Tytuł oryginału: The Blacktongue Thief

Copyright © 2021 by Christopher Buehlman
Copyright for the Polish translation © 2021 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Anna Włodarkiewicz
Korekta: Magdalena Górnicka
Mapa i kalendarz: Tim Paul
Ilustracje kalendarza: Christopher Buehlman
Ilustracja na okładce: Marie Bergeron
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński

ISBN 978-83-67023-74-0
Wydanie II

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
Pl. Konstytucji 5/10, 00-657 Warszawa www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o. o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.
tel. 227 335 010
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Dla Jennifer,
w końcu,
pod tym i każdym księżycem

Mapa

Kalendarz

1. Las Sierot

1

Las Sierot

Za chwilę miałem umrzeć.

Co gorsza, miałem umrzeć pośród drani.

Nie, żebym bał się śmierci, ale być może to, z kim umieramy, ma znaczenie. W końcu to ważne, w czyim towarzystwie przychodzimy na świat. Jeśli wszyscy są ubrani w czystą bieliznę oraz jedwabie i z uwagą patrzą, jak wijecie się w kołysce, zapewne czeka was zupełnie inne życie niż wtedy, gdy pierwszą rzeczą, którą zobaczycie po otwarciu oczu, jest kozioł. Popatrzyłem na Pagrana i stwierdziłem, że niepokojąco przypomina capa, gdyż miał pociągłą twarz, długą brodę i uroczy zwyczaj żucia, nawet gdy nie miał jedzenia w ustach. Pagran kiedyś pracował na roli. Frella, która stała u jego boku w zardzewiałej kolczudze, kiedyś była jego żoną.

Teraz oboje byli złodziejami, choć nie tak subtelnymi jak ja. Mnie szkolono w operowaniu wytrychem, wspinaniu się po ścianach, łagodzeniu upadków, snuciu kłamstw, brzuchomówstwie, sporządzaniu i odnajdywaniu pułapek. Byłem także niezgorszym łucznikiem, skrzypkiem i nożownikiem. Do tego znałem kilkadziesiąt czarodziejskich sztuczek – drobnych, lecz użytecznych. Niestety, byłem winny Gildii Poborców tak dużo pieniędzy za swoje szkolenie, że musiałem koczować w Lesie Sierot razem z tymi durniami, licząc na to, że uda mi się kogoś obrabować w staroświecki sposób. No wiecie, grożąc mu śmiercią.

Bycie rozbójnikiem jest zaskakująco opłacalne. Dołączyłem do tej grupy ledwie miesiąc temu, a już udało nam się obrabować kilka zbyt słabo strzeżonych wozów, porwać kilku maruderów ze zbyt licznych grup, a nawet sprzedać syna jednego z kupców grupce nieuczciwych żołnierzy, którzy mieli nas ścigać. Zabijanie nigdy nie przychodziło mi z łatwością, lecz byłem gotów posłać kilka strzał, byle tylko wygrzebać się z gówna. Tak działa świat. Zebrałem ponad połowę raty, którą miałem zapłacić Gildii w Dożynki, by powstrzymać ich przed przerobieniem mojego tatuażu, który wyglądał już wystarczająco źle.

A zatem kucałem w zasadzce i obserwowałem samotną kobietę, która szła w naszą stronę Białą Drogą. Miałem złe przeczucia względem tej potencjalnej ofiary, nie tylko dlatego, że kroczyła, jakby nikt nie mógł jej skrzywdzić, podczas gdy w koronach drzew wrzeszczały kruki. Liznąłem nieco magii, więc widziałem, że podróżna nią włada. Nie byłem pewien, jakiego rodzaju są to czary, ale wyczuwałem w powietrzu coś jakby chłód albo napięcie przed burzą, które wywołuje gęsią skórkę. Poza tym cóż takiego mogła mieć przy sobie jedna kobieta, co byłoby cokolwiek warte po podzieleniu między siedem osób? A nie zapominajmy, że nasz przywódca zgarniał podwójną dolę, w praktyce zaś niemal połowę łupu.

Popatrzyłem na Pagrana i lekko pokręciłem głową. Odwzajemnił spojrzenie. Białka jego oczu były wyraźnie widoczne, ponieważ pokrył błotem całe swoje ciało, nie licząc dłoni, których potrzebował do komunikowania się gestami. Pagran używał żołnierskiego języka gestów, którego nauczył się podczas Goblińskich Wojen, o połowę uboższego niż złodziejski język, który poznałem w Niskiej Szkole. Brak dwóch palców nie ułatwiał mu sprawy. Kiedy pokręciłem głową, wykonał w moją stronę jakiś gest. Sądziłem, że każe mi naprawić sakiewkę, więc sprawdziłem, czy pieniądze z niej wypadają, ale po chwili uzmysłowiłem sobie, że pyta, czy wciąż mam jaja. No tak, dodawał mi odwagi.

Wskazałem na nieznajomą i wykonałem gest oznaczający magiczkę, choć nie byłem pewien, czy Pagran go zna. Odpowiedział, że magiczka stoi za moimi plecami, a przynajmniej tak mi się wydawało w pierwszej chwili, ale tak naprawdę polecił, żebym wsadził ją sobie w dupę. Przeniosłem wzrok z drania, z którym za chwilę miałem umrzeć, na kobietę, która miała nas zabić.

Przynajmniej takie miałem przeczucie.

***

Żeby wędrować samotnie Białą Drogą przez Las Sierot nawet w przyjemnie ciepły dzień późnego lata w miesiącu Popiołów, trzeba być magikiem. Ewentualnie pijakiem, cudzoziemcem, samobójcą lub każdym z nich po trosze. Ta kobieta wyglądała na cudzoziemkę. Miała oliwkową karnację i czarną potarganą czuprynę typową dla Spanthian. Do tego charakterystyczne dla nich silnie zaznaczone kości policzkowe, prezent od starego imperium, które utrudniały oszacowanie jej wieku. Dość młoda. Koło trzydziestki? Drobna, ale krzepka. Te zaspane oczy mogły należeć do zabójczyni, a poza tym była ubrana do walki. Na plecach niosła okrągłą tarczę, ryngraf chronił jej gardło przed poderżnięciem i o ile się nie myliłem, pod koszulą nosiła lekką kolczugę.

Ostrze przy jej pasie było krótsze od większości spotykanych broni. Zapewne był to spadín, pogromca byków, co oznaczało, że musiała być Spanthianką. Tamtejsi rycerze kiedyś byli najlepszymi jeźdźcami na świecie, gdy jeszcze mieli konie. Teraz polegali na sztuce walki mieczem i tarczą pochodzącej ze Starego Keshu, zwanej Calar Bajat, której uczyli się od ósmego roku życia. Spanthianie nie lubią, gdy się im grozi, dlatego byłem pewien, że jeśli zaatakujemy, będziemy zmuszeni do walki na śmierć i życie. Czy Pagran uważał, że gra jest warta świeczki? Przy pasie nieznajomej wisiały sakiewki z pieniędzmi, ale czy zamierzał dać sygnał do natarcia wyłącznie z tego powodu?

Nie.

Patrzył na tarczę.

Kiedy Spanthianka się zbliżyła, dostrzegłem różany blask na drewnianej krawędzi wystającej zza jej pleców, co świadczyło o tym, że tarcza jest wykonana z wiosennego drzewa. Wycinaliśmy je tak szybko podczas Goblińskich Wojen, że dziś były niemal wymarłe – ostatnie zagajniki znajdowały się w Ispanthii, gdzie czuwał nad nimi król, a każdy intruz kończył z pętlą na szyi, chyba że miał ze sobą piłę – wtedy gotowano go żywcem. Wiosenne drzewo ma to do siebie, że jeśli właściwie się o nie dba, może dalej żyć nawet po ścięciu i samo się uzdrowić. A dopóki żyje, trudno je spalić.

Pagran chciał zdobyć tę tarczę. Wciąż łudziłem się, że opuści miseczkę dłoni, jakby gasił świecę, ale wiedziałem, że za chwilę wyprostuje kciuk, dając sygnał do ataku. U jego boku stała trójka naznaczonych bliznami zawadiaków, a niedaleko mnie pośród liści poruszyła się para łuczników – przesądny gówniarz Naerfas, przezywany Nerwusem, który całował zawieszony na szyi brudny wisiorek przedstawiający lisa wyrzeźbionego z jeleniej kości, oraz jego blada siostra o wytrzeszczonych oczach. Nigdy mi się nie podobało, że czcimy tego samego boga, ale w końcu byli Galtami tak jak ja i urodzili się z czarnymi językami, które nas wyróżniają, a galtyjscy złodzieje służą panu lisów. Nie możemy się powstrzymać.

Wyjąłem z kołczanu strzałę z dziurawiącym grotem, idealną do przebijania kolczug, i założyłem ją na cięciwę.

Obserwowaliśmy swojego kapitana.

Obserwowaliśmy kobietę.

Kruki wrzeszczały.

Pagran wyprostował kciuk.

Potem wydarzenia potoczyły się bardzo szybko.

***

Pierwszy zwolniłem strzałę, czując przyjemne rozluźnienie palców i uderzenie cięciwy o przedramię. Miałem to miłe uczucie, które pojawia się, gdy wiecie, że oddaliście celny strzał – jeśli nigdy nie strzelaliście z łuku, nie potrafię wam go opisać. Usłyszałem syk strzał moich kompanów, które podążyły za moją. Ale cel już był w ruchu – kobieta przykucnęła i obróciła się tak szybko, że niemal zniknęła za tarczą. Nie dość, że tarcza była duża, ona zdołała się za nią skulić.

Dwie strzały odbiły się od wiosennego drewna, a moja zniknęła mi z oczu. Wtedy zaatakowali Pagran i jego trójka zabijaków. Pagran wznosił nad głowę swoją potężną glewię, która wyglądała jak przerośnięty kuchenny nóż na kiju. Frella trzymała za plecami swój miecz gotowy do ciosu, a pozostała dwójka, którą nazwiemy po prostu Włócznią i Toporem, biegła za nimi. Spanthianka musiała się zatrzymać, żeby stawić im czoło, a wtedy zamierzałem przeszyć jej kolano.

Nagle wszystko się skomplikowało.

Dostrzegłem jakiś ruch między drzewami po drugiej stronie drogi.

W mojej głowie jednocześnie pojawiły się trzy myśli:

Jeden z kruków zrywa się do lotu.

Kruki umilkły.

Ten kruk jest za duży.

Kruk rozmiarów jelenia wypadł na drogę.

Z mojej krtani nieświadomie wyrwał się cichy dźwięk.

Nie da się zapomnieć pierwszego spotkania z bojowym krukiem.

Zwłaszcza jeśli nie jest po waszej stronie.

Ptak podciął Włócznię i wywrócił ją na twarz, a następnie zaczął siekać jej plecy twardym dziobem. Otrząsnąłem się z otępienia i pomyślałem, że powinienem nałożyć na cięciwę kolejną strzałę, ale kruk już atakował Topora, który tak naprawdę miał na imię Jarril. Wspominam o tym nie dlatego, że będziecie mieli okazję lepiej go poznać. Po prostu to, co go spotkało, było tak paskudne, że jest mi głupio nazywać go Toporem.

Jarril wyczuł, że ptak zbliża się do niego od boku, przestał biec i odwrócił się w stronę wroga. Zdążył tylko unieść topór, zanim kruk wbił dziób w miejsce, którego przebicia wolałby uniknąć każdy mężczyzna. Gruba kolczuga sięgała Jarrilowi aż do kolan, ale te ptaki potrafią dziurawić czaszki, więc lepiej nie myśleć o tym, co pozostało z części ciała znajdującej się pod spodem. Mężczyzna padł na ziemię, zbyt mocno zraniony, by krzyczeć. Za to rozwrzeszczała się Frella. Zerknąłem w lewo i zobaczyłem pochylonego Pagrana, całego we krwi, choć myślę, że nie własnej, ponieważ Frella krwawiła za nich oboje, obryzgując ziemię czerwonym strumieniem tryskającym z głębokiej rany pod pachą, biegnącej od łokcia aż do cycka.

Kiedy Spanthianka zmieniła kierunek, dostrzegłem jej obnażony miecz, który bez wątpienia był spadínem. Wystarczająco ostrym, by dźgać, wystarczająco ciężkim, by siec. To dobre ostrze, być może najlepszy krótki miecz, jaki kiedykolwiek wykuto. A ona potrafiła się nim posługiwać. Poruszyła się błyskawicznie, minęła Frellę i odkopnęła jej miecz na bok.

Włócznia, która miała rozszarpane plecy, właśnie dźwigała się na czworaki, jak niemowlę próbujące chodzić. Obok mnie Nerwus krzyknął: „Awain Baith”, co po galtyjsku znaczy „ptak śmierci”, po czym upuścił łuk i rzucił się do ucieczki, a jego starsza siostra pobiegła za nim, pozostawiając mnie jako jedynego łucznika między drzewami. Nie mogłem stąd trafić Spanthianki, która zasłaniała się tarczą, jednocześnie odrąbując Włóczni dłoń. Zabawne, na czym skupia się nasz umysł – przyjrzałem się tarczy z bliska i zauważyłem, że jej stalowy szczyt wykuto w kształt dmuchającego obłoku z ludzką twarzą, podobnego do rysunków na skrajach map.

Pagran podniósł upuszczoną glewię i próbował opędzać się przed krążącym wokół niego ptakiem. Kruk dwukrotnie uderzył dziobem w ostrze broni, z łatwością unikając pchnięcia Pagrana i ignorując mój chybiony strzał – te istoty poruszają się w nieprzewidywalny sposób, a strzała wypuszczona z dwudziestu kroków nie trafia w cel w chwili zwolnienia cięciwy. Bojowy kruk chwycił ostrze glewii dziobem i wykręcił je w bok, tak że Pagran musiał obrócić się razem z nim, by nie stracić oręża. W tej samej chwili Spanthianka skoczyła naprzód, zwinnie jak pantera, i cięła go tuż ponad piętą. Nasz przywódca upadł i zwinął się w jęczący kłębek. Walka na drodze dobiegła końca.

Kurwa.

Wypuściłem kolejną strzałę w stronę Spanthianki, a wtedy ptak przeniósł na mnie wzrok.

Zrozumiałem, że łuk nie wystarczy. Z przodu pasa nosiłem doskonały nóż; podczas bójki w tawernie mógłbym wypatroszyć przeciwnika, ale ostrze byłoby bezużyteczne wobec kolczugi. Na plecach trzymałem paskudny sztylet tarczkowy, idealny do przebijania kolczug, ale w starciu z mieczem w dłoni kobiety, nie wspominając o tym jebanym ptaku, byłby równie użyteczny jak patyk.

Zbliżyli się.

Mogłem uciec Spanthiance, ale nie krukowi.

Przyznaję bez wstydu, że lekko popuściłem w spodnie.

– Łuczniku – odezwała się kobieta z charakterystycznym ispanthiańskim akcentem. – Wyjdź i pomóż swoim przyjaciołom.

***

Fakt, że tak naprawdę nie byli moimi przyjaciółmi, nie wystarczył, by zostawić ich okaleczonych i poobijanych na Białej Drodze, nawet jeśli na to zasługiwali. Spanthianka wyciągnęła strzałę z zakrwawionej koszuli pod swoją pachą i porównała pierzysko ze strzałami, które wciąż tkwiły w moim przybocznym kołczanie.

– Dobry strzał.

Zwróciła mi strzałę. Dała mi także łyk wina z bukłaka – dobrego, gęstego i czarnego wina, które zapewne również pochodziło z Ispanthii. Pagran, który z grymasem bólu wstał i oparł się o drzewo, niczego nie dostał. Frella, która straciła tyle krwi, że była na skraju omdlenia, także obeszła się smakiem, mimo że z nadzieją patrzyła na Spanthiankę, gdy opatrywałem jej rękę za pomocą pończochy i kija. Wino było przeznaczone tylko dla mnie, ponieważ oddałem celny strzał. Tacy są Spanthianie. Najpewniejszym sposobem na zjednanie sobie ich łask jest zrobienie im krzywdy.

Jeśli chodzi o rannych, Jarril wciąż był nieprzytomny, z czego należało się cieszyć – niech śpi, żaden ogier nie chce się obudzić wałachem, tym bardziej jeśli jest na tyle młody, że dopiero dowiedział się, do czego służy to, co stracił. Włócznia podniosła odciętą dłoń i wbiegła do lasu, jakby znała jakiegoś przyszywacza kończyn, który niedługo zamykał zakład. Nie wiem, dokąd poleciał ptak, a przynajmniej wtedy tego nie wiedziałem. Wyglądało na to, że rozpłynął się w powietrzu. Co zaś się tyczy Spanthianki, to ruszyła w dalszą drogę, jakby nic się nie stało, nie licząc zadrapania i zakrwawionej koszuli. A jednak coś się stało.

Spotkanie z ispanthiańską ptaszniczką odmieniło mój los.

2. Pod Pszczołą i Monetą

2

Pod Pszczołą i Monetą

Doprowadzenie Frelli i Pagrana z powrotem do naszego obozu nie było łatwe. Oddałem Pagranowi jego glewię, żeby mógł się nią podpierać, a Frelli musiałem pozwolić wpierać się na moim ramieniu przez ponad milę wędrówki po nierównym terenie. Na szczęście była chuda – w sam raz na palisady, jak mawiają żołnierze – więc nie dawała mi się za bardzo we znaki. Moi mistrzowie w Niskiej Szkole skarciliby mnie za pomoc tej dwójce. Uznaliby lanie na Białej Drodze za koniec naszej niezbyt wesołej kompanii, a ucieczkę rodzeństwa łuczników za dowód na to, że byli lojalni wyłącznie wobec siebie nawzajem i zapewne już ruszyli w poszukiwaniu nowych przygód, wcześniej ogołociwszy nasze obozowisko.

Zostawiłem tam swoje skrzypce, solidny hełm, który miałem nadzieję sprzedać, oraz dzbanek galtyjskiej whiskey. Na hełmie niespecjalnie mi zależało, a na świecie nie brakowało ognistej wody, w której mogłem zanurzyć usta, ale te skrzypce coś dla mnie znaczyły. Chciałbym wam powiedzieć, że należały do mojego staruszka albo coś w tym rodzaju, ale mój ojciec był ponurym górnikiem i nie potrafił nawet zagrać fanfar dupskiem po zjedzeniu kwarty fasoli z kapustą. Ukradłem te skrzypce. Oddaliłem się z nimi, kiedy pewien gość spierał się z młodym muzykiem o to, czy śpiewał czysto w tawernie. Tak między nami, fałszował, za to skrzypce były pierwsza klasa, więc po całej akcji zapłaciłem gościowi połowę ich wartości, zamiast je sprzedawać. A teraz wyglądało na to, że zostaną sprzedane za bezcen, a dwójka gnojków, którzy je zabrali, zapewne była już tak daleko, że nie miałem szansy ich dogonić.

***

Cadoth było pierwszym miastem na zachód od Lasu Sierot i ostatnim w Holcie, za którym rozciągały się jeszcze bardziej posępne lasy i rozległe wyżyny Norholtu. Można zorientować się, jak duże jest miasto, po tym, ilu bogów ma w nim świątynie i jakich są one rozmiarów. Na przykład, w wiosce z jedną błotnistą drogą, jedną tawerną, która tak naprawdę jest zapleczem domu jakiegoś tłuściocha, oraz jednym zdychającym wołem, którego wszyscy pożyczają sobie do orki, zapewne znajdziemy kościół Wszechboga. Bez dachu, z belkami do siedzenia, łojowymi świecami na ołtarzu i wnęką, w której ustawia się posągi rozmaitych bogów, zależnie od święta. Posągi będą wyrzeźbione z jesionu albo orzesznika, boginie będą miały obfite biusty, a bogowie niewielkie przyrodzenia, nie licząc Harosa, który ma postać jelenia i odpowiednio okazałego fiuta, ponieważ wszyscy wiedzą, że każdego wieczora tak mocno rżnie księżyc, że ten musi schować się za wzgórza i odpocząć.

W nieco większym miasteczku, gdzie mieszka pełnoetatowa dziwka, która nie zajmuje się na boku warzeniem piwa ani cerowaniem koszul, znajdziemy kościół Wszechboga kryty strzechą i ozdobiony dyskiem z brązu wpisanym w kwadrat z ołowiu albo żelaza, a także porządną świątynię poświęconą jakiemuś miejscowemu bóstwu, które według ludzi jest najmniej skłonne nasrać im na pokornie pochylone głowy.

Cadoth było największym miasteczkiem, jakiego jeszcze nie można nazwać miastem. Jako punkt handlowy z prawdziwego zdarzenia, ulokowany na rozdrożach, miało kościół Wszechboga ukoronowany słońcem z brązu, potężną wieżę poświęconą Harosowi, zwieńczoną porożem jelenia oraz mniejsze świątynie, w których czczono tuzin innych bóstw. Brakowało wśród nich świątyni poświęconej Mithrenorowi, bogu morza, o którym mało kto myśli w głębi lądu, jak również Zakazanemu Bogu, z oczywistych względów.

W każdym miasteczku tej wielkości nie może zabraknąć porządnego Domu Wisielca, jak nazywa się siedzibę Gildii Poborców, a ja musiałem się tam udać, by porozmawiać o swoim długu. Moja współpraca z Pagranem i jego bandą rębajłów tego lata była całkiem udana, dopóki Spanthianka i jej morderczy ptak nie skopali nam tyłków. Ale teraz Nerwus i Śnieżka, rodzeństwo łuczników, które uciekło, gdy kruk dołączył do potyczki, całkowicie mnie ogołociło. Potrzebowałem pieniędzy – i to szybko – a rozegranie kilku partyjek Wież wydawało się dobrym początkiem.

Wiedziałem, że gra z pewnością toczy się Pod Pszczołą i Monetą, ponieważ Pszczoła i Moneta to dwie z kart w talii Wież, obok samych Wież, Królów i Królowych, Żołnierzy, Łopat, Łuczników, Śmierci i Zdrajcy, a także, oczywiście, Złodziei, których w talii zazwyczaj oznacza się rysunkiem chwytającej dłoni.

Nie wszyscy w tawernie byli graczami. Stoliki na obrzeżach zajmowali pasterze owiec i hodowcy korzeni, wierni bogom skwaszonych min. Rozmawiali przyciszonymi głosami o deszczach i chrząszczach, a ich nigdy nieprana wełniana odzież po dziesięcioleciach wycierania w nią rąk była pokryta warstwą zwierzęcego tłuszczu. Dwaj młodzi najemni zabijacy siedzący bliżej baru mieli przy pasach niewielkie miedziane kubeczki, których w grze w Wieże używano do zbierania monet. Mimo że byli uzbrojeni w miecze, wyglądało na to, że z dużą ostrożnością zerkają na trzy surowe starsze kobiety, które rżnęły w Wieże przy zniszczonym przez korniki stole.

Ja też byłem ostrożny, ale chciałem zagrać.

– Potrzebujecie czwartego do gry? – odezwałem się do łysej zabójczyni tasującej karty.

Popatrzyła na mój tatuaż. Miała prawo dać mi po gębie z jego powodu, ale najwyraźniej nie miała na to ochoty. Pozostała dwójka bardziej niż piwa pragnęła szybkiego powrotu do gry, więc także nie skorzystała z okazji.

Łysa wskazała głową puste krzesło, więc usadziłem na nim tyłek.

– Talia Lamnur czy Mouray? – spytałem.

– A jak, kurwa, myślisz?

– Jasne. Lamnur.

Szlachcice i tym podobni używali talii Mouray. Miała ładniejsze wzory. Ale ludzie o permanentnie brudnych kołnierzach grywali talią Lamnur o prostszych rysunkach, z dwiema Królowymi zamiast trzech i bez karty Lekarza, który mógł was uratować w przypadku wyciągnięcia Śmierci. Osobiście wolałem talię Mouray, ale tak już mam, że lubię drugie szanse.

– Najpierw zapłać – odezwała się kobieta.

Wygrzebałem z sakiewki wystarczającą liczbę monet, żeby dorzucić się do puli.

Brzęk-brzęk!

Łysa rozdała karty.

Wygrałem dwie z trzech rund Turnieju i spasowałem w trzeciej, żeby nie pomyślały, że oszukuję, ale pula w rundzie Wojny była zbyt duża, żebym przepuścił okazję. Blada blondynka z blizną jak haczyk do łowienia ryb ostro licytowała, najwyraźniej przekonana, że ostatni Król w talii zapewnia jej nietykalność, ale zagrałem Zdrajcą, a potem Łucznikiem pozbyłem się Królowej, która mogła złapać Zdrajcę, zgarnąłem Króla i wygrałem. Ponownie. Nielichą sumkę.

– Jak to, kurwa, robisz, cwaniaczku? – rzuciła łysa z akcentem typowym dla holtyjskich ulicznych rzezimieszków.

„Cwaniaczek” to niezbyt miłe określenie, ale w końcu właśnie wyczyściłem ją z kasy.

– Szczęście mi sprzyja – odparłem, co nie było kłamstwem.

O szczęściu opowiem później.

Zastanawiała się, czy mnie dźgnąć, czy raczej dać mi po gębie, aż w końcu zdecydowała się na wygnanie.

– Wypierdalaj od stolika – warknęła, więc zebrałem wygraną w koszulę, schowałem monety do sakiewki na pasie i odszedłem z uśmiechem, ścigany przez kilka komentarzy dotyczących mojego ojca.

Miałem nadzieję, że żaden z nich nie był prawdą. Każda z kobiet miała ochotę mnie pobić, ale były zbyt pochłonięte grą. Zapewne pozostaną przy stoliku, aż dwie z nich będą spłukane, a wtedy rzucą się na siebie nawzajem. Nic dziwnego, że kapłani tak wielu bogów pomstują na tę grę – zginęło przez nią więcej ludzi niż przez Morderczy Alfabet. Chciałem powiedzieć, że zabiła więcej ludzi niż gobliny, ale to byłaby zbyt duża przesada, nawet dla mnie.

Podszedłem do baru, a tam, tuż za potężnym jegomościem, który mógłby zaćmić słońce, o szorstki drewniany blat opierała się Spanthianka, którą spotkaliśmy na drodze. Niezręcznie skinęliśmy do siebie głowami. Miejsce obok niej, w którym zamierzałem stanąć, nagle zajęła jakaś męska dziwka o zbyt mocno umalowanych oczach. Oczy z uznaniem zlustrowały ptaszniczkę. Na swój sposób była ona bardzo urodziwą kobietą, o czarnych włosach i morskich oczach, ale jeszcze nie zdecydowałem, czy wyglądałaby lepiej, gdyby nie sprawiała wrażenia zaspanej, czy może opuszczone powieki dodawały jej swoistego uroku. Mężczyźni uwielbiają kobiety, które wyglądają na obojętne, jeżeli tylko nie brakuje im urody. Uwielbiamy także wesołe kobiety, jeśli są piękne, jak również smutne ślicznotki i gniewne dziewczęta o ładnych buziach. Rozumiecie, jak to działa. A więc owszem, Spanthianka była urodziwa. Ale gdyby musiała się uśmiechnąć, by ugasić pożar, spłonęłoby pół miasta. Najwyraźniej nie zauważyła siedzącego obok niej kogucika, tylko skupiała się na swoim winie i wpatrywała się w dal. Smutna dziewczyna o silnych kościach. Chłopcy za tym przepadają.

Znalazłem inne miejsce przy barze.

Utalentowana galtyjska harfiarka śpiewała popularną piosenkę Rozdarte Morze. Miała niezły głos, więc nikt jeszcze nie cisnął w nią butelką.

Nad Rozdartego Morza brzeg

Wybrałam się, gdzie pośród fal,

Jak rycerz z dumą prężąc pierś,

Mąż wielce urodziwy stał.

Wnet ruszył ku dziewczynie tej,

Chłostanej przez nadmorski wiatr.

Powinnam odejść, dobrze wiem,

Lecz popłynęłam za nim w ślad.

Nie znałam świata grzesznych żądz

Przez prosty żywot i młody wiek,

Nie uwierzycie jednak w to,

Co kryło się na morza dnie.

Ujrzałam ogon i płetwy dwie

Zamiast splątanych czterech nóg.

Spytałam: „Co z ciebie za człek?”,

„Szlachetny”, odrzekł młody bóg.

„Dlatego odejść dam ci stąd,

Bo choć pozory człeka mam,

Nie da ci szczęścia morska toń,

Nie znajdziesz również męża tam”.

Łagodny był syreny głos,

Choć ucząc dziewczę, marszczył brew,

„Bez zwłoki powróćże na ląd

I chłopca znajdź, co nie ma płetw”.

Zatem wróciłam na piasek plaż

Mądrzejsza od dostojnych dam.

A co pojęłam tamtego dnia,

Dziś chętnie przekazuję wam.

Zebrała kilka monet do kapelusza i zbyt skąpe oklaski, nawet wliczając mój aplauz, więc zabrała harfę i ruszyła do kolejnej tawerny, gdzie być może czekała na nią wdzięczniejsza publika.

Zobaczyłem, że w kącie izby sprzedawczyni zaklęć z Gildii Magików – z twarzą upudrowaną na biało i dwoma pierwszymi palcami oraz kciukiem lewej dłoni złączonymi w znak Gildii – zapaliła woskową święcę oplecioną kosmykiem swoich włosów, co oznaczało, że przyjmuje zamówienia. Po chwili jakaś młoda kobieta w grubo plecionym wełnianym ubraniu wręczyła wiedźmie monetę i zaczęła szeptać jej do ucha swoje pragnienia.

Ledwie zdążyłem skosztować niezłego czerwonego wina, które podawano Pod Pszczołą i Monetą, gdy podszedł do mnie jakiś paskudnie wyglądający drobny jegomość w nawoskowanym, zaplamionym skórzanym stroju i wbił wzrok w mój tatuaż. Przedstawiał on otwartą dłoń naznaczoną runami i znajdował się na prawym policzku. Dało się go zobaczyć tylko w blasku ognia, a nawet wtedy miał czerwonawo-brązowy odcień, trochę jak stara henna, więc nie rzucał się w oczy. Można było nie zwrócić na niego uwagi. Niestety, ten człowiek to zrobił.

– To Dłoń Dłużnika, ta?

Powiedział „ta” na modłę mieszkańców północnego Holtu. Wyglądało na to, że w tawernie są sami goście z północy. Nic dziwnego – w końcu znajdowaliśmy się niedaleko granicy prowincji.

Miałem obowiązek przyznać się do posiadania tatuażu, ale nie musiałem być przy tym miły.

– Taa – odpowiedziałem, tylko trochę przeciągając słowo, aby nie wiedział, czy z niego kpię, czy też jestem ćwokiem.

– Widzisz, barmanko?

– Widzę – odpowiedziała, nie oglądając się. Właśnie wspięła się na stołek i sięgała po ispanthiańskie wino z najwyższej półki.

– Ktoś już zgłosił prawo do daru Gildii? – dopytywał ćwok.

– Nie – odparła barmanka, kolejna mieszkanka Norholtu. – Nie dzisiaj.

Gość w skórach zmierzył mnie wzrokiem. Odchyliłem się do tyłu, by mógł się dobrze przyjrzeć ostrzu przy moim pasie, idealnemu do dźgania i cięcia. To był poważny nóż. Nóż nożownika. Nazwałem go Palthra, co po galtyjsku oznacza „płatek” – sztylet tarczkowy z tyłu pasa nazywał się Angna, czyli „gwóźdź” – a jego skórzaną pochwę ozdobiłem dwiema inkrustowanymi różyczkami. Oczywiście gość mógł zobaczyć tylko pochwę i rękojeść. Zostałbym pozbawiony kciuka, gdybym dobył ostrza przeciwko komuś, kto spoliczkował mnie w imię Poborców, a gdybym tego kogoś zranił, Gildia zadałaby mi taką samą ranę.

Ale czy ten kerk to wiedział?

– W takim razie zgłaszam swoje prawo do daru Gildii. W imieniu Poborców musisz na to przystać.

Owszem, wiedział.

Obejrzał się na ładniejszą z dwóch dzierlatek, z którymi się migdalił, a potem, nie odrywając od niej wzroku, wymierzył mi szybki policzek. Oczywiście zabolało, zwłaszcza że nosił sygnet, który rozbił mi wargę o ząb, ale ciosy w twarz bolą mniej od świadomości, że byle kretyn może okładać mnie po gębie, a ja nie mam prawa się sprzeciwić, a nawet odezwać do niego niepytany.

Barmanka nalała gościowi małe piwo, na koszt Gildii, z ogromną czapą piany, by domyślił się, co sądziła o ludziach, przez których mieszkańcy Norholtu wychodzą na tchórzy atakujących bezbronnych. Ćwok się napił, a następnie otarł rękawem pianę z pozbawionej zarostu górnej wargi.

– Mężczyzna powinien spłacać długi – oznajmił z przekonaniem typowym dla dwudziestolatka, bardziej do siebie niż do innych gości, ale to mi wystarczyło. Nie wolno mu było odzywać się do mnie po fakcie. Teraz mogłem mu odpowiedzieć.

– Mężczyzna powinien także mieć odciski na dłoniach. Twoje wyglądają jak pożyczone od dziecka.

Sprawiał wrażenie zaskoczonego, że się odezwałem, ale starał się to ukryć i uniósł w moją stronę kufel, jakby chciał dać do zrozumienia, że już dostał to, czego chciał, i nie dba o moje słowa. Ale wiedziałem, że jest inaczej. Ktoś zachichotał po moim komentarzu, a to go ubodło, zwłaszcza w obecności jego panienek. Znałem takich ludzi. Rodzina miała trochę grosza, ale on był takim dupkiem, że zostawił rodzinną karczmę czy sklepik prowadzone przez jego umęczoną matkę, ponieważ nie mógł znieść, że ktoś mówi mu, co ma robić. Być może trafił na słomianą farmę Gildii, gdzie nauczył się bezużytecznych sztuczek, chcąc uchodzić za złodzieja, ale nawet z tym sobie nie poradził i został wyrzucony, zanim narobił sobie długów. Odszedł na tyle dawno, że jego ciuchy śmierdziały, ale wciąż nie sprzedał ostatniego cennego sygnetu. Dzielił go jeden ciężki tydzień od stania się męską dziwką albo najemnikiem, ale nie był wystarczająco słodki na to pierwsze ani wystarczająco silny na to drugie.

Zaczynałem drania żałować, ale twarz wciąż mnie piekła po zetknięciu z jego dłonią.

– Możesz mnie jeszcze raz spoliczkować, Gildia nie będzie miała nic przeciwko. Byłoby szkoda zmarnować pierwszą próbę na tak słabe uderzenie, ty żałosny kerku.

Jeśli nigdy nie byliście w Galtii ani Norholcie, śpieszę donieść, że „kerk” to mokre pierdnięcie. Myślicie, że będzie całkiem zwyczajne, a jednak okazuje się czymś innym, przynosząc wam wstyd i smutek. Właśnie dlatego Galtowie mówią: „Zamknij whisky”, a nie „zakorkuj”. „Kerk” wymawiamy niemal tak samo, a większość z nas nie ma nic przeciwko whiskey i nie chcielibyśmy jej zakerkować.

Kilkoro gości zareagowało na moje słowa, głównie kobiety z farm i pasterze, którzy nie wybaczają słabości. Młody nie mógł pozwolić, żeby to było ostatnie słowo w naszej rozmowie, w przeciwnym razie ktoś zapewne by się do niego przyczepił po kilku głębszych. Każdy bystry dzieciak czym prędzej zabrałby dziewczęta i udał się do stodoły, w której zamierzali wymienić wszy łonowe. Ale nie miałem do czynienia z bystrzakiem.

– Nie próbowałem cię skrzywdzić, tylko miałem ochotę na piwo. Ale jeśli chcesz, to zrobię ci krzywdę, ty galtyjski knapie z gównem na ozorze.

Spanthianka otworzyła wino zębami i nalała sobie porcję, z rozbawieniem i zaciekawieniem unosząc brew. Zapewne nie wiedziała, że „knap” to cyc, jak również nie zdawała sobie sprawy, że słowo, którego zamierzałem użyć, oznacza wyjątkowo uroczą kępkę włosów łonowych.

– Wątpię, kłaku – odrzekłem. – Czułem gorszy ból przy sikaniu, niż ty byłbyś w stanie mi zadać. Ale jeśli chcesz spróbować, moja twarz jest otwarta na twoje pięści. Może spróbujesz jeszcze raz, zanim twoje siostrzyczki uznają, że siedzą przy niewłaściwym stoliku.

Dotknąłem czarnym językiem czubka nosa i puściłem oko.

To wystarczyło.

Rzucił się przez salę i zamachnął na moją szczękę. Uniosłem jedno ramię i odchyliłem się, blokując jego cios. Nie będę was zanudzał szczegółową relacją, powiem tylko, że młócił łapami jak kociak, a po chwili wylądowaliśmy na posadzce, gdzie chwyciłem go za głowę, potem za rękę i znów za głowę. Cuchnął tygodniowym potem, a jego skórzany strój najwyraźniej kiedyś pokrył się pleśnią, której nigdy nie udało się do końca usunąć. Barmanka wołała: „Spokojnie, spokojnie!” oraz: „Dosyć, dosyć!”, aż w końcu rozdzieliła nas końcówką cepa, który wisiał nad miedzianym lustrem, zapewne tego samego, którym rozwalała łby goblinom podczas Wojny Córek.

Wstałem, trzymając się za rozkrwawioną wargę, najwidoczniej bardziej poturbowany niż śmierdziel, który odrzucił do tyłu długie włosy ruchem, jakiego nie powstydziłby się kogucik. Jako że to on zadał pierwszy cios, a poza tym był wyjątkowym fiutem, barmanka pchnęła go w stronę drzwi. Po drodze zabrał swoje panienki.

– Pozdrowienia dla Gildii – rzucił tak paskudnym tonem, że nabrałem pewności, iż Poborcy kiedyś go przeżuli i wypluli.

– Przykro mi, że nie dopiłeś piwa – rzuciłem w stronę jego oddalających się pleców.

Podniosłem wzrok na miejsce, w którym wcześniej stała Spanthianka, ale ona wymknęła się podczas zamieszania. Kobieta, która miała cel. Kobieta, która nie chciała zostać rozpoznana. Intrygujące. Zobaczyłem, że elegancik o umalowanych oczach patrzy na mnie obojętnie, jakbym był psem, który zabłąkał się do tawerny. Puściłem do niego oko. Uśmiechnął się kpiąco i odwrócił wzrok, na co liczyłem, ponieważ musiałem przełożyć coś ze swoich ust do sakiewki.

To był sygnet śmierdziela.

Goblińskie srebro.

Pewnie najcenniejsza rzecz, jaką posiadał.

Warto było w kontrolowany sposób przyjąć kilka nieudolnych ciosów. Zdejmując sygnet, mocno ścisnąłem młodego za palec, więc zapewne wciąż wydawało mu się, że biżuteria jest na miejscu. Jeśli będę miał szczęście, zauważy brak sygnetu dopiero, kiedy będzie się kładł.

A ja zazwyczaj miałem szczęście.

Mnóstwo szczęścia.

***

Pod wieloma względami jestem całkiem zwyczajny. Nieco niższy od większości mężczyzn, ale to typowe u Galtów. Chudy jak bezdomny pies. Praktycznie bez tyłka, więc muszę nosić pasek, żeby utrzymać spodnie na północ od Wielkiego Rowu. Nieźle gram na skrzypcach, jak już wspominałem, a gdybym zaśpiewał, nie próbowalibyście mnie udusić, chociaż raczej nie wynajęlibyście mnie na wesele. Kilku rzeczy nie potrafię. Na przykład powstrzymać się od śmiechu, gdy coś mnie rozbawi. Albo dodawać w myślach. Uprawiać roli. Podnosić dużych ciężarów. Ale kradzież? Do tego mam talent. A częścią tego talentu jest wrodzone szczęście i jego świadomość. Szczęście to pierwszy z moich dwóch największych przyrodzonych darów – o drugim opowiem później.

Szczęście naprawdę istnieje, a każdy, kto twierdzi inaczej, chce sobie przypisać pełnię zasług. Szczęście jest rzeką. Potrafię wyczuć, kiedy w niej jestem, a kiedy wychodzę na brzeg. Zastanówcie się nad tym przez chwilę. Większość osób podejmuje trudne wyzwania, nie wiedząc, czy im się uda. Ale nie ja. Kiedy czuję w piersi ciepło szczęścia, jestem pewien, że uda mi się zabrać tej kobiecie torebkę, a w środku kryje się brylant albo trzy złote lwy. Wiem, że zdołam przeskoczyć na sąsiedni dach, a moja stopa ominie obluzowane dachówki. A kiedy siadam do gry w Wieże, wiem, że przeciwnika zasypią Pszczoły i Łopaty oraz odwiedzi go stara przyjaciółka Śmierć.

Granie w gry losowe wzbudza we mnie szczęście, które wkrótce wymyka się spod kontroli. Nie da się bez końca wygrywać w karty albo w kości, ponieważ w pewnym momencie pozostali są gotowi poderżnąć wam gardło. Poza tym jeśli zużyję swoje szczęście przy stole, zabraknie mi go wtedy, gdy najbardziej będę go potrzebował. Kiedy czuję pustkę i chłód wyczerpanego szczęścia, wiem, że po wejściu na oblodzoną ścieżkę złamię sobie kość ogonową. Chodzę z pochyloną głową, ponieważ mam duże szanse na spotkanie z mężczyzną, którego oszukałem przed rokiem, albo z dziewczyną, z którą rozstałem się w nieprzyjemnych okolicznościach.

To dzięki szczęściu przeniosłem się ze słomianej farmy do prawdziwej szkoły, gdy dołączyłem do Gildii Poborców. Zazwyczaj zapisują wszystkich kandydatów do Niskiej Szkoły, ale tylko trzy z dziewięciu placówek są prawdziwe. Na farmach naucza się podstaw operowania wytrychem, wspinaczki i walki na noże, ale niczego bardziej zaawansowanego. Żadnych zaklęć. Żadnego odnajdywania pułapek ani mowy zwierząt, sztuki podstępów ani odwracania uwagi. Samo warunkowanie. Kiedy kończycie słomianą farmę, jesteście silni, szybcy, twardzi, nieco wyszkoleni i toniecie po uszy w długach. Jeśli jakimś cudem jesteście w stanie spłacić ten dług, tym lepiej dla was. Ale w przeciwnym razie podpisujecie kontrakt. To oznacza, że Gildia ma na swoje zawołanie tysiące osiłków, prostytutek i robotników. Może zwołać motłoch, który sterroryzuje miasteczko, a następnie rozproszy się, zanim pojawią się włócznicy barona.

Ja uczęszczałem do Prawdziwej Szkoły.

A przynajmniej tak sądzę.

Tak czy inaczej, jestem bardzo zadłużony, ponieważ właśnie na tym im zależy.

Zresztą sami przeczytajcie.

Do Wielce Szanownego Kincha Na Shannacka!

Trzeci rok nauk fizycznych,

Pierwszy rok nauk magicznych,

Dłużnika

Z wielkim smutkiem i niemniejszym rozczarowaniem, jako kwestorzy Akademii Rzadkich Sztuk w Pigdenay, podległej Gildii Poborców, informujemy, iż rozmiar Pańskiego długu wykracza poza Pańską zdolność do pracy i wkrótce może Pana przytłoczyć.

Jako że średnia wysokość ostatnich czterech płatności na naszą rzecz wyniosła ledwie dwie truncje, w tak leniwym tempie nie będzie Pan zdolny spłacić długu wynoszącego osiemdziesiąt pięć truncji złota, jedną złotą królówkę, jednego srebrnego rycerza i trzy srebrne walety (plus odsetki) przez najbliższe szesnaście lat. Nie musimy pytać aktuariuszy, by wiedzieć, że to więcej, niż wynosi Pańska oczekiwana długość życia, jak również okres przydatności w branży. Tylko dzięki argumentacji jednego z Pańskich byłych mistrzów uznaliśmy, że cały i zdrowy jest Pan dla nas wart więcej niż okaleczony bądź martwy.

Z tego powodu nakazujemy Panu, pod groźbą pozbawienia kciuków, zgłosić się do najbliższej zarejestrowanej siedziby Gildii, gdzie zostanie Pan zbadany i przesłuchany, co zapewne zaowocuje zawarciem surowszego kontraktu. Według naszych wywiadowców podróżuje Pan Białą Drogą, zatem sugerowana najbliższa siedziba Gildii znajduje się w Cadoth. Oczywiście uiszczenie wstępnej opłaty w sumie dwóch złotych lwów i pięciu srebrnych sówek bądź jednej truncji złota, dwóch złotych królówek i jednego srebrnego szylinga uczyni naszą rozmowę znacznie serdeczniejszą i przekona nas o Pańskich zamiarach dotrzymania zobowiązań. Nie musimy przypominać, iż zdolności, jakie przekazujemy za naszymi murami, umożliwiają większości uczniów swobodną spłatę długu w ciągu siedmiu, a nawet trzech lat, przy odrobinie wysiłku i szczęścia. Nałożone na Pana łagodne piętno otwartej dłoni nie wystarczy, jeżeli wkrótce nie wzmoże Pan wysiłków.

Z wyrazami życzliwości (na razie),

Pokorni Kwestorzy

Mistrzów Rzadkich i Pożądanych Sztuk

Sygnowane

pierwszego dnia księżyca w miesiącu Popiołów

roku 1233

Obecnie był dzień osiemnasty, dokładnie w połowie Popiołów. Zbliżały się Dożynki, a wraz z nimi termin kolejnej raty płatności na rzecz Gildii.

Sygnet Śmierdziela stanowił dobry początek, ale musiałem dokonać kilku kradzieży w Cadoth.

Poza tym potrzebowałem kupca.

3. Zasraniec

3

Zasraniec

– Goblińskie srebro, co? – spytała starsza kobieta.

Przypatrywała się sygnetowi przez lupę, chociaż nie trzeba było lupy, by dostrzec, że wyszedł spod goblińskiego młotka; goblińskie srebro lśni na zielono, a niektórzy uważają, że jego dziwaczne piękno zawstydza złoto.

Niektórzy, czyli ja.

W blasku świec wyraźnie było widać także mój tatuaż z otwartą dłonią.

– Naraziłeś się Poborcom. Szukasz pracy?

Tak naprawdę nie zamierzała mnie zatrudnić. Chciała się dowiedzieć, jak bardzo jestem głodny. Nie dorobiła się swojego sklepu pełnego drogich kradzionych przedmiotów, zatrudniając nieznajomych.

– Mam już pracę, ale dziękuję.

– Nie ma za co.

Rzeczywiście nie było.

– Więc dla kogo pracujesz? Dla Cobba?

– Dziesięć szylingów – odrzekłem. – Będę wdzięczny za jakiekolwiek sówki.

Roześmiała się, ukazując brązowe guzki, które uchodziły za jej zęby.

– Mam sówki, ale nie dostaniesz dziesięciu. Raczej sześć.

– Oboje wiemy, że sygnet jest dla ciebie wart piętnaście i sprzedasz go za królówkę i złotą dziwkę. Mam zamiar podnosić cenę o jednego szylinga za każdym razem, gdy zaproponujesz mniej, niż chcę. Teraz cena wynosi jedenaście. Jeśli wolisz zapłacić dwanaście, zaproponuj siedem.

– Ty mały zasrańcu – rzuciła.

– Nie podniosę ceny za wyzwiska, bo je lubię. Ale jeśli chcesz zdobyć ten piękny kawałek zielonego srebra, będziesz musiała zapłacić jedenaście, najlepiej w…

– Tak, wiem, w sówkach, ty mały…

– Jeśli jeszcze raz nazwiesz mnie zasrańcem, cena wzrośnie do dwunastu. Lenistwo cenię tylko u siebie.

Zamknęła gębę i popatrzyła na mnie zmrużonymi oczami.

Przez drewniany sufit dotarło do nas chrapanie.

Przestała mrużyć oczy.

– Tak, wiem, na twoją prośbę miał za mną wyjść i obdarzyć mnie kilkoma mocnymi uściskami w bocznej uliczce. Rzuciłem drobne zaklęcie usypiające, kiedy gapiłaś się na mój sygnet. Magiczna sztuczka. Pomniejsza magia. Złodziejskie czary. Nie podziałałyby na kogoś o silnym umyśle, ale sądząc po odgłosach, ten osobnik za bardzo lubi piwo i ledwie się mieści w koszuli. Tłuściochy chrapią w charakterystyczny sposób.

Jakby na zawołanie chrapanie urwało się, a następnie rozległo z jeszcze większą mocą.

– Zapłacę ci dziewięć, żebyś jak najszybciej się stąd zabrał ze swoją wschodnią gadką, ty galtyjski zasrańcu.

– Zapłacisz mi trzynaście, ponieważ zaniżyłaś cenę, a potem się powtórzyłaś.

Poruszyła się, jakby chciała się na mnie rzucić, ale po chwili się uspokoiła.

– Dziesięć, chociaż to rabunek w biały dzień.

– Czternaście. A jeśli znów się zawahasz, mogę zacząć się zastanawiać, czy na sygnet nie chcieliby rzucić okiem w sklepie przy Łuczniczej, tym pod dzwonnicą. Nad wejściem widziałem symbol pająka – to sklep Cobba, prawda? Twojego rywala? Kiedyś byliście kochankami, kiedy jeszcze oboje mogliście zobaczyć, czym sikacie? Usłyszałem w twoim głosie odrobinę cierpkiego ciepła, kiedy wcześniej o nim wspomniałaś. To, że jeszcze mnie nie wyrzuciłaś, dowodzi, że chętnie zapłacisz mi piętnaście szylingów, ale jeśli będziesz szybka i cwana, wezmę czternaście, ponieważ jestem sentymentalny, a ty przypominasz mi pewną śmierdzącą staruszkę, z którą straciłem dziewictwo.

Zacisnęła usta samą siłą woli, odliczyła czternaście szylingów, bez żadnych sówek, po czym pchnęła je w moją stronę i wsunęła sygnet do kieszeni. Schowałem pieniądze, zastanawiając się, czy wypuści mnie bez ostatniej riposty.

Nie wypuściła.

Wysyczała te słowa jak wąż z Urrimadu:

– Widzę, że uważasz się za spryciarza, i być może masz rację, ale w moich oczach jesteś tylko brudnym złodziejskim czarnym językiem i nigdy nie będziesz niczym więcej.

Uśmiechnąłem się przymilnie, skłoniłem głowę i wyszedłem tyłem ze sklepu, omijając strużkę śliny, która skapywała z otworu w suficie.

Kiedy zamknąłem drzwi, usłyszałem, jak coś się o nie rozbija.

Kocham emocje związane z handlem.

Ruszyłem do siedziby Gildii Poborców, żeby sprawdzić, w jakim stopniu jestem w stanie wkupić się w ich skąpo rozdawane łaski.

4. Dom Wisielca

4

Dom Wisielca

– Jak twarz?

Siedziałem przy stole w Domu Wisielca. Budynek stał na widoku niedaleko frontowej bramy. Zapewniał oficjalny sposób na skontaktowanie się z Gildią. Oczywiście Gildia znajduje się w najmniej oczekiwanych miejscach, ale można ich spotkać także tam, gdzie afiszują się ze swoją obecnością, dzięki czemu nie muszą się obawiać baronów ani książąt, a kiedyś otwarcie drwili nawet z króla. Żadna korona nie trzyma się na głowie tak mocno, by nie mógł jej zrzucić cios noża w ciemności.

Zauważyłem kwadratowy drewniany szyld z wisielcem trzymającym własną pętlę. To był dobry znak, inkrustowany różnobarwnym drewnem i ozdobiony obwódką ze złotych liści. Do wolnej ręki wisielca przybito złotą monetę, ponieważ nikt nie ośmieliłby się jej zabrać. Zauważyłem, że to gallardiański lew. Wspominałem już, że je uwielbiam?

Kobieta siedząca naprzeciwko, która czytała mój rejestr zapisany na arkuszu z owczej skóry, była niepokojąco śliczna. Wyglądała na około dziewiętnaście lat, ale włoski stojące dęba na moim karku podpowiadały mi, że została zaczarowana, więc mogła być starsza nawet od tej skąpej wiedźmy, od której przed chwilą wyszedłem.

– Jak dotąd nikt doszczętnie mi jej nie obił, więc nie narzekam.

Wydawało mi się, że dziewczyna uśmiechnęła się nieco szerzej, ale mogłem się mylić. Za jej plecami zawodowa skrytobójczyni, tak szczupła, że dało się policzyć wszystkie mięśnie kryjące się pod jej obcisłym i skromnym strojem z wełny i jedwabiu, leniwie opierała się o bar, jakby nie była wcieleniem niebezpieczeństwa. Trudno było na nią nie patrzeć. Po jej zaczernionych policzkach, szyi i przedramionach widać było, że niemal od stóp do głów pokrywają ją glify pozwalające jej znikać, pić truciznę oraz nią pluć. Kiedyś widziałem, jak jeden z mistrzów Niskiej Szkoły latał. Naprawdę latał. Na świecie była ich najwyżej setka. A może tylko dwudziestka. Ten, kto znał dokładną liczbę, nie zamierzał jej zdradzić. Przestałem czytać glify na skórze skrytobójczyni, zanim ktokolwiek mnie na tym przyłapał. Zastanawiałem się, do czego służy tatuaż w kształcie zegara na jej piersi.

Fałszywa dziewczyna porównała pieczęć na moim dokumencie z wzorem w leżącej przed nią ogromnej księdze, a potem na obu kartkach napisała 1T 1K 14s. Przesunęła monetą świadka, którą nosiła na nadgarstku, nad jedną truncją, jedną królówką i czternastoma szylingami leżącymi na stole, a następnie schowała je do skórzanej sakwy, którą rzuciła skrytobójczyni, ta zaś zaniosła ją za bar, gdzie najwyraźniej zeszła po schodach, chociaż równie dobrze mogła się po nich wspiąć.

– Zostaniesz na noc, Kpiarzu? – odezwała się być może młoda kobieta i wyraźnie szerzej się uśmiechnęła.

Kpiarz to najniższa ranga w złodziejskim fachu, ale już prawdziwy złodziej, w odróżnieniu od Stracha na Wróble, a to już coś. Zostałem mianowany Kpiarzem w Niskiej Szkole w Pigdenay. Jeżeli spłacę dług, ukończę kolejny rok edukacji lub dopuszczę się kilku zuchwałych przekrętów, zostanę awansowany na Posłańca. Potem, jeśli dalej będę się wyróżniał w niewłaściwym towarzystwie, mogę zasłużyć na tytuł Fauna. Faun w mitologii ma nogi jelenia i niełatwo go złapać. Brzmi nieźle, prawda? Jedną z silnych stron Gildii jest jej poetyckość – człowiek ma poczucie, że jest częścią czegoś nie tylko niepowstrzymanie silnego, ale także przebiegłego i cwanego.

Większości z nas wystarcza tytuł Fauna, ponieważ ostatni poziom jest zarezerwowany dla ascetów i ludzi na wpół obłąkanych.

Przedstawiciele ostatniej złodziejskiej kasty, zwanej Głodującymi, składają śluby głodu i obiecują za nic nie płacić. Kiedy nie mogą kraść, pozostali ich utrzymują, ale nawet najstarsi i najpowolniejsi utrzymują się za pomocą rozmaitych intryg, planowania akcji dla sprawniejszych kompanów oraz nauczania. Miałem okazję pobierać nauki od kilku Głodujących.

Przesłuchująca jeszcze nie zamknęła księgi.

– Napisano tutaj, że wolisz wysokie dziewczęta. Czy to prawda? – Kiedy mówiła te słowa, jej nogi się wydłużyły i nagle patrzyła na mnie z góry. Ogarnęło mnie przyjemne, ale zawstydzające uczucie, które zmusiło mnie do skrzyżowania nóg. – Dziś mamy noc nowego księżyca. Najbardziej sprzyjającą dla kochanków. Jedna złota królówka i będę twoja do północy.

– Gdybyś wiedziała, co musiałem zrobić, żeby zdobyć te pieniądze.

– Gdybyś wiedział, co mogę zrobić, żebyś o tym zapomniał.

– Kto przypilnuje interesu, kiedy będę kalał twoje łono i kradł twoje serce?

– Usunęłam jedno i drugie. A pilnowaniem zajmie się ona – dodała, wskazując głową starszą, ale wciąż uroczą kobietę, która pojawiła się za barem.

Kolejne spojrzenie pozwoliło mi się upewnić, że to ta sama dziewczyna, która siedziała naprzeciwko mnie, tylko dwadzieścia lat starsza. „Dziewczyna” zapewne nie była zwykłą sekretarką ani dziwką, lecz Troską (stróżem prawa), a rozkazy bezpośrednio wydawał jej Problem (ktoś w rodzaju burmistrza). Poczerwieniałem od paskudnej, kipiącej zazdrości. Wiedziałem, że niezależnie od tego, w jaki sposób się powieliła: za pomocą przeszczepu, echa czy zakrzywienia czasu, nigdy nie będę władał tak silną magią. Nigdy.

– Nigdy – odezwałem się.

– Co nigdy? – spytała, przyciskając język do kącika ust, a następnie go chowając.

– Nigdy nie pozbędę się tego tatuażu, jeśli nie… – Urwałem, wpatrując się w miejsce, w którym zniknął język, rozkoszując się erotycznym zaklęciem, które wokół mnie snuła.

– …spłacisz długu? – dokończyła.

– Tak.

– A gdybym powiedziała, że mam dla ciebie pracę?

– Kazałbym ci mówić dalej i nie mógłbym oderwać wzroku od twoich ust.

– Mam dla ciebie pracę.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, przycisnęła do mojej głowy monetę świadka i za pomocą magii przekazała obrazy do mojego umysłu.

Zobaczyłem.

Zobaczyłem.

***

Biegłem w zimnie o zachodzie słońca.

Byłem kobietą, młodą dziewczyną przyciskającą monetę świadka do swojej głowy i oglądającą się przez ramię.

Ktoś wrzeszczał do mnie w mowie Rubieży, w języku gunnickim, którym na co dzień się nie posługuję, i kazał mi nie patrzeć.

Zobaczyłem dwukolorową wieżę w ruinach, jej rozsypane kamienie. Zobaczyłem potężny posąg przewrócony na twarz. Straż królewska ustawiła się w szyku, kierując włócznie o rozwidlonych grotach w stronę cienia wyłaniającego się z pyłu. Maszerowali do tyłu w bardzo zdyscyplinowany sposób, pomimo odczuwanej grozy. Huczały olbrzymie bębny, wyły dziwaczne rogi, a wszyscy krzyczeli. Kamienie oraz strzały przeszywały powietrze. Barani róg żałośnie wzywał do odwrotu.

Za ruinami strażnicy widać było kolejne mroczne sylwetki, każda dwukrotnie wyższa od człowieka i masywna jak beczka. Istoty dzierżyły topory o ostrzach z brązu, wielkich jak dziecięce trumny, a także proce, które mogły wyrzucać kamienie, jakie człowiek mógł podnieść tylko oburącz. Niektóre stwory niosły pnie drzew przeznaczone do miotania. Jeden z nich cisnął pniem, który obrócił się w powietrzu i trafił w halabardzistów, zabijając ich i kalecząc. Reszta strażników uciekła.

Czyjaś dłoń chwyciła mnie i obróciła. Zionąca winem kobieta z wielkim szmaragdem na złotej obróżce nakazała mi uciekać, po prostu uciekać, a gdzieś w oddali krzyknęło dziecko. Wszystko pociemniało i nagle znalazłem się na skalistym wzgórzu, skąd obserwowałem strumień małych postaci, które w ostatnich promieniach słońca opuszczały zrujnowane miasto, oraz strumień większych sylwetek wlewający się za mury. W niebo wznosiły się czarne słupy skłębionego dymu, a płomienie pożarów odbijały się od powierzchni dużego, spokojnego jeziora albo zatoki. Wrony i mewy krążyły nad polem bitwy tuż za wyrwą w zachodnim murze. Było mi zimno.

Potem byłem jasnowłosą dziewczyną, która w drżącym blasku świecy patrzyła w lustro z monetą przyciśniętą do głowy, a krew z zadrapania na czole lśniła na mojej skórze. Miałem na szyi szmaragdową obróżkę. Zdawałem sobie sprawę ze sztyletu przy swoim lewym boku, sztyletu, którym potrafiłem doskonale się posługiwać. Wypowiedziałem swoje imię, które nie należało do mnie, a moje włosy stały się brązowe. Powiedziałem, po gunnicku, że spłaciłem swój dług. Popatrzyłem na różę wytatuowaną na moim policzku, ledwie widoczną w blasku świecy. „Usuńcie ją”, powtórzyłem, patrząc obojętnymi oczami, po czym zadrżałem. Wtedy wszystko pochłonęła ciemność.

***

Moneta świadka to potężna magia i, o ile mi wiadomo, zawsze pokazuje prawdziwe obrazy. Właśnie ujrzałem coś, o czym w Ludzkich Krainach nie słyszano od co najmniej siedmiuset lat. To była armia olbrzymów. Nawet pojedynczy olbrzym jest groźnym przeciwnikiem, ale powiadano, że olbrzymy mieszkają w niewielkich klanach za Górami Niewolniczymi, gdzie doją swoje ogromne górskie woły i biorą do niewoli ludzi, którzy są na tyle głupi, by zapuszczać się za daleko na zachód. Raczej nie widuje się grup złożonych z więcej niż pięciu czy dziesięciu osobników. Fakt, że zebrały się razem i przekroczyły te zdradzieckie góry w liczbie wystarczającej, by zburzyć mury miasta, zmiażdżyć obrońców i przegnać mieszkańców na pogórze, stanowił zatrważającą nowość dla współczesnych pokoleń.

Czyżbyśmy przetrwali trzydzieści lat zmagań z kąsaczami tylko po to, by zdeptały nas wielkoludy? Oczywiście to nie oznaczało, że Holt i wschodnie królestwa wkrótce znajdą się w ich cieniu – Hrava, stolica Rubieży, była oddalona od Holtu o osiem tygodni ciężkiej podróży wozem zaprzężonym w osły albo woły bądź miesiąc trudnej żeglugi szlakami morskimi. Dzieliło nas sześć królestw. Ale jak liczna była ta armia? Czego chciała? Czy królestwa były w stanie ją powstrzymać, gdyby postanowiła ruszyć na wschód aż do Morza Mithreńskiego?

***

Wyrwała mnie z zamyślenia, odebrała mi monetę świadka i uszczypnęła mnie nie bez sympatii.

– Uważamy, że pewna Spanthianka, którą spotkałeś na drodze, wybiera się na Rubieże, zapewne do Hravy. Dołączysz do niej. Jeśli ci się uda, zdobądź jej zaufanie, a jeśli nie, podążaj za nią niezauważenie i czekaj na dalsze instrukcje – rzekła kobieta. – Atak olbrzymów na tamto królestwo wprawił w ruch potężne koła, a Gildia jest zainteresowana tym, w jaki sposób będą się obracały. Lepiej, abyś na razie nie znał szczegółów swojej misji. Jeśli będziesz zmuszony powiedzieć innym, jaki jest cel twojej podróży, wyjaśnij, że zamierzasz odzyskać magiczne przedmioty znajdujące się w relikwiarzu króla Rubieży, między innymi keshycką różdżkę-strzałę, pierścień Kociego Upadku oraz naszyjnik Twardego Kamienia.

– Do czego służy ten ostatni? – spytałem. – Sprawia, że wiekowi mężowie sztywnieją jak młodzieńcy?

– Nie. Ale podoba mi się twój tok myślenia.

Sposób, w jaki musnęła językiem zęby, wypowiadając te słowa, sprawił, że znów nie mogłem oderwać wzroku od jej ust.

– Czas nie jest twoim sprzymierzeńcem, Kinchu – dodała. – Spanthianka nie będzie zwlekać, ale staraj się nakłaniać ją do pośpiechu, a sam nie opóźniaj podróży, w przeciwnym razie zapłacisz cenę wyższą niż pieniądze. Dzisiaj jest dziewiętnasty dzień Popiołów, a księżyc pokazuje ciemne oblicze, które my, istoty nocy, tak bardzo kochamy. Postaraj się dotrzeć do Hravy przed pierwszym dniem Winnic, czyli za dwa jasne księżyce, chociaż tylko bogowie wiedzą, co do tego czasu stanie się z miastem, które teraz upadło.

– Ta cała gadka o księżycach rozpaliła we mnie krew – odrzekłem. – Pół królówki? Za pół nocy?

Uśmiechnęła się, ukazując zgniłe zęby, gorsze niż u właścicielki lombardu.

– Dostaniesz to, za co zapłacisz – stwierdziła.

Praktycznie wybiegłem z budynku.

5. Lisi kompan

5

Lisi kompan

– Wybierasz się na Rubieże? – spytałem Spanthiankę.

Działo się to w starej tawernie Pod Dereszem, w której ją namierzyłem, pięknym drewnianym budynku, uwielbianym przez podróżnych, którzy nie lubili za dużo wydawać i nie bali się śmierci w płomieniach. Wypowiedziałem te słowa, kiedy siedziałem na krześle obok jej łóżka, a pytanie nie było zbyt uczciwe, ponieważ spała.

Szybko jak letnia błyskawica chwyciła mnie za piętę i wywiesiła za okno, które wcześniej otworzyłem. Nie wiedziała, że odezwałem się dopiero, gdy byłem gotowy ją obudzić – wcześniej rozejrzałem się po pokoju i przetrząsnąłem jej skromny dobytek. Nie znalazłem wanny, tylko miskę z mętną wodą, w której się umyła. Teraz moczyły się w niej zakrwawione lniane bandaże, a na ręce, którą skaleczyła moja strzała, znajdował się świeży opatrunek. Tarcza stała oparta o ścianę. Obok Spanthianki na łóżku leżał śliczny spadín z obnażonym ostrzem – bardzo podobny do gunnickiego saksa, ale bardziej elegancki. Kanciasty miecz o ostrzu długim na niecałe dwie stopy i szerszym przy końcu klingi, z wytrzymałą krawędzią, zbroczem i ostrym czubkiem, który kojarzył się z odłamanym kawałkiem szkła. Jak szybko zdołałaby wbić to ostrze w moje serce, gdybym pochylając się nad nią, wypuścił z ust choćby jeden niewłaściwy oddech!

Ale właśnie dlatego mój fach zapewnia tyle emocji.

Nietrudno było zajrzeć do jej sakiewek. Miała mniej pieniędzy, niż należałoby ze sobą zabrać w daleką podróż, przynajmniej przy pasie. Niczego nie wziąłem. Miała zbyt mało pieniędzy, by tego nie zauważyła, a ja chciałem mieć ją po swojej stronie. Niestety, trudno jest mi zostawiać pełną sakwę. Jestem chorobliwie zainteresowany pieniędzmi i czuję do nich miłość, która ma niewiele wspólnego z handlem. Po prostu uwielbiam ich wygląd, dotyk i zapach. Mam nadzieję, że pewnego dnia zgromadzę ich tyle, że będę mógł stale mieć je w rękach i nie będę musiał ich wydawać.

Miała ispanthiańskie srebro – trzy lotusy i dwie królewskie głowy ozdobione wizerunkiem długowłosego i wąsatego króla Kalitha w swoim najbardziej wąsatym wydaniu, ale także holtyjskie szylingi, kilka miedzianych strużyn, a nawet jednego gallardiańskiego lwa, wartego tyle, co cała reszta razem wzięta. Powąchałem go, przesunąłem kciukiem po jego krawędziach, a nawet włożyłem go do ust, żeby rozkoszować się jego smakiem. Czyste złoto. Bez obaw, zanim wrzuciłem monetę do sakiewki, wytarłem ją koszulą, ale najpierw jeszcze raz się jej przyjrzałem. Uwielbiam to, że lew wygląda, jakby się uśmiechał. Uwielbiam trzy pionowe miecze i ukośny sztylet na rewersie.

Gallardianie znają się na pieniądzach i są najlepszymi grawerami i rzeźbiarzami na wschodzie, równie dobrymi jak ci w Starym Keshu przed Stuknięciem. Moją ulubioną monetą jest gallardiańska sówka, która nawet nie jest złota. To zwykłe srebro. Ale ktokolwiek stworzył zdobiący ją wzór, musiał kochać sowy, ponieważ ma się wrażenie, że ptaszysko zaraz zacznie hukać. Staram się nie wydawać sówek, gdy je zdobędę, ale ostatecznie muszę, ponieważ zawsze kończą mi się pieniądze. Cokolwiek znajdowało się w torbie kurierskiej, musiało pozostać tajemnicą, ponieważ kobieta na niej spała.

Torba tylko lekko obciążała łóżko, więc nie było w niej zbyt wielu monet, jeśli to były monety. Zapewne kwity z banku, klejnoty albo inna lekka waluta, ale nigdy nie wiadomo, co ludzie kryją w swoich najpilniej strzeżonych bagażach. Czasami zamiast pieniędzy znajdowałem kosmyki z końskiej grzywy, torbę piasku albo dziecięce zęby. Najdziwniejszym, na co natrafiłem, było wysuszone serce, niemal na pewno ludzkie. Cieszę się, że tamten skurwiel mnie nie przyłapał.

Ale w końcu jeszcze nikomu nie dałem się złapać.

O czym to ja mówiłem? No tak, wisiałem głową w dół. Nie wyobrażajcie sobie, że Spanthianka trzymała mnie jedną ręką za kostkę jak jakiś ćwierćolbrzym z Gór Niewolniczych. Nie, złapała mnie oburącz i opierała łokcie o parapet. Nie broniłem się, tylko skrzyżowałem ręce na piersi. Prawdę mówiąc, czułem się całkiem dobrze, gdyż cała krew napłynęła mi do głowy.

– Wybierasz się na Rubieże? – powtórzyłem. – No i gdzie się podział tamten ptak?

– Nie wspominaj o ptaku.

– Dobrze. Jak masz na imię?

– Nie dowiesz się.

– W porządku. Ale czy wybierasz się na Rubieże?

– Jesteś złodziejem z Gildii. Jesteś wyszkolony i znasz magię. Jeśli cię upuszczę, nic ci się nie stanie, prawda?

– Czy jeśli potwierdzę, znajdziesz inny sposób na zrobienie mi krzywdy?

– Być może.

– W takim razie upadek wyrządzi mi straszliwą krzywdę. Proszę, dzielna wojowniczko, nie upuszczaj mnie na łeb.

Upuściła mnie, ale nie mam jej tego za złe.

Byliśmy tylko na trzecim piętrze.

Wykorzystując ścianę do spowolnienia upadku, wylądowałem na nogach i przetoczyłem się po ziemi. Potem szybko wspiąłem się z powrotem do okna. Trzymała miecz w gotowości, ale nie kierowała go w stronę mojej twarzy. Wiedziała, że mogłem ją zabić we śnie. Oczywiście nie była nieostrożna i szczelnie zamknęła okna, ale mnie trudno jest powstrzymać. A jeszcze trudniej zabić. Jeśli mówicie po galtyjsku i znacie moje imię, zapewne już się o tym przekonaliście.

W naszym czarnym, słonawym języku kinch to pętla na linie albo stryczek. Może także oznaczać supeł lub niespodziewany problem, a ja z pewnością byłem nim dla mojej matki, skoro przyszedłem na świat zaledwie trzy miesiące po ślubie rodziców. Myślę, że „niespodziewany kłopot” to znakomity opis większości Galtów, o czym przekonali się nasi najeźdźcy z Holtu. Potrzebowali pięćdziesięciu lat, by podporządkować sobie nasze ziemie, a potem żałowali tego przez kolejne trzy stulecia. Czarne języki nie lubią, gdy się im rozkazuje. Nigdy nikogo nie podbijemy, ale jesteśmy piekielnie niebezpieczni na własnej ziemi. Galtowie to urodzeni łucznicy i celnie rzucają wszystkim: od kamieni, przez włócznie po zgniłe kabaczki. Jesteśmy także dobrymi muzykami i doskonale radziliśmy sobie w siodle, gdy nasze konie jeszcze biegały po równinach.

Tak było, zanim przyszły gobliny.

Powiadają, że Galtowie wywodzą się od elfów, gdyż mamy delikatnie spiczaste uszy i drobne kości. Moje włosy mają miedziany kolor, prawie czerwony w świetle słońca, a broda, jeśli można tak nazwać mój skromny zarost, jest ruda. Kwestia pokrewieństwa z elfami nie została potwierdzona – większość uniwersyteckich dupków mówi, że to nieprawda, niektórzy twierdzą, że to niewykluczone, ale w każdej wiosce położonej niedaleko torfowisk opowiada się legendy o jakimś starym hodowcy bulw, który wyłowił z bagna niewielką, przypominającą człowieka istotę o poczerniałej skórze i zaostrzonych uszach, przystrojoną najcudowniejszą biżuterią, jaką widziały oczy. Oczywiście nikt osobiście nie zna tego szczęściarza, a biżuteria już dawno została skradziona bądź sprzedana. Ale co ja mogę wiedzieć?

Znam tylko swoje imię.

– Jestem Kinch albo Kinch Na Shannack, albo jebany Kinch, jeśli wolisz. Nieraz tak się do mnie zwracano – oznajmiłem.

Stęknęła.

Usiadłem ze skrzyżowanymi nogami na parapecie, spoglądając na Spanthiankę swoimi dużymi, oszałamiająco uwodzicielskimi zielonymi oczami. Mówiono mi, że są jasne jak zachodni jadeit.

– Ruszymy razem na zachód?

Przez chwilę mi się przyglądała.

– Co możesz dla mnie zrobić?

– Raczej co możemy zrobić dla siebie nawzajem.

– Słucham.

– Będę trzymał wartę, kiedy zaśniesz. Będę cię okłamywał w nieistotnych, ale także ważnych sprawach. Jeśli pozwolisz, bym mówił w twoim imieniu, zadbam o to, żebyś nie trafiała na palantów ze świądem pyty i zawsze dostawała najlepsze wino z kupieckiej beczki. Już nigdy nie napotkasz drzwi, których nie będziesz mogła otworzyć, ani ściany, za którą nie będziesz mogła zajrzeć. Potrzebuję twoich rąk, ale ty potrzebujesz mojego nosa. Jeżeli weźmiesz na siebie większość walki, postaram się dać ci znać, skąd nadchodzą wrogowie, i pozbędę się najsłabszych z nich. Nie będę twoim psem, ale jeśli jesteś choć w połowie taką wilczycą, za jaką cię mam, to właśnie znalazłaś lisiego kompana.

– Spytaj mnie ponownie jutro – odparła, po czym zasnęła, odwrócona do mnie plecami.

6. Podrzucona śliwka

6

Podrzucona śliwka

Następnego dnia do Cadoth przybyli odziani w żółte koszule nastoletni posłańcy Gildii Gońców, a kiedy baron złamał pieczęcie na ich listach, miejscy heroldzi wspięli się na skrzynki, by odczytać pośpiesznie przygotowane odezwy. Pierwszym heroldem, którego zobaczyłem, była pulchna dziewczyna o głębokich płucach. Kiedy zaczerpnęła powietrza, miałem wrażenie, że słyszę smoka szykującego się do zionięcia ogniem.

– Słuchajcie wszyscy! Słuchajcie wszyscy! Do wielce szlachetnego i łagodnego barona Anselma z Cadoth i Jego Wysokości króla Conmarra z Holtu dotarły wieści, że kraina zwana Rubieżami! Została podstępnie napadnięta! Przez wojska przybyłe zza Gór Niewolniczych!

Dziewczyna była głośna, jej krzyki odbijały się od szyb i kamiennych murów, a usta otwierały się tak szeroko, że widziałem jej wszystkie zęby.

– Stolica, Hrava, upadła! A król być może nie żyje! Jeden z kupców z Molrovy, mężczyzna dobrze znany baronowi, wczoraj wieczorem przysłał posłańca! Zapewnia nas, że na mury jego królestwa, Wołowe Mury, położone nieco na wschód od Rubieży, wciąż nie padł cień! I że nie da się ich sforsować!

– Czy to były gobliny? – zawołała jakaś kobieta. Mówiła z silnym akcentem z Untheru i miała na sobie przypominający suknię tradycyjny płaszcz, spod którego wyzierał równie tradycyjny dla mieszkańców Untheru bebech.

Lecz status cudzoziemki nie czynił jej wyjętą spod prawa barona, więc heroldka wskazała ją pałką, a wtedy dwaj strażnicy, których dotychczas nikt nie zauważył, podbiegli do kobiety i zaczęli nią potrząsać, dopóki nie wyjęła z sakiewki srebrnej monety. W Cadoth nie wolno zakłócać obwieszczeń.

Wszyscy wiedzieli, że Góry Niewolnicze stanowią granicę Ludzkich Krain, więc każdy, kto przybywa zza nich na wschód, nie jest człowiekiem. Ale gobliny nie mieszkały na zachodzie, prawie nie spotykano ich także na północy. Gobliny nie lubią śniegu, przynajmniej tak słyszałem. Mieszkają na Ziemiach Hordy na południu, na olbrzymiej wyspie znanej także jako Stary Kesh, za Morzem Gorącym.

Tam je przepędziliśmy.

Na jakiś czas.

Ci ludzie nie widzieli trudnej prawdy, którą objawiła mi moneta świadka. Jeszcze nie wiedzieli, że olbrzymy ruszyły na wschód. Ale niektórzy zaczynali się tego domyślać, a reszta wkrótce miała pójść w ich ślady.

– Baron stoi u boku króla Conmarra i wie, że wy także go wspieracie: każdy mężczyzna, kobieta i dziecko. Nikt nie dorównuje wiernością mieszkańcom Cadoth! Ani dzielnością! Za sokoła Cadoth! Harrala!

Tłum „zaharralował”. Heroldka zeszła na ziemię i pośpiesznie udała się na kolejny plac, niosąc w ręku skrzynkę, a strażnicy potruchtali za nią. Poturbowana cudzoziemka z Untheru oparła się o dawno nieużywany kamień do przywiązywania koni i ostrożnie czknęła, sprawdzając, czy z jej ust nie wypłynie coś bardziej materialnego.

Tłum pogrążył się w rozmowach.

Słyszałem ich urywki.

– Jak dla mnie to początek wiecie czego.

– Mobilizacji? Naprawdę sądzisz, że ogłoszą mobilizację?

– …ćwiczyłam strzelanie z łuku od dziecka. Niby po co, jeśli nie na taką okazję?

– Wciąż jesteś dzieckiem, dziewczyno, a mądry człowiek nie miele tak ozorem. Nie musiałabyś ćwiczyć strzelania z łuku, gdyby dwadzieścia lat temu nie posłali wszystkich młodzieńców na śmierć przeciwko goblinom. Szli setkami tysięcy z pól i sklepów, próbując stłamsić kąsaczy samą swoją liczbą. A potem padali martwi na polach kukurydzy, trawach i piaskach. Padali na błocie i kamieniu, chorowali w obozach, a później przywlekali do domu chłostnicę albo jeszcze gorsze choróbska.

– Ale potem pozwolono kobietom walczyć w Wojnie Córek, a kobiety są lepsze.

– Ani lepsze, ani gorsze. W Wojnie Córek miałyście do dyspozycji ptaki. No i byłyście wyszkolone. Poza tym mężczyźni walczyli u waszego boku.

– Jestem wyszkolona. Potrafię przeszyć sztyletem podrzuconą śliwkę.

– To tylko pokazuje, jaka jesteś miękka, skoro chcesz zabijać śliwki.

Stary miał rację. Podczas Wojny Młocarzy zabrakło rąk do zbierania plonów i większość mieszkańców Ludzkich Krain cierpiała głód. W Galtii mieliśmy więcej szczęścia dzięki lasom pełnym zwierzyny i rybom w rzekach.

– Zabiję goblina – przechwalała się dziewczyna.

– Wszyscy tak mówili i skończyli w kryptach z robakami.

– To nie gobliny – odezwał się inny staruszek.

– Właśnie, to coś gorszego.

– Nie ma niczego gorszego.

– Owszem, jest.

– Jak to? – zdziwiła się dziewczyna.

– Na gobliny możesz patrzeć z góry… ale to, co mieszka za Górami Niewolniczymi, zawsze góruje nad tobą.

Te ostatnie słowa wypowiedział jednonogi dziadek z podwiniętą nogawką spodni. Podpierał się kulą, zaciskając na niej dłoń, której brakowało kilku palców. A więc zabójca goblinów. To był ślad po goblinich zębach.

Tylko że ja nie zmierzałem w stronę goblinów, co wzbudzało we mnie dziwną ulgę.

Chociaż nigdy nie widziałem na oczy żywych goblinów, wiedziałem, że kiedyś upichciły zarazy, które wpędziły nas w choroby i zabiły nasze konie. Wiedziałem, że druga wojna, zwana Wojną Młocarzy, potoczyła się tak źle, że dziś trudno było znaleźć żywych mężczyzn między trzydziestym a sześćdziesiątym rokiem życia, a Wojna Córek zmusiła do wojaczki tak wiele kobiet, że na świecie niemal nie było dzieci w wieku od ośmiu do piętnastu lat.

Olbrzymy, które widziałem dzięki monecie świadka, niewątpliwie były straszne, ale ludzie i gobliny zostali stworzeni do tego, by zabijać się nawzajem.

7. Narzeczona Chuderlaczki

7

Narzeczona Chuderlaczki

Około południa siedziałem samotnie w tawernie Pod Jeleniem i Cichym Bębnem, szanowanym lokalu o pochyłych kamiennych ścianach podpartych prostymi słupami z białej sosny. Podobało mi się, że chociaż właściciel starał się, by jego przybytek dobrze wyglądał z zewnątrz, poddasze było pełne nieużywanych gratów, pośród których urządziłem sobie posłanie po rozstaniu ze Spanthianką.

Jako że pokoje okazały się nieco zbyt wyszukane, nie ze względu na ich jakość, ale na zawartość mojej sakiewki, zakradłem się do środka przez jedno z wysoko położonych okien i znalazłem drabinę prowadzącą na stryszek. Bawiło mnie niezmiernie, że wykradam się z ich poddasza, a następnie wracam, by płacić za piwo. Byłem już nieźle wstawiony i jak zwykle w takich chwilach tak mocno zatopiłem się w myślach, że straciłem ostrość widzenia i wyglądałem na półgłówka. Czasami nawet oddychałem ustami. Kiedy zachowuję się tak na ulicy, ludzie dają mi jałmużnę. Próbowali mnie tego oduczyć w Niskiej Szkole, ale w końcu dali za wygraną. Jeden z mistrzów przekonywał, że to oznaka inteligencji, podczas gdy inny twierdził, że raczej objaw idiotyzmu. Ten pierwszy, jeden z Magów Przełożonych, uwielbiał mnie za mój talent do języków, a drugi, Skrytobójca od Sznura, potępiał moją bezpośredniość oraz swobodę, przez którą miałem „szybko pożegnać się z życiem”.

Nie da się zadowolić wszystkich.

A zatem siedziałem, wpatrując się w dal i niemal tocząc ślinę z ust, podczas gdy ściany Bębna trzęsły się od galtyjskiej przyśpiewki napisanej w dawnej holtyjskiej mowie. Była to absurdalna piosenka o zaczarowanym kocie Byczku, a ja nie miałem ochoty tłumaczyć, że tam, skąd pochodzę, śpiewa się ją galtyjskim dzieciom, aby uczyć je języka holtyjskiego, którym mają obowiązek się posługiwać.

Ale tutaj, w samym sercu Holtu, wszystkie kerki z piwem cieknącym po brodzie łączą siły w chóralnym śpiewie za każdym razem, gdy słyszą tę melodię, wykrzykując wszystkie zapamiętane zwrotki piosenki, której w Galtii nie śpiewa nikt, kto wyrósł z krótkich spodenek. Chociaż trzeba przyznać, że ta rymowanka idealnie sprawdza się jako pijacka przyśpiewka.

Rozmyślałem o olbrzymach.

Jak już wspomniałem, pochodzę z Galtii, najdalej wysuniętego na wschód spośród trzech królestw tworzących Holt.

A mówiąc konkretnie, z Platha Glurris, co oznacza „Lśniącą Rzekę” w języku Galtów, pierwszego ludu, który władał Holtem, chociaż prawdziwa rzeka znajduje się pod ziemią i jest zbudowana ze srebra.

Mój tata wydobywał srebro, podobnie jak ojciec mojego najlepszego przyjaciela, dopóki nie zginął z rąk goblinów podczas jednej z bitew Wojny Córek w 1222 roku, gdy miałem dwanaście lat. Mój tata wrócił z tej samej bitwy i od tamtej pory rzadko odzywał się więcej niż jednym zdaniem, a i to nie zdarzało się często. Oczywiście patrzyłem na jego cierpienie zaledwie przez rok z kawałkiem, ponieważ w wieku czternastu lat wstąpiłem do Niskiej Szkoły, a on zapewne nawet nie zauważył mojego odejścia. Nigdy nie pracowałem w kopalni i, jeśli bogowie pozwolą, nigdy nie będę tego robił. Górnicy harowali jak muły w ciemności pod ślicznymi wzgórzami przez osiem z dziewięciu dni tworzących tydzień, ale ostatniego dnia, w dzień kompanów, wybierali się do kościoła i śpiewali pieśni. Potem pili ciemne chmielowe piwo, aż oni i ich żony byli zbyt zamroczeni, by na czas się powstrzymać, i w ten sposób zwiększali liczebność ludzkiej rasy.

Do jakiego boga śpiewał mój ojciec? Nie do galtyjskich reliktów, jeleniogłowego Harosa albo Fothannona o lisim pysku. Nie do Mithrenora, dawnego holtyjskiego boga morza. Nic z tych rzeczy, mój ojciec czcił Wszechboga, reprezentowanego przez dysk z brązu wpisany w drewniany kwadrat albo, w przypadku ludzi bardzo zamożnych, przez złoty dysk wpisany w kwadrat z żelaza bądź ołowiu.

Wszechbóg, zwany także Sathem albo Ojcem Słońce, był oficjalnym bóstwem Holtu i jego królestw. Moim zdaniem Wszechbóg to bóstwo kompromisu i miernoty, cenione przez szlachtę za pochwałę pracy, posłuszeństwa i zarabiania tylko tyle, by przeżyć do następnej wypłaty.

Prostak, który wymyślił takiego boga, wykazał się szokującym brakiem wyobraźni. Wyszedł z domu i postanowić oddawać cześć pierwszemu obiektowi, który zmusił go do zmrużenia oczu. To bóstwo bardzo odmienne od rozczochranych, rozmiłowanych w kazirodztwie bogów Galtów. Przeciwieństwo Zakazanego Boga, zwanego także Odwróconym Bogiem, o którym w Ludzkich Krainach nie wolno mówić publicznie, jeśli nie chce się skończyć z rozpłatanym językiem. Powiada się, że stary dobry Odwrócony jest prawdziwym bogiem Gildii Poborców, ale znają tę tajemnicę tylko członkowie wewnętrznych kręgów władzy.

Niewykluczone, że ten bóg istnieje, skoro drażni tak wielu ludzi, ale Wszechbóg to na pewno bzdura. Do takiego bóstwa ludzie modlą się o to, by woda była mokra, a ogień gorący, albo żeby olbrzymy nie pojawiły się na terenach, na których nikt nie widział ich od tysiąca lat. Jest specjalistą od rzeczy łatwych. Nigdy nie widziałem żywego olbrzyma w Holcie, tylko wypchanego, którego Bloth kuternoga ciągnął na dwóch związanych wozach w swojej Karawanie Ponurych Cudów i pokazywał gapiom w zamian za miedzianą strużynę.

***

Śpiewacy w tawernie ryczeli na całe gardło. Zauważyliście, jaką frajdę daje ludziom przeciąganie ostatniej samogłoski? Jakby to były zawody na pojemność płuc. Holtyjscy kretyni z Cadoth zapamiętale wydawali kocie odgłosy, wtórując dorównującym im intelektem pięciolatkom z Platha Glurris.

Idzie kocur do miasteczka

Mrau mrau Byczek mrau

Szuka kotki, a nie mleczka

Mrau mrau Byczek mrauuuuuuuuuuuu

Ale kimże jestem, żeby kwestionować czyjąkolwiek inteligencję? Za chwilę ruszę w stronę zaatakowanych przez olbrzymy Rubieży, z których popłyną strumienie uchodźców.

Jakaś potężna postać stanęła obok mnie.

– Barmanka? – rzuciła przez ramię i wskazała mnie palcem.

Barmanka pokręciła głową.

To była moja Spanthianka. Powiedziałem jej, gdzie nocuję.

– Jesteś pijany – stwierdziła.

– Wcale nie – odparłem, co jest drugim najczęściej słyszanym kłamstwem w tawernach.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki