wartość na około 190–200%, a Promień na 1–1,2 piksela. Sprawdź, czy oko jest dość wyraziste. Jeśli nie, postaraj się dobrać odpowiedniejsze wartości, po czym zaakceptuj ustawienia.

6. W tej chwili masz wyostrzone całe zdjęcie. Zwróć jednak uwagę, że w panelu warstw nastąpiły pewne zmiany. Warstwa jest obiektem inteligentnym, więc na jej miniaturze widoczna jest ikona symbolizująca ten obiekt. Natomiast filtr przyjął formę maski.

ZAPAMIĘTAJ!

Zwykła maska pozwala ukryć niektóre elementy i wyeksponować pozostałe. Jeśli jest zamalowana na biało, to wszystkie elementy obrazu są widoczne. Jeśli jest czarna – żaden element nie jest widoczny.

Gdy filtr jest maską zamalowaną na biało, wpływa na cały obraz. Jeżeli zmienisz kolor maski na czarny, obraz pozostanie niewyostrzony.

7. Kliknij maskę. Kiedy już będzie aktywna, zmień jej kolor na czarny. Możesz wybrać Wiadro z farbą i zamalować ją, klikając w obrębie zdjęcia lub naciskając kombinację Ctrl+Delete (rys. 9).

Rysunek 9. Zmiana właściwości maski

8. Zmień narzędzie na Pędzel . Potrzebny będzie dość miękki i na tyle nieduży, żeby łatwo nim było podkreślić oczy. Aby dobrać odpowiedni pędzel, kliknij prawym przyciskiem myszy na zdjęciu, a następnie ustaw średnicę pędzla na około 90–100 pikseli i twardość na 0% (rys. 10).

Rysunek 10. Zmiana właściwości pędzla

Sprawdź teraz, czy kolor pierwszego planu jest biały. Jeśli tak, powiększ obraz, aby wyraźnie widzieć oczy. Malując na filtrze, spróbuj wyostrzyć tęczówki i oprawę oczu. Pamiętaj, że w każdej chwili możesz kliknąć ikonkę oka na filtrze i w ten sposób go ukryć. Dzięki temu podejrzysz, jak wygląda obraz bez filtra i z filtrem. Postaraj się, aby zmiany nie były za bardzo wyraziste, ponieważ twarz ma wyglądać naturalnie, a nie upiornie. Rezultatem ma być odrobina blasku, dzięki czemu twarz nie będzie wydawała się płaska i matowa (rys. 11).