Beata Gołembiowska

Lista Olafa

Tom 1
Podlaska Saga

© Copyright by

Beata Gołembiowska & e-bookowo

Grafika na okładce:

Małgorzata Pawelczyk

Projekt okładki:

Tina Nawrocka

Korekta:

Patrycja Żurek

ISBN 978-83-7859-620-2

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2015

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Wiesi, niezwykłej i szlachetnej osobie,

którą miałam szczęście poznać,

książkę tę dedykuję

Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy pomogli mi w procesie powstawania „Listy Olafa”. Bogusi Milewskiej za cenne uwagi i wnikliwą analizę tekstu, śp. Halinie Mickiewicz za podtrzymywanie we mnie zapału do dalszej pracy, Mariuszowi Wasilewskiemu i Wandzie Moskal za konstruktywną krytykę oraz Tinie Nawrockiej za projekt okładki.

Szczególnie serdecznie dziękuję także Małgorzacie Pawelczyk za wyrażenie zgody na użycie nastrojowego zdjęcia Podlasia jej autorstwa.

Rozdział I

Głosy: cienkie, grube i pośrednie zlewały się w jeden melanż, wypełniając wnętrze małego salonu. Dwadzieścia kobiet w różnym wieku – aż dziwne, że tyle ich zmieściło się w tak ciasnym pomieszczeniu – w rozleniwionych pozach rozsiadłe na kanapach, krzesłach, podnóżkach, a nawet na podłodze, miały jedną rzecz wspólną, oprócz oczywiście posiadania tej samej płci – wszystkie były samotne: z wyboru, ze zarządzenia losu lub Opatrzności, jak to podkreślały te wierzące. Najstarsza z nich, siedemdziesięcioletnia, przed miesiącem zdecydowała się opuścić męża. Poprosiła o ciszę, – „z racji mojego wieku i doświadczenia” – stanęła na środku pokoju, wyprostowawszy swoją lekko pochyloną, drobną postać ubraną w dystyngowane beże. Jej twarz, poorana zmarszczkami, obramowana śnieżnobiałymi, puszystymi włosami miała niezwykle uroczysty wyraz.

– Nigdy nie zapomnę wydłużonej miny tego durnia, mojego męża, kiedy oznajmiłam, że mam już dość. W pięćdziesiątą rocznicę ślubu rzuciłam fartuchem o ziemię i wyszłam tak, jak stałam, w szlafroku i kapciach. Biszkopt na tort został w piekarniku, nawet go nie wyjęłam – wzrokiem tryumfatorki obrzuciła wszystkie słuchaczki, a zmarszczki wokół ust pogłębiły się od szerokiego uśmiechu, ukazującego równe, prawdopodobnie sztuczne zęby.

„Zdobyć się na taki wyczyn pod koniec życia? To bohaterstwo.” – Patrzyły na nią z podziwem. Wiedziały z własnego doświadczenia, jak ciężko jest podjąć taką decyzję. A w podeszłym wieku? Po wielu latach małżeństwa? Nie przypuszczały, że jest to w ogóle możliwe.

– I co, gdzie poszłaś? – Wlepiły w nią zafascynowane oczy.

– Wróciłam po kilku godzinach spacerowania po parku. Cholernie zmarzłam, a i ludzie gapili się na mnie jak na pomyloną. Następnego dnia miałam atak reumatyzmu, jak nigdy dotąd.

Chwycił je napad śmiechu. Spodziewały się dramatycznej opowieści, a ona kończy się tak prozaicznie.

– Mąż się ucieszył?

– Obraził. Ale kiedy zaczęłam pakować walizki, ocknął się. Krzyczał, że i tak wrócę, że bez niego nie dam sobie rady.

Ciągnęłaby jeszcze opowiadanie o tym, jak ułożyło się jej nowe życie, samej, bez mężczyzny, ale każda z kobiet aż się paliła, aby podzielić się swoją historią. Przecież po to tu przyszły. Owszem, mogły wysłuchać tych innych, lecz najważniejsze było wyrzucenie nagromadzonych przez lata własnych bólów i rozczarowań, których nie otuliła miłosierna zasłona zapomnienia. Pamiętały wszystkie, nawet najdrobniejsze sprzeczki, kłótnie, obraźliwe słowa. Zaczęły wykrzykiwać jedna przez drugą. Musiały maksymalnie wykorzystać to spotkanie, starannie mailowo planowane.

– Cicho, baby. Ja pierwsza mówię, bo to ja założyłam bloga „Samotne, ale nie w sieci”... – Basia wstała, obciągając na szerokich biodrach niezwykle krótką miniówę. Zachwiała się w czarnych szpilkach, wbitych na zgrabne nogi o mocnych łydkach. Czarny, przylegający do ciała T-shirt, uwydatniał szerokie, umięśnione ramiona. Emanowała z niej siła, niemalże męska. Ta kobieta prawdopodobnie szła w życiu szeroką drogą, nie oglądając się za siebie czy na boki. Niejedna z obecnych patrzyła z podziwem, obiecując sobie w duchu brać z niej przykład.

– Pozbyłyśmy się facetów nie po to, aby płakać i oglądać się za portkami. Tylko my możemy zapewnić sobie szczęście. Piję za wszystkie baby, które wydostały się z sieci męskich macek! – uniosła kieliszek, a inne uczyniły to samo.

– A teraz niech każda się przedstawi i opowie, jak to się stało, że wybrała samotność.

W milczeniu słuchały kolejnych opowieści, czasami któraś pociągnęła nosem lub otarła łzę. Były to niewesołe historie, chociaż starały się podejść do nich z humorem. Przewijały się w nich awantury, niekończące się raczej rękoczynami – to już nie te czasy, kiedy kobiety potulnie znoszą przemoc fizyczną. Ta werbalna potrafi czynić o wiele większe spustoszenia. Na to najbardziej się skarżyły. Żyły pod jednym dachem z tak zwanymi najbliższymi osobami, a niezmiernie rzadko lub nigdy nie słyszały miłych, ciepłych słów. W chwilach kryzysów, kiedy potrzebowały przytulenia, pogłaskania po głowie i kilku komplementów były „pocieszane” maksymami – „nie histeryzuj”, „powinnaś pójść do psychiatry”, – a najbardziej nienawidziły zdań zaczynających się od słów: „ty zawsze”.

U Danki drgały nerwowo usta podczas opowiadania o wiecznie marudzącym, niezadowolonym mężu, któremu do długiej listy wad dołączyła alkoholizm i niewierność.

– Po kilku latach znoszenie skoków w bok, mając zawsze nadzieję, że tym razem będzie to ostatni, straciłam cierpliwość i postanowiłam się odegrać. Znalazłam sobie kochanka, niestety tak brzydkiego, że musiałam się upijać, aby się z nim przespać. I tak wpadłam w nałóg, a mój mąż nie okazał cienia zazdrości. Po prostu mu nie zależało – głos opowiadającej załamał się przy ostatnich słowach.

Ciche chichoty, wywołane zabawną historią umilkły. Spoglądały na młodą kobietę z sympatią, a potem otoczyły ją kołem i jedna przez drugą zaczęły pocieszać. Nie miały już ochoty na zwierzenia. Wszystkim zrobiło się niezmiernie smutno i pewnie dołączyłyby się do pochlipywań Danki, gdyby nie Baśka, która czuwała nad przebiegiem spotkania. Rzuciła hasło wypicia wina, a potem włączyła telewizor.

– Słuchajcie, co będziemy płakać. Było, minęło, a teraz przed nami nowa era. Obejrzymy program o dekoracji wnętrz Dagi Pokus. To już trzeci odcinek zupełnie nowego cyklu. Widziałam te dwa, mówię wam, super, jakby dla nas. Przerabia domy samotnych kobiet.

– Taka filantropka? Poprzedni program miała o upośledzonych dzieciach. Urządzała dla nich pokoje. – Danka opanowała się już zupełnie i z przyjemnością włączyła się do rozmowy. Dekorowanie było jej pasją.

– Coś ty. Takie baby jak ta Daga robią coś dla innych tylko dla rozgłosu, a nie z serca.

– Cicho, potem pogadamy. Zaczyna się.

Posłusznie zamilkły i zaciekawione wpatrzyły się w ekran. Rozległa się dynamiczna muzyczka i na ogromnej tęczy zjechała postawna kobieta około sześćdziesiątki, ubrana w niezwykle barwne, powiewne szaty. W radosnym geście rozpostarła ramiona, pomiędzy którymi pojawiła się nazwa – HokusPokusDagaShow.

– Ona tak się nazywa.

– Hokuspokus? – zażartowała jedna z kobiet.

– Tylko Pokus. Dagmara Pokus. Może to ksywa?

Z wytężoną uwagą śledziły, jak Dagmara Pokus weszła do bardzo zniszczonego domu i zaczęła prezentować wnętrze, podkreślając brzydotę i beznadziejne urządzenie, co z pewnością nie było miłe dla właścicielki, która drepcząc obok, próbowała się tłumaczyć zająkliwym głosem, że to z braku pieniędzy i czasu jest tak źle. W międzyczasie ekipa programu wnosiła różne narzędzia, drabiny, puszki z farbami. Do Dagmary podszedł szczupły, średniego wzrostu mężczyzna, schwycił ją za rękę i pociągnął do jednego z pokoi. Reszta osób zaczęła przesuwać meble i przykrywać je plastikową folią.

– Ja tego faceta znam! – wykrzyknęła Roma, niska szatynka o długich, prostych włosach i woskowo białej cerze. – Poznałam go…

– Nie przeszkadzaj, potem opowiesz – kobiety zaprotestowały chórem.

Roma posłusznie nie odezwała się podczas całego programu, udając zainteresowanie tym, co się działo. Ale naprawdę śledziła tylko jego – mężczyznę, tak niedawno poznanego. Nie mogła oderwać wzroku, zauważyła tyle szczegółów, które podczas pierwszego spotkania uszły jej uwadze. Chociażby chód, męski, energiczny, a jednocześnie trochę koci, tak jakby stąpał na palcach. Śmiesznie gestykulował, zamaszyście, szeroko rozkładając ramiona. Jego uśmiech był szczery, chwilami może ironiczny, szczególnie gdy zwracał się do szefowej. Roma niecierpliwie wyglądała końca odcinka i kiedy wreszcie nastał, poderwała się z fotela.

– No to słuchajcie. Ten facet, który cały czas jest z Dagą…

– Co ty w nim widzisz? Z wyglądu nic specjalnego.

– Pozory mylą. Mówię wam, kompletnie mnie poraził.

– Tak dobrze go znasz?

– Gdzie tam. Widziałam go zaledwie raz, u koleżanki. To u niej był program tej wariatki, no i zajrzałam z ciekawości. Akurat dom był prawie pusty, bo ekipa wybrała się na lunch. Został w nim tylko Olaf – tak mu na imię. Od razu przeszliśmy na „ty”, a potem spojrzał na mnie tak jakoś szczególnie, aż ciepło mi się zrobiło. Zachęcona zaczęłam go wypytywać o program.

– I co, zarzucił cię plotkami? Tacy z mediów to mają gadane.

– Nie, prawie nic nie mówił. Potem zdałam sobie z tego sprawę. On głównie słuchał.

Roma na chwilę przymknęła oczy i znieruchomiała. Starała się odtworzyć w pamięci tę scenę.

Weszła swobodnie do dobrze znanego pokoju, spodziewając się zastać tłum ludzi, a tymczasem był tam jedynie on. Długo nie zauważał jej obecności, mogła więc dobrze mu się przypatrzeć. Był pochylony nad starą ramą, dlatego dostrzegła tylko jego profil, zasłonięty częściowo spadającymi na oczy pasmami ciemno–blond włosów, w których gdzieniegdzie prześwitywały srebrne nitki. Jedną ręką przytrzymywał ramę, a drugą wcierał w nią jakiś brunatny płyn, który czerpał z plastykowego pojemnika. Jego ruchy były spokojne, rozważne. Mężczyzna nagle odwrócił się i spojrzał prosto na nią. Zmarszczył szerokie, zrośnięte nad nosem brwi, ale nie w gniewie, tylko… No właśnie, skąd przyszło jej wtedy do głowy, że to spojrzenie oznaczało coś więcej niż tylko zwykłą ciekawość? Jego piwne oczy wydawały się zbyt duże w szczupłej twarzy. Ich spojrzenie zdawało się mówić: – „kto ty jesteś, taka ładna? To nie przypadek, że się spotykamy.” A potem wywiązała się między nimi rozmowa, z pozoru nic nie znacząca. Przedłużała ją, wymyślając na siłę pytania dotyczące jego pracy, a on udzielał krótkich i rzeczowych odpowiedzi. Dopiero po wyjściu z domu przyjaciółki zorientowała się, że powiedziała temu obcemu mężczyźnie niemalże wszystko, co chciała kiedyś przekazać mężowi. A przecież Olaf o nic nie pytał.

– On słuchał – powiedziała cicho, jakby do siebie, a nie do otaczających ją kobiet. Spojrzały po sobie z niedowierzaniem. Mężczyzna, który potrafi słuchać? Dotychczas nie spotkały takiego.

– A może jest gejem?

– Ma żonę. Zauważyłam obrączkę – westchnęła ciężko, unikając badawczych, trochę szyderczych spojrzeń nowych znajomych.

„Zadurzyłaś się w żonatym facecie, ty głupia” – zdawały się mówić.

„Nie, nie jestem zakochana. A może jednak? To wtedy, kiedy wypowiedział te dwa słowa.”

Podała mu rękę na pożegnanie, a on przytrzymał ją dłużej, niż wypadało. Oblała się rumieńcem i szybko wyszła z pokoju, niemalże uciekła. Czy dwa słowa mogą zmienić tak wiele?

„Jesteś piękna” – dawno, nawet w marzeniach zrezygnowała z miłości, a tu tak nagle, jedynie dwa słowa …

Spotkanie dobiegało końca. Kobiety już prawie wszystko wiedziały o sobie, a w szczególności o swoich związkach. Opisały byłych partnerów w jednoznaczny sposób: łotry, wygodnisie, egoiści, szubrawcy, pozbawieni odrobiny ludzkich odruchów. Prawie żadna nie przyznała, że po części rozpad małżeński był z jej winy. Nagadały się i nagle zapadła cisza. Czy to alkohol, wypity w dużych ilościach, był temu winien, że ciężko opadły na fotele i kanapy i ponuro zapatrzyły się przed siebie, myśląc o powrocie do domu, w którym nikt ich nie zapyta – „jak ci minął dzień?”

1.

Dagmara otworzyła drzwi nowego, szmaragdowego bmw i ogarnęło ją to samo uczucie radości jak wtedy, kiedy czyniła to po raz pierwszy. Z przyjemnością i dumą obserwowała zatrzymujących się przychodniów. Mężczyźni obrzucali pożądliwymi spojrzeniami lśniącą karoserię, omijając ją obojętnym, a wręcz wrogim wzrokiem.

„Po co babie taki samochód?” – zdawał się mówić.

Kobiety czyniły odwrotnie. Nie zwracając uwagi na auto, chłonęły każdy szczegół ekstrawaganckiego ubioru Dagi; luźnej, jedwabnej sukienki z wymalowaną wielką papugą, kapelusza z czarnego welwetu otaczającego głowę ścisłą obręczą zakończoną fantazyjnym, jaskrawo–pomarańczowym kwiatem. Niejedna kończyła oględziny wykrzykując: – „ach to ta od programu!” Niektóre z dziką satysfakcją zauważały, że gwiazda roztyła się ostatnio i pewnie stąd te luźne szaty. Jej twarz też się postarzała i nawet mistrzowsko wykonany makijaż nie mógł zakryć zmarszczek.

A potem podchodziły z prośbą o autograf i Daga chętnie je rozdawała. Lubiła być zauważona. Wsiadła do pachnącego nowością wnętrza, zapięła lśniący pas i ruszyła, żegnana zazdrosnymi lub pełnymi podziwu spojrzeniami. Powoli jechała przez osiedle Kabaty. Wprowadziła się tutaj kilka lat temu i nigdy nie żałowała decyzji. Obszerne mieszkanie na ostatnim piętrze z wyjściem na taras i z widokiem na Las Kabacki było jej oazą spokoju, przystanią, do której z ulgą wracała po całodziennej gonitwie. Zajechała do podziemnego garażu, starannie parkując Titanica: tak nazwała samochód, na przekór zabobonnym ostrzeżeniom przed słynnym imiennikiem, z którym wiadomo, co się stało.

– Samochód to nie statek – odparowywała.

Kupiła go w momencie, kiedy zdawało się jej, że rzeczywiście utonie w morzu rozpaczy. To wtedy Tomek ją zostawił i robiła wszystko, żeby się pocieszyć. Zobaczyła samochód w katalogu i bez zastanowienia zamówiła u dealera. Nie mogła doczekać się telefonu z radosną nowiną, że już jest! Stan upojnego oczekiwania pomagał zapomnieć o obecnej sytuacji. Kiedy w salonie bmw wreszcie ujrzała auto, serce zabiło jej podobnie jak przy pierwszym pocałunku z Tomaszem.

– Jaki piękny! I ten kolor, po prostu bajka! Mój cudny Titanic! – wykrzyknęła na głos i podskoczyła z radości jak mała dziewczynka.

– Nie boi się pani tej nazwy? – Sprzedawcę rozśmieszyła jej reakcja.

– Jestem obecnie na dnie morza, mogę wyłącznie wypłynąć na powierzchnię i ten samochód mi w tym pomoże!

I tak rzeczywiście się stało. Od tego momentu przestała łykać środki uspakajające, zaczęła lepiej spać i życie potoczyło się w miarę normalnie, chociaż czasami, szczególnie wieczorem, nachodziły ją momenty załamań.

*

Dagmara wjechała windą na czwarte piętro i wyciągnęła klucze z jaskrawożółtej torebki.

– Mam cię! – usłyszała niski, męski głos i jakieś ręce zasłoniły jej twarz.

– Aaa! – wydała z siebie przeraźliwy okrzyk, starając się wyrwać napastnikowi.

Usłyszała śmiech. Odwróciła się i zobaczyła Olafa.

– Aleś mnie nastraszył. Co tu robisz?

– Zapomniałaś, zorganizowana kobieto, że mieliśmy się spotkać dziś o piątej? Czekam na ciebie już od godziny.

– O Boże, rzeczywiście. Ale dlaczego nie zadzwoniłeś?

– Na szczęście miałem przy sobie książkę, a w biurze powiedzieli mi, że pojechałaś do domu. Cierpliwie czekałem na boginię i otóż i ona. Czas zaostrza tylko apetyt. Przez tę całą godzinę wyobrażałem sobie, jak będziesz ubrana, uczesana, jak…

– I co, rozczarowałeś się? – Dagmara kokieteryjnie wykonała półobrót, przykładając od niechcenia rękę do kapelusza i próbując w ten sposób zwrócić szczególną uwagę na ten element ubioru.

– Zachwycająca jak zwykle – Olaf obrzucił ją spojrzeniem znawcy. – Ten kapelusz, gdzieś go kupiła? A suknia? O sandałki już nie pytam.

Dagmara otworzyła drzwi i wprowadzając gościa do wnętrza, trajkotała z upodobaniem, w jakich sklepach nabyła wszystkie części garderoby. Olaf przysłuchiwał się w milczeniu, wpatrzony z uśmiechem w kobietę, którą znał od tak dawna. Wiedział, że nic nie wprawi ją w lepszy humor niż kilka pochwał na temat wyglądu.

„Dlaczegóż więc jej tego nie powiedzieć?” – zwłaszcza, że czekała ich poważna rozmowa i będzie lepiej, gdy Daga zbyt szybko nie straci dobrego samopoczucia. A zresztą lubił ludziom mówić komplementy, szczególnie kobietom, gdyż przyjmowały je z taką wdzięcznością! Wypowiadał je szczerze, gdyż niemalże zawsze potrafił zauważyć coś godnego uwagi.

– Siadamy? Czego się napijesz? A swoją drogą też wyglądasz niczego sobie. Podoba mi się ta marynarka. Nowa?

– Może być jakiś sok z wodą i lodem. Cholerny upał. Marynarka to prezent od Aldony. A ty idealnie wpasowałaś się w pogodę z tym tropikalnym kostiumem.

Dagmara wyszła do kuchni, a on rozsiadł się na kanapie i leniwym spojrzeniem obrzucił wnętrze salonu, które znał niemalże na pamięć, podobnie jak całe mieszkanie.

– Od lat nic tu nie zmieniłaś.

– Szewc bez butów chodzi – zaśmiała się, wnosząc na srebrnej tacy dwie wysokie szklanki i dzbanek pełen soku.

– A jednak je lubię, chociaż nie raz chciałam w nim zmienić to i owo. Szczególnie… kiedy... jak wiesz, wtedy miałam ochotę wyrzucić wszystko i kupić wyłącznie łóżko i stół. – Dagmara nagle spochmurniała i usiadła na kanapie obitej materiałem w tęczowe koła.

– Coś ty. Ty i Zen? To nie dla twojej bogatej natury – zaśmiał się trochę sztucznie.

Chciał jak najszybciej zapobiec rozgadaniu Dagmary na temat rozwodu, gdyż to na pewno wprowadziłoby ją w wisielczy nastrój.

– Tak uważasz? Bogata natura – tego mi jeszcze nikt nie powiedział. – Uśmiech zadowolenia przywrócił na jej do niedawna zasępionej twarzy łagodny, czuły wyraz, odmładzający ją o prawie dziesięć lat.

– Wiesz, Olaf, nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła. Ten cały show, sława i uznanie nie dają mi tyle radości, co twoja przyjaźń.

– Zawsze do usług. – Pocałował ją w rękę. – Zaczerwienił się i spuścił wzrok. Poczuł się trochę niekomfortowo. Wyjął z plecaka laptopa i położył na stole.

– Masz tu całą korespondencję z ostatniego tygodnia. Posortowałem na: beznadziejne, mogą być, dobre, bardzo dobre i super. Trzeba przyznać, że niektóre kobiety przeżyły niesamowite rzeczy.

– Pokaż te super.

Pochylili się nad ekranem komputera. Na wyrazistej twarzy Dagmary od razu było widać, czy historia przypadła jej do gustu czy nie.

– O, ta jest dobra – jaskrawofioletowym paznokciem stuknęła w laptopa.

– Inne są lepsze, przeczytaj.

– Nie, tę bierzemy. Lesbijki i geje są na topie. Ludzie masami będą to oglądać. No, już sobie wyobrażam te komentarze – jedne zachwycone, a w innych oplują mnie i obrzucą zgniłymi jajami. Ale najważniejsze, żeby się interesowali, bez znaczenia, w jaki sposób. To zwiększa oglądalność, która ostatnio drastycznie spadła. – Usta Dagmary wygięły się w żałosną podkówkę jak u małego dziecka tuż przed wybuchem płaczu. Ostre, ostrzegawcze spojrzenie Olafa przywróciło ją do równowagi.

– Aha, willa jest z lat siedemdziesiątych – kontynuowała z udawaną swobodą, walcząc z nieposłusznymi łzami spływającymi powoli po upudrowanych policzkach. – O tu, zobacz, pisze, że ma olbrzymią łazienkę.

– Dziwne jak na gierkowską epokę. A więc urządzi się tej kobiecie łazienkę, ale na dwie osoby. Może nawiąże jakiś romans? Zaraz, a może ma już kogoś? Nie pisze o tym? – końcowe dwa zdania wymówiła już normalnie, bez tak ostatnio częstego rozczulanie się nad sobą.

– Niestety nie.

– No, jeśli jest sama to można by ogłosić, że czeka na miłość, tym razem zgodną z jej orientacją, którą całe życie musiała ukrywać. Widziałam taką fantastyczną łazienkę w Elle Decor. Trochę się przerobi, podpyta tę Romę, jakie kolory najlepiej lubi, rzuci się hasło: – „szukam miłości, tym razem prawdziwej”, albo…

– Kobieto mego życia, gdzie jesteś? – wtrącił Olaf trochę ironicznie.

– O, to nawet lepsze. Ale hasło to sprawa drugorzędna. Trzeba się skontaktować z tą babką i przedstawić jej pomysł. Daję ci na to tydzień.

– Jak zwykle projekt na wczoraj.

– Jak zwykle wywiążesz się znakomicie. I za to cię cenię. Za talent.

– Tylko za to?

Trochę melancholijnie spojrzała na niego i pokiwała głową.

– Po co mam ci prawić komplementy? Było, minęło. Może i dobrze, jestem dla ciebie za stara.

– Och, od razu za stara. Kobieta jest jak dobre wino. A ty, przyznaję, jesteś tym dobrze wysezonowanym. Cheval Blanc, rocznik tysiąc dziewięćset pięćdziesiąty drugi.

Dagmara pokraśniała z zadowolenia. Takiego komplementu jeszcze nie słyszała. Ten mężczyzna zadziwiał ją na każdym kroku. Ponownie nalała do szklanki wody z sokiem, wpatrując się z zamyśleniem w kostkę lodu wypływającą na powierzchnię.

„Jest jak ja samotna, z pozoru zimna i trzymająca się twardo, ale z czasem coraz bardziej topniejąca, aż przyjdzie czas, kiedy już i z niej i z mojej zaciętości nic nie zostanie. Zacznę wtedy…”

Zacisnęła mocno dłoń obejmującą szkło i całą siłą woli zatrzymała myśl, nie pozwalając jej się rozwinąć. Wiedziała aż nadto dobrze, że tego typu rozważania trzeba zabijać w zalążku.

2.

Witam Pani Romo,

Przyznaję, że po przeczytaniu Pani listu byłem bardzo wzruszony. Udawanie przez lata kogoś, kim się nie jest, musi być okropne. Nareszcie ma Pani to za sobą. Cieszę się, że poznam Panią właśnie w tym momencie życia, kiedy uzyskała Pani wolność. Wczoraj rozmawiałem z Dagmarą Pokus i mam dobrą wiadomość. Z dwustu propozycji, które nadesłano do naszego biura, Pani oferta została wybrana. Gratulacje!

Po wnikliwym zapoznaniu się z Pani historią podjęliśmy decyzję o przebudowie łazienki w Pani domu. Przez najbliższy tydzień będę pracował nad projektem. W związku z tym pragnąłbym Panią spotkać możliwie jak najszybciej, aby omówić szczegóły wystroju nowego pomieszczenia.

Proszę o przesłanie dokładnych wymiarów i planu łazienki.

Pozdrawiam serdecznie

Olaf Popiel – kierownik artystyczny HokusPokusDagaShow

„W związku z tym pragnąłbym Panią spotkać możliwie jak najszybciej, aby omówić szczegóły przebudowy nowego pomieszczenia.”– Roma wlepiła wzrok w ekran komputera, czytając jeszcze raz ostatnie zdanie, jakby nie dowierzała swoim oczom.

– Oliwia, cudownie! Zostałam wybrana!

– Co się stało? – Oliwia weszła do pokoju matki.

– Czytaj – Roma wskazała na maila od Olafa.

Oliwia przebiegła oczami treść listu. Jej twarz, niemalże kopia matczynej, nagle spochmurniała.

– Mam nadzieję, że nie opowiedziałaś, jak było i jest naprawdę?

– To jest wyłącznie nasza tajemnica. Nie bój się – Roma przytuliła córkę. Dziewczyna pozwoliła się trzymać w uścisku, lecz nie potrafiła się rozluźnić. Roma to wyczuła.

– No już dobrze. To było dawno temu. Nie myślmy o tym.

– Masz rację – Oliwia wyswobodziła się z objęć Romy, na pozór spokojna. Tylko jej błyszczące, trochę załzawione oczy świadczyły o przed chwilą przebytym wzruszeniu.

– Powiedz lepiej, coś ty nakłamała, żebym cię nie wsypała, kiedy ten facet przyjdzie. A w ogóle do czego ci to potrzebne? – delikatne, jak pomalowane cienkim pędzelkiem czarne brwi Oliwi uniosły się na białym czole w nieme znaki zapytania.

– Nie martw się. To nic groźnego. Po prostu chciałam coś zmienić w domu, a nie mam na to kasy. Wymyśliłam, że jestem lesbijką i mąż mnie opuścił.

– Czyś ty oszalała?! – Duże, szare oczy Oliwi aż poczerniały z wściekłości. – Przecież to pójdzie na całą Polskę. A na uczelni będę miała kompletny obciach. Matka – lesba. Wszyscy będą mnie podejrzewać o to samo. Jak mogłaś mi coś takiego zrobić?

– Nie pomyślałam o tym. Przepraszam – Roma spojrzała na córkę błagalnym wzrokiem.

– Możesz to odwołać?

– Spotkam się z Olafem i z nim pogadam. Albo, może na czas programu zmienię imię i nazwisko? Nikt się nie domyśli, że jestem twoją matką. Przecież jeszcze żadna koleżanka z uniwerku cię nie odwiedziła.

– Ty masz dobrze, pracujesz w domu, masz trzy kumpele na krzyż. A ja? Wchodzę w nowe układy. Dlaczego ci tak zależy na tym programie?

– Podoba mi się Olaf.

Na delikatnej twarzy dziewczyny wystąpił rumieniec, wydatne usta wykrzywiły się w grymasie. Jej tak ładna twarz stała się w jednej chwili odpychająca.

– Może lepiej, abyś była lesbijką. Chcesz wprowadzić do tego domu faceta? No to wtedy ja się wynoszę. – Obrzuciła matkę pełnym nienawiści spojrzeniem i wyszła trzaskając drzwiami.

Ta rozmowa nie powinna wzburzyć Romy, gdyż przez ostatni rok bardzo rzadko potrafiła normalnie rozmawiać z córką. Lecz tym razem został poruszony temat od wielu lat pozornie zapomniany.

„Muszę pomyśleć o sobie. Przecież już tak niezmiernie długo jestem sama. Najlepszy okres życia poświęciłam wyłącznie dziecku.”

Witam Panie Olafie,

Siadła do pisania listu, nie myśląc o córce.

„Trzeba z tym raz na zawsze skończyć. Zamknąć stary rozdział, jak zamyka się skrzynię z niepotrzebnymi ubraniami.”

Dziękuję za maila. Ogromnie się ucieszyłam z takiego wyróżnienia. Możemy się spotkać jeszcze w tym tygodniu? Piątek wieczór, siódma?

W załączniku znajdzie pan dokładny plan łazienki. Willa nic się nie zmieniła od czasu budowy, więc może pan sobie wyobrazić, jak wygląda. A łazienka jest najgorsza ze wszystkich pomieszczeń.

Mój numer komórki i adres….

Roma na moment przestała pisać. Podając namiary, poczuła się już związana z tym mężczyzną.

„Czy dobrze robię? Może Oliwia ma rację?” – ogarnął ją nagły niepokój.

3.

– Kochani, zebraliśmy się po to, by omówić nowy projekt – Dagmara rzuciła specyficzne spojrzenie, które zawsze przybierało uroczysty charakter, kiedy miała coś zaanonsować podwładnym, tym razem zgromadzonym wokół dużego stołu w jednym z pomieszczeń studia.

– Będzie to łazienka. Na dwie osoby. Urządzimy ją tak; narożna wanna, prawdopodobnie jacuzzi, obszerna kabina prysznicowa, dwie umywalki, wieszak z podgrzewaczem na ręczniki, no i oczywiście ubikacja z bidetem, pewnie oddzielona ścianką działową, a może tylko parawanem. Olaf pokaże wam plany i wstępny rysunek. Kolory i szczegóły wykończenia zostaną przedyskutowane z właścicielką już jutro.

– Co to za babka? Dlaczego właśnie ona? – posypały się pytania.

– Nazywa się Roma Głowacka. Mieszka w dosyć obskurnej willi na Bielanach. Mąż opuścił ją stosunkowo niedawno, kiedy mu powiedziała, że jest lesbijką.

– Oj, czuję, że posypią się maile z atakami. – Aniela, malarka, spojrzała po zebranych, a na jej twarzy widać było wyraz dezaprobaty.

– I o to chodzi! Program nabiera rumieńców, gdy są jakiś reakcje!

Piotrek, Szymek, Aniela i Olaf – członkowie ekipy DagaShow spojrzeli po sobie porozumiewawczo. Wiedzieli, że Daga stara się zdobyć publiczność za wszelką cenę.

Olaf otworzył laptopa, podłączył go do drukarki i po chwili wręczył każdemu po kopi planu i szkicu łazienki.

– No, niezły. Masz łeb do projektowania. – Aniela przesłała uśmiech Olafowi. – Świetny pomysł z tym artystycznym szkłem na kabinę.

– Projekt jest w porządku. Trzeba będzie jeszcze przedyskutować drobne szczegóły, ale to już po spotkaniu z właścicielką. Spotykamy się w poniedziałek, kiedy Olaf już będzie po wywiadzie z Romą. Lecę. – Dagmara pospiesznie pakowała notes i komórkę do torebki, nerwowo zasuwała zamek, jakby zamierzała uciec przed nadchodzącym niebezpieczeństwem. Zdecydowanym ruchem zarzuciła torbę na ramię i po chwili stukot jej szpilek rozległ się głośnym echem po korytarzu.

Olaf skierował kroki na pobliski parking, gdzie stała jego dosyć wysłużona honda. Wsiadł do samochodu i ruszył w stronę Pragi – Północ. Na szczęście nie było jeszcze korków i w miarę szybko jechał Aleją Solidarności. Szosa żarzyła się białością południowego słońca, krajobraz centrum został za nim w tyle i zaczęła pojawiać się swojska zabudowa Pragi, złożona z mieszaniny starych, rozsypujących się kamienic i tych odnowionych, nie do poznania urodziwych. Twarz Olafa rozjaśniła się na ich widok. Kochał tę dzielnicę.

Wszedł do bramy zatęchłej od wilgoci i moczu miejscowych pijaczków. Po zniszczonych schodach wbiegł na trzecie piętro. Na ostatnim stopniu siedział skulony mężczyzna, trzymający butelkę taniego wina. Olaf pochylił się nad pijakiem i potrącił go lekko.

– Może tak do domu, panie Żurek?

Mężczyzna drgnął i podniósł głowę, ukazując obrzękłą, niezwykle szpetną twarz.

– Stara da po mordzie. Posiedzę, nie będę nikomu przeszkadzać.

Olaf wszedł do mieszkania i po chwili wyniósł koc i małą poduszkę. Podał ją pijakowi.

– Bóg zapłać – mężczyzna pociągnął nosem, jakby miał zamiar się rozpłakać. – Jest pan dobrym człowiekiem.

Olaf nie usłyszał ostatnich słów. Zamknął drzwi na dwa zamki i ciemnym korytarzem wszedł do obszernego salonu. Położył torbę z laptopem na dużym stole o masywnym blacie i rzeźbionych nogach. Poszedł do kuchni, wyjął z lodówki wczorajszą zupę. Nie chciało mu się jej odgrzewać w tym upale. Nalał ją do miski, wrócił do salonu i spokojnie zabrał się do jedzenia. Była to jego ulubiona chwila – spożywanie lekkiego posiłku po powrocie z pracy. Mógł wtedy do woli nacieszyć się ekstrawaganckim otoczeniem przypominającym dom Dagi. Nic dziwnego, że tak dobrze się rozumieli. Mieli po prostu prawie takie same gusty, jeśli chodzi o wykończenie wnętrz. Pozorna zbieranina sprzętów z różnych epok tworzyła harmonijną całość. Na tle nieskazitelnie białych ścian meble, pomalowane na szaro niebiesko, ze złotymi przetarciami wyglądały jak wystawione w muzeum dzieła sztuki. Soczyście żółta podłoga dodawała ciepłych blasków całemu otoczeniu, odbijającego się w tafli wielkiego lustra o barokowej, pozłacanej ramie.

Olaf odsunął krzesło i przeszedł do kuchni. W przeciwieństwie do salonu była urządzona bardzo nowocześnie; szafki pokryte ciemnym fornirem, beżowe kafelki nad granitowym blatem o zielonkawych przebłyskach i metalicznie wykończone: lodówka, zmywarka i kuchenka mikrofalowa. Z przyjemnością nastawił maszynkę do kawy, prezent od Aldony na ostatnie urodziny.

– O Boże, to już czterdzieste – mimowolnie przeczesał dłonią lekko siwiejące włosy.

Wziął ostrożnie filiżankę z cappuccino i rozsiadł się wygodnie na wielkiej, obitej szarą skórą kanapie. Sięgnął po telefon stojący na małym stoliku. Wykręcił numer.

– Donia, jestem już w domu.

– Jak minęło spotkanie? U mnie wszystko w porządku. Pogoda na szczęście cudowna i zbiory powinny być rekordowe – z zapałem opowiadała o swoim gospodarstwie, a on słuchał, nie przerywając. Nie przeszkadzało mu, że nie miał szansy podzielić się wrażeniami ostatniego dnia.

Od kilkunastu lat ich „wspólne” życie tak wyglądało. Aldona mieszkała na zapadłej, podlaskiej wsi, a on, miłośnik Warszawy, nie potrafił się zdecydować na dołączenie do żony. Takie rozwiązanie było najlepsze. Oboje kochali swoje otoczenie i oddawali się z pasją zawodom. Widywali się raz na dwa tygodnie albo rzadziej, kiedy Olaf był na planie. Za to codziennie do siebie dzwonili i pisali maile. Ona krótkie, a on obszerne, jakby chciał nadrobić braki w rozmowach. Przynajmniej na piśmie mógł spokojnie opisać wszystkie przemyślenia i nikt mu nie przerywał. Potrafił też wyrazić miłość do żony, do ukochanej Doni, jak ją pieszczotliwie nazywał.

Poznał ją jeszcze na studiach, kiedy po drugim roku architektury postanowił spędzić wakacje w jakimś bardzo ustronnym miejscu. Załadował zdezelowanego malucha sprzętem do biwakowania, konserwami, zupami w proszku i ruszył na wyprawę na Bagna Biebrzańskie, dziki teren na Podlasiu, gdzie włócząc się nawet przez kilka dni, można było spędzić czas w zupełnej samotności. Kiedy po kilku godzinach wjechał w krajobraz wschodniej Polski, poczuł przypływ podróżniczego podniecenia. Mijał pola gęsto poprzeplatane chabrami i makami, małe, drewniane chatki otoczone walącymi się płotami, poczerniałe ze starości krzyże przydrożne, kapliczki udekorowane wstęgami i sztucznymi kwiatami. Zjechał z głównej szosy w kierunku wsi Wilenia. Był już blisko celu podróży i nie mógł doczekać się widoku bagien. Wyobraził je sobie jako rozległe, mroczne trzęsawiska, rzadko porośnięte wielkimi drzewami.

„Jak chodzić po takim terenie? Wystarczy chwila nieuwagi i bagnisko wchłonie człowieka”.

Gdy dotarł do wsi, starsi ludzie siedzący na przydomowych, wąskich ławkach obrzucali jego samochód zaciekawionym, trochę niechętnym wzrokiem.

„Znowu jakiś obcy. Narobi zamieszania i będzie z tego nieszczęście” – zdawały się mówić ich spojrzenia.

Nagle przedziwny widok przykuł jego uwagę do tego stopnia, że zatrzymał samochód. Środkiem drogi kłusował rosły koń, a za nim niezdarnie podążał młody łoś! Siedząca na oklep szczupła dziewczyna o jasnych, splecionych w warkocz włosach energicznymi uderzeniami bosych stóp zachęcała wierzchowca do szybszego biegu. Z pobliskich chałup wybiegło kilku wyrostków.

– Aldona, daj się przejechać! – wołali za nią, ale dziewczyna nawet nie odwróciła głowy w ich kierunku.

Zaintrygowany Olaf ruszył maluchem i zaczął powoli podążać za dziwną parą.

„Ciekawe, jaką ma twarz?” – uporczywie wpatrywał się w dziewczynę.

A ona, jakby wyczuwając natarczywość jego wzroku, wyhamowała konia z kłusa do stępa, przerzuciła warkocz do przodu, odwróciła się i rzuciła zaciekawione spojrzenie w stronę Olafa. Uczuł ciepło w okolicy serca, ręce zadrżały na kierownicy. Wpił wzrok w błękitne jak niezapominajki oczy amazonki, badawczo mierzące jego twarz. Dziewczyna uderzyła wierzchowca gołymi piętami i koń przeszedł w galop. Mały łoszak jak posłuszny pies w niezdarnym cwale ruszył za nimi, a tuman kurzu przesłonił widok. Olaf dodał gazu, starając się nie zgubić z oczu dziwnej pary. Nagle tętent ucichł i pył wzbity końskimi i łosiowymi kopytami zaczął opadać. Dziewczyna zatrzymała się przed ostatnim domem, trochę odległym od reszty zabudowań. Lekko zeskoczyła z konia, złapała go za uzdę i przez otwartą bramę wprowadziła do obejścia. Łoszak podążył za nią.

Olaf również przystanął, zdjął ręce z kierownicy. Nie chciał już jechać dalej. Czuł, że kres podróży jest właśnie w tym miejscu, przy tym poczerniałym ze starości drewnianym domku, w którego oknach o pomalowanych na niebiesko okiennicach w ciasnym rządku stały krwistoczerwone pelargonie. Wysiadł z samochodu i nie namyślając się, wkroczył na teren zagrody. Na podwórzu nie znalazł tajemniczej dziewczyny. Koń prawdopodobnie był już w stajni, tylko łoś leniwie skubał rosnące przy płocie mlecze. Na widok Olafa uniósł głowę i rzucił mu niechętne, spłoszone spojrzenie.

„Spodobała ci się moja pani? Nic ci do niej, ona jest moja.”

– Lusia, Lusia! – Na ganku stała ta sama dziewczyna, trzymając w ręku wiadro.

Łoszak zestrzygł uszami i szybko ruszył z miejsca, o mało nie przewracając Olafa.

– Ostrożnie, nie tak szybko, ty żarłoku. – Dziewczyna zaśmiała się. Ziarno rozsypało się dookoła, a zwierzak rzucił się na nie łapczywie, starannie zlizując z desek pojedyncze nasiona.

– Pan do kogo? – Dopiero teraz go zauważyła.

– Właściwie nie wiem. I może bez pana. Olaf jestem. – Podszedł i wyciągnął rękę.

Mógł wreszcie dobrze się jej przyjrzeć. Mocno błękitne oczy były otoczone długimi, jasnymi rzęsami. Szerokie, jasne brwi odcinały się słonecznymi łukami na mocno opalonej, usianej piegami twarzy. Mały, zgrabny nos był nimi szczególnie gęsto pokryty. Dziewczyna była średniego wzrostu, szczupła, a jej zgrabne, gibkie ciało robiło wrażenie niezwykle silnego.

– Aldona – oddała uścisk i szybko opuściła dłoń. Małe, ślicznie skrojone usta rozchyliły się w nieśmiałym uśmiechu.

– Wiem. Dzieciaki wykrzykiwały twoje imię. Jechałem za tobą. Po raz pierwszy widziałem coś takiego, dziewczyna na koniu, a obok łoś.

– A, to Lusia, moja ulubienica. Wilki zaatakowały ją i jej matkę. Klempę trzeba było dobić, a Lusię udało się odratować. Przywiązała się do mnie jak pies – dziewczyna mówiła z lekkim, wschodnim akcentem. Pogłaskała śmieszny łeb zwierzęcia, a łoszak zaczął trącać jej twarz, odwzajemniając pieszczotę.

– Sama znalazłaś ją na bagnach?

– Nie, tato ją przyniósł. Jest leśniczym.

– A ty dobrze znasz okolicę?

– No pewnie. Nazywają mnie królewną bagien – zaśmiała się. – Ojciec zabierał mnie tam, gdy byłam jeszcze dzieckiem.

– Będziesz moją przewodniczką?

– Donia, a z kim tak rozmawiasz? – Z wnętrza domu rozległ się głos kobiecy.

Aldona niepewnie spojrzała na chłopca.

– Wejdź do środka. Przedstawię cię babci.

Olaf podążył za dziewczyną.

– Boże, jak tu pięknie! – Nie potrafił powstrzymać okrzyku zachwytu.

Duża izba była niemalże wierną kopią starego dworku. Jedynie wystawa rzeźb twórców ludowych, stojąca na długiej półce umieszczonej nad małym okienkiem nie harmonizowała z dziewiętnastowiecznymi antykami. Olaf rozglądał się z zaciekawieniem. Skromna z zewnątrz chata nie zapowiadała takiego wnętrza.

– Cieszę się, że ci się podoba. – Malutka, szczupła pani w już podeszłym wieku, ale trzymająca się niezwykle prosto, przez co trudno było ją zaliczyć do staruszek, wyciągnęła rękę do Olafa.

– Mirka.

– Olaf – nie potrafił wykrztusić nic więcej. Po raz pierwszy starsza osoba przedstawiła mu się po imieniu. I to gdzie? W tej zapadłej dziurze. Zaskoczył go też jej ubiór. Kobieta miała na sobie dresy, a na nogach adidasy! Przyjrzał się jej uważnie i dopiero teraz zauważył niezwykłe podobieństwo wnuczki do babci. W drobnej, usianej piegami twarzy z ciepłą życzliwością spoglądały na niego błękitne oczy otoczone drobnymi zmarszczkami, układającymi się w idące do góry skośne promyki.

– Aldona jest do pani bardzo podobna.

– Wszyscy tak mówią. Ale nie mów mi pani. Nie lubię tego. Mam na imię Mirka.

Olaf zaczerwienił się z zakłopotania. On, tak zazwyczaj śmiały, nie wiedział, jak dalej zagaić rozmowę.

– Babciu, Olaf chce zobaczyć bagna. Poprosił mnie na przewodnika.

– Znalazłeś najlepszą osobę w całej okolicy. Nikt, może z wyjątkiem mojego zięcia, nie zna tak dobrze tutejszych terenów. – Mirka z czułością spojrzała na wnuczkę.

Olaf spędził w biebrzańskiej chacie całe lato. W krótkim czasie stał się niemalże członkiem rodziny, składającej się tylko z trzech osób: Aldony, jej ojca – Irka i babci. Matka dziewczyny umarła przy porodzie. Dokładnie poznał bagna, całymi dniami włócząc się po nich, wpatrzony w przewodniczkę. Podziwiał ją na każdym kroku. Za dzielność, obszerną wiedzę nie tylko o przyrodzie, ale o ludziach zamieszkujących Podlasie. Miała niezwykły dar opowiadania i Olaf, tak zwykle elokwentny, słuchał jej jak zaczarowany, nie bardzo mając ochotę na zwierzenia. Jego życiowe doświadczenia wydawały mu się tak nudne! Urodził się i wychował w Warszawie, co roku jeździł z rodzicami nad morze. Był typowym mieszczuchem i wiejskie życie było mu zupełnie obce. Zdumiewał się, że Aldona znała wszystkich mieszkańców Wileni, umiała opowiedzieć o nich mnóstwo historii. Przechadzka przez wieś była długim spotkaniem towarzyskim, okazją do zamienienia z każdym chociażby kilku słów. Urzekła go bezpośredniość tych rozmów. Dziewczyna miała niezmierną łatwość obcowania z różnego rodzaju typami, począwszy od wioskowej inteligencji, a skończywszy na miejscowych pijaczkach. Rodzice Aldony nie byli „tutejsi”. Pochodzili z Lublina, gdzie oboje ukończyli leśnictwo. Osiedleniem się na Podlasiu zrealizowali marzenia. Babcia przyjechała do Wileni po śmierci matki Aldony. Nie od razu nawiązała kontakt z autochtonami. Boczyli się na początku, kręcąc nosem na inność Mirki, która w dresach i adidasach wybierała się na poranny jogging przez budzącą się do życia wieś.

– O, znowu ta wariatka, co biega – komentowali, rzucając niechętne spojrzenia spoza szydełkowych firanek, zasłaniających małe, niedomykające się ze starości okna.

Z czasem i „wariatka” i jej syn, a potem wnuczka podbili serca tubylców. Mirka swoją chęcią niesienia pomocy, Irek – życzliwością, a Aldona urokiem.

Dwa miesiące pobytu nad Biebrzą upłynęły niezmiernie szybko. Olaf musiał wracać na studia do Warszawy, a Aldona do Siedlec na drugi rok rolnictwa.

– Pokażę ci miejsce, którego jeszcze nie znasz.

Następnego dnia ruszyli w kierunku Czerwonego Bagna. Początkowo przemierzali podmokły las porośnięty olchą i brzozami, aż wyszli na teren pokryty kobiercem turzyc, przeplecionych bagiennymi kwiatami. Dzięki lekcjom Aldony znał już ich nazwy i ta wiedza sprawiała mu radość, jakby po drodze spotykał dobrych znajomych. Ostrożnie stawiał stopy, starając się nie nadepnąć na te bagienne cuda, wśród których najulubieńszymi były storczyki. Kwiaty o tej nazwie niegdyś kojarzył wyłącznie z tymi z fotografii w albumach i zawsze podziwiał ich niezwykłą urodę, marząc, że może spotka je w tropikalnej dżungli. Przygotowywany przez dziewczynę do pierwszej wędrówki po bagnach, przy wzmiance o aż dwudziestu gatunkach storczyków, z radości mocniej zabiło mu serce.

Pierwszy widok bagna rozczarował go. Ta rozległa, zielona łąka, wprawdzie ładna, nie była ani na jotę tym niebezpiecznym trzęsawiskiem, które sobie wyobraził. Wprawdzie trudno było po nim chodzić i nieraz wpadał w wodę stojącą pomiędzy kępami turzyc, lecz nie zapadał się po pas, przerażony, że zaraz zostanie wciągnięty przez mokradło. Gorączkowo rozglądał się, szukając wzrokiem wymarzonych storczyków, ale nie mógł dojrzeć ani jednego.

– Przecież stoisz koło aż dwóch gatunków. A tych różowych – storczyk krwisty, taka jest jego nazwa – jest cała masa – Aldona wskazała ręką na niepozorny kwiatek.

Pochylił się nad nim, usiłując uśmiechem pokryć rozczarowanie. Chciał go zerwać, aby przyjrzeć się jemu bliżej, lecz dziewczyna powstrzymała go okrzykiem.

– Wszystkie storczyki na bagnach są pod ochroną, a tu nad Biebrzą jest ich najwięcej w całej Europie.

Spojrzał na różowe, drobne kwiatki zbite w kolbę na końcu dosyć grubej łodygi, a gdy Aldona podała mu lupę, schylił się i przez kilka minut wpatrywał się w nie z coraz większym zainteresowaniem.

Las się skończył i rozpoczął się trudny marsz przez torfowisko. Gałązkami brzozy oganiali się od komarów i końskich much, ale i tak nie uniknęli bolesnych ukąszeń. Z nadzieją wpatrywali się w widniejące na horyzoncie pasmo pagórków, jak most na rzece rozciągających się pośrodku olbrzymich połaci bagien. Gdy po kilku godzinach do nich dotarli, Olaf z ulgą poczuł suchy grunt pod nogami i ciekawie rozejrzał się po zupełnie innym środowisku. Stąpali po niskiej, suchej trawie przeplecionej masą żółtych kwiatków rozchodnika. Przystanęli na najwyższym wzniesieniu, przy samotnej, rozłożystej sośnie i zrzucili plecaki. Przed nimi rozciągała się sięgająca aż po horyzont równina bagien. Rosnące w kępach wysokie turzyce falowały na wietrze, przypominając do złudzenia wzburzone morze. W promieniach zachodzącego słońca ich kolor z zielonego zmienił się w rdzawy. Oparli się o pień sosny, ogarniając zachwyconym spojrzeniem krajobraz dookoła. Kula słoneczna opadała coraz niżej, a kora rozrzuconych z rzadka brzózek zabłysła złotem. Odczekali aż do zmierzchu, po czym, nadal milcząc, zaczęli zbierać patyki i gałęzie na ognisko.

Płomienie szybko ogarnęły suche drewno, w górę wystrzelając snopami iskier. Usiedli blisko siebie, wpatrzeni w ogień. Podnieśli głowy i spojrzeli na siebie.

– Kocham cię. Zostań moją żoną – ton jego głosu nie był proszący, jakby był pewien pozytywnej odpowiedzi.

Zamiast niej usłyszał dziwny, zawodzący jęk, roznoszący się po niebotycznej przestrzeni tak potężnie, że wydał się niezmiernie bliski. Oboje poderwali się na równe nogi.

– Młody wilk – Aldona objaśniła przyciszonym głosem, w którym znać było wzruszenie.

Po pierwszym skowycie nastąpił drugi, przypominający skargę dziecka. I nagle rozległo się przejmujące wycie. Długie, wdzierające się w duszę rozpaczliwym zawodzeniem. Do niego dołączyło się następne i następne. Potężny chór na kilka głosów opiewał piękno bagien. Zakończył się diabolicznym chichotem jednego z wilków. Wszystko ucichło tak raptownie jak sen, z którego nagle się budzimy.

– Zostanę. – Dziewczęce ręce zawisły na jego szyi i poczuł ciepłe usta na swoich wargach.

Oboje ukończyli studia, wykorzystując każdą przerwę w nauce na bycie razem, zawsze spędzając wakacje letnie na Podlasiu. Podczas nich Olaf nauczył się jeździć konno i prawie codziennie wypuszczali się w dzikie tereny. Kilkakrotnie odwiedzali samotną sosnę, świadka ich pierwszego pocałunku, lecz już nigdy nie usłyszeli chóru wilków, chociaż spędzili w tym miejscu niejedną noc. Po uzyskaniu dyplomów wzięli ślub w małym wiejskim kościółku, a do wesela przygrywała im kapela kurpiowska. Olaf dostał pracę w biurze projektów w jednej z najlepszej firm w Warszawie. Aldona wytrzymała przy mężu zaledwie rok. Przez ten czas usiłowała znaleźć sobie różne zajęcia, które jednak nie wciągnęły ją na tyle, aby zapomnieć o rodzinnych stronach. Pewnego letniego dnia Olaf wrócił z pracy i zastał na stole wazonik z bukietem polnych kwiatów oraz kartkę :

Duszę się tutaj. Musiałam wrócić do Wileni.

Kocham, Donia

Na nic zdały się namowy i obietnice, że będą częściej wyjeżdżać nad Biebrzę. Aldona na stałe osiedliła się w Wileni, a na ziemiach należących do babci i ojca założyła hodowlę borówek amerykańskich. Miała też krowę rasy Jersey, stadko kur zielononóżek, kilka owiec i oczywiście konia. Stary już nie żył, ale zastąpił go młody arab wychowany przez Aldonę od źrebaka. Nie odstępował jej jak pies, przy każdej okazji wtulając pod jej ramię śliczny łeb o jedwabistych, mięciutkich chrapach. Była tak szczęśliwa, że Olaf nie miał serca namawiać ją do powrotu. Z czasem przyzwyczaił się do związku na odległość, podtrzymywanego codziennymi rozmowami telefonicznymi i sporadycznymi spotkaniami. I teraz, siedząc na kanapie w ukochanym salonie, słuchał jej długiej relacji na temat borówek, mleka, warzyw oraz która sąsiadka spodziewa się dziecka, a która już urodziła. Może tak żywe zainteresowanie innymi pokrywały jej niespełnione marzenia o własnym potomstwie? Po dwukrotnym poronieniu i śmierci kilkumiesięcznego synka zrezygnowali z prób posiadania dzieci, a na adopcję nie mogli się zdecydować.

– Dobrze jest, jak jest – wmawiali sobie.

I rzeczywiście tak było. Tęsknili za sobą, ciesząc się z każdej rozmowy telefonicznej i wyczekując spotkań. Znajomi i przyjaciele zazdrościli im idealnego małżeństwa, bez kłótni i szarzyzny borykania się z codziennością.

Po rozmowie z żoną Olaf pokręcił się trochę po mieszkaniu, wyjrzał przez okno na szare, ponure podwórko, aż w końcu przeszedł do gabinetu pełniącego też rolę sypialni i zasiadł do projektu. Musiał go dopiąć na ostatni guzik, aby go dobrze zaprezentować Romie. Wiedział z doświadczenia, że właściciel na ogół nie miał wiele do gadania, że wszystko zależało od Dagmary. Po kilku godzinach rysunki były gotowe. Olaf z ulgą wyłączył komputer, wziął szybki prysznic i rzucił się na łóżko. Nie miał już sił sięgnąć do ulubionej książki, którą zawsze czytał przed zaśnięciem. Był to „Błękitny zamek” Lucy Maud Montgomery. Z wyjątkiem Aldony i Mirki nikomu nie przyznawał się do tej lektury, wstydząc się, szczególnie przed kolegami, „babskich” upodobań. Nie wiedział, co w książce najbardziej mu się podobało? Czy zamiłowanie głównych bohaterów do życia na łonie natury, tak przypominające ich wspólne przygody na Bagnach Biebrzańskich? Czy po prostu opis pięknej miłości ludzi, którzy są zawsze razem, a w jego małżeństwie właśnie to się nie spełniło. Miłość tak, ale ta wieczna rozłąka…

4.

Olaf stał przed pokaźnym domem, przypominającym prymitywną bryłą architekturę lat siedemdziesiątych. Widać było na nim ślady unowocześnień okresu postkomunistycznego, które nie zmieniły brzydoty całości.

Roma wyszła na ganek tuż po pierwszych dźwiękach dzwonka.

– Dzień dobry – starała się nadać głosowi swobodny ton, lecz ciągłe poprawianie fryzury zdradzało jej zdenerwowanie.

Olaf intensywnie wpatrywał się w kobietę.

– My przecież się znamy.

– O, tak. – Roma zaśmiała się, nienaturalnie. – U koleżanki zmienialiście sypialnię. Wpadłam do niej, gdy tam byłeś. Malowałeś starą ramę i od razu przeszliśmy na ty.

Olaf doskonale pamiętał tę kobietę. Urzekła go urodą. Tylko nie mógł sobie przypomnieć, o czym wtedy rozmawiali?

„Szkoda, że lesbijka. A może to lepiej?”

Weszli do środka. Mężczyzna rozejrzał się z zawodowego przyzwyczajenia. Powinien powiedzieć komplement, ale nie potrafił znaleźć ani jednej ładnej rzeczy, o której mógłby coś miłego napomknąć.

– Wiem, że jest tu ohydnie. – Roma wybawiła go z sytuacji. – Przez ostatnich kilka lat starałam się coś w domu przerobić, ale zupełnie nie mam pomysłu jak. Przedtem jakiekolwiek przeróbki były niemożliwe. Mój eksmąż…. – umilkła i zaczerwieniła się.

– Pokaż łazienkę. Przesłałaś nam jej wymiary i zdjęcia. Zrobiłem roboczy projekt, ale jeszcze możemy dużo zmienić.

– Oto i ona, wejdź.

Pomieszczenie miało jedyną zaletę – rozmiar i tym samym idealnie nadawało się na zrealizowanie wszystkich pomysłów Olafa.

Wrócili do salonu, mężczyzna otworzył laptopa.

– To łazienka dla dwóch osób. Narożne, obszerne jacuzzi, a dwie umywalki i duża kabina prysznicowa będą wykonane z przepięknego szkła.

– Ale czy dla dwóch osób to trochę nie na wyrost? Nie zamierzam szukać partnera.

– To nie partnerki tym razem? – W głosie Olafa nie było czuć kpiny, raczej życzliwe zrozumienie.

– Och, ja … No może, ale nie tak szybko. Mam coś wprawdzie na oku, ale moja córka, ona o niczym nie wie. Dowie się dopiero w czasie programu.

Oboje pochylili się nad laptopem i Olaf rzeczowym tonem objaśniał szczegóły rozwiązań. Wyjął z torby kilka różnych kafelków i bez trudu nakłonił Romę do swoich ulubionych. Tym razem kobieta milczała, wsłuchana w brzmienie głosu rozmówcy. Było jej wszystko jedno, jak przerobią łazienkę. Na pewno będzie sto razy ładniejsza, nawet gdyby odnowili tylko ściany. Przecież nie dla niej wymyśliła ten cały cyrk. Będzie się widywała z tym cudownym mężczyzną przynajmniej przez najbliższy dwa tygodnie. A potem?

„Zdobędę go.”

– Mamo, zaprosiłam koleżankę – głos Oliwii obudził Romę z marzeń.

Spłoszona spojrzała na córkę.

– Kochanie, chcę ci przedstawić pana Olafa.

– Oliwia. – Córka Romy spoglądała spode łba na przybysza, nie podając mu ręki. Za to jej koleżanka uśmiechnęła się promiennie.

– To pan występuje w DagaShow! Poznałam pana od razu!

Oliwia zaplotła ręce na piersiach i ostentacyjnie wbiła wzrok w okno. Jej koleżanka wdała się w rozmowę z Olafem i dopiero zniecierpliwiona Roma przerwała konwersację.

– Idźcie na górę, a ja tu z panem muszę uzgodnić szczegóły.

– Do widzenia. Na pewno będę oglądać następny program. – Dziewczyna wyraźnie ociągała się z odejściem i dopiero mocne szarpnięcie Oliwii zmusiło ją do odwrotu.

– Napijesz się czegoś? – Roma, nie czekając na odpowiedź, poszła do kuchni i przytknęła rozpalone czoło do zimnej powierzchni lodówki.

– Może być sok jabłkowy? – zawołała.

Olaf nie odpowiadał. Kobieta nalewała z kartonika płyn do szklanek, starając się odgonić natrętne myśli.

„Po co to robię? Do czego mi to potrzebne? Oliwia mnie znienawidzi.”

– Martwisz się czymś? – Olaf od dłuższej chwili stał w drzwiach kuchni i z uwagą przypatrywał się Romie. Kobieta drgnęła i spojrzała na mężczyznę. Na jego miłej, dość przystojnej twarzy malowało się szczere zainteresowanie.

– Przepraszam, że się wtrącam. Ale twoja córka nie wyglądała na zadowoloną z pomysłu przeróbki łazienki. Może powinniśmy to odwołać?

– Nie, wszystko w porządku. Oliwia ma swoje humory, ale jej przejdzie.

Przeszli do salonu, jeszcze raz przejrzeli plany. Roma zadała kilka pytań. Olaf obszernie odpowiadał, zwlekając jak długo się dało z najważniejszym pytaniem. Tym, o które prosiła go Dagmara.

*

– No i jak poszło?

Olaf trzymał słuchawkę ziewając i próbując dostrzec, która jest godzina.

– Czyś ty zwariowała? Jest pierwsza w nocy!

– Nie odbierałeś telefonu, dzwoniłam kilka razy.

Uświadomił sobie, że przed spotkaniem z Romą wyłączył komórkę. Miał taki zwyczaj. Nienawidził rozmów, co rusz przerywanych świdrującymi w uszach melodyjkami.

– Zapomniałem włączyć. Znasz moje przyzwyczajenia.

– No dobrze, opowiadaj. Jak było? Jaka jest ta Roma?

Olaf ziewnął, starając się pozbierać myśli. Przywołał w pamięci całą wizytę, która nie należała do najprzyjemniejszych. Czuł w zachowaniu matki i córki nie tylko jakieś niedomówienia, wynikłe z normalnej egzystencji dwóch kobiet, przy czym jedna z nich była w trudnym wieku dojrzewania. To było coś więcej, jakiś dramat, wyczuwalny nawet dla osoby zupełnie nieznajomej. Wydawało mu się, że Roma chciała się przed nim otworzyć, ale coś jej przeszkadzało. Wystarczył może gest, słowo, aby ją zachęcić do zwierzeń, ale nie chciał tego uczynić. Nie był do końca przekonany o jej homoseksualizmie. Czuł (a może to tylko jego samcza, pewna siebie natura?), że podoba się tej kobiecie.

– Roma jest piękną kobietą – powiedział ostrożnie. – Tylko…

– Co?

– Będziemy mieć kłopoty z córką. Ona o niczym nie wie.

– Nie wie o łazience?

– Nie wie, że matka lubi kobiety.

Cisza w słuchawce trwała niezbyt długo.

– Olaf, to cudownie. Idealny materiał. Dwa dramaty. Córka dowiaduje się prawdy, jej reakcja, może wyprowadzi się z domu? Czegoś takiego jeszcze nie było. Mówię ci – rewelacja!

– A nie zastanawiałaś się, że program się uda, ale zrobimy krzywdę tej małej?

– Coś ty. Skoro ma tak głupią matkę, która chce rozgłosu za wszelką cenę to już nie moja wina. Robię program telewizyjny, a nie prowadzę gabinetu psychologicznego. Dowiadywałeś się, czy ma jakąś babę? To jest najważniejsze. W końcu łazienkę robimy dla dwóch osób. Już sobie to wyobrażam. Kończymy show, a tu Roma sprowadza kochankę i obie płaczą ze szczęścia na widok superłazienki.

– Daga, nie podniecaj się. Ona ma kogoś, ale nie sprecyzowała, kto to i czy rzeczywiście to jest miłość.

– To nie ma absolutnie znaczenia. Dla DagaShow to jest miłość, a po jego zakończeniu mogą się te dwie baby nawet zabić, mnie to już nie obchodzi. Przedstaw jej mój punkt widzenia. Jeśli się nie zgodzi, to się wycofujemy. A teraz idź spać. Pogadamy o tym jutro.

Olaf z ulgą odłożył słuchawkę i rzucił się na łóżko. Z doświadczenia wiedział, że już raz wybity ze snu resztę nocy ma z głowy. Na szczęście Daga nie robiła często takich numerów jak dzisiaj. Dzwoniła bezustannie, ale chodziła wcześnie spać.

„Nerwowo podchodzi do tego programu. Po trupach do celu. Jak powiem Romie, żeby namówiła partnerkę do odstawienia cyrku? I bez tego będzie trudno z Oliwią.”

Podłożył drugą poduszkę pod głowę, zapalił lampkę i sięgnął po książkę. Miał nadzieję, że w ten sposób szybko zaśnie. Przebiegał wzrokiem kartka po kartce, ale nie mógł się skupić na lekturze. Myślał o Dagmarze.

Poznali się sześć lat temu, kiedy Daga była szczęśliwą mężatką. Znał historię jej życia, wiele razy opowiadaną przy kolejnych lampkach czerwonego wina, ulubionego trunku Dagmary. Od czasu odejścia męża wracała do przeszłości niemalże przy każdym spotkaniu. Zaczynali rozmowę od biznesu, a kończyli na zwierzeniach kobiety chciwie wykorzystującej chętnego słuchacza. Tomek był piątym mężczyzną jej życia i ostatnim, jak sama zapewniała. Dagmara była niegdyś piękną kobietą. Dosyć wcześnie została modelką, wyjechała do Niemiec i tam zatrudniło ją Elle. Mimo nieprzeciętnej urody nie wierzyła w siebie i nie potrafiła wyzbyć się kompleksów osoby przybyłej zza żelaznej kurtyny. Zgadzała się na sesje zdjęciowe nawet do czasopism pornograficznych. Właściciel jednego z nich, starszy od niej o dwadzieścia lat, zakochał się w Dadze i zaproponował małżeństwo. Obiecywał, że ją wylansuje. Po kilku latach zrozumiała, że chciał tylko posiąść młode ciało, a reszta go nie obchodziła. Odeszła od niego do prawdziwej miłości. Był to rzeźbiarz, jeszcze na początku kariery i to Daga dwoiła się i troiła, aby utrzymać dom na przyzwoitym poziomie. I cóż z tego, że tym razem żyła z młodym, przystojnym człowiekiem. Nie dość, że musiała go utrzymywać to jeszcze był zazdrosny o jej karierę. Wiadomo, przesypiała się z tym i owym, normalne w świecie mody, ale on tego nie rozumiał. W końcu miała dość wybuchów zazdrości i zażądała rozwodu. Przeszła przez kolejne dwa małżeństwa, z każdego uwalniając się z ulgą. Aż poznała Tomasza. To on namówił ją do powrotu do Polski. Tak jak ona był już obywatelem Niemiec, ale od czasu upadku komuny zaczął rozkręcać interesy w kraju. Dorobił się fortuny i stał się jednym z najbogatszych Polaków. Nakłonił Dagmarę do wejścia w świat mediów. Zauważył jej pasję do dekorowania, zapoznał ją z Olafem, znanym architektem, dołączył do nich Szymek – stolarz, i tak zaczęły się pierwsze w Polsce programy telewizyjne o urządzaniu wnętrz. Daga była w swoim żywiole. Nie musiała się liczyć z kosztami, gdyż zakochany Tomasz był niesłychanie szczodry.

„Jaka była wtedy radosna!” – Olaf z rozrzewnieniem przypomniał sobie rozentuzjazmowaną kobietę, traktującą program jak ukochane dziecko. Nikt nie mógł oprzeć się jej zapałowi. Ludzie pracowali z równym uniesieniem, a Olaf niemalże spał w olbrzymiej pracowni, którą wynajęli w starej fabryce na Pradze. To wtedy zakochał się w tej dzielnicy i zaczął szukać tam mieszkania.

Pierwszy rok pracy dla Dagi przebiegł jak czarodziejski sen. Proces tworzenia czegoś niezwykłego, zupełnie pionierskiego rozpalał jego energię do tego samego stopnia, jak u pracodawczyni. Ten rozniecony wewnętrzny ogień był podtrzymywany nie tylko zapałem do pracy. Podkochiwał się w Dagmarze, nie zdając sobie z tego sprawy.

– Za bardzo ją lubisz. Jestem trochę zazdrosna – Aldona powiedziała to żartobliwie, ale z niepokojem w oczach.

– Coś ty. Przecież poza tobą żadna kobieta nie istnieje. A ponadto Daga to nie mój typ i w dodatku jest za stara.

– A jaki jest twój typ? – Aldona przytuliła się do niego, uspokojona.

– Śliczna dziewczyna o jasnych włosach i oczach koloru niezapominajek, o cudownych pocałunkach słońca na zgrabnym nosku i rumianych policzkach. – Pochwycił ją w ramiona i zaprowadził do sypialni. Kochali się długo, zupełnie jak za czasów narzeczeńskich. Następnego dnia, rozleniwieni, krzątali się po domu i Olaf z żalem pakował rzeczy.

– Może zostaniesz na dłużej?

Popatrzył na rozjaśnioną ciepłym uśmiechem twarz, tak ciągle dziewczęcą.

– Nigdzie nie wyjeżdżam! – miał ochotę krzyknąć, ale rozsądek nakazał mu milczeć. Wiedział, że po kilku dniach nie wytrzyma bez pracy i Warszawy. Bez swojego mieszkania i bez Dagi.

Aldona miała rację. Któregoś wieczoru, kilka dni po odejściu Tomka, po kolacji przy winie i świecach, przy których Daga wyglądała jak wschodnia piękność z obrazów Delacroix, kiedy już odurzona alkoholem zaczęła płakać i z tą bezradną rozpaczą stała się jeszcze powabniejsza, Olaf nie wytrzymał, wstał od stołu, podszedł do nieszczęśliwej i wziął ją w ramiona. Następnego dnia nie mógł uwierzyć w to, co się stało. Obudził się w cudzym łóżku, obok kobiety, która była jego pracodawczynią. Poczuł niesmak. Daga poruszyła się w pościeli, odwróciła zaspaną twarz i po raz pierwszy ujrzał ją bez makijażu. W pełnym świetle dostrzegł zmarszczki pod oczami, piegi pstrzące policzki rozlanymi plamkami, zwiotczałą skórę na szyi. Wydała mu się niezmiernie stara i brzydka. Otwarła zapuchnięte od snu oczy i spojrzała na niego z takim oddaniem i miłością, że zrobiło mu się ciepło na sercu. Poczuł roztkliwienie i nie zastanawiając się, pochwycił jej dłoń i złożył na niej długi pocałunek. Tak rozpoczął się ich romans.

„Pomagam zagubionej, nieszczęśliwej kobiecie” – wielokrotnie tłumaczył sobie w chwilach wyrzutów sumienia. Pisanie długich, płomiennych listów do żony sprawiało mu wtedy ulgę. Nie był tak do końca pewien, czy rzeczywiście zdradza Aldonę. Przecież nie przestał jej kochać, a wręcz przeciwnie, wydała mu się jeszcze droższą. Nie zamierzał jej porzucać dla kochanki, z którą romans i tak musiał się w miarę szybko skończyć.

„Pocieszę ją, pomogę wrócić do stabilizacji psychicznej i wtedy rozstaniemy się jak para przyjaciół.”

Mimowolnie porównywał obie kobiety i zawsze Aldona wygrywała.

„Dlaczego w takim razie ciągnę ten trójkąt?”

Przyznawał, że z Dagą lepiej mógł się dogadać w sprawach zawodowych. Czy było jeszcze coś innego, co pociągało go z taką mocą, tak zniewalająco go obezwładniało, że mimo codziennych postanowień pod wieczór szły one w zapomnienie? Nie potrafił tego sprecyzować, a bardzo prostej odpowiedzi, że „nowe” zawsze kusi najbardziej, nie mógł zaakceptować.

– Uwielbiam zakochane spojrzenie Dagi i to mnie najbardziej podnieca. Aldona nigdy nie patrzyła na mnie w ten sposób. Owszem, w jej oczach mogę wyczytać miłość, ale to jest zupełnie inny rodzaj uczucia. Takie miłe, pewne, wierne, nie ma w sobie nic z szaleństwa.

A jednak dręczyły go wyrzuty sumienia. Wszyscy w pracy domyślali się ich romansu. Patrzyli na to z przymrużeniem oka i nie wróżyli mu długiego życia. Tylko Szymon, przyjaciel Olafa, przypatrywał się temu z milczącą dezaprobatą. Znał Aldonę i ją lubił.

„Po co ci to? Masz ładną, miłą żonę, którą kochasz?”– mówiły jego zatroskane spojrzenia.

Po odejściu Tomka Dagmara za wszelką cenę starała się wszystkim udowodnić, że umie dać sobie radę bez opierania się na męskim ramieniu. Z początku nieźle jej szło. Rozkręcony biznes toczył się dobrze utartym szlakiem. Dopiero po kilku miesiącach zaczęła zauważać, w jakim stopniu Tomek był za to odpowiedzialny.

„Żaden facet nie jest mi potrzebny” – zapewniała samą siebie.

Jakiekolwiek niepowodzenie w pracy wprowadzało ją w stan rozdrażnienia, nie kończącego się zbyt szybko, nawet kiedy problem był już rozwiązany. Przykrywała je pewnym siebie uśmiechem, który mógł zmylić tylko osoby nieznajome. Ale nie Olafa. Próbował jej pomóc. Zapewniał, że jest świetna i że program jest nawet lepiej prowadzony niż za czasów jej męża.

– Będziesz jeszcze sławna nie tylko w Polsce, a Tomek pożałuje, że cię zostawił.

Uśmiechała się do niego czule. Tylko takie słowa wprawiały ją w naprawdę dobry humor. Kiedyś pochwały na temat jej urody były najważniejsze, a obecnie ceniła te podkreślające walory jej ducha. Dobijała sześćdziesiątki i nie dowierzała komplementom poniektórych mężczyzn, łącznie z Olafem, że nadal jest piękna. Miała przecież lustro. Gdy była z Tomaszem, starała się za wszelką cenę odsunąć proces starzenia. Wydawała majątek na kosmetyki, botoksy, masaże, liftingi. I na co to się zdało?

„Odszedł do o dwadzieścia lat młodszej, która bez tych zabiegów i tak miała nade mną przewagę.”

Po kilku miesiącach romans Olafa i Dagmary wrócił do przyjaźni. Dagmara miała kompleksy porzuconej żony i przeszkadzała jej różnica wieku. Nie potrafiła tego zbagatelizować. Olaf z kolei nie mógł zapomnieć o Aldonie. Co jakiś czas jej imię wyrywało mu się przy kochance, nawet gdy byli u szczytu miłosnego uniesienia.

– Między nami koniec, nie zadawaj pytań. Mam nadzieję, że nadal zostanie przyjaźń. – Któregoś dnia dosyć oschle rzuciła w słuchawkę.

Ku swojemu zdziwieniu Olaf przyjął to z ulgą i bez trudu przeszli do poprzedniego układu, kiedy byli wyłącznie parą dobrych przyjaciół.

5.

Olaf wcześnie rano wstał z łóżka, naszykował kawę i leniwie snuł się po mieszkaniu. O dziesiątej czekała go robocza nasiadówka z Dagą i całą załogą, a wieczorem z Romą. Po tej drugiej wiedział, czego się spodziewać. Roma zadzwoniła jeszcze tego samego dnia, tuż po spotkaniu, zgadzając się na wszystkie warunki Dagi. Otrzymała zgodę „narzeczonej”, lecz Oliwia do końca programu nie miała o niczym wiedzieć. Ostatniego dnia, kiedy pokażą wykończoną już łazienkę, miała wkroczyć na plan Barbara, wybranka Romy. I wtedy zaanonsują decyzję zamieszkania razem.

– Nie mogę doczekać się tej chwili. – Dagmara z radości zacierała ręce na samą myśl, a po Olafie przebiegały ciarki. Wyobrażał sobie, jaki to będzie szok dla młodej dziewczyny, która pewnie boleśnie przeżyła rozwód rodziców. Nie mógł jednak odwieść Dagi od tego pomysłu.

– Czegoś takiego nie widziała cała Polska. Daga show stanie się numer jeden! Dajże mi spokój z uczuciami jakiejś smarkuli. – Po takiej odpowiedzi zaniechał dalszych argumentów.

*

– Kochani, mamy nową malarkę. – Dagmara wskazała ręką na młodą kobietę wchodzącą do biura. Siedzący przy stole Piotr i Szymon stolarze i malarka – Aniela skierowali na nią swoje spojrzenia. Kobieta zmieszała się lekko i niepewnie się uśmiechnęła.

– Ma na imię Galina i jest Rosjanką. Skończyła konserwację zabytków w Moskwie. Ma męża Polaka i od trzech lat mieszka w Warszawie – kontynuowała Daga.

Galina skłoniła się bez słowa i niemalże z ulgą usiadła na krześle, usłużnie podsuniętym przez Szymona. Niska, szczuplutka blondynka, o zielonkawych oczach, okrągłej twarzy i lekko wystających kościach policzkowych wyglądała na typową Rosjankę.

„Krucha księżniczka, istna Kitty Szczerbacka”– takie skojarzenie nasunęło się Olafowi. Uśmiechnął się do niej z sympatią.

– Aniela, wprowadzisz Galinę w system pracy.

– Nie ma sprawy, Daga. Tuż po spotkaniu pokażę jej wszystkie techniki malarskie, jakich użyjemy w następnym programie. Galina będzie miała czas je wypróbować.

– Na pewno szybko się nauczę – Rosjanka zaciągnęła ze wschodnim akcentem.

Wszyscy odeszli od stołu, przebrali się w robocze ubrania i zabrali się do pracy. Galina z Anielą otwarły puszki z farbami i zaczęły malować na różne kolory kawałki płyty pilśniowej, uprzednio pokryte białym podkładem. Suszyły je suszarkami do włosów, aby móc jak najszybciej wykonać próbki, używając skomplikowanych technik malarskich. Aniela z przyjemnością obserwowała sprawne ruchy Rosjanki.

– Świetnie ci idzie. Widać, że masz doświadczenie.

– Ja pracowała dziesięć liet przy konserwacji zabytków. – Galina po raz pierwszy uśmiechnęła się szeroko, bez skrępowania. – Kak dumasz. Nie wyleją mnie z tej roboty?

– Raczej nie. Chociaż ostatnio z Dagmarą nic nie wiadomo. Od czasu rozwodu dziwnie się zachowuje.

– Znam to. – Galina ze zrozumieniem kiwnęła głową. – Ja sama przez to przeszła. Oj, nie pozbierała się tak szybko. Niektórym zajmuje to całe lata.

– A teraz? Masz męża, Polaka?

– A tak. Mam.

Krótka, rzeczowa odpowiedź była wypowiedziana tonem, który zniechęcił Anielę do dalszych pytań. Czuła, że z małżeństwem Rosjanki było coś nie tak.

„Może to tylko dla papierów? I nie chce się do tego przyznać?”

– Ja właściwie nie jestem Ruska. Moi dziadkowie zostali wygnani w czasie wojny do Kazachstanu. Nie udało się im wrócić do Polski. Matce również, chociaż starała się po upadku komuny. A ja zawsze czuła się Polka. Tak naprawdę mam na imię Halina, ale matka zmieniła je na Galina. Nie chciała, abym cierpiała z powodu pochodzenia. Tylko w domu mówiliśmy po polsku i to wtedy, kiedy ojca nie było. Bo on to Rosjanin. A ja tak chciała przyjechać do Polski. Tak o niej marzyła. Dla mnie Polska to jak u Pana Tadeusza. Ojczyzna. Ale nie pozwolili. Wasz rząd nie chciał przyjąć swoich ludzi. Prawdziwych Polaków, którzy tyle przecierpieli. Jak mi nie wyszło małżeństwo, to zdecydowała się, że za wszelką cenę znajdę się tutaj. No i jestem. Tyle tylko, że na mnie Ruska wołają. Śmieją się z akcentu. Przykro to tak, ale przyzwyczaiłam się. – W oczach Galiny pojawiły się łzy, które szybko otarła ręką.

– Poczekaj, masz smugę farby na policzku – Aniela zamoczyła chusteczkę i zaczęła ścierać plamę. Czule spojrzała na koleżankę. I nagle przytuliła ją z całych sił.

Piotr i Szymon odłożyli stolarskie narzędzia i ze zdziwieniem przyglądali się ściskającym kobietom.

– Co was napadło?

– A nic, po prostu się polubiłyśmy. – Aniela uśmiechnęła się jakby przepraszająco.

Olaf obserwował tę scenę. Podobała mu się Rosjanka.

– I jak tam nowy narybek? – Podszedł do dziewczyn zajętych malowaniem próbek.

– W porządku. A to są próbki Galiny. A właściwie Haliny. – Aniela podała mu kilka kartoników pokrytych farbami.

Mężczyzna wziął je do ręki i uśmiechnął się do Rosjanki.

– Może być Halszka?

– To tak jak w „Ogniem i mieczem”. Czytałam. Ja znam wszystkie polskie książki. A najbardziej te dawne.

Olaf brał do ręki kartony jeden po drugim. Widniały na nich propozycje wykończenia ścian i szafek. Nie były wykonane zwykłymi technikami, które do tej pory stosowali. Halina stworzyła z nich abstrakcyjne arcydzieła. Używając wyłącznie pastelowych kolorów połączonych ze srebrną folią i perłową pastą uzyskała efekt świetlistej materii, idealnie pasującej do artystycznych tafli szkła kabiny prysznica.

– Daga powinna być zachwycona. Masz złote ręce.

Uważnie wpatrywał się w dziewczynę i wyobraźnią przeniósł się w dziewiętnasty wiek do saloniku Szczerbackich. On był Lewinem, a ona Kity. Patrzyli na siebie w ten sam sposób, ona nieśmiało, jakby przepraszająco, a on niemalże pewien, że tym razem mu nie umknie. Otrząsnął się z zamyślenia.

– Malujcie dalej, dziewczyny. Jak skończycie to przynieście wszystkie próbki. Dziś wieczorem pokażę je Dagmarze, a potem Romie.

Odszedł do swojego stołu, powstrzymując się, aby jeszcze raz nie zerknąć na delikatną, kruchą postać. Nie wytrzymał i odwrócił głowę. Halina, pochylona nad robotą, uniosła oczy w tej samej chwili i ich spojrzenia spotkały się na moment. Uśmiechnęli się do siebie, a na bladej twarzy Rosjanki zakwitły rumieńce. Spuściła wzrok, onieśmielona. Wyczytała zachwyt w oczach tego obcego mężczyzny.

– A kto ta Roma? – Halina, wciąż z uśmiechem na ustach, zwróciła się do Anieli.

– To babka, u której będziemy przerabiać łazienkę. Wyobraź sobie, że to lesba, mąż ją opuścił, a ona ma zamiar zamieszkać z narzeczoną. Daga jest zachwycona, że będziemy to kręcić.

Pracowały zapamiętale, nie odzywając się już. Musiały się spieszyć, próbki miały być gotowe na wieczór. Z drugiej strony pracowni hałasowała piła i wiertarka. To Szymon i Piotrek budowali szafki pod umywalki. Olaf siedział pochylony nad laptopem. Wpatrywał się w projekt, w którym powinien zmienić to i owo według wskazówek Dagi, ale nie był w stanie się skupić. Myślał o Halszce i jednocześnie o Aldonie. Zawsze, gdy spotkał kobietę, która wpadła mu w oko, czuł przypływ uczuć do żony i to usprawiedliwiało jego odskoki w bok. Nie były one aż tak liczne. Na ogół zaczynało się niewinnie i nie miał wcale zamiaru przekształcać znajomości w romans. Wystarczało mu miłe podniecenie, uskrzydlające do tego stopnia, że czuł się niezmiernie szczęśliwy. Spoczywały na nim zachwycone oczy pięknej kobiety i gdziekolwiek się znajdował i czymkolwiek był zajęty, widział to pełne aprobaty spojrzenie.

„Jak genialnie to zrobiłeś, jesteś taki zdolny, masz takie zwinne ręce, uwielbiam twoje oczy, twoje..” – nie kończył tych myśli, jakby w obawie, że podążą w nieodpowiednim kierunku.

Przypominała mu się wtedy anegdota o papudze Paderewskiego, która zwykła uważnie przysłuchiwać się ćwiczeniom pana.

– Jakie to piękne, mistrzu – powtarzała raz po raz.

Nowe kobiety były jak ten ptak. Im więcej o nich myślał, tym bardziej ich unikał, a one czuły jego zauroczenie i uniesienie połączone z ucieczką. Stawał się trudną do osiągnięcia zdobyczą. I tak zaczynało się polowanie, kończące się prawie zawsze w tym samym miejscu. W łóżku. Ukoronowanie skrytych marzeń wywoływało natychmiast lawinę wyrzutów sumienia. Starał się wtedy odwiedzać Aldonę jak najrzadziej.

– Coś się stało? – pytała, gdy wreszcie się spotkali. – Jesteś chory? Tak dziwnie błyszczą twoje oczy. I dużo mówisz, ty, urodzony milczek.

Chwytał ją wtedy w ramiona i zasypywał pocałunkami. Żonie podobała się taka odpowiedź. Nie zadawała więcej pytań. Po kilku miesiącach, najdłużej po roku wszystko wracało do normy. Kochanki na ogół zostawały przyjaciółkami, z wyjątkiem dwóch, z którymi rozstał się niezbyt pokojowo. Na szczęście Dagmara należała do tych pierwszych i były romans nadał przyjaźni dodatkowego powabu.

– Próbki gotowe. – Aniela położyła kilkanaście kartoników na stole Olafa.

– Świetnie. Na mnie już czas. Lecę najpierw do Dagi, a potem do Romy. Dobrze spisałyście się.

6.

Daga sprzątała mieszkanie. Nastawiła na cały regulator Evorę i wtórując jej swoim czystym sopranem zagrzewała się do znienawidzonego ścierania kurzy, zamiatania podłogi, układania porozrzucanych rzeczy. Janka, wierna pomoc domowa, odeszła dwa lata temu, zostawiając Dagmarę samą z obowiązkami tak dla niej do tej pory obcymi.

– Zrezygnowanie z Janki było bardzo rozsądnym posunięciem – wmawiała sobie często, nie do końca przekonana.

Od czasu odejścia Tomka bała się biedy. Nigdy jej nie zaznała jako mężatka na ogół bardzo zamożnych mężczyzn. Luksus był podstawowym celem w jej życiu. Cieszyły ją piękne, drogie ubrania, eleganckie samochody, zagraniczne wojaże pełne wrażeń pięciogwiazdkowych hoteli i najdroższych restauracji oraz towarzystwa ludzi dobrze usytuowanych. Nie przyjaźniła się z nimi. Ich rozmowy były lekkie, przyjemne, tylko w minimalnym stopniu trącające o poważne tematy. Przy wykwintnych daniach i drogim winie opowiadało się dowcipy i wrażenia z kolejnych wycieczek. Jedyną powiernicą najskrytszych myśli i marzeń Dagi była Janka, kobieta z zapadłej, podlaskiej wsi, przyjaciółka Aldony.

„Nawet Olaf nie potrafił tak uważnie mnie wysłuchać. Kobieta kobietę zawsze lepiej zrozumie. A ponadto nie było w niej cienia zazdrości. U innych bab zawsze to czuję.”

Na odgłos dzwonka z ulgą wyłączyła warczący odkurzacz. Podbiegła do drzwi, rzucając w lustro przelotne spojrzenie.

„Dobrze, że zdążyłam się umalować.”

– Olaf, cudownie, że jesteś. Siadaj, zaraz podam ci coś do picia. A może chcesz kolację?

Olaf obserwował jej ożywione, szybkie ruchy. Zauważył staranny makijaż i nową, jasnozieloną bluzkę zapiętą z przodu trzema guziczkami z masy perłowej.

– Gdzie kupiłaś?

– Ty zawsze zauważysz. Powinieneś być kobietą.

– Nie wiem, czy mam traktować to jako komplement? – Roześmiał się.

Dagmara podeszła do Olafa, zarzuciła mu ręce na szyję i pocałowała w czoło.

– Moja ty najdroższa przyjaciółko.

– No już dobrze. – Nieumiejętnie wyplątywał się z jej uścisku. – Weźmy się lepiej do roboty, bo jeszcze dziś muszę spotkać się z Romą.

Otworzył torbę i zaczął wypakowywać próbki wykończeń. Rozłożył je na stole.

– Te są świetne. – Dagmara wskazała palcem na robotę Haliny.

– To dzieła Halszki.

– Kogo?

–Tej Rosjanki. Właściwie nią nie jest, jej dziadkowie, Polacy, w czasie wojny zostali wywiezieni do Kazachstanu, matka się tam urodziła, przyjechała do Moskwy i poznała Rosjanina, ojca Galiny.

– Dużo o niej wiesz. Ale dlaczego Halszka?

– Podsłuchałem jej rozmowę z Anielą. Kazała na siebie wołać Halina i stąd to zdrobnienie. – Nie przyznał się, że skojarzyła mu się z Kitty. Że…

Dagmara zmrużyła oczy, obrzucając byłego kochanka podejrzliwym spojrzeniem.

– Oj, bo jestem zazdrosna, chociaż między nami już koniec.

– Nie masz o co. Od czasu.. no wiesz.. jestem wierny Aldonie i tak już zostanie.

„Zobaczymy” – myślała z niedowierzaniem. Znała kochliwą naturę Olafa. Rozstała się z nim bez większego bólu, ceniąc go sobie bardziej jako przyjaciela niż kochanka. A jednak poczuła ukłucie zazdrości na myśl, że jakaś inna kobieta może stać się obiektem jego pożądań.

– Mam nadzieję, że jej tego nie zrobisz. Zbyt dobrze nie znam twojej żony, widziałam ją zaledwie kilka razy i nigdy nie pogadałam z nią tak od serca, zresztą czuję wobec niej lekkie wyrzuty sumienia. Ale z twoich i z opowiadań innych ludzi wynika, że jest wspaniałą kobietą. Takiej drugiej nie znajdziesz tak łatwo. Szanuj ją, dobrze ci radzę. Czterokrotna rozwódka ci to mówi. Kto wie, czy gdybym była… wobec Tomka… – Dagmarze głos się załamał. Siadła na kanapie i zakryła twarz dłońmi.

„Żeby tylko się nie rozkleiła” – pomyślał Olaf z paniką.

Podszedł do kobiety, położył jej dłoń na włosach i pogłaskał je lekko, z zakłopotaniem.

– Nie płacz. To nic nie pomoże – szepnął bez przekonania.

Dagmara powoli się uspakajała. Ramiona przestały drgać, a ręce, mokre od łez, chwyciły dłoń Olafa.

– Dziękuję, już jest lepiej.

Odwzajemnił uścisk, wzruszony. Wyobraził sobie, jakby się czuł, gdyby Aldona postanowiła go opuścić. Ogarnęło go przerażenie na myśl, która nawiedziła go po raz pierwszy w życiu. Przecież nie było to nieprawdopodobieństwem. Żona mogłaby się dowiedzieć o zdradach, mogłaby zakochać się w kimś innym. Nagle zapragnął wybiec z mieszkania Dagmary, wsiąść w samochód i popędzić na Podlasie do małego, drewnianego domku, pochwycić Aldonę w ramiona i trzymać ją w uścisku jak najdłużej, a potem obsypać pocałunkami jej miłą, piegowatą twarz.

– To co, napijemy się po kieliszku winka i do roboty? – Głos Dagi brzmiał już normalnie – energicznie i rozkazująco.

Olaf z ulgą wyswobodził dłoń i ponownie siadł przy stole, na którym Dagmara postawiła kieliszki i nalała wina. Trącili się.

– Za powodzenie programu. Tak naprawdę na tym mi najbardziej zależy. A to co było, boli tylko od czasu do czasu.

Starannie wybierali próbki, trochę się przy tym sprzeczając. W końcu ustalili, które rozwiązania zostaną użyte na wykończenie mebli, a które na ściany.

– A jednak wybrałaś Haliny. Aniela będzie rozczarowana.

– Trudno, wygrywa najlepszy. U mnie nie ma miejsca na sentymenty.

Dagmara zacięła usta, zmarszczyła cienkie, wyskubane brwi, przecinające wysokie czoło czarnymi łukami.

– Istna „ iron lady”. Co się z tobą porobiło?

Kobieta wzruszyła ramionami. Nawet jedynemu przyjacielowi nie miała ochoty tłumaczyć się z przemiany. Zdawała sobie sprawę, że od czasu odejścia Tomka stała się twarda i bezwzględna, że nie ma w niej już tej sympatii do ekipy tworzącej program. Kiedyś dbała o nich jak o własne dzieci. Interesowała się ich życiem prywatnym, walczyła z mężem o podwyżki, a w potrzebie sama chwytała za pędzel i stawała na drabinie. Byli z nią na ty i traktowali ją jak dobrą kumpelę, a nie pracodawczynię.

„A teraz? Boją się mnie. I dobrze. Inaczej program upadnie, gdy nie będzie prowadzony silną ręką.”

– To niesamowite, jak można zmienić się w tak krótkim czasie. Nie poznaję siebie. Nawet nie wiem, czy mi z tym dobrze. Czuję się tak, jakby moja cielesna powłoka nosiła w środku kogoś innego. Myślami o programie, sukcesie i udowodnieniu sobie i Tomkowi, że potrafię być samodzielna, zabijam tęsknoty za miłością i przyjaźnią. Czuję się jak ociosana z grubego kawałka drewna. Mam napady, tak jak ten przed chwilą, kiedy potrzebuję życzliwej duszy. Ale to są tylko momenty. A reszta to życie w gorączce myśli o programie. Stał się dla mnie mężem, kochankiem, przyjacielem i dzieckiem. To o niego dbam, do niego czule przemawiam, tylko o nim mogę myśleć z uniesieniem. I w sumie jest mi z tym dobrze. Mniej cierpię. Nienawidzę siebie, jako rozklejoną babę rozpamiętującą byłego męża.

Olaf przysłuchiwał się wynurzeniom Dagi. Cóż mógł powiedzieć? Że wolał ją dawną, taką normalną? Może ten stan, w jaki wpadła, jest jej potrzebny, aby dojść do równowagi?

Wypili jeszcze po jednym kieliszku, przedyskutowali pozostałe szczegóły.

– To już lecę do Romy. – Olaf spojrzał na zegarek. Czuję, że będzie zachwycona ostatecznym projektem. To co, w przyszły poniedziałek zaczynamy? Zamówiłem już mikrobus. Jaki napis chcesz na nim umieścić?

– Trzeba by w końcu kupić nasz własny, ale na razie mnie nie stać. A napis? Jak zwykle HokuspokusDagaShow no i… – Daga pytająco spojrzała na Olafa. – Masz jakiś pomysł?

– Nowe życie?... Nowa miłość? Kobieta moich marzeń? Prysznic zmian? Ablucja uczuć? A może po prostu: „Ale prysznic!”

– O tak, to ostatnie jest najlepsze! Łazienka, woda, zmiany w życiu, które mogą okazać się zimnym prysznicem.

7.

Czerwony napis na mikrobusie, błyszczący w porannym słońcu był już z daleka widoczny.

– Uwaga, jedzie! – Stojący pośrodku ulicy Stasiek – operator krzyknął do Mateusza – drugiego kamerzysty, ustawionego również w pozycji gotowej do filmowania. Samochód jechał powoli, zbliżając się do starej willi. Zatrzymał się przed nią i z mikrobusu wyszła Daga, ubrana w jaskrawoczerwoną bluzkę i tego samego koloru spodnie. Raźno wbiegła po kilku stopniach prowadzących do domu i zadzwoniła do drzwi. Szymon, Aniela, Piotrek, Halina, a na końcu Olaf wychodzili z samochodu, niosąc rzeczy potrzebne do renowacji. W otwartych drzwiach pojawiła się Roma, również ubrana na czerwono. Rzuciła się w ramiona Dagi, ściskając ją i całując, a reszta ekipy omijała je, wnosząc drabiny, farby i narzędzia stolarskie. Wnętrze domu było oświetlone lampami filmowymi, jeden z operatorów skierował kamerę na Dagę i Romę, podczas gdy drugi kręcił cały proces przygotowań. Małgośka, czarnowłosa, tęgawa kobieta, która była reżyserem, uwijała się pomiędzy ekipą programu i swoją – Staśkiem i Mateuszem oraz Agatą – dźwiękowcem.

Członkowie DagaShow działali jak automaty. Była to dla nich czysta rutyna, mieli za sobą już tyle epizodów. Wszystkie były unikalne i pod względem prac dekoratorsko – renowacyjnych i ludzkich historii, ale początkowe czynności były zawsze takie same. Trzeba było zabezpieczyć podłogi grubymi tekturami, przykryć folią meble, ustawić w najmniej uczęszczanym pomieszczeniu warsztat stolarski, a w innym rozłożyć farby, kuwety, pędzle. Zawsze było tego tak dużo, że na program wybierali obszerne domy. W małych mieszkaniach w bloku właziliby sobie na głowę, a ponadto sąsiedzi na pewno narzekaliby na kilkudniowy hałas.

Roma stała pośrodku tego zorganizowanego rozgardiaszu i czuła się jak kółko w potężnej maszynie, które obraca się bezwiednie. Dookoła ludzie przesuwali jej meble, rozkładali narzędzia, dyskutowali, żartowali, a ona przyglądała się im, czując, że lada chwila stanie się coś, co nagle zmieni jej życie.

– O czym myślisz? – Daga podeszła do niej z przyklejonym sztucznie uśmiechem, w pełni ukazując dobrze zrobione implanty. Dwóch operatorów momentalnie skierowało kamery na kobiety.

– Jestem taka szczęśliwa. Nie wyobrażałam sobie, że pewnego dnia będę mogła to powiedzieć otwarcie przed całą Polską. – Roma starała się nadać głosowi naturalne brzmienie. Przez kilka dni ćwiczyła wypowiedzi przed lustrem, przybierając swobodne pozy, wysyłając do wyimaginowanej publiczności czarujące uśmiechy. A teraz, gdy oczekiwana chwila nadeszła, czuła niezmierną tremę. Zdawała sobie sprawę, że przemawia nie tylko przed ekipą DagaShow, ale przed milionami widzów.

– Co chciałabyś powiedzieć widzom? – nalegała Daga, intensywnie wpatrując się w Romę.

„Tylko nie zepsuj efektu, kobieto. Sukces programu od tego zależy.”

– Rozstałam się z mężem kilka lat temu, gdyż odkryłam swoją prawdziwą naturę. Jeszcze jako młoda dziewczyna wolałam przebywać w towarzystwie koleżanek niż kolegów. Brałam to na karb nieśmiałości. Przyjęłam oświadczyny mojego już teraz eks męża, gdyż chciałam mieć normalne życie. A jednak nie udało nam się stworzyć szczęśliwej rodziny. Cały czas zwalczałam pociąg do kobiet. Wstydziłam się tego. Dopiero kiedy poznałam Basię, zdobyłam się na odwagę. Powiedziałam o tym mężowi. Był zszokowany, a potem zrozumiał. Odszedł, zostawiając mi dom. Pozostaliśmy przyjaciółmi.

– A córka? Czy zna przyczynę rozstania?

Roma, do tej pory zręcznie czująca się w swojej roli, zmieszała się nagle. Spojrzała niepewnie na Dagę, która z udanym współczuciem i zainteresowaniem śledziła jej występ.

„Na razie doskonale, tylko nie spieprz końca” – mówiło jej spojrzenie.

– Oliwia nic o tym nie wie. Liczę na jej tolerancję i zrozumienie.

Daga skinęła głową z aprobatą.

– A zatem przejdźmy do naszego projektu. Łazienka Romy przedstawia wiele do życzenia i musimy przygotować ją na ten doniosły moment, zanim nowa partnerka się wprowadzi. Przymkniemy oko na brzydotę wszystkich pokoi – przepraszam cię Roma, nie obrazisz się, prawda? – i zaczniemy od łazienki, która swoją wielkością daje nam duże pole do manewru.

– Idealny pomysł! – Roma starała się wykrzesać z siebie jak najwięcej entuzjazmu, lecz okrzyk zabrzmiał trochę sztucznie. – Daga, jesteś cudowna! Tak się cieszę, że w pięknym otoczeniu nasza miłość będzie się rozwijać jak u tych dwóch…. – Roma zacięła się i z przestrachem spojrzała na Dagmarę. Zapomniała wyuczonej formułki. Miała na końcu języka „dwóch gołąbków”, ale w porę uświadomiła sobie, że to miało być powiedziane inaczej.

– Dwóch łabędzi – wtrąciła Daga. – Proszę państwa, łabędzie, szczególnie czarne, często łączą się w pary tej samej płci. A zatem zabierajmy się do roboty, aby dwóm pięknym kobietom uwić gniazdo na nowe życie!

Ledwie Daga wymówiła te słowa, a rozległ się huk odkuwanego tynku. Jeden z operatorów skierował kamerę na drzwi od łazienki, skąd wydobywał się kłąb kurzu, tworzący w świetle reflektorów tajemniczą poświatę.

– O Boże, co się tam dzieje! – Daga wykrzyknęła z udanym przestrachem i niemalże biegiem ruszyła w stronę łazienki, znikając w jej wnętrzu przesłoniętym rozświetloną kurzawą. Po chwili wynurzyła się z niej, ubrana w kask.

– Jedna wielka demolka. Lepiej tam nie wchodzić.

Olaf podszedł do niej i ze śmiechem zaczął otrzepywać ją z kurzu.

– Chodź, Roma, pokażemy ci nasz projekt! – Daga wskazała na laptopa leżącego na stole.

Operator wycelował kamerę na ekran, na którym ukazał się obraz łazienki w trzech wymiarach.

– Jakie cudo! – Roma pisnęła z zachwytu. Wprawdzie wcześniej pokazano jej rysunki, lecz ostateczny projekt i to w tak dopracowanej formie zobaczyła po raz pierwszy.

Daga zaczęła objaśniać, z jakich materiałów będą zrobione poszczególne elementy, zwracając się co jakiś czas do Olafa, który rzeczowo, czasami dowcipnie odpowiadał na pytania. Roma czuła się niezręcznie, będąc w centrum uwagi. Myślała cały czas o Oliwii. Na okres renowacji córka wyprowadziła się do koleżanki, zapowiadając, że nie chce mieć z tą szopką nic wspólnego.

„Po co to zrobiłam? Czy warto było z powodu faceta, którego w ogóle nie znam? Skąd ta pewność, że jest wyjątkowy? Jak w tym rozgardiaszu będzie można zaaranżować jakąś głębszą rozmowę?”

Nagle poczuła na ramieniu czyjąś dłoń.

– Chodź, pomożesz dziewczynom malować półki na ręczniki. – Olaf wskazał na Anielę z Haliną, zajęte otwieraniem puszek z farbami.

Posłusznie udała się we wskazanym kierunku. Halina podała jej pędzel i zaczęła objaśniać sposób kładzenia farby. Roma z żalem obejrzała się za odchodzącym Olafem. Jej towarzyszka również obserwowała mężczyznę, lecz czyniła to mniej otwarcie.

– Podoba ci się?

Roma nie spodziewała się takiego pytania.

„Czy to jest aż tak widoczne?” – pomyślała w popłochu.

– Skądże, przecież wolę kobiety. – Słowo lesbijka nie mogło swobodnie przejść jej przez gardło.

– Ty możesz być taka, co i kobiety i mężczyzny.

– Nie, absolutnie nie, z tymi drugimi raz na zawsze koniec.

„To dobrze, nie będziesz konkurencją” – Halina automatycznie wykonywała swoją pracę, myśląc nieustannie o tak do niedawna obcym mężczyźnie. Znała go zaledwie od kilku dni, a już dużo o nim wiedziała. Aniela przekazała jej wiele informacji z jego życia, łącznie z romansem z Dagmarą. Istniejąca gdzieś w zapadłej wsi żona nie odstraszała jej. Wprawdzie Olaf sporo o niej mówił, ale rzadko ją widywał. Podobno nie chciała z nim mieszkać.

„To prawie nie małżeństwo. I nie mają dzieci”

Dotychczas nie spotkała tak czarującego mężczyzny. Owszem, podobał się jej z wyglądu, ale najbardziej była pod wrażeniem jego uśmiechu. Malowała się w nim dobroć, życzliwość, zainteresowanie drugim człowiekiem. Miała ochotę temu obcemu opowiedzieć całe swoje życie, a potem wtulić się w jego ramiona jak pod skrzydła anioła i wreszcie poczuć się bezpiecznie. Zaczęła sobie wyobrażać życie z nim i w marzeniach przewijały się obrazy idealnej pary, wzajemnie sobą zafascynowanej i połączonej miłością do sztuki. Delikatny, wrażliwy, pełen dobroci, zawsze usłużny – mnożyła w myślach walory, utwierdzając się w przekonaniu, że to jest wreszcie ten, na którego czekała tyle lat. A do tego jeszcze Polak, a nie żaden Ukrainiec czy Rosjanin. Zapragnęła przy nim nauczyć się perfekcyjnie polskiego, wyzbyć się wschodniego akcentu i zupełnie wtopić się w społeczność tego kraju, który zawsze nazywała ojczyzną.

„Zostanę dziś do późna wieczór, może będzie okazja do bycia sam na sam. Zmęczona Roma pójdzie spać, a ja”… – Uśmiechnęła się do planów.

Praca szła pełnym rozmachem. Dagmara była w swoim żywiole, wszędzie jej było pełno. Wyglądała o dziesięć lat młodziej, z rozjaśnioną twarzą, z lekko potarganymi włosami, poruszająca się zwinnie, dziewczęco. Dwóch operatorów oraz dźwiękowiec nie odstępowali jej na krok. A Daga podchodziła do ekipy, zagadywała, dowcipkowała. Czasami brała do ręki pędzel i coś poprawiała. Pracownicy patrzyli na nią z pobłażliwą sympatią.

„Wreszcie poluzowała. Może dzisiejszy dzień przejdzie w miarę spokojnie.”

– Na dzisiaj koniec. Postęp prac jest duży i tak jak było zaplanowane, za cztery dni łazienka będzie gotowa – Daga radośnie anonsowała do kamery. – Na mnie już czas, wy też możecie już niedługo kończyć. Jutro, jak zwykle, o ósmej rano. – Kamery przestały ją filmować i głos Dagi zabrzmiał normalnie, rozkazująco.

– Pa, kochani – dodała już trochę cieplej i energicznie pomachała ręką.

– Agata, Stasiek, Mateusz, wszystkie lampy ustawcie w kącie – reżyser rzucała ostatnie polecenia.

– To ja też lecę. – Aniela odłożyła pędzel. – Tylko posprzątam po sobie.

– Nie trzeba. Ja to zrobię – Halina zapewniła ochoczo.

– Miła jesteś. Zaoszczędzę te kilkanaście minut i złapię wcześniejszy autobus. Zdążę wykąpać małego.

Operatorzy i dziewczyna od dźwięku układali sprzęt filmowy, Szymon i Piotrek porządkowali narzędzia.

– A ty, Halina. Zbierasz się? Mogę cię podwieźć. Mieszkam też na Pradze.

– Dziękuję, Szymek. Jeszcze trocha popracuję.

– I ja tam jadę. – Olaf odszedł od parawanu, nad którym pracował cały dzień. Zbliżył się do Haliny.

– No i jak ci idzie?

– Dobrze. – Uśmiechnęła się do niego trochę smutno.

– Kiedy skończycie? – Roma od dłuższego czasu bezczynnie siedziała na małym krzesełku. Zmieniła ekstrawagancką i dość wyzywającą sukienkę, którą założyła za namową Dagmary na swoją ulubioną, podkreślającą wszystkie walory jej urody. W poprzedniej kreacji wyglądała jak agresywna feministka, a w tej jak bezbronne, pełne uroku kobieciątko. Czuła, że w takim wcieleniu mogła spodobać się Olafowi, nawet kiedy był przekonany o jej homoseksualizmie.

– Za kilkanaście minut. A ty, Halszka? Skończyłaś?

„Pokrzyżowała mi plany. Miałam zostać sam na sam z Olafem, a tu nic z tego.” – Roma obrzuciła kobietę niechętnym spojrzeniem.

– Skończyłam. Przebiorę się i możemy jechać.

– Nie trzeba. Nawet w tym roboczym kombinezonie pięknie wyglądasz.

Halina oblała się rumieńcem. Obdarzyła mężczyznę pełnym zakłopotania uśmiechem, mimowolnie zerkając w kierunku Romy. Czuła w niej rywalkę.

„Przecież to lesbijka” – a jednak ta świadomość jej nie uspokajała.

Oboje spakowali swoje torby.

– To do jutra, Roma – Olaf rzucił od niechcenia.

„Nawet na mnie nie spojrzał? Po co wymyśliłam tę szopkę? Zraniłam Oliwię, nie zyskując nic w zamian. Przeklęta Ruska zabrała mi faceta” – siedziała nadal nieruchomo na krzesełku, ponuro wpatrzona w parawan, przed którym do niedawna stał Olaf.

„A może jeszcze da się wszystko naprawić? Przyznam się do kłamstwa i wtedy, kto wie, czy się mną nie zainteresuje.”

8.

– Daj, poniosę. – Olaf zabrał torbę Halinie i zarzucił na ramię. Wyszli na parking, wsiedli do samochodu. Szybko zajechali przed długi mrówkowiec przy dworcu Warszawa Wschodnia.

– To tutaj. Podejdę kawałek. Dziękuję.

Halina trzymała rękę na drzwiach samochodu, lecz ich nie otwierała.

– Zapalisz? – Olaf wyciągnął paczkę papierosów.

– Dobrze. Nie spieszno mi doma. – Zaciągnęła się dymem i oparła głowę na poduszce siedzenia.

– Mąż nie czeka?

– Antek? Pewnie pijany, jak zwykle w piątek wieczór. Może już śpi.

Pochyliła głowę, jakby zawstydziła się tego wynurzenia. Przez dłuższą chwilę nie odzywali się do siebie. Olaf nie chciał niepotrzebnymi pytaniami spłoszyć dziewczyny i cierpliwie czekał, aż sama zacznie mówić.

– On zgodził się na męża dla papierów, ale miałam nadzieję, że będziemy razem. Wydawał się dobry, chociaż taki, no prostak. Nawet ja widzę jego błędy po polsku. Ale to nie jest ważne. Ja bym to nawet zniosła, tylko on ciągle pijany. A ja tak chciała wyjechać do Polski. To moje marzenie było. Już od dziecka. Babcia mi opowiadała o Warszawie, o Krakowie. Czytała mi książki. – Błękitnawy dym z papierosa na chwilę zasłonił jej profil. Olaf nie zadawał pytań. Cierpliwie czekał na dalszy ciąg zwierzeń.

– Antek to daleki krewny. Odpowiedział na maila, przyjechał do Moskwy i zgodził się na – no kak to skazat – fiktyjne małżeństwo?

– Fikcyjne.

– No to prawie tak samo jak po rusku. Nawet nie chciał brać pieniędzy, zrobił to ot tak, żeby pomóc. Ja wzięła ze sobą kniżki, obrazy, trocha ciuchów i wyjechała do Warszawy.

– Podobało ci się tutaj?

– Z naczała tak. Znaczy się z początku. Nawet nie tęskniła do Moskwy. A patom, kak zaczęła pracy szukać, to się zaczęło. Nie mogłam nic znaleźć. Nie znała nikawo, a Antek nie chciał pomóc. Trochę sprzątałam po domach, aż trafiła się robota cudo. Taka miła pani, stareńka, potrzebowała pomocy. Od razu my się pokochały. Ona pochodziła ze Lwowa. Razem słuchałyśmy piosenek, tych lwowskich. Pani Marta – tak jej było na imię, miała dużo nagrań. No i książki. Czytałam jej na głos wszystkie nasze ulubione. Do doma wracałam jak z raju do piekła. Antek był pijany, czasami uderzył, ale na ogół to krzyczał. Ja zamykała się w łazience z książką przywiezioną jeszcze z Rosji albo pożyczoną od pani Marty. Antek dobijał się i wrzeszczał, sąsiedzi potem narzekali, że kiedy ta Ruska zjechała to ciągle są hałasy. – Zaciągnęła się dymem i milczała przez chwilę.

– Poczemu to tobie mówię?

– Czasem trzeba wyrzucić z siebie bolączki. To pomaga. A ja chętnie wysłucham.

Dotknął nieśmiało jej ręki, chciał tylko na chwilę, ale Halina pochwyciła jego dłoń, zaciskając na niej kurczowo palce.

– Najlepiej mi było, kiedy pani Marta zachorowała. Przeprowadziłam się do niej i pielęgnowałam jak dzieciątko. A ona, kochana, tak mi dziękowała. Umarła w moich ramionach. Powiedziała tuż przed śmiercią, że powinnam rzucić Antka. Była dla mnie lepsza niż matka. Och, jak ja płakała, kiedy już jej nie było. Powiedziałam mężowi, że chcę rozwód. Nawet spokojnie to przyjął. A ja tym razem już nie szukała pracy sprzątaczki czy opiekunki. Wyjęłam wszystkie rysunki, wzięłam krzesełko, mały stolik, taki składany i rozłożyłam to wszystko na Jerozolimskich. Dobrze trafiłam, bo obok mieli stoły tacy mili ludzie. Kniżki sprzedawali. Podchodzili, witali, pytali, skąd jestem. Ucieszyli się, że u mnie matka Poliaczka.

– My myśleli, że ty Ruska, a ty nasza – tak mówili. I miałam szczastie. Jeszcze tego dnia ja spotkała Dagmarę. Ubrana była jak to ona, piękna suknia, kapelusz, no i umalowana. Wzięła do ręki taki widoczek Lwowa. Podobał się jej, oj podobał. Kupiła od razu, a potem kilka innych. A jak ja podała jej cenę, to na mnie naczała kryczat:

– Dlaczego tak mało?! Z głodu chcesz umrzeć?!

Zdziwiłam się tak, że nie mogłam gadać. Klient, co płacić chce więcej to nigdy takiego nie widziała. Zapłaciła dwa razy tyla i już miała iść, ale odwróciła się jeszcze i spojrzała na mnie tak miło.

– Chcesz pracę? – spytała.

– No i tak ja do was trafiła. Do tej pory nie mogu uwierit w swoje szczastie. Toż to lepsza praca niż w Moskwie. I lepiej płacą i ciekawsza. Ludzi spotykam, cały czas coś nowego się dzieje. A Piotrka, Szymka i Anielę to pokochałam. Tacy dobrzy. Daga też dobra. Przychodzi i pyta: „zrobić ci herbaty? Głodna jesteś?”. Tylko inni jej nie lubią. Mówią, że się mieniła. Teraz tylko o sobie mówi i o programie. Reszta jej nie obchodzi. Ale ona mi się podoba. Silna kobieta, nie tak jak ja.

Wyrzucając z siebie zwierzenia nie patrzyła na niego. Nie śmiała. Była zaskoczona swoją otwartością. Dopiero po chwili zdołała spojrzeć mu w oczy. Zobaczyła w nich podziw, rozrzewnienie, czułość. Gorący rumieniec oblał jej twarz.

– Nie zmieniaj się w Dagę. Proszę. Pozostań sobą. Przypominasz mi Kitty z Anny Kareniny.

– Lubisz Kity? Ja ją ubóstwiam.

Spuścili wzrok. Ich ręce, chociaż leżały tak blisko, nie potrzebowały już wzajemnego dotyku. Wystarczyła tylko świadomość bycia razem w zamkniętej małej przestrzeni, która otulała intymnością.

– Aniela, Szymek i Piotrek ciebie chwalili. Że dobrze się z tobą pracuje. No i mieli rację.

– Naprawdę? Mało mnie znasz. Nie jestem ideałem, czasami potrafię się wkurzyć. Wtedy warczę i wszyscy mi ustępują z drogi.

– Kak sabaka? – Zaśmiała się niespodzianie. Robisz takie „wrr” i wszyscy uciekają?

Zrobiła śmieszną, przerażoną minę. Była tak urocza w tej dziecinnej pantomimie, że miał niezmierną ochotę ją pocałować.

– Nie wierzę, że możesz być zły. Szczastliwa ta twoja żona.

Na dźwięk słowa „żona” przeszedł go dreszcz. Spojrzał na zegarek. Dochodziła dziesiąta wieczór, godzina rozmowy z Aldoną.

– Muszę jechać – jego słowa zabrzmiały oschle.

Halina posmutniała, zgasiła papierosa i szybkim ruchem otworzyła drzwi samochodu.

– Na mnie też już czas. Przepraszam, że się tak rozgadała. Niepotrzebnie.

– Coś ty. Miło było posłuchać. – Olaf uśmiechnął się. – Do zobaczenia jutro. Niestety nie będzie weekendu. Zawsze tak jest, kiedy kręcimy.

Z daleka jeszcze pomachała mu ręką, nie słysząc ostatnich słów.

9.

– Donia? Nie śpisz jeszcze?

– No prawie. Co tak późno?

– Jak to zwykle podczas DagaShow. A co tam u ciebie?

– Dzień jak co dzień. Był weterynarz u Sułtana i na szczęście z jego nogą to nic poważnego. Ale muszę jeszcze dać mu odpocząć. Szkoda, bo tęsknię za porannymi przejażdżkami.

Opowiadanie Aldony o sprawach gospodarskich zajmowało go nie dlatego, że był amatorem wiejskiego życia, lecz był to świat żony, ważny dla niej, więc także i dla niego. Tymczasem Aldona nie interesowała się jego pasjami. Życie w mieście, zawiłości prowadzenia programu i problemy jego pracowników były dla niej zupełnie obojętne. Czasami, wyraźnie z grzeczności, zadawała kilka pytań, nie słuchając zbyt uważnie odpowiedzi. Nauczył się relacjonować o pracy w kilku oszczędnych słowach.

– A u mnie jak zwykle. Pierwszy dzień jest najcięższy. Poszedł jednak gładko.

– A ta nowa, Halina, jak się spisała?

– Świetnie. Jest bardzo zdolna. I Daga ją lubi, a to jest najważniejsze.

– A ty?

– Miła jest.

– To co, lecimy spać? Okropnie jestem zmęczona. Ty pewnie też.

– Dobranoc, najdroższa. Wybaczysz, że dzisiaj już nie napiszę?

– Wybaczę. Ale jutro czekam na list. Wiesz, że nie mogę bez nich żyć. Kiedyś je opublikuję i zostaną uznane za najpiękniejszą literaturę miłosną. Coś jak „Listy do Marysieńki.” Gdyby nie one, dawno bym się z tobą rozstała.

–To aż tak z nami źle? – rzucił niby żartobliwie, ale w jego głosie czuć było niepokój. Długo czekał na jej odpowiedź.

– Wiesz, że życie, jakie prowadzimy, nie jest dla związku dobre. Listy i telefony są tylko namiastkami bliskości.

– Sama tak wybrałaś. W Warszawie nie mogłaś wytrzymać.

– Tak, wiem, to moja wina. Żona powinna być przy mężu, a nie na odwrót. – Rozpłakała się.

– Donia, co tobie? Do tej pory to ci nie przeszkadzało. Żartowałaś, że dzięki takiemu układowi jesteśmy dobrym małżeństwem.

– Ale czuję się z tym coraz gorzej. Tęsknię za tobą takim codziennym, a nie od święta. Te inne kobiety, Dagi, Aniele, Haliny obcują z tobą częściej niż ja. A może nawet mnie zdradzasz, a ja o tym nic nie wiem. Nie jestem w stanie tego sprawdzić.

– Co ci się stało? Nigdy nie byłaś zazdrosna! Przecież wiesz, że jesteś jedyna i najważniejsza.

– Wiem, wiem. Niepotrzebnie się tak rozkleiłam. Trzeba iść spać. Dobranoc kochanie. A jutro czekam na list.

Olaf, uśmiechając się lekko, odłożył słuchawkę. Zazdrość żony była nowością. Czuł, że miała podstawy do niepokoju, może nie z powodu dawnych miłostek, ale tych, które mogły przyjść. Przypomniała mu się Halina.

„Ona może być tą następną. Czy powinienem jej unikać?”

A ulgą ułożył się w chłodnej pościeli. Zamknął oczy, próbując przywołać w myślach Aldonę. Starał się ją sobie wyobrazić w najpiękniejszych momentach ich życia. Wtedy na drodze, kiedy po raz pierwszy się spotkali, na górze pod sosną, gdzie przy chórze wilków wyznał jej miłość, ich ślub w drewnianym, wiejskim kościółku, pierwszy rok spędzony w małym domku. Jego oddech stawał się coraz bardziej równy i głęboki. Sen był kontynuacją niedawnych rozmyślań. Pełno w nim było Aldony, jej głosu, śmiechu, ruchów, lecz nie mógł dobrze przyjrzeć się jej twarzy. Za każdym razem, kiedy już, już miał ją dostrzec, wydała mu się to Dagmarą, to Haliną, albo jeszcze inną, z pozoru dawno zapomnianą.

10.

Zajechali przed dom Romy. Olaf przywiózł Halinę i Szymka, a Aniela przyjechała z Piotrem. Daga miała się pojawić lada moment. Ledwo wysiedli z samochodów i trochę rozleniwieni ruszyli w stronę domu, kiedy usłyszeli pisk opon Titanica. Wysiadła z niego Dagmara, a za nią wizażystka, taszcząca dużą, czarną torbę.

– Szybko, za dwadzieścia minut zaczynamy. Małgośka, dopilnuj, żeby kamery i światła były naszykowane, wszystko ma być w pogotowiu. Jak zwykle najpierw wstęp – ja i Roma, tym razem trochę więcej osobistych wynurzeń, a potem filmujemy łazienkę. Dzisiaj mamy skończyć z kafelkami, a jutro montujemy kabinę prysznicową i jacuzzi. Szkło przywiozą o drugiej po południu.

Energicznym krokiem weszła po schodach i po chwili rozległ się głośny dźwięk dzwonka. Czekali dosyć długo, zanim otworzyła im zaspana Roma. Była niedbale ubrana i bez makijażu. Operatorzy skierowali na nią kamery.

– Chwileczkę – Daga powstrzymała ich raptownym ruchem ręki. Obrzuciła Romę krytycznym spojrzeniem.

– Coś się stało?

– Moja córka wróciła.

– To co z tego?

– Postawiła mi ultimatum. Albo ona, albo dalszy ciąg programu. Wybrałam ją. A zresztą mam dosyć udawania. Nie jestem lesbijką. Wymyśliłam tę historię. Zależało mi na… – Roma z rozpaczą spojrzała na Olafa.

Jednak nikt nie zwracał na nią uwagi. Wszystkie spojrzenia były skierowane na kredowo bladą twarz Dagi. Ogólne milczenie trwało dobrych kilka minut.

– Co mam zrobić? – głos Dagmary był cichy i można w nim było wyczuć, że szefowa z ledwością panuje nad sobą.

– Porozmawiam z Romą. – Olaf złapał rękę kobiety i oboje weszli do środka.

– Chodź do mojej sypialni. Tam będzie spokojnie – głos Romy drżał ze wzruszenia.

Siedli na niepościelonym jeszcze łóżku, na dwóch odległych od siebie końcach.

Olaf przysunął się bliżej i ujął lodowato zimną rękę kobiety. Dotyk jego ciepłej dłoni kojąco podziałał na Romę. Niepewnie spojrzała na mężczyznę, usiłując odgadnąć z wyrazu jego twarzy, w jakim jest nastroju. Spodziewała się słusznego gniewu i lawiny oskarżeń, a tymczasem badawcze spojrzenie piwnych oczu nie miało w sobie ani krzty negatywnego osądu. Malowało się w nim raczej pytanie połączone z zaciekawieniem.

– Dlaczego to zrobiłaś?

– To wszystko przez ciebie – wyrzuciła z siebie tych kilka słów, zupełnie nie zastanawiając się, jak mogą być odebrane.

Olaf spojrzał ze zdumieniem.

– Przeze mnie? – wyjąkał.

– Po raz pierwszy zobaczyłam cię u mojej koleżanki. Pamiętasz? Zakochałam się bez pamięci. Musiałam coś wymyślić, aby zwrócić na siebie uwagę Dagmary, zostać przyjętą do programu i dzięki temu mieć szansę poznania cię bliżej.

– Zaraz, zaraz. Nie mogłaś przecież zakochać się przy pierwszym spotkaniu! Nie do tego stopnia, aby wymyślić takie bzdurne kłamstwo. I to kosztem córki!

– Wiem. Oliwia od razu się sprzeciwiła.

– Roma, przecież mogliśmy się spotkać niekoniecznie w czasie programu. Nie musiałaś kłamać. A ponadto jestem żonaty. Powinnaś sobie poszukać kogoś innego. Ty, taka piękna, bez trudu możesz znaleźć kogoś odpowiedniego.

– No właśnie. Znowu te słowa. To przez nie straciłam dla ciebie głowę!

W jej głosie czuć było ból.

– Przecież to zwykły komplement. Nic wielkiego.

– Ale powiedziałeś to w taki sposób, że od tamtego dnia myślę o tobie bezustannie.

Olaf spojrzał na siedzącą obok kobietę. W tej chwili nie miał serca jej odtrącać. Zwłaszcza, że chodziło o dobro programu. Przypomniała mu się przerażona twarz Dagi.

– Roma. Jesteś piękna i zasługujesz na wielką miłość. Pierwszy bym ci ją zaoferował, gdyby nie żona. Zostańmy przyjaciółmi. Gdy DagaShow się skończy, możemy się przecież spotykać.

– No właśnie, a co z programem? – Roma poderwała się na nogi. – Przecież Daga czeka przed domem. Muszę wypić piwo, które nawarzyłam. Dalej będę grać tę blagę.

– Jesteś pewna? A co z córką?

– Pójdziesz do niej? Porozmawiaj. Może ją przekonasz. A ja zejdę do ekipy.

Ledwo ucichł odgłos jej szybkich kroków, do sypialni weszła Oliwia.

– Niech pan się nie wysila. Wszystko słyszałam. Matka zupełnie zwariowała. Takie moje szczęście – matka kretynka, a ojciec… – Przy ostatnim słowie mocno zacisnęła usta i nie dokończyła zdania.

Olaf przyglądał się dziewczynie z zainteresowaniem. Była tak podobna do Romy. Ta sama biała, nieskazitelna cera, pełne usta, szare oczy ocienione długimi rzęsami.

„Dziewczynka z porcelany” – nasunęło mu się skojarzenie. W przeciwieństwie do matki, do córki od razu poczuł sympatię. Przynajmniej nie udawała.

„Pozwolisz odegrać jej tę komedię do końca?” – nie wypowiadając głośno myśli, spojrzał na nią prosząco.

– Wiem, co pan chce powiedzieć. Żebym się zgodziła. Ale pan nie zna całej historii. Nie wie, co mi matka obiecała.

Oliwia stała nieruchomo, ze spuszczonym wzrokiem, tak jakby zawstydziła się słów wypowiedzianych przed chwilą.

– Powiesz? Może będę mógł pomóc? – W jego głosie wyczuła autentyczną życzliwość. To samo wyrażała twarz, na którą Oliwia spojrzała już bez obawy.

– Zawsze chciałam mieć takiego ojca.

– Nie wiem, czy to komplement. Tak staro wyglądam? – Roześmiał się trochę sztucznie.

– Tu nie chodzi o wygląd i wiek. Mój ojciec … – Dziewczyna zacięła usta i znowu spuściła wzrok.

– Mój ojciec był bardzo przystojny.

– Był?

– Pewnie nadal jest. Ale nigdy nie zachowywał się jak ojciec. I nigdy jak mąż mamy. Nienawidził nas. – Słowa zabrzmiały jak oskarżenie wypowiedziane na sali sądowej.

– Skąd ta pewność?

Zaciśnięte usta dziewczyny i ponury wzrok wbity w ziemię nie zapowiadały ochoty do zwierzeń.

– Zobaczysz, mała, że mama jeszcze spotka cudownego faceta, na jakiego w pełni zasługuje, a ty super chłopaka. A może masz już takiego?

– Nie, nie mam. I na razie nie zamierzam. – Uśmiechnęła się do Olafa po raz pierwszy w czasie tej rozmowy.

– Boże, jak cudownie wyglądasz. Powinnaś cały czas się uśmiechać. – W głosie Olafa czuć było szczery zachwyt.

– To dzięki panu. Dziękuję za rozmowę.

– Może bez pana? Mógłbym wprawdzie być twoim ojcem, ale tak po prostu Olaf będzie lepiej. Dobrze?

– Olaf, gdzie przepadłeś? – Rozległ się donośny krzyk Dagmary.

– Boże, na śmierć o niej zapomniałem. Musze lecieć.

Olaf poderwał się do wyjścia, dobrodusznie poklepał Oliwię po ramieniu i już stał w drzwiach, gdy nagle się odwrócił.

– No i jak będzie z programem? Możemy kontynuować?

– Czemu nie? Nawet będzie zabawnie. Spoko, odegram swoją rolę tak, że zatrudnią mnie jako aktorkę. – Oliwia roześmiała się swobodnie i głośno.

Siadła na łóżku, w miejscu zajętym do niedawna przez Olafa. Nie chciało jej się schodzić na dół, nie była jeszcze w pełni gotowa do odegrania roli córki matki, która może wreszcie przyznać się do odmiennej orientacji seksualnej. Nie myślała zresztą o niej. Wciąż przed oczami widziała twarz mężczyzny, patrzącego na nią z takim zrozumieniem.

„Nie dziwię się matce, że się w nim zadurzyła. Super facet. Sama bym chciała mieć takiego…”

Twarz Oliwi znowu się zachmurzyła. Przez moment pomyślała o ojcu.

„To było dawno, miałaś o tym nie myśleć” – Złapała się rękami za głowę i mocno ścisnęła. Siadła na łóżku, podciągając kolana pod brodę.

– Weź się w garść, Oliwia, bo inaczej oszalejesz – powtórzyła kilka razy.

Zerwała się z łóżka i wybiegła z pokoju.

Wszystko odbywało się według planu. Daga co rusz zaglądała do łazienki, sprawdzając postęp robót. Udawała, że pomaga, podając robotnikom kafelki lub mieszając zaprawę. Sprawdzała też pracę wykonywaną przez Anielę i Halinę. Krok w krok towarzyszyła jej Roma, roześmiana, kokieteryjna, co rusz zadająca pytania. Nie udawała wesołości. Rzeczywiście bawił ją ten rozgardiasz i powoli wyłaniające się nowe wnętrze, zapowiadające się na spektakularne. Co jakiś czas spoglądała na schody prowadzące na piętro. Czekała na córkę. Wprawdzie Olaf zdążył ją poinformować, że z Oliwią wszystko w porządku, lecz nie była tego na sto procent pewna.

– No, wreszcie jesteś! – wykrzyknęła na jej widok.

– A oto Oliwia, córka Romy! – Daga dopadła dziewczynę, rzucając się jej na szyję.

– Istna kopia matki! Słuchajcie, umieram z ciekawości, co powie na temat naszego planu.

Daga w sposób dosyć chaotyczny zaczęła opowiadać o planie przebudowy łazienki. Uśmiechała się, gestykulowała zamaszyście, lecz znający ją dobrze Olaf doskonale wyczuł jej napięcie.

– Pokażę ci plany na laptopie. – Podszedł do dziewczyny z otwartym komputerem, dając Dagmarze wolną chwilę na złapanie oddechu.

Oliwia z zainteresowaniem przyglądała się prezentacji nowej łazienki. Była wyraźnie zachwycona.

– To chodź. Zobaczysz front robót. Tylko się nie przeraź, bo to dopiero drugi dzień. Pojutrze wszystko powinno być skończone. – Olaf wziął rękę dziewczyny i poszli w kierunku remontowanego pomieszczenia. Zepchnięta na drugi plan Daga ruszyła za nimi.

Roma została sama na środku salonu. Zachowanie córki przyniosło jej niezmierną ulgę. Opadł z niej ciężar wyrzutów sumienia i po raz pierwszy od początku programu poczuła niczym nieskrępowaną radość.

– Chcesz pomóc?

Olaf podał jej pędzel, nie czekając na odpowiedź. Roma nieśmiało zanurzyła go we wskazanej przez Olafa puszce z farbą. Mężczyzna złapał jej rękę.

– Nie tak dużo! Trzeba wetrzeć małą ilość farby, a nie nakładać. Ta technika nosi nazwę „suchy pędzel”.

– No śmiało – dodał, widząc wahanie kobiety.

Z zadowoleniem śledził jej ruchy, z początku powolne, a potem coraz sprawniejsze.

Roma wpadła w trans. Mogła wreszcie oderwać myśli od wszystkich życiowych problemów. Cieszyła ją praca, która tak łatwo przynosi efekty.

– Roma, jak ci idzie? – Dagmara nieoczekiwanie znalazła się tuż przy nich.

– Jesteś urodzoną artystką. Zdaje się, że będę musiała zwolnić Olafa i zatrudnię cię na jego miejsce. A jak postępy u Anieli i Haliny?

Podeszła do kobiet, a ekipa filmowa ruszyła za nią.

– Prawie skończona u nas drugaja warstwa. Musimy poczekać niemnożko i dajemy następną. – Halina próbowała mówić spokojnie, ale nie mogła zapanować nad wtrącaniem słów rosyjskich.

– Zaraz, zaraz, nie kręcimy. Tego nie da się słuchać. Aniela, powtórz to samo czystą polszczyzną, a ty Galina odsuń się tak, aby kamery cię nie ujęły.

Halina wyszła z pokoju z czerwoną twarzą, powstrzymując nabiegające do oczu łzy. Roma, uważnie obserwująca scenę, nie potrafiła ukryć uśmiechu zadowolenia, który znikł z jej twarzy, gdy zobaczyła wykrzywioną grymasem wściekłości twarz Olafa.

– Daga, co ty wyprawiasz? Co ci szkodzi, że Halina mówi z akcentem? – Starał się mówić spokojnie, ale nie do końca zapanował nad podniesieniem głosu.

– Olaf, porzuć ten ton. Zapominasz się. Nie mam zamiaru umieszczać podpisów pod wypowiedziami Galiny. Jak nie nauczy się porządnie mówić, musi pożegnać się z programem. Daję jej na to miesiąc czasu.

– Nie zrobisz tego. Jeśli ją wyrzucisz to ja też odejdę.

Zapadła cisza. Operatorzy opuścili kamery, Aniela przerwała pracę. Wszyscy utkwili wzrok w Dagmarze i Olafie. Stali naprzeciwko siebie tylko z pozoru opanowani. Jedynie ceglaste wypieki na policzkach kobiety i zaciśnięte usta mężczyzny świadczyły o wzburzeniu.

– Jesteście jak dzieci. – Dotychczas niezauważona przez nikogo Oliwia wkroczyła do akcji.

Zadowolona ze znalezienia się w centrum uwagi poczuła się w swoim żywiole. Prześlicznie wyglądała w obcisłej sukience na ramiączkach, uwydatniającą jej niezwykle szczupłą figurę. Jej twarz promieniowała łobuzerską wesołością.

– No proszę, proszę, dorośli się kłócą. Czy to też jest częścią programu Daga Show? – Roześmiała się nagle.

Jej radosny nastrój udzielił się całej ekipie. Dagmara machnęła ręką w stronę Olafa, co miało prawdopodobnie oznaczać – „ta sprzeczka była zupełnie niepotrzebna”. Olaf nawet nie zauważył tego gestu, wpatrzony w dziewczynę, która tanecznym krokiem zmierzała prosto do niego. Jedynie Roma stała nieruchomo, pełna złych przeczuć.

„Ta nagła zmiana w zachowaniu Oliwii jest podejrzana.”

*

Salon wydał się nagle pusty, chociaż cała jego powierzchnia była wypełniona sprzętem do filmowania i materiałami malarskimi. Jedynym wolnym miejscem była kanapa i Roma z Oliwią rozsiadły się wygodnie. Trzymały papierowe talerzyki z dużymi kawałkami pizzy, pozostałością po lunchu.

– Dzień był super. Dzięki, że zaaranżowałaś ten cały cyrk. Świetnie się bawiłam, szczególnie pod koniec. Olaf opowiadał mi niesamowite historie z Bagien Biebrzańskich. – Oliwia usiłowała wyrzucić z siebie wrażenia dnia pomiędzy łakomie połykanymi kęsami pizzy.

– Co on tam robił?

– Nie wiesz? Jego żona, Aldona, mieszka w jakiejś zapadłej wsi na Podlasiu. Widują się co drugi tydzień.

– Dowiedziałaś się o niej czegoś więcej? – Twarz Romy zasępiła się.

– Sama wypytaj. Nie interesował mnie jej temat. Ale myślę, że jak się postarasz to możesz mieć szansę. Daję ci wolną rękę. Nie mam nic przeciwko takiemu ojcu. Zdaje się, że Olaf mnie lubi.

– A mnie?

– Wszystkim facetom się podobasz to dlaczego nie miałabyś jemu? A polubi cię, a może pokocha, kiedy będziecie się częściej spotykać.

– No właśnie, jak to zrobić? Ta Rosjanka stoi mi na przeszkodzie. Codziennie odwozi ją do domu. A dzisiaj widziałaś, jak stanął w jej obronie?

– On jest jak średniowieczny rycerz – głos Oliwii przybrał marzycielski ton.

– Muszę coś wymyślić, żeby zaczął się mną zajmować.

– Dosyć już nakłamałaś. Pozwól rozwijać się sytuacji i może wszystko zakończy się pomyślnie. Tylko nigdy nie mów mu o ojcu.

– Oliwia! Ty go jeszcze pamiętasz?

– Co jakiś czas wszystko wraca.

Blada twarz Romy zrobiła się jeszcze bielsza.

– Jego nie było i nie ma. Masz to sobie powtarzać. I nigdy o nim nie myśl.

Podeszła do córki i złapała ją w objęcia. Oliwia oddała uścisk. Trwały w nim przez długą chwilę.

11.

– Dzisiaj jest ostatni dzień. O siódmej wieczorem przyjeżdża Basia, partnerka Romy. Oczywiście nic nie wie o nowej łazience. Jestem przekonana, że będzie totalnie zaskoczona. Aż mrówki mi chodzą po plecach, jak o tym pomyślę. – Daga rzeczywiście poczuła podniecenie, przy wypowiadaniu tych słów do kamery. Z każdym epizodem wyczekiwała na ten ostatni dzień. Wszystkie były fenomenalne. Osoby wybrane przez DagaShow reagowały niezwykle entuzjastycznie. Tylko jeden raz zdarzył się niewypał.

„Ale to był facet. Nie zauważył zmian, a najbardziej ucieszył się na widok skrzynki z piwem, którą Aniela zapomniała wynieść z kuchni. Od tego czasu wybieram wyłącznie kobiety.”

– Szymon z Piotrkiem montują szklane umywalki! – rozległ się donośny głos Małgośki.

Daga pobiegła w stronę łazienki. Roma i Stasiek z dźwiękowcem Agatą podążyli za nią. Pomieszczenie było już prawie wykończone i wyglądało jak komnata elfów z „Władcy pierścieni.” Ściany, zielonkawe, o szarobłękitnych przetarciach z przebłyskami złota i srebra oraz przytłumionych czerwieniach i żółciach, zapowiadające się już nadzwyczajnie na próbce Haliny, obecnie, na dużej powierzchni, po prostu zapierały dech w piersi.

– Przypominają mi łąkę w porannej mgle. – Daga nie mogła napatrzeć się im do syta.

Szklana tafla prysznica była utrzymana w tych samych tonacjach, tylko barwne plamy bardziej kojarzyły się z kwiatami, podobnie jak w dwóch wgłębieniach w płaskim kawałku szkła stanowiącym umywalki. Szara, drobna mozaika szklanych kafelków na podłodze, we wnętrzu kabiny i wokół umywalek stanowiła oprawę dla tych artystycznie wykonanych elementów. Proste półki i szafki oraz rama olbrzymiego lustra, całe pokryte złotą folią, rozświetlone masą punktowych świateł sufitowych jarzyły się niczym kule słoneczne. Przy tych wszystkich wykończeniach narożne jacuzzi, piękne i nowoczesne, zwracało na siebie najmniejszą uwagę.

– Słuchajcie, jestem z was bardzo dumna – w głosie Dagi było słychać entuzjazm. – Dziękuję z całego serca! To jest nasz najlepszy program.

Wszyscy bezwiednie zaczęli bić brawa. Romie i Oliwii również udzielił się euforyczny nastrój. Roma rzuciła się na szyję Dagi, a Oliwia zaczęła ściskać po kolei członków ekipy. Jedynie filmowcy nie odrywali się od kamer, kręcąc się wokół zamieszania, usiłując ogarnąć całość obiektywami. Ich ubrane na czarno postacie pojawiały się wszędzie, a krótkie, energiczne rozkazy Małgośki były natychmiast spełniane.

Zostały trzy godziny do przyjazdu Barbary. Olaf, Aniela i Halina nie mieli już zbyt dużo do roboty. Sprzątali po sobie farby, wrzucali pędzle do kubła z wodą, by je potem umyć, pakowali w plastykowe pojemniki różne materiały. Atmosfera między nimi była rozluźniona, śmiali się i dowcipkowali.

– Ekiiiipaaa! Do mnieee! – Nagle rozległ się wrzask Dagi.

Porzucili pakowanie i pędem ruszyli w stronę łazienki.

– O Jezu – jęknęła Halina. Bliska płaczu Dagmara stała pośrodku wypucowanego pomieszczenia w kałuży rozlanej, zielonkawej farby, która również rozprysła się na jej jaskrawoczerwone spodnie. Mateusz i Stasiek nie tracili czasu i z zapałem filmowali całą scenę. Widzieli, że Daga uwielbia tego typu incydenty, chociaż w tym momencie daleko jej było do rozbawienia.

– Szybko dziewczyny. Woda, ścierka, trzeba zmyć farbę i to porządnie. Koniecznie muszę się przebrać. Kto skoczy do mojego mieszkania po zapasowe ciuchy?

– Ja pojadę. I tak nie mam nic do roboty.

– Ty, Roma? Zdążysz do przyjazdu Barbary?

– Na pewno. Zostały jeszcze dwie godziny.

– Weź mojego Titanica i pędź. Dziś niedziela i nie ma korków.

– Titanic? To twój samochód, jak się domyślam? Nazwa brzmi niebezpiecznie.

– Na pewno w nim nie utoniesz.

– No dobra, pojadę. Daj tylko adres, klucze i namiary, gdzie mam szukać ciuchów.

Rzeczywiście nie było dużego ruchu i w niecałą godzinę dotarła na miejsce. W drodze wyobrażała sobie, jak może wyglądać mieszkanie znanej dekoratorki. Zamek drzwi wejściowych ustąpił lekko i Roma poprzez ciemny korytarz weszła do salonu. Kanapa w tęczowe koła, jaskrawo zielone fotele, dywan w radosne wzorki, zasłonki bogato naszywane paciorkami, na regałach oprócz książek mnóstwo bibelotów, większość o wątpliwej wartości artystycznej – z ciekawością rozglądała się po pomieszczeniu Nagle przypomniała sobie o ciuchach. Bez trudu odnalazła sypialnię i otworzyła szafę w ścianie. W pośpiechu przeglądała wiszące ubrania, aż wreszcie natknęła się na kostium, zdjęła go z wieszaka i obrzuciwszy ostatnim spojrzeniem łoże przykryte niezmiernie kolorową kapą, ruszyła w stronę drzwi. Już miała wychodzić, kiedy coś ją zaintrygowało. Na nocnej szafce stało zdjęcie. Z daleka wyglądało, że Daga obejmuje jakiegoś mężczyznę – „pewnie byłego męża” – tak pomyślała Roma, ale teraz, z bliska, nie było wątpliwości. Uśmiechnięta od ucha do ucha Daga ściskała równie szczęśliwego Olafa.

„Gdyby nie stało tuż przy łóżku, ale wisiało wśród innych, nie miałabym nic przeciwko temu. Przecież wiem, że się przyjaźnią. Ale tutaj? W sypialni? Co ich tak naprawdę łączy?” – jej rozmyślania przerwał dźwięk komórki.

– Roma, nic się nie zmieniło? Mam być o siódmej? Mówię ci, jestem cała w nerwach. Jaka ta łazienka?

– Baśka, spoko. Jest fantastyczna, tutaj przynajmniej nie musisz udawać zachwytu. Co do reszty to mam nadzieję, że jesteś dobrą aktorką. Też jestem cholernie spięta. Aha, pamiętaj o czerwonej kiecce. Mamy być na czerwono. Wiesz, kolor wielkiej miłości!

– Pamiętam. Nawet kupiłam czerwone szpilki. A co z Olafem? Coś się posunęło do przodu?

– Niestety. A teraz jestem w mieszkaniu tej Baby Jagi i wyobraź sobie, co znalazłam? Zdjęcie rozanielonego Olafa w uścisku wniebowziętej Dagi. Krew mnie zalała. Są kochankami, jak myślisz?

– Nie przejmuj się. Może byli? A zdjęcie stoi ot tak, z sentymentu. Wypytaj kogoś z ekipy, jak sprawy stoją.

– O Boże, mam drugą linię. To Daga, muszę lecieć. Do zobaczenia o siódmej. Pa, kochana.

*

Farba została zmyta, a Aniela i Halina z pomocą Oliwi doprowadzały łazienkę do poprzedniego stanu.

– No i gdzie ta Roma? Barbara jest już w drodze, nie zdążę się przebrać. – Dagmara z dezaprobata przyjrzała się poplamionym spodniom.

– Już jest! – Olaf dojrzał nadjeżdżający Tytanic.

Podbiegł do wysiadającej z samochodu kobiety.

– Zaraz przyjedzie Barbara. Pospiesz się, musicie wszystkie trzy być gotowe! – zawołał, przeskakując jednym susem schodki ganku.

Roma podążyła za nim. Weszła do sypialni, zastając w niej Oliwię robiącą makijaż.

– Znowu moje kosmetyki? Przecież masz własne. – Starała się nadać głosowi tony nagany.

– Roma, Oliwia, szybko, Barbara przyjechała! – dobiegł je spanikowany głos Dagi

Gdy obie zbiegły do salonu, Dagmara stała w pozycji bojowej, widocznie starając się dobrą miną nadrobić niefortunny wypadek z farbą. Wprawdzie skończył się pomyślnie, ale nie można było tego powiedzieć o zmianie ubrania. Obcisła marynarka i równie opięte spodnie uwypuklały jej puszystą sylwetkę.

„Zapomniałam, że ostatni raz nosiłam te ciuchy dwa lata temu i byłam chudsza o dziesięć kilo. Po co uparłam się na ten czerwony kolor? Mogłam założyć cokolwiek, byleby było obszerne.” – Daga obciągała raz po raz marynarkę, aby zakryć brzuch, lecz na niewiele to się zdało, gdyż przy każdym ruchu ramion uparcie podjeżdżała do góry. Głośny dzwonek przerwał jej starania. Ogarnęła szybkim wzrokiem ekipę. Wszyscy byli w pogotowiu.

Roma, trochę chwiejnym krokiem, podeszła do drzwi. Nie dodawały jej odwagi wlepione w nią spojrzenia Oliwii i wszystkich ludzi z DagaShow. Stojąca w progu Barbara była równie przestraszona.

– O, Baśka, jesteś wreszcie. – Roma wyszczerzyła zęby w sztucznym uśmiechu.

– Co się tu dzieje?!– Barbara z udanym przestrachem obrzuciła wycelowane w siebie kamery.

Dagmara wyforsowała się przed operatorów.

– Pani Basiu, pewnie mnie pani zna. Jestem Dagmara Pokus.

– Ależ oczywiście, HokuspokusDagaShow. Uwielbiam pani programy. Ale heca, a więc tym razem u Romy? Tego się nie spodziewałam.

– Baśka, musisz zobaczyć, co Daga wyczarowała razem ze swoimi ludźmi.

Poprzedzone filmowcami obie kobiety ruszyły w stronę łazienki.

– A oto ona! – Daga zdążyła wbiec pierwsza i stanęła pośrodku kompletnie przeistoczonego pomieszczenia.

– Oh my God! – wrzasnęła Baśka i zakryła ręką szeroko otwarte usta, wytrzeszczając jednocześnie oczy ze zdumienia. – O Jezu, o nie mogę – wydawała zduszone jęki.

Wreszcie oderwała rękę od ust i uważnie zaczęła przyglądać się wszystkim szczegółom. Podeszła do kabiny i dotknęła szklanej tafli, musnęła dłonią ściany, jakby chciała sprawdzić jej realność, aż w końcu utkwiła spojrzenie w Dadze.

– Pani jest naprawdę niesamowita. Roma jest szczęściarą.

– Pani Basiu, ta łazienka jest podarunkiem dla was. Roma nam wszystko powiedziała, a ja w ten sposób chciałam uczcić waszą miłość.

– O czym mowa? Jaka miłość? – Oliwia z impetem wkroczyła do akcji. – Mamo, możesz to wytłumaczyć?

Roma spuściła wzrok i przygryzła wargi. Ogarnęła ją taka wesołość, że o mały włos nie wybuchła śmiechem. Wyczuła, że i córka jest w podobnym stanie.

– Nno, wiesz, nie mówiłam ci o tym. Już jakiś czas temu odkryłam, że… jakby to powiedzieć..

– Po prostu się kochamy. – Baśka podskoczyła do Romy, objęła ją mocno i pocałowała w usta.

– Cholera by to wzięła. Jesteś lesbą?! Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? – Na twarzy Oliwi malowało się niemalże autentyczne oburzenie.

– Bałam się twojej reakcji, no i widzę, że słusznie. Błagam cię, uspokój się.

– Kochanie, trzeba iść z duchem czasu. Mamy dwudziesty pierwszy wiek. Powinnaś się cieszyć, że twoja mama jest szczęśliwa. – Daga, cała rozpromieniona, z lukrowatym uśmiechem na ustach podeszła do Oliwii.

Dziewczynę na moment zamurowało. Starannie przygotowywany scenariusz, przećwiczony jeszcze dziś rano, nie przewidywał wtrącenia się Dagmary.

„Co teraz powinnam powiedzieć?” – pomyślała spanikowana i utkwiła błagalne spojrzenie w Olafie.

– Reakcja Oliwi jest słuszna. O takich rzeczach jak miłość należy rozmawiać z najbliższymi. Nie można w ten sposób ich zaskakiwać. A dziewczyna na pewno jest szczęśliwa z powodu wyboru matki. Prawda? – Olaf przyszedł jej z pomocą.

– No pewnie. Gratulacje. Cieszę się. – Zabrzmiało to niezwykle sztucznie. Niespodziewanie Oliwia rzuciła się na szyję Barbary, a potem Romy.

– Kochajcie się więc i życzę wam superanckich momentów. A łazienka jest bomba – dodała ze szczerym podziwem.

Wszyscy odetchnęli z ulgą. Wywiązała się normalna rozmowa, Baśka zadawała pytania dotyczące łazienki, a Oliwia ze śmiechem opowiadała o swoim uczestnictwie w programie. Roma podeszła do Olafa, Szymka, Piotra i dziewczyn. Tylko Daga, kończąc program, nadal przemawiała do kamery.

– A teraz, mili moi, ostatnie słowo od Dagi Pokus. Proszę o moment ciszy.

Wszyscy posłusznie umilkli.

– Epizod DagaShow Pomaga Samotnym Kobietom dobiega końca. Cieszę się, że Roma nie jest już samotna. Znalazła partnerkę i życzę im wiele szczęścia. Mam nadzieję, że nowa łazienka nie tylko podtrzyma ich miłość, ale ją jeszcze rozwinie. Jeśli jest to możliwe dla już tak cudownie zakochanej pary jak ta.

Roma z Baśką podbiegły do Dagi i ją uściskały. Inni zaczęli bić brawa.

– No już, koniec tego teatru. Możecie pakować kamery i światła. Roma, Oliwia i pani Basia, byłyście świetne. Wyglądało to naprawdę autentycznie. Tylko mam nadzieję, że w następnym epizodzie nie będę musiała tak kłamać. A teraz zostawmy matkę z córką.

12.

Stara honda mknęła po asfalcie. Olaf z zadowoleniem wsłuchiwał się w lekką pracę silnika. Nie tylko sprawność ukochanego samochodu wprawiała go w radosny nastrój. Czuł go zawsze, gdy mógł wyrwać się na Podlasie. Stęsknił się za Aldoną i zamęt wywołany zadurzeniem w nim Romy, a jego w Halinie tylko spotęgowało uczucie do żony. Wydała mu się miła, dobra i wierna. Przypominał sobie wszystkie cudowne momenty z nią spędzone, a było ich tak wiele! I nie tylko szalone wędrówki po bagnach, ale wyprawy poza granice Polski. Gdy łamał sobie głowę, gdzie wybrać się w podróż poślubną, Aldona zaskoczyła go zorganizowaniem w tajemnicy przed nim wyprawy do Mongolii! Wprawdzie był to ostatni kraj, do którego chciał pojechać, i to na miodowy miesiąc, ale wiedział, że było to marzeniem żony i potulnie zgodził się na jej wybór. Mimo wielu perypetii wyprawa była fantastyczna i nie raz ją wspominali. Aldona, będąc w swoim żywiole, prawie cały czas spędzała na końskim grzbiecie, a Olaf cieszył się jej szczęściem, również doceniając walory tego dzikiego kraju, prawie niezmienionego od czasów Czyngis Chana.

Były też spokojne chwile w domowym zaciszu. Tym samym, które tak urzekło Olafa w pierwszym dniu spotkania. Nic, mimo jego delikatnych sugestii, nie zostało zmienione. Wprawdzie lubił te stare wnętrza z takim smakiem urządzone przez Mirkę, ale ileż lat można ciągle patrzeć na to samo? Donia jak pies przywiązywała się do staroci. Najchętniej przeniosłaby się do innej epoki, kiedy zmiany nie były tak gwałtowne i z dziada pradziada żyło się tym samym rytmem. Może dlatego tak zaczytywała się w literaturze romantycznej? Nawet nie wstydziła się powracać do takich powieścideł jak Rodziewiczówna, chociaż wyśmiewała te swoje upodobania. Olaf kochał ją i za to, chociaż nieraz marzyła mu się partnerka zainteresowana jego pasjami zawodowymi. Przez pierwsze lata małżeństwa próbował dzielić się nimi z żoną, szczegółowo opowiadając o projektach architektonicznych, a potem, kiedy zaczął pracować z Dagmarą, o różnych rozwiązaniach urządzania wnętrz. Aldonę interesowała jedynie strona programu związana z ludźmi. Do tego stopnia, że potrafiła poruszyć w rozmowie temat odległego epizodu, kompletnie zapomnianego przez Olafa. A on pamiętał szczególnie długo te, w którym występowały kobiety, piękne kobiety. I teraz, jadąc do ukochanej żony, błądził myślami, zahaczając nimi to o Romę i jej czerwone usta, które w woskowo bladej twarzy tak przyciągały uwagę inaczej niż u Oliwii, gdzie najważniejsze były oczy, szare, zamyślone, ale czasami rozświetlone takimi chochlikowatymi przebłyskami, z którymi wyglądała niezmiernie uroczo jak wtedy, kiedy… No a Halszka? Zupełna artystka. Wszystko w niej było uduchowione, począwszy od jasnych, lekko kręconych włosów, które nawet związane z tyłu wymykały się niesfornymi pasemkami, tworząc wokół głowy świetlistą aureolę. Oczy, które wydawały się z początku niebieskie, w rzeczywistości były szarozielone. Ich wzrok spłoszony, niepewny siebie rozczulał Olafa. Nawet Dagmara kilka razy przewinęła się w jego myślach. Nie czuł się z tym zbyt komfortowo.

– Jadę do żony, a myślę o innych babach. Coś ze mną jest nie tak.

Widok pierwszych domów Wilenii wypędził z niego wszelkie rozterki. Hamował się jak mógł, aby zbyt szybko nie pędzić przez wieś, która tylko nieznacznie zmieniła się przez te prawie dwadzieścia lat. Niewiele powstało nowych domów, a te stare jeszcze bardziej pozapadały się w ziemię. Tylko obejścia wyglądały porządniej, a ludzie zaczęli dbać o ogródki. Niegdyś uprawiali prawie wyłącznie warzywa, a jedynie wystające zza płotów malwy świadczyły o ich zamiłowaniu do piękna. Obecnie coraz częściej można było spotkać zadbane kwietniki z całą gamą letnich kwiatów, a przy bardziej zamożnych domach tych mieszkańców, którzy na początku upadku komuny dorobili się na handlu z Rosją, powstały wypracowane ogródki skalne, mini wodospady lub oczka wodne otoczone bujną roślinnością. Niekiedy stara chałupa jeszcze sprzed wojny, niedawno kompletnie rozlatująca się, została odnowiona i pomalowana, a tak charakterystyczne dla Podlasia zdobienia starannie odrestaurowane. Zrobili to jej nowi mieszkańcy, inteligenci z dużych miast, zakochani w tych terenach. Niektórzy przyjeżdżali tutaj tak jak on, na weekendy lub wakacje, a inni zamieszkali na stałe.

Wreszcie zobaczył znajomy domek. Wjechał na podwórko i ledwie wyszedł z samochodu, już trzymał w objęciach Donię. Przycisnął ją mocno do siebie i pocałował śliczne usta. Dopiero teraz uświadomił sobie, jak bardzo tęsknił.

– No, no, jak zwykle gorące powitanie. A gdzie uściski dla starej babki? – Mirka wyszła na ganek i z pobłażliwym uśmiechem przyglądała się witającej parze.

Aldona wyrwała się z objęć męża i popchnęła Olafa w stronę babci. Podszedł do niej, objął i niespodziewanie podniósł do góry. Niezmiernie lubił starszą panią. Traktował ją jak własną matkę, a może nawet lepiej, gdyż z Mirką nigdy się nie pokłócił. Kto wie, czy jego tak udane małżeństwo nie było właśnie jej zasługą? To babcia Aldony pamiętała ulubionych potrawach Olafa, pod którymi w czasie jego pobytów uginały się stoły, to ona szczegółowo wypytywała o przebieg kolejnych epizodów, zachwycając się projektami i szczegółami wykończeń. Zauważała też jego nowe części garderoby, chwaląc ich oryginalność. Olaf zdawał sobie sprawę, że i moda i projektowanie wnętrz są dla starszej pani, tak jak dla Aldony, zupełnie obojętne. A jednak w rozmowie z Olafem jej zainteresowanie nimi było szczere. Po prostu były one częścią męża jej wnuczki i to wystarczyło, aby Mirka się nimi przejmowała. Czuł wtedy niemiłe ukłucie żalu. Dlaczego Aldonę, poza rzuconym zdawkowym – „no i jak poszło?” nie ciekawi jego praca?

– Wiesz, Oli, że nie cierpię świata blichtru. Wydaje mi się obłudny i tylko mąci ludziom w głowach. Mają wtedy wygórowane pragnienia posiadania coraz większej ilości rzeczy i ponoć jest to korzystne, bo nakręca gospodarkę i tak zwany postęp. Ale ile przez to nieszczęść. Ludziska wychodzą ze skóry, zapożyczają się, harują na spłaty, nie mają czasu na rodzinę, dzieci chowają się samopas. A co najgorsze często są w ogóle pozbawione rodziców, którzy wyjeżdżają do Europy na zarobek. Popatrz, jestem samowystarczalna, jeśli chodzi o żywność, ubieram się w ciucholandach i nie zmieniam wystroju domu, nie gonię za nowościami. Dzięki temu nie martwię się kryzysem, bo mam minimalistyczne potrzeby.

Olaf uśmiechał się, patrząc na ożywioną twarz żony. Doskonale znał jej poglądy i w głębi duszy przyznawał Aldonie rację. Tylko…? Świat jednak byłby smutny, gdyby sprowadzić życie do zaspakajania podstawowych potrzeb. Ileż radości sprawia kupienie sobie nowej części garderoby, czy nawet drobne zmiany w mieszkaniu!

Cudowne były te dwa dni. Oboje wykorzystywali każdą chwilę, aby się sobą nacieszyć. Nie odwiedzali znajomych, nie odpowiadali na telefony. Jedynie Mirka była dopuszczona do ich towarzystwa, ale potrafiła dyskretnie usunąć się, zostawiając ich samych, a wtedy Olaf porywał do sypialni swoją królewnę bagien i oboje „nadrabiali zaległości rozłąki”, jak to żartobliwie określali. Wczesnym rankiem siodłali wierzchowce; Sułtana i wypożyczonego konia z pobliskiej stadniny i wyruszali na przejażdżkę starą, znaną trasą do pobliskiego lasu. Olaf był kiepskim jeźdźcem i na wierzchowca wybierał niezmiernie brzydką klacz, Lionkę, małą, o wielkiej głowie osadzonej na grubym karku. Przypominała wyglądem konie mongolskie, które ujeżdżali podczas wyprawy poślubnej. Lionka miała zalety. Nosiła miękko, nie miała narowów i przyjmowała wszelkie niepokojące sytuacje ze stoickim spokojem. Na konnych wycieczkach Aldona prowadziła, a Olaf mógł do woli nacieszyć się pięknym widokiem żony – amazonki. Do jazdy zawsze ubierała się bardzo starannie, w śnieżnobiałe bluzki i beżowe spodnie, wyglansowane wysokie buty, włosy splatała w warkocz, który długim, jasnym biczem spływał spod toczka na plecy. Trzymała się niezwykle prosto, doskonale panując nad nerwowym wierzchowcem. Wyruszali stępa piaszczystą drogą wśród pól, pokrytych już dość wysokim owsem, gdzieniegdzie przeplatanym chabrami, a kiedy osiągali skraj lasu, Aldona dawała hasło do kłusa. Lionka spokojnie truchtała za Sułtanem, czasem mocno odstawiając w tyle i wtedy przyspieszała kroku. Gdy docierali do obszernej poręby, Aldona rzucała komendę do galopu. Zaczynała go prawidłowo, z prawej nogi wierzchowca, a Olaf, nie zważając na takie szczegóły, z całych sił próbował nie stracić z oczu żony. Boże, co to był za widok! Wysmukła kobieta, a pod nią lśniące, piękne zwierzę z mięśniami grającymi pod jedwabistą skórą. Pewnie by przeszedł w cwał, gdyby nie amazonka, doskonale kontrolująca jego porywistą naturę. Przejażdżka trwała zazwyczaj dwie godziny, głównie kłusem przeplatanym od czasu do czasu krótkimi galopami. Niekiedy jechali obok siebie i wtedy mogli porozmawiać. Oczywiście o koniach, głównie o Sułtanie. Aldona z ożywieniem opowiadała o zaletach ulubieńca, o szczegółach jego ujeżdżania, a ostatnio o przygotowaniach do skoków. Olaf przysłuchiwał się w milczeniu, gdyż na tematy końskie niewiele miał do powiedzenia. Wpatrywał się w opaloną, piegowatą twarz, w jasne oczy pod wypłowiałymi szerokimi brwiami, niezmiernie ruchliwymi podczas ożywionych relacji. Właśnie taka pojawiała się w jego myślach podczas samotnych, warszawskich wieczorów i zawsze czuł przy tym niezmierny przypływ miłości.

Pod koniec pobytu Olafa oboje odwiedzili Irka, ojca Aldony, który od niedawna zamieszkał z nową żoną w domu oddalonym zaledwie o kilka gospodarstw. Bliskie stosunki ojca z córką popsuły się, gdyż Donia nie przepadała za macochą, prawie swoją rówieśniczką.

– Od czasu, kiedy ją poznał, w ogóle się mną nie interesuje. Dzwoni do mnie i tylko słyszę – „Aneta to, Aneta tamto.” Nawet nie zapyta, jak mi leci, nie wpadnie, nie zainteresuje się zdrowiem babci. Kompletnie zwariował na punkcie żony. Słucha jej we wszystkim, cały czas remontując dom według jej zachcianek. Wydał już wszystkie oszczędności i zaciągnął kredyt. Zostało mu tylko pięć lat do emerytury i nie wiem, jak on to wszystko spłaci.

Olaf nie podzielał poglądów Aldony. Lubił Anetę i doskonale rozumiał jej potrzebę zmian. Na zwariowanie starszego pana na punkcie młodej żony też patrzył z pobłażliwym przymrużeniem oka. Jedynie bolało go odstawienie na boczne tory Aldony. Przecież tyle lat była jego oczkiem w głowie! Jak mógł tak o niej zapomnieć?

Do domu młodych nowożeńców można było trafić „na słuch”, gdyż w całej wsi rozlegał się hałas piły. Jasne oczy Irka, jedyny widoczny element przykrytej pyłem twarzy, uśmiechnęły się na widok córki i zięcia.

– Anecia, przyjechali! – krzyknął radośnie, cały czas wpatrzony w stronę domu. Dopiero razem z żoną, trzymając się za ręce, podeszli do gości. Powitanie mogłoby być serdeczne, gdyby nie sztywne zachowanie Aldony. Po wymianie ceremonialnych uścisków Aldona z Olafem zostali oprowadzeni po remontowym rozgardiaszu.

Olaf głośno wyrażał zachwyt, wypytując o szczegóły. Aldona szła z tyłu z miną skazańca. Nawet nie chciało się jej udawać zainteresowania. Zerkała co jakiś czas na zegarek, marząc, by wizyta jak najszybciej dobiegła końca.

– Może zostaniecie na herbatce? Anetka upiekła pyszną szarlotkę.

– Oj, Ireczku, zaraz pyszną. Wzięłam przepis od Mirki i dlatego dobrze wyszła.

– Jak zwykle skromna ta moja dziewczyna. No i jak jej nie kochać?

– Tato, wpadliśmy tylko na chwilę. Olaf zaraz musi jechać. A z ciastem i herbatą czeka na nas babcia. – Aldona wymuszonym uśmiechem próbowała ukryć oschłość wypowiedzi, lecz nie zmyliła tym ojca. Jego oczy posmutniały. Cierpiał nad stosunkiem córki do żony. Winił za to głównie Aldonę, gdyż Aneta wykazywała morze dobrej woli, aby rodzina nadal była razem. Broniła jej, gdy skarżył się na obcość córki, tłumaczyła, że to tylko kwestia czasu. Irek jeszcze bardziej kochał ją za te słowa. Od czasu śmierci Anulki – pierwszej żony, nigdy nie czuł się tak szczęśliwy jak obecnie. Tyle lat nie myślał o sobie, pochłonięty opieką nad córką, a potem pomagając jej w gospodarstwie. Nawet nie marzył, że kiedyś uda mu się znaleźć tę idealną partnerkę, a tymczasem zeszłego roku spotkał ją niespodzianie i to nie żadną wiejską piękność, ale panią architekt z Warszawy. Przyjechała do Wileni na lato z zamiarem uwiecznienia wszystkich zabytkowych obiektów Podlasia. Wynajęła pokój u Nawrotków, rodziny, która już od kilku lat prowadziła gospodarstwo agroturystyczne. Ireneusz ujrzał ją po raz pierwszy któregoś lipcowego, bardzo wczesnego ranka przy kapliczce stojącej tuż przy wjeździe do Wileni. Niby nic szczególnego, normalny widok na Wschodzie – modląca się kobieta przed figurą Matki Bożej, ale podjechawszy bliżej od razu zauważył, że to nietutejsza. Wysoka, szczupła pani około czterdziestki ubrana na sportowo, trzymająca duży, prawdopodobnie profesjonalny aparat fotograficzny. Tuż obok stał zaparkowany jeep. Zatrzymał samochód, wychylił się przez okno i z przyjemnością obserwował pełną zapału fotografkę.

– Piękny mamy dziś dzień – zagaił.

Kobieta oderwała się od aparatu i obdarzyła go miłym uśmiechem. Miała ładną twarz. Taką, którą odbiera się jako całość, a nie zauważa się, czy oczy są duże, czy małe, jakiego kształtu jest nos czy podbródek.

– Pani to ta architekt od Nawrotków? Już cała Wilenia o pani mówi. – Wyszedł z samochodu i zbliżył się do kobiety.

– Aneta Ramotowska. – Uścisk jej drobnej ręki był wyjątkowo mocny, niemal męski.

– Ireneusz Kornicki. Pani rodzina pochodzi z Podlasia? U nas dużo jest Ramotowskich. To niegdyś była tutejsza szlachta.

– Dziadkowie są z tych stron. Już nie żyją, a gospodarstwo zostało sprzedane. Urodziłam się i wychowałam w Warszawie, ale mam duży sentyment do Podlasia. Stąd ten mój projekt zebrania dokumentacji wszystkich zabytków tych terenów. – Z zapałem zaczęła mu opowiadać o swoich planach, a on przysłuchiwał się jej z coraz większą sympatią. Pożegnali się z tą pewnością przypadkowo spotkanych ludzi, którzy od razu poczuli do siebie pociąg i wiedzą, że znajomość nie skończy się na pierwszej rozmowie.

Jeszcze tego samego wieczoru Irek zajrzał do Nawrotków, a potem już przez cały miesiąc był ich codziennym gościem. Nie rozmawiał z córką o nowej przyjaźni, wspomniał o niej tylko Mirce z prośbą o dyskrecję. Pewnie to był błąd, bo na wieść o jego zaręczynach Aldona zareagowała niezwykle gwałtownie. Zawsze traktowała ojca jako niemalże swoją własność i nigdy nie przyszło jej do głowy, że może pragnąć ułożyć sobie życie od nowa. Nie potrafiła stłumić niechęci, przeradzającej się nawet w nienawiść do kobiety, która „ukradła” jej ojca, chociaż z całych sił starała się tego nie okazywać. Wszystkie odruchy dobrej woli Anety wydawały się jej podszyte hipokryzją, a tłumaczenia Olafa czy Mirki nie łagodziły jej osądów, przeciwnie, podsycały niechęć. I teraz, podczas tej wizyty, serdeczne zaprosiny na poczęstunek odczytała jako próbę pokazania światu swojej szlachetności i dobroci.

„Nienawidzę tego jej uśmiechu, tego miłosnego gruchania pomiędzy nimi. A ojciec nawet nie spojrzy na mnie jak pies śledząc każdy jej krok. Kompletnie zgłupiał na stare lata.”

– No to jedźcie, jak musicie. Miałem nadzieję, że zabawicie dłużej – w głosie Irka czuć było rozżalenie, lecz córka wyczytała w nim ulgę.

„Pewnie cieszy się, że zostanie sam ze swoją Anetką”.

Pożegnali się niemal oficjalnie.

– Nie mogliśmy zostać te pół godziny dłużej? Mirka na pewno by się nie obraziła. – Olaf z wyrzutem spojrzał na żonę, gdy byli już w samochodzie.

– Przecież ojcu wcale nie zależało. Aż się palił, aby wrócić do wykończenia tego przeklętego gazebo – „to takie pomieszczenie z siatkami, aby żadne robactwo nie ukąsiło mojej Anetki”, tak mi objaśniał swoje dzieło. On, leśnik, który od dziecka brał mnie na bagna, rojącego się od komarów i końskich much.

– Sama przyznasz, że milej jest bez nich.

– Tyle lat ludzie żyli z nimi i było dobrze.

– Podlasie aż roi się od różnych paskudztw. A niektóre, jak kleszcze, potrafią być groźne. Wiesz, ile osób choruje na boreliozę?

– Ty zawsze bronisz wszystkich bab, nawet takich pind jak ta nieszczęsna Anetka. Ja jestem ostatnią, o którą dbasz… – Aldona wybuchła płaczem. Zatrzymał samochód na poboczu i przytulił żonę, cierpliwie słuchając jej skarg, wypowiadanych urywanym od szlochów głosem.

– No cicho, już cicho. Nie martw się ojcem, wyremontuje dom, minie mu pierwsze zauroczenie i wróci do ciebie. Będziecie przyjaźnić się tak jak dawniej. A Anetę może z czasem polubisz.

– Nigdy. – Aldona z determinacją zacisnęła usta, wycierając wierzchem dłoni zapłakane oczy.

– Nie robiłabym z tego tragedii, gdybym nie była tak samotna. Tylko babcia mi została. Gospodarstwo wprawdzie zajmuje czas, ale… chciałabym, abyśmy jeszcze raz spróbowali – dodała po chwili wahania.

– Donia, chcesz znowu przez to przejść? Przecież o mało cię nie straciłem. Nigdy na to się nie zgodzę.

– Tym razem może być inaczej. Wprawdzie lekarze…

– Przecież tyle razy próbowaliśmy. Jezu, przeszłaś poronienia, a potem ciąża, wiecznie zagrożona, cztery miesiące leżenia w szpitalu i na koniec co? Radość, taka krótka, a ból trwa aż do tej pory. Jeszcze niedawno śniło mi się nasze maleństwo.

– Też o nim myślę. Ale chcę jeszcze raz. Proszę, zgódź się.

– Absolutnie nie. Ktoś z nas musi wykazać rozsądek.

W milczeniu minęła im powrotna droga, a każde było zatopione w swoich myślach. Zjedli z babcią wczesną kolację i Olaf zaczął pakować torbę. Aldona prosto z ogródka przyniosła cały kosz warzyw i owoców, a Mirka dodała kilka słoików konfitur z czereśni i wiśni. Pożegnanie nie było tak wylewne jak powitanie. Uściskali się serdecznie, już przyzwyczajeni do co dwutygodniowej rozłąki. Aldona wyszła na drogę machając ręką, aż samochód zniknął na zakręcie i jedynie został po nim tuman kurzu. Poczuła się nagle niezmiernie znużona, tak jakby te dwa dni spędziła na ciężkiej pracy. W domu zastała Mirkę wciśniętą w kąt kanapy, obłożoną haftowanymi poduszkami wykonanymi jeszcze przez jej matkę. Staruszka siedziała z przymkniętymi oczami. Aldona spojrzała z czułością.

„Nie wiem, co bym bez niej zrobiła” – pomyślała i nagle uświadomiła sobie, że przecież kiedyś „to” się stanie. Wprawdzie Mirce stuknęła już osiemdziesiątka piątka i mogła dożyć do co najmniej stu lat, ale ze starymi ludźmi nigdy nic nie wiadomo.

– Kochana moja, jak się czujesz? – Aldona przysiadła na drugim brzeżku kanapy i dotknęła delikatnie małą, szczupłą dłoń. Zwiotczała na nich skóra była gęsto pokryta starczymi piegami, tak znienawidzonymi przez Mirkę.

„Łapy starej baby. Coś obrzydliwego” – zwykła o nich mówić z dezaprobatą. „Ale najważniejsze, że jeszcze sprawne” – dodawała z uśmiechem, pogodzona z objawami upływu czasu.

– Kompletnie do dupy. – Mirka otworzyła oczy i przesłała wnuczce łobuzerski uśmiech.

– Ojej, babciu, co za słowa! – Aldona udała oburzenie. – A swoją drogą to dziwne, że zawsze tak samo czujemy się po wyjeździe Olafa. Cieszymy się na jego przyjazd, wyskakujemy ze skóry, aby wszystko było na medal, a potem padamy zmęczone i z trudem dochodzimy do siebie.

– Ty to rozumiem, dni intensywnego seksu robią swoje. Ale ja? Codzienna krzątanina jest rutynowa, tyle tylko, że co innego robię na obiad.

– Jest jedynie gościem w domu. Dlatego wywołuje takie zamieszanie. Tęsknimy przez dwa tygodnie, lecz z ulgą go żegnamy, aby wrócić do normalnego rytmu. Jest to kompletnie postawione na głowie i zaczynam się tym porządnie martwić.

Nie chciała wyjawić babci, że ostatnio coś się dzieje pomiędzy nią a mężem, coś, co przeszkadzało nawet w seksie. Jakiś niepokój wkradł się w jej serce i nie potrafiła go uciszyć. Czuła, że i z Olafem jest podobnie, że i on jest inny niż zazwyczaj. Niby czuły, prawiący komplementy, spragniony jej ciała, a jednak błądzący gdzieś myślami, z dziwnym, nieobecnym uśmiechem na ustach.

– O czym myślisz, Oli? – próbowała dociec.

– Nie, nic takiego. To tylko zmęczenie. Te ostatnie dni showu były niezwykle intensywne.

A ponadto te kobiety… – Mężczyzna zaciął się i niepewnie spojrzał na żonę. – Myślę o ich problemach zupełnie mimowolnie. Nie potrafię zamknąć tych epizodów, tak jak zamyka się przeczytaną książkę.

– A może się w nich podkochujesz?

– We wszystkich naraz? Musiałbym być muzułmaninem. Oj, Donia, co ty wymyślasz? Wiesz, że nigdzie nie znalazłbym lepszej. – Olaf przytulił ją z całych sił. Aldona na moment poczuła się szczęśliwa. Ale tylko na moment.

– Naprawdę?

– Przysięgam. I daj już spokój z tymi podejrzeniami. Czuję się nimi upokorzony.

Uwierzyła Olafowi, ale niepokój pozostał.

13.

„Wreszcie pojechał. Uff, zmęczył mnie ten pobyt. Robię się rzeczywiście stara” – Mirka powolnym krokiem, starając się nie posuwać nogami, chociaż nie zawsze chciały być jej posłuszne i co jakiś czas wydawały mocne szurnięcie, podążała w stronę swojej sypialni. Marzyła o jednym – o jak najszybszym położeniu się do łóżka, otuleniu ciepłą kołdrą i szybkim zaśnięciu. Od niedawna, niestety, właśnie z tym ostatnim miała problemy. Nie potrafiła tak jak niegdyś przyłożyć głowę do poduszki i dosłownie po paru minutach zapaść w krzepiący, mocny sen pozbawiony majaków. A obecnie nie dość, że musiała długo wiercić się, aby znaleźć wygodną pozycję to pozornie dawno zapomniane epizody pojawiały się jak nietoperze krążące nad głową, kto wie, czy nie z zamiarem wplątania się we włosy jak to podawały ludowe wierzenia. Przecież ten rozdział życia udało się jej wymazać z pamięci. Dlaczego wracał właśnie teraz, na stare lata, kiedy nie miała sił odrzucać przeszłości z dotychczasową mocą?

– Spałaś dobrze, kochana? – Aldona przywitała babcię codziennym, porannym pytaniem, które było wypowiadane z taką miłością, że nigdy nie wydało się rutynowe. A od kilku tygodni Mirka wyczuła w nim odcienie zatroskania.

„Niepotrzebnie jej napomknęłam o ostatnich kłopotach ze snem” – w myślach skarciła samą siebie, lecz jednocześnie poczuła miłe ukłucie serca, takie, które przeszywa człowieka dobroczynnym bólem. Mimowolnie położyła rękę na piersi i usiadła na krześle.

– Babciu, wszystko dobrze? Źle się czujesz? – Na twarzy Aldony malowało się przerażenie.

„I jak mam umierać? Nie mogę jej zostawić.”

– To tylko twoja troska o starą babę tak mnie wzruszyła. A czuję się świetnie i dawno tak dobrze nie spałam. Wyobraź sobie, że tej nocy obyło się bez koszmarów.

Aldona objęła Mirkę i złożyła na przywiędłym policzku mocny pocałunek.

– Obiecaj, że będziesz długo żyła. Ponad sto lat co najmniej.

„Muszę doczekać się prawnuków” – nie wypowiedziała tej myśli. Zgadywała, że i Donia ostatnio o tym marzy.

– To co, śniadanko na werandzie?

– Już wszystko naszykowane. Czekałam na ciebie. Odłożyłam nawet przejażdżkę na Sułtanie. Dzisiaj ty nic nie robisz, ja się wszystkim zajmę. Należy ci się dzień lenistwa.

– Przecież do niedzieli jest daleko?

– Ty nawet wtedy nie potrafisz usiedzieć.

– Przyganiał kocioł garnkowi.

– No tak, jesteśmy takie same. – Aldona zaniosła się tym swoim niskim, melodyjnym śmiechem. Wyglądała tak ładnie z rozradowaniem w oczach „koloru niezapominajek”, że Mirka, zazwyczaj powściągliwa w komplementach na temat urody, tym razem nie wytrzymała.

– Śliczna z ciebie dziewczyna. A dzisiaj po prostu nie mogę oczu oderwać. Czyżby przyśnił ci się jakiś książę?

– Tylko Olaf, babciu, ale taki książę mi zupełnie wystarczy. To co, zjemy, uwinę się ze wszystkim, a wieczorkiem posiedzimy sobie dłużej niż zazwyczaj. Trzeba wykorzystać tę cudną pogodę.

Mirka tym razem nie wyrywała się do pomocy i zgodnie z zaleceniami wnuczki przeleżała cały dzień na wygodnej kanapie, z książką i donoszonymi przez Aldonę ciasteczkami. Miło było tak leniuchować pod czułą opieką i staruszka poczuła się komfortowo w tej zupełnie nowej sytuacji.

– Czasami jest dobrze trochę niedomagać, byleby nie za często. Ale i ty wreszcie usiądź, dosyć się nabiegałaś.

– Kolacja gotowa, zaraz podam. A potem już niczego nie tykam. Posiedzimy i pogadamy.

Chleb, miód z własnej pasieki, pomidory i ogórki z ogródka oraz dzbanek aromatycznej miętowo – jabłkowej herbatki stały na stole, wydzielając kuszące zapachy. Jadły w milczeniu, jak zwykle podziwiając ogród skąpany w ostatnich, przedwieczornych promieniach słońca. Po zakończeniu posiłku Aldona usadowiła się wygodnie w wiklinowym fotelu, wyciągając nogi na miękkim podnóżku.

– Właściwie po co to wszystko? Ta cała krzątanina koło gospodarstwa i domu? Życie mija na jedzeniu i spaniu i ani się obejrzę, a będę stara.

Mirka spojrzała na wnuczkę na wpół z rozbawieniem i na wpół z przyganą.

– Skąd w tobie taki nagły pesymizm?

Aldona nie potrafiła odpowiedzieć na to pytanie. Chwile zniechęcenia, dopadające ją ostatnio tak często, były dla niej zupełną nowością.

– A ty, babciu, gdy byłaś młoda, nie miałaś takich momentów, że wszystko wydawało ci się bezsensowne?

– No i nie odpowiedziałaś na moje pytanie. Ale niech ci będzie. Wiesz, chyba nie miałam takich chwil przed wojną. Miałam najszczęśliwsze dzieciństwo i wczesną młodość. Nawet szkoła nie potrafiła mi zepsuć tego raju, chociaż początki były nieciekawe. Zresztą, gdy wspomnę siebie za czasów młodości to tak jakbym widziała ciebie. I nie tylko z wyglądu. Byłam jak ty zwariowana na punkcie koni i gospodarstwa. Straszków to było moje całe życie, cały świat. Ogarniałam go rozmiłowanym wzrokiem od rana do wieczora i wydawało mi się, że tak będzie zawsze. Chwile zniechęcenia życiem nastały dopiero w czasie wojny. Nie chcę jednak tego wspominać. Po wojnie zacisnęłam zęby i nie pozwalałam sobie na tęsknotę. A zresztą co będziemy o tym gadać. Przecież liczy się to, co jest teraz, a nie to co było. Mamy siebie, Wilenię i ten domek, czego nam więcej trzeba, kochaneczko, no sama powiedz?

Aldona pokiwała głową, wyrażając w ten sposób aprobatę. Rozejrzała się po werandzie otulonej zmierzchem i odgłosami przyrody dobiegającymi z ogrodu. W mroku twarz babci nikła prawie, jedynie oczy jaśniały, patrząc z rozumną dobrocią.

– Zapalę świece, już prawie nic nie widać. – Młoda kobieta wstała z fotela i po chwili migotliwe płomienie rzuciły ciepłe blaski rozświetlając wnętrze. Aldona długo stała zapatrzona w ciemną przestrzeń ogrodu, w milczeniu przeżywając ostatnie słowa Mirki. Poczuła niezmierny spokój, który można było jedynie określić jako „niebiański”.

Beata Gołembiowska

Pisarka, dziennikarka, fotograf, reżyser. Członek Związku Literatów Polskich.

Po ukończeniu studiów biologii środowiskowej na U.A.M. w Poznaniu w 1981 r. podjęła pracę w Muzeum Okręgowym w Radomiu. W 1989 r. wyemigrowała do Kanady, gdzie uzyskała dyplom fotografii na Dawson College w Montrealu. Pracowała jako fotograf mody, równocześnie wystawiając swoje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Wiele z nich zostało zakupionych przez; Galerię Muzeum Sztuk Pięknych, City of Verdun, Lotto Quebec, Regards du Québec, Groupe SM oraz prywatnych kolekcjonerów. Już w okresie studiów fotograficznych Beata zaczęła pisać artykuły do czasopism polskich i kanadyjskich o tematyce przyrodniczej i fotografii. W latach 2002-2006 Beata Gołembiowska pracowała jako malarka dekoracyjna i dekoratorka dla programu telewizyjnego „Debbie Travis Facelift”. W latach 2006-2014 pracowała dla Fundacji Liliany Komorowskiej dla Sztuki oraz QueenArt Films, gdzie zadebiutowała jako reżyser filmem „Raj utracony, raj odzyskany” (TV Polonia 2012), opowiadającym o ziemiaństwie i arystokracji w Rawdon, w Kanadzie. Tuż po realizacji filmu zaczęła zbierać materiały do książki – albumu „W jednej walizce” – o polskiej arystokracji na emigracji w Kanadzie. (Poligraf 2011) W tym samym czasie została również wydana jej debiutancka powieść Żółta sukienka (Novaeres). Malowanki na szkle, druga powieść pisarki została wydana w 2014 roku (wydawnictwo Comm).

Beata Gołembiowska, jako dziennikarka i fotografik, współpracuje z Panagea Magazine – polsko-angielskim miesięcznikiem wydawanym w Szkocji oraz z Gazetą – dziennikiem w Toronto.

www.beatagolembiowska.studiobim.ca

www.beatagolembiowska.wordpress.com