DOROTA SAWICKA

CISZA, KTÓRA KRZYCZY

© Copyright by Dorota Sawicka, 2025

Projekt Okładki: Canva

ISBN e-book: 978-83-68469-29-5

ISBN druk: 978-83-68469-30-1

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione.

I

W małym miasteczku położonym nad malowniczym jeziorem, jeszcze przed wschodem słońca, mrok nocy rozprasza jedynie blady blask księżyca. Całe miasteczko spowija cisza, ale dla Anny, lokalnej psycholog, ta cisza była głośniejsza niż najstraszliwszy krzyk.

Anna, kobieta o ciepłych oczach i łagodnym tonie głosu, stała przy oknie swojego gabinetu, obserwując las, będący jednocześnie źródłem jej inspiracji i lęku. Las ten jest pełen legend o zaginionych duszach i głosach, które czasem podobno można usłyszeć w najmniej spodziewanych momentach.

Tego ranka Anna przygotowywała się na sesję z jednym ze swoich najbardziej zagadkowych pacjentów, Markiem – człowiekiem obciążonym męczącymi wspomnieniami i przekonaniem, że cisza nocy coś mu mówi.

Spotkali się w gabinecie wypełnionym delikatnym zapachem herbaty z bergamotką.

– Widziałem ją znowu, Anno – powiedział Marek, gdy tylko zasiedli naprzeciw siebie. – W lesie, tuż przy brzegu jeziora. Otwierała usta, ale nic nie było słychać. Jakby krzyczała, lecz pozbawiła ją dźwięku jakaś niewidzialna siła.

Anna słuchała, notując. Historia Marka była pełna takich opowieści – o niewidzialnej kobiecie w bieli, której udaje się sprawić, by ludzie odczuwali niewypowiedziany smutek.

– Kiedy to było? – zapytała z troską w głosie.

– W nocy, dwa dni temu. Dotarła do mnie przez tę ciszę. Wiesz, czasem myślę, że te głosy, których nie słyszymy, naprawdę istnieją – odpowiedział Marek, jego oczy błyszczały dziwnie w świetle lampy.

Anna wiedziała, że musi podążyć za tymi słowami. Cisza mogła naprawdę kryć w sobie coś więcej; coś, co Marek starał się ujść od dłuższego czasu. Rozdział jego opowieści zaczynał się właśnie teraz, odkrywając to, co kryje się w tej nienaturalnej ciszy.

Marek kontynuował swoją opowieść, jego słowa płynęły wolno i spokojnie, lecz Anna mogła wyczuć nutę napięcia w jego głosie. Mówił o tym, jak za każdym razem, gdy zamyka oczy, widzi obrazy z przeszłości, które nigdy nie należały do niego. Kobieta w bieli stała się nieodłączną częścią tych wizji, jej bezgłośny krzyk jak echo w jego umyśle.

Anna notowała każde szczegóły – strzępki wspomnień, które Marek z trudem składał w całość. Zdawała sobie sprawę, że jego opisy mogą być zarówno wynikiem traumatycznych przeżyć, jak i odbiciem czegoś głębszego, czegoś, co drzemało w sercu miasteczka od pokoleń.

– Czy kiedykolwiek próbowałeś pójść za nią? – zapytała Anna, kierując rozmowę w nowym kierunku.

Marek zawahał się, a jego oczy, chwilowo nieobecne, spoglądały w dal, jakby szukał odpowiedzi w miejscu, którego nie mógł już dosięgnąć.

– Skądś wiem, że nie mogę – odpowiedział po chwili. – Każda próba zbliżenia się do niej kończy się ciemnością, jak zasłona, która mnie powstrzymuje. Jestem pewien, że ona tam jest, ale coś lub ktoś nie pozwala mi się z nią spotkać.

Anna czuła, że musi zgłębić te wizje, znaleźć w nich klucz do zagadki, która mogła uwolnić Marka od jego wewnętrznej walki. Czy były to prawdziwe wspomnienia wyrwane z zakamarków jego przeszłości, czy może coś zupełnie innego? Jej profesjonalna ciekawość mieszała się z osobistym pragnieniem, by mu pomóc.

Gdy sesja dobiegła końca, Anna zastanawiała się nad kolejnymi krokami. Widziała w oczach Marka ulgę, jakby możliwość wypowiedzenia swoich obaw przyniosła mu chwilę wytchnienia. Jednak wiedziała, że na tym nie może poprzestać – musiała zrozumieć, co naprawdę kryje się w tej ciszy, która nie przestaje krzyczeć.

Wracając do swojego biura, Anna zatrzymała się przy pobliskiej księgarni, pytając właściciela, starego znajomego, o książki dotyczące miejscowych legend. Każda informacja mogła być cenna – cokolwiek mogło pomóc jej zrozumieć historię, którą Marek odczuwał tak głęboko.

– Szukasz ciszy? – zapytał właściciel, mrugając w półcieniu. – Uważaj, co chcesz usłyszeć, bo czasem, kiedy już usłyszysz, nie da się tego zapomnieć.

Jego słowa wydawały się mieć drugie dno, jakby znał więcej niż chciał przyznać. Anna uśmiechnęła się niepewnie, przyjmując radę jako ostrzeżenie i zachętę jednocześnie. To była wskazówka, że miasteczko skrywało tajemnice znacznie głębsze i bardziej złożone, niż mogła sobie początkowo wyobrazić.

Z jaką rzeczywistością przyjdzie jej się zmierzyć, dopiero miała się przekonać. Anna wiedziała jednak, że musi ufać nie tylko swoim umiejętnościom zawodowym, ale też intuicji prowadzącej ją przez kręte ścieżki miejscowych tajemnic.

Z książkami pod pachą, skierowała się do swojego domu, niewielkiej chatki ukrytej za linią drzew. Zdecydowała, że wieczorem przejrzy zebrane księgi i spróbuje odnaleźć w nich ślady dotyczące kobiety w bieli. Czuła, że historia Marka może być związana z dawnymi legendami, które do tej pory traktowała jedynie jako lokalny folklor.

Mimo że zmęczenie po całym dniu pracy dawało o sobie znać, Anna pozostała pełna determinacji, by zgłębić tę zagadkę. Zaparzyła mocną kawę i usiadła przy dużym, dębowym stole, oświetlonym ciepłym światłem lampy. Cienie poruszały się po ścianach, gdy przewracała kolejne strony starych tomów.

Z czasem, jej uwaga skoncentrowała się na jednej konkretnej opowieści – legendzie o kobiecie, która w nocy przechadzała się po brzegu jeziora, poszukując ukojenia dla swojej niespokojnej duszy. Zgodnie z podaniami, jej duch miał być uwięziony między światami, nie mogąc znaleźć spokoju, dopóki nie odkryje prawdy, która doprowadziła do jej tragicznego końca.

Anna poczuła niepokój mieszający się z fascynacją. Marek opisywał coś, co ewidentnie współgrało z tą dawną opowieścią. Jednakże, w żadnym ze znanych źródeł nie znalazła wyjaśnienia, co mogłoby uwolnić ducha kobiety ani jaką tajemnicę mógł kryć ten milczący krzyk.

Gdy zegar wybił północ, odłożyła książki i zdecydowała się na spacer wokół domu, aby przewietrzyć umysł. Noc była cicha, a powietrze chłodne i rześkie. Delikatny szum liści w koronach drzew wydawał się szeptać coś, czego nie potrafiła uchwycić.

Nagle, przeszła ją fala nieuzasadnionego lęku. Kątem oka dostrzegła poruszenie między drzewami. Serce zaczęło bić szybciej, instynktownie czuła, że nie jest sama.

Zatrzymała się, próbując uspokoić oddech. Spojrzała w stronę lasu, gdzie nie była pewna, czy to gra cieni, czy naprawdę widziała coś, co mogło tam być.

– To tylko wyobraźnia – powiedziała sobie na głos, choć w głębi ducha nie była tego taka pewna.

Powróciła do domu z poczuciem, że coś niewidzialnego krok w krok podąża za nią, coś, co wymaga nie tylko uwagi, ale głębszego zrozumienia. Tej nocy Anna nie zasnęła. Rozmyślała nad losem kobiety, której krzyk ciszy wciąż był głośny w jej myślach.

Przeczuwała, że to dopiero początek odkrywania tajemnicy, która nie tylko ujawni prawdę o przeszłości, ale i odmieni jej sposób postrzegania świata. Wiedziała, że musi być przygotowana na to, co odkryje – niezależnie od tego, czy okaże się to rzeczywistością, czy tylko wytworem wyobraźni.

Cisza wokół niej wydawała się szeptać nieznane historie, które tylko czekały na odkrycie. Anna uznała, że musi być gotowa, by je wysłuchać, nawet jeśli oznaczałoby to zmierzenie się z własnymi lękami. Ta noc była pierwszym krokiem do zagłębienia się w ciszę, która krzyczy prawdą ukrytą między drzewami ich małego miasteczka.

Spędziła resztę nocy, wpatrując się w gwiazdy za oknem. Myślami błądziła pomiędzy teraźniejszością a odległymi wspomnieniami, próbując znaleźć odpowiedź na pytanie, co tak naprawdę kryje się w ciszy, która ją otacza. Czuła, jakby niewidzialne nici wiązały ją z tym miejscem i tajemniczą kobietą, o której mówili zarówno Marek, jak i legendy.

Gdy pierwsze promienie słońca zaczęły prześwietlać cienie nocy, Anna postanowiła, że czas na bardziej aktywne poszukiwania. Wiedziała, że klucz do rozwiązania zagadki może tkwić w miasteczku, w jego mieszkańcach, którzy, choć być może niechętnie, kryli w sobie wspomnienia przeszłości.

Jej pierwszym przystankiem była lokalna biblioteka, miejsce pełne zapomnianych opowieści i historii zapisanych na zakurzonych półkach. Bibliotekarka, starsza kobieta o imieniu pani Kowalska, przywitała ją z uśmiechem.

– Szukasz czegoś szczególnego, Anno? – zapytała, poprawiając okulary na nosie.

– Tak, pani Kowalska. Interesuje mnie wszystko, co wiąże się z legendą o kobiecie z jeziora – odpowiedziała Anna, starając się brzmieć spokojnie, mimo że jej serce wciąż biło szybciej niż zwykle.

Bibliotekarka zastanowiła się przez chwilę, po czym wskazała na sekcję z regionalnymi kronikami.

– Możesz zacząć tam, choć większość ludzi raczej omija te opowieści. Mówią, że to tylko bajki.

Anna podziękowała i skierowała się w stronę wskazanego działu. Wśród starych ksiąg i zwojów znalazła kilka interesujących dokumentów, które mogły rzucić nowe światło na sprawę. Każda z tych notatek stanowiła kawałek układanki, która powoli zaczynała nabierać kształtu.

Podczas przeszukiwania zbiorów natknęła się na wzmiankę o dawnym śledztwie dotyczącym tajemniczego zniknięcia młodej kobiety sprzed wielu lat. Działo się to na długo przed jej przybyciem do miasteczka, ale opis brzmiał niepokojąco znajomo.

Zaintrygowana, zapisała wszystkie istotne fragmenty i postanowiła porozmawiać z mieszkańcami, którzy mogli pamiętać te wydarzenia. Wiedziała, że prawda często ukryta jest w drobnych szczegółach, przeoczonych przez lata.

Z biblioteki udała się do pobliskiej kawiarenki, gdzie miejscowi zazwyczaj gromadzili się na poranną kawę. Była to idealna okazja, by usłyszeć, co ludzie pamiętają i co o tym myślą.

Rozmawiała z kilkoma starszymi osobami, które chętnie dzieliły się swoimi wspomnieniami. Choć wiele z tego, co usłyszała, było jedynie plotkami, część historii, którą opowiadali, dziwnie pasowała do opisów Marka.

Podczas jednej z takich rozmów dowiedziała się o byłym stróżu prawa, panu Nowaku, który w swoim czasie prowadził to śledztwo. Teraz mieszkał na obrzeżach miasteczka, z dala od zgiełku, w którym kiedyś uczestniczył.

Postanowiła się z nim skontaktować. Może on jako jedna z nielicznych osób, pamiętał więcej, niż był świadom. Z nadzieją na kolejne fragmenty tej skomplikowanej układanki, Anna nabrała odwagi, by zmierzyć się z kolejnymi wyzwaniami, które na nią czekały. Wiedziała, że cokolwiek znajdzie, wpłynie to na jej życie w sposób, którego jeszcze nie potrafiła sobie wyobrazić.

Po opuszczeniu kawiarni poczuła, że nieuchronnie zbliża się do czegoś ważnego. Myśl o spotkaniu z panem Nowakiem, człowiekiem, który mógł posiadać kluczowe informacje dotyczące zniknięcia kobiety, nie dawała jej spokoju. Zdecydowała, że odwiedzi go jeszcze tego samego popołudnia.

Przechodząc przez miasteczko, coraz bardziej odczuwała ciężar ciszy, która wydawała się niemal namacalna. Nie była to jednak cisza izolacji, ale tętniąca niewypowiedzianymi słowami i sekretami, które tylko czekały na odkrycie.

Pod dom pana Nowaka dotarła późnym popołudniem. Była to niewielka, skromna chata, ukryta w cieniu wysokich drzew. Anna poczuła chłodny powiew wiatru, który zdawał się przynosić ze sobą echo dawnych wydarzeń.

Zapukała zdecydowanie, choć z sercem pełnym niepokoju. Po kilku chwilach drzwi otworzył starszy mężczyzna, o twarzy pooranej zmarszczkami, w której jednak kryła się bystrość i doświadczenie.

– Pan Nowak? – zapytała Anna, starając się brzmieć uprzejmie.

– Tak, to ja. Czym mogę służyć? – odpowiedział, przyglądając jej się uważnie.

Anna przedstawiła się i opowiedziała o swoim zainteresowaniu dawnymi wydarzeniami, które miały miejsce w miasteczku. Wyjaśniła, że zależy jej na zrozumieniu, co kryje się za legendą kobiety z jeziora, którą bada ze względu na swoje zawodowe zainteresowanie.

Pan Nowak westchnął ciężko, jakby ważył w myślach, ile może i chce ujawnić.

– Minęło wiele lat, od kiedy to się wydarzyło – zaczął powoli. – Ale nie zapomniałem. To jedna z tych historii, które wciąż powracają, choć wielu wolałoby je zapomnieć.

Usiedli na werandzie, a pan Nowak zaczął opowiadać. Z jego wspomnień wyłaniał się obraz młodej kobiety, która zaginęła w tajemniczych okolicznościach. Jej zniknięcie było owiane tajemnicą, a choć wielu próbowało odkryć prawdę, nie znaleźli zadowalających odpowiedzi.

Najbardziej niepokojąca była jednak jego wzmianka o tym, że tuż przed zniknięciem kobieta zdawała się być prześladowana przez coś, czego nie umiała nazwać. Czuła obecność czegoś nieznanego, dokładnie tak jak Marek opisywał swoje doświadczenia.

– Ludzie szeptali o duchach i przekleństwach – zakończył pan Nowak. – Ale ja zawsze wierzyłem, że to coś więcej niż tylko opowieści. Być może nigdy nie poznamy całej prawdy, ale dobrze, że nadal są tacy jak ty, którzy próbują. Czasami prawda wymaga odwagi, by ją odkryć.

Słowa pana Nowaka rezonowały w Annie głęboko. Podziękowała mu za czas i otwartość, obiecując, że postara się zrobić wszystko, aby odkryć prawdę o kobiecie z jeziora. Czuła, że jest na dobrej drodze i choć wyboista była ta ścieżka, zdeterminowana była nią kroczyć dalej.

Wracając do domu, wiedziała, że nadchodzące dni będą kluczowe. Musiała przygotować się na wszystko, czego jeszcze mogła doświadczyć, niezależnie od tego, jakie tajemnice miał odkryć ten milczący, lecz krzyczący las.

Wieczór zbliżał się nieubłaganie, gdy Anna wróciła do domu z głową pełną myśli. Rozmowa z panem Nowakiem rzuciła nowe światło na sprawę, lecz także wzbudziła w niej niepokój. Czy to możliwe, że coś z przeszłości wciąż oddziałuje na mieszkańców miasteczka?

Po szybkim posiłku Anna ponownie usiadła za stołem, otoczona książkami i notatkami. Wiedziała, że musi uporządkować wszystkie informacje, aby zrozumieć, co naprawdę się dzieje. Przeglądając materiały, zauważyła, że wiele doniesień z przeszłości skupiało się na tajemniczych okolicznościach otaczających jezioro.

Zaintrygowana, postanowiła zgłębić temat. Czy jezioro mogło być miejscem, gdzie zaczyna się i kończy cała ta historia? Być może kryło w sobie coś, co mogło wreszcie pomóc jej połączyć wszystkie elementy układanki.

Gdy zapadła noc, poczuła silne pragnienie, by zobaczyć miejsce, o którym tyle razy słyszała. Ubrała się ciepło, wzięła latarkę i cicho wyszła z domu. Droga do jeziora była dobrze znana, ale noc nadawała jej aury tajemniczości i niepewności.

Lasy wokół niej szumiały cicho, jakby opowiadały własną historię. Anna czuła, jak narasta w niej napięcie, ale również determinacja, by dowiedzieć się prawdy. Ścieżka wiodła przez zagajnik, aż w końcu ujrzała spokojną taflę wody, błyszczącą w blasku księżyca.

Zatrzymała się na brzegu, pozwalając wzrokowi błądzić po powierzchni jeziora. Atmosfera była niemal hipnotyzująca. Miała wrażenie, że miejsce to rzeczywiście kryje w sobie coś, co czeka na odkrycie.

Przypomniała sobie słowa Marka o próbach zbliżenia się do kobiety z wizji i o ciemności, która zawsze go powstrzymywała. Czuła, że musi spróbować, choćby po to, by móc zrozumieć, co tak naprawdę dzieje się w jej życiu i w tym miasteczku.

Zamknęła oczy, wsłuchując się w ciszę oblatującą jezioro. I wtedy usłyszała go – cichy, niemal niewykrywalny szept, jakby wiatr przyniósł ze sobą słowa zapomniane przez czas.

Poczuła, że staje na krawędzi czegoś wielkiego. W tej chwili wiedziała, że jej podróż dopiero się zaczyna, ale to, co odkryje, może mieć siłę zmieniającą życie.

Z każdym oddechem nabierała coraz więcej odwagi. Zdecydowała, że nie spocznie, dopóki nie dowie się, co tak naprawdę się tutaj wydarzyło. Cokolwiek kryje się za tymi tajemniczymi historiami, Anna czuła, że jest gotowa, by odkrywać prawdę, nawet jeśli oznaczałoby to konfrontację z własnymi lękami.

Podniosła latarkę, rzucając światło na krętą ścieżkę prowadzącą wokół jeziora, a następnie zrobiła pierwszy krok w stronę nieznanego, z determinacją kierując się ku temu, co nieodkryte.

Anna poruszała się powoli, z każdym krokiem zagłębiając się w atmosferę tajemnicy otaczającą jezioro. Latarka drżała lekko w jej dłoni, rzucając migoczące refleksy na pobliskie drzewa i krzaki. Każdy szmer, każda zmiana wiatru wydawała się wprowadzać ją coraz głębiej w opowieść, której była zarówno odkrywcą, jak i częścią.

W pewnym momencie dostrzegła coś w oddali – delikatne, niemal eteryczne światło odbijające się od wody. Wydawało się, że migocze, zachęcając ją do zbliżenia. Serce zabiło jej szybciej, a ciekawość wzięła górę nad strachem. Cicho ruszyła w stronę źródła światła, starając się nie robić żadnego hałasu.

Gdy dotarła na miejsce, okazało się, że na brzegu jeziora znajduje się mała, malownicza polana, oświetlona blaskiem księżyca i migotem tajemniczego światła. Poczuła nieopisane wrażenie, jakby to miejsce chciało jej coś pokazać, coś ważnego, co umknęło wszystkim przez lata.

Kucnęła przy wodzie, pozwalając, by chłód ziemi przeszedł przez jej dłonie. Spojrzała w taflę i zobaczyła swoje odbicie – odbicie pełne pytań i niepewności. A jednak coś w jej wnętrzu mówiło jej, że jest blisko prawdy.

Nagle coś przykuło jej uwagę. Tuż pod powierzchnią wody zauważyła błysk. Wystarczyło jedno spojrzenie, by zdać sobie sprawę, że to coś metalowego. Wahała się przez chwilę, ale instynkt odkrywcy kazał jej działać. Wyciągnęła rękę i zanurzyła ją w zimnej wodzie, aż wyczuła pod palcami gładką powierzchnię.

Wyciągnęła mały medalion, który musiał w wodzie leżeć przez długi czas. Oczyściła go z mułu i liści, z trudem dostrzegając delikatną grawerę: inicjały "A.K.".

Trzymając medalion, Anna poczuła falę emocji. Był to jednoznaczny dowód, że historia, którą ją pochłonęła, miała swój materialny ślad. Pytanie tylko, co oznaczały te inicjały i jaką rolę odgrywały w tajemnicy jeziora.

Zrozumiała, że to, co odkryła, jest jedynie częścią większej układanki, i że musi podążać dalej tą ścieżką, jeśli chce dotrzeć do sedna sprawy. Wróciła w stronę domu, trzymając medalion w dłoni jak klucz do niewidocznych drzwi. Wiedziała, że nadchodząca noc przyniesie jej jeszcze więcej pytań niż odpowiedzi, ale czuła się gotowa, by stawić im czoła, aby w końcu usłyszeć, co tak naprawdę krzyczy w ciszy.

Kiedy wróciła do domu, cisza, która wcześniej wydawała się przytłaczająca, teraz była jakby bardziej znośna. Medalion, który trzymała w dłoni, nadawał jej poczucie celu. Świadomość, że odkryła coś namacalnego, coś, co mogło być kluczem do rozwiązania tajemnicy jeziora, wypełniła ją nadzieją.

Usiadła przy stole w kuchni i zaczęła dokładniej przyglądać się znalezisku. Światło latarki, skierowane prosto na medalion, ujawniało jego mistyczny urok. Inicjały "A.K." wciąż intrygowały Annę, stając się swego rodzaju zagadką do rozwiązania. Zastanawiała się, czy ktoś w miasteczku mógłby je znać i czy są one związane z historią kobiety, o której mówiły legendy i pan Nowak.

Nagle poczuła zmęczenie, które zdawało się przygniatać ją do ziemi. Adrenalina, która przez cały wieczór utrzymywała ją na nogach, zaczęła opadać, ustępując miejsca fizycznemu wyczerpaniu. Wiedziała jednak, że nie może teraz przestać – zdobyta wskazówka wymagała natychmiastowego działania.

Postanowiła, że rano odwiedzi Marka. Od momentu ich ostatniej rozmowy czuła, że może on pomóc jej w kolejnym kroku. Może jego historia i doświadczenia pomogą na nowo spojrzeć na medalion i to, co za sobą niesie.

Tej nocy spała niespokojnie. Obrazy jeziora, kobiety z wizji, a także wspomnienia dawnych wydarzeń przewijały się w jej śnie niczym kadry z tajemniczego filmu. Gdzieś pomiędzy nimi pojawiał się wciąż ten sam szept, powracający jak echo, które zdawało się mówić więcej, niż mogłaby zrozumieć.

Rankiem obudziła się z poczuciem determinacji. Ubrała się szybko i po krótkim śniadaniu wyruszyła do Marka, chłonąc chłodny, poranny powiew, który zdawał się oczyszczać umysł z resztek snu.

Marek, zaskoczony jej wczesną wizytą, nalegał, by weszła do środka i opowiedziała, co było na tyle ważne, by wyciągnąć ją z domu o tak wczesnej porze.

– Znalazłam to przy jeziorze – powiedziała, pokazując mu medalion. – Myślisz, że to może mieć związek z kobietą, którą widziałeś?

Marek przyglądał się medalionowi z intensywnym skupieniem. – Kiedyś widziałem coś podobnego – odparł powoli. – Moja babcia opowiadała mi o kobiecie, z którą była bardzo blisko. Mówiła, że nosiła podobny medalion. Ale nigdy nie mówiła o żadnych inicjałach.

Anna poczuła, jak coś w niej się przestawia, kolejne elementy układające się w jednolity obraz. Postanowiła, że nie spocznie, dopóki nie odkryje historii medalionu i tajemnicy, którą za sobą kryje. Wiedziała teraz, że musi odwiedzić starszych mieszkańców miasteczka, tych, którzy mogli pamiętać tamte czasy lub przynajmniej słyszeć o nich z opowieści swoich przodków.

Z każdym krokiem czuła się coraz bardziej zdeterminowana, by odkryć prawdę, niezależnie od tego, jak głęboko sięgała cisza, która w końcu musiała przemówić.

Zaintrygowana nowymi tropami, postanowiła działać szybko. Miała przeczucie, że klucz do rozwiązania zagadki leży w przeszłości, w opowieściach tych, którzy żyli wystarczająco długo, by pamiętać dawne czasy lub przynajmniej słyszeć o nich z opowiadań.

Zaraz po rozmowie z Markiem udała się do niewielkiej biblioteki miasteczkowej, mając nadzieję, że tamtejsze archiwa i kroniki mogą skrywać zapomniane informacje. Przywitała ją cuchnąca kurzem sala, w której czas zdawał się stać w miejscu, chroniąc swoje sekrety pod warstwą zapomnienia.

Anna przeglądała półki, zatrzymując się co jakiś czas przy szczególnie interesujących tytułach. Wreszcie natknęła się na kronikę miasteczka, książkę zbierającą dawne wydarzenia, plotki i legendy, które stanowiły mozaikę lokalnej historii.

Sięgając po zeszyt z pożółkłymi stronicami, poczuła podekscytowanie. Przewracała kartki, aż natrafiła na fragmenty opisujące zniknięcie kobiety nad jeziorem. Znajdowały się tam wzmianki o rodzinie, która przed laty mieszkała w okolicy – rodzina Kwiatkowskich, której inicjały pasowały do tych znalezionych na medalionie.

Z zapisków wynikało, że kobieta o imieniu Aleksandra Kwiatkowska była ostatnią z rodziny, która zaginęła bez śladu, pozostawiając po sobie jedynie opowieści pełne niedopowiedzeń. Imię i inicjały zgadzały się – Anna była coraz bardziej przekonana, że medalion należał do niej.

Czytając dalej, dowiedziała się o pogłoskach na temat tajemniczych zdarzeń, które miały miejsce w miasteczku na krótko przed jej zniknięciem. Ludzie mówili o dziwnych, nocnych odgłosach, tajemniczych postaciach widywanych w pobliżu jeziora i nadnaturalnych zjawiskach, których nikt nie potrafił wytłumaczyć.

Anna wiedziała, że musi porozmawiać z kimś, kto pamięta tamte dni. Postanowiła odnaleźć najstarszych mieszkańców miasteczka, którzy mogli podzielić się swoimi wspomnieniami lub opowieściami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie.

W drodze do nich, przemierzając kamieniste uliczki miasteczka, Anna poczuła, jak krąg wokół niej się zaciska. Czuła obecność przeszłości i wiedziała, że jest na tropie czegoś ważnego. W jej głowie wciąż brzmiał cichy, pełen tajemnicy szept jeziora, który zdawał się przywoływać ją coraz bliżej do prawdy.

— Dzień dobry, jestem Anna. Znajduję się w swego rodzaju poszukiwaniach — zaczęła niepewnie, ale z pełną determinacją w głosie. — Czy mogłabyś opowiedzieć mi coś o Aleksandrze Kwiatkowskiej?

Starsza kobieta spojrzała na nią z zainteresowaniem, a potem na medalion, który Anna niewiele myśląc pokazała.

Anna poczuła, że jest bardzo blisko odpowiedzi, które mogą odkryć nie tylko historię jeziora, ale i tajemnicę ukrytą w sercach tych, którzy wciąż mieszkali w cieniu przeszłości. Wiedziała, że musi być gotowa na wszystko, co może usłyszeć, na prawdę, jaka by ona nie była, by cisza, z jaką zaczęła, w końcu przemówiła.

Starsza kobieta siedząca na ganku kiwnęła głową z uznaniem, jakby zrozumiała wagę tego, co Anna przyszła odkryć. Jej pomarszczone dłonie delikatnie spoczęły na poręczy krzesła, a oczy, choć zmęczone upływem lat, wciąż miały w sobie błysk ciekawości i życia.

— Aleksandra Kwiatkowska, powiadasz — zaczęła kobieta powoli, mając na ustach lekki uśmiech nostalgii. — Wielu o niej mówiło, ale nikt nie znał jej naprawdę. Była jak tajemnicza melodia, którą słyszysz jedynie nocą, ukryta w szumie jeziora.

Anna usiadła obok niej, wsłuchując się uważnie w każde słowo. Kobieta kontynuowała:

— Pamiętam ją jako piękną, młodą kobietę, która często spacerowała brzegiem jeziora. Zawsze z tym samym zamyśleniem, jakby nasłuchiwała szeptów, które tylko ona potrafiła zrozumieć. Mówiono, że znalazła tam coś, czego światło dzienne nigdy nie miało ujrzeć.

Anna słuchała z narastającą fascynacją. Wydawało się, że kobieta powracała myślami do czasów, które dawno przeminęły, ale wciąż były żywe w jej wspomnieniach.

— Pewnego dnia po prostu zniknęła. Nikt nie wiedział, co się z nią stało. Jedni mówili, że połączyła się z jeziorem, stała się jego częścią. Inni, że uciekła, szukając miejsca, w którym przeszłość nie mogła jej dosięgnąć.

Anna spojrzała na medalion, który wciąż trzymała w dłoni – dowód na istnienie Aleksandry, a zarazem cichy świadek nierozwiązanych zagadek.

— Ten medalion należał do niej, prawda? — zapytała cicho.

Kobieta skinęła głową. — Tak, to jej. Podobny wzór miały wszystkie kobiety w jej rodzinie. Były jak klucz do ich serc i historii, które nosiły w sobie.

Anna poczuła, jak zacieśnia się wokół niej siatka tajemnic. Każde słowo starszej kobiety przybliżało ją do zrozumienia, że Aleksandra była kimś więcej niż tylko zaginioną duszą – była kluczem do historii, którą mieszkańcy miasteczka wciąż nie potrafili pojąć.

II

Nazajutrz Anna obudziła się z nowym planem. Czuła nieodpartą potrzebę odwiedzenia miejsc związanych z przeszłością Aleksandry. Nie była jednak pewna, czy jest na to gotowa emocjonalnie, wiedząc, że każdy krok przybliża ją do czegoś, co może przewrócić całe jej życie do góry nogami.

Pierwszym przystankiem był dawny dom rodziny Kwiatkowskich, teraz opustoszały i porośnięty bluszczem, jakby natura starała się ukryć przed światem jego tajemnice. Jego surowe mury i szare ściany przypominały o przeszłości cięższej niż czas, który upłynął od zniknięcia Aleksandry.

Anna obeszła budynek dookoła, badając każdy szczegół. Z każdym krokiem, każdy zakamarek domu opowiadał nieme historie minionych dni. Znalazła drzwi częściowo uchylone, jakby zapraszające ją do wejścia, do odkrycia sekretów przeszłości, które zostały w nim zamknięte.

W środku unosił się zapach wilgoci i kurzu, zapomniany świat wypełniony cieniami dawnych mieszkańców. Na ścianach wciąż wisiały stare fotografie – twarze, których Anna nie znała, ale które przyciągały jej uwagę jak magnes. Znalazła fotografie Aleksandry, młodej i uśmiechniętej, stojącej przed jeziorem z tajemniczym błyskiem w oczach.

Przeszukując dom, natknęła się na starą księgę, owiniętą w kawałek materiału, jakby miała być zabezpieczona przed oczami ciekawskich. Księga wydawała się dziennikiem, pełnym zapisów z codziennego życia Aleksandry i jej rodziny. Wydawało się, że zawierała najskrytsze myśli i uczucia, klucz do zrozumienia, kim naprawdę była Aleksandra i co mogło stać się w ostatnich dniach jej obecności w miasteczku.

Anna otoczyła się ciszą, która w końcu mogła zacząć opowiadać swoją historię. Wiedziała, że czeka ją jeszcze wiele na tej drodze, że musi połączyć wszystkie elementy układanki, by rozwiązać zagadkę, która od lat pozostawała nierozwiązana, ale była zdeterminowana, by podążać nią dalej, krok po kroku, w stronę prawdy, która krzyczała w ciszy.

Zabrała starą księgę do domu, czując jej wagę nie tylko fizycznie, ale także emocjonalnie. Wiedziała, że te zapiski mogą być kluczem do odkrycia prawdy o Aleksandrze, i że musi podejść do nich z należytym respektem.

Wieczorem, przy biurku w swoim pokoju, otworzyła księgę i zaczęła czytać. Pierwsze strony były wypełnione codziennymi notatkami — opisami pogody, miasteczkowych plotek i zwykłych spraw rodzinnych. Z czasem jednak ton zapisków zaczął się zmieniać.

Aleksandra pisała o uczuciu niepokoju, które czuła za każdym razem, gdy zbliżała się do jeziora. Opisywała sny, które ją nawiedzały — o migotliwych światłach tańczących na wodzie i szumie, który wydawał się szeptać jej imię. Z każdym wpisem Anna wczuwała się coraz bardziej w jej emocje i lęki.

Pewnego dnia, kilka tygodni przed swoim zniknięciem, Aleksandra napisała o odkryciu tajemniczego miejsca nad jeziorem. Miejsce to miało emanować dziwną energią, a ona czuła się tam jak w domu. To właśnie wtedy postanowiła, że musi dowiedzieć się więcej o historii jeziora. Poczuła, że było to więcej niż tylko zwykły zbiornik wodny — coś, co skrywało jedną z największych zagadek jej życia.

W miarę jak Anna zagłębiała się w lekturę, poczuła, jakby rosła w niej więź z Aleksandrą. Każda strona przybliżała ją do zrozumienia, co mogło skłonić Aleksandrę do podjęcia działań, które doprowadziły do jej zniknięcia.

Im bardziej zagłębiała się w dziennik, tym bardziej odkrywała kolejne warstwy złożonej osobowości Aleksandry — jej ambicje, pragnienia, obawy, a także przekonanie, że jezioro skrywa coś, czego świat nie powinien poznać.

Anna dotarła do zapisków, w których Aleksandra zaczynała wspominać o dziwnych rytuałach i znakach, jakie znajdowała w okolicach jeziora. Zdawało się, że te symbole oraz wydarzenia, które wcześniej uważała za przypadkowe, układały się w pewien wzór, wprawiając ją w stan fascynacji, ale i obawy.

Ciekawość rosła z każdym przeczytanym słowem. Wiedziała, że musi poszukać tych symboli i dowiedzieć się, co one oznaczają. To mogło być kluczowe ogniwo łączące przeszłość Aleksandry z teraźniejszością.

Następnego dnia obudziła się z pewnością co do kolejnych kroków. Zdecydowała, że musi odwiedzić stare archiwa miejskie i znaleźć wszystko, co może być związane z dziwnymi zjawiskami nad jeziorem, o których pisała Aleksandra. Była też przekonana, że musi porozmawiać z więcej niż jedną osobą, która pamięta tamte czasy, aby skonfrontować ich relacje z zapisami z dziennika.

Anna rozpoczęła systematyczne poszukiwania, zdeterminowana, by wykonać każdy krok potrzebny do rozwikłania tej tajemnicy. Wiedziała, że odkrycie prawdy o jeziorze i o tym, co się stało z Aleksandrą, może zmienić wszystko — nie tylko dla niej, ale dla całego miasteczka, które żyło w cieniu tej tajemnicy. I choć czuła strach przed tym, co może odkryć, była pewna, że musi to zrobić. Aby w końcu cisza przemówiła i puściła wolno krzyk prawdy, który w sobie kryła.

Spędziła dzień na przeszukiwaniu miejskiego archiwum, szukając skrawków informacji, które mogłyby choć trochę przybliżyć ją do zrozumienia zagadki jeziora. Przekopywała się przez stosy pożółkłych dokumentów, zaznaczając wszystko, co było związane z wydarzeniami nad jeziorem, o których wspominała Aleksandra.

Znalazła stare gazety, w których umieszczano niewyjaśnione zjawiska oraz relacje mieszkańców, którzy twierdzili, że w pobliżu jeziora widywali dziwne światła i słyszeli odgłosy, dla których nie potrafili znaleźć logicznego wyjaśnienia. Jednak to nie wystarczyło, by pojąć, co naprawdę się tam działo.

W miarę jak zagłębiała się w teksty, jej uwagę zwrócił artykuł o grupie badaczy, którzy kilka dekad wcześniej prowadzili nad jeziorem jakieś badania. Były to pozornie zwyczajne obserwacje fauny i flory, ale między wierszami można było dostrzec wzmianki o fenomenach, które wykraczały poza standardowe zainteresowania naukowców. To był trop, który mógł prowadzić do głębszego zrozumienia, co przyciągało Aleksandrę do jeziora.

Po całym dniu spędzonym w archiwum Anna czuła się zmęczona, ale i podekscytowana nowymi odkryciami. Wiedziała, że musi porozmawiać z kimś, kto pamiętałby te badania lub mógłby znać kogoś z ich uczestników. Zrozumiała, że gdzieś wśród tych wspomnień, zarówno zachowanych na papierze, jak i ukrytych w pamięci najstarszych mieszkańców miasteczka, istnieje klucz do rozwiązania tej zagadki.

Wieczorem spotkała się z Markiem, aby podzielić się z nim swoimi odkryciami. Marek, zaciekawiony nowymi informacjami, zaproponował, by porozmawiali z panem Józefem, jednym z najstarszych mieszkańców miasteczka. Pan Józef był już w podeszłym wieku, ale wciąż miał bystry umysł i pamiętał wiele historii z przeszłości, które usłyszał od swojego ojca.

Nazajutrz Anna i Marek wybrali się do domu pana Józefa, który chętnie ich przyjął, zaintrygowany ich wizytą. Mężczyzna mieszkał w niewielkim drewnianym domku na skraju miasteczka, pełnym starych książek i pamiątek z dawnych lat. Atmosfera miejsca przypominała jakby czas się tam zatrzymał, tworząc most między przeszłością a teraźniejszością.

— Cieszę się, że tutejsza młodzież nadal jest zainteresowana historią — przywitał ich z uśmiechem Józef. Gdy Anna położyła przed nim dziennik Aleksandry, Józef podniósł go z delikatnością, jakby trzymał w rękach coś niezwykle cennego.

— Pamiętam to jezioro sprzed lat — zaczął, oczami wyławiając wspomnienia z przeszłości. — Wiele historii wiąże się z tamtym miejscem. Mój ojciec opowiadał mi o badaniach, które tu kiedyś prowadzono. Byłem wtedy chłopcem, ale doskonale pamiętam fascynację, jaką wywołały.

Józef mówił o uczonych, którzy zjechali z różnych stron, by badać jezioro. Czasami głos mu się łamał, jakby niektóre wspomnienia były jednocześnie zbyt odległe i zbyt wyraźne.

— Było coś dziwnego w ich zachowaniu — powiedział nagle, przywołując w pamięci dorosłych, którzy o czymś szeptali. — Jakby znali sekrety, których nikt inny nie potrafił pojąć. Wkrótce potem wszystko ucichło, a oni zniknęli tak nagle, jak się pojawili.

Anna i Marek spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Choć tajemnica wciąż wydawała się bardziej skomplikowana niż kiedykolwiek, czuli, że zbliżają się do jej zrozumienia. Zdawali sobie sprawę, że będą musieli iść jeszcze głębiej, aby odkryć, co naprawdę działo się nad jeziorem i jak to wszystko łączy się z zniknięciem Aleksandry.

Józef, zauważając ich determinację, postanowił im pomóc. Obiecał przekazać wszystkie historie, które pamiętał i w miarę możliwości skontaktować ich z osobami, które mogły mieć dalsze informacje. W jego oczach widać było ulgę, że ktoś w końcu podejmuje się rozwiązania tajemnicy, która przez lata pozostawała niewyjaśniona.

Anna zdała sobie sprawę, że przed nią długa droga, ale była gotowa na to wyzwanie. Niezależnie od tego, jakie niebezpieczeństwa czyhały po drodze, musiała dowiedzieć się prawdy o Aleksandrze i jeziorze, które wydawało się być sercem miasteczka i wszystkich jego sekretów.

Spotkanie z panem Józefem rozbudziło w Annie nowe pokłady determinacji. Wraz z Markiem postanowili, że ich kolejnym krokiem