Tytuł oryginału: Shadow of Night

Copyright © 2012 by Deborah Harkness
Copyright for the Polish translation © 2019 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Urszula Okrzeja
Korekta: Magdalena Górnicka
Ilustracja na okładce: Dark Crayon
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński

ISBN 978-83-68591-61-3
Warszawa 2025

Producent/wydawca: MAG Jacek Rodek
Pl. Konstytucji 5/10, 00-657 Warszawa
www.mag.com.pl handel@mag.com.pl

Dystrybucja
Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki
tel. (+ 48 22) 733 50 31/32
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną w systemie Zecer przygotowała Róża Rozaxa

Dedykacja

Lacey Baldwin Smith, mistrzyni opowiadania
i historyczce, która jakiś czas temu
zasugerowała mi, że powinnam pomyśleć
o napisaniu powieści.

Cytat

Przeszłości nie można uleczyć.

Elżbieta I, królowa Anglii

Część I. Woodstock: stara chata

Część I

Woodstock: stara chata

Rozdział 1

Wylądowaliśmy bez godności w bezładnym stosie złożonym z czarownicy i wampira. Matthew leżał pode mną, z długimi kończynami wygiętymi w nietypowej i niewygodnej pozycji. Między nami tkwiła ściśnięta duża księga. Impet sprawił, że srebrna figurka, którą wcześniej ściskałam w ręce, potoczyła się po podłodze.

– Jesteśmy we właściwym miejscu? – Miałam mocno zaciśnięte powieki, na wypadek gdybyśmy nadal znajdowali się w dwudziestym pierwszym wieku w stodole Sary w stanie Nowy Jork, a nie w szesnastowiecznym Oxfordshire.

Jednakże nieznajome wonie powiedziały mi, że to nie jest mój własny czas i miejsce. Spośród tych aromatów wybijał się jakiś trawiasty i słodki, wymieszany z zapachem wosku, który kojarzył mi się z latem. Wyczułam również nutę dymu drzewnego. I usłyszałam trzaskanie ognia.

– Otwórz oczy, Diano, i sama zobacz. – Lekkie jak piórko dotknięcie zimnych warg na policzku, potem cichy chichot. Oczy koloru wzburzonego morza spoglądały na mnie z twarzy tak bladej, że mogła należeć tylko do wampira. Chłodne dłonie przesunęły się z mojej szyi na ramiona. – Jesteś cała?

Po przeniesieniu się tak daleko w przeszłość miałam wrażenie, że moje ciało mogło w każdej chwili rozpaść się pod wpływem nawet lekkiego podmuchu wiatru. Po naszych wcześniejszych sesjach podróżowania w czasie w domu mojej ciotki nie czułam niczego podobnego.

– Nic mi nie jest. A tobie? – Skupiłam uwagę na Matthew, bo nie miałam odwagi się rozejrzeć.

– Nareszcie w domu. – Matthew z lekkim stuknięciem opuścił głowę na drewniane deski podłogi, co wyzwoliło jeszcze więcej letniego aromatu z rozrzuconego na niej sitowia i lawendy. Stary Dom nawet z roku 1590 był dla niego znajomy.

Gdy moje oczy przyzwyczaiły się do słabego oświetlenia, zobaczyłam solidne łóżko, mały stół, wąskie ławy i krzesło. Między rzeźbionymi słupami podtrzymującymi baldachim dostrzegłam drzwi łączące ten pokój z następnym. Wylewające się z niego światło tworzyło na narzucie i podłodze zniekształcony złoty prostokąt. Ściany były wyłożone taką samą ozdobną boazerią panelową, jaką pamiętałam z kilku pierwszych wizyt w domu Matthew we współczesnym Woodstock. Kiedy odchyliłam głowę do tyłu, zobaczyłam sufit pokryty grubą warstwą tynku i kwadratowe kasetony z efektownymi czerwono-białymi tudorskimi różami w każdym pozłacanym zagłębieniu.

– Róże były obowiązkowe, kiedy budowano ten dom – skomentował sucho Matthew. – Nie mogę ich znieść. Przy pierwszej okazji zamalujemy je na biało.

Złoto-błękitne płomienie świec umieszczonych w lichtarzach rozbłysły w nagłym przeciągu, oświetlając róg tapiserii o bogatych kolorach i jasną narzutę, na której ciemniejsze, błyszczące ściegi układały się we wzór z owoców i liści. Nowoczesne tekstylia nie miały takiego połysku.

Uśmiechnęłam się podekscytowana.

– Naprawdę to zrobiłam. Niczego nie spartaczyłam ani nie przeniosłam nas w jakieś inne miejsce, na przykład do Monticello albo…

– Świetnie się spisałaś – pochwalił mnie z uśmiechem Matthew. – Witaj w elżbietańskiej Anglii.

Po raz pierwszy w życiu byłam zachwycona, że jestem czarownicą. Jako historyczka badałam przeszłość. Jako czarownica mogłam naprawdę ją odwiedzić. Przenieśliśmy się do roku 1590, żebym mogła wyszkolić się w zapomnianej sztuce magii, ale mogłam też nauczyć się tutaj czegoś więcej. Schyliłam głowę, żeby pocałować Matthew, ale powstrzymał mnie odgłos otwieranych drzwi.

Matthew przytknął palec do moich warg. Lekko odwrócił głowę, jego nozdrza się rozdęły. Kiedy rozpoznał, kto jest w sąsiednim pokoju, skąd dochodził cichy szelest, opuściło go napiecie. Podniósł mnie razem z książką jednym zręcznym ruchem, wziął za rękę i poprowadził do drzwi.

W sąsiednim pokoju przy stole zasłanym korespondencją stał mężczyzna o potarganych kasztanowych włosach. Był średniego wzrostu i zgrabnej budowy, w drogim, szytym na miarę ubraniu. Nieznaną mi melodię, którą nucił, od czasu do czasu punktował słowami, zbyt cichymi, żebym mogła je usłyszeć.

Zaskoczenie malujące się przez chwilę na twarzy Matthew przerodziło się w serdeczny uśmiech.

– Gdzie jesteś naprawdę, mój słodki Matthew? – Mężczyzna uniósł kartkę do światła.

Mój mąż zmrużył oczy, pobłażliwość zastąpiło niezadowolenie.

– Szukasz czegoś, Kit?

Młody człowiek upuścił kartkę na stół i okręcił się na pięcie, a jego twarz rozjaśniła radość. Widziałam już tę twarz, na moim egzemplarzu Żyda z Malty Christophera Marlowe’a.

– Matt! Pierre powiedział, że jesteś w Chester i możesz nie dotrzeć do domu. Ja jednak wiedziałem, że nie opuścisz naszego dorocznego spotkania.

Słowa były znajome, ale wymawiane z dziwną intonacją, która wymagała ode mnie skupienia, żebym w ogóle mogła je zrozumieć. Elżbietańska angielszczyzna wcale aż tak bardzo nie przypominała języka, którego mnie nauczono, ani nie była tak zrozumiała, jak sądziłam na podstawie sztuk Szekspira.

– A gdzie twoja broda? Chorowałeś? – Oczy Marlowe’a rozbłysły, kiedy mnie zauważył, a ich natarczywe spojrzenie zdradziło go jako demona.

Powstrzymałam impuls, żeby rzucić się na jednego z największych angielskich dramatopisarzy, uścisnąć mu rękę i zasypać go pytaniami. Te nieliczne informacje, które o nim miałam, wyleciały mi z głowy, kiedy zobaczyłam go stojącego przede mną. Czy jakieś jego sztuki wystawiano w 1590 roku? Ile miał lat? Z pewnością był młodszy od Matthew i ode mnie. Nie mógł jeszcze skończyć trzydziestki. Uśmiechnęłam się do niego ciepło.

– Gdzie to znalazłeś? – Głos Marlowe’a ociekał pogardą.

Obejrzałam się przez ramię, spodziewając się ujrzeć jakieś okropne dzieło sztuki. Za mną nie było niczego oprócz pustej przestrzeni.

On miał na myśli mnie. Mój uśmiech zgasł.

– Spokojnie, Kit – rzucił Matthew z gniewną miną.

Marlowe tylko wzruszył ramionami na tę reprymendę.

– Nieważne. Skoro musisz, nasyć się nią, zanim przybędą pozostali. George oczywiście jest tu już od jakiegoś czasu, pochłania twoje jedzenie i czyta twoje książki. Nadal nie ma mecenasa ani złamanego szeląga przy duszy.

– George jest tu mile widziany, Kit. – Wpatrując się w młodego człowieka z twarzą pozbawioną wyrazu, Matthew uniósł nasze splecione palce do ust. – Diano, to jest mój drogi przyjaciel Christopher Marlowe.

Prezentacja dała Marlowe’owi okazję do przyjrzenia mi się bardziej otwarcie. Zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów. Jego pogarda rzucała się w oczy, zazdrość ukrywał lepiej. Marlowe był naprawdę zakochany w moim mężu. Podejrzewałam to już w Madison, kiedy przesunęłam palcami po jego dedykacji w egzemplarzu Doktora Fausta należącym do Matthew.

– Nie miałem pojęcia, że w Woodstock jest burdel specjalizujący się w nadmiernie wysokich kobietach. Większość twoich dziwek jest bardziej delikatna i ponętna, Matthew. Ta tutaj to prawdziwa Amazonka. – Kit pokręcił głową, zerkając przez ramię na nieporządne stosy papierzysk zalegających na stole. – Słyszałem, że to raczej interesy niż żądza zawiodły cię na północ. Jak znalazłeś czas, żeby zapewnić sobie jej usługi?

– To godne uwagi, Kit, jak łatwo lekceważysz uczucia – stwierdził Matthew, przeciągając samogłoski, ale w jego tonie pobrzmiewała nuta ostrzeżenia.

Marlowe, pozornie skupiony na korespondencji, najwyraźniej jej nie rozpoznał, bo uśmiechnął się ironicznie. Matthew uścisnął moje palce.

– Czy Diana to jej prawdziwe imię, czy przybrała je, żeby zwabić klientów? A może w ofercie znajdziemy obnażenie prawej piersi albo łuk i strzałę. – Marlowe wziął do ręki jakąś kartkę. – Pamiętasz, jak Blackfriars Bess zażądała, żeby nazywać ją Afrodytą, zanim pozwoliła nam…

– Diana jest moją żoną. – Matthew odsunął się ode mnie i chwycił przyjaciela za kołnierz.

– Nie. – Na twarzy Kita odmalował się szok.

– Tak. To znaczy, że jest panią tego domu, nosi moje nazwisko i znajduje się pod moją ochroną. Zważywszy na to wszystko – i oczywiście na naszą długoletnią przyjaźń – w przyszłości z twoich ust nie spłynie nawet słowo krytyki ani najmniejsza uwaga na temat jej cnoty.

Poruszyłam dłonią, żeby przywrócić w niej czucie. Matthew tak mocno ją ściskał, że pierścień, który nosiłam na środkowym palcu lewej ręki, zostawił na skórze jasnoczerwony ślad. Osadzony w środku diament bez faset pochłaniał ciepło ognia. Pierścionek był nieoczekiwanym darem od Ysabeau, matki Matthew. Zaledwie parę godzin temu – wieki temu? następne wieki? – Matthew powtórzył słowa starej małżeńskiej przysięgi i wsunął diament na mój palec.

Przy wtórze pobrzękujących naczyń do pokoju weszły dwa wampiry. Jednym z nich był szczupły mężczyzna o wyrazistej twarzy, ogorzałej skórze koloru orzecha laskowego, czarnych włosach i oczach. Niósł karafkę wina i kielich na nóżce w kształcie delfina, na którego płetwie ogonowej balansowała czarka. Towarzyszyła mu koścista kobieta z chlebem i serem na tacy.

– Wrócił pan, milordzie – odezwał się mężczyzna, wyraźnie zaskoczony. Dziwne, ale francuski akcent sprawiał, że łatwiej mi było go zrozumieć. – Posłaniec z czwartku mówił…

– Moje plany się zmieniły, Pierre. – Matthew odwrócił się do kobiety. – Dobytek mojej żony zaginął w podróży, Françoise, a ubrania, które miała na sobie, były tak brudne, że je spaliłem. – Wypowiedział to kłamstwo z wielką pewnością siebie.

Ani wampiry, ani Kit nie wyglądali na przekonanych.

– Pańska żona? – powtórzyła Françoise z akcentem takim jak u Pierre’a. – Ale ona jest…

– Ciepłokrwista – dokończył Matthew i wziął pucharek z tacy. – Powiedz Charlesowi, że jest jeszcze jedna osoba do wykarmienia. Diana nie czuła się ostatnio dobrze, dlatego powinna za radą lekarza jeść świeże mięso i ryby. Ktoś będzie musiał udać się na targ, Pierre.

Wampir zamrugał.

– Dobrze, milordzie.

– I pani będzie potrzebowała czegoś do ubrania – zauważyła Françoise, taksując mnie wzrokiem.

Na znak swojego pana służąca wyszła z pokoju. Pierre ruszył w jej ślady.

– Co się stało z twoimi włosami? – Matthew wziął w palce truskawkowy pukiel.

– O, nie! – jęknęłam.

Uniosłam ręce i zamiast swoich zwykłych pasm w kolorze słomy, o długości do ramion, nieoczekiwanie trafiłam na kręcone, czerwonawo-złote loki sięgające do pasa. Ostatnim razem, kiedy moje włosy przejawiły swoją wolę, chodziłam do college’u i grałam Ofelię w Hamlecie. I wtedy, i teraz ich nienaturalnie szybki wzrost i zmiana koloru nie były dobrymi znakami. W trakcie naszej podróży w przeszłość obudziła się we mnie czarownica. Nie wiadomo, jaka jeszcze magia doszła do głosu.

Wampiry umiały wyczuć adrenalinę i nagły niepokój albo usłyszeć muzykę mojej krwi. Natomiast demony takie jak Kit potrafiły odebrać przypływ czarodziejskiej energii.

– Na grób Chrystusa. – Uśmiech Marlowe’a był pełen złośliwości. – Sprowadziłeś do domu czarownicę. Co złego zrobiła?

– Daj spokój, Kit. To nie twoja sprawa. – Głos Matthew przybrał władczą nutę, ale jego palce nadal delikatnie dotykały moich włosów. – Nie martw się, mon coeur. To na pewno tylko wyczerpanie.

Mój szósty zmysł zaprotestował. Tej ostatniej transformacji nie można było wytłumaczyć zwykłym zmęczeniem. Jako czarownica z pochodzenia nadal nie wiedziałam, jakie moce odziedziczyłam. Nawet moja ciotka Sarah i jej partnerka Emily Mather – obie czarownice – nie potrafiły stwierdzić z całą pewnością, co we mnie siedzi i jak nad tym zapanować. Testy naukowe Matthew wykryły w mojej krwi markery genetyczne magicznego potencjału, ale nie było gwarancji, kiedy i czy w ogóle te możliwości się ujawnią.

Zanim całkiem pogrążyłam się w niewesołych rozważaniach, wróciła Françoise z czymś, co wyglądało jak igła do cerowania, i z mnóstwem szpilek w ustach. Towarzyszył jej ruchomy stos aksamitu, wełny i lnu. Spod tej góry wystawały smukłe, brązowe nogi, co sugerowało, że gdzieś w środku jest zagrzebany Pierre.

– Po co to wszystko? – spytałam podejrzliwie, wskazując na szpilki.

– Oczywiście po to, żeby madame miała się w co przyodziać.

Françoise ściągnęła ze stosu ubrań burą część garderoby, która wyglądała jak worek na mąkę. Nie sądziłam, żeby można w tym podejmować gości, ale ze względu na słabą znajomość elżbietańskiej mody byłam zdana na łaskę służącej.

– Idź na dół, gdzie twoje miejsce, Kit – powiedział Matthew do przyjaciela. – Dołączymy do ciebie wkrótce. I pohamuj język. To moja opowieść, nie twoja.

– Jak sobie życzysz, Matt. – Marlowe szarpnął brzeg ciemnofioletowego kaftana, ale ten nonszalancki gest stał w sprzeczności z drżeniem jego rąk. Następnie Kit złożył krótki, drwiący ukłon, który był potwierdzeniem rozkazu Matthew i jednocześnie zakwestionowaniem go.

Kiedy demon wyszedł, Françoise rozłożyła worek na pobliskiej ławie i okrążyła mnie, przyglądając się mojej figurze, żeby wybrać najbardziej korzystną linię ataku. Potem z westchnieniem irytacji zaczęła mnie ubierać. Tymczasem Matthew podszedł do stołu zarzuconego papierami. Otworzył starannie złożony prostokątny pakiecik zapieczętowany kleksem różowawego wosku. Przebiegł wzrokiem po drobnym piśmie.

– Dieu. Całkiem o tym zapomniałem. Pierre!

– Milordzie? – Spod góry tkanin dobiegł stłumiony głos.

– Odłóż to i opowiedz mi o ostatniej skardze lady Cromwell.

Matthew traktował Pierre’a i Françoise z mieszaniną familiarności i władczości. Jeśli właśnie tak odnoszono się do służących, to potrzebowałam czasu, żeby opanować tę sztukę.

Obaj zaczęli szeptać przy kominku, podczas gdy ja byłam drapowana, motana, wiązana i kłuta szpilkami. Françoise przez chwilę cmokała nad moim pojedynczym kolczykiem w kształcie skręconych złotych drucików wysadzanych klejnotami, który pierwotnie należał do Ysabeau. Podobnie jak egzemplarz Doktora Fausta należący do Matthew i mała srebrna figurka Diany, ten kolczyk był jedną z trzech rzeczy, które pomogły nam cofnąć się do tej konkretnej przeszłości. Françoise pogrzebała w kufrze i z łatwością znalazła drugi taki sam. Po skompletowaniu biżuterii wsunęła na moje nogi grube pończochy i przewiązała je szkarłatnymi wstążkami powyżej kolan.

– Chyba jestem gotowa – stwierdziłam. Chciałam jak najszybciej zejść na dół i rozpocząć wizytę w szesnastym wieku. Czytanie książek o przeszłości nie było tym samym co jej bezpośrednie doświadczenie, czego dowiodły moje spotkanie z Françoise i wstępny kurs ubierania się stosownie do epoki.

Matthew zmierzył mnie wzrokiem.

– Może być… na razie.

– Pani wygląda skromnie i zwyczajnie – oświadczyła Françoise – i właśnie tak powinna wyglądać w tym domu.

Matthew zignorował służącą i zwrócił się do mnie:

– Zanim zejdziemy na dół, Diano, pamiętaj, żeby uważać na słowa. Kit jest demonem, a George wie, że jestem wampirem, ale nawet najbardziej otwarte byty patrzą krzywo na kogoś nowego i innego.

W wielkiej sali poznałam przyjaciela Matthew George’a, bez grosza przy duszy i bez mecenasa, i życzyłam mu miłego wieczoru, jak mi się wydawało, w poprawnej elżbietańskiej angielszczyźnie.

– Czy ta kobieta mówi po angielsku? – George uniósł okrągłe okulary, powiększające jego niebieskie oczy do żabich rozmiarów. Drugą rękę trzymał na biodrze w pozie, którą ostatnio widziałam na miniaturze w Muzeum Wiktorii i Alberta.

– Mieszkała w Chester – pośpiesznie wyjaśnił Matthew.

George zrobił sceptyczną minę. Najwyraźniej nawet odludzia północnej Anglii nie tłumaczyły mojej dziwnej wymowy. Akcent Matthew zmiękł i przystosował się do brzmienia i intonacji tych czasów, ale mój pozostał zdecydowanie współczesny i amerykański.

– Ona jest czarownicą – odezwał się Kit, upijając łyk wina.

– Naprawdę? – George przyjrzał mi się z nowym zainteresowaniem. Nie czułam żadnych szturchańców wskazujących na to, że ten mężczyzna jest demonem, żadnego czarodziejskiego mrowienia ani lodowatych spojrzeń wampira. George był zwyczajnym, ciepłokrwistym człowiekiem, w średnim wieku i trochę już zmęczonym życiem. – Ale ty przecież nie lubisz czarownic jeszcze bardziej niż Kit, Matthew. Zawsze mnie zniechęcałeś do poruszania tego tematu. Kiedy zacząłem pisać poemat o Hekate, powiedziałeś, żebym…

– Tę lubię – przerwał mu Matthew, składając mocny pocałunek na moich ustach. – Tak bardzo, że ją poślubiłem.

– Poślubiłeś! – George przeniósł wzrok na Kita i odchrząknął. – Więc są dwie nieoczekiwane okazje do uczczenia. Twoja podróż w interesach nie przeciągnęła się, jak zapowiadał Pierre, i wróciłeś do nas z żoną. Moje gratulacje. – Jego pompatyczny ton skojarzył mi się z przemową podczas uroczystości ukończenia szkoły, ale pohamowałam rozbawienie. George ukłonił się i posłał mi promienny uśmiech. – Jestem George Chapman, pani Roydon.

Jego nazwisko wydawało się znajome. Przeszukałam nieuporządkowane zasoby wiedzy zgromadzone w moim umyśle historyczki. Chapman nie mógł być alchemikiem. Specjalizowałam się w tej dziedzinie, ale nie znalazłam tego nazwiska w miejsach na nią przeznaczonych. Chapman był pisarzem tak jak Marlowe, ale nie mogłam sobie przypomnieć żadnego tytułu.

Kiedy dokończyliśmy prezentację, Matthew zgodził się posiedzieć chwilę przy kominku ze swoimi gośćmi. Mężczyźni rozmawiali o polityce, a George podejmował wysiłki, żeby włączyć mnie do konwersacji, pytając o stan dróg i pogodę. Starałam się mówić jak najmniej i obserwować drobne gesty oraz dobór słów, które pomogłyby mi uchodzić za osobę z epoki elżbietańskiej. George był zachwycony moim zainteresowaniem i nagrodził mnie długim wywodem na temat swoich ostatnich prób literackich. Kit, któremu nie podobało się, że został skazany na drugoplanową rolę, przerwał wykład George’a, proponując czytanie na głos Doktora Fausta.

– To będzie próba wśród przyjaciół przed późniejszym prawdziwym wystawieniem sztuki – powiedział z błyszczącymi oczami.

– Nie teraz, Kit – zaprotestował Matthew i pomógł mi wstać. – Diana jest zmęczona po podróży.

Marlowe odprowadzał nas wzrokiem, kiedy wychodziliśmy z pokoju. Wiedział, że coś ukrywamy. Wcześniej wyłapywał każdą dziwną frazę, gdy odważyłam się włączyć do rozmowy, i zamyślił się, kiedy Matthew nie mógł sobie przypomnieć, gdzie trzyma swoją lutnię.

Zanim opuściliśmy Madison, Matthew ostrzegł mnie, że Kit jest niezwykle spostrzegawczy nawet jak na demona. Zastanawiałam się, ile minie czasu, zanim Marlowe się domyśli, jaką tajemnicę ukrywamy. Odpowiedź na to dostałam po kilku godzinach.

Następnego ranka rozmawialiśmy w zaciszu naszego ciepłego łoża, podczas gdy w domu zaczynała się krzątanina.

Z początku Matthew chętnie odpowiadał na moje pytania o Kita (syna szewca, jak się okazało) i George’a (który, jak się dowiedziałam ku swojemu zaskoczeniu, był niewiele starszy od Marlowe). Kiedy jednak zaczęłam poruszać praktyczne kwestie zarządzania domem i kobiecych obowiązków, szybko się znudził.

– Co z moimi ubraniami? – zapytałam, żeby skupić z powrotem jego uwagę na najpilniejszych troskach.

– Nie sądzę, żeby zamężne kobiety spały w czymś takim – stwierdził Matthew, szarpiąc moją koszulę nocną z delikatnego płótna.

Rozpiął jej marszczony kołnierzyk i już miał złożyć pocałunek pod moim uchem, żeby przekonać mnie do swojego punktu widzenia, kiedy ktoś rozsunął zasłony łoża. Zmrużyłam oczy pod wpływem blasku słońca.

– No i? – rzucił Marlowe.

Zza jego ramienia wyglądał drugi, śniadoskóry demon. Ze swoją lekką budową i spiczastym podbródkiem podkreślonym przez równie ostrą kasztanową brodę przypominał energicznego skrzata. Jego włosy najwyraźniej od miesięcy nie widziały grzebienia. Chwyciłam za przód mojej koszuli, nagle świadoma jej przezroczystości i braku bielizny.

– Widziałeś obrazy pana White’a z Roanoke, Kit, a ta czarownica wcale nie wygląda jak tubylcy z Wirginii – stwierdził z rozczarowaniem nieznajomy demon. Dopiero teraz zauważył, że mój mąż piorunuje go wzrokiem. – O, dzień dobry, Matthew. Pożyczysz mi swoje astrolabium? Obiecuję, że tym razem nie zabiorę go nad rzekę.

Matthew oparł czoło o moje ramię i z jękiem zamknął oczy.

– Ona musi pochodzić z Nowego Świata albo z Afryki – upierał się Marlowe, nadal celowo nie używając mojego imienia. – Nie jest z Chester ani ze Szkocji, Irlandii, Walii, Francji czy z Imperium. Nie wierzę również, żeby była Holenderką albo Hiszpanką.

– Dzień dobry, Tom. Jest jakiś powód, dla którego ty i Kit musicie dyskutować teraz o miejscu pochodzenia Diany, i to w mojej sypialni? – Matthew ściągnął troczki mojej koszuli nocnej.

– Jest za ładnie, żeby leżeć w łóżku, nawet jeśli straciłeś rozum od gorączki. Kit mówi, że musiałeś ożenić się z czarownicą w czasie ataku febry. Inaczej nie da się wytłumaczyć twojej lekkomyślności. – Tom trajkotał w prawdziwie demoniczny sposób, nie zadając sobie nawet trudu, żeby odpowiedzieć na pytanie Matthew. – Drogi są suche, a my przyjechaliśmy parę godzin temu.

– I wino się skończyło – poskarżył się Marlowe.

„My”?

Było więcej gości? Stary Dom już pękał w szwach.

– Sio! Madame musi się umyć, zanim powita jego lordowską mość. – Françoise wkroczyła do pokoju z parującą misą wody w rękach. Pierre jak zwykle podążał za nią.

– Stało się coś ważnego? – spytał zza zasłony George. Wszedł do pokoju niezapowiedziany, zręcznie udaremniając wysiłki Françoise, żeby wygonić mężczyzn z pomieszczenia. – Lord Northumberland został sam w salonie. Gdyby był moim klientem, nie potraktowałbym go w ten sposób!

– Hal czyta traktat o działaniu wahadła przysłany mi przez pewnego matematyka z Pizy – rzucił z rozdrażnieniem Tom, siadając na brzegu łoża. – Jest całkiem zadowolony.

Z pewnością mówi o Galileuszu, uświadomiłam sobie z podnieceniem. W roku 1590 Galilo Galilei był wykładowcą matematyki na uniwersytecie w Pizie. Jego praca o wahadle nie została opublikowana… jeszcze.

Tom. Lord Northumberland. Ktoś, kto korespondował z Galileuszem.

Otworzyłam usta ze zdumienia. Demon, który przysiadł na mojej kołdrze, musiał być Thomasem Harriotem.

– Françoise ma rację – stwierdził Matthew, równie zirytowany jak Tom. – Wynocha! Wszyscy.

– Co mam powiedzieć Halowi? – spytał Kit i popatrzył na mnie znacząco.

– Że niedługo zejdziemy. – Matthew przetoczył się po łóżku i przyciągnął mnie do siebie.

Zaczekałam, aż jego przyjaciele wyjdą rządkiem z pokoju, i wtedy uderzyłam go pięścią w pierś.

– Za co? – Matthew skrzywił się z udawanego bólu, ale jedynym, co posiniaczyłam, była moja własna pięść.

– Za to, że mi nie powiedziałeś, kim są twoi przyjaciele! – Oparłam się na łokciu i spojrzałam na niego z góry. – Wielki dramatopisarz Christopher Marlowe. George Chapman, poeta i uczony. Matematyk i astronom Thomas Harriot, o ile się nie mylę. A na dole czeka Hrabia Czarnoksiężnik.

– Nie pamiętam, kiedy Henry zasłużył sobie na to przezwisko, ale nikt go już tak nie nazywa. – Matthew wyglądał na rozbawionego, co jeszcze bardziej mnie rozzłościło.

– Jedyne, czego potrzebujemy, to sir Walter Raleigh, a będziemy mieli w domu całą Nocną Szkołę. – Matthew wyjrzał za okno, kiedy wspomniałam o legendarnej grupie radykałów, filozofów i wolnomyślicieli. Thomas Harriot, Christopher Marlowe, George Chapman, Walter Raleigh i…

– A kim ty właściwie jesteś, Matthew? – Nie pomyślałam wcześniej, żeby go o to zapytać.

– Matthew Roydon – powiedział mój mąż, kłaniając się, jakbyśmy właśnie w tej chwili zostali sobie przedstawieni. – Przyjaciel poetów.

– Historycy prawie nic o tobie nie wiedzą – stwierdziłam osłupiała. Matthew Roydon był najbardziej zagadkową postacią związaną z tajemniczą Nocną Szkołą.

– Nie jesteś zaskoczona, kiedy już wiesz, kim naprawdę jest Matthew Roydon? – Mój mąż uniósł czarną brew.

– Och, będę zaskoczona do końca życia. Mogłeś mnie uprzedzić, zanim wciągnąłeś mnie w sam środek tego wszystkiego.

– I co byś zrobiła? Ledwo zdążyliśmy się ubrać przed wyruszeniem, nie mówiąc już o przeprowadzeniu prac badawczych. – Matthew usiadł i opuścił nogi na podłogę. Nasz prywatny czas był żałośnie krótki. – Nie ma powodu, żebyś się denerwowała. To są zwykli ludzie, Diano.

Nieważne, co mówił Matthew, nie było w nich nic zwykłego. Nocna Szkoła szerzyła heretyckie opinie, szydziła z zepsutego dworu królowej Elżbiety i gardziła intelektualnymi pretensjami Kościoła i uniwersytetu. Szaleni, niebezpieczni, źli. Te słowa doskonale opisywały tę grupę. Nie trafiliśmy na skromne spotkanie przyjaciół w halloweenową noc. Wpadliśmy w gniazdo szerszeni i elżbietańskich intryg.

– Pomijając to, jak lekkomyślni potrafią być twoi przyjaciele, nie możesz oczekiwać, że będę zblazowana, kiedy przedstawiasz mnie ludziom, nad którymi przez całe swoje dorosłe życie prowadziłam studia – powiedziałam. – Thomas Harriot jest jednym z czołowych astronomów swoich czasów. Twój przyjaciel Henry Percy to alchemik.

Pierre rozpoznał po objawach zdenerwowaną kobietę i pośpiesznie wcisnął w ręce swojego pana czarne pludry, żeby ten nie stał z gołymi nogami, kiedy mój gniew eksploduje.

– Podobnie jak Walter i Tom. – Matthew podrapał się po brodzie. – Kit też para się alchemią, choć bez sukcesu. Nie skupiaj si na tym, co o nich wiesz. I tak pewnie większość z tego nie jest prawdą. I powinnaś być ostrożna ze swoimi współczesnymi historycznymi etykietkami. – W końcu wciągnął bryczesy. – Will wymyśli Nocną Szkołę jako szturchaniec dla Kita, ale dopiero za kilka lat.

– Nie obchodzi mnie, co William Szekspir zrobił czy zrobi w przyszłości, pod warunkiem że nie przebywa w tej chwili w salonie z hrabią Northumberland! – odparowałam, zsuwając się z wysokiego łoża.

– Oczywiście, że Willa nie ma na dole. – Matthew niedbale machnął ręką. – Walter nie lubi jego stóp metrycznych, a Kit uważa go za oszusta i złodzieja.

– Uf, co za ulga! Co zamierzasz im o mnie powiedzieć? Marlowe wie, że coś ukrywamy.

Spojrzenie szarozielonych oczu Matthew zwarło się z moim.

– Chyba prawdę. – Pierre podał mu kaftan, czarny z misternym pikowaniem, i wbił nieruchomy wzrok w jakiś punkt nad moim ramieniem; wzór dobrego sługi. – Że jesteś podróżniczką w czasie i czarownicą z Nowego Świata.

– Prawdę – powtórzyłam beznamiętnie.

Pierre słyszał każde nasze słowo, ale w żaden sposób nie reagował, a Matthew go ignorował, jakby lokaj był niewidzialny. Zastanawiałam się, czy zostaniemy tu dość długo, żebym stała się równie niepomna na obecność służby.

– Dlaczego nie? Tom zapisze wszystko, co powiesz, i porówna to ze swoimi notatkami na temat języka Algonkinów. Poza tym nikt nie będzie zwracał na ciebie zbytniej uwagi. – Matthew wydawał się bardziej zainteresowany swoim ubraniem niż reakcją przyjaciół.

Tymczasem wróciła Françoise z dwiema ciepłokrwistymi kobietami, które niosły naręcza czystych ubrań. Wskazała na moją koszulę nocną, a ja schowałam się za słup baldachimu, żeby się rozebrać. Wdzięczna, że pobyty w szatniach prawie wyleczyły mnie ze wstydu związanego z rozbieraniem się przy obcych, ściągnęłam płócienną bieliznę przez głowę.

– Kit będzie szukał powodu, żeby mnie nie lubić, i na pewno kilka następnych znajdzie.

– On nie będzie problemem – zapewnił mnie Matthew.

– Marlowe jest twoim przyjacielem czy pacynką? – Nadal próbowałam wydobyć głowę spomiędzy warstw tkaniny, kiedy rozległ się cichy okrzyk przerażenia i stłumione: Mon Dieu!

Zamarłam. Françoise zobaczyła moje plecy i bliznę w kształcie półksiężyca przecinającą dolną część klatki piersiowej oraz gwiazdę między łopatkami.

– Ja ubiorę madame – zwróciła się chłodnym tonem Françoise do pokojówek. – Zostawcie ubrania i wracajcie do pracy.

Służące dygnęły i wyszły z nieskrywaną ciekawością na twarzach. Nie zdążyły zobaczyć moich pleców. Kiedy zniknęły, wszyscy zaczęliśmy mówić jednocześnie. Pełne przejęcia „Kto to zrobił?” Françoise, „Nikt nie musi wiedzieć” Matthew i moje własne niepewne „To tylko blizny” zagłuszyły się wzajemnie.

* * *

– Ktoś napiętnował panią godłem rodu de Clermont – stwierdziła Françoise, kręcąc głową. – Używanym przez milorda.

– Złamaliśmy przymierze. – Walczyłam z mdłościami, które skręcały mi żołądek za każdym razem, kiedy myślałam o tamtej nocy, gdy inna czarownica naznaczyła mnie jako zdrajczynię. – To jest kara Kongregacji.

– Zatem dlatego oboje tutaj jesteście – domyśliła się Françoise. – Przymierze było od początku głupim pomysłem. Philippe de Clermont nigdy nie powinien się na nie zgodzić.

– Ale ono chroniło nas przed ludźmi. – Nie przepadałam za tą umową ani za złożoną z dziewięciorga członków Kongregacją, która pilnowała jej przestrzegania, ale sukcesowi z ukrywaniem bytów z innego świata przed niechcianą uwagą nie można było zaprzeczyć. Stare obietnice złożone przez demony, wampiry i czarownice zabraniały mieszania się w politykę czy religię ludzi oraz osobistych związków między tymi trzema gatunkami. Czarownice miały trzymać się w swoim gronie, podobnie jak wampiry i demony. Członkowie poszczególnych grup nie powinni zakochiwać się w sobie nawzajem ani zawierać małżeństw.

– Chroniło? Proszę nie myśleć, że jest pani tutaj bezpieczna, madame. Żadne z nas nie jest. Anglicy to przesądni ludzie, którzy widzą duchy na każdym kościelnym cmentarzu i czarownice wokół każdego kotła. Tylko Kongregacja ratuje nas przed całkowitym zniszczeniem. Jest pani mądra, że się tutaj schroniła. A teraz musi się pani ubrać i dołączyć do pozostałych.

Françoise pomogła mi w końcu wydostać się z koszuli nocnej i wręczyła mokry ręcznik oraz miskę z jakąś mazią, która pachniała rozmarynem i pomarańczami. Stwierdziłam, że to dziwne być traktowaną jak dziecko, ale wiedziałam, że dla ludzi o pozycji Matthew było normalne, że ich myto, ubierano i karmiono jak lalki. Pierre podał swojemu panu coś zbyt ciemnego, by mogło być winem.

– Ona nie tylko jest czarownicą, ale również fileuse de temps? – spytała cicho Françoise, zwracając się do Matthew. Nieznajome określenie „tkaczka czasu” przywołało obraz wielu różnokolorowych nici, wzdłuż których podążaliśmy, żeby dotrzeć do tej konkretnej przeszłości.

– Tak. – Matthew kiwnął głową i skupiony na mnie sączył płyn z kubka.

– Ale jeśli ona przybywa z innego czasu, to oznacza… – Françoise wytrzeszczyła oczy. Potem na jej twarzy pojawił się wyraz zamyślenia. Pan Roydon musiał mówić i zachowywać się jakoś inaczej.

Ona podejrzewa, że to nie jest ten sam Matthew, uświadomiłam sobie zaniepokojona.

– Wystarczy nam wiedzieć, że pani znajduje się pod ochroną milorda – odezwał się szorstko Pierre z wyraźnym ostrzeżeniem w głosie i wręczył swojemu panu sztylet. – Nieważne, co to znaczy.

– To znaczy, że ją kocham, a ona mnie. – Matthew popatrzył bacznie na swojego sługę. – Nieważne, co powiem innym, taka jest prawda. Zrozumiano?

– Tak – odparł Pierre, choć jego ton sugerował coś zupełnie przeciwnego.

Matthew rzucił Françoise pytające spojrzenie, a ona zasznurowała wargi i niechętnie skinęła głową.

Z powrotem zajęła się mną i otuliła mnie grubym lnianym ręcznikiem. Musiała zauważyć również inne ślady, które zostały na moim ciele po tamtym niekończącym się dniu z czarownicą Satu, oraz późniejsze blizny. Mimo to nie zadawała więcej pytań, tylko posadziła mnie w fotelu przy kominku i zaczęła czesać moje włosy.

– Czy ta zniewaga przydarzyła się po tym, jak wyznał pan swoją miłość do czarownicy, milordzie? – zapytała Françoise.

– Tak. – Matthew przytroczył sztylet do pasa.

– Czyli to nie manjasang ją naznaczył – wymamrotał Pierre. Użył starego określenia na wampira: „krwiopijca”. – Nikt nie ryzykowałby gniewu de Clermontów.

– Nie, to była inna czarownica. – Mimo że ręcznik chronił mnie przed zimnym powietrzem, to wyznanie przyprawiło mnie o dreszcz.

– Ale obok stały dwa inne manjasang i pozwoliły, żeby to się stało – rzekł posępnie Matthew. – I za to zapłacą.

– Co się stało, to się nie odstanie. – Nie chciałam wszczynać wojny między wampirami. Czekało nas dość wyzwań.

– Jeśli milord wziął panią na swoją żonę po tym, co zrobiła pani tamta czarownica, to nic się nie stało. – Françoise zręcznie zaplotła moje włosy w ciasne warkocze. Potem owinęła je wokół mojej głowy i przypięła szpilkami. – Pani nazwisko może brzmieć Roydon w tej krainie zapomnianej przez Boga i ludzi, gdzie nie ma lojalności wartej wzmianki, ale my będziemy pamiętać, że jest pani de Clermont.

Matka Matthew uprzedziła mnie, że de Clermontowie są jak stado. W dwudziestym pierwszym wieku buntowałam się przeciwko obowiązkom i ograniczeniom wynikającym z członkostwa. Ale w roku 1590 moje moce były nieprzewidywalne, znajomość sztuki magicznej prawie nie istniała, a najwcześniejszy znany mi przodek jeszcze się nie narodził. Tutaj nie mogłam jedynie polegać na swoim rozumie. I na Matthew.

– W takim razie nasze wzajemne intencje są jasne. Ale nie chcę teraz żadnych kłopotów. – Spojrzałam na pierścień Ysabeau i przesunęłam po nim kciukiem. Moja nadzieja, że wtopimy się gładko w przeszłość, teraz wydawała się nieprawdopodobna i naiwna. Rozejrzałam się po pokoju. – A to…

– Jesteśmy tutaj tylko z dwóch powodów, Diano: żeby znaleźć ci nauczyciela i odszukać tamten alchemiczny manuskrypt.

Chodziło o tajemniczy rękopis Ashmole nr 782, dzięki któremu się spotkaliśmy. W dwudziestym pierwszym wieku tkwił bezpiecznie zagrzebany wśród milionów książek w oksfordzkiej Bibliotece Bodlejańskiej. Kiedy wypełniałam rewers, nie miałam pojęcia, że ta prosta czynność wyzwoli skomplikowany czar wiążący książkę z regałem ani że ten sam czar reaktywuje się w chwili, kiedy ją zwrócę. Nie wiedziałam również o wielu sekretach czarownic, wampirów i demonów, które, jak szeptano, miały się znajdować na jej stronicach. Matthew uznał, że będzie rozsądniej poszukać Ashmole’a nr 782 w przeszłości, zamiast próbować po raz drugi przełamać czar we współczesnym świecie.

– Dopóki nie wrócimy, to będzie nasz dom – powiedział, starając się dodać mi otuchy.

Solidne meble stojące w pokoju znałam z muzeów i katalogów aukcyjnych, ale czułam, że Stary Dom nigdy nie będzie dla mnie swojski. Pomacałam grube płótno ręcznika, tak różnego od wyblakłych frotowych kompletów Sary i Em, cienkich od zbyt wielu prań. Głosy w drugim pokoju wznosiły się i opadały do rytmu, którego nie potrafiłby przewidzieć żaden współczesny człowiek, historyk czy nie. Ale przeszłość była naszym jedynym schronieniem. Inne wampiry dały nam to jasno do zrozumienia w czasie naszych ostatnich dni w Madison, kiedy nas wytropiły i omal nie zabiły Matthew. Jeśli nasz plan miał się powieść, wcielenie się w prawdziwą elżbietańską kobietę musiało stać się moim priorytetem.

– Jak jest szczęśliwy świat nowy. – Poważnym historycznym nadużyciem było cytowanie Burzy Szekspira dwie dekady przed jej napisaniem, ale miałam za sobą trudny poranek.

– To nowe dla ciebie – odpowiedział Matthew. – Jesteś gotowa na spotkanie swojego kłopotu?

– Oczywiście. Ubierzmy mnie. – Rozprostowałam ramiona i wstałam z fotela. – Jak się wita z hrabią?

Rozdział 2

Moje obawy związane z etykietą były bezpodstawne. Tytuły i formy grzecznościowe stały się nieważne, kiedy rzeczonym hrabią okazał się łagodny gigant Henry Percy.

Françoise, dla której dobre maniery miały znaczenie, cmokała i prychała, kończąc ubierać mnie w zdobyczne ubrania: czyjąś halkę, pikowany gorset konieczny dla nadania mojej sportowej sylwetce bardziej kobiecych kształtów, haftowaną luźną koszulę z wysokim, marszczonym kołnierzem, która pachniała lawendą i cedrem, czarną aksamitną spódnicę w kształcie dzwonu i najlepszy kaftan Pierre’a, jedyną szytą na miarę sztukę odzieży choćby zbliżoną wymiarami do moich. Choć Françoise bardzo się starała, nie mogła dopiąć tego ostatniego elementu garderoby na moich piersiach. Wstrzymałam oddech, wciągnęłam brzuch i liczyłam na cud, kiedy mocno sznurowała gorset, ale nic oprócz boskiej interwencji nie było w stanie nadać mi sylwetki sylfidy.

W czasie skomplikowanego procesu ubierania zadałam Françoise szereg pytań. Na podstawie portretów z epoki spodziewałam się nieporęcznej klatki na ptaki zwanej krynoliną, która podtrzymywała spódnice na biodrach, ale Françoise mi wyjaśniła, że te są przeznaczone na bardziej oficjalne okazje. Zamiast krynoliny zawiązała mi wokół talii pod spódnicą wypchaną tkaninę uformowaną w kształt obwarzanka. Jego jedyną zaletą okazało się to, że trzymał warstwy materiału z dala od moich nóg, co umożliwiało mi chodzenie bez zbytniej trudności… pod warunkiem, że droga do celu była prosta i nie stały na niej żadne meble. Ale oczekiwano ode mnie również dygnięć. Françoise szybko nauczyła mnie, jak to robić, a jednocześnie wyjaśniła, że należy tytułować Henry’ego Percy’ego lordem Northumberland, choć był hrabią, a jego nazwisko brzmiało Percy.

Nie miałam jednak okazji wykorzystać nowo zdobytej wiedzy. Gdy tylko Matthew i ja weszliśmy do wielkiej sali, przyskoczył do nas na powitanie chudy i wysoki młody mężczyzna w stroju podróżnym z miękkiej brązowej skóry, całej zachlapanej błotem. Na jego szerokiej twarzy pojawił się pytający wyraz, a gęste brwi koloru popiołu powędrowały w górę czoła z wyraźnym wdowim szpicem.

– Hal. – Matthew uśmiechnął się z pobłażliwością starszego brata.

Hrabia zignorował swojego starego przyjaciela i ruszył w moją stronę.

– P-p-pani Roydon. – Głęboki bas hrabiego był bezbarwny, bez śladu akcentu czy modulacji.

Przed zejściem na dół Matthew wyjaśnił mi, że Henry jest trochę głuchy i jąka się od dzieciństwa, ale ma wprawę w czytaniu z ust. Nareszcie poznałam kogoś, z kim mogłam rozmawiać bez skrępowania.

– Widzę, że Kit znowu mnie ubiegł – stwierdził Matthew z uśmiechem zawodu. – Miałem nadzieję, że sam ci powiem.

– Jakie ma znaczenie, kto dzieli się taką szczęśliwą nowiną? – Lord Northumberland się ukłonił. – Dziękuję pani za gościnność i przepraszam, że zjawiam się w takim stanie. Dobrze, że od początku toleruje pani przyjaciół męża. Powinniśmy wyjechać natychmiast, gdy dowiedzieliśmy się o waszym przybyciu. Gospoda w zupełności by wystarczyła.

– Jest pan tutaj mile widziany, milordzie. – Przyszła chwila na dygnięcie, ale moje ciężkie czarne spódnice nie były łatwe do okiełznania, a gorset miałam zasznurowany tak ciasno, że nie mogłam się zgiąć w pasie. Ułożyłam nogi w stosownej pozycji wyrażającej szacunek, ale zachwiałam się, kiedy tylko ugięłam kolana. Duża dłoń o tępo zakończonych palcach wystrzeliła do przodu, żeby mnie podtrzymać.

– Wystarczy Henry, proszę pani. Wszyscy mówią mi Hal, więc moje prawdziwe imię jest uważane za dość oficjalne. – Jak wiele osób pozbawionych słuchu hrabia celowo mówił przyciszonym głosem. Kiedy mnie puścił, skierował uwagę na Matthew. – Dlaczego bez brody, Matt? Chorowałeś?

– Atak febry, nic więcej. Małżeństwo mnie wyleczyło. Gdzie reszta? – Matthew rozejrzał się za Kitem, George’em i Tomem.

Wielka sala Starego Domu wyglądała zupełnie inaczej w świetle dnia. Widziałam ją wcześniej tylko w nocy, ale tego ranka ciężka boazeria okazała się żaluzjami i teraz wszystkie były otwarte. Dzięki temu pomieszczenie wydawało się przestronne mimo monstrualnego kominka na przeciwległej ścianie. Zdobiły go średniowieczne kamienne elementy elewacji, bez wątpienia uratowane przez Matthew z ruin opactwa, które kiedyś tutaj stało: udręczona twarz świętego, tarcza herbowa, gotycki ornament czterolistny.

– Diano? – rozbawiony głos Matthew przerwał mi rozglądanie się po pokoju i jego wyposażeniu. – Hal mówi, że pozostali goście są w saloniku. Czytają i grają w karty. Nie uznał za stosowne do nich dołączyć, dopóki nie zostanie zaproszony przez panią domu.

– Hrabia oczywiście musi zostać, a my od razu możemy dołączyć do twoich przyjaciół. – W żołądku mi zaburczało.

– A może najpierw znajdziemy ci coś do jedzenia – zaproponował Matthew z iskierkami humoru w oczach. Teraz, kiedy już poznałam Henry’ego Percy’ego i obyło się bez niefortunnych przygód, mój mąż zaczął się odprężać. – Ktoś już cię nakarmił, Hal?

– Pierre i Françoise byli troskliwi jak zwykle – zapewnił gość. – Oczywiście, jeśli pani Roydon do mnie dołączy…. – Hrabia zawiesił głos, a jego żołądek zaburczał do wtóru mojemu. Ten mężczyzna był wysoki jak żyrafa. Zapewnienie paliwa takiemu ciału musiało wymagać dużych ilości jedzenia.

– Ja też lubię duże śniadania, milordzie – powiedziałam ze śmiechem.

– Henry – poprawił mnie hrabia łagodnie, pokazując w szerokim uśmiechu dołeczek w brodzie.

– W takim razie proszę mówić mi Diana. Nie mogę zwracać się po imieniu do lorda Northumberland, jeśli on nadal będzie tytułował mnie „pani Roydon.” – Françoise upierała się przy konieczności honorowania wysokiej pozycji hrabiego.

– Dobrze, Diano – rzekł Henry, podając mi ramię.

Przez pełne przeciągów korytarze zaprowadził mnie do przytulnego pokoju o niskim suficie, ciepłego i zapraszającego, z tylko jednym ciągiem okien wychodzących na południe. Mimo stosunkowo niewielkich rozmiarów wciśnięto do niego trzy stoły razem z krzesłami i stołkami. Odgłosy krzątaniny oraz pobrzękiwanie garnków i patelni świadczyły o tym, że znajdujemy się blisko kuchni. Na jednej ze ścian wisiała kartka z almanachu, na środkowym stole leżała mapa, której jeden koniec przyciśnięto świecznikiem, a drugi płytką cynową misą z owocami. Aranżacja wyglądała jak holenderska martwa natura z jej prostymi detalami. Zatrzymałam się w pół kroku oszołomiona zapachem.

– Pigwy. – Sięgnęłam do misy. Owoce wyglądały tak jak w obrazie, który powstał w mojej głowie, kiedy w Madison Matthew opisywał mi Stary Dom.

Henry wyglądał na zaintrygowanego moją reakcją na zwykły talerz z owocami, ale był zbyt dobrze wychowany, żeby ją skomentować. Usiedliśmy przy stole, a służąca dodała do martwej natury świeży chleb, talerz winogron i miskę jabłek. Widok znajomego jedzenia dodał mi otuchy. Hrabia zaczął je sobie nakładać, a ja poszłam za jego przykładem, przy okazji pilnie obserwując, które potrawy Henry wybiera i ile ich zjada. Pewne drobiazgi zawsze zdradzały obcych, a ja chciałam wydawać się tak zwyczajna, jak to możliwe. Kiedy napełniliśmy talerze, Matthew nalał sobie kieliszek wina.

Przez cały posiłek Henry zachowywał się z niezawodną kurtuazją. Nie zadawał mi osobistych pytań ani nie próbował węszyć w sprawch Matthew. Zabawiał nas natomiast historyjkami o swoich psach, posiadłościach i pryncypialnej matce, co jakiś czas uzupełniając zapas chleba pieczonego na ogniu. Właśnie zaczynał opowieść o przenosinach do Londynu, kiedy z dziedzińca dobiegły hałasy. Hrabia, który siedział plecami do drzwi, nic nie usłyszał.

– Ona jest niemożliwa! Wszyscy mnie ostrzegaliście, ale ja nie wierzyłem, że ktoś może być taki niewdzięczny. Po tych wszystkich bogactwach, którymi napełniłem jej kufry, najmniej, co mogła zrobić… Och. – Szerokie ramiona nowego gościa wypełniły drzwi. Na jednym z nich był udrapowany płaszcz, ciemny jak kręcone włosy, widoczne pod imponującym kapeluszem z piórami. – Matthew, jesteś chory?

Henry odwrócił się zaskoczony.

– Dzień dobry, Walterze. Dlaczego nie jesteś na dworze?

Próbowałam przełknąć kawałek tostu. Nasz nowy gość był niemal z całą pewnością brakującym członkiem Nocnej Szkoły, sir Walterem Raleigh.

– Wyrzucony z raju z braku stanowiska, Hal. A kto to jest? – Przenikliwe spojrzenie niebieskich oczu spoczęło na mnie, pośród ciemnej brody błysnęły zęby. – Henry Percy, ty podstępny łapserdaku. Kit mówił mi, że zamierzałeś wziąć do łoża jasnowłosą Arabellę. Gdybym wiedział, że zaczniesz gustować w kimś bardziej dojrzałym niż piętnastoletnia dziewczyna, już dawno oddałbym cię w jarzmo jakiejś żwawej wdówce.

Dojrzała? Wdówka? Dopiero skończyłam trzydzieści trzy lata.

– Jej powaby skłoniły cię do przedłożenia domu nad kościół w tę niedzielę. Musimy tej damie podziękować, że podniosła cię z kolan i wsadziła na konia, gdzie jest twoje miejsce. – Akcent Waltera Raleigh był gęsty jak śmietana z Devonshire.

Hrabia Northumberland odłożył na palenisko długi widelec do opiekania grzanek i zmierzył przyjaciela wzrokiem. Następnie pokręcił głową i wrócił do swojego zadania.

– Wyjdź, wejdź jeszcze raz i zapytaj Matta o nowinę – powiedział. – I wyglądaj na skruszonego, kiedy będziesz to robił.

– Nie. – Raleigh wytrzeszczył oczy i popatrzył na Matthew z otwartymi ustami. – Ona jest twoja?

– Z pierścionkiem na dowód. – Jedną nogą w wysokim bucie Matthew wysunął spod stołu taboret. – Siadaj, Walterze, i poczęstuj się piwem.

– Przysięgałeś, że nigdy się nie ożenisz – przypomniał mu wyraźnie skonfundowany Raleigh.

– Wymagało to pewnej perswazji.

– Zapewne. – Znowu spoczęło na mnie taksujące spojrzenie Waltera Raleigh. – Szkoda jej dla zimnokrwistego. Ja nie zwlekałbym ani chwili.

– Diana zna moją naturę i nie ma nic przeciwko mojemu „chłodowi” – powiedział Matthew. – Poza tym to ona potrzebowała perswazji. Ja zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia.

Raleigh tylko prychnął w odpowiedzi.

– Nie bądź taki cyniczny, przyjacielu. Kupidyn jeszcze może cię trafić swoją strzałą. – Szare oczy Matthew rozjarzyły się ze złośliwej uciechy na myśl o pewnym fakcie z przyszłości Waltera.

– Kupidyn będzie musiał poczekać ze strzelaniem do mnie. Jestem obecnie całkowicie pochłonięty odpieraniem wrogich ataków królowej i admirała. – Walter rzucił kapelusz na pobliski stół, a ten prześliznął się po lśniącej powierzchni planszy do tryktraka, zakłócając toczącą się grę. Raleigh jęknął i usiadł obok Henry’ego. – Wszyscy chcą kawałka mojej skóry, zdaje się, ale nikt nie da mi awansu, podczas gdy cała ta sprawa z koloniami wisi mi nad głową. Pomysł na tegoroczną rocznicową celebrację był mój, ale tamta kobieta powierzyła nadzór nad ceremoniami Cumberlandowi. – Na nowo rozgorzał w nim gniew.

– Nadal żadnych wieści z Roanoke? – spytał łagodnie Henry, podając przyjacielowi kubek gęstego, brązowego ale.

Żołądek mi się ścisnął na wspomnienie pierwszej pechowej wyprawy Waltera Raleigh do Nowego Świata. Po raz pierwszy, ale nie ostatni ktoś zastanawiał się na głos nad rezultatem przyszłych wydarzeń.

– White wrócił do Plymouth w zeszłym tygodniu, wypędzony do domu przez paskudną pogodę. Musiał zarzucić poszukiwania córki i wnuczki. – Walter pociągnął solidny łyk piwa i zapatrzył się w przestrzeń. – Chrystus wie, co się stało z nimi wszystkimi.

– Przyjdzie wiosna, wrócisz tam i ich odnajdziesz. – Henry mówił z przekonaniem, ale Matthew i ja wiedzieliśmy, że zaginieni koloniści z Roanoke nigdy nie zostaną odnalezieni, a Raleigh już nigdy nie postawi stopy na ziemiach Karoliny Północnej.

– Modlę się, żebyś miał rację, Hal. Ale dość o moich kłopotach. Z jakiej części kraju pochodzi pani rodzina, pani Roydon?

– Z Cambridge – bąknęłam cicho, starając się, żeby moja odpowiedź była jak najkrótsza i jak najbardziej prawdziwa. Miasto leżało w Massachusetts, a nie w Anglii, ale gdybym zaczęła teraz wszystko wyjaśniać, nigdy bym nie połapała się w kolejnych wersjach.

– Zatem jest pani córką uczonego. A może pani ojciec był teologiem? Matt byłby zadowolony, że ma z kim porozmawiać o sprawach wiary. Z wyjątkiem Hala jego przyjaciele są beznadziejni, jeśli chodzi o doktrynę. – Walter napił się piwa i czekał na moją odpowiedź.

– Ojciec Diany zmarł, kiedy była mała. – Matthew wziął mnie za rękę.

– Przykro mi, Diano – wymamrotał Henry. – Utrata ojca to st-t-traszny cios.

– A pierwszy mąż zostawił pani synów i córki na pociechę? – spytał Walter z nutą współczucia w głosie.

W tych czasach kobieta w moim wieku musiała być wcześniej zamężna i mieć co najmniej trójkę albo czwórkę dzieci. Pokręciłam głową.

– Nie.

Walter zmarszczył brwi, ale nim zaczął dalej drążyć sprawę, zjawił się Kit z George’em i Tomem.

– Wreszcie. Przemów mu do rozsądku, Walterze. Matthew nie może wciąż odgrywać Odyseusza wobec swojej Kirke. – Kit chwycił pucharek stojący przed Henrym. – Dzień dobry, Hal.

– Komu przemówić do rozsądku? – spytał Raleigh z rozdrażnieniem.

– Oczywiście Mattowi. Ta kobieta jest czarownicą. I jest z nią coś nie tak. – Kit zmrużył oczy. – Ona coś ukrywa.

– Czarownicą – powtórzył Walter ostrożnie.

Służąca z naręczem polan zamarła w drzwiach.

– Jak powiedziałem. – Kit pokiwał głową. – Tom i ja od razu rozpoznaliśmy znaki.

Pokojówka wrzuciła polana do kosza i uciekła.

– Jak na dramatopisarza masz godne pożałowania wyczucie czasu i miejsca, Kit. – Walter popatrzył na Matthew. – Mamy iść w jakiś inne miejsce, żeby omówić tę kwestię, czy to tylko jedna z próżnych fantazji Kita? Jeśli to ostatnie, chciałbym zostać tam, gdzie jest ciepło, i dokończyć piwo.

Dwaj mężczyźni spojrzeli po sobie. Kiedy wyraz twarzy Matthew się nie zmienił, Walter zaklął pod nosem. Pierre pojawił się jak na sygnał.

– W saloniku jest rozpalony ogień, milordzie – powiedział. – A dla naszych gości wyłożono jedzenie i wino. Nikt nie będzie tam przeszkadzał.

Salonik nie był ani tak przytulny jak pokój, w którym jedliśmy śniadanie, ani tak imponujący jak wielka sala. Duża liczba rzeźbionych foteli, bogate tapiserie i obrazy w ozdobnych ramach sugerowały, że jego głównym przeznaczeniem jest podejmowanie najważniejszych gości. Przy kominku wisiało wspaniałe malowidło Holbeina przedstawiające św. Hieronima i lwa. Było mi nieznane, podobnie jak namalowany przez tego samego artystę portret Henryka VIII o świńskich oczkach, trzymającego książkę i okulary i patrzącego w zamyśleniu na obserwatora; na stole przed nim leżały cenne przedmioty. Córka Henryka, obecna królowa Elżbieta, wpatrywała się w niego z wyższością z drugiej strony pokoju. Pełen napięcia impas uwieczniony na obrazie nie poprawiał nastroju, kiedy zajmowaliśmy miejsca w saloniku. Matthew oparł się o kominek i skrzyżował ręce na piersi. Wyglądał w każdym calu tak onieśmielająco jak Tudorowie spoglądający na nas ze ścian.

– Nadal zamierzasz powiedzieć im prawdę? – spytałam go szeptem.

– Tak jest na ogół łatwiej, pani – odezwał się ostro Raleigh – nie wspominając o tym, że tak się postępuje wśród przyjaciół.

– Zapominasz się, Walterze – ostrzegł go Matthew z budzącym się gniewem.

– Zapominam się? I mówi to ktoś, kto zadał się z czarownicą? – Raleigh nie miał kłopotu z dotrzymaniem kroku Matthew, jeśli chodzi o irytację. Ale w jego głosie pobrzmiewała również nuta strachu.

– Ona jest moją żoną – odparował Matthew i przeczesał ręką włosy. – A jeśli chodzi o to, że jest czarownicą, wszyscy w tym pokoju jesteśmy o coś oczerniani, o coś prawdziwego albo wymyślonego.

– Ale żeby ją poślubić… co ty sobie myślałeś? – zapytał z niedowierzaniem Walter.

– Że ją kocham – odparł Matthew krótko.

Kit przewrócił oczami i dolał sobie wina ze srebrnej karafki. Moje marzenia, żeby usiąść z nim przy ciepłym ogniu i porozmawiać o magii i literaturze, całkiem się rozwiały w surowym świetle listopadowego poranka. Przebywałam w roku 1590 od niecałych dwudziestu czterech godzin, ale już miałam serdecznie dość Christophera Marlowe’a.

Po słowach Matthew w saloniku zapadła cisza, podczas gdy Walter i on mierzyli się wzrokiem. Wobec Kita Matthew był pobłażliwy i nieco zirytowany, dla George’a i Toma miał dużo cierpliwości, a Henry budził w nim braterskie uczucia. Ale Raleigh był mu równy – pod względem inteligencji, siły, może nawet bezwzględności – co oznaczało, że tylko jego opinia się liczyła. Obaj żywili wobec siebie ostrożny szacunek, niczym dwa wilki decydujące, kto poprowadzi stado.

– A więc to tak – rzekł wolno Raleigh, ustępując przed autorytetem Matthew.

– Tak. – Matthew postawił stopę na palenisku.

– Masz zbyt wiele sekretów i zbyt wielu wrogów, żeby brać sobie żonę. A jednak to zrobiłeś. – Na twarzy Waltera odmalowało się zdumienie. – Inni oskarżali cię o to, że nadmiernie polegasz na swojej subtelności, a ja się z nimi nie zgadzałem aż do tej pory. Dobrze, Matthew. Skoro jesteś taki przebiegły, mów, co mamy odpowiadać, kiedy ludzie zaczną zadawać pytania.

Kit z trzaskiem odstawił pucharek na stół, aż wino prysnęło mu na rękę.

– Nie możesz oczekiwać od nas, że…

– Cisza! – Walter rzucił Marlowe’owi wściekłe spojrzenie. – Zważywszy na kłamstwa, które ze względu na ciebie opowiadamy, jestem zaskoczony, że ośmielasz się sprzeciwiać. Mów dalej, Matthew.

– Dziękuję, Walterze. Jesteś jednym z pięciu ludzi w królestwie, którzy mogą wysłuchać tej opowieści i nie pomyśleć, że oszalałem. – Matthew przeczesał rękami włosy. – Pamiętacie, jak ostatnio rozmawialiśmy o pomysłach Giordana Bruna na temat nieskończonej liczby światów, nieograniczonych przez czas ani przestrzeń?

Mężczyźni wymienili spojrzenia.

– Nie jestem pewien, czy rozumiemy, co masz na myśli – zaczął ostrożnie Henry.

– Diana jest z Nowego Świata. – Matthew umilkł, co dało Marlowe’owi okazję do rzucenia triumfalnego spojrzenia przyjaciołom. – Z przyszłego Nowego Świata.

W ciszy, która zapadła w pokoju, wszystkie oczy skierowały się na mnie.

– Powiedziała, że jest z Cambridge – przypomniał w osłupieniu Walter.

– Nie z tego Cambridge. Moje leży w Massachusetts. – Głos łamał mi się od napięcia i długiego milczenia. Odchrząknęłam. – Kolonia powstanie na północ od Roanoke za czterdzieści lat.

W salonie podniosła się wrzawa, ze wszystkich stron zasypały mnie pytania. Harriot wyciągnął rękę i z wahaniem dotknął mojego ramienia. Kiedy jego palec napotkał twarde ciało, Tom ze zdumieniem cofnął dłoń.

– Słyszałem o bytach, które potrafią naginać czas do swojej woli. To jest cudowny dzień, prawda, Kit? Czy kiedykolwiek myślałeś, że poznasz tkaczkę czasu? Musimy oczywiście być przy niej ostrożni, bo inaczej możemy wplątać się w jej sieć i zgubić drogę. – Na twarzy Harriota pojawiła się tęsknota, jakby cieszyła go myśl, że mógłby trafić do innego świata.

– A co panią tutaj sprowadza, pani Roydon? – Głęboki głos Waltera przebił się przez pozostałe.

– Ojciec Diany był uczonym – odpowiedział za mnie Matthew. Gdy rozległ się szmer zainteresowania, Walter uciszył go gestem ręki. – Jej matka również. Oboje byli czarownikami i umarli w tajemniczych okolicznościach.

– Więc mamy ze sobą coś wspólnego, D-D-Diano – stwierdził Henry.

Zanim zdążyłam go spytać, co ma na myśli, Walter ponaglił Matthew.

– W rezultacie zaniedbano jej wykształcenie jako czarownicy – dokończył mój mąż.

– Łatwo jest wykorzystać taką czarownicę. – Tom się zasępił. – Dlaczego w tym przyszłym Nowym Świecie nie dba się bardziej o takie istoty?

– Moja magia i związana z nią długa historia mojej rodziny nic dla mnie nie znaczyły. Musicie zrozumieć, jak to jest pragnąć wykroczyć poza ograniczenia wynikające z dziedzictwa. – Spojrzałam na Kita, syna szewca, z nadzieją na poparcie, jeśli nie na sympatię i zrozumienie, ale on się odwrócił.

– Ignorancja to niewybaczalny grzech. – Kit bawił się kawałkiem czerwonego jedwabiu, który wystawał z jednego z dziesiątków poszarpanych rozcięć w jego czarnym kaftanie.

– Podobnie jak nielojalność – dodał Walter. – Mów dalej, Matt.

– Diana może nie została wyszkolona w sztuce magii, ale w żadnym razie nie jest ignorantką. Ona też jest uczoną i ma pasję do alchemii. – W głosie Matthew brzmiała duma.

– Damy alchemiczki są niczym więcej jak kuchennymi filozofkami – prychnął Kit – bardziej zainteresowanymi upiększaniem cery niż zrozumieniem sekretów natury.

– Studiuję alchemię w bibliotece, a nie w kuchni – odburknęłam, zapominając o modulowaniu tonu czy akcentu. Oczy Marlowe’a się rozszerzyły. – I uczę jej studentów na uniwersytecie.

– Będą pozwalać kobietom wykładać na uniwersytetach? – spytał George, zafascynowany i w takim samym stopniu czujący odrazę.

– I wstępować na uczelnie również – mruknął Matthew, skubiąc czubek nosa. – Diana poszła na Oksford.

– To musiało poprawić obecność na wykładach – skomentował Walter sucho. – Gdyby kobiety dopuszczono do Kolegium Oriel, nawet ja mógłbym zdobyć następny stopień. A w tej przyszłej kolonii gdzieś na północ od Roanoke uczone są atakowane? – Taki logiczny wniosek nasuwał się po wysłuchaniu dotychczasowej opowieści Matthew.

– Nie wszystkie. Ale Diana znalazła na uniwersytecie pewną zagubioną książkę.

Członkowie Nocnej Szkoły pochylili się na krzesłach. Zaginione księgi były dużo bardziej interesujące dla tej grupki niż niedouczone czarownice i wykładowczynie.

– Zawiera ona sekretne informacje o świecie bytów.

– Księga Tajemnic, która podobno opowiada o naszym stworzeniu? – Na twarzy Kita malowało się zdumienie. – Nigdy wcześniej nie interesowałeś się tymi bajkami, Matthew. Prawdę mówiąc, lekceważyłeś je jako przesądy.

– Teraz w nie wierzę, Kit. Odkrycie Diany sprowadziło wrogów pod jej drzwi.

– A ty byłeś z nią. Wrogowie podnieśli zasuwę i weszli. – Walter pokręcił głową.

– Dlaczego obecność Matthew spowodowała takie straszne konsekwencje? – zdziwił się George.

Palcami namacał czarną rypsową tasiemkę, którą przywiązywał okulary do zapięć kaftana. To odzienie miał modnie wypchane na brzuchu, a kiedy się ruszał, wypełnienie szeleściło jak torba płatków owsianych. George uniósł okrągłe oprawki i przyjrzał się im, jakby były nowym ciekawym obiektem do zbadania.

– Ponieważ czarownicom i wearh nie wolno się pobierać – odparł szybko Kit.

Nigdy wcześniej nie słyszałam słowa wearh wymówionego z takim mocnym „w” na początku i gardłowym dźwiękiem na końcu.

– Podobnie jak demonom i wearh. – Walter ostrzegawczo zacisnął dłoń na ramieniu Kita.

– Naprawdę? – George łypnął na Matthew, a potem na mnie. – Czy królowa zabrania takich związków?

– To starożytne przymierze między bytami, którego nikt nie śmie łamać. – W głosie Toma brzmiał strach. – Ci, którzy to robią, są wzywani przed Kongregację i karani.

Tylko wampiry tak stare jak Matthew mogły pamiętać czasy sprzed przymierza, które określiło, jak mają się wobec siebie zachowywać byty i jak traktować ludzi. „Żadnego bratania się między gatunkami z innych światów” było najważniejszą zasadą, a Kongregacja pilnowała jej przestrzegania. Naszych talentów – kreatywności, siły, nadnaturalnych mocy – nie dało się zignorować w mieszanych grupach. Było tak, jakby moc czarownicy potęgowała kreatywną energię znajdujących się w pobliżu demonów, a geniusz demona sprawiał, że uroda wampira jeszcze bardziej rzucała się w oczy. Jeśli chodzi o nasze stosunki z ludźmi, mieliśmy być dyskretni i trzymać się z dala od polityki i religii.

Nie dalej jak tego ranka Matthew twierdził, że w szesnastym wieku stoi przed Kongregacją zbyt wiele innych problemów – wojna religijna, palenie heretyków, powszechny głód rzeczy obcych, dziwacznych i nowych, podsycony wynalezieniem druku – żeby jej członkowie przejmowali się czymś tak trywialnym jak czarownica i wampir, którzy się w sobie zakochali. Zważywszy na zdumiewające i niebezpieczne wydarzenia, które miały miejsce, odkąd poznałam Matthew pod koniec września, trudno mi było w to uwierzyć.

– Jaka Kongregacja? – spytał z zainteresowaniem George. – To jakaś nowa sekta religijna?

Walter zignorował pytanie i posłał Matthew przeszywające spojrzenie. Potem odwrócił się do mnie.

– A pani nadal ma tę księgę?

– Nikt jej nie ma. Wróciła do biblioteki. Czarownice oczekują, że ją odzyskam.

– Czyli jesteście ścigani z dwóch powodów. Niektórzy chcą utrzymać panią z dala od wearh, inni uważają za niezbędny środek do upragnionego celu. – Walter ścisnął grzbiet nosa i ze znużeniem popatrzył na Matthew. – Jesteś prawdziwym magnesem, jeśli chodzi o kłopoty, mój przyjacielu. A to wszystko nie mogłoby się wydarzyć w mniej odpowiednim czasie. Ceremonia rocznicowa królowej już za niecałe trzy tygodnie. Jesteś oczekiwany na dworze.

– Mniejsza o królewskie obchody! – Kit zerwał się z krzesła i stanął przed Matthew. – Nie jesteśmy bezpieczni, mając wśród nas tkaczkę czasu. Ona widzi, jaki los czeka każdego z nas. Czarownica będzie mogła zmienić naszą przyszłość, sprowadzić na nas fatum, nawet przyśpieszyć naszą śmierć. Jak, na wszystko co święte, mogłeś to zrobić?

– Zdaje się, że zawiódł cię twój osławiony ateizm, Kit – zauważył Matthew beznamiętntm tonem. – Boisz się, że mimo wszystko będziesz musiał odpowiedzieć za swoje grzechy?

– Może nie wierzę w dobrotliwe, wszechpotężne bóstwo, tak jak ty, Matt, ale na tym świecie jest coś więcej niż to, co opisano w twoich księgach filozoficznych. A tej kobiecie – tej czarownicy – nie można pozwolić mieszać się do naszych spraw. Ty jesteś w jej niewoli, ale ja nie zamierzam kłaść swojej przyszłości w jej ręce!

– Chwileczkę. – Po twarzy George’a przemknął wyraz zdumienia. – Przybyłeś do nas z Chester, Matthew, czy…

– Nie musisz odpowiadać, Matt – odezwał się Tom. – Janus przybył do nas, żeby osiągnąć jakiś cel, a nam nie wolno mu przeszkadzać.

– Mów do rzeczy, Tom… jeśli potrafisz – rzucił złośliwie Kit.

– Jedną twarzą Matthew i Diana patrzą w przeszłość, drugą spoglądają w przyszłość – ciągnął Tom niezniechęcony uwagą przyjaciela.

– Ale jeśli Matt nie jest… – George umilkł.

– Tom ma rację – włączył się Raleigh. – Matthew jest naszym przyjacielem i poprosił nas o pomoc. O ile sobie przypominam, zrobił to po raz pierwszy. I to wszystko, co musimy wiedzieć.

– On prosi o zbyt wiele – oświadczył Kit.

– Za wiele? Według mnie o zbyt mało i za późno. Matthew zapłacił za jeden z moich statków, uratował posiadłości Toma i od dawna zaopatruje George’a i Toma w książki i spełnia ich marzenia. A jeśli chodzi o ciebie… – Walter zmierzył Marlowe’a od stóp do głów – …wszystko w tobie i na tobie, od twoich pomysłów po ostatni kieliszek wina i kapelusz na głowie, zawdzięczasz łaskawości Matthew Roydona. Zapewnienie bezpiecznego portu jego żonie w czasie obecnej burzy jest drobnostką w porównaniu z całą resztą.

– Dziękuję, Walterze. – Matthew wyglądał, jakby mu ulżyło, ale uśmiech, który mi posłał, był ostrożny. Przekonanie przyjaciół, a zwłaszcza Waltera, okazało się jeszcze trudniejsze, niż oczekiwał.

– Będziemy musieli wymyślić jakąś historyjkę, by wyjaśnić, jak twoja żona tutaj trafiła – rzekł Walter w zamyśleniu. – Coś, co odwróci uwagę od jej dziwności.

– Diana potrzebuje również nauczyciela – dodał Matthew.

– Z pewnością trzeba ją nauczyć paru manier – rzucił złośliwie Kit.

– Nie, jej nauczycielką musi być inna czarownica.

Walter prychnął z rozbawieniem.

– Wątpię, czy w promieniu dwudziestu mil od Woodstock znajdzie się jakaś czarownica. Nie, kiedy ty tu mieszkasz.

– A co z księgą, pani Roydon? – Z kieszeni ukrytej w obszernych fałdach krótkich bryczesów George wyjął zaostrzony szary patyk. Polizał czubek ołówka i uniósł go. – Może mi pani podać rozmiary i zawartość? Poszukam jej w Oksfordzie.

– Książka może poczekać – powiedziałam. – Najpierw potrzebuję odpowiednich ubrań. Nie mogę wyjść z domu w kaftanie Pierre’a i spódnicy, którą siostra Matthew nosiła na pogrzebie Jane Seymour.

– Wyjść z domu? – rzucił drwiąco Kit. – Kompletne szaleństwo.

– Kit ma rację – rzekł przepraszającym tonem George i coś zapisał w notesie. – Pani mowa wyraźnie zdradza, że jest pani w Anglii obca. Byłbym szczęśliwy, gdybym mógł udzielić pani lekcji dykcji, pani Roydon.

Myśl o George’u Chapmanie odgrywającym Henry’ego Higginsa wobec Elizy Doolittle sprawiła, że tęsknie spojrzałam w stronę wyjścia.

– W ogóle nie powinno się pozwolić jej mówić, Matt – upierał się Kit. – Każ jej milczeć.

– Potrzebujemy kobiety, która udzieli rad Dianie. Dlaczego nie ma wśród was pięciu żadnej córki, żony albo kochanki?

W pokoju zapadła głęboka cisza.

– Walterze? – rzucił Kit, przyprawiając pozostałych mężczyzn o atak śmiechu, co rozluźniło ciężką atmosferę, jakby przez pokój przeleciała letnia burza. Nawet Matthew dołączył do ogólnej wesołości.

Kiedy śmiech ucichł, do pokoju wszedł Pierre, depcząc gałązki rozmarynu i lawendy rozrzucone wśród sitowia, które wykładano na podłogach, żeby wilgoć nie przeniknęła całego domu. W tej samej chwili dzwony zaczęły wybijać godzinę dwunastą. Podobnie jak wcześniej widok pigw, tak teraz połącznie dźwięków i zapachów przeniosło mnie z powrotem do Madison.

Przeszłość, teraźniejszość i przeszłość spotkały się ze sobą. Zamiast powolnego, płynnego rozwijania się nastąpił bezruch, jakby czas się zatrzymał. Oddech uwiązł mi w krtani.

– Diano? – Matthew wziął mnie za łokieć.

Coś niebieskiego i bursztynowego przyciągnęło moją uwagę, splot światła i koloru. Był gęsto utkany w rogu pokoju, gdzie nie mogłoby się zmieścić nic oprócz pajęczyn i kurzu. Zafascynowana próbowałam ruszyć w tamtę stronę.

– Ma jakiś atak? – zapytał Henry, którego twarz zmaterializowała się ponad ramieniem Matthew.

Uderzenia dzwonu ucichły, zapach lawendy wywietrzał. Niebieski i bursztynowy zblakły do szarości i bieli, po czym zniknęły.

– Przepraszam. Myślałam, że widzę coś w rogu. To musiała być gra światła. – Przycisnęłam dłoń do policzka.

– Może cierpisz na jet lag, mon coeur – szepnał Matthew. – Obiecałem ci spacer po parku. Pójdziesz ze mną, żeby oczyścić umysł?

Może były to skutki podróży w czasie i rzeczywiście świeże powietrze mogłoby pomóc. Ale Matthew nie widział tych ludzi od ponad czterech wieków.

– Powinieneś być ze swoimi przyjaciółmi – oświadczyłam twardo, choć mój wzrok powędrował w stronę okien.

– Oni nadal będą tu pili moje wino, kiedy wrócimy – rzekł Matthew z uśmiechem i odwrócił się do Waltera. – Zamierzam pokazać Dianie posiadłość i upewnić się, że znajdzie drogę przez ogrody.

– Będziemy musieli później porozmawiać – ostrzegł go Walter. – Są sprawy do omówienia.

Matthew pokiwał głową i objął mnie w talii.

– To może poczekać.

Zostawiliśmy Nocną Szkołę w ciepłym saloniku i wyszliśmy z domu. Tom już stracił zainteresowanie problemami wampira i czarownicy i pogrążył się w lekturze. George’a pochłonęły jego własne myśli i teraz skrzętnie zapisywał coś w notatniku. Spojrzenie Kita było czujne, Waltera ostrożne, Henry’ego pełne współczucia. Trzej mężczyźni w swoich czarnych strojach wyglądali z tymi poważnymi minami jak nieżyczliwe kruki. Przypomniało mi się coś, co Szekspir wkrótce miał powiedzieć o tej niezwykłej grupce.

– Jak to się zaczyna? – wyszeptałam. – „Czerń jest znakiem piekła”.

Matthew zrobił zadumaną minę.

– „Czerń jest znakiem piekła. Barwą lochów i szkoły nocy”.

– Kolor przyjaźni powinien być wyraźniejszy – stwierdziłam. Widziałam, jak Matthew radzi sobie z czytelnikami w Bibliotece Bodlejańskiej, ale jego wpływ na takich ludzi jak Walter Raleigh i Kit Marlowe nadal mnie zaskakiwał. – Jest coś, czego by dla ciebie nie zrobili, Matthew?

– Módl się do Boga, żebyśmy nigdy się tego nie dowiedzieli – skwitował z powagą mój mąż.

Rozdział 3

W poniedziałek rano ukryto mnie w gabinecie Matthew. Mieścił się on między apartamentem Pierre’a i mniejszą komnatą, której używano jako biura. Roztaczał się z niego widok na stróżówkę i drogę do Woodstock.

Większość chłopców – teraz, kiedy poznałam ich lepiej, to określenie wydawało się dużo bardziej odpowiednie niż nazwa Nocna Szkoła – schroniła się w pomieszczeniu, które Matthew nazywał pokojem śniadaniowym. Tam przy piwie i winie zatrudnili swoją znaczną wyobraźnię, żeby ułożyć dla mnie odpowiedni scenariusz. Walter zapewniał mnie, że kiedy bajeczka będzie gotowa, wyjaśni moje nagłe pojawienie się w Woodstock ciekawskim mieszkańcom i ograniczy pytania na temat mojego dziwnego akcentu i zachowania.

Historia, którą wymyślili do tej pory, okazała się wyjątkowo dramatyczna. I nic dziwnego, skoro dwaj z naszych rezydentów byli dramatopisarzami. Kit i George wymyślili kluczowe elementy intrygi. Wśród postaci znaleźli się francuscy rodzice, chciwy szlachcic polujący na bezradną sierotę (mnie) oraz podstarzali lubieżnicy czyhający na moją cnotę. W epickiej opowieści znalazły się moje duchowe poszukiwania i konwersja z katolicyzmu na kalwinizm. W rezultacie doprowadziło to do dobrowolnego wygnania na ziemie protestanckiej Anglii, lat biedy, odmiany losu i ratunku ze strony Matthew. George (który rzeczywiście miał w sobie coś z belfra) obiecał wyuczyć mnie szczegółów, kiedy nadadzą swojej historii ostatni szlif.

Cieszyłam się względnym spokojem, który był rzadkim towarem w zatłoczonym elżbietańskim domostwie tej wielkości. Jak niesforne dziecko Kit niezmiennie wyczuwał najgorszy moment, żeby dostarczyć pocztę, zapowiedzieć obiad albo prosić Matthew o pomoc w kolejnych kłopotach. A mojemu mężowi, co zrozumiałe, zależało na spędzaniu czasu z przyjaciółmi, których nie spodziewał się kiedyś jeszcze zobaczyć.

Obecnie rozmawiał z Walterem, a ja, czekając na jego powrót, zajęłam się pewną małą książeczką. Stół przy oknie był zasłany pękami naostrzonych gęsich piór i szklanymi pojemnikami z atramentem. Obok leżały rozrzucone inne przybory: wosk do pieczętowania korespondencji, cienki nóż do otwierania listów, świeca, srebrne sitko. To ostatnie nie było pełne soli, tylko piasku, o czym się przekonałam, jedząc na śniadanie zgrzytające jajka.

Na moim stoliku stało podobne sitko, jak się okazało służące do posypywania piaskiem atramentu na kartce, żeby się nie rozmazał, kałamarz z czarnym atramentem i resztki trzech piór. Obecnie niszczyłam czwarte, starając się opanować skomplikowane zakrętasy elżbietańskiego pisma. Lista spraw do załatwienia powinna być łatwizną. Jako historyczka spędziłam lata na czytaniu starego pisma i wiedziałam dokładnie, jak powinny wyglądać litery, jakich słów w danym okresie najczęściej używano i jakie błędy wymowy mogę popełnić w czasach, kiedy istniało niewiele słowników i podręczników do gramatyki.

Okazało się, że wyzwaniem nie jest teoria, tylko praktyka. Po przepracowaniu wielu lat jako ekspertka znowu zostałam uczennicą. Tylko że tym razem moim celem nie było zrozumienie przeszłości, ale życie w niej. Na razie doświadczenie okazało się upokarzające, a jedynym, czego mi się udało dokonać, był bałagan na pierwszej stronie pustego notatnika, który tego ranka dał mi Matthew.

– To elżbietański odpowiednik laptopa – wyjaśnił, wręczając mi cienki tomik. – Jesteś kobietą piśmienną i potrzebujesz miejsca do kreślenia liter.

Otworzyłam nowiutką okładkę, uwalniając intensywny zapach papieru. Większość cnotliwych kobiet w tych czasach używała takich małych książeczek do zapisywania modlitw.

Diana.

W miejscu, gdzie mocniej przycisnęłam pióro na początku D, powstał gruby kleks, a zanim dotarłam do ostatniego A, wyczerpał się atrament. Mimo to moje wysiłki dały w rezultacie całkiem znośny przykład kursywy z epoki. Moja ręka poruszała się wolniej niż Matthew, kiedy w listach używał zygzakowatej kursywy gotyckiej. Było to pismo prawników, lekarzy i innych profesjonalistów, ale obecnie dla mnie za trudne.

Bishop.

To było jeszcze lepsze, ale mój uśmiech szybko zgasł na widok nazwiska. Teraz byłam mężatką. Zanurzyłam pióro w atramencie.

de Clermont.

Diana de Clermont. Odpowiednie dla hrabiny, a nie dla historyczki. Kropla atramentu kapnęła na kartkę. Zdusiłam przekleństwo, widząc czarny kleks. Na szczęście nazwisko się nie zamazało. Ale ono również nie było moje. Rozsmarowałam kleks na całym de Clermont. Nadal można było je odczytać… ledwo. Uspokoiłam dłoń i nieśpiesznie skreśliłam nowe litery.

Roydon.

Tak się teraz nazywałam. Diana Roydon, żona najbardziej zagadkowej postaci związanej z tajemniczą Szkołą Nocy. Krytycznie przyjrzałam się kartce. Moje pismo było katastrofą. Nie wyglądało ani trochę tak, jak schludne i zaokrąglone chemika Roberta Boyle’a czy jego błyskotliwej siostry Katherine. Miałam nadzieję, że w roku 1590 pismo kobiece było dużo bardziej niewprawne niż w 1690. Jeszcze kilka pociągnięć pióra, ostatni zawijas i będzie koniec.

Dziennik.

Na zewnątrz rozbrzmiały męskie głosy. Zmarszczyłam brwi, odłożyłam pióro i podeszłam do okna.

Na dole stali Matthew i Walter. Szyby tłumiły ich słowa, ale temat rozmowy najwyraźniej był nieprzyjemny, sądząc po udręczonym wyrazie twarzy mojego męża i najeżonych brwiach Waltera Raleigh. Kiedy Matthew machnął ręką i odwrócił się, żeby odejść, Walter zatrzymał go, chwytając za ramię.

Coś dręczyło mojego męża, odkąd dostał pierwszą porcję korespondencji tego ranka. Popadł w milczenie i przez dłuższy czas nie otwierał torby. Choć wyjaśnił, że listy dotyczą zwykłych spraw posiadłości, z pewnością chodziło o coś więcej niż podatki czy rachunki.

Przycisnęłam ciepłą dłoń do chłodnej szyby, jakby tylko szkło dzieliło mnie od Matthew. Różnica temperatur przypomniała mi o kontraście między ciepłokrwistą czarownicą i zimnokrwistym wampirem. Wróciłam na swoje miejsce i sięgnęłam po pióro.

– Postanowiłem, że jednak zostawisz po sobie ślad w szesnastym wieku. – Matthew nagle znalazł się u mojego boku. Drganie kącika jego ust wskazywało na rozbawienie, ale nie całkiem ukrywało napięcie.

– Nadal nie jestem pewna, że trwałe memento mojego pobytu tutaj jest dobrym pomysłem – powiedziałam. – Przyszli uczeni mogą się zorientować, że jest w nim coś dziwnego. – Tak jak Kit wiedział, że coś ze mną jest nie tak.

– Nie martw się. Książka nie opuści tego domu. – Matthew sięgnął po plik poczty.

– Nie możesz być tego pewien – zaprotestowałam.

– Niech historia sama o siebie zadba, Diano – rzekł mój mąż zdecydowanie, jakby sprawa była już przesądzona.

Ja jednak nie mogłam zrezygnować z przyszłości… ani ze swoich obaw co do skutków, jakie mogła na nią mieć nasza obecność w przeszłości.

– Nadal uważam, że nie powinniśmy pozwolić Kitowi zatrzymać tej figurki szachowej.

Naszło mnie wspomnienie Marlowe’a triumfalnie ściskającego mały posążek Diany. Biała królowa w drogich srebrnych szachach Matthew była jednym z przedmiotów, których użyłam, żeby dotrzeć do właściwego miejsca w przeszłości. Dwójka młodych demonów, Sophie Norman i jej mąż Nathaniel Wilson, nieoczekiwanie dostarczyła ją do domu moich ciotek w Madison, akurat kiedy zdecydowaliśmy się na podróż w czasie.

– Kit wygrał ją ode mnie uczciwie zeszłej nocy, jak było do przewidzenia. Przynajmniej tym razem mogłem zobaczyć, jak tego dokonał. Odwrócił moją uwagę wieżą. – Matthew napisał krótki list z godną zazdrości wprawą i złożył kartkę w zgrabny pakiecik. Następnie upuścił stopioną cynobrową kroplę na brzeg papieru i przycisnął do niej sygnet. Na złotej powierzchni pierścienia widniał prosty glif w kształcie Jowisza, a nie bardziej wymyślny wzór, który Satu wypaliła na mojej skórze. Wosk zaskwierczał, stygnąc. – Moja biała królowa w jakiś sposób trafiła z rąk Kita do rodziny czarownic z Karoliny Północnej. Musimy wierzyć, że znowu tak się stanie, z naszą pomocą czy bez niej.

– Kit nie znał mnie wcześniej. I mnie nie lubi.

– Kolejny powód, żeby się nie martwić. Póki patrzenie na podobiznę Diany sprawia mu ból, nie będzie w stanie się z nią rozstać. Christopher Marlowe jest masochistą pierwszej wody. – Matthew wziął kolejny list i rozciął go nożem.

Przyjrzałam się innym przedmiotom leżącym na moim stole i sięgnęłam po stosik monet. Praktyczna znajomość elżbietańskiej waluty nie wchodziła w zakres moich studiów. Podobnie jak zarządzanie domem, właściwa kolejność nakładania bielizny, formy zwracania się do służby czy przygotowanie leku na ból głowy Toma. Dyskusje z Françoise na temat garderoby ujawniły moją ignorancję, jeśli chodzi o potoczne nazwy podstawowych kolorów. „Sraczkowatą zieleń” znałam, ale szczególny odcień szarawego brązu znany jako „szczurza sierść” już nie. Moje dotychczasowe doświadczenia skłaniały mnie do snucia planów uduszenia za rażące zaniedbanie obowiązków pierwszego specjalizującego się w Tudorach historyka, którego spotkam po powrocie.

Jednakże odkrywanie szczegółów codziennego życia wciągnęło mnie na tyle, że szybko zapomniałam o irytacji. Przyjrzałam się monetom, które trzymałam w garści, i wyszukałam wsród nich srebrny pens. Był to kamień węgielny, na którym została wzniesiona moja niepewna wiedza. Moneta okazała się nie większa od paznokcia kciuka, cienka jak opłatek i miała na awersie taki sam profil królowej Elżbiety jak większość pozostałych. Resztę ułożyłam według wartości i zaczęłam skrupulatnie je zapisywać na następnej czystej stronie notatnika.

– Dziękuję, Pierre – wymamrotał Matthew, ledwo podnosząc wzrok, kiedy sługa wziął zapieczętowane listy i położył na stole jeszcze więcej korespondencji.

Pisaliśmy w przyjaznym milczeniu. Wkrótce skończyłam listę monet i próbowałam sobie przypomnieć, czego Charles, lakoniczny domowy kucharz, nauczył mnie na temat robienia winnej polewki z kaszą. A może chodziło o napój z gorącego mleka z korzeniami i winem?

Winna polewka na ból głowy

Zadowolona ze stosunkowo równiej linii tekstu, tylko trzech malutkich kleksów i chwiejnego W, pisałam dalej.

Doprowadź wodę do wrzenia. Wbij dwa żółtka. Dolej białego wina i ubij je razem. Kiedy woda się zagotuje, odstaw ją w chłodne miejsce, po czym wlej do niej wino i jajka. Zamieszaj, aż znowu zacznie wrzeć. Dodaj szafran i miód.

Otrzymana mikstura była ohydna – jadowicie żółta, o konsystencji półpłynnego wiejskiego sera – ale Tom przełknął ją bez skargi. Później, kiedy zapytałam Charlesa o właściwe proporcje miodu do wina, on wyrzucił ręce w górę zdegustowany moją ignorancją i bez słowa odmaszerował.

Życie w przeszłości zawsze było moim skrywanym marzeniem, ale okazało się dużo trudniejsze, niż sobie wyobrażałam. Westchnęłam.

– Będziesz potrzebowała czegoś więcej niż tego notatnika, żeby poczuć się tutaj jak w domu. – Matthew nie odrywał wzroku od korespondencji. – Powinnaś również mieć swój pokój. Może weźmiesz ten? Jest dostatecznie jasny, żeby służył jako biblioteka. Albo mogłabyś go zmienić w laboratorium alchemiczne… choć pewnie wolałabyś trochę więcej prywatności, jeśli planujesz zamieniać ołów w złoto. Jest przy kuchni pomieszczenie, które mogłoby się nadać.

– Kuchnia raczej odpada. Charles mnie nie lubi.

– On nie lubi nikogo. Françoise również, nie licząc oczywiście Charlesa, którego czci jako nierozumianego świętego mimo jego zamiłowania do trunków.

W korytarzu rozległy się ciężkie kroki. Po chwili w progu stanęła Françoise z miną wyrażającą dezaprobatę.

– Przyszli ludzie do pani Roydon – oznajmiła i odsunęła się na bok, żeby przepuścić siwowłosego siedemdziesięciolatka o stwardniałych dłoniach i dużo młodszego mężczyznę, wyraźnie skrępowanego. Żaden z nich nie był bytem.

– Somers. – Matthew zmarszczył brwi. – A to jest młody Joseph Bidwell?

– Tak, panie Roydon. – Młodzieniec zdjął kapelusz z głowy.

– Pani Roydon pozwoli wam teraz wziąć miarę – powiedziała Françoise.

– Miarę? – Matthew skierował wzrok na mnie i na Françoise, domagając się odpowiedzi… szybko.

– Buty – wyjaśniła służąca. – Rękawiczki. Do garderoby madame.

Z pożyczeniem butów był większy kłopot niż z halkami.

– Poprosiłam Françoise, żeby po nich posłała – wyjaśniłam, licząc na aprobatę Matthew.

Oczy Somersa się rozszerzyły, kiedy usłyszał mój dziwny akcent. Potem jego twarz na powrót przybrała wyraz neutralnego szacunku.

– Podróż mojej żony okazała się nieoczekiwanie trudna – powiedział gładko Matthew, stając u mojego boku. – Jej bagaże zaginęły. Niestety, Bidwell, nie mamy dla ciebie butów, które mógłbyś skopiować. – Położył dłoń na moim ramieniu, żeby uciszyć dalsze komentarze.

– Czy mogę, pani Roydon? – zapytał Bidwell, pochylając się do moich stóp. Jego palce zawisły nad tasiemkami źle dopasowanych pantofli. Pożyczone obuwie zdradzało, że nie jestem tym, za kogo się podaję.

– Proszę – odpowiedział Matthew, zanim ja zdążyłam się odezwać.

Françoise posłała mi współczujące spojrzenie. Wiedziała, jak to jest być uciszanym przez Matthew Roydona.

Młody człowiek drgnął, kiedy dotknął mojej ciepłej stopy i jej szybkiego pulsu. Najwyraźniej spodziewał się zimniejszej, mniej żywej kończyny.

– Zajmij się pracą – rzucił ostro Matthew.

– Sir. Milordzie. Panie Roydon. – Młodzieniec wyrzucił z siebie wszelkie dostępne tytuły oprócz „Wasza Wysokość” i „książę ciemności”. Ale te ostatnie i tak zawisły w powietrzu.

– Gdzie twój ojciec, chłopcze? – Głos Matthew złagodniał.

– Leży chory w łóżku od czterech dni, panie Roydon.

Bidwell wyjął z woreczka przytroczonego do pasa kawałek filcu i umieścił na nim moje obie stopy, po czym obrysował je kawałkiem węgla. Zrobił jakieś notatki na filcu i szybko skończywszy swoje zadanie, uwolnił moje nogi. Następnie podał mi dziwną książeczkę zrobioną z kwadratów kolorowej skóry zszytych ze sobą skórzanymi rzemykami.

– Jakie kolory są popularne, panie Bidwell? – spytałam, odsuwając próbnik. Potrzebowałam rady, a nie wielu możliwości do wyboru.

– Panie, które chodzą na dwór, zamawiają białe tłoczone złotem albo srebrem.

– My nie chodzimy na dwór – pośpiesznie rzucił Matthew.

– W takim razie czarne i ładne płowe. – Bidwell pokazał skrawek skóry w kolorze karmelu.

Matthew go zaakceptował, zanim ja zdążyłam powiedzieć choć słowo.

Potem przyszła kolej na starszego mężczyznę. On również był zaskoczony, kiedy ujął moją rękę i poczuł stwardnienia na wewnętrznej stronie dłoni. Dobrze wychowane damy, które poślubiały takich mężczyzn jak Matthew, nie wiosłowały. Somers zauważył również zgrubienie na moim środkowym palcu. Damy nie miewały odcisków od zbyt mocnego ściskania piór. Somers wsunął na moją prawą dłoń rękawiczkę miękką jak masło i o wiele za dużą. W obrębek była wetknięta igła z grubą nicią.

– Czy twój ojciec ma wszystko, czego mu trzeba? – zapytał Matthew.

– Tak, dziękuję, panie Roydon – odparł z ukłonem szewc.

– Charles pośle mu budyń i sarninę. – Spojrzenie Matthew przesunęło się po chudej postaci młodzieńca. – I trochę wina.

– Pan Bidwell będzie wdzięczny za pańską łaskawość – odezwał się Somers, przeciągając nić przez skórę, żeby dopasować rękawiczkę.

– Ktoś jeszcze jest chory? – zainteresował się Matthew.

– Dziewczynka Rafe’a Meadowsa dostała strasznej gorączki – odparł Somers. – Obawialiśmy się o starego Edwarda, ale on tylko zapadł na febrę.

– Ufam, że córka Meadowsa wyzdrowiała.

– Nie. – Somers szarpnął nitkę. – Pochowali ją trzy dni temu. Niech Bóg ma w opiece jej duszę.

– Amen – odpowiedzieli wszyscy obecni w pokoju.

Françoise uniosła brwi i lekkim ruchem głowy wskazała na Somersa. Z opóźnieniem dołączyłam do chóru.

Po wykonaniu swoich zadań i obietnicy, że rękawiczki i buty będą gotowe pod koniec tygodnia, obaj mężczyźni ukłonili się i wyszli. Françoise ruszyła za nimi, ale Matthew ją zatrzymał.

– Żadnych więcej wizyt u Diany. – Mówił poważnym tonem. – Dopilnuj, żeby ten Edward Camberwell dostał pielęgniarkę, która się nim zajmie, oraz dość jedzenia i picia.

Françoise dygnęła i wyszła z kolejnym współczującym spojrzeniem.

– Obawiam się, że ludzie z wioski wiedzą, że tu nie pasuję. – Przesunęłam po czole drżącą ręką. – Moim problemem są samogłoski. I intonacja, która opada, kiedy powinna się wznosić. I nie wiem, kiedy należy mówić „amen”? Ktoś musi mnie nauczyć się modlić, Matthew. Muszę od czegoś zacząć i…

– Spokojnie – powiedział Matthew, obejmując moją ściśniętą gorsetem talię. Nawet przez kilka warstw ubrania jego dotyk był kojący. – To nie jest egzamin ustny w Oksfordzie ani twój sceniczny debiut. Wtłaczanie informacji do głowy i powtarzanie kwestii ci nie pomoże. Powinnaś mnie zapytać, nim wezwałaś Bidwella i Somersa.

– Jak możesz wciąż od nowa udawać kogoś nowego, kogoś innego? – zapytałam. Nie mogłam się temu nadziwić.

Matthew robił to mnóstwo razy przez stulecia, kiedy udawał, że umiera, tylko po to, by zjawić się w innym kraju, mówić innym językiem, być znanym pod innym nazwiskiem.

– Pierwsza rzecz to przestać udawać. – Na mojej twarzy musiało wyraźnie odmalować się zdumienie, bo Matthew mówił dalej: – Przypomnij sobie, co mówiłem ci w Oksfordzie. Nie można żyć w kłamstwie, czy jest nim udawanie człowieka, kiedy naprawdę jesteś czarownicą, czy kobiety z czasów elżbietańskich, podczas gdy pochodzisz z dwudziestego pierwszego wieku. To jest teraz twoje życie. Nie staraj się myśleć o nim jak o roli.

– Ale mój akcent, sposób chodzenia… Nawet ja zwróciłam uwagę na długość moich kroków w porównaniu z innymi kobietami, a otwarte drwiny Kita z mojego męskiego chodu jasno mi to uświadomiły.

– Przystosujesz się. Na razie ludzie w Woodstock będą gadać, ale wkrótce staniesz się swoja i plotki ustaną.

Spojrzałam na niego z powątpiewaniem.

– Po prostu jesteś ciekawostką tygodnia. – Matthew zerknął na mój notatnik, zauważył kleksy i niepewne pismo. – Za mocno ściskasz pióro. To dlatego czubek się łamie, a atrament nie chce płynąć. Swojego nowego życia również za mocno się chwytasz.

– Nigdy nie sądziłam, że to będzie takie trudne.

– Szybko się uczysz i póki mieszkasz bezpiecznie w Starym Domu, jesteś wśród przyjaciół. Ale na razie żadnych więcej gości. Co teraz piszesz?

– Głównie swoje nazwisko.

Matthew przerzucił kartki, sprawdzając to, co zapisałam. Uniósł brew.

– Przygotowywałaś się również do egzaminu z ekonomii i kulinariów. Dlaczego zamiast tego nie napiszesz, co się dzieje w domu?

– Bo muszę wiedzieć, jak radzić sobie w szesnastym wieku. Oczywiście dziennik również mógłby być użyteczny. – Rozważyłam tę możliwość. Z pewnością pomogłaby mi odnaleźć się w moim nadal zaburzonym poczuciu czasu. – Nie powinnam używać pełnych nazwisk. Ludzie w tysiąc pięćset dziewięćdziesiątym roku posługiwali się inicjałami, żeby oszczędzić papier i atrament. I nikt nie zajmował się przemyśleniami czy emocjami.

– Najwyższa ocena za prowadzenie szesnastowiecznych angielskich rejestrów – powiedział Matthew ze śmiechem.

– Czy kobiety zapisują to samo, co mężczyźni?

Matthew ujął mnie pod brodę.

– Jesteś niemożliwa. Przestań się zastanawiać nad tym, co robią inne kobiety. Bądź sobą. Jedyną i wyjątkową.

Kiedy pokiwałam głową, Matthew mnie pocałował i zasiadł do stołu.

Trzymając pióro jak najluźniej, zaczęłam nową stronicę. Postanowiłam użyć symboli astrologicznych na oznaczenie dni tygodnia i odnotowywać pogodę, a także zamieszczać enigmatyczne uwagi na temat życia w Starym Domu. Taki przynajmniej miałam plan.

31 października 1590 deszcz, przejaśnienia

Tego dnia zostałam przedstawiona dobremu przyjacielowi mojego męża G.M.

1 listopada 1590 zimno i sucho

We wczesnych godzinach rannych zawarłam znajomość z G.C. Po wschodzie słońca przybyli TH, HP, WR, przyjaciele mojego męża. Księżyc w pełni.

Niektórzy przyszli badacze mogli podejrzewać, że te inicjały odnoszą się do Nocnej Szkoły, zwłaszcza ze względu na nazwisko Roydon na pierwszej stronie, ale w żaden sposób nie potrafiliby tego udowodnić. Poza tym w dzisiejszych czasach niewielu naukowców interesowało się tą grupą intelektualistów. Wykształceni w najlepszym renesansowym duchu członkowie Nocnej Szkoły potrafili z zadziwiającą szybkością przerzucać się na starożytne języki. Wszyscy znali Arystotelesa na wyrywki. A kiedy Kit, Walter i Matthew zaczynali rozmawiać o polityce, ich encyklopedyczna wiedza na temat historii i geografii sprawiała, że prawie nikt nie był w stanie za nimi nadążyć. Od czasu do czasu George’owi i Tomowi udawało się wygłosić własną opinię, ale jąkanie i lekka głuchota uniemożliwiały Henry’emu pełny udział w dyskusjach. Percy przez większość czasu obserwował przyjaciół z nieśmiałym szacunkiem, który był uroczy, zważywszy na to, że hrabia przewyższał pozycją wszystkich obecnych. Gdyby nie było ich tak wielu, ja też mogłabym dotrzymać im kroku.

Jeśli chodzi o Matthew, zniknął zamyślony naukowiec ślęczący nad wynikami badań i martwiący się o przyszłość gatunku. Zakochałam się w tamtym Matthew, ale stwierdziłam, że robię to wciąż od nowa z jego szesnastowieczną wersją, oczarowana każdym wybuchem śmiechu i ripostą w czasie zażartych dyskusji poświęconych jakiejś konkretnej kwestii filozoficznej. Matthew rzucał żartami przy kolacji, nucił w korytarzach. Bawił się z psami przy kominku w sypialni, dwoma ogromnymi, kudłatymi mastiffami o imionach Anaksymander i Perykles. We współczesnym Oksfordzie czy we Francji mój mąż zawsze wydawał się trochę smutny. Ale w Woodstock był szczęśliwy, nawet kiedy przyłapywałam go, jak patrzy na swoich przyjaciół. Jakby nie mógł do końca uwierzyć, że są prawdziwi.

– Zdajesz sobie sprawę, jak bardzo za nimi tęskniłeś? – Nie mogłam się powstrzymać od przeszkodzenia mu w pracy.

– Wampiry nie mogą rozmyślać o tych, których zostawiają – odparł Matthew. – Inaczej byśmy oszaleli. O nich miałem do pamiętania więcej, niż to zwykle się zdarza: słowa, portrety. Ale zapomina się drobiazgi: wyraz twarzy, śmiech.

– Mój ojciec nosił karmelki w kieszeni – wyszeptałam. – Nie pamiętałam o nich aż do La Pierre. – Kiedy zamykam oczy, nadal czuję miękką popelinę jego koszul, zapach tych małych cukierków, słyszę szelest celofanu.

– I nie zrezygnowałabyś teraz z tych wspomnień, nawet żeby pozbyć się bólu – powiedział łagodnie Matthew.

Wziął następny list i wkrótce jego pióro zaskrzypiało po papierze. Na twarz mojego meża wrócił wyraz skupienia razem z drobną zmarszczką nad grzbietem nosa. Ułożyłam w dłoni swoje pióro pod takim samym kątem jak on i odczekałam chwilę, nim zanurzyłam je w atramencie. Rzeczywiście łatwiej było pisać, kiedy się tak kurczowo go nie ściskało.

Był Dzień Zaduszny, kiedy wspominało się zmarłych. Domownicy od rana dzielili się uwagami na temat grubego szronu, który pokrył liście w ogrodzie. Nazajutrz miało być jeszcze zimniej, zapowiadał Pierre.

2 listopada 1590 mróz

Pobranie miary na buty i rękawiczki. Françoise szyje.

Françoise szyła mi płaszcz, żeby chronił mnie przed chłodem, oraz ciepłe ubrania na czekającą nas zimę. Przez cały ranek siedziała na strychu, przeszukując garderobę zostawioną przez Louisę de Clermont. Suknie siostry Matthew z ich prostokątnymi dekoltami i rozkloszowanymi rękawami wyszły z mody przed sześćdziesięciu laty, ale Françoise je przerabiała, żeby lepiej dopasować do współczesnego stylu i do mojej trochę mniej posągowej sylwetki. Nie była zadowolona, kiedy pruła jedną ze szczególnie wspaniałych czarno-srebrnych kreacji, ale Matthew nalegał. Goszcząc w domu Nocną Szkołę, potrzebowałam oficjalnych strojów oprócz bardziej praktycznych codziennych ubrań.

– Ale lady Louisa brała ślub w tej sukni, milordzie – zaprotestowała Françoise.

– Tak, z osiemdziesięciopięciolatkiem bez żyjącego potomstwa, ze słabym sercem i licznymi posiadłościami przynoszącymi zyski – przypomniał Matthew. – Sądzę, że ten fatałaszek z naddatkiem spłacił rodzinną inwestycję. Przyda się Dianie, dopóki nie uszyjesz jej czegoś lepszego.

W swoim dzienniku oczywiście nie mogłam przytoczyć tej rozmowy. Dobrałam natomiast wszystkie słowa ostrożnie, żeby dla innych nic nie znaczyły, choć u mnie przywoływały żywe obrazy konkretnych ludzi, dźwięków i konwersacji. Gdyby notes przetrwał, przyszły czytelnik stwierdziłby, że te drobne fragmenty mojego życia są podane w sposób zwięzły i sterylny. Historycy ślęczeli nad takimi dokumentami w próżnej nadziei, że pod prostymi linijkami tekstu odkryją bogate, złożone życie.

Matthew zaklął pod nosem. Nie tylko ja w tym domu coś ukrywałam.

Mój mąż dostał dzisiaj dużo listów i dał mi tę książeczkę, żebym zapisywała w niej swoje wspomnienia.

Kiedy zanurzyłam pióro w atramencie, do pokoju weszli Henry i Tom, szukając Matthew. Moje trzecie oko się otworzyło, zaskakując mnie tą nagłą czujnością. Odkąd tu przybyliśmy, moje inne moce – czarogień, czarowoda i czarowiatr – były dziwnie nieobecne. Dzięki nieoczekiwanej spostrzegawczości ujrzałam nie tylko czerwono-czarną intensywność atmosfery wokół Matthew, ale również srebrzyste światło otaczające Toma i ledwo dostrzegalne zielono-czarne migotanie Henry’ego, wszystkie równie indywidualne jak odciski palców.

Wracając myślami do niebieskich i bursztynowych nici, które widziałam wcześniej w kącie Starego Domu, zastanawiałam się, co może oznaczać zanik pewnych mocy, a pojawienie się innych. Rano też był ten epizod…

Dostrzegłam coś kątem oka, błysk bursztynu przetykanego śladami błękitu. Było też echo, tak ciche, że bardziej się je wyczuwało, niż słyszało. Kiedy odwróciłam głowę, żeby zlokalizować dźwięk, wrażenie minęło. Na skraju mojego pola widzenia pulsowały nici, jakby czas przyzywał mnie do powrotu do domu.

Od pierwszej podróży w Madison, kiedy przeniosłam się wstecz o kilka minut, myślałam o czasie jako o substancji złożonej z nici światła i koloru. Wydawało mi się, że mogłabym skupić się na pojedynczej nici i podążyć za nią do źródła. Teraz, kiedy przeniosłam się o kilka wieków, wiedziałam, że pod tą pozorną prostotą kryją się sploty możliwości, łączące niewyobrażalną liczbę przeszłości z milionem teraźniejszości i niegraniczonym potencjałem przyszłości. Izaak Newton wierzył, że czas jest podstawową siłą natury, której nie można kontrolować. Po cofnięciu się do roku 1590 roku byłam gotowa się z nim zgodzić.

– Diano? Dobrze się czujesz? – Natarczywy głos Matthew wdarł się w moje myśli.

Jego przyjaciele też patrzyli na mnie z troską.

– Dobrze – odpowiedziałam automatycznie.

– Wcale nie. – Matthew rzucił pióro na stół. – Twój zapach się zmienił. Myślę, że twoja magia też może się zmieniać. Kit ma rację. Musimy jak najszybciej znaleźć ci jakąś czarownicę.

– Za wcześnie, żeby sprowadzać do mnie czarownicę – zaprotestowałam. – To ważne, żebym wyglądała i mówiła tak, jakby tu było moje miejsce.

– Inna czarownica zorientuje się, że jesteś podróżniczką w czasie – stwierdził Matthew. – I weźmie na to poprawkę. Chodzi o coś jeszcze?

Pokręciłam głową, ale nie spojrzałam mu w oczy.

Matthew nie musiał widzieć czasu rozwijającego się w rogu pokoju, by wyczuć, że coś się zmieniło. Skoro on sam już podejrzewał, że z moją magią dzieje się więcej, niż jestem gotowa ujawnić, nie było sposobu, żebym mogła ukryć swoje sekrety przed inną czarownicą.

Rozdział 4

Nocna Szkoła wyraziła chęć, by pomóc Matthew w znalezieniu tej istoty. Ich propozycje świadczyły o całkowitym braku szacunku dla kobiet, czarownic i wszystkich, którym brakowało wykształcenia uniwersyteckiego. Henry uważał, że Londyn może się okazać najbardziej żyznym polem do poszukiwań, ale Walter zapewniał go, że niemożliwe będzie ukrycie mnie przed podejrzliwymi sąsiadami w zatłoczonym mieście. George zastanawiał się, czy uczeni z Oksfordu daliby się przekonać do tego, by służyć swoim doświadczeniem, skoro przynajmniej mieli odpowiednie kwalifikacje intelektualne. Tom i Matthew wyrazili brutalną krytykę sił i słabości domorosłych filozofów przebywających w Starym Domu, tak że ten pomysł również został odrzucony. Kit uważał za niemądre powierzenie tego zadania jakiejkolwiek kobiecie i sporządził listę miejscowych dżentelmenów, którzy mogliby się zgodzić na ułożenie dla mnie programu szkolenia. Lista obejmowała plebana z St. Mary, wyczulonego na apokaliptyczne znaki niebios, posiadacza ziemskiego o nazwisku Smythson, który parał się alchemią i szukał czarownicy albo demona do pomocy, oraz studenta Christ Church College, który spłacał swoje przeterminowane rachunki za książki, układając horoskopy.

Mój mąż sprzeciwił się wszystkim tym propozycjom i postanowił wezwać wdowę Beaton, znachorkę i akuszerkę z Woodstock. To, że była biedną kobietą – dokładnie taką istotą, jakimi Nocna Szkoła pogardzała – argumentował Matthew, miało łatwiej zapewnić jej współpracę. Poza tym wdowa Beaton była jedyną istotą w promieniu wielu mil rzekomo obdarzoną magicznymi talentami. Wszystkie inne dawno stąd uciekły, żeby nie mieszkać w pobliżu wearh.

– Wezwanie wdowy Beaton może nie być dobrym pomysłem – stwierdziłam później, kiedy szykowaliśmy się do snu.

– Mówiłaś – rzucił Matthew z ledwo ukrywanym zniecierpliwieniem. – Ale jeśli nawet wdowa Beaton nie potrafi nam pomóc, będzie mogła nam kogoś polecić.

– Koniec szesnastego wieku naprawdę nie jest dobrym czasem, żeby otwarcie rozpytywać o czarownicę. – Mogłabym zrobić więcej niż tylko w towarzystwie Nocnej Szkoły napomknąć o polowaniach na czarownice, ale Matthew wiedział o potwornościach, które miały nadejść. I również teraz zbył moje obawy.

– Procesy czarownic w Chelmsford są już tylko wspomnieniem, a minie kolejne dwadzieścia lat, zanim rozpoczną się polowania w Lancashire. Nie sprowadziłbym cię tutaj, gdyby w Anglii miały zapłonąć stosy. – Matthew przejrzał kilka listów, które Pierre zostawił mu na stole.

– Przy takim rozumowaniu dobrze, że jesteś naukowcem, a nie historykiem – skomentowałam. – Chelmford i Lancashire były skrajnymi przejawami powszechnych obaw.

– Myślisz, że historyk potrafi zrozumieć ducha obecnej chwili lepiej niż ludzie w niej żyjący? – Matthew z nieskrywanym sceptycyzmem uniósł brew.

– Często właśnie tak się dzieje – odparłam najeżona.

– Nie to mówiłaś tego ranka, kiedy nie mogłaś pojąć, dlaczego w domu nie ma żadnych widelców – zauważył Matthew.

To prawda, że szukałam ich przez dwadzieścia minut, zanim Pierre delikatnie mi uświadomił, że tego rodzaju narzędzia nie są w Anglii powszechne.

– Z pewnością nie należysz do tych ludzi, którzy sądzą, że historycy nie robią nic oprócz innego zapamiętywania dat i faktów – powiedziałam. – Moja praca to próby zrozumienia, dlaczego pewne rzeczy wydarzyły się w przeszłości. Kiedy coś się dzieje na twoich oczach, trudno znaleźć powód, ale spojrzenie wstecz daje odpowiednią perspektywę.

– W takim razie możesz się odprężyć, bo mam zarówno doświadczenie, jak i spojrzenie z perspektywy czasu – rzekł Matthew. – Rozumiem twoje zastrzeżenia, Diano, ale wezwanie wdowy Beaton jest słuszną decyzją. – „Sprawa zamknięta”, dawał wyraźnie do zrozumienia jego ton.

– W roku tysiąc pięćset dziewięćdziesiątym brakuje żywności, a ludzie martwią się o przyszłość – przypomniałam i zaczęłam odliczać na palcach. – To oznacza, że szukają kozłów ofiarnych, żeby obwinić je o złe czasy. Znachorki i akuszerki boją się oskarżenia o czary, choć twoi przyjaciele mogą nie być tego świadomi.

– Jestem najpotężniejszym człowiekiem w Woodstock – przypomniał Matthew, biorąc mnie za ramiona. – Nikt o nic cię nie oskarży.

– Jestem obca, a wdowa Beaton nic mi nie jest winna – odparowałam zdumiona jego pychą. – Muszę co najmniej uchodzić za kobietę z elżbietańskiej klasy średniej, zanim poprosimy ją o pomoc. Daj mi jeszcze kilka tygodni.

– To nie może czekać, Diano – rzucił szorstko Matthew.

– Nie proszę cię o cierpliwość, żebym mogła się nauczyć haftować i robić dżemy. Mam ważne powody. – Spojrzałam na niego kwaśno. – Wezwij swoją znachorkę. Ale nie zdziw się, kiedy coś pójdzie źle.

– Zaufaj mi. – Matthew przysunął usta do moich. Jego oczy były zamglone, instynkt pchał go do ścigania zdobyczy i podporządkowania jej sobie. Szesnastowieczny mąż pragnął zdobyć przewagę nad żoną, ale wampir chciał złapać czarownicę.

– Kłótnie nie są dla mnie ani trochę podniecające – oświadczyłam, wykręcając głowę.

Mój mąż najwyraźniej uważał inaczej. Odsunęłam się od niego o kilka cali.

– Ja się nie kłócę – wyszeptał Matthew z ustami przy moim uchu. – To ty się kłócisz. I jeśli myślisz, że kiedykolwiek dotknąłbym cię w gniewie, żono, bardzo się mylisz. – Przyszpiliwszy mnie do słupka łoża lodowatym wzrokiem, odwrócił się i sięgnął po spodnie. – Idę na dół. Ktoś pewnie jeszcze nie będzie spał, żeby dotrzymać mi towarzystwa. – Ruszył do drzwi, ale zatrzymał się w progu.

– Jeśli naprawdę chcesz się zachowywać jak elżbietańska kobieta, przestań mi się sprzeciwiać – rzucił szorstko na odchodnym.

* * *

Następnego dnia jeden wampir, dwa demony i troje ludzi przyglądało mi się w milczeniu z drugiej strony pokoju wyłożonego szerokimi deskami podłogowymi. Dzwony kościoła St. Mary wybiły godzinę, słabe echo ich tonów wisiało w powietrzu jeszcze długo po tym, jak zamilkły. Pigwy, rozmaryn i lawenda przesycały powietrze zapachami. Siedziałam przycupnięta na niewygodnym drewnianym krześle w ograniczającym ruchy więzieniu z kaftanów, halek, rękawów, spódnic i ciasno zasznurowanego gorsetu. Moje zorientowane na karierę życie z dwudziestego pierwszego wieku blakło z każdym wymęczonym oddechem. Wpatrywałam się w mdłe światło dnia, podczas gdy zimny deszcz bębnił o szyby okien oprawnych w ołów.

– Elle est ici – oznajmił Pierre, rzucając spojrzenie w moją stronę. – Czarownica przyszła, żeby zobaczyć madame.

– Nareszcie – mruknął Matthew.

Krój kaftana sprawiał, że mój mąż wyglądał na jeszcze szerszego w ramionach, a żołędzie i liście dębu wyhaftowane czarną nicią wzdłuż brzegów białego kołnierza podkreślały bladość jego skóry. Matthew przekrzywił głowę, żeby spojrzeć na mnie z innej perspektywy i lepiej ocenić, czy mogę uchodzić za szanowaną elżbietańską żonę.

– No i? – zapytał. – Może być?

George opuścił okulary.

– Tak. Rdzawość pasuje do niej dużo lepiej niż kolor tej ostatniej sukni i nadaje przyjemny blask włosom.

– Pani Roydon wygląda, jak należy, George, to prawda. Ale nie możemy wyjaśnić jej niezwykłej wymowy, mówiąc wszystkim, że pochodzi ze w-w-wsi – odezwał się Henry swoim bezbarwnym basem. Wystąpił do przodu, żeby poprawić fałdy mojej brokatowej spódnicy. – I ten wzrost. Nie można go zamaskować. Jest wyższa nawet od królowej.

– Jesteś pewien, że nie może uchodzić za Francuzkę albo Holenderkę? – Palcami poplamionymi atramentem Tom uniósł do nosa pomarańczę nabijaną goździkami. – Może pani Roydon jednak przetrwałaby w Londynie. Oczywiście demony nie mogą jej nie zauważyć, ale zwykli ludzie nawet nie spojrzą drugi raz.

Walter prychnął z rozbawieniem i dźwignął się z niskiego siedziska.

– Pani Roydon ma piękne kształty i niecodzienny wzrost. Zwykli mężczyźni w wieku pomiędzy trzynaście a sześćdziesiąt lat znajdą dość powodów, żeby się jej przyglądać. Nie, Tom, lepiej, żeby została tutaj, z wdową Beaton.

– A gdybym spotkała się z wdową Beaton później w wiosce, sama? – zaproponowałam, mając nadzieję, że choć jeden z nich dostrzeże sens w tych słowach i przekona Matthew, żeby pozwolił mi zrobić wszystko po mojemu.

– Nie! – usłyszałam jednocześnie sześć przerażonych męskich głosów.

Chwilę później Françoise zjawiła się z dwiema sztukami wykrochmalonego płótna i koronek. Pierś miała wypiętą niczym kura oburzona na zadziornego koguta. Ciągłe wtrącanie się Matthew irytowało ją tak samo jak mnie.

– Diana nie wybiera się na dwór. Ta kryza jest niepotrzebna. – Matthew ze zniecierpliwieniem machnął ręką. – Poza tym to jej włosy są problemem.

– Nie ma pan pojęcia, co jest konieczne – odparowała Françoise. Choć była wampirzycą, a ja czarownicą, nieoczekiwanie znalazłyśmy wspólny grunt, jeśli chodzi o idiotyzm mężczyzn. – Co wolałaby madame de Clermont? – Podała mi plisowane gniazdo z lekkiej jak mgiełka tkaniny i jakąś rzecz w kształcie półksiężyca, która przypominała płatki śniegu połączone niewidzialnymi szwami.

Płatki śniegu wyglądały na wygodniejsze, więc na nie wskazałam.

Podczas gdy służąca przypinała kołnierz do mojego stanika, Matthew spróbował lepiej ułożyć moje włosy. Françoise dała mu klapsa w dłoń.

– Proszę nie dotykać.

– Będę dotykał swojej żony, kiedy będę chciał – zagrzmiał Matthew, przesuwając ręce na moje ramiona. – I przestań nazywać Dianę „madame de Clermont” Wciąż się spodziewam, że zaraz moja matka wejdzie przez te drzwi. – Rozchylił mi kołnierz i rozwiązał czarną aksamitną tasiemkę, ukrywającą szpilki.

– Madame to kobieta zamężna – zaprotestowała Françoise. – Powinna zasłaniać dekolt. I tak jest dość plotek o nowej pani.

– Plotek? Jakich plotek? – spytałam, marszcząc brwi.

– Nie była pani wczoraj w kościele, więc ludzie gadają, że jest pani brzemienna albo oszpecona przez ospę. Tamten heretycki kapłan sądzi, że jest pani katoliczką. Inni mówią, że Hiszpanką.

– Hiszpanką?

– Oui, madame. Ktoś słyszał panią w stajniach wczoraj po południu.

– Ale ja ćwiczyłam mój francuski! – Byłam dobrą parodystką i sądziłam, że imitowanie władczego sposobu mówienia Ysabeau może przydać wiarygodności mojej skomplikowanej bajeczce.

– Syn stajennego nie rozpoznał w tym francuskiego. – Ton Françoise sugerował, że pomyłka chłopca była zrozumiała. Służąca przyjrzała mi się z satysfakcją. – Tak, teraz pani wygląda jak porządna kobieta.

– Fallaces sunt rerum species – rzucił Kit kwaśnym tonem, co sprawiło, że na twarz Matthew wrócił mars. – „Zdradliwe są pozory rzeczy”. Nikogo nie zwiedzie jej gra.

– Pora jest o wiele za wczesna na Senekę. – Walter posłał Marlowe’owi ostrzegawcze spojrzenie.

– Nigdy nie jest za wcześnie na stoicyzm – odparował Kit. – Powinieneś mi dziękować, że to nie Homer. Wszystko, co ostatnio słyszeliśmy, to nieudolne parafrazy Iliady. Ja zostawiam grekę komuś, kto ją rozumie, George… komuś takiemu jak Matt.

– Moje tłumaczenie dzieła Homera nie jest jeszcze ukończone – oświadczył z urazą George.

Jego słowa wywołały potok łacińskich cytatów ze strony Waltera. Po jednym z nich Matthew się zaśmiał i powiedział coś, co zabrzmiało jak greka. Czarownica czekająca na dole została całkowicie zapomniana, mężczyźni z entuzjazmem oddali się ulubionemu sposobowi spędzania czasu: słownym utarczkom mającym na celu udowodnienie rywalom swojej wyższości. Opadłam z powrotem na krzesło.

– W takim dobrym humorze są cudowni – wyszeptał Henry. – To najbystrzejsze umysły w królestwie, pani Roydon.

Raleigh i Marlowe krzyczeli teraz do siebie o zaletach – albo ich braku – polityki Jej Królewskiej Mości w kwestii kolonizacji i eksploracji.

– Można by równie dobrze wziąć garści złota i cisnąć je do Tamizy, zamiast dawać takim awanturnikom jak ty, Walterze. – Kit zarechotał.

– Awanturnikom! Nie możesz za dnia wyjść za próg domu ze strachu przed wierzycielami. – Głos Waltera Raleigh drżał. – Czasami potrafisz być strasznym głupcem, Kit.

Matthew śledził tę ostrą wymianę z rosnącym rozbawieniem.

– Jakie teraz masz kłopoty? – zapytał Marlowe’a, sięgając po swoje wino. – I ile będzie kosztowało wydobycie cię z nich?

– Z moim krawcem. – Kit wskazał na swój drogi ubiór. – Z drukarzem Tamerlana Wielkiego. – Zawahał się, podliczając w myślach zaległe sumy. – I z draniem Hopkinsem, który mieni się moim gospodarzem. Ale mam to.

Marlowe uniósł małą figurkę Diany, którą w niedzielny wieczór wygrał od Matthew w szachy. Nadal zaniepokojona możliwością, że stracę posążek z oczu, przesunęłam się do przodu.

– Nie możesz być aż tak spłukany, żeby oddać ten drobiazg za pensy. – Spojrzenie Matthew pomknęło w moją stronę, a ja się cofnęłam, widząc drobny ruch jego ręki. – Ja się tym zajmę.

Kit zerwał się na równe nogi, z szerokim uśmiechem chowając do kieszeni srebrną boginię.

– Zawsze można na ciebie liczyć, Matt. Oczywiście oddam ci pieniądze.

– Oczywiście – mruknęli z powątpiewaniem Matthew, Walter i George.

– Ale zatrzymaj dość pieniędzy, żeby kupić sobie brodę. – Kit z satysfakcją pogłaskał swoją. – Wyglądasz okropnie.

– Kupić brodę? – Niemożliwe, żebym zrozumiała właściwie. Marlowe na pewno znowu posługiwał się slangiem, choć Matthew go prosił, żeby przestał ze względu na mnie.

– Jest w Oksfordzie pewien balwierz, prawdziwy czarodziej. Włosy pani męża rosną wolno, jak u wszystkich z jego gatunku, a teraz w dodatku jest gładko ogolony. – Kiedy nadal patrzyłam na niego pustym wzrokiem, Kit ciągnął z przesadną cierpliwością. – Wyglądając tak jak teraz, Matt zwraca na siebie uwagę. Potrzebuje brody. Najwyraźniej nie jest pani jeszcze na tyle czarownicą, żeby mu ją zapewnić, więc musimy znaleźć kogoś, kto to zrobi.

Powędrowałam wzrokiem w stronę pustego dzbana stojącego na wiązowym stole. Żeby wprowadzić do pokoju kolory i zapachy, rano Françoise włożyła do niego rośliny z ogrodu: gałązki dębu ostrolistnego, nieszpułki o brązowych owocach i kilka białych róż. Kilka godzin temu przesunęłam nieszpułki i róże na przód wazonu, myśląc o ogrodzie. Byłam zadowolona z rezultatu przez jakieś piętnaście sekund, dopóki kwiaty i owoce nie zwiędły na moich oczach. Susz posypał się z moich palców na wszystkie strony, ręce zaswędziały mnie od informacji napływających od roślin: dotyku słońca, deszczu gaszącego pragnienie, siły korzeni opierających się wiatrom, smaku gleby.

Mój mąż miał rację. Teraz znajdowaliśmy się w roku 1590 i moja magia się zmieniła. Skończyły się erupcje czarognia, czarowody i czarowiatru, których doświadczałam po spotkaniu Matthew. Widziałam natomiast jasne nici czasu i kolorowe aury otaczające żywe stworzenia. Biały jeleń wpatrywał się we mnie z cieni pod dębami, gdy chodziłam po ogrodach. Teraz pod moim dotykiem więdły rośliny.

– Wdowa Beaton czeka – przypomniał nam Walter, zaganiając Toma w stronę drzwi.

– A jeśli ona usłyszy moje myśli? – martwiłam się, kiedy szliśmy po szerokich dębowych schodach.

– Bardziej obawiam się tego, co pani może powiedzieć na głos. Proszę nie robić niczego, co mogłoby wzbudzić zazdrość albo wrogość – poradził Raleigh. – Jeśli wszystko inne zawiedzie, proszę kłamać. Matthew i ja robimy to przez cały czas.

– Jedna czarownica nie może okłamać drugiej.

– To nie skończy się dobrze – mruknął posępnie Marlowe. – Mogę postawić na to pieniądze.

– Wystarczy. – Matthew okręcił się i chwycił przyjaciela za kołnierz. Dwa mastiffy zaczęły warczeć i węszyć tuż przy kostkach Kita. Oddane swojemu panu niezbyt lubiły demona.

– Ja tylko powiedziałem… – Kit próbował się uwolnić, ale Matthew nie pozwolił mu skończyć, tylko przyparł go do ściany.

– Nikogo nie interesuje, co powiedziałeś, i jest dostatecznie jasne, co miałeś na myśli.

Matthew ścisnął mocniej kołnierz przyjaciela.

– Puść go. – Raleigh położył jedną dłoń na ramieniu Matthew, drugą na ramieniu Marlowe’a.

Matthew zignorował Waltera i podniósł Kita jeszcze o kilka cali. W swoim czerwono-czarnym upierzeniu Marlowe wyglądał jak egzotyczny ptak, którego ktoś uwięził w zagłębieniach pofałdowanej boazerii. Matthew jeszcze przez chwilę potrzymał przyjaciela w górze, żeby zostać dobrze zrozumianym, i wreszcie go puścił.

– Chodź, Diano. Wszystko będzie dobrze. – Matthew mówił pewnym tonem, ale złowieszcze mrowienie w palcach ostrzegło mnie, że Kit może mieć rację.

– Na zęby Boga – wymamrotał Walter z niedowierzaniem, kiedy wkroczyliśmy do sali. – Czy to jest wdowa Beaton?

W drugim końcu pokoju stała czarownica jak z castingu: drobna, przygarbiona i bardzo stara. Kiedy się zbliżyliśmy, zobaczyłam szczegóły: rdzawo-czarną suknię, kręcone białe włosy i pomarszczoną skórę. Jedno oko było mleczne od katarakty, drugie orzechowe z cętkami. Gałka oczna z zaćmą miała niepokojącą tendencję do obracania się w oczodole, jakby wzrok mógł się poprawić dzięki innej perspektywie. Kiedy już myślałam, że nie może być gorzej, zauważyłam brodawkę na grzbiecie nosa.

Wdowa Beaton rzuciła mi spojrzenie i niechętnie dygnęła. Ledwo wyczuwalne mrowienie na skórze powiedziało mi, że to rzeczywiście czarownica. Moje trzecie oko otworzyło się bez ostrzeżenia i zaczęło szukać dalszych informacji. Jednakże w przeciwieństwie do innych bytów wdowa Beaton w ogóle nie emanowała światła. Była na wskroś szara. Przygnębił mnie widok czarownicy, która tak bardzo starała się być niewidzialna. Czy ja też wyglądałam tak blado, zanim dotknęłam Ashmole’a nr 782? Moje trzecie oko się zamknęło.

– Dziękuję, że pani przyszła, pani Beaton. – Ton Matthew sugerował, że kobieta powinna być wdzięczna, że wpuszczono ją do jego domu.

– Panie Roydon. – Głos czarownicy był szeleszczący i przywodził na myśl opadłe liście wirujące na żwirowym podjeździe. Staruszka skierowała na mnie zdrowe oko.

– Pomóż pani Beaton usiąść, George.

Chapman skoczył do przodu, żeby wypełnić polecenie Matthew, a reszta z nas zachowała ostrożny dystans. Czarownica jęknęła, kiedy jej reumatyczne członki spoczęły na krześle. Matthew uprzejmie odczekał chwilę, zanim ponownie się odezwał.

– Przejdźmy do sedna sprawy. Ta kobieta… – wskazał na mnie – …jest pod moją ochroną, a ostatnio ma kłopoty. – Matthew nie wspomniał o naszym małżeństwie.

– Jest pan otoczony wpływowymi przyjaciółmi i lojalnymi sługami, panie Roydon. Z biednej kobiety niewielki może być pożytek dla dżentelmena takiego jak pan. – Wdowa Beaton próbowała ukryć przyganę pod fałszywą nutą uprzejmości, ale mój mąż miał doskonały słuch. Zmrużył oczy.

– Proszę nie toczyć ze mną gierek – rzucił krótko. – Nie chce pani mieć we mnie wroga, wdowo Beaton. Pewne znaki wskazują, że kobieta jest czarownicą i potrzebuje pani pomocy.

– Czarownicą? – Wdowa Beaton okazała uprzejme zdziwienie. – Czy jej matka była czarownicą? Albo ojciec czarodziejem?

– Oboje umarli, kiedy była jeszcze dzieckiem. Nie jesteśmy pewni, jakie moce posiadali. – Matthew wypowiedział jedną ze swoich typowych dla wampira półprawd. Rzucił kobiecie na podołek sakiewkę monet. – Byłbym wdzięczny, gdyby pani ją sprawdziła.

– Dobrze. – Powykręcane palce wdowy Beaton sięgnęły do mojej twarzy. Kiedy jej dotknęły, między nami przepłynęła fala energii nie do pomylenia z niczym innym.

– No i? – rzucił Matthew.

Wdowa Beaton opuściła ręce na kolana. Ścisnęła sakiewkę i przez chwilę wydawało się, że rzuci nią w mojego męża. Po chwili odzyskała panowanie nad sobą.

– Jest tak, jak podejrzewałam. Ta kobieta nie jest czarownicą, panie Roydon. – Jej głos był spokojny, choć trochę wyższy niż wcześniej.

Pogarda napełniła moje usta goryczą.

– Jeśli tak pani uważa, nie ma pani takiej mocy, jak ludzie z Woodstock sobie wyobrażają – odparowałam.

Wdowa Beaton wyprostowała się z oburzeniem.

– Jestem szanowaną uzdrowicielką ze znajomością roślin chroniących mężczyzn i kobiety od choroby. Pan Roydon wie, co potrafię.

– To jest rzemiosło czarownicy, ale my mamy również inne talenty – powiedziałam ostrożnie.

Palce Matthew boleśnie zacisnęły się na mojej dłoni. Dawał mi do zrozumienia, żebym umilkła.

– Nie wiem nic o takich talentach – brzmiała szybka odpowiedź wdowy Beaton.

Staruszka była uparta jak moja ciotka Sarah i dzieliła z nią pogardę dla czarownic takich jak ja, które potrafiły czerpać z siły żywiołów bez żadnych starannych studiów nad tradycją i rzemiosłem. Sarah znała zastosowanie każdego zioła i rośliny i doskonale pamiętała setki czarów, ale bycie czarownicą oznaczało coś więcej. Wdowa Beaton to wiedziała, nawet jeśli nie potrafiła tego przyznać.

– Z pewnością jest oprócz zwykłego dotyku jakiś sposób na ustalenie, jakie moce ma ta kobieta. Ktoś o pani umiejętnościach potrafi je wyczuć. – Lekko drwiący ton Matthew był wyraźnym wyzwaniem.

Wdowa Beaton z niepewną miną ważyła sakiewkę w dłoni. W końcu jej ciężar przekonał ją do podjęcia rękawicy. Wsunęła zapłatę do kieszeni ukrytej pod spódnicami.

– Są próby sprawdzające, czy ktoś jest czarownicą. Niektóre polegają na recytowaniu modlitwy. Jeśli istota potknie się na słowach, zawaha choćby na chwilę, jest to znak, że diabeł jest blisko.

– W Woodstock nie ma diabła, pani Beaton – odezwał się Tom tonem rodzica, który stara się przekonać dziecko, że pod łóżkiem nie czai się potwór.

– Diabeł jest wszędzie, sir. Ci, którzy sądzą inaczej, padają ofiarą jego podszeptów.

– To ludzkie bajki, które mają nastraszyć przesądnych i głupich – stwierdził lekceważąco Harriot.

– Nie teraz, Tom – syknął Walter.

– Są też inne znaki – włączył się George, jak zwykle gotowy do dzielenia się swoją wiedzą. – Diabeł naznacza czarownicę bliznami i skazami.

– To prawda, sir – przyznała wdowa Beaton – a mądrzy ludzie wiedzą, gdzie ich szukać.

Krew gwałtownie odpłynęła mi z głowy. Gdyby ktoś to sprawdził, znalazłby na mnie takie znaki.

– Muszą być inne metody – rzekł z niepokojem Henry.

– Są, milordzie. – Wdowa Beaton omiotła wzrokiem pokój i zatrzymało go na stole z instrumentami naukowymi i stertami książek. – Podejdźmy tam.

Staruszka wsunęła rękę przez ten sam otwór w spódnicach, który zapewnił kryjówkę monetom, ale teraz wyciągnęła z niego podniszczony mosiężny dzwonek. Postawiła go na stole.

– Poproszę o świecę, jeśli można.

Henry szybko spełnił prośbę. Wszyscy mężczyźni zbliżyli się zaintrygowani.

– Niektórzy mówią, że prawdziwa moc czarownicy pochodzi z tego, że jest ona bytem pomiędzy życiem i śmiercią, światłem i ciemnością. Na skrzyżowaniu światów może odczynić dzieła natury, rozplątać więzy, które łączą porządek rzeczy. – Wdowa Beaton wzięła jedną z książek i umieściła ją między świecą w ciężkim srebrnym lichtarzu a mosiężnym dzwonkiem. Potem zaczęła mówić ściszonym głosem: – Kiedy w minionych czasach sąsiedzi odkrywali, że jakaś kobieta jest czarownicą, wyrzucali ją z kościoła, a bijący dzwon potwierdzał, że jest martwa. – Staruszka uniosła dzwonek i rozhuśtała go poruszeniem nadgarstka. Gdy wypuściła go z ręki, on zawisł w powietrzu, nie przestając dzwonić.

Tom i Kit zrobili kilka kroków do przodu, George głośno wciągnął powietrze, a Henry się przeżegnał. Zadowolona z ich reakcji staruszka skierowała uwagę na angielskie tłumaczenie greckiej klasyki Elementy geometrii euklidesowej, które leżało na stole obok kilku matematycznych instrumentów z obszernej kolekcji Matthew.

– Potem kapłan brał świętą księgę, Biblię, i zamykał ją, by pokazać, że czarownicy odmówiono dostępu do Boga. – Elementy geometrii zamknęły się z trzaskiem.

George i Tom podskoczyli. Jak na ludzi, którzy uważali się na odpornych na przesądy, członkowie Nocnej Szkoły byli zadziwiająco podatni na wpływy.

– Na koniec kapłan gasił świecę, by pokazać, że czarownica nie ma duszy. – Wdowa Beaton sięgnęła do płomienia i palcami ścisnęła knot. Światło zgasło, w powietrzu uniósł się cienki obłoczek szarego dymu.

Mężczyźni stali jak zahipnotyzowani. Nawet Matthew wyglądał na poruszonego. Jedynym dźwiękiem w pokoju było trzaskanie ognia i ciche brzęczenie dzwoneczka.

– Prawdziwa czarownica może na nowo rozpalić ogień, otworzyć stronice księgi i uciszyć dzwonek. Jest cudowną istotą w oczach Boga. – Wdowa Beaton zrobiła pauzę dla większego efektu dramatycznego, a jej mleczne oko odwróciło się w moją stronę. – Potrafisz dokonać tych rzeczy, dziewczyno?

Kiedy współczesne czarownice osiągały wiek trzynastu lat, przedstawiano je miejscowemu covenowi podczas ceremonii dziwnie przypominającej testy wdowy Beaton. Dzwoneczki dzwoniące na powitanie młodej kobiety do społeczności czarownic były zwykle zrobione z ciężkiego srebra, wypolerowane i przekazywane z pokolenia na pokolenie. Zamiast Biblii czy książki matematycznej przynoszono rodzinną księgę czarów, żeby dodać uroczystości wagi historycznej. Jedyną okazją, kiedy Sarah pozwoliła wynieść z domu grymuar Bishopów, były moje trzynaste urodziny. Jeśli chodzi o świecę, cele były takie same. Właśnie dlatego czarownice od najmłodszych lat praktykowały rozpalanie i gaszenie świec.

Moje oficjalne wystąpienie przed covenem z Madison okazało się katastrofą, której świadkami byli wszyscy krewni. Dwie dekady później wciąż nawiedzał mnie dziwny koszmar o świecy, która nie chce się zapalić, o księdze odmawiającej otwarcia, o dzwoneczku, który zadzwonił dla każdej innej czarownicy oprócz mnie.

– Nie jestem pewna – przyznałam z wahaniem.

– Spróbuj – zachęcił mnie Matthew. – Kilka dni temu zapaliłaś kilka świec.

To była prawda. W końcu udało mi się w Halloween zapalić dynie rozmieszczone wzdłuż podjazdu domu Bishopów. Jednakże nie miałam wtedy widowni, która obserwowałaby pierwsze nieudane próby. Dzisiaj oczy Toma i Kita wpatrywały się we mnie z wyczekiwaniem. Ledwo czułam muśnięcie spojrzenia wdowy Beaton, ale byłam aż nadto świadoma znajomej, chłodnej uwagi Matthew. W odpowiedzi krew w moich żyłach zmieniła się w lód, jakby odmawiała rozniecenia ognia. Mając nadzieję, że mi się uda, skupiłam się na knocie i wymamrotałam zaklęcie.

Nic się nie wydarzyło.

– Odpręż się – szepnął Matthew. – Co z książką? Nie powinnaś od niej zacząć?

Pomijając fakt, że właściwy porządek był istotny w sztuce magii, nie wiedziałam, co zrobić z Elementami. Skupić się na powietrzu uwięzionym we włóknach papieru czy wezwać podmuch, żeby zamknął okładkę? Przy tym bezustannym dzwonieniu jasne myślenie było niemożliwe.

– Może pani uciszyć ten dzwonek? – rzuciłam błagalnie, kiedy mój niepokój wzrósł.

Wdowa Beaton pstryknęła palcami i mosiężny dzwoneczek opadł na stół. Wydał ostatnie brzęknięcie, które wprawiło w drżenie jego nierówne brzegi, i umilkł.

– Jest tak, jak mówiłam, panie Roydon – powiedziała wdowa Beaton z nutą triumfu w głosie. – Jakąkolwiek magię pan widział, była to tylko iluzja. Ta kobieta nie ma żadnej mocy. Wieś nie musi się jej bać.

– Może ona próbuje złapać cię w pułapkę, Matthew – włączył się Kit. – Wcale bym tego nie wykluczył, jeśli o nią chodzi. Kobiety to dwulicowe stworzenia.

Inne czarownice kiedyś wygłosiły to samo oświadczenie, co wdowa Beaton, i z podobną satysfakcją. Poczułam nagłą i gwałtowną potrzebę udowodnienia jej, że się myli. I chciałam zetrzeć ten znaczący wyraz z twarzy Kita.

– Nie potrafię zapalić świecy. I nikt nie był w stanie nauczyć mnie, jak otwierać książkę czy zatrzymywać dzwonek. Ale jeśli nie mam mocy, jak wyjaśnicie to?

Niedaleko mnie stała misa z owocami. Pigwy świeżo zerwane w ogrodzie lśniły złotawo w mdłym świetle. Wybrałam jedną i zważyłam ją na dłoni, tak żeby wszyscy widzieli.

Załaskotałą mnie skóra na ręce, kiedy skupiłam się na owocu. Wyraźnie widziałam pod twardą skórką papkowaty miąższ, jakby pigwa była ze szkła. Zacisnęłam powieki, a moje oko czarownicy otworzyło się i zaczęło szukać informacji. Świadomość sięgnęła ze środka mojego czoła w dół ramienia i dalej do czubków palców. Rozpełzła się jak korzenie drzewa, jej włókna zagłębiły się w owocu.

Kolejno poznawałam sekrety pigwy. W gnieździe nasiennym siedział robak i wgryzał się w miękkie ciało owocu. Moją uwagę przyciągnęła uwięziona w środku moc, ciepło zamrowiło mnie na języku smakiem słońca. Skóra między brwiami zadrżała z rozkoszy, kiedy wypiłam światło niewidzialnego słońca. Tyle mocy, pomyślałam. Życie. Śmierć. Moja widownia stała się zupełnie nieważna. Jedyną rzeczą, która teraz się liczyła, były nieograniczone możliwości wynikające z wiedzy spoczywającej na mojej dłoni.

Słońce odpowiedziało na ciche zaproszenie, opuściło pigwę i wniknęło do moich palców. Instynktownie próbowałam stawić opór zbliżającemu się blaskowi słonecznemu i zatrzymać go tam, gdzie było jego miejsce – w owocu – ale pigwa zrobiła się brązowa, skurczyła i zapadła do środka.

Wdowa Beaton głośno zaczerpnęła powietrza, zakłócając moją koncentrację. Zaskoczona upuściłam zniekształcony owoc na podłogę, a on rozprysnął się na wypolerowanym drewnie. Kiedy podniosłam wzrok, Henry znowu się żegnał, a jego spojrzenie i powolne, automatyczne ruchy dłoni zdradzały szok. Tom i Walter byli skupieni na moich palcach, gdzie maleńkie nici światła słonecznego czyniły daremne próby, żeby naprawić zerwaną więź z pigwą. Matthew ujął moje rozdygotane dłonie w swoje, ukrywając znaki mojej niezdyscyplinowanej mocy. Ręce nadal mi się iskrzyły, więc próbowałam je wyrwać, żeby go nie poparzyć. Mąż pokręcił głową i spojrzał mi w oczy, jakby mówił, że jest dostatecznie silny, żeby wchłonąć każdą magię. Rozluźniłam się po chwili wahania.

– Już po wszystkim – powiedział Matthew z naciskiem. – Wystarczy.

– Potrafię smakować światło słońca. – Z powodu paniki mówiłam ostrym tonem. – I widzę czekający w kątach czas.

– Ta kobieta opętała wearh – wysyczała wdowa Beaton, cofając się z rozstawionymi palcami dla odpędzenia niebezpieczeństwa. – To dzieło szatana.

– W Woodstock nie ma żadnego diabła – powtórzył twardo Tom.

– Macie tu książki pełne dziwnych znaków i magicznych zaklęć – powiedziała wdowa Beaton, wskazując na Elementy Euklidesa.

Dobrze, że nie słyszała, jak Kit czyta na głos Doktora Fausta, pomyślałam.

– To matematyka, nie magia – zaprotestował Tom.

– Nazywajcie to, jak chcecie, ale ja widziałam prawdę. Jesteście tacy sami jak oni i wezwaliście mnie tutaj, żeby wciągnąć mnie w swoje mroczne plany.

– Jak kto? – zapytał ostro Matthew.

– Uczeni z uniwersytetu. Swoimi przesłuchaniami wypędzili dwie czarownice z Duns Tew. Chcieli naszej wiedzy, ale napiętnowali kobiety, które się nią podzieliły. W Farington właśnie zaczynał powstawać coven, ale czarownice się rozproszyły, kiedy ściągnęły na siebie uwagę mężczyzn takich jak wy. Coven oznacza bezpieczeństwo, ochronę, wspólnotę. Bez niego czarownica jest dużo bardziej narażona na zazdrość i strach sąsiadów.

– Nikt nie próbuje wypędzić was z Woodstock. – Ja tylko zamierzałam ją uspokoić, ale po moim jednym kroku wdowa Beaton cofnęła się jeszcze gwałtowniej.

– W tym domu jest zło. Wszyscy we wsi to wiedzą. Wczoraj pan Danforth nauczał parafian, że niebezpieczeństwo się zakorzeni.

– Sama jestem czarownicą, jak pani, bez rodziny, która by mi pomogła. – Spróbowałam odwołać się do jej współczucia. – Niech pani się nade mną ulituje, zanim ktoś inny odkryje, kim jestem.

– Nie jest pani taka jak ja. I nie chcę kłopotów. Nade mną nikt się nie ulituje, kiedy wieś zażąda krwi. Nie mam wearh, który mnie ochroni, ani żadnych panów czy dworskich dżentelmenów, którzy wystąpią w obronie mojego honoru.

– Matthew… pan Roydon nie pozwoli, żeby spotkała panią jakakolwiek krzywda. – Uniosłam dłoń w błagalnym geście.

Wdowa Beaton nadal mi nie dowierzała.

– Wearh nie można ufać. Co zrobiłaby wieś, gdyby się dowiedziała, kim naprawdę jest Matthew Roydon?

– To sprawa między nami, pani Beaton – ostrzegłam.

– Skąd jesteś, dziewczyno, że wierzysz, że jedna czarownica będzie chronić drugą? To groźny świat. Żadna z nas nie jest już bezpieczna. – Stara kobieta spojrzała z nienawiścią na Matthew. – Czarownice umierają tysiącami, a tchórze z Kongregacji nie robią nic. Dlaczego, wearh?

– Dość tego – rzucił zimno Matthew. – Françoise, proszę, odprowadź wdowę Beaton.

– Chętnie sobie pójdę. – Staruszka wyprostowała się, na ile pozwalały jej powykręcane kości. – Ale zważ moje słowa, Matthew Roydonie. Każda istota mieszkająca w odległości jednego dnia podróży podejrzewa, że jesteś odrażającą bestią, która żywi się krwią. Kiedy odkryją, że ukrywasz czarownicę o ciemnych mocach, Bóg będzie bezlitosny dla tych, którzy zwrócili się przeciwko Niemu.

– Żegnam, pani Beaton. – Matthew odwrócił się plecami do czarownicy, ale ona postanowiła mieć ostatnie słowo.

– Uważaj na siebie, siostro – zawołała na odchodnym. – Świecisz zbyt jasno jak na te czasy.

Wszyscy w pokoju popatrzyli na mnie, a ja poczułam się nieswojo.

– Proszę się wytłumaczyć – zażądał krótko Walter.

– Diana nie jest ci winna żadnych wyjaśnień – oburzył się Matthew.

Raleigh uniósł dłoń na znak rozejmu.

– Co się stało? – zapytał Matthew bardziej opanowanym tonem. Najwyraźniej ja byłam mu winna jedno wyjaśnienie.

– Dokładnie to, co przewidziałam. Wypłoszyliśmy wdowę Beaton. Ona zrobi teraz wszystko, żeby się ode mnie odciąć.

– Powinna być posłuszna – wymamrotał Matthew. – Wyświadczyłem jej wiele łask.

– Dlaczego nie powiedziałeś jej, kim jestem dla ciebie? – spytałam cicho.

– Prawdopodobnie z tego samego powodu, dla którego nie zdradziłem jej, co potrafisz zrobić ze zwykłymi owocami w ogrodzie – odparował mój mąż, biorąc mnie za łokieć. Odwrócił się do przyjaciół. – Muszę porozmawiać z żoną. Sam na sam. – I wyprowadził mnie z pokoju.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki