To jest film, który zawsze chciałam napisać

Trzech zbirów i szpak

Wózek terkotał i sapał. Kółka podskakiwały na wybojach, pojękując niczym wiekowy pielgrzym wlokący się do świątyni. Sfatygowany mechanizm silnika rzęził. Ze zbiornika wyciekała biomasa, kapała na ziemię bulgoczącym, zielonkawym śluzem. Znaczyła trop gęstą, oliwkową krwią bardzo starej, poważnie chorej maszyny. Ścieżka była stroma, wąska, usiana ostrymi zębami kamieni. Tylne gąsienice pojazdu ślizgały się, klekocząc żałośnie. Właściciel wózka co chwila musiał zeskakiwać z siodełka, żeby zmniejszyć ciężar i ułatwić pojazdowi mozolny ruch pod górę.

Co pewien czas poklepywał burtę.

– No, dalej, stary. Jeszcze trochę. Już niedaleko – pocieszał go, jakby maszyna mogła cokolwiek zrozumieć.

Mężczyzna był szczupły, ubogo ubrany. Prosty, pozbawiony ozdób kaftan pofarbowano na praktyczną, grafitową barwę. Spodnie miały wystrzępione nogawki. Stożkowy kapelusz ze słomy ryżowej, którym ten człowiek okrywał głowę, także był znoszony i wypłowiały. W kościstej dłoni wędrowiec ściskał gładko wyszlifowany kij podróżny z drzewa terpentynowca. To mocny i praktyczny towarzysz drogi, a od biedy może też posłużyć jako broń.

Gdyby nie wózek, podróżny wyglądałby jak typowy wieśniak, który wyruszył na szlak w poszukiwaniu pracy. Ale burty pojazdu zdobiły staranne, choć mocno już zblakłe hologramy, przedstawiające sielskie widoki. Przysypane śniegiem wioski. Łodzie rybackie kołyszące się w zatoce. Górskie szczyty i sady kwitnących śliwowców. Skutkiem upływu czasu wszystkie obrazki stały się blade i nierzeczywiste, jakby przedstawiały zamglone, odległe krainy duchów. Przedstawienia te sprawiały nieco niepokojące, a nieco smutne wrażenie. Jakby widz otrzymał nagle możliwość zajrzenia do widmowej, skrytej za oparem dziedziny zmarłych. Komorę silnika oplatało za to jasne, silne pnącze jabłkownika, obwieszone kiściami kwiatów, które bardzo przypominały świątynne dzwonki. Piękna artystyczna robota, choć szpeciły ją niekontrolowane wykwity biomasy. Za to holoptaszki, unoszące się nad maską wózka niczym świergoczące odpryski tęczy, były bez zarzutu. Świetliste, półprzejrzyste, jaskrawe, wyraźnie niedawno dodane do kompozycji z gałęzią jabłkownika.

Widomy znak, że samotny pielgrzym był wędrownym artystą lub dekoratorem.

Gdyby w tym momencie bogowie Wysokiej Równiny Niebios zerknęli w dół, na południową prowincję nadmorską, i skupili wzrok na głównym trakcie, ujrzeliby widok, który także przywodził na myśl holomalowidło, wizerunek odbity na jedwabnym parawanie. Wijący się ku górze przełęczy kamienisty szlak, szerokie, płaskie korony wiecznie zielonych miłodrzewi, okrągłą nieckę doliny, widoczne w oddali surowe, opalizujące oblicza Gór Rubinowych, a wreszcie samego mężczyznę i jego wózek, maleńki, nakreślony jedynie drobnym pociągnięciem cienia na jasnej powierzchni świata. Kto jednak może wiedzieć, ku czemu skierowane są oczy i myśl bogów?

W dolinie panowała drżąca, chłodna i przejrzysta jak woda cisza słonecznego popołudnia, zakłócana tylko monotonnym turkotem wózka.

Wtem, zupełnie niespodziewanie, wędrowiec przystanął, szybkim gestem nakazując pojazdowi, by także się zatrzymał. Przez moment stał bez ruchu, nasłuchując. Uniósł nieco głowę, a wtedy światło słoneczne wydobyło z cienia pod rondem kapelusza pociągłą, szczupłą twarz o ostrych rysach, zastygłą w wyrazie skupienia. Blask złocił czoło, wąski nos, wystające kości policzkowe, lecz nie sięgał oczu, głęboko osadzonych, surowych, zielonych, jasnych jak szkło i równie chłodnych. Usta wydawały się zacięte niczym blizna. To nie było szerokie, prostoduszne oblicze wieśniaka.

Mężczyzna spiął mięśnie, choć wciąż nieruchomy, wydawał się czujny, napięty niby kot szykujący się do skoku.

– Klik! – szepnął kij podróżny, uwalniając ukryte we wnętrzu ostrze, posłuszny błyskawicznemu ruchowi chudej dłoni o mocnych kościstych palcach.

– Sssplaf! – zasyczał złowrogo pocisk, przeszywając powietrze dokładnie w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą, krótszą niż uderzenie serca, znajdowała się głowa wędrowca.

Rozciął powietrze, zbyt szybki, by dać się zauważyć. Błyskawiczny, zabójczy i obojętny tak bardzo, jak tylko metal potrafi. Lecz zamiast miażdżyć kość i tkanki, wyszarpać czerwoną i białawą fontannę mózgu oraz krwi, trafił w pustkę. Rozbił się o skalną ścianę po drugiej stronie ścieżki, wzbijając w powietrze ostre, lśniące od miki drobiny skruszonych odłamków skalnych. Osypujące się płatki kamiennych kwiatów. Kapelusz, niczym powolny, złoty liść jesieni, opadł łagodnie na kamienie traktu.

Wydawało się, że na moment świat zamarł, cichy i nieruchomy, jakby czas wstrzymał oddech.

Ale już za jedno mgnienie ostry odgłos wystrzału wybrzmiał w kryształowym powietrzu i obudziwszy echa wśród skał, poniósł się po górach.

Biho się nudził. Brakowało mu ruchu, zabawy, bodźca do działania. Chciał rozgrzać krew, poczuć bijące radośnie tętno, rozruszać ręce i umysł. Rozerwać się. Pośmiać. Zaznać radosnej wspólnoty, poczucia więzi z kumplami, przyjemnego poczucia władzy i mocy.

Jednym słowem, brakowało mu zabijania.

– Hiro? – stęknął. – Hiro, śpisz?

Jego towarzysz ziewnął szeroko, kłapiąc szczęką jak pies.

– Już nie – odpowiedział burkliwie. – Czego budzisz, głupku?

Długie, lśniące palce słońca wdzierały się do wnętrza szopy przez dziury w dachu. Zdawały się grzebać leniwie w rozrzuconej na klepisku ściółce. Drobiny kurzu w powietrzu przypominały odpryski połyskliwej laki. Złoto i czerń. Taniec światła z cieniem.

Wokół leżały porozrzucane pudła ze sprzętem. Podarty bambupapier i połamane deszczułki drzewokostu znaczyły rozmazane stemple z prastarym logo Yamauba, stylizowaną twarzą kobiety. Krzywy stolik utykał na jedną nogę. Karty do gry i kości, które leżały na blacie, pokrywał kurz. W kątach stały stare maszyny rolnicze, dawno już pogrążone w ostatnim śnie. Wyschnięte plamy biomasy szpeciły podłogę. Wszędzie, na podobieństwo martwych wojowników na polu bitwy, leżały puste flaszki po taniej, podłej sake Kintaro. Holo przedstawiające Siedmiu Bogów Szczęścia, rozpięte na przepierzeniu z desek, było już tak wypaczone i wyblakłe, że bóstwa przypominały bandę żądnych krwi psychopatów.

Biho wzruszył ramionami.

– Tak sobie. Bo nudno. Nie nudno ci, co? No przyznaj. Nudno jak diabli.

– Prawda. Nudno – zgodził się Hiro. – I co z tego?

– Chodźmy na gościniec. Może się trafi jakiś szpak do oskubania. Oskubałbyś sobie szpaka, nie?

Zwalisty mężczyzna podrapał się w zarośnięty policzek, ironicznie wydymając wargi.

– Szpaka! Szpaka! Pewno. Tyle że panienka Mariko zabroniła, po tym jak narozrabialiśmy w gospodzie. Nie pamiętasz już?

Pamiętał. Jasne, że pamiętał. Jak mógłby zapomnieć taką wspaniałą rozwałkę. Zapach krwi, plamy na ścianach jak czerwone kiście rozgniatanych owoców, rozbite łby pijanych gości i drgające w konwulsjach nogi spasłego niczym jenot kupca, któremu podciął gardło. Pieniądze sypiące się na ziemię z brzękiem świątynnych dzwonków. Zerwane struny rozbitego o stół koto. Ptasie krzyki gejsz, barwne kimona niby rozmazane po szkicu, przypadkowe ślady farby. Zaraźliwy, klekoczący śmiech broni prującej pociskami drewno i miękkie, ludzkie ciała. Szkarłat. Wszędzie gorący, parujący szkarłat. Ostry zapach śmierci. Fajnie było.

– Fajnie? Co za gadanie – odezwał się skulony w kącie Mały Kyosai. – Wspaniale. Odjazd na maksa.

Widocznie rozmarzony Biho wyraził na głos swoje myśli.

Hiro usiadł na posłaniu, rzucając przyjaciołom paskudne spojrzenie.

– Przestańcie pieprzyć, dzieci. Odjazd będziemy mieli, jak panienka Mariko znów się na nas wścieknie. Tym razem na poważnie. A może się mylę, co? Ktoś chce zdechnąć pocięty na plastry? Bo ja niekoniecznie.

Milczeli przez chwilę, zafrasowani. Każdy miał przed oczami ciemną jak palony orzech, przepiękną, pokrytą białą szminką twarz panienki Mariko. Maskę śmiertelnego gniewu. Czarne, bezlitosne źrenice, takie drwiące, takie puste, jakby były dwiema przestrzelinami w oślepiającej jasności jej makijażu, dziurami do piekła ponad złowrogą bruzdą uśmiechu. Usta niczym świeża kropla krwi, miecz zwany Strumieniem w wypielęgnowanych drobnych dłoniach. Panienka Mariko w napadzie szału. W cichej, złej, zaciekłej wściekłości, zupełnie nieludzkiej i jakże przerażającej. Nie, zdecydowanie nie chcieli, żeby ścięła im łby, zakonserwowała w mieszance wosków i plastików, a potem dołączyła do kolekcji swoich rokurokubi, ulubionych upiornych główek, które trzymała w specjalnej gablocie i ponoć czule całowała na dobranoc.

Ponura cisza przeciągała się, aż wreszcie Biho wpadł na pomysł. Tymczasem jego dłoń bezwiednie starała się przewrócić figurkę Darumy, czerwoną kulę, zabawkę spełniającą życzenia, przedstawiającą srogo zmarszczonego mnicha, którego jedyne oko stanowiła zmrużona ironicznie szczerba po wbitym kiedyś dawno nożu.

– Czekajcie, chłopaki. Spoko. Tylko bez nerw. Może coś się jeszcze da ugrać. Bo ja to sobie myślę tak. Chodźmy na rozstaje. Posiedzimy trochę, zrobimy flaszkę albo dwie, poczekamy. Może złapiemy farta i przyplącze się przy okazji jakiś obcy. A wtedy wiecie. Los zdecyduje. Jeśli szpak ruszy drogą w stronę rezydencji pana Ashihei, trudno. Wola boska, nie? Zostawimy go w spokoju. Pan Ashihei załatwia różne sprawy. Mógłby mieć nam za złe, gdybyśmy przetrącili gościa, na którego czeka. Ale jeśli szpak pofrunie do wiochy… – Zaśmiał się, przeciągając kantem dłoni po szyi. – Co, kiepski plan? Mnie się widzi, że raczej niezły, nie?

Oczy przyjaciół zaczęły błyszczeć. To był przynajmniej jakiś pomysł. Mogliby wreszcie trochę się zabawić lub nawet zarobić, gdyby los okazał się łaskawy. Przynajmniej opuściliby tę parszywą szopę, gdzie się kryli jak robactwo przed słońcem. Panienka Mariko z pewnością nie będzie miała nic przeciwko temu, jeśli załatwią bezwartościowego, obcego włóczęgę.

– Dobrze – zdecydował Hiro. – Idziemy.

Dwaj pozostali bandyci odetchnęli z ulgą.

– Głupek! Głupi! Czego do niego strzelasz! – Hiro walnął Małego Kyosai pięścią w czubek głowy. – Popsujesz zabawę, jeśli od razu rozwalisz mu dynię!

Bandyta posłusznie opuścił broń, lecz jego głupawe, wąskie oczy rozszerzyły się w zdumieniu i niedowierzaniu.

– Odskoczył. On odskoczył, chłopaki. Nie spudłowałbym z takiej odległości, przysięgam.

Szef bandy tylko wykrzywił usta.

– Akurat. Masz zeza, durniu. Zachowuj się. Spłoszysz nam ptaka i tyle.

Biho nie brał udziału w sprzeczce, gapił się na wędrownego artystę, a jego twarz skurczyła się w wyrazie chciwości.

– On ma miecz – syknął przejęty. – Schowany w tym niby kiju. Rany, jaki odjazdowy! Ale się błyszczy! Cholernie dobra stal! Cholernie! Robota jakiegoś pieprzonego mistrza. Jest niebieski, widzicie? Cały błękitny jak woda. Wykuty z najszlachetniejszego metalu, warstwa po warstwie, cienkich jak ryżowy papier. Nawet pan Ashihei nie ma takiego. Skąd śmieć wytrzasnął takie zajebiste ostrze?

– Czort go zna, skąd wytrzasnął – parsknął podrażniony Hiro, któremu wcale nie spodobała się zachłanność lśniąca w źrenicach podwładnego. – I tak za chwilę ja je sobie zabiorę! Ale najpierw powieszę ścierwo na jego własnych flakach. Dobra, zbierać się! Zaczynamy jazdę!

Wyskoczyli z kryjówki w gęstych zaroślach wprost na ścieżkę, fachowo formując trójkąt, żeby oskrzydlić obcego, odciąć drogę ucieczki. Psy wyćwiczone do zabijania. Bezpańskie teraz, złe i głodne kundle wyrzucone ze sfory panienki Mariko za nieudolność i krnąbrność. Gotowe rozszarpać samotnego wędrowca, osaczonego i skazanego na wyjątkowo paskudny koniec. Psy. Nic więcej.

Podróżny patrzył na nich spokojnie. Nawet nie zaskoczyli, że coś idzie nie tak. Przecież powinien skulić się, przerazić, paść na kolana i śliniąc się ze strachu, błagać o litość. Płakać, jęczeć, uciekać lub gapić się na nich bezmyślnym wzrokiem rzeźnego cielęcia. Jednak stał tylko nieruchomo, a spojrzenie miał tak chłodne, jak zimowa woda.

On wiedział. Już zdążył ocenić, z kim ma do czynienia. Ale nie Hiro i jego kumple, nadal nie pojmowali, z jakim przeciwnikiem mają do czynienia. A to oznacza, że popełnili błąd. Poważny błąd. Zbyt nabuzowani żądzą krwi, zbyt pewni siebie, przestępowali z nogi na nogę, krzywiąc twarze w okrutnych uśmiechach. Dla nich samotny podróżny był już trupem. Zabawką zesłaną im przez los. Lecz los bywa niewiernym przyjacielem. Zielone oczy obcego, jasne, niewzruszone, przyglądały się bandytom z uwagą i z odrobiną zdziwienia. Tymczasem chłopaki Hiro, drżący z niecierpliwości, żeby jak najszybciej ubabrać się we krwi, okazali się za głupi, by zauważyć, że w tym spojrzeniu nie znajdą lęku. Nic nie widzisz, Biho? Naprawdę nic? Oślepłeś nagle, Kyosai? Hiro, ty durniu, też nie rozumiesz, jaki obraz widzi przed sobą wasz szpak? Ot, parę ludzkich śmieci. Chwasty do ścięcia. Trzech osiłków w nieświeżych, wymiętych koszulach, wyświechtanych kurtkach, przetartych spodniach. Zielono-różowy czub na głowie Biho, tanie, tandetne tatuaże Małego Kyosai, złamany nos Hiro. Mówiąc krótko, mięso. Dzikie mięso.

Dzikie, niebezpieczne i niepotrzebne. Prześwietlił was na wylot, niczym niewidoma szamanka itako. Byczy wzrok, zęby wyszczerzone drapieżnie, palce zaciśnięte na rękojeściach broni. A w piersiach i głowach przyjemny, podniecający szum, radość zadawania bólu. Jeden chuderlawy włóczęga przeciwko im trzem. Cóż z tego, że zbrojny w piękny miecz, ewidentnie obdarzony duszą potężnego kami? Pewnie ukradziony. W życiu nie uwierzą, że umie go używać.

A jednak umiał.

Kyosai, który nigdy nie potrafił opanować żądzy krwi, jak zwykle ruszył pierwszy. Zadziorny i niebezpieczny, z krzywym uśmieszkiem złego chłopca. Świst. To zaśpiewała przeciągle długa, obciążona metalem pałka, ulubiona przyjaciółka Małego. Maskotka i obrończyni. Niemal siostra. Powinna uderzyć w rękę włóczęgi, wytrącając mu z dłoni kosztowny oręż. Powinna łamać kości, miażdżyć tkanki, zagłębiając się w miękkie, bezbronne ciało. Ranić i zabijać z każdym uderzeniem. Przecież była niezawodna.

Lecz nie tym razem.

Obcy postąpił tylko o krok, jeden krok, tuż pod opadającą pałką, a błękitny płomień ostrza musnął tors Małego. Bandyta poczuł klepnięcie w ramię, jakby miecz pragnął go pocieszyć czy uspokoić, a potem serce miał już pełne niebieskiego, zimnego ognia. Żal, smutek i strach wylały się z niego nagłą falą czerwieni i nie zostało nic prócz pustki. Krztusząc się krwią z rozpłatanego płuca, Mały ujrzał tylko, że wszędzie dookoła rozbłyska błękit. Pieniste bąble szkarłatu pękały mu na ustach, gdy niebo pochyliło się, żeby wziąć Kyosai w ramiona. A potem czerwień zgasła, zabierając ze sobą wszystkie inne kolory i doznania. Rozszerzonymi źrenicami bandyta oglądał przestwór ponad sobą, rozlany wokoło i wszędzie, aż całkowicie zapadł się w niebieskość. Chłód. Pustkę. Nicość.

Kiedy rozpłatany tors Małego uderzył o ziemię, a czerwone, gorące bryzgi krwi poznaczyły twarz, ręce i koszulę Hiro piętnem szkarłatu, Biho zaczął równocześnie strzelać i wrzeszczeć. Stary automat zapluwał się ogniem, kaszląc i hałasując jak oburzony astmatyk. Kyosai! Kyosai zabity! To nie może się dziać! Pociski sypały się na podróżnego niczym srebrny ryż na młodą parę. Lecz wokół postaci wędrownego artysty pojawił się nagle srebrzysty opalizujący nimb, drgający niczym płynąca woda, a miecz w jego dłoni zmienił się w wachlarz niebieskawej błyskawicy. Ostrze kreśliło w powietrzu tajemne znaki, lśniące błękitnym ogniem, zaś poświata spowijająca obcego zalśniła krystalicznie, przemieniona w rodzaj szklanej tafli utworzonej z blasku. I choć to zupełnie niemożliwe, bandyta był skłonny przysiąc, że widzi, jak drżąca, lustrzana powierzchnia zakrzywia i odbija nadlatujące pociski, by nie trafiały w cel.

Nie potrafił uwierzyć w to, co właśnie oglądał. Takie rzeczy zdarzały się w bajkach. Gadkach zabobonnych durniów. Miecz, który zamieszkuje kami tak potężne, że zdolne jest odbijać ostrzał maszynowy? To bzdura, nie? Stek bredni. To się nie może dziać. Koleś powinien wyglądać jak mielone mięso.

Nic podobnego.

Czas stanął w miejscu, poruszał się jedynie miecz nieznajomego. A wszystko to nie trwało dłużej niż dwa oddechy. Gdy sfatygowany automat Biho zakrztusił się po raz ostatni, a potem powtarzał tylko żałosne „klak!”, magia prysła. Obcy stał na ścieżce, ciężko dysząc. Mokre od potu włosy lepiły się do policzków i czoła. Twarz była ściągnięta, napięta i drapieżna. Z nosa ciekła powoli gęsta, niemal czarna strużka posoki. Pierś unosiła się i opadała spazmatycznie. Biho gapił się i gapił, nie mogąc przestać. Nie potrafił pojąć, jakim cudem, zamiast poszarpanego strzępu mięsa leżącego na ścieżce, wciąż ma przed sobą wysoką, szczupłą postać nieznajomego. A ostrze błękitnego miecza tak spokojnie celuje prosto w pierś Hiro. Demon czy co? Przecież niegrzeczni chłopcy nie wierzą w demony.

Wtedy Biho dostrzegł, że skutkiem wysiłku kołnierz koszuli wędrowca rozchylił się nieco, ukazując widniejący na skórze ciąg blizn po głębokich oparzeniach. Wyglądały dziwnie, jakby układały się w szereg symboli. Gdzieś już widział coś takiego przedtem. Kiedy sobie przypomniał, zachłysnął się oddechem. Tatuaże panienki Mariko. Widoczne kiedyś w rozcięciu szaty, zwracające uwagę głęboką, ciemną czerwienią tuszu. Znaki ochronne. Magiczne sutry o wielkiej potędze. W połączeniu z mocą kami mieszkającego w orężu tworzyły tarczę nie do przebicia dla jakiejkolwiek broni palnej. Mogą strzelać do tego demona o oczach z zielonego szkła aż do usrania. Póki tamten ma w ręku miecz i siłę, by go użyć, pozostanie nietykalny.

Wędrowny artysta zrozumiał, że napastnik już pojął, w co się wpakował, więc potwierdził to lekkim skinieniem głowy. Nie uśmiechał się triumfalnie, nie okazał wściekłości ani żadnego innego uczucia. Obserwował. A Biho poczuł dreszcz lęku. Pocił się, nerwowo zaciskając palce. Po raz pierwszy w jego głowie zrodziła się myśl, że za chwilę może leżeć na kamienistym szlaku, rozcięty na pół, niczym Mały Kyosai. To było nowe, przykre, niemal bolesne doświadczenie. Nie czuł się przygotowany, by wkroczyć między szprychy odwiecznego koła narodzin i śmierci. Zdecydowanie nie.

– Hiro – jęknął przerażony – widzisz? On…

– Milcz! – syknął gniewnie herszt.

I on się bał. O tak, bał się. Kurczowo ściskał w dłoni rękojeść swego starego, ciężkiego miecza, który przy ostrzu obcego wyglądał jak zardzewiały rzeźnicki nóż. Już zrozumiał, że oto właśnie spotykał się z przeznaczeniem. Ze swoją karmą. Długiem zaciągniętym wobec przyszłych wcieleń. A do pomocy miał tylko tego tchórzliwego, skomlącego Biho. Obaj bandyci zdali sobie sprawę, że jeśli chcą mieć jakąkolwiek szansę, powinni zaatakować równocześnie. Dlatego w momencie, gdy Hiro wydał straszliwy bojowy wrzask i rzucił się do przodu, Biho chwycił za miecz i również uderzył. Jednak w ostatniej chwili strach zwyciężył, bandyta zawahał się, odskoczył, nie zadając ciosu.

Mówi się, że wybitni szermierze poruszają się, jakby tańczyli. Jednak ruchy nieznajomego nie przypominały tańca. Wydawał się raczej zamyślony niż skupiony. Zrobił krok i krok, a potem odsunął się nieco, jakby chciał przepuścić obok siebie nacierającego Hiro. Uniósł ręce w geście, który wydawał się niemal przepraszający. Zaś błękitne ostrze samo uderzyło w szeroki miecz napastnika, rozcięło metal niczym bambus i gładko zagłębiło się w ciało. Herszt bandy zacharczał, złożył się wpół, jak kozik. Biho złapał jeszcze jego zdumione spojrzenie, jakby Hiro nie mógł uwierzyć że to już, że tak szybko, po czym o ziemię uderzyło ciało, worek mięsa i kości, który przed chwilą jeszcze był żywym człowiekiem. Krew zabarwiła kamienie. Brzydkie festony wnętrzności zaczęły wypływać spomiędzy przyciśniętych do brzucha dłoni. Zaśmierdziało kałem i żelazistym odorem krwi. Martwy Hiro wyglądał jak bezkształtny tobół porzucony przez żebraka. A jednocześnie zupełnie nierealnie. Tak strasznie nierealnie.

Teraz ja, pomyślał otępiały z przerażenia Biho. Teraz ja.

– Nie! – szepnął bezwiednie. – Broń mnie, Buddo Amido! Kannon o Jedenastu Twarzach, ratuj!

Ale na ratunek było już za późno. Demon w stroju ubogiego wędrowca prawie niezauważalnie wzruszył ramionami. Nie poruszyła go moc świętych imion. Widać miłosierdzie było mu obce. On już podjął decyzję. Śmieci trzeba posprzątać do końca, choć to niewdzięczna robota.

Biho walczył z pokusą, żeby odwrócić się i uciec, ale drogę zagradzał przeklęty wózek artysty. Poza tym nie chciał umrzeć od ciosu w plecy. Bo umrze tutaj. To już wiedział na pewno.

– Nie! Nie! – nawet nie zdawał sobie sprawy, że powtarza to w kółko niczym ochronną sutrę.

– Przykro mi – odparł zielonooki.

Głos miał niski, spokojny, łagodny, jakby przemawiał do niegrzecznego dziecka, które wymawia się od przyjęcia zasłużonej kary.

Biho zobaczył unoszącą się w górę błękitną błyskawicę. Jego ręce zrobiły się ciężkie, poruszały tak powoli, jakby mieszały melasę, a nie powietrze. Ledwie dał radę unieść nieco czubek miecza, gdy gardło przeszył mu nieludzki chłód, a świat wywrócił się, zaczął koziołkować i skakać.

Odcięta głowa bandyty potoczyła się po kamienistej ścieżce.

Jednak stałem się demonem rokurokubi, upiorną główką oddzieloną od ciała, pomyślał w ostatnim przebłysku świadomości Biho. Co za ironia.

Nieznajomy został sam pośród trupów. Jego skupiona twarz skurczyła się nagle w wyrazie bólu.

Ile to razy już tak stałem? – zastanowił się. Miłosierny Jizo, o wiele za dużo.

Pochylił się i starannie wytarł ostrze Blasku o koszulę Biho. Następnie wsunął miecz do pochwy, która po zatrzaśnięciu znów wyglądała jak zwykły podróżny kij.

Przyjrzał się ciałom, których wcale nie miał zamiaru pogrzebać. Chciałby powiedzieć: „Spoczywajcie w spokoju”, lecz wiedział, że tak się nie stanie. W najlepszym razie bandyci obudzą się w Piekle Jednakowego Odradzania, gdzie będą miażdżeni i zabijani tylko po to, żeby znów się narodzić i umrzeć w męczarniach, ale nie sądził, żeby należało im tego życzyć. Jedynie ostatni, który w chwili śmierci odwołał się do świętego imienia Buddy Amidy, miał jakąś szansę na łaskę, ale, prawdę mówiąc, niewielką.

Wędrowny artysta sięgnął po leżący na ścieżce kapelusz, klepnięciem w boczną osłonę nakazał wózkowi ruszać w dalszą drogę. Słońce jeszcze stało wysoko, jednak przełęcz była stroma i długa. Jeśli chciał dotrzeć do wioski, zatrzymać się w gospodzie, żeby wreszcie przespać się pod dachem, musiał się pospieszyć.

Mrok zapadał zbyt szybko, a ścieżka czasami okazywała się tak kamienista, że wędrowiec musiał popychać wózek. Ręce miał całe uwalane biomasą i był zmęczony. Tym razem znów nie będzie kąpieli i wygodnego futonu. Z westchnieniem zdecydował się zatrzymać na noc na skraju drogi. W tym miejscu półka skalna nieco się rozszerzała, a po kamiennej ścianie spływała niewielka kaskada, która potem znikała gdzieś w rozpadlinie. To było dogodne miejsce na nocleg, sądząc po śladach, używane już przez wielu wędrowców przed nim.

Zdezelowany wózek zareagował dopiero na trzecie polecenie, jednak wreszcie zatrzymał się posłusznie i uniósł burty, tworząc prowizoryczny szałas. W środku śmierdziało biomasą, nie sposób było rozprostować nóg, lecz szybko zrobiło się ciepło i jasno. No, w każdym razie nie tak zupełnie ciemno, ponieważ wewnętrzną stronę osłon wózka pokrywały zmodyfikowane glony, jarzące się słabym fosforycznym światłem.

Wędrowiec wypełzł na zewnątrz, zanurzył dłonie w zimnym krysztale kaskady, spryskał twarz. Woda była orzeźwiająca. Smakowała ostro jak metal. Zmywała brud, krew i zmęczenie, zabierając je gdzieś daleko, w głąb skały.

Mężczyzna o oczach pełnych szklanej zieleni sięgnął do klapy wózka, wyciągnął z zapasów pakiet żywnościowy. Usiadł, opierając się plecami o najsuchszy fragment kamiennego świadka, kilka razy uderzył o kolano torebką z jedzeniem, żeby podgrzać ryż z suszoną rybą. Nie zaczął jednak jeść, pozwolił posiłkowi upaść i stygnąć między otoczakami na brzegu strumienia, gdyż na niebie właśnie rozkwitał ostatni spektakl gasnącego słońca. Olbrzymia, cynobrowa kula z wolna wtaczała się za horyzont, krwawiąc szkarłatem i fioletem, sypiąc złotymi pociskami łuny. Upadek pokonanego przez noc olbrzyma, który odrodzi się jutro w całym blasku i potędze poranka. Odwieczna gra życia i śmierci powtarzana codziennie przez całą przyrodę i kosmos.

Artysta trwał bez ruchu, chłonąc smutek i piękno tego przedstawienia. Starał się pogrążyć w medytacji, lecz był zdolny myśleć jedynie o nieuchronnym cyklu transformacji, którym poddaje się życie.

Nic nie stoi w miejscu, pomyślał.

Sam nie wiedział już, czy to przygnębiający, czy pocieszający wniosek.

Gdy ciemność ostatecznie zwyciężyła, wczołgał się do wnętrza szałasu, połyskliwego i fosforycznego niczym brzuch głębinowego ptakoryba, nie zadając sobie trudu, żeby wspomnieć Hiro, Biho i Małego Kyosai, którzy leżeli na ścieżce w dole przełęczy, nadal martwymi oczami wpatrując się w krajobrazy wieczności.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Maja Lidia Kossakowska od dziecka marzyła, żeby zostać reżyserem. Równie silnie pragnęła zostać lalkarzem, rzeźbiarzem i archeologiem. W efekcie ukończyła studia archeologiczne.

Archeologia nauczyła ją odkrywać i odtwarzać światy, rozbudowała wyobraźnię, nauczyła myślenia fabularnego, co umiejętnie wykorzystywała, realizując dokumentalne programy telewizyjne i podejmując pierwsze próby literackie.

Ten pierwszy raz, kiedy ujrzała swój tekst w druku, zadecydował o dalszych jej planach. Maja uzależniła się od pisania, a pasja przerodziła się w sposób na życie.

Lubiła w swoich powieściach eksperymentować ze stylem i gatunkami. Zawsze wierna szczegółom, budowała światy precyzyjnie i z gracją. Starannie rozpisywała poszczególne rozdziały i sceny, była do bólu dokładna i konsekwentna w swoich postanowieniach.

W wolnych chwilach malowała, oglądała filmy albo słuchając muzyki, układała w głowie kolejne historie.

Była kobietą nade wszystko praktyczną: na bezludną wyspę zabrałaby podręcznik survivalu i praktyczny podręcznik budowania łodzi. Oraz mnóstwo ołówków i brulionów.

Cykl Takeshi to efekt zainteresowania autorki kulturą Dalekiego Wschodu, mitologią różnych kultur, magią i nowymi technologiami, a także miłości do zwierząt, poezji i muzyki, zwiniętych w intrygującą nić fabularną. To film, który zawsze chciała napisać.

COPYRIGHT © BY Maja Lidia Kossakowska
COPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o., LUBLIN 2014

WYDANIE II

ISBN 978-83-7574-731-7

Wszelkie prawa zastrzeżone
All rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

PROJEKT I ADIUSTACJA AUTORSKA WYDANIA
Eryk Górski
Robert Łakuta

PROJEKT OKŁADKI
Szymon Wójciak

GRAFIKI
Paweł Zaręba

REDAKCJA
Dominika Repeczko

KOREKTA
Agnieszka Pawlikowska

SKŁAD WERSJI ELEKTRONICZNEJ
pan@drewnianyrower.com

SPRZEDAŻ INTERNETOWA

Zamówienia hurtowe
Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91
05-850 Ożarów Mazowiecki
tel. (+ 48 22) 733 50 31/32
www.dressler.com.pl
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl

WYDAWNICTWO
Fabryka Słów sp. z o.o.
20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a
tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91
www.fabrykaslow.com.pl
e-mail: biuro@fabrykaslow.com.pl
www.facebook.com/fabryka
instagram.com/fabrykaslow