Wszystkie apokalipsy roszczą sobie prawo
do wprowadzania w błąd swych czytelników.

F. Engels: „Przyczynek do dziejów wczesnego chrześcijaństwa”

Oto Ja poślę wam proroka Eliasza,
zanim przyjdzie wielki i straszny dzień Pana.

X. Malachiasza 3, 23

© Copyright by Władysław Eliasz & e–bookowo

Projekt okładki: Małgorzata Kardas i Katarzyna Krzan

Ilustracje: Małgorzata Kardas

Skład: Ilona Dobijańska

ISBN: 978-83-8166-184-3

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e–bookowo

www.e–bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e–bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

Wydanie 1 2021

Prolog

Oto jest słowo, co pradawnymi czasy było u Najwyższego, a potem zostało mu wykradzione i zstąpiło w dół, paść się na łąkach pożywnego zmyślenia i niedocieczonej prawdy. Oto żertwa, rzucona sługom na pożarcie, aby roznieśli ją po wszystkich ludach i aby nikt nie mówił, że nie widział i nie słyszał. Oto znak dla błogosławionych, że ich chwila jest bliska, chociaż mierzona eonami.

Rozdział 1.
Adres. Widzenie wstępne

Emmanuel miał sen, z rodzaju tych, które dormitolodzy z powodu sugestywnej wyrazistości nazywają fachowo ejdetycznymi, a prosty lud męczliwymi i zwiastującymi to, czego żadną miarą nie chciałoby się doświadczyć na jawie. Nazywają je też profetycznymi, a wiadomo, jakie są tego typu przepowiednie. Tylko płacz i zgrzytanie zębów. Zazwyczaj, jak wszystkim, śnią mu się pospolite głupoty, snujące się strzępami w świadomości przez cały ranek, ale tym razem było inaczej. Za zamkniętymi powiekami objawił mu się szef gazety, w której czasem pracował, w aureoli bujnych, srebrnych włosów, jakby niezasłużenie zażywał dostojeństwa biblijnych proroków. Obleczony był w prześcieradło koloru letnich obłoków, zwisające do stóp i pomimo spięcia na pępku szarfą, znaczoną słoneczną żółcienią, ujawniające krągły jak półkula globusa brzuch. Wyglądał jak emisariusz nie z tego świata. W jego wzroku tliła się gorączka, gotowa w każdej chwili wybuchnąć ogniem wulkanicznych płomieni. Spowijał go obłok dymu, snujący się ze świec, które dłonią, uzbrojoną w wielki, złoty pierścień, zapalał jedna po drugiej, aż zrobiła się jasność. Czynił to nieśpiesznie, a nawet majestatycznie, jakby był klucznikiem jakiegoś nierealnego cechu szamanów. Przytknął jedną z nich do jego czoła, mówiąc:

– Ja, alfa i omega twego bytu i niebytu, poślę cię na siedem stron świata i jedną na środku krainy wybranej. – Potem przytknął do piersi. – Zaświadczysz o sprawach, jakie ci będą odkryte, bo zostałeś wybrany na posłańca listów do tych, co jeszcze spragnieni są słowa.

Następnie tak samo naznaczył prawe ramię.

– Będziesz cichy, kiedy inni krzyczą, pokorny, kiedy inni się chełpią i powściągliwy, kiedy się radują lub wylewają żale, bo miarą mądrego zaangażowania jest stać na uboczu i nieugięcie milczeć.

Toż samo uczynił z ramieniem lewym.

– Za trud twój zasię nie będzie ci policzona żadna nagroda, bo marne są uczynki, czynione dla próżnej zapłaty.

Nachylił się nad nim, prezentując pulsujące żyły na skroniach i resztki dopiero co skonsumowanej jajecznicy na brodzie. Otworzył szeroko usta, jakby chciał go połknąć, a język zamienił się w sztylet, który zatrzymał się ostrzem tuż nad jego szyją.

– A teraz wstawaj, łachudro! Zbierz energię, potrzebną do podniesienia się z łóżka do pionu. Zaraz masz kolegium redakcyjne. Co ty sobie myślisz, że jak śpisz, to umarłeś i nie musisz uczestniczyć w życiu? Do roboty!

W tym momencie z siłą potężnej trąby zabrzmiał budzik i niemal zrzucił go na dywan. Znowu ta proza codzienności – pomyślał. Wstał i poszedł do łazienki się wysikać. Mieszając tępo kawę odartą ze srebra łyżeczką, rozmyślał nad dziwnością dopiero co doznanego majaku, nie przeczuwając, że nie wróży on niczego pomyślnego. Dopiero po ostatnim, wystygłym łyku uświadomił sobie, że dotykane miejsca utrafiały w wymowny symbol krzyża, którym w jakimś niewiadomym celu został naznaczony i to już zupełnie zwarzyło mu nastrój na całą resztę dnia, bo diabli wiedzieli, co to by mogło znaczyć.

Nawlókł z trudem na piżamę galantne spodnie, a na górę rozciągnięty sweter golfowy, ogolił się tępą żyletką, wytarł mokrym ręcznikiem zakrwawione zacięcia, sprawdził pustą lodówkę, zmył prysznicem zaskorupiałe błotem buty, wysłuchał w radiu pesymistycznej prognozy pogody i wyszedł z domu po krótkiej walce z niedomykającymi się drzwiami.

Dzień był dżdżysty i ponury, jak zawsze, kiedy groził trzęsieniem ziemi lub burzową odprawą dziennikarską. Na przystanku sprzed nosa odjechał mu autobus, więc czekał na następny, a nie doczekawszy się, postanowił poczłapać piechotą. Poza tym wszystko było w porządku.

Rozdział 2.
Listy do Kościoła w Efezie, Smyrnie, Pergamonie i Tiatyrze

W lokalnym oddziale niecodziennika prasowego „Prawdomównik niesłychany” jak zwykle panował bałagan i lekki zamęt. Pismo walczyło o przetrwanie na rynku. Atakowane zewsząd przez inne tytuły, produkujące skandale obyczajowe i odpokutowywujące je potem cichcem po sądach, starało się utrzymać czytelników i za bardzo nie drażnić, co na dłuższą metę było oczywiście nie do pogodzenia z logiką. Widmo bankructwa i ostatecznego kresu zaglądało do redakcji wszystkimi oknami i drzwiami. Poczta przynosiła wciąż nowe wezwania do zapłaty, gaszone w zarzewiu, kolejka reklamodawców kurczyła się jak obwód w pasie czasu wielkiego postu, słupki sprzedaży powoli, acz nieubłaganie zamierały niczym wykres gasnącego pulsu, a wśród załogi szerzył się ferment zwątpienia z powodu marniejącej wierszówki.

Zespół nie był liczny. Ot, siedmioro recydywistów, skrzykniętych z innych podwórek, zamkniętych wcześniej z powodu braku koniunktury oraz pasożytowania mediów obrazkowych na tych tekstowych. Razem tworzyli jednak dobrane małżeństwo po przejściach, już nie pragnące rozwodu i jeszcze nie znudzone sobą.

Teraz to towarzystwo wyglądało na lekko znudzone, gotowe przyjąć każdy cios w nierównej walce o bodaj cień sukcesu, pogadujące sobie o sprawach nieistotnych, dla zabicia pustego czasu oczekiwania na to, co się dziś wydarzy. Apatycznie siorbało cienką lurę, której ukradkowo nadawało oczekiwanego charakteru dolewkami utajnionego spirytusu, gdy tylko Nadnaczelny wychodził do swego gabinetu po jakieś zapomniane notatki i okulary, które przez cały czas miał na nosie. Kiedy wreszcie kompletny arsenał utensyliów potrzebnych do rozpoczęcia zebrania leżał już w nienagannym ordynku na stole, szef zagaił z animuszem, właściwym każdemu wodzowi, niezależnie od wyniku bitwy, jaką za chwilę stoczy.

– Koleżanki i koledzy! Witam was na dzisiejszym, od razu powiem, że szczególnego rodzaju spotkaniu. Z satysfakcją odnotowuję fakt, że nikt się nie spóźnił, nie wymówił wizytą komornika ani nie usprawiedliwił zgubieniem biletu miesięcznego na dojazd. To dobrze, że jesteśmy w komplecie, bo mamy do omówienia numer szczególny. Tak. Wyjątkowy. Co ja mówię? Więcej niż wyjątkowy, bo wystrzałowy i sensacyjny, jakiego jeszcze nie było. Przecież będzie to numer trzynasty, a jubileusze trzeba czymś uczcić. Sądzę, że to wyczuliście i przynieśliście odpowiednie tematy do opisania. Takie, których nie ma żaden inny tytuł i które odcisną się głębokim wrażeniem w naszej branży. Będą ich nam zazdrościć. Podziwiać i stawiać za przykład. Z niecierpliwością oczekuję ich zreferowania. Proszę bardzo, kto pierwszy?

Zaległa szpetna cisza. Nikt nie miał ochoty się wychylać. Udawali, że pomysły na rewelacyjne tematy zostawili w domu, co znaczyło, że ich nie w ogóle nie mieli.

– Proszę państwa. – Nadnaczelny zirytował się nie na żarty. – Ja jeden nie mogę za was wszystkich myśleć. Nie jestem omnipotentny, aby w pojedynkę tworzyć pismo, choć oczywiście to ja jestem za nie odpowiedzialny. Ale wy powinniście mi pomagać. Wspólnie tworzyć jego linię. Tak. Jeśli ja jestem Bogiem tej redakcji, to wy jesteście jej apostołami, co idą ze słowem do ludów. Zrozumcie mnie i moją samotność w podejmowaniu rozmaitych decyzji. Czy ktoś mi mówi stale w głowie: „Zrób to, zrób tamto! Pomyśl o tym, pomyśl o tamtym”? No przecież nie. Czy ja mam nad sobą jakiegoś supernadnaczelnego, który by mi dyktował, co mam sam napisać? Również nie. Tak. Nikt mnie nie wyręcza. Sam mogę zagonić was do pracy, ale nie pracować za was. Nie jest łatwo być Nadnaczelnym Bogiem, wierzcie mi. To najtrudniejszy zawód na świecie. Gdyby ogłosić casting na Boga, nie zgłosiłby się nikt. Tak.

Tu uczynił pauzę, bo takiej metafory nie można było eskalować, więc zapuścił żurawia do swych notatek, grzebał w nich dobrą minutę, po czym wydusił z siebie głosem obniżonym o patetycznie zrezygnowany interwał:

– No, ale dobrze. Niech będzie. Przedostatni raz. Co my tu mamy?... Proszę. Rewersy siedmiu grzechów głównych, bo bez grzechów byłoby na ziemi nudno, jak w niebie.

Zaśmiał się dla rozładowania atmosfery, zwarzonej dopiero co wygłoszoną połajanką. A po tym, jakby sobie coś przypomniał, dodał:

– Nie pytacie, co to znaczy rewersy, więc już odpowiadam. Otóż są to drugie imiona pojęć. I my je wreszcie ujawnimy. Tak. Będziemy pisali pod włos, burzyli uczesane przez słownik znaczenia, wydobywać ze zła jakieś dobro, w wadach znajdywać jakieś zalety. A generalnie kościelne grzechy przekuwać w świeckie cnoty. O tutaj jest temat pierwszy, w sam raz, jak sądzę, dla koleżanki Pismaczej.

Wywołana poruszyła się niespokojnie i nawet zbladła nieco wokół delikatnie zarysowanego wąsa, bo lata doświadczeń w zawodzie odcisnęły się na jej fizjonomii zmaskulinowaną odpornością drwala i impetem boksera.

– Pani Kapsydo, napisze pani felieton o wywyższaniu się i pysznieniu, o pierwszym z grzechów głównych. Temat wdzięczny, bo uniwersalny. Każdy chce przecież górować nad innymi. Udawać tego lepszego. Felieton wedle nieoficjalnej, czyli praktycznej definicji, to krótka i lekka forma refleksyjna, w której autor tak przegina sprawę, żeby wyjść na mądrzejszego, niż jest w rzeczywistości. Felieton to życie na skróty. Jest tym lepszy im bardziej naciągany i przewrotny. Jednym okiem łypie przymilnie do czytelnika, a drugim przeciwko rzeczywistości, w której on sam żyje. Tak. Zatem napisze pani, że pycha jest dezawuowaną, acz nieodzowną pochodną bycia wybranym z pospolitego szeregu innych. Bycia, że tak powiem na złotym świeczniku, co z humanitarnych względów należy się każdemu. Jest ona konsekwencją przekonania, że się ma rację, że się jest depozytariuszem prawdy i słuszności działania, dlatego ma się prawo do zadzierania nosa i zasługiwania na przywileje. Karmi się arystokratyczną świadomością, że się jest liderem, dlatego bez żenady pozwala podawać dłoń do pocałowania, miast do banalnego uścisku. Tak. To od strony psychologicznej, którą osadzi pani w kontekście historycznym. Bo cóż byśmy mieli dzisiaj do zwiedzania w trakcie wycieczek turystycznych. Wszystkie pałace i zamki świata są świadectwem pychy swych właścicieli. Dziś się je podziwia, ignorując intencję ich powstania. Mimochodem doda pani pochwałę manii wielkości. Mierzenia wątłych sił podług potężnych zamiarów. Wychwali pani rozmach i gigantomanię. Tak. Czyż to właśnie nie pożądanie przewrotny paradoks na treść felietonu? Oczywiście tak. I niech go pani zacznie z grubej rury. Najważniejszy jest pierwszy akapit, następnych mało kto czyta. No i jak najmniej przymiotników. Tylko podmiot i orzeczenie, przydawki wyłącznie w przypadku wyższej konieczności. Proustem można być po pracy. W pracy trzeba ludziom ładować prawdy prostą łopatą do głowy. Tak.

Zawiesiwszy retorycznie głos zostawił Pismaczą bez pytania, czy ma jakieś pytania i zwrócił się do drugiego w kolejności redaktora Wydziwiałka.

– Pan, panie Dezydery napisze wzorcowy artykuł interwencyjny o chciwości, następnym z grzechów głównych. Interwencja na papierze jest najskuteczniejsza, bo od interwencji w terenie jest tylko policja, ale to też nie jest takie pewne. Żadnej sprawy się nie załatwi, jeśli się nią nie zainteresują media, czyli my. Tak…

Żart rozproszył zupełnie wiszące w powietrzu resztki powitalnej tyrady. Przez okno zaglądnął promyk słońca i położył się na łysinie mówcy połyskliwą glazurą, podkreślając ostatnią, wątłą kępkę włosów, z której był taki dumny.

– Pójdzie pan do dowolnego urzędu, a najlepiej do magistratu i poniucha. Może zrobi jakąś prowokacyjną sondę, oczywiście nie wprost, bo się nikt nie przyzna, ale taką, jeśli chodzi o opinię, aby miał pan co odkręcać i przedłużyć życie tematowi. Coraz trudniej tam coś wskórać bez wziątek. Urzędasy celowo przedłużają procedury i piętrzą trudności, aby dostać coś w łapę. Ludzie donoszą do nas o tym stale, skarżąc się. Pogrzebie pan w naszej archiwalnej korespondencji, to pan coś znajdzie. Jakieś konkretne przykłady, które pana ukierunkują na problem. Pazerność przeszła tam już w patologię. Zajmie się pan więc tematem pożądliwości dóbr materialnych dowolnego rodzaju. Będzie to artykuł nie tyle w sprawie konkretnego człowieka, któremu dzieje się krzywda, ile w sprawie psychicznej ułomności, która jest zamiatana pod dywan, żeby nie kłuła w oczy. Pan ją zgloryfikuje. Zdezynfekuje pan otoczkę odoru wokół tego pojęcia i dokona jego chwalebnej apologizacji, że się tak kolokwialnie wyrażę. Tak. No bo gdyby człowiek nie był pazerny na pieniądze, łasy na zaszczyty i zachłanny na rzeczy materialne, to kim by był i co by miał? Nikim i nic. A przecież dobrze jest być, jak się coś ma. Każdy chce być bogaty i chwalony. Otaczać się luksusem i zbytkiem. Tak. Zainterweniuje pan w fałszywy pogląd, że wszystko jest marnością nad marnościami i że najszczęśliwsi są ludzie, co niczego nie mają, bo o nic nie muszą się troszczyć. Że goło jest wesoło. Jakaż to pobożna pomyłka! Chciwość jest właśnie energią, potrzebną do urządzenia sobie życia we względnie komfortowych warunkach. Do zrozumiałego zabezpieczania sobie bytu. Bez niej do niczego by człowiek nie doszedł. Musiałby całe życie pościć na pustyni we włosienicy. A nam chodzi o coś zupełnie przeciwnego. Tak. To ważny społecznie temat. Nie powinniśmy być na niego obojętni.

Podzwonił łyżeczką w szklance herbaty dla rozpuszczenia resztek cukru, po czym upił łyk. Redaktor Wydziwiałek skwapliwie przytaknął, bo cóż mógł zrobić innego. Sam cierpiał na przewlekłą manię bogacenia się, której symptomem było notoryczne wypełnianie kuponów rozmaitych gier losowych, w których wygrywał frustrację na dziś i nadzieję, że może jutro się uda.

Nadnaczelny spojrzał na Graff-Omanowicz.

– A dla pani, koleżanko Milucho, przygotowałem coś, co powinno panią ucieszyć. Tak. Chodzi oczywiście o rozpustę i rozwiązłość. Jest pani świeżo po ślubie, o ile się nie mylę trzecim z kolei, więc zadanie na pewno panią zainteresuje. Swoją drogą to można pogratulować pani tak udanego życia matrymonialnego w tak młodym wieku. Zaglądnie pani do majtek w celu pochwały najprzyjemniejszej antycnoty nieczystości. Spośród siedmiu grzechów głównych ten wydaje się najgłówniejszy, najpopularniejszy i zarazem najdawniejszy. A to jest sama lekkość, urok i rozkosz. Ludzi przecież głównie interesuje, ile ktoś zarabia i z kim sypia, czyli jakie ma kochanki oprócz żony. To podniecający i rozrywkowy temat. Ludzie generalnie wolą się bawić i weselić, niż zamartwiać cudzymi problemami. Im samym nawet rozwodzić się czasem nie chce z lenistwa przed otwarciem się na kogoś nowego i wprowadzeniem zmian w dotychczasowej, stagnacyjnej egzystencji, a powinni to zrobić dla urozmaicenia i wzbogacenia sobie przeżyć. Małżeństwo to czerwony znak stop a przecież nie można Bóg wie, ile lat stać w miejscu. Pani zaświeci zielony sygnał wolnej jazdy. Tak.

Mimowolnie przemknął mu przez lico lubieżny uśmieszek, dla zatuszowania którego zapuścił kolejnego żurawia w papiery, aż znalazł właściwą kartkę.

– Napisze pani wywiad z seksuologiem, obojętnie jakim, najlepiej fikcyjnym, żeby nikt znowu nie protestował, że się napisało nie to, co się powiedziało. Bo generalnie wywiad nie musi być prawdziwy, tylko interesujący i atrakcyjny dla czytelnika. A najbardziej atrakcyjne są zmyślone, bo można w nich napisać wszystko, co tylko dusza zapragnie, bez hamulców, bez cenzury i bez autoryzacji. Napisze pani, że życie erotyczne zawsze ciągnie się cieniem niespełnienia i niedosytu. Że marzenia muszą się nie spełniać, bo inaczej nie byłyby marzeniami, tylko planami. Tym, czego chcieliśmy, a nie zrobiliśmy, bo byliśmy wstydliwi w sprawach seksu. Baliśmy się coś zainicjować. Pójść na całość. Tak. Hołdowaliśmy zgubnej i fatalnej cnocie wstrzemięźliwości. Mieliśmy coś, co było na wyciągnięcie ręki, a czego nie dotknęliśmy, bo nie wypada. Taka litania zmarnowanych szans. Suma niewykorzystanych możliwości. To trzeba będzie dobitnie powiedzieć, aby uświadomić czytelnikom ogrom strat, jakich doznali bądź mogą jeszcze doznać w tej najistotniejszej dziedzinie istnienia. Napisze pani, że to, co nas ominęło okazuje się potem ważniejsze od tego, co nas spotkało. W ogólnym bilansie powołanie do grzechu nieczystości jest atrakcyjniejsze od powołania do świętości. Daje większe okazje poznawcze. Tak. Jest bliższe człowiekowi, który stworzony został raczej do promiskuityzmu niż do monogamii. Oczywiście uwzględni pani aspekt teologiczny. Religia tłumi nieczystość, bo nie chce, aby człowiek za dużo wiedział. Aby był uświadomiony, bo seks zbliża do człowieka, a oddala od Boga. A tymczasem pierwszym słowem stwórcy do człowieka było przykazanie, aby szedł i rozmnażał się. A jak tu rozmnażać się bez seksu? No i tym seksem skoryguje też pani stereotyp Polaka – katolika. Anomalie trzeba normalizować. Pytania mają być niegrzeczne i odważne, odpowiedzi zawstydzające i gorszące. Całość musi jednym pójść w pięty, innym uderzyć do głowy. Musi być najbardziej szczerą spowiedzią z erotycznych mroków natury ludzkiej. Taką, żeby każdy się wstydził, że przeczytał. Bez tabu, przemilczeń i niedomówień. Konieczne będzie uwzględnienie pozytywnych aspektów zagadnienia, skoro nieczystość uchodzi na moralną wadę. Może pani nawet popuścić wodze fantazji, rozwijając śmiałą tezę, że tak jak seks jest przyprawą życia, tak przyprawą seksu jest perwersja. Seks jest wszak jeden, a perwersji nieogarniona rozmaitość. A jeszcze są manowce, zboczenia i wszelkie aberracje. Niepojęte, z jakim bogactwem możliwości został stworzony człowiek, ten krótki przystanek ewolucji na drodze od małpy do anioła. Tak. Jest o czym pisać. Ma pani doświadczenie, jak mniemam, więc da sobie pani radę.

– Skoro muszę… – westchnęła z uczuciem posępnego nieprzekonania, bo wzorem rozkapryszonych gwiazd nie chciała wywlekać szczegółów życia osobistego, mitygując się, że najważniejsze momenty ludzkiej egzystencji dzieją się poza seksem.

– Ależ pani chce – ucieszył się szef – tylko pani o tym nie wie. My, mężczyźni wiemy, że kobiety praktykują odwrotną dialektykę wedle tej starej prawdy, że jak mówią nie, to znaczy, że myślą tak. Byłbym nawet lekko zdumiony, gdyby się pani od razu zapaliła do tego tematu. Ale któż jest bardziej uczuciowy od kobiet, przeznaczonych do macierzyństwa, a więc nie mogących ominąć doświadczeń płciowych… No to teraz pan, kolego Alfonsie.

Redaktor Rzęzipiór ocknął się z zamyślenia i dla oddalenia podejrzeń o nieuwagę, odpowiedział raźno:

– Tak, słucham.

– To dobrze, bo w dzisiejszej epoce ludzie bardziej mówią do innych, niż ich słuchają. Napisze pan w formie przekornego minieseju, że nie ma zazdrości bez miłości czy coś takiego. Że nie ma cnoty miłości bez grzechu zazdrości, a przecież nie chcemy być jako cymbał pusto brzmiący, pragniemy miłości, więc zmuszeni jesteśmy grzeszyć. Usprawiedliwi pan tę pozornie niszczycielską i potępioną domieszkę najpowszechniejszego uczucia. Doda pan wprost, że im większa miłość, tym też większa jest jej nieodstępna siostra, a przecież miłość zawsze musi być największa. To chyba jasne. Tak. Ubierze pan w stosowne słowa aksjomat, że dręcząca zazdrość jest nieodzowną ceną, jaką się płaci za ukochanie drugiej osoby. Tak, jak jasność dnia jest nie do pomyślenia bez ciemności nocy, a konstrukcja bez dekonstrukcji. Są nieodłączne, jak mędrzec i broda. Jak cios i siniec. Jednym słowem nie chcemy, ale musimy grzeszyć. Musi nas zżerać i drążyć obawa, że nasza partnerska osoba może być wobec nas nielojalna. I że nie jest to wcale grzech, tylko mankament psychologii. Na koniec, dla wyczerpania tematu może pan wspomnieć, że zazdrość potrafi także tańczyć solo w głowie. Bez partnera i bez zakochania. Bierze przecież nas cicha cholera, że sąsiad kupił sobie nowy samochód, kolega z pracy spędził urlop na egzotycznej wyspie, a jeszcze inny znajomy znalazł sobie kochankę w wieku jego własnej córki. Takie sukcesy skłaniają przecież do naśladownictwa, abyśmy sami nie czuli się gorsi. Dlatego zazdrość wbrew temu, co sądzą ojcowie kościoła jest wartością pozytywną, bo generuje w nas ambicję sprostania innym. Świat po to się ulepsza, abyśmy czynili to samo wraz z nim. Abyśmy śmiało szli do przodu, a nie smętnie odstawali w tyle. Abyśmy mieli motywację do pozytywnych zmian własnego bytu, mobilizację do ustawiania sobie wyżej poprzeczki. Bez niej, w pewnym sensie, nie byłoby rozwoju, nie byłoby marzeń, nie byłoby celów, do których warto dążyć. Tak. Zakończy pan mocnym przypomnieniem, ile to miłość poczyniła szkód w świecie, a ile dobra zazdrość. Stosowne przykłady znajdzie pan we własnej głowie, a jeśli jest pusta, to w lekturach. Czy kolega to rozumie?

– Staram się. – Redaktor przytaknął asekuracyjnie, bo wyrafinowane pojęcia przekraczały pułap jego umysłowych zdolności. Był człowiekiem poczciwym i prostodusznym. Z pokorą podejmował się zajęć, których sensu nie rozumiał. Wolał też unikać odwagi i nie narażać się nikomu, a zwłaszcza tym, których uważał za ważniejszych od siebie, czyli praktycznie wszystkim. Dzięki temu uzyskiwał święty spokój, będący nieziszczalnym pragnieniem tych, co chcą się wybić ponad przeciętność.

– No to niech tak panu zostanie – skwitował Nadnaczelny i zarządził przerwę, będącą najważniejszą częścią każdego zebrania.

Podziękowania

Autor dziękuje Duchowi Świętemu za pomoc w redagowaniu tej książki.