Tytuł oryginału: Jade War. The Green Bone Saga: Book Two

Copyright © 2019 by Fonda Lee
Copyright for the Polish translation © 2023 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Urszula Okrzeja
Korekta: Elwira Wyszyńska, Magdalena Górnicka
Mapa: Tim Paul Illustration
Ilustracja na okładce: Dark Crayon
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński

ISBN 978-83-67793-61-2
Wydanie II

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
Pl. Konstytucji 5/10
00-657 Warszawa
www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin Sp. z o.o.
ul. Poznańska 91
05-850 Ożarów Mazowiecki
tel. 22 733 50 10
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Dla wszystkich mistrzów sztuki walki,
z którymi ćwiczyłam i od których się uczyłam

Klany zielonych kości

Klany
zielonych kości

A także ich współpracownicy
i wrogowie

Klan Bez Szczytów

Kaul Hiloshudon – filar

Kaul Shaelinsan – prognostyczka

Emery Anden – Kaul przez adopcję, niedawno ukończył naukę w Akademii Kaul Dushurona

Kaul Lanshinwan – były filar klanu, starszy brat Hila i Shae; nie żyje

Kaul Seningtun – Płomień Kekonu, patriarcha rodziny, nie żyje

Kaul Dushuron – syn Kaul Sena, ojciec Lana, Hila i Shae; nie żyje

Kaul Wan Riamasan – wdowa po Kaul Du, matka Lana, Hila i Shae

Maik Kehnugo – róg klanu Bez Szczytów

Maik Tarmingu – filarowy Kaul Hila

Kaul Maik Wenruxian – żona Kaul Hila, kamiennooka

Woon Papidonwa – cień prognostyka, dawniej Filarowy Kaul Lana

Hami Tumashon – pierwszy szczęściodawca

Juen Nurendo – pierwsza pięść Maik Kehna

Lott Jinrhu – palec klanu

Yun Dorupon – były prognostyk Kaul Sena i Kaul Lana; zdrajca

Aun Uremayada – matka Emery Andena; nie żyje

Haru Eynishun – była żona Kaul Lana

Teije Runo – kuzyn w drugiej linii Hila i Shae

Kyanla – gosposia w rezydencji Kaulów

Inne Pięści i Palce

Vuay Yudiyo – druga pięść Maik Kahna

Iyn Roluan – pięść wysokiej rangi

Vin Solunu – palec wysokiej rangi, mający talent do Postrzegania

Heike, Dudo, Ton – palce z klanu, dawni koledzy z roku Emery Andena

Doun, Yonu, Tyin, Hejo – Zielone kości odpowiadające przed filarowym

Ważni latarnicy

Eiten – właściciel gorzelni Przeklęte Piękno, dawna pięść okaleczona przez Gont Ascha

Pan Une – właściciel restauracji Podwójne Szczęście

Pani Sugo – właścicielka Klubu dla Dżentelmenów Boski Bez

Pan Enke – deweloper, prezes Grupy Budowlanej Enke

Klan Góra

Ayt Madashi – filar

Ree Turahuo – prognostyk

Nau Suenten – róg

Ayt Yugontin – Włócznia Kekonu, adopcyjny ojciec Mady, Ima i Eoda; nie żyje

Ayt Imminsho – adoptowany starszy syn Ayt Yu; nie żyje

Ayt Eodoyatu – adoptowany drugi syn Ayt Yu; nie żyje

Gont Aschentu – były róg klanu; nie żyje

Waun Balushu – pierwsza pięść Gont Ascha i Nau Suena

Iwe Kalundo – pierwszy szczęściodawca

Ven Sandolan – prezes firmy przewozowej Gwiazda Kekonu, latarnik klanu

Ven Hakujon – starsza rangą pięść klanu, syn Ven Sanda

Koben Atosho – dziecko, urodzony jako Ayt Ato, syn Ayt Eoda

Seko – pięść klanu, kieruje białymi szczurami

Mudt Jindonon – donosiciel; nie żyje

Ti Pasuiga

Zapunyo – przemytnik jadeitu, przywódca Ti Pasuiga

Iyilo – ochroniarz Zapunya

Soradiyo – rekruter i dowódca skorpen

Bero – złodziej jadeitu

Mudt Kalonun – złodziej jadeitu, syn Mudt Jina

Inni na Kekonie

Jego Niebiańskość Książę Ioan III – aktualny suweren Kekonu

Son Tomarho – kanclerz Kekońskiej Rady Książęcej, wierny klanowi Bez Szczytów

Guim Enmeno – minister spraw domowych, wierny Górze

Pan Kowi – członek Rady Książęcej, wierny klanowi Bez Szczytów

Tau Marosun – profesor studiów międzynarodowych na Królewskim Uniwersytecie Jan

Mistrz Aido – prywatny nauczyciel jadeitowych dyscyplin

Durn Soshunuro – filar klanu Czarny Ogon

Doktor Truw – lekarz posługujący się mocami zielonych kości

Wielki Instruktor Le – Dyrektor Akademii Kaul Dushurona

Toh Kitaru – prezenter prowadzący wiadomości w Ke-końskiej Stacji Państwowej

Przedstawiciele rządu espeńskiego

Gregor Mendoff – ambasador Republiki Espenii na Kekonie

Quire Corris – sekretarz spraw międzynarodowych

Pułkownik Leland Deiller – dowódca bazy Marynarki Wojennej na Eumanie

Podpułkownik Jay Yancey – zastępca dowódcy bazy Marynarki Wojennej na Eumanie

W Port Massy

Keko-Espeńczycy

Dauk Losunyin – filar Południowej Pułapki

Dauk Sanasan – żona Dauk Losuna, jego „prognostyczka”

Dauk Corujon – „Cory”, syn Losuna i Sany

Rohn Torogon – „róg” Południowej Pułapki

Pan I Pani Hian – rodzina goszcząca Emery Andena

Shun Todorho – „Tod”, zielona kość, kolega Cory’ego

Etto Samishun – „Sammy”, zielona kość, kolega Cory’ego

Ledt Derukun – „Derek”, kolega Cory’ego

Sano – odźwierny w sali uraz

Paczki

Blaise „Byk” Kromner – szef paczki z Południowego Brzegu

Willum „Chudziak” Reams – pierwszy przodownik paczki z Południowego Brzegu

Moth Duke – przodownik z paczki z Południowego Brzegu

Carson Sunter – płaszcz z paczki z Południowego Brzegu

Joren „Mały Jo” Gasson – szef paczki z Baker Street

Rickart „Cwany Ricky” Slatter – szef paczki z Wormingwood, siedzi w więzieniu

Anga Slatter – pełniąca obowiązki szefa paczki z Wormingwood, żona Rickarta Slattera

Rozdział 1. Niebo czeka

ROZDZIAŁ 1

Niebo czeka

Tylko szaleniec mógłby obrabować grób zielonej kości. Wyłącznie ktoś, kto nisko sobie ceni własne życie, mógłby choć wpaść na taki pomysł, ale jeśli ktoś był tego rodzaju osobą, dzisiejsza noc oferowała wyjątkową szansę. Chłodne, suche dni późnej zimy nie ustąpiły jeszcze miejsca nieustannym wiosennym deszczom, a chmury, wiszące nisko nad wierzchołkami drzew w Parku Wdowy, zasłaniały wschodzący księżyc. Na ulicach Janloonu panował niezwykły spokój. Chcąc okazać szacunek, ludzie przerywali swe zwyczajowe czynności i wywieszali w oknach ceremonialne latarnie będące przewodnikami duchów, dla uczczenia pamięci Kaul Seningtuna, bohatera wojennego, patriarchy klanu Bez Szczytów oraz Płomienia Kekonu. Beru i Mudt na wszelki wypadek nie zabrali żadnych świateł, ale na cmentarzu nie było nikogo, kto mógłby zauważyć ich obecność.

Dozorca imieniem Nuno spotkał ich przy bramie pięć minut przed chwilą oficjalnego zamknięcia.

– Proszę. – Podsunął Berowi czarną torbę na śmieci. – Pośpieszcie się. Nocni ochroniarze pojawią się za jakieś pół godziny.

Byli tu tylko we trzech, lecz mimo to Nuno szeptał. Jego oczy, ukryte w pofałdowanych od słońca oczodołach, co chwila kierowały się ze strachem na chaszcze i nagrobki. Złodziei uważano na Kekonie za godną najwyższej pogardy hołotę, a rabusie grobów stali jeszcze niżej. Kula w tył głowy i rachunek za koszty wysłany krewnym – takiego wyroku mogli się spodziewać rano, jeśli dadzą się złapać.

Bero przyjął plastikową torbę z rąk Nuna. Pochylił się w cieniu kamiennego muru i wydobył ze środka dwie niebieskie koszule oraz czapeczki ozdobione logo Cmentarza Niebo Czeka. Obaj z Mudtem włożyli je pośpiesznie. Nuno poprowadził ich serpentynową ścieżką do jednego z największych i najbardziej spektakularnych grobowców na całym cmentarzu. Przed ogromnym pomnikiem z zielonego marmuru wykopano nowy grób. Jutro Kaul Seningtun zostanie pochowany obok swego wnuka, Kaul Lanshiwana, byłego filaru klanu Bez Szczytów, którego zamordowano i pochowano szesnaście miesięcy temu. Szesnaście miesięcy! To była wieczność. Sfrustrowany Bero przez cały ten czas nie przestawał knuć i czekać na swój jadeit.

Nuno osobiście wykopał ten grób dziś po południu. Przy grobie nadal stał ciągnik z zamontowaną łyżką koparki. Bero stanął na krawędzi prostokątnej dziury w ziemi. Wietrzyk poruszał trawą u jego stóp, wypełniając powietrze intensywną wonią wilgotnej ziemi. Po plecach młodzieńca przebiegł dreszcz ekscytacji. Tego właśnie potrzebował przez cały ten czas – żeby ktoś inny wykonał za niego większą część roboty. Za pierwszym razem, gdy wyposażeni w łopaty zakradli się tu z Mudtem, przeszkodziła im grupa pijanych nastolatków, którzy krążyli na oślep po cmentarzu, strasząc się nawzajem. Za drugim razem zaczęło lać i ledwie zdążyli naruszyć wilgotną ziemię, nim zjawili się ochroniarze i omal ich nie złapali. Po tym incydencie Bero doszedł do wniosku, że wskazana będzie większa ostrożność. Musieli opracować lepszy plan i zaczekać na odpowiednią chwilę.

Ku jego zaskoczeniu Mudt przykucnął i pierwszy skoczył do pustego grobu. Chłopak uniósł wzrok i wytarł dłonie. W jego szczurzych oczkach pojawił się błysk. Bero zdjął torbę z ramienia i wyjął z niej potrzebne narzędzia. Dał je Mudtowi, po czym również zeskoczył do grobu. Jego buty uderzyły z łoskotem o świeżo odsłoniętą glebę. Dwaj nastolatkowie wymienili spojrzenia zachwyceni śmiałością swego planu. Potem wspólnie zaatakowali łopatami ścianę grobu, przekopując się niczym krety do sąsiedniej trumny.

Nuno obserwował ich, stojąc obok ciągnika. Żuł zwitek betelu, udając, że właśnie zrobił sobie chwilę przerwy od ciężkiej pracy przy kopaniu grobu. Rzadko mu się zdarzało korzystać z koparki. Ciała większości Kekończyków poddawano kremacji i składowano w kolumbariach bądź grzebano w małych, wykopanych ręcznie mogiłach. Z uwagi na brak miejsca nawet ciała członków bogatych rodzin, takich jak Kaulowie, mogących sobie pozwolić na duże grobowce, grzebano w odległości najwyżej trzydziestu centymetrów od siebie, nie minęło więc wiele czasu, nim łopata Bera uderzyła o twardą trumnę. Chłopak stłumił krzyk triumfu i zdwoił wysiłki. Ziemia sypała się w górę i lepiła do jego spoconych dłoni, a gdy unosił rękę, by otrzeć pot z czoła, zostawały na nim brudne ślady. W ogóle nie czuł zmęczenia, tylko ekscytację i niemal niemożliwą do wytrzymania niecierpliwość – z pewnością dlatego, że należny mu jadeit był już tak blisko i wołał do niego z trumny człowieka, którego zabił.

– Kaul Lan był filarem klanu Bez Szczytów – zauważył Mudt cichym, lecz przesyconym chciwością głosem. Odezwał się po raz pierwszy od chwili przybycia na cmentarz. Liczył sobie tylko piętnaście lat, był trzy lata młodszy od Bera, miał chude ramiona i musiał wkładać w kopanie mnóstwo wysiłku. Choć było już prawie zupełnie ciemno, można było zauważyć, że jego twarz poczerwieniała. – Na pewno miał więcej jadeitu niż inni, zgadza się? Nawet niż bracia Maik.

W jego oczach pojawił się mściwy błysk. Miał własne powody, by pragnąć zdobyć zieleń.

– Możesz się o to założyć, keke – potwierdził Bero, nie odwracając uwagi od kopania.

– Skąd mamy pewność, że jadeit w ogóle tu jest? – W szepcie Mudta pojawiła się nuta niepokoju. – Klejnoty zielonej kości przypadały w spadku jego rodzinie, chyba że nieprzyjaciel zabrał je po wygranej walce. Wojowników często grzebano z ceremonialną odrobiną jadeitu, ale w trumnie Kaula mogło się znajdować tylko kilka drobnych klejnotów albo w ogóle nic. Biorąc pod uwagę, że religia i kultura bardzo mocno potępiały okradanie zmarłych, a w dodatku groziła za to kara śmierci, wysiłek i ryzyko wiążące się z rabowaniem grobów rzadko były opłacalne, nawet dla przestępców najsilniej dotkniętych jadeitową gorączką.

Bero nie odpowiedział Mudtowi. Nie mógł mu oferować żadnych gwarancji, poza tym, że kiedy miał przeczucie pewnego szczególnego rodzaju, zawsze go słuchał. Teraz również nawiedziło go podobne wrażenie. Jakby los się do niego uśmiechnął. Kapryśne prądy fortuny niosły ludzi to w jedną, to w drugą stronę, Bero był jednak przekonany, że poświęcają mu szczególną uwagę i mogły go zanieść dalej niż większość ludzi. Miał w życiu mnóstwo pecha – od momentu, gdy jako wrzeszczącego noworodka wyrwano go z macicy matki, która nie pożyła zbyt długo, ale z drugiej strony nadal żył, podczas gdy wielu ludzi, których znał, opuściło już ten świat. A teraz znalazł się blisko jadeitu.

Widać już było bok trumny. Lśniąca wiśniowa powierzchnia przybrała z czasem matową, brązową barwę, lecz nadal wyraźnie kontrastowała z czarną ziemią. Obaj odłożyli łopaty, owiązali sobie szczelnie nosy i usta chusteczkami, a na koniec włożyli grube rękawice robocze. Bero podniósł bezprzewodową piłę szablastą.

– Daj mi światło – rozkazał głosem stłumionym przez tkaninę.

Mudt zapalił kieszonkową latarkę i przesunął wiązką blasku po boku trumny. Bero włączył piłę. Gdy usłyszał jej przenikliwy wizg, omal nie podskoczył. Mało brakowało, a upuściłby niebezpieczne narzędzie na ziemię obok własnych stóp. Plama jasności na drewnie przesuwała się szaleńczo przez moment, nim w końcu się uspokoiła. Serce Beru zabiło gwałtownie. Wbił brzeszczot w trumnę Kaul Lana i zaczął piłować.

Wyciął otwór wielkości ekranu telewizora, po czym wyłączył piłę i ją odłożył. Przy pomocy Mudta odciągnął kawał drewna. W powietrzu unosiły się kurz oraz strzępki poliestrowej wyściółki. Jakiś przedmiot spadł na ziemię obok ich stóp. Bero krzyknął z zachwytu i osunął się na ziemię, tylko najwyższym wysiłkiem woli powstrzymując się przed wzięciem w ręce skarbu, którego blask ujrzał w świetle latarki – naszyjnika z jadeitowych paciorków. Każdy klejnot był nieskazitelny i świetliście zielony. Oddzielały je cienkie, czarne przekładki. Łańcuszek zrobiono ze srebra. Dla przywódcy zielonych kości była to nie tylko ozdoba, lecz również potężna broń, nieodłączny element jego tożsamości. Ten bezcenny przedmiot można było kupić tylko za krew.

Mudt oprzytomniał pierwszy. Złapał Bera za ramię.

– Wszyli je w wyściółkę. Może być tego więcej.

Wsadzili ręce w uszkodzoną wyściółkę i niemal natychmiast znaleźli dwie skórzane opaski na przedramiona, wysadzane klejnotami. Kaul nosił też ciężki od jadeitu pas. Być może on również tu był, ukryty głębiej w trumnie.

Nim jednak zdążyli przeszukać ją dokładniej, na krawędzi grobu pojawił się Nuno i spojrzał na nich z góry. Po jego ogorzałej twarzy przebiegały nerwowe tiki.

– Musicie stąd zwiewać. Wysłałem ochroniarzy do tylnej furtki, by sprawdzili wyłamany zamek, ale niedługo wrócą. Trzeba tu posprzątać.

– Rzuć mi torbę – zażądał Bero.

Nuno go posłuchał. Dwaj nastolatkowie włożyli wycięty z trumny kawałek drewna z powrotem na miejsce i oblepili go wilgotną ziemią najlepiej, jak mogli. Bera przeszył głęboki ból na myśl o jadeicie, który zapewne tu zostawią, lepiej jednak będzie, jeśli uciekną jak najszybciej z tym, co udało im się zdobyć. W przeszłości nadmierna ambicja kilkakrotnie kosztowała go bardzo drogo. Uważając, by nie dotknąć jadeitu nagą skórą, owinął cenne zdobycze w kilka warstw tkaniny workowej i wsadził je do torby razem z narzędziami. Następnie wytarł uwalane ziemią ręce o spodnie, przerzucił torbę przez ramię i wyciągnął rękę, by Nuno pomógł mu wyjść z grobu. Dozorca odsunął się od niego.

– Nie będę się zbliżał do kradzionego jadeitu – oznajmił, szczerząc zęby w grymasie niesmaku.

Udało się im go przekupić wyłącznie dlatego, że wpadł w długi tak poważne, iż Bero przez długi czas gryzł się myślą o tym, ile zagarniętego błysku musiał sprzedać, by sfinansować całe przedsięwzięcie.

Kazał Mudtowi spleść dłonie i oparł na nich stopę. Bero wygramolił się z grobu i spojrzał z góry na młodszego chłopaka. Przez chwilę czuł pokusę, by go tu zostawić. Zdobył już jadeit i nie miał ochoty się nim dzielić. Mudt mógłby go jednak wsypać. Poza tym miał gęstą krew i Bero musiał przyznać, że do tej pory okazał się użyteczny.

Przykucnął przy grobie i pomógł Mudtowi się wygramolić. Nuno uruchomił koparkę i wsypał ziemię z powrotem na miejsce. Kiedy skończył, grób wyglądał mniej więcej tak samo jak przedtem. Gdyby ktoś przyjrzał się uważniej, zauważyłby ślady stóp, a także fakt, że jedna ze ścian jest nieco nieregularna, było to jednak mało prawdopodobne.

Bero i Mudt zdjęli chusteczki z twarzy i otarli z nich pot oraz brud. Nuno poprowadził ich w dół stoku. Nikt nie zwracał na nich uwagi, a nawet gdyby ktoś ją zwrócił, wyglądaliby na trójkę cmentarnych robotników, którzy właśnie skończyli pracę.

– Oddajcie mi szybko te koszule i czapeczki – odezwał się Nuno, gdy dotarli do bramy. Ściągnęli brudne ubrania i wrzucili je do torby na śmieci. – Dostaliście to, po co tu przyszliście, tak? Niech bogowie przeklną wasze dusze. – Splunął. – A teraz dawajcie drugą połowę forsy.

Bero skinął głową i przykucnął, by otworzyć boczną kieszeń torby. Mudt z całej siły uderzył z tyłu w głowę dozorcy ściskanym w dłoni kamieniem, a potem popchnął go na ziemię. Bero wyprostował się, trzymając w ręce mały pistolet. Wystrzelił dwa razy. Za pierwszym trafił Nuna w czoło, za drugim w policzek.

Gdy huk ucichł, oszołomieni nastolatkowie gapili się na ciało przez kilka sekund. Kiedy odwrócili zabitego na plecy, okazało się, że w jego szeroko otwartych oczach malują się zaskoczenie i niepokój. Rany wlotowe były zaskakująco małe, a krew wsiąkała już w suchą ziemię.

W pierwszej chwili Bero pomyślał, że plan udał się zaskakująco dobrze i słusznie postąpił, zatrzymując Mudta przy sobie. W drugiej, że całe szczęście, że dozorca był drobnym mężczyzną, bo w przeciwnym razie trudno by im było przenieść ciało. Zdyszani i spoceni z wysiłku i strachu zawlekli je do płytkiego zagłębienia w pobliskich chaszczach. Bero sprawdził kieszenie kurtki dozorcy w poszukiwaniu portfela.

– Zabierz też zegarek – wysyczał do Mudta. – Niech to wygląda na napad rabunkowy.

Wyciągnęli kółko z kluczami z kieszeni ofiary, przykryli ciało gałęziami i liśćmi, a następnie pobiegli ku bramie. Bero przeklinał, szarpiąc się z zamkiem, a Mudt pochylił się, dysząc ciężko. Ręce wspierał na kolanach i szeroko wybałuszał oczy, widoczne tuż poniżej przetłuszczonej grzywki.

– O kurwa, o kurwa, o kurwa, o kurwa.

Furtka wreszcie się otworzyła. Zamknęli za sobą ciężkie zasuwy, Bero przycisnął mocno torbę do piersi i obaj zerwali się do biegu, by skryć się wśród drzew Parku Wdowy. Oddalali się od latarek ochroniarzy, zmierzając ku światłom miasta leżącego w dole.

Rozdział 2. Przekazanie płomienia

ROZDZIAŁ 2

Przekazanie płomienia

Kaul Hiloshudon stał na czele tłumu żałobników, którzy przybyli tu, by złożyć jego dziadkowi ostatnie wyrazy szacunku. Mnóstwo ludzi kierowało dziś na niego spojrzenia i zauważyliby, gdyby robił wrażenie podekscytowanego bądź zatopionego w myślach. Dlatego wpatrywał się w trumnę nakrytą drogą białą tkaniną i poruszał wargami w rytm melorecytacji pokutników. Trudno mu jednak było skupić uwagę na rytuałach i osłonić zmysł Percepcji przed obecnością tak wielu wrogów.

Jego dziadek żył długo i to życie było ważne. Walczył o niepodległość kraju, a później, dzięki polityce, biznesowi oraz wielkiemu klanowi, który zbudował, wywarł trwały wpływ na nowe kekońskie państwo. Zmarł spokojnie pośrodku nocy, w zaawansowanym wieku osiemdziesięciu trzech lat, jak zwykle siedząc w wózku inwalidzkim przy oknie w rodzinnym domu. Z pewnością należało to uznać za łaskę bogów. W ostatnim roku życia, gdy dręczyła go demencja i obniżenie tolerancji na jadeit, dziadek stał się okrutnym, nieznośnym starcem, zgorzkniałym z powodu licznych żalów, i nie miał nic dobrego do powiedzenia o fakcie, że przywództwo klanu Bez Szczytów przeszło w ręce tego z jego wnuków, którego lubił najmniej – ale przeciętny obywatel nic o tym nie wiedział. W Dzielnicy Świątynnej przez pełne dwie doby trwało publiczne czuwanie. Hilo miał wrażenie, że na pogrzebie zjawiła się połowa mieszkańców miasta. Druga połowa zapewne oglądała całe to wydarzenie w telewizji. Śmierć Płomienia Kekonu oznaczała koniec ery, odejście pokolenia, które uwolniło wyspę od cudzoziemskiej okupacji i odbudowało jej dobrobyt. Każda ważna osoba publiczna musiała uczestniczyć w tym pogrzebie. Również Ayt Madashi.

Filar Góry stała samotnie po drugiej stronie tłumu. Miała na sobie długą białą kurtkę i białą chustkę. Otaczali ją jej ludzie. Hilo ledwie ją widział z miejsca, gdzie stał, ale nie potrzebował wzroku. Z łatwością Postrzegał jej gęstą jadeitową aurę. Wściekłby się na myśl, że pojawiła się w miejscu, gdzie jego starszy brat Lan obracał się w proch, gdyby tylko pozwolił sobie o tym myśleć. Nie chciał jednak sprawić rywalce takiej satysfakcji.

Wczoraj Ayt wydała publiczne oświadczenie wychwalające Kaul Sena jako bohatera narodowego, ojca kraju oraz ukochanego towarzysza i przyjaciela jej nieżyjącego ojca Ayt Yugontina. Niech bogowie obdarzą uznaniem ich obu. Dodała, że smutno jej z powodu walk, jakie niedawno wybuchły między klanami stworzonymi przez tych dwóch wielkich ludzi, i wyraziła nadzieję, że spory uda się rozwiązać, by cały kraj mógł się rozwijać w niepodważalnej jedności, której przykładem ongiś było patriotyczne bractwo wojowników, zwane Towarzystwem Jednej Góry.

– Co za bzdury – warknął Hilo.

Ani przez moment nie wierzył, że Ayt Mada kiedykolwiek zrezygnuje ze swych celów, którymi były pozbawienie życia jego i jego rodziny, zniszczenie klanu Bez Szczytów i przejęcie całkowitej kontroli nad produkcją jadeitu. Wystąpienia prasowe nie mogły wymazać długu krwi.

– To dobry PR – sprzeciwiła się Shae. – Przypomniała ludziom o związkach łączących dziadka z jej ojcem i w ten sposób zasugerowała, że reprezentuje dziedzictwo wszystkich zielonych kości.

Poza tą krótką analizą przez ostatnie siedemdziesiąt dwie godziny jego siostra nie odzywała się prawie w ogóle, nawet poza okresem oficjalnego dwudniowego czuwania. Hilo zerknął na nią. Trzymała się prosto, ale pod warstwą białego żałobnego pyłu pokrywającego jej twarz widział podkrążone oczy. Zwykle ostra jadeitowa aura Shae wydawała się przytłumiona. Kochała dziadka i zawsze cieszyła się jego względami. Płakała gorzko po jego śmierci.

Hilo ponownie skierował uwagę na tłum. Zjawili się również inni przywódcy klanu Góra. Obok Ayt Mady stał niski mężczyzna o ulizanych włosach – Ree Turahuo, prognostyk klanu. Miejsce obok niego zajął mężczyzna o grubo ciosanych rysach, z krótko ostrzyżoną, upstrzoną siwizną bródką i włosach takiej samej barwy. Hilo nie wiedział zbyt wiele o Nau Suenzenie, który zastąpił Gont Aschentu na stanowisku rogu klanu, ale pogłoski i informacje zebrane przez szpiegów mówiły, że zasłynął jako sprytny specjalista od wojny partyzanckiej. Podczas wojny szotarskiej był sabotażystą i zamachowcem pracującym dla Ayt Yu. Gdy wojna wielu narodów się skończyła, miał zaledwie dwadzieścia trzy lata. Sądząc po nieprzyciągającym uwagi wyglądzie oraz pozbawionej wyrazu jadeitowej aurze, nie był nawet w połowie tak imponujący i niebezpieczny jak jego poprzednik. Hilo podejrzewał jednak, że to zmyłka i w związku z tym powód do niepokoju.

Bogowierczy pokutnicy w białych pogrzebowych szatach – całe dwa tuziny, ponieważ pogrzeb był ważny i zjawiły się tłumy – odprawili długi religijny obrządek, podczas którego wielokrotnie recytowano słowa „niech bogowie obdarzą go uznaniem”, powtarzane chórem przez licznych żałobników. Hilo zamknął oczy, skupił znużony zmysł Postrzegania i zagłębił się w mentalny szum tysięcy oddechów oraz bijących serc. Tam. Za grupką członków Góry kryła się znajoma mętna aura człowieka, którego ongiś nazywał wujkiem. Byłego prognostyka klanu Bez Szczytów, zdrajcy rodziny Kaulów. Yun Dorupon był tutaj, pogrążony w żałobie.

– Nie zawracaj sobie nim głowy. Dzisiaj go nie dorwiemy – odezwała się cicho Shae.

Być może zauważyła wyraz skupienia na jego twarzy albo po prostu Postrzegła jego złość. Niemniej Hilo był zaskoczony. Nie spodziewał się, że jego siostra zauważy Doru. Był przekonany, że w ogóle nie zwracała uwagi na otoczenie.

Rzecz jasna, miała rację. Nie mogli dopuścić się aktu przemocy w obecności pokutników, podczas pogrzebu dziadka. A patrząc na to pragmatycznie, było tu zbyt wielu wojowników Góry. Setki ich pięści i palców zajęły miejsca naprzeciwko ludzi klanu Bez Szczytów. Gdy Hilo zwiększył zasięg swego Postrzegania, intensywna aura wszystkich zebranych tu zielonych kości upodobniła się do nieustannego szumu rozmów na ruchliwej ulicy. Klany zjawiły się w wielkiej liczbie, by dokonać pokazu siły, dzisiaj jednak przestrzegały rozejmu, by uczcić pamięć tego samego człowieka.

Wreszcie gęsty tłum zaczął się rozpraszać. Hilo miał przed sobą długą, nieuniknioną robotę. Będzie musiał ze smętną miną przyjmować kondolencje od członków wewnętrznego kręgu ludzi wiernych klanowi – latarników, polityków i najważniejszych rodzin zielonych kości. Wcześniej przy wejściu na cmentarz doszło do jakiegoś zamieszania. Maik Kehn wysłał jednego ze swoich pięści, by zbadał sprawę.

Teraz Kehn wrócił do Hila.

– Mówią, że nocą znaleziono na cmentarzu zwłoki – wyszeptał.

– Tylko jedne? – zapytał filar z grymasem ironii. – Czyżby wszystkie pozostałe uciekły?

Róg prychnął cicho. Hilowi nigdy nie udało się wydobyć zeń więcej śmiechu. Uniósł jednak szerokie bary na znak rozbawienia.

– W krzakach odkryto ciało cmentarnego dozorcy. Zabito go strzałami w głowę. Podobno chodziło o długi. To nie wygląda na ważną sprawę, ale wiesz, jacy są ludzie. Krzyczą o pechu, kiedy mucha wpadnie do czarki z hoji.

Hilo skinął głową. Pogrzebu Płomienia nie powinny skalać żadne złe wieści.

– Porozmawiaj z kierownikiem cmentarza. Niech wyciszy sprawę. – Spojrzał z niechęcią na długą kolejkę ludzi czekających, by złożyć mu kondolencje. Nie Postrzegał już nigdzie w pobliżu Ayt Mady ani Doru. – Powiedz Tarowi, żeby dał mi godzinę. Potem wracam do domu, bez względu na to, ilu dupolizów będzie jeszcze tu czekało.

***

Minęły dwie i pół godziny, nim Hilo wreszcie wrócił do rezydencji Kaulów. Na długim podjeździe i na rondzie parkowało mnóstwo samochodów. Po publicznym pogrzebie urządzono prywatną stypę dla członków rodziny i najwyższych rangą zielonych kości z klanu Bez Szczytów. Szyba w samochodzie była opuszczona do połowy i Hilo słyszał dźwięki muzyki oraz czuł zapachy z grilla urządzanego na podwórku. Jeśli ktoś dożył osiemdziesięciu lat, uważano to za godny uczczenia fakt, świadczący o przestrzeganiu Boskich Cnót oraz o łaskawości bogów, gwarantującej wpuszczenie do owczarni nieba, gdy nadejdzie dzień obiecanego Powrotu. Hilo uważał, że to jedno z wierzeń, które miały więcej sensu w czasach wojny, gdy trudno było o dobrą opiekę medyczną. Tak czy inaczej, gdy oficjalna żałoba po Kaul Senie się skończyła, zdjęto białe zasłony i na nieformalnym przyjęciu panowała znacznie weselsza atmosfera. Z pewnością potrwa ono dość długo.

Maik Tar zaparkował duchesse priza tuż przed głównym wejściem do domu, po czym odwrócił się i spojrzał na filar.

– Ludzie, z którymi zgodziłeś się dzisiaj spotkać, nadal czekają, Hilo-jen. Mam przysłać ich do ciebie, czy się ich pozbyć?

– Gdzie moja siostra? – zapytał filar. – Czy już wróciła?

– Czeka na ciebie w domu.

Zrezygnowany Hilo zgasił papierosa w popielniczce.

– Przyślij ich.

Tar obrzucił szefa współczującym spojrzeniem.

– Zostawię ci coś do jedzenia. Chcesz coś konkretnego?

– Trochę wędzonej wieprzowiny.

Hilo wysiadł z samochodu, wszedł do domu i z niechęcią skierował się do gabinetu. To był kiedyś ulubiony pokój Lana i nadal czuł się w nim trochę nieswojo. W końcu wprowadził tu pewne zmiany – usunął część regałów, zastępując je telewizorem i większym barkiem, i kazał też przynieść wygodniejsze fotele, ale za każdym razem, gdy tu przychodził, półoficjalny charakter gabinetu przypominał mu brutalnie, że to nie on miał zostać filarem klanu.

Z reguły, gdy spotykał się z podwładnymi, wolał to robić w kuchni albo na podwórku, tam jednak nie mógłby dziś znaleźć prywatności. Musiał też przyznać, że gabinet tworzył aurę oficjalnego autorytetu, bardziej odpowiednią dla spotkań z ważnymi udziałowcami i petentami. Wiedział, że podczas rozmów z takimi ludźmi musi się starać maskować swą młodość i reputację ulicznego wojownika, a także podkreślać znaczenie i dziedzictwo swej rodziny.

Shae była już na miejscu. Siedziała w jednym z obitych skórą foteli. Zmyła puder z twarzy, poprawiła makijaż i przebrała się w ciemną spódnicę oraz beżową bluzkę, ale jej zmęczone, zapadnięte oczy nadal miały niemal oskarżycielski wyraz.

Czy w ogóle nie kochałeś dziadka?

– Nie musisz tu zostawać – oznajmił jej Hilo. – Poradzę sobie.

– Co, jeśli jakiś latarnik poprosi cię o wywarcie nacisku w sprawie ustawy o ograniczeniu opłat paliwowych?

Hilo przymrużył powieki.

– Nikt by mnie o to nie prosił.

– Masz rację – zgodziła się. – Dlatego że nie ma projektu takiej ustawy. Przed chwilą to wymyśliłam. – Uśmiechała się tylko półgębkiem, a jej docinki nie miały tej mocy, co zwykle. – Zostanę.

Filar zmarszczył brwi, ale powstrzymał się przed udzieleniem odpowiedzi, choć wyłącznie z uwagi na jej żałobę. Było prawdą, że nie wiedział o politycznej i biznesowej stronie działalności klanu tyle, co ona, ale ciągłe przypominanie mu o tym świadczyło o złośliwości, którą z pewnością odziedziczyła po ich dziadku.

Hilo ledwie zdążył zdjąć krawat i rozpiąć koszulę, gdy Tar zapukał do drzwi, otworzył je i wpuścił do środka mężczyznę oraz kobietę trzymającą w ramionach małe dziecko. Na ich widok Hilo rozpromienił się natychmiast. Podszedł do mężczyzny i uściskał go ciepło.

– Eiten, przyjacielu – przywitał go. – Ależ twoja córka urosła! Naprawdę ma tylko dziewięć miesięcy? Mogłaby pokonać dwulatka w walce zapaśniczej.

Eiten nie mógł odwzajemnić uścisku filaru ani unieść splecionych dłoni do czoła w tradycyjnym geście szacunku, jednakże gdy usłyszał słowa Hila, zgiął się w płytkim ukłonie, a w jego oczach pojawił się błysk dumy. Miał na sobie czystą białą koszulkę z krótkimi rękawami, zakrywającą kikuty brakujących rąk, oraz miękkie, czarne wsuwane buty.

– Jest naprawdę okropna, Hilo-jen. Płacze godzinami i nie można jej odłożyć nawet na minutkę.

Potrząsnął głową z przygnębioną miną, ale w jego głosie nie było niezadowolenia.

– Z pewnością będzie tak samo zielona jak jej tata – zapewnił Hilo.

Zauważył, że żona Eitena skinęła głową z uśmiechem. W dawnych czasach przekonanie, że grymaśne niemowlęta wyrastają na lepszych wojowników, odnosiło się tylko do chłopców, ale obecnie dziewczęta stanowiły dwadzieścia procent uczniów w Akademii Kaul Dushurona, niektóre kobiety zostały pięściami, a jedna nawet była filarem. Ciągle mająca kolkę córka była powodem do dumy, a nie zażenowania.

– Boję się tylko, że będzie zbyt zielona, żeby znaleźć męża.

Hilo zauważył, że zerknęła na Shae, wypowiadając te słowa, ale zaraz opuściła wzrok.

– Może kiedy dorośnie, ludzie nie będą już myśleli w ten sposób – odpowiedziała jego siostra, uśmiechając się lekko.

– Prognostyczka ma rację, a poza tym jest za wcześnie, żeby się o to martwić.

Hilo położył dłoń na barku Eitena i poprowadził rodzinę ku fotelom. Tuż za Eitenem biegła brązowa małpka. Kiedy mężczyzna usiadł, wskoczyła na poręcz i przycupnęła czujnie obok niego, drapiąc się po piersi. Filar wydobył z minilodówki kilka butelek napoju gazowanego i postawił je na stoliku. Na rozkaz Eitena małpka skoczyła na blat, otworzyła jedną z nich, włożyła do środka słomkę i zaniosła butelkę panu. Eiten zsunął jeden but, wziął butelkę w palce u nogi i oparł kończynę na drugim kolanie. Z kostki zwisała mu jadeitowa bransoleta.

Hilo usiadł naprzeciwko niego.

– Jak sobie radzicie? – zapytał poważniejszym tonem. – Czy jest jeszcze coś, w czym klan mógłby wam pomóc?

– Zrobiliście już dla nas bardzo wiele. Życie było ciężkie, ale zrobiło się lżejsze, odkąd mamy Zoza. On otwiera przede mną drzwi, zapina mi koszulę, a nawet podciera mi tyłek.

Eiten zachichotał. Palec z klanu skierował Hila do szotarskiej organizacji zajmującej się tresurą małp pomagających niepełnosprawnym (w Szotarze było mnóstwo weteranów wojny) i filar kazał jednemu z latarników wszystko załatwić.

Eiten pochylił się i pociągnął łyk przez słomkę. Kiedy się wyprostował, spojrzał Hilowi prosto w oczy.

– Kiedy Gont Asch uciął mi ręce, obiecałeś, że zabijesz go i zabierzesz mu jadeit. Dotrzymałeś słowa. Powiedziałeś mi, żebym przeżył jeszcze jeden rok, by zobaczyć na własne oczy zemstę klanu oraz narodziny mojego dziecka, a jeśli po roku nadal będę pragnął umrzeć, osobiście spełnisz moje życzenie. – Głos mężczyzny nabrał ostrzejszych tonów, ale się nie załamał. – Minął rok i siedzę przed tobą, Hilo-jen. Czy jeśli poproszę cię, byś spełnił moje życzenie, nie zadając żadnych pytań, to czy nadal będziesz gotowy to zrobić?

Żona Eitena mocniej przytuliła śpiące niemowlę i pochyliła głowę, przygryzając wargę. Jej mąż nie patrzył na nią ani na dziecko. Nie spuszczał spojrzenia z Hila, który Postrzegał w jego jadeitowej aurze osobliwą, niemal bolesną natarczywość.

– Tak – potwierdził. – Dotrzymam słowa.

Eiten skinął głową. Jego aura uspokoiła się wyraźnie. Spojrzał na śpiącą córkę i na jego twarzy pojawił się wyraz uwielbienia.

– Miałeś rację, Hilo-jen. Mam teraz po co żyć i nie chcę już umierać.

Hilo uświadomił sobie, jak ważne było, by Eiten wiedział, że ta opcja pozostawała przed nim otwarta, że decyzja rzeczywiście należała do niego, a na słowie filaru zawsze można polegać. Eiten spojrzał na niego.

– Nie chcę jednak do końca życia pozostawać bezczynny i zależny od innych. Zaliczałem się do najlepszych pięści klanu Bez Szczytów. Wiem, że już na nic ci się nie przydam, ale pragnę poprosić cię o przysługę. Czy zgodzisz się mnie wysłuchać?

– Proś, o co tylko zechcesz – odpowiedział Hilo. – Z chęcią spełnię twoją prośbę, jeśli tylko będzie to leżało w moich możliwościach.

– Mój teść jest producentem hoji. Choć jego gorzelnia nie jest duża, to trunek, który produkuje, należy do najlepszych w kraju. Sprzedaje go eleganckim sklepom i restauracjom. Chciałby się przenieść do większego budynku, ale starzeje się i potrzebuje wspólnika, żeby kierować firmą. Mimo że zdaję sobie sprawę, że dla klanu to tylko mały biznes, chciałbym prosić biuro prognostyka o patronat, bym mógł przejąć kierownictwo nad rodzinnym interesem żony. Moje ciało jest okaleczone, ale umysł nadal mam sprawny i myślę, że sprawiłoby mi satysfakcję, gdybym mógł pracować nad rozbudową firmy jako latarnik.

Hilo spojrzał z uśmiechem na jego żonę.

– A co ty sądzisz o tym pomyśle, pani Eiten? Czy twój mąż ma zadatki na producenta hoji światowej klasy?

– Od lat pomagaliśmy ojcu w prowadzeniu gorzelni i mój mąż zawsze marzył o tym, by pewnego dnia przejąć interes – odpowiedziała żona Eitena cichym, ale przepojonym pewnością głosem. – Był jednak pięścią i musiał służyć tobie oraz klanowi. To zawsze miało pierwszeństwo. Cieszę się, że żyje, wyłącznie dzięki tobie, Kaul-jen, i w głębi serca czuję, że to dla niego druga szansa. Dobrze sobie z tym poradzi, a gdy córka trochę podrośnie, będę mu pomagała, oczywiście.

– Mówiłeś, że potrzebujecie nowej lokalizacji – podjął Hilo, ponownie zwracając się do Eitena. – Prowadzimy renowację i rozbudowę całego parteru Poczwórnej Wygranej. Moglibyśmy zrobić miejsce dla waszej gorzelni. Jest tam wielka piwnica. Czy to dla was do przyjęcia? Zaopatrywalibyście w hoji wszystkie kasyna na ulicy Dla Ubogich.

Eiten szeroko otworzył oczy.

– Hilo-jen, to znacznie więcej, niż się spodziewaliśmy…

– Potrzebuję w tej części Pachy kogoś, komu mógłbym zaufać – przerwał mu Hilo. – Zawsze istnieje groźba, że Góra spróbuje odzyskać to, co jej odebraliśmy w zeszłym roku. Róg dba o to, by okolica zawsze była broniona, ale czułbym się pewniej, gdybym miał godną zaufania zieloną kość, kogoś, kto zawsze będzie wytężał wzrok i słuch. Czy dasz radę produkować waszą świetną hoji i jednocześnie służyć klanowi, Eiten-jen?

Mężczyzna przełknął z wysiłkiem ślinę i skinął głową.

– Klan jest moją krwią, a filar jest jego panem. Dziękuję, Hilo–jen. Zawsze będę twoim wojownikiem, walczącym w taki sposób, jakiego ode mnie zażądasz.

Hilo uśmiechnął się i wstał. Pozostali podążyli za jego przykładem. Ten ruch obudził niemowlę, które zaczęło szukać matczynej piersi, a potem wydało z siebie przeszywający wrzask. Hilo skrzywił się, po czym się roześmiał.

– Musisz nakarmić tę małą demonicę. Szczegóły uzgodnimy później.

– Zbierz dokumentację finansową firmy swego teścia z ostatnich pięciu lat i wyślij ją do biura prognostyka, razem z podaniem o przyznanie patronatu – poprosiła Shae. – To przyśpieszy sprawę.

Eiten i jego żona ponownie wyrazili wdzięczność. Brązowa małpka wypiła resztę brzoskwiniowego napoju i popędziła za swoim panem.

Gdy Hilo dowiedział się, że Eiten radzi sobie tak dobrze, jak to tylko możliwe, i przekonał się, że jest w stanie spełnić jego prośbę, nastrój znacznie mu się poprawił. Dwa następne spotkania obyły się bez komplikacji. Mały klan Czarny Ogon przysłał przedstawiciela z wyrazami kondolencji w postaci pieniędzy i kwiatów oraz zapewnieniami o niezachwianej i trwałej przyjaźni. („Zapewne zaraz popędzi do Ayt Mady i przekaże jej te same słowa” – stwierdziła Shae zaraz po jego wyjściu). Potem zjawił się wspólnik w interesach ich dziadka, który pragnął napisać hagiograficzną biografię Płomienia Kekonu, rzecz jasna za pozwoleniem filaru i z klanową aprobatą. Hilo ucieszył się, że dobrze im dziś idzie, i spojrzał na zegarek, gdy do gabinetu wpuszczono panią Teije.

Natychmiast ogarnęło go przeczucie, że ta rozmowa mu się nie spodoba. Wyczuł nagłą zmianę w aurze Shae za swymi plecami, co sugerowało, że odniosła takie samo wrażenie.

– Witaj, ciociu Teije – rzekł, całując kobietę w suchy policzek. – Dawno się nie widzieliśmy.

Ta przerwa mogłaby być dłuższa, pomyślał, ciesząc się, że kobieta nie nosi jadeitu i nie może Postrzec jego prawdziwych uczuć.

– Witaj, ciociu – odezwała się Shae z podobnie fałszywą radością.

Pani Teije liczyła sobie sześćdziesiąt lat i była ciotką kuzyna ich ojca. Kaul Sen miał tylko jedną, starszą siostrę, która dożyła wieku dorosłego. Wyszła za mąż za mężczyznę nazwiskiem Teije Jan i miała z nim czworo dzieci. Rodzina Teije była spokrewniona z Kaulami i liczniejsza od nich. Sam ten fakt mógłby ich uczynić jedną z najpotężniejszych rodzin na Kekonie, ale żaden Teije nigdy nie osiągnął nic godnego uwagi ani nie zdobył wysokiej pozycji w klanie. Tylko garstka członków tej rodziny zdołała ukończyć Akademię i zostać zielonymi kośćmi. Dwóm udało się osiągnąć pozycję niskich rangą pięści. Reszta rodziny to byli mało znaczący latarnicy i nienoszący jadeitu cywile. Niektórzy mieli wykształcenie i porządną pracę, a inni nie, ale prawie wszyscy zawdzięczali swe osiągnięcia związkom łączącym ich z Kaulami.

– Bogowie nie są sprawiedliwi – stwierdził kiedyś przy kolacji dziadek Hila. – Wiele odebrali jednej części naszej rodziny, by dać to drugiej. Dlatego bądźcie dobrzy dla kuzynów. Kto wie, co mogłaby osiągnąć rodzina Teije, gdyby jej członkowie mieli więcej rozumu albo gęstszą krew.

Pani Teije była pulchną kobietą o krótko ostrzyżonych, szorstkich włosach. Ciągle zaciskała usta, jakby próbowała przełknąć coś niesmacznego.

– Kaul-jen, Kaul-jen, niech bogowie opromienią cię swą łaską – wychrypiała. – Jesteś moją jedyną nadzieją.

Osunęła się na jeden z foteli, pocierając oczy zmiętą chusteczką.

– O co chodzi, ciociu? – zapytał Hilo.

– O mojego syna, tego nicponia Runa – wyjaśniła kobieta. – Wpakował się w kłopoty na Uwiwach. Tylko bogowie wiedzą, co w ogóle robił w tym grzesznym miejscu, ale ktoś popełnił straszliwy błąd. Runa aresztowano i zamknięto w więzieniu.

Hilo stłumił westchnienie i nadał twarzy uspokajający wyraz.

– Ciociu Teije, nic dziwnego, że tak się zdenerwowałaś, ale jeśli to rzeczywiście był błąd, łatwo będzie wszystko naprawić. Możemy zapłacić za jego uwolnienie. Ile wynosi kaucja?

– Ach – odparła kobieta z zawstydzoną miną. – Kaucję już zapłacono. – Runo wyszedł z więzienia dwa tygodnie temu. – Hilo zrobił zdziwioną minę. – My jej nie zapłaciliśmy. Rodzina zbierała pieniądze, ale nim udało się nam zgromadzić wystarczająco wiele, usłyszeliśmy, że kaucję wniósł bogaty nieznajomy i Runa przekazano pod jego nadzór.

– Kim jest ten nieznajomy? – zapytał Hilo.

– Nazywa się Zapunyo – odpowiedziała pani Teije. – Mówią, że to zły człowiek. Przemytnik. Przemytnik jadeitu. – Patrząc na nią, można było odnieść wrażenie, że chętnie by splunęła, gdyby nie zadbane dywany w gabinecie Kaulów. – Mój syn jest „gościem” tego człowieka. Próbowaliśmy negocjować, proponowaliśmy mu pieniądze, ale Zapunyo odpowiedział, że będzie rozmawiał tylko z filarem klanu.

Ciotka Teije wstała i uklękła przed Hilem, chwytając go za dłonie.

– Błagam, Kaul-jen, musisz uwolnić Runa. Jest krnąbrny i często sprawia kłopoty, ale to dobry chłopak. Mój mąż nie chciał do ciebie przyjść. Przekleństwo na jego upór! Powiedział: „Jeśli poprosimy Kaulów, żeby pomogli nam rozwiązać nasze problemy, zawsze będą patrzyli na nas z góry”. Ale ja o to nie dbam. Wiem, że masz dobre serce i dbasz o swoich ludzi, tak samo jak twój dziadek, niech bogowie obdarzą go uznaniem.

Hilo skrzywił się mimo woli, słysząc to porównanie, ale poklepał kobietę po zaciśniętej dłoni. Nie patrzył na Shae, poczuł jednak, że w jej aurze pojawiła się nuta niepokoju. Przez długi czas przyglądał się płaczliwej minie pani Teije, nim wreszcie podjął decyzję.

– Nie martw się, ciociu. Zrobię, co tylko będę mógł, by Runo odzyskał wolność i wrócił do ciebie. Czym byłby klan Bez Szczytów bez rodziny Teije? Udam się na Uwiwy i porozmawiam z Zapunyem.

Pani Teije zaniosła się szlochem, raz po raz dotykając czoła splecionymi dłońmi. Hilo pomógł kobiecie wstać i wyprowadził ją z gabinetu, pocierając dłonią jej pochylone plecy. Potem zamknął za nią drzwi i odwrócił się w stronę siostry, która przez cały czas siedziała nieruchomo na krześle obok. Nie miała zadowolonej miny.

– Niepotrzebnie rozbudziłeś jej nadzieje.

Opadł na fotel naprzeciwko niej i rozsiadł się wygodnie, wyciągając nogi przed siebie.

– A co miałem zrobić? Odesłać ją z przekonaniem, że jakiś uwiwański cwaniak bezkarnie uwięził jej syna? On należy do naszej rodziny, jest zieloną kością.

Shae przymrużyła powieki.

– Chyba nie zamierzasz ryzykować życia dla Teije Runa?

Runo był w Akademii trzy roczniki przed Hilem i Shae. Dobrze sobie radził ze śpiewem, piłką sztafetową i spotykaniem się z całą listą dziewczyn jednocześnie, ale poza tym nie wyróżniał się niczym szczególnym. Po zakończeniu nauki otrzymał jeden jadeit, a drugi zdobył w ciągu dwóch lat służby jako palec. Później postanowił wyruszyć w świat i poszukać szczęścia. Klanowe plotki głosiły, że Teije został zieloną kością do wynajęcia i był strażnikiem w kopalniach i szybach naftowych w rozdartych wojną okolicach świata, a przez pewien czas służył jako ochroniarz bogatemu oligarsze z Marcucuo. Hilo nie widział go od lat i nie miał ochoty oglądać. Nie szanował ludzi wykorzystujących jadeitowe zdolności do korzyści osobistych i niedających nic klanowi, któremu zawdzięczają zieleń.

– Runo nic mnie nie obchodzi – odparł. – Przecież wiesz, że nie chodzi o niego. Wojna między klanami bardzo pomogła przemytnikom jadeitu. Ten sęp Zapunyo utuczył się w ciągu dwóch ostatnich lat i zrobił się bezczelny. Sądząc po wieściach, które ostatnio dotarły do nas z Szotaru, ma jeszcze więcej powodów, by sądzić, że czarny rynek będzie rozkwitał.

W Szotarze wybuchł konflikt między rządem centralnym a proygutańskimi separatystami z położonej najdalej na wschodzie prowincji Oortoko. Zapewne wtrącą się do niego wielkie mocarstwa, co doprowadzi do eskalacji i wzrostu popytu na jadeit ze strony legalnych i nielegalnych armii na całym świecie.

– Hilo – odparła z powagą Shae. – Zapunyo próbuje cię zmusić do spotkania na swoich warunkach i w swoim kraju, gdzie skorumpowany rząd i policja są na jego usługach. Jeśli tam się znajdziesz, narazisz się na niebezpieczeństwo. Nie warto tego robić dla kogoś tak bezużytecznego jak Teije Runo.

– Faktycznie jest bezużyteczny, ale należy do naszej rodziny. – Hilo wstał i się przeciągnął. Skrzywił się, gdy złapał go kurcz w mięśniu barku. Widoczne ślady po brutalnym pobiciu przez Gont Ascha i jego ludzi przed ponad rokiem dawno już zniknęły, ale bóle w różnych miejscach nadal nie pozwalały mu zapomnieć o tym wydarzeniu. – Jak to by wyglądało, gdyby Uwiwanin wziął jako zakładnika kekońską zieloną kość, jednego z naszych krewnych? Zapunyo wie, że nie możemy tego tolerować. Chce w ten sposób przyciągnąć moją uwagę.

– Wyślij Kehna albo Tara.

Hilo pokręcił głową. Zadaniem prognostyczki było doradzanie filarowi, przedstawianie mu starannego i logicznego rachunku kosztów i strat. Shae wykonywała swój obowiązek, doradzając mu ostrożność, ale nigdy nie pracowała po militarnej stronie klanu i niektórych spraw po prostu nie rozumiała. Hilo nie okrył się sławą dzięki temu, że trzymał się z tyłu i wysyłał innych, by rozwiązywali ważne problemy za niego. Nie zamierzał teraz się zmieniać, zwłaszcza że właśnie dzięki reputacji, jaką zdobył, gdy był rogiem, dobrze sobie radził jako filar czasu wojny.

– Muszę porozmawiać z Zapunyem osobiście – upierał się. – W nieporozumieniu między przyjaciółmi nie ma nic złego, ale nieporozumienie między wrogami to całkiem inna sprawa.

Shae wyraźnie miała ochotę spierać się dalej, ale w tej samej chwili Tar zapukał do drzwi i uchylił je, by wsunąć głowę do środka.

– Robi się już ciemno. Impreza na podwórku dobiega końca. Czy nadal chcesz porozmawiać z Andenem, Hilo-jen?

Nastrój Hila zmienił się diametralnie. Kąciki jego ust opadły, a mięśnie barków się naprężyły, jakby spoczął na nich wielki ciężar.

– Porozmawiam z nim – odparł cicho. – Sam – dodał, spoglądając na siostrę.

Tar się oddalił. Shae wstała.

– To ja cię przekonałam, że powinieneś z nim pomówić. Nie słuchałeś mnie przez wiele miesięcy, nawet nie wymawiałeś jego imienia, a teraz chcesz, żebym wyszła. – Przeszyła brata podejrzliwym, oburzonym spojrzeniem. – Masz zamiar go zastraszyć albo skłonić pochlebstwami do powrotu do klanu i włożenia jadeitu. Znam cię, Hilo.

– Chcę z nim pomówić w cztery oczy, Shae – odparł filar twardym głosem. – To, co wydarzyło się tamtego dnia, to sprawa między nami. Powinniśmy mieć szansę omówić to jak należy.

Prognostyczka wpatrywała się w niego przez dłuższą chwilę. Jej aura była pełna irytacji. Wreszcie ominęła go i wyszła bez słowa. Filar został sam w pustym gabinecie brata.

Rozdział 3. Wygnaniec

ROZDZIAŁ 3

Wygnaniec

Emery Anden siedział na ławce pod drzewem wiśni na dziedzińcu rezydencji Kaulów, ściskając w dłoniach butelkę limonkowego napoju. Unikał kontaktu wzrokowego z innymi żałobnikami. Długie stoły wypełnione jedzeniem ozdobiono girlandami białych serc. Harfista grał sentymentalne i podnoszące na duchu melodie. Było tu mnóstwo ludzi, ale z szacunku dla zmarłego wszyscy rozmawiali cicho. Jedynym niegustownym elementem całego spotkania był tymczasowy płot z niebieskiego plastiku, otaczający część dziedzińca, na której trwały prace nad renowacją domu prognostyka.

Anden nie mógł twierdzić, że był blisko z Kaul Senem, Płomień Kekonu był jednak jego przybranym dziadkiem i chłopak zawdzięczał mu wszystko. Uczynił go członkiem rodziny Kaulów i zapewnił mu naukę w Akademii Kaul Dushurona, podobnie jak własnym wnukom. Już od dzieciństwa Anden uważał, że pewnego dnia odwdzięczy się patriarsze, zostając jedną z najlepszych zielonych kości klanu Bez Szczytów. A teraz dziadek nie żył i dług Andena pozostanie niespłacony.

Późnopopołudniowe cienie gęstniały, tłum rzedniał coraz bardziej, a Anden nadal czekał. Podszedł do stołu z napojami po kolejną butelkę i nagle się zorientował, że śledzi go mnóstwo zainteresowanych, nieprzyjaznych spojrzeń. Była tu większość ważnych osobistości z klanu Bez Szczytów. Wiedzieli, kim jest Anden i co zrobił w zeszłym roku. Najpierw uratował klan przed zagładą, a później, w dzień zakończenia nauki, odmówił przyjęcia jadeitu i filar publicznie się go wyrzekł.

Nagle zauważył garstkę kolegów z Akademii. Lott, Heike i Ton stali ze swymi rodzinami. Rozmawiali i rzucali spojrzenia w jego kierunku. W piersi Andena obudziło się echo dawnych uczuć, stłumionych z powodu nieużywania. Lott Jin opierał się od niechcenia o stół. Nadal garbił się leniwie, a zarazem nerwowo, ale przez ostatni rok najwyraźniej wiele ćwiczył. Miał teraz szersze bary, wypełniające szarą marynarkę, i ściął krótko włosy, by grzywka nie opadała mu na oczy.

Anden odwrócił wzrok, czując że do twarzy napływa mu ciepło. Mieszkał w Marenii już od z górą roku i zdarzały się chwile, gdy potrafił odepchnąć od siebie wspomnienie hańby i cieszyć się życiem. Jednakże gdy wrócił do Janloonu i znowu znalazł się w tym domu, pośród członków klanu, ożyły wspomnienia o dniach i tygodniach po wygnaniu i o wszystkim, z czego zrezygnował.

Wrócił na ławkę pod drzewem i z przerażeniem zauważył, że Ton idzie w jego stronę. Lott i Heike zostali na miejscu, przyglądali się, ale nie podchodzili bliżej.

– Anden – odezwał się Ton, dotykając czoła w nieformalnym geście pozdrowienia. Odchrząknął. – Dawno cię nie widziałem. Cieszę się, że wszystko z tobą w porządku.

Anden uniósł z niechęcią wzrok i spojrzał w oczy byłemu koledze z klasy.

– Miło mi cię spotkać, Ton-jen.

Ton skinął głową, nerwowo dotykając dwóch pierścieni z jadeitami, które nosił na lewej dłoni. Był teraz palcem w klanie, odpowiadał przed rogiem i jego pięściami, patrolował terytorium klanu Bez Szczytów i bronił go, starając się zachować niepewną przewagę, jaką zdobyli nad Górą. Ton sprawiał wrażenie, że zastanawia się, co powiedzieć, by przerwać krępujące milczenie, ale nagle zjawił się Maik Tar. Pochylił się ku Andenowi.

– Jest już gotowy się z tobą zobaczyć – rzekł cicho.

Anden wstał, zostawił na ławce opróżnioną butelkę i podążył za filarowym do budynku. Zatrzymał się przy wejściu do gabinetu, chcąc zaczekać krótką chwilę, by lepiej się przygotować, ale Tar otworzył drzwi i chłopak nie miał innego wyboru, jak wejść do środka. Filarowy zamknął drzwi, tłumiąc głosy ludzi nadal kręcących się na zewnątrz.

Filar siedział w największym z obitych skórą foteli. Wyglądał tak samo jak wtedy, gdy Anden ostatnio go widział, lecz zarazem się zmienił. Zachował młodzieńczy wygląd i nadal otaczała go lekko bezczelna charyzma. Anden nieraz był świadkiem tego, jak objawiała się jako ciepło i sympatia w kontaktach z przyjaciółmi albo jako straszliwa groźba, gdy miał do czynienia z wrogami. Niemniej tytuł filaru zmienia wszystkich. W oczach i wyrazie ust Hila dostrzegało się teraz pewną sztywność, bardziej złowrogi i lepiej kontrolowany aspekt jego osobowości. Przedtem Anden raczej się z tym nie spotykał.

Rozejrzał się w poszukiwaniu Shae, ale nie było jej w pokoju. Ze wszystkich członków klanu tylko z nią utrzymywał w zeszłym roku regularne kontakty. Liczył na to, że będzie obecna przy spotkaniu. Przełknął ślinę, uniósł splecione dłonie do czoła i pochylił się, oddając honory filarowi.

– Kaul-jen, przykro mi, że straciłeś dziadka.

Jeszcze całkiem niedawno Hilo wstałby, uściskał ciepło kuzyna, pocałował go w policzek i zaprowadził z uśmiechem do najbliższego fotela.

„Andy, nie bądź taki sztywny” – skarciłby chłopaka. „Wyjmij kij z dupy i siadaj”.

Tym razem jednak tego nie zrobił. Nie ruszył się z miejsca.

– On był również twoim dziadkiem, Andy – rzekł z zimnym wyrzutem. – Pod każdym względem oprócz krwi. To on uczynił cię członkiem tej rodziny.

– Nie zapomniałem o tym – zapewnił cicho Anden.

– Czyżby?

Hilo przesunął się do przodu i podniósł paczkę espeńskich papierosów leżącą na blacie. Wyjął jednego i włożył do ust, po czym ku zaskoczeniu Andena podsunął mu paczkę. Chłopak pochylił się i wyciągnął papierosa, nie patrząc filarowi w oczy. Hilo zapalił swojego, po czym przesunął zapalniczkę po blacie w stronę kuzyna i znowu rozsiadł się wygodnie.

– Co z siebie zrobiłeś, Andy? – Głos filaru był łagodny, lecz pełen wyrzutu. – Shae powiedziała mi, że mieszkasz w Marenii. Dziewiętnastoletni mężczyzna wyszkolony na zieloną kość żyje w wiosce razem z bezjadeitowymi rybakami i starcami.

Anden ukrył rumieniec, spoglądając na papierosa, którego zapalał.

– Mam tam pracę – odparł. – Jest pewna i wystarcza mi na utrzymanie. Za miesiąc zaoszczędzę tyle pieniędzy, że będę mógł wynająć mieszkanie i przestanę być ciężarem dla twojej mamy.

W oczach Hila rozbłysnął nagły gniew.

– A co ze strażnikami, którzy cię pilnują? Czy pensja, którą dostajesz w sklepie z meblami, wystarczy, żeby pokryć wydatki na nich?

Anden wzdrygnął się, słysząc ton filaru.

– Kaul-jen, klan nie powinien ponosić żadnych dodatkowych wydatków z mojego powodu. Potrzebujecie wszystkich swoich zielonych kości do wojny z Górą. W Marenii nikt mnie nie zaatakuje, a nawet gdyby ktoś to zrobił, sprawiedliwość wymaga, żebym sam sobie z tym poradził.

– Nie bądź głupi – warknął Hilo. – W zeszłym roku zabiłeś Gont Ascha i odwróciłeś losy wojny. Myślisz, że Ayt Mada o tym zapomni? – Hilo znowu przesunął się do przodu. – Wie, że możesz się stać jedną z najpotężniejszych zielonych kości w kraju.

– Nie. Jeśli już nigdy nie włożę jadeitu – wymamrotał chłopak. – To byłoby pogwałcenie aisho…

– Ayt znajdzie sposób na ominięcie aisho, jeśli będzie tego chciała. Nie musi wysyłać zielonych kości z guan dao przeciwko jednemu bezjadeitowemu człowiekowi mieszkającemu w wiosce rybackiej. Nie wyszeptała dotąd twojego imienia, bo na razie jej się to nie opłaca. Kto wie, może myśli, że jeśli chwilę zaczeka, będzie mogła cię zwerbować.

Anden uniósł nagle głowę.

– Nigdy nie przejdę na stronę Góry, nawet jeśli miałoby od tego zależeć moje życie. Może i nie jestem zieloną kością, ale to jeszcze nie znaczy, że zdradzę klan i przystanę do jego wrogów.

– Czy to samo powiedziałeś człowiekowi, który rozmawiał z tobą w zeszłym miesiącu?

Anden nie odpowiedział, ale dłoń, w której trzymał papierosa, zadrżała lekko. Nieznajomy łysy mężczyzna podszedł do niego w supermarkecie.

– Podziwiam cię za to, co zrobiłeś – oznajmił z konfidencjonalnym uśmieszkiem. – Nie chciałeś przyjąć jadeitu i zostać zieloną kością. Zabójcą. Z pewnością jesteś uczciwym człowiekiem. Jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebował pracy, mieszkania albo przyjacielskiej przysługi, możesz śmiało do mnie zadzwonić.

Mężczyzna wręczył Andenowi wizytówkę z numerem telefonu.

– Shae go sprawdziła. Ma powiązania z Górą – oznajmił Hilo. – Są cierpliwi, ale już wkrótce spowodują, że będziesz miał nieoczekiwane kłopoty, a wtedy być może zadzwonisz pod numer na tej wizytówce. Jeśli tego nie zrobisz, czekają cię gorsze trudności.

Anden zaciągnął się pośpiesznie i zgasił papierosa. Wreszcie zrozumiał, dlaczego został tu zaproszony. Być może filar mu nie wybaczył, ale nie chciał też, by członek jego rodziny, choćby nawet wygnany, był narażony na manipulacje nieprzyjaciela.

– Andy – kontynuował Hilo. Jego głos nadal brzmiał twardo, ale pojawiła się w nim nuta bólu. Anden w końcu spojrzał kuzynowi w oczy. Filar również zgasił papierosa, krzywiąc usta w nagłym grymasie. – Jesteś moim bratem. Gdybyś odzyskał rozsądek, choć raz w ciągu minionego roku poprosił, bym przyjął cię z powrotem, gdybyś porozmawiał ze mną i przyznał, że popełniłeś błąd, podobnie jak ja przyznałem, że również nie byłem bez winy, wybaczyłbym ci natychmiast i zgodziłbym się cię przyjąć. Jak mógłbym postąpić inaczej? Ale ty tego nie zrobiłeś. Trzymałeś się z dala od rodziny i zmarnowałeś rok życia.

– Powiedziałeś, że nie chcesz już więcej mnie widzieć – mruknął chłopak.

– Któż nie gada głupot, kiedy się rozgniewa? – warknął Hilo. – Upokorzyłeś tego dnia samego siebie, obraziłeś klan i znieważyłeś mnie.

Gniew i resentyment wezbrały w Andenie, rozpraszając poczucie winy.

– Czy przyjąłbyś mnie, nawet gdybym odmówił noszenia jadeitu? A może mam dla ciebie wartość tylko jako zielona kość?

– Jest ci przeznaczone zostać zieloną kością – odpowiedział Hilo. – Oszukujesz samego siebie, jeśli sądzisz, że jest inaczej. Shae zdjęła jadeit i odeszła, próbowała udawać, że jest kimś innym, i zobacz, co się stało. Gdyby tego nie zrobiła, może wszystko wyglądałoby inaczej. Może Lan nadal siedziałby w tym pokoju zamiast mnie. Odmawiając noszenia zieleni, zachowujesz się jak gęś, która nie chce się zbliżyć do wody. – Hilo westchnął. – Nie próbuj mi wmawiać, że się nad tym nie zastanawiasz.

Zastanawiał się. Pewnie, że się zastanawiał. Pamięć o jadeicie, o mocy, jaką mu dawał, o ekstazie i przerażeniu towarzyszącym ostatniej walce, podczas której zabił jedną z najpotężniejszych zielonych kości w Janloonie – czasami wszystko to budziło w nim pragnienie o niemal seksualnej intensywności, czysto zwierzęcy głód. Mimo woli spojrzał na koszulę Hila. Dwa górne guziki jak zwykle były rozpięte. Gdy chłopak ujrzał długi szereg klejnotów zdobiących obojczyki kuzyna, wypełnił go strach, a jednocześnie pożądanie. Poczuł nagły ucisk w brzuchu. Nadal pragnął zostać Kaulem.

Silniejsze od tego pragnienia było jednak widmo obłędu i życia w nieustannym strachu przed sobą samym. Gdy tylko zastanawiał się nad możliwością ponownego włożenia jadeitu, jego umysł wypełniały mroczne wspomnienia – szalone krzyki matki tuż przed śmiercią na swędziawkę; Lan ostatniego dnia, gdy Anden go widział, zmęczony, skłonny do raptownych zmian nastroju, osłabiony od nadmiaru jadeitu; a wreszcie on sam po walce z Gontem, kiedy obudził się w szpitalu odwodniony i dręczony gorączką, na wpół obłąkany od żądzy zieleni i zabijania.

Potrząsnął głową.

– Nie zrobię tego, Hilo-jen. Jadeit zmieniłby mnie w potwora. Nadal jestem wdzięczny rodzinie i pozostaję lojalny wobec klanu. Zrobię wszystko, o co mnie poprosisz, poza tym jednym. Nie włożę zieleni.

Filar nie odpowiadał mu przez pewien czas. Anden nie ośmielił się powiedzieć nic więcej. Zapadła cisza. Gdy Hilo znowu się odezwał, jego głos był pełen rezygnacji i wolny od gniewu. To uświadomiło Andenowi, że filar gorąco pragnął innego rozstrzygnięcia tej rozmowy, nie chciał być zmuszony wypowiedzieć słów, które wypowiedział teraz.

– Wysyłam cię do Espenii. Shae już wszystko załatwiła. Odlatujesz w przyszłym tygodniu.

Anden wytrzeszczył oczy. W pierwszej chwili nie chciał uwierzyć w to, co usłyszał.

– Do Espenii?

– Jeśli nie chcesz być zieloną kością, tutaj na nic mi się nie przydasz. Nie możesz zostać w Marenii. Nie stać mnie na to, by pilnować cię dniem i nocą, żebyś mógł robić fotele bujane i zbierać muszelki nad morzem, podczas gdy Góra będzie się zastanawiała, kiedy wykonać swój ruch. Jeśli nie zamierzasz nosić jadeitu, musisz robić w życiu coś innego. Polecisz do Espenii i zdobędziesz wykształcenie.

– Nigdy tam nie byłem – sprzeciwił się Anden.

– Jesteś pół-Espeńczykiem. Powinieneś dowiedzieć się czegoś o tym kraju, nauczyć się języka – odparł filar.

Anden był tak zdumiony, że w pierwszej chwili nie był w stanie nic powiedzieć. Hilo nigdy dotąd nie wspominał o jego cudzoziemskim dziedzictwie, nie sugerował, że Anden nie jest prawdziwym Kekończykiem i pełnoprawnym członkiem rodziny Kaulów.

Ta nagła zmiana zraniła chłopaka być może bardziej niż cokolwiek innego. Anden stracił resztki panowania nad sobą.

– Chcesz się mnie pozbyć – wykrztusił. – Skazujesz mnie na wygnanie.

– Cholera, Andy – warknął Hilo. – Pytam cię po raz ostatni. Czy uklękniesz przede mną i ponownie złożysz wszystkie przysięgi, a potem włożysz jadeit i zostaniesz zieloną kością, członkiem naszej rodziny?

Chłopak złapał się mocno poręczy fotela. Zaciskał zęby tak mocno, że czuł ucisk w gałkach ocznych. Nie był pewien, co wyszłoby z jego ust, gdyby je otworzył. Hilo wstał, podszedł do jego fotela i spojrzał z góry na chłopaka. Napinał mięśnie, pochylając nieco barki, jakby chciał złapać kuzyna, żeby go objąć albo zrobić mu krzywdę. Anden poczuł, że oczy zachodzą mu łzami.

– Proszę, Hilo-jen – wyszeptał. – Nie wysyłaj mnie tam. Nienawidzę Espeńczyków i ich kraju.

– Kto wie, może ci się tam spodoba – odparł Hilo. – Nie będziesz sam. Klan ma tam kontakty. Zadbają o ciebie, kiedy będziesz daleko od domu. Za parę lat otworzą się przed tobą możliwości. Wtedy będziemy mogli porozmawiać.

Anden pomyślał, że w zasadzie mógłby mu odmówić. Po raz drugi okazać nieposłuszeństwo i uprzeć się, że zostanie w Marenii. Nawet jeśli mógłby tam liczyć jedynie na nudne, wypełnione rutyną życie, znajdowałby się na Kekonie, a nie gdzieś za granicą. Był jednak przekonany, że gdyby tak postąpił, Shae przestałaby mu pomagać. Nie byłby już dłużej członkiem rodziny. Kekonem rządziły klany. Gdyby stał się wyrzutkiem, jego perspektywy wyglądałyby naprawdę kiepsko. Hilo stał bardzo blisko niego i chłopak wyczuwał granice jego aury. Postrzegał determinację kryjącą się za słowami kuzyna. Hilo podjął decyzję, choćby nawet z niechęcią. Był filarem, a po śmierci Kaul Sena ostatnie słowo w rodzinie Kaulów bezdyskusyjnie należało do niego.

Anden wstał i dotknął czoła splecionymi dłońmi, oddając honory.

– Jak sobie życzysz, Kaul-jen – rzekł pozbawionym wyrazu głosem. Nie odważył się ponownie spojrzeć na kuzyna, odwrócił się tylko i opuścił gabinet.

Gdy szedł oszołomiony korytarzem, zauważył Shae siedzącą na głównych schodach. Wyglądało to dziwnie. Siedziała na stopniach sama w niemal całkowitej ciemności, nadal ubrana jak do pracy. Dłonie splotła wokół kolan. Wstała, gdy go zobaczyła. Na oświetlonym blaskiem latarń dziedzińcu robotnicy znosili do kuchni resztki jedzenia i składali stoły. Słychać było odjeżdżające samochody.

– Anden… – zaczęła.

– Mówiłaś, że z nim porozmawiasz – przerwał jej chłopak oskarżycielskim tonem. – Że znajdziesz jakiś sposób, żebym mógł wrócić do domu. Ale to ty wpadłaś na pomysł wysłania mnie do Espenii, prawda?

Shae wypuściła powietrze z płuc.

– Uznaliśmy, że tak będzie najlepiej. Będziesz tam bezpieczniejszy, nauczysz się czegoś i zdobędziesz doświadczenie. Espenia to nasz najważniejszy sojusznik i partner handlowy. Na dłuższą metę skorzystasz na tym, jeśli pomieszkasz tam przez pewien czas i zdobędziesz wykształcenie. Potem, gdy będzie miał sens twój powrót…

– A czy zastanowiłaś się nad moimi pragnieniami? – Był pewien, że Hilo nie zrobiłby mu tego, gdyby nie nalegania prognostyczki. – Może ty marzyłaś o wyjeździe, ale ja nie chcę opuszczać Kekonu. Nic mnie nie obchodzą Espenia ani espeńskie wykształcenie. Nigdy nie radziłem sobie dobrze z nauką. Tylko…

Tylko z jadeitem. Był cudownym dzieckiem, gdy chodziło o jadeitowe dyscypliny.

Shae położyła dłoń na jego ramieniu.

– Jesteś jeszcze młody. Nie wiesz, co może cię czekać.

Odsunął się od niej gwałtownie.

– Żałuję, że nie zginąłem w walce z Gontem.

Opuściła rękę.

– Nie mów tak – odparła ostrym tonem, ale Anden nie dbał o to, że ją zdenerwował. Odwrócił się na pięcie i wyszedł z domu. Usłyszał, że kuzynka postąpiła dwa kroki za nim. Potem się zatrzymała i pozwoliła mu odejść.

Rozdział 4. Ślepe uliczki

ROZDZIAŁ 4

Ślepe uliczki

– Kurwa, to fatalna wiadomość – stwierdził Maik Kehn.

Z twarzy kierownika Cmentarza Niebo Czeka odpłynęły wszelkie kolory. Poruszył grdyką, przełykając ślinę z nagłym strachem.

– Maik-jen, rzecz jasna, zapewnimy ponowny pochówek w stalowej trumnie. Szczątki pozostały nienaruszone, wyłącznie…

– Nie chodziło im o ciało – mruknął Maik. – Dostali to, czego chcieli.

Podejrzeń nie wzbudziło zamordowanie dozorcy, tylko czarna torba na śmieci znaleziona obok ciała. Były w niej dwie brudne koszule mundurowe oraz czapeczki pracowników cmentarza. Dlatego sprawdzono ostatni wykopany przez dozorcę grób – należący do Kaul Seningtuna – i odkryto naruszoną ścianę ziemi oraz ukrytą za nią uszkodzoną trumnę Kaul Lana.

– Podwójcie liczbę strażników, ale nikomu o tym nie mówcie – polecił kierownikowi Maik. – Jasne?

Mężczyzna pokiwał z wigorem głową. Róg nie czuł potrzeby formułowania dalszych gróźb. Cmentarz z pewnością nie chciałby, żeby wyszło na jaw, iż rabusie grobów wtargnęli na jego teren, przekupując jednego z pracowników. Kierownik już pociągał się nerwowo za płatek ucha – tylko dla odegnania pecha albo dlatego, że zastanawiał się nad możliwością ucięcia go w całości i wysłania Kaul Hilowi, by powstrzymać jego gniew. Kahn zapisał sobie w pamięci, że musi zwiększyć liczbę ludzi klanu patrolujących Park Wdowy. Następnie wykonał dwa telefony.

Najpierw zadzwonił do swojej dziewczyny, by ją zawiadomić, że nie spotkają się dzisiaj, bo będzie zajęty sprawami klanu. Lina spokojnie przyjęła tę wiadomość. Była wyrozumiałą i praktyczną kobietą, piękną na swój prosty sposób, krzepką i mającą krągłe kształty. Takie Kehn lubił najbardziej. A co ważniejsze, nie była zieloną kością. Rola rogu klanu Bez Szczytów zajmowała mu większość spędzonego na jawie czasu i nie potrzebował dodatkowego jadeitu w swej sypialni. Pamiętał, jak kończyły się romanse Tara. Kehn poznał Linę dzięki swej siostrze Wen. Była nauczycielką w miejskim college’u w Janloonie, pochodziła z licznej rodziny, miała własne życie, pracę, przyjaciółki, a także dzieci rodzeństwa, którymi pomagała się opiekować. Dlatego nie będzie miała pretensji do rogu, zawsze stawiającego klan na pierwszym miejscu.

– Będziesz mógł przyjść na osiemdziesiąte urodziny mojej babci w piąty dzień? – zapytała Lina przez telefon. – Rodzice byliby zachwyceni, gdyby zjawił się róg klanu.

Kehna czasami bawiło, że ludzie zapraszają go teraz na wszelkie uroczystości i uważają jego obecność za symbol prestiżu oraz świadectwo przychylności klanu. Kiedy był dzieckiem, nie zapraszano go niemal nigdzie, ponieważ nikt nie chciał być kojarzony ze zhańbionym nazwiskiem Maik. W klanie Bez Szczytów nagły awans ich rodziny stał się czymś w rodzaju legendy, budzącej podziw i zazdrość. Wiązała się z nim też rosnąca liczba towarzyskich zobowiązań.

– Być może – odparł niezobowiązująco.

Potem zadzwonił do brata.

Tar przeklinał długo i głośno.

– Lepiej powiedzmy mu o tym razem – stwierdził wreszcie.

Kehn się z nim zgodził. Sam również zastanawiał się nad tym, jak przekazać złe wieści szefowi. Hilo-jen wymagał, by ważne wiadomości przekazywano mu natychmiast, ale z drugiej strony nie lubił, gdy zawiadamiano go o problemach bez wzmianki o tym, co zrobiono dla ich rozwiązania. Choć Kehn doceniał fakt, że filar nadal uczestniczy w działaniach militarnej strony klanu, nie mógłby dowodzić swymi ludźmi, gdyby pięści zwracały się ze wszystkim bezpośrednio do Hilo-jena, jak dawniej. W minionym roku dokładał wielu starań, by powstrzymać filar przed wykonywaniem zadań rogu, gdy tylko było to możliwe.

Dlatego później po południu zaczął rozmowę od pozytywnych informacji.

– Dałem już przydziały wszystkim nowym palcom, które dostaliśmy w tym roku z Akademii. Większość umieściłem w Dzielnicy Portowej albo w Pasze, bo tam Góra najprędzej czegoś spróbuje. A także w Junko i w Kuźni, gdzie mamy problemy z przemytem i z handlem błyskiem. Przyznałem też sporo awansów. Mniej więcej połowa licznego rocznika, jaki dostaliśmy z Akademii w zeszłym roku, dotarła do trzeciej albo przynajmniej drugiej klasy.

Hilo pokiwał głową i zapytał o szczegóły, ale się nie uśmiechnął. Od pogrzebu Kaul Sena filar ciągle był przygnębiony. Być może przejął się śmiercią staruszka bardziej, niż chciał przyznać. A może wzmianka o Akademii przypomniała mu o jego kuzynie Andenie, którego musiał wysłać za granicę.

Rozmawiali o interesach jeszcze przez pewien czas, nim wreszcie Kehn i Tar wymienili spojrzenia. Ten drugi skinął na kelnera i poprosił, by nalał im wody. Hilo zjadł ostatni chrupiący kotlecik z kalmarów, po czym spojrzał na braci, przenosząc niecierpliwie spojrzenie z jednego na drugiego.

– Przestańcie się zachowywać jak nerwowe panienki. Do rzeczy. Czego mi nie powiedzieliście?

Kehn wyjaśnił, że obrabowano rodzinny grobowiec Kaulów. Zwykle potrafił zachować spokój i mówić rzeczowo nawet w trudnych sytuacjach. Dlatego lepiej było, żeby to on, a nie Tar, opowiedział o wszystkim Hilowi, nawet jeśli zadanie uporania się z tym problemem zapewne przypadnie jego bratu. Słuchając jego słów, Hilo zapadł w niepokojące milczenie i bezruch. Wszyscy trzej siedzieli w prywatnym boksie w restauracji Podwójne Szczęście. Było popołudnie pierwszego dnia, więc w pobliżu nie było nikogo, kto mógłby ich podsłuchać. Mimo to Kehn rozglądał się co chwila, by się upewnić, że w restauracji nie ma innych zielonych kości, które mogłyby Postrzec, że jadeitowa aura filaru rozjarzyła się nagle niczym płonący tłuszcz.

– Wysłałem ludzi do Parku Wdowy – kontynuował Kehn. – Rozmawiamy z każdym, kto znał zabitego dozorcę. Zawiadomiliśmy też naszych informatorów. Nie podaliśmy im żadnych szczegółów, ale mają mieć oczy otwarte. Może ktoś z Góry chce zgłosić pretensje do jadeitu Lan-jena.

– Nie wierzę, żeby to była Góra – sprzeciwił się Tar. – Nikt z zielonych kości nie upadłby tak nisko. I nie byłby tak nieostrożny, żeby zostawić ciało i porzucone ubrania prawie na widoku. – Wziął sobie kilka prażonych orzechów z półmiska stojącego pośrodku stołu. – Gdyby Góra chciała znowu coś zacząć, znalazłaby tysiąc lepszych sposobów. Ayt to podstępna suka, a o Nau nic nie wiem, ale żadne z nich z pewnością nie tknęłoby jadeitu umarłego.

Filar nadal nie powiedział ani słowa ani się nie poruszył.

– Kimkolwiek mogą być złodzieje, z pewnością dowiemy się, jeśli spróbują sprzedać na czarnym rynku taką ilość jadeitu – stwierdził Kehn.

Hilo wreszcie się odezwał. Z początku jego głos brzmiał przerażająco cicho.

– Wszyscy ludzie, którzy wiedzieli, że Lana pochowano z jego zielenią, noszą nazwisko Kaul albo Maik. Jest tylko jeden wyjątek. Jebane psie gówno, które zamordowało go podstępnie. Jakiś wynajęty zbir, jakiś nikt! – Głos filaru przeszedł w krzyk. Uderzył pięścią w blat z taką siłą, że aż podskoczyły talerze. Jego aura zakotłowała się gwałtownie i obaj bracia Maik musieli wziąć się w garść, żeby nie odsunąć się od stołu – Myśleliśmy, że dawno uciekł z miasta albo Góra go zabiła. Ale on nadal żyje. I ma jadeit Lana.

Maikowie umilkli. Tar nie chciał spojrzeć filarowi w oczy. Przed rokiem Hilo prosił filarowego, by odnalazł ocalałego właściciela karabinu maszynowego porzuconego w miejscu zamordowania Lana. Tar wykonał prawie wszystkie pozostałe zadania, jakie zlecił mu Hilo, bezlitośnie usuwając z terytorium klanu Bez Szczytów dziesiątki informatorów Góry oraz noszących jadeit przestępców, ale w tym jednym przypadku nie udało mu się wymierzyć klanowej sprawiedliwości.

– Góra mogła za tym nie stać… – Hilo przeszył obu szwagrów ostrym spojrzeniem. – Ale to Góra rozkazała zabić Lana i ktoś w klanie wie, kim jest złodziej. Znajdźcie skurwysyna, bez względu na to, kogo będziecie musieli załatwić po drodze. A później mnie o tym zawiadomcie.

***

Maik Tar ponownie zajął się zadaniem, które zlecił mu filar. W noc zamordowania Lana na nabrzeżu znaleziono dwa pistolety maszynowe i ciało jednego nastolatka. Przed kilkoma miesiącami po długich staraniach Tar zdołał zidentyfikować zabitego chłopaka jako członka gangu złodziei napadających na ciężarówki. Kierował nim informator Góry nazwiskiem Mudt Jindonon. Było prawdopodobne, że ocalały zabójca był członkiem tego samego gangu. Problem w tym, że Mudt Jin nie żył. Tar zabił go w zeszłym roku.

Niemniej ktoś z Góry dostarczał mu jadeit i błysk, a także informacje umożliwiające prowadzenie przestępczej działalności na terytorium klanu Bez Szczytów. Przed śmiercią Mudt podał mu opis zielonej kości o nazwisku, którego nie znał. Opis pasował do kilku podwładnych Gont Ascha. Tar nie mógł w tej chwili łatwo dotrzeć do żadnego z nich, ale Hilo na nowo zainteresował się tą sprawą i to skłoniło filarowego do powrotu na trop. Filar przydzielił mu dwóch dodatkowych ludzi, miał więc teraz cztery palce odpowiadające bezpośrednio przed nim, a dzięki bratu mógł też korzystać z usług szerszej sieci szpiegów klanu Bez Szczytów. Wykorzystał wszystkie te zasoby, by dotrzeć do celu.

Z początku Tar nie był zachwycony tym, że usunięto go z części klanu, którą kierował róg, ale teraz cieszył się z nowej pozycji. Część zadań, które wykonywał jako filarowy, miała rutynowy, administracyjny charakter, inne jednak były bardzo ważne. Tar cieszył się, że nie przypadła mu robota jego brata, który musiał dowodzić setkami członków klanu i nigdy nie był w stanie dorównać Hilo-jenowi. Funkcja, którą pełnił obecnie, odpowiadała mu znacznie bardziej. Nie musiał radzić sobie z licznymi szczeblami klanowej hierarchii ani przejmować się zdaniem latarników bądź opinii publicznej. Odpowiadał tylko przed filarem, który ufał mu bez zastrzeżeń.

Zastawienie pułapki na nieprzyjacielską zieloną kość na terytorium wrogiego klanu nie było łatwym zadaniem. Tar zaplanował wszystko w najdrobniejszych szczegółach. Jego celem był pięść Góry niewysokiej rangi, o imieniu Seko. Miał on wiekową matkę mieszkającą w dzielnicy Błonia. Wczesnym rankiem czwartego dnia kazał zadzwonić do Seka z fałszywą wiadomością, że matka zemdlała po drodze do sklepu i zabrano ją do Centralnego Szpitala w Dzielnicy Świątynnej. Seko natychmiast tam popędził.

Na skrzyżowaniu ulic między Małym Młotkiem a Pachą drogę zagrodziła mu barykada. Za jego samochodem zatrzymały się dwa kolejne pojazdy, uniemożliwiając mu ucieczkę. Gdyby niepokój o matkę nie odwrócił jego uwagi, mógłby Postrzec zbliżających się napastników. Dał się jednak całkowicie zaskoczyć. Ludzie siedzący w pierwszym samochodzie podziurawili opony jego auta kulami i rozwalili tylną szybę. Seko wypadł z samochodu z wrzaskiem furii i popędził w stronę barykady, przywołując Lekkość, by ją przeskoczyć. Jednakże Tar przewidział ten manewr i ulokował tam dwie zielone kości specjalizujące się w Odbijaniu. Ustawiona przez jego ludzi bariera powstrzymała Seka w locie. Spadł na ziemię niczym rzucona w powietrze lalka. Leżał oszołomiony, całą energię zużył na Stal mającą go uchronić przed skutkami upadku. Nie zdążył wyciągnąć pistoletu ze schowka w desce rozdzielczej i nie miał też ze sobą guan dao, a tylko wysadzany jadeitami karambit. Nim zdążył go wyciągnąć, ludzie Tara unieruchomili go Siłą i wyrwali mu broń. Następnie związali jego ręce i nogi, zakneblowali go i rzucili na skrzynię jednego z samochodów.

Tar był zadowolony. Wszystko poszło gładko. Cała operacja trwała niespełna pięć minut. Patrole Kehna dopilnowały, by ulica była pusta, nie doszło więc do uszkodzeń własności. Nie ucierpieli też żadni cywile, pomijając drobną niedogodność, jaką było zamknięcie drogi na krótki czas. Janloończycy byli przyzwyczajeni do zdarzających się niekiedy incydentów klanowej przemocy, ale otwarta wojna toczona w zeszłym roku wyczerpała ich cierpliwość i filar nie chciał żadnych zbędnych zakłóceń, by opinia publiczna nie zwróciła się przeciwko klanowi Bez Szczytów.

Tara korciło, by zadzwonić z automatu telefonicznego do Hilo–jena i przekazać mu dobre wieści, doszedł jednak do wniosku, że to byłoby przedwczesne. Zaczeka, aż zdobędzie konkretne informacje. Poza tym musiał zdążyć przed poranną godziną szczytu. Ulice już teraz wypełniały się kurierami na rowerach i samochodami dostawczymi. Jadąc bocznymi ulicami, zapuścił się głęboko na teren dzielnicy Junko. Słyszał łomotanie i stuki dobiegające z tyłu pojazdu, ale nie przejmował się tym. Skrzynię samochodu wzmocniono warstwą stali tak grubą, że nawet Siła kogoś noszącego dwa razy więcej jadeitu niż Seko mogłaby co najwyżej spowodować wgniecenia. Po pewnym czasie hałasy ustały, pozostawiając tylko szybkie bicie serca spanikowanego więźnia oraz przenikliwą aurę desperacji dobiegającą z tyłu.

Zabrali Seka do starego klubu nocnego, zbudowanego przed pięćdziesięciu laty jako schron przeciwlotniczy. Klub od kilku miesięcy stał pusty. Planowano go wyburzyć i zbudować w tym miejscu blok mieszkalny. Nadgarstki jeńca zakuto w łańcuchy i połączono je ze sznurem zwisającym z belki sufitowej. Wisiał z rękami uniesionymi nad głową. Czubki jego wojskowych butów ledwie dotykały podłogi. Tar przyjrzał się mu. Seko miał na sobie ciemne ubranie, w uszach nosił jadeitowe kolczyki, a w nosie kółko z tego samego materiału. Miał krótką, dobrze przystrzyżoną bródkę i arogancki wyraz twarzy. Nawet w tak rozpaczliwej sytuacji wykrzywiał usta w pozbawionym wesołości uśmieszku.

– Jesteś Maik Tar – stwierdził. – Pies tropiący Kaula Hilo.

Uśmieszek zniknął z jego twarzy, gdy Tar wyrwał mu jadeit z nosa i z uszu. Pięść ryknął z bólu. Tar skinął na swoich ludzi, rozkazując im stanąć przy drzwiach, a potem złamał po dwa najmniejsze żebra po obu stronach ciała Seka.

– Gdzie jest moja mama? – wycharczał jeniec zmienionym nagle głosem. – Czy wszystko z nią w porządku?

– Oczywiście – potwierdził Tar. – Zapewne wraca teraz ze sklepu. Uważasz nas za zwierzęta? W klanie Bez Szczytów nie łamiemy aisho. Nie używamy tych, którzy nie noszą jadeitu, jako marionetek i narzędzi. – Splunął pod stopy Seka. – Bardzo skutecznie ukrywałeś swoje imię i zacierałeś ślady, kiedy przybywałeś na terytorium klanu Bez Szczytów. Minęło sporo czasu, nim zdołałem cię wytropić. Dopadłem już większość twoich małych szczurów, a teraz pomożesz mi znaleźć resztę.

– Nie ma znaczenia, co ci powiem. I tak mnie zabijesz – zauważył Seko.

Tar wzruszył ramionami.

– Jasne, ale czy nie wolałbyś umrzeć szybko i oszczędzić cierpień mamie? Z pewnością nie chciałbyś wisieć tu całymi dniami i w dodatku cierpieć z powodu odstawienia jadeitu. Sam nie chciałbym tego oglądać. Nie jesteś taki jak ci uzależnieni, których trzymasz na smyczy. Jesteś zieloną kością z Góry i masz trochę szacunku dla siebie, czyż nie tak?

Seko skinął zwisającą bezwładnie głową. Mięśnie jego barków napinały się potężnie.

– W porządku. Teraz się rozumiemy, pierdolony cykorze. – Tar przetoczył w otwartej dłoni jadeit zabrany jeńcowi. – Rozumiesz, problem polega na tym, że Góra nie poniosła odpowiedzialności za śmierć Kaul Lana. Ktoś opowiedział dwóm zabójcom o jego zwyczajach, dał im fullertony i wysłał ich do Boskiego Bzu. Tak sobie myślę, że tym kimś byłeś ty.

Po chwili Seko ponownie skinął głową, nie unosząc jej.

– Pracowali dla twojego kreta Mudt Jina, zgadza się? – zapytał Tar, ukrywając ekscytację.

– To było dwóch śmieci, którzy kradli z ciężarówek modne torebki, portfele i inny taki syf – odpowiedział Seko. – Dwójka dzieciaków z gorączką jadeitową. Nie spodziewaliśmy się, że są do czegokolwiek zdolni.

– Jak się nazywali?

– Kurwa, skąd mam wiedzieć? Nie pamiętam ich nazwisk.

To nie była odpowiedź, jaką pragnął usłyszeć Tar. Obawiał się, że Seko powiedział prawdę, ale i tak złamał mu dwa kolejne żebra.

– Musisz mi powiedzieć coś więcej, kurewski kozojebco – dodał. – Bo inaczej zmienię zdanie i nie pozwolę, żebyś spotkał bogów w jednym kawałku.

Seko zwisał bezwładnie, oddychając z wysiłkiem przez rozdziawione usta. Wyginał lekko ciało. Tar wyszedł na dwór, by pozwolić jeńcowi spędzić trochę czasu w ciemności i dokładniej przeszukać wspomnienia. Czasami po dłuższym zastanowieniu ludziom wracała pamięć.

Ponieważ nie jadł jeszcze śniadania, poszedł do sklepu na rogu i kupił torebkę okrągłych ciasteczek z masłem orzechowym oraz karton słodzonego mleka. Junko było w pierwszej kolejności dzielnicą przemysłową, pełną cegły oraz szarego betonu. Nie wyglądało zbyt atrakcyjnie, ale klan Bez Szczytów był tu silny. W drzwiach albo oknach lokali wieszano białe latarnie, a ludzie na ulicach oddawali honory, gdy zobaczyli jadeit na palcach i na szyi Tara. Filarowy wrócił do budynku i podzielił się posiłkiem z dwoma swoimi palcami – Dounem i Tyinem. Tradycyjnie to stanowisko miało administracyjny charakter i nie wymagało kontaktów z pięściami i palcami, ale podczas wojny Kaul Hilo wprowadził pewne zmiany. Rozkazał Tarowi i jego ludziom odnaleźć oraz wyeliminować agentów Góry działających na terytorium klanu Bez Szczytów. Tar powołał małą ekipę do zadań specjalnych, które w normalnej sytuacji byłyby dodatkowym brzemieniem dla rogu. Chcąc uniknąć nieporozumień, Tar miał zamiar zasugerować Hilowi, że jego ludzie powinni nosić jakiś inny tytuł niż palce, ale nie był jeszcze pewien jaki.

Wysypał ostatnie okruszki na otwartą dłoń i w tej samej chwili jego Postrzeganie wypełniła gwałtownie świadomość, że wydarzyło się coś bardzo niepożądanego. Naprężył mięśnie, nagle zaniepokojony, i zbadał okolicę. Po chwili uświadomił sobie, że wrażenie dobiega z wnętrza budynku – gwałtowne bicie serca, straszliwy ból, rozbłysk przerażenia i triumfu. Otworzył metalowe drzwi i ze zdumieniem ujrzał, że Seko szarpie się na sznurze, a krew spływa mu z szyi na czarną koszulę. Tar wyciągnął karambit i przeciął sznur, na którym wisiał mężczyzna. Seko spadł na ziemię, bezwładnie jak worek. Poruszał ustami, próbując złapać powietrze, ale w jego oczach błyszczała pogarda. Tar pochylił się nad nim, powtarzając przekleństwa. Widział, że życie odpływa z jeńca wartkim strumieniem. Spróbował zahamować ten proces, użyć własnej energii, by spowodować krzepnięcie krwi, ale Przenoszenie nigdy nie było jego silną stroną. Po kilku sekundach Seko zmarł. W zakrwawionych dłoniach, nadal zakutych w łańcuchy, ściskał mały nóż.

Tar za późno uświadomił sobie, że popełnił błąd. Odebrał jeńcowi karambit i jadeit, sądząc, że to uczyni go bezbronnym, ale determinacja dodała siły mięśniom oraz woli pięści Góry. Seko zdołał unieść stopy do wysokości rąk i wyciągnąć nożyk, ukryty w jednym z wojskowych butów. Następnie podciągnął się na łańcuchach i poderżnął sobie gardło.

W filarowym rozgorzała furia. Kopnął trupa i nadepnął na niego. Jednakże, gdy już się uspokoił, nie mógł zaprzeczyć, że jest pod wrażeniem. Wojownik, któremu odebrano jadeit, zdołał mimo to przechytrzyć wrogów i zginąć śmiercią, jaką sam dla siebie wybrał. Matka Seka powinna być dumna z tak zielonego syna.

Tyle że to nie zmieniało faktu, że Tar – ku swemu zawstydzeniu i frustracji – znalazł się w ślepej uliczce, gdy chodziło o poszukiwania ocalałego zabójcy i skradzionego jadeitu.

Kehn jak zwykle wykazał się bardziej stoickim podejściem.

– Musimy zaczekać, aż znowu się pokaże – powiedział bratu przez telefon. – Wygląda na to, że nasz złodziej to lekkomyślny chłopak, który ukradł mnóstwo zieleni. Nikt, kto ma tak wiele jadeitu, nie pozostaje w ukryciu zbyt długo.

Zdrowy rozsądek Kehna poprawił samopoczucie Tara, lecz tylko na krótki czas. W następnym tygodniu ludzie Góry opuścili Włócznię, przekradając się przez granicę, by pomścić śmierć Seka. Zabili jednego z palców Kehna, a Tyina wysłali na dwa tygodnie do szpitala. Ponieważ kule uszkodziły witrynę sklepową, a dwoje cywilów odniosło rany z powodu szerokiego Odbijania, incydent znalazł się na pierwszych stronach gazet. Pod nagłówkiem „Nie widać końca klanowej przemocy” umieszczono zdjęcie zwłok zielonej kości z klanu Bez Szczytów, leżących w kałuży krwi pod stłuczoną szybą sklepu Market Jollo Plus.

Rozdział 5. Wszystko, co może zapewnić przewagę

ROZDZIAŁ 5

Wszystko, co może zapewnić przewagę

– Z pewnością zaszło jakieś nieporozumienie, Kaul-jen – mówił pan Enke. Krępy, siwowłosy latarnik marszczył czoło z wyraźnym niezadowoleniem i choć przemawiał z szacunkiem, stroszył gęste brwi, a w jego wlepionych w Shae oczach widniał wyraz oburzenia. – Moja firma od z górą dziesięciu lat jest liderem wśród komercyjnych przedsiębiorstw deweloperskich w Janloonie. Jestem latarnikiem klanu Bez Szczytów od dwudziestu pięciu lat, a moja rodzina zawsze płaciła daninę. Dwaj moi synowie są zielonymi kośćmi. Jeden jest pięścią. Służył pod rozkazami twojego brata, gdy ten był rogiem, a teraz odpowiada bezpośrednio przed Maik Kehnem. Jak to możliwe, że ten kontrakt przyznano mniejszej firmie, która ma bardzo krótką historię współpracy z klanem, a w dodatku nie jest w pełni kekońska?

– Tamta firma obiecała wcześniejsze ukończenie prac za niższą cenę – odpowiedziała siedząca za biurkiem Shae. – Klan ceni lojalność i przyjaźń wieloletnich latarników, ale kontrakt przyznano z powodów ekonomicznych.

Pan Enke prychnął z niedowierzaniem.

Shae wyczuła, że Hami Tumashon i Woon Papidonwa, siedzący tuż za nią po lewej i po prawej stronie, poruszyli się nerwowo, usłyszawszy jej słowa.

– Nie jestem pewien, jak definiujesz „względy ekonomiczne”, Kaul-jen – sprzeciwił się wyraźnie poirytowany latarnik. – Pytam jednak: jaki pożytek z klanu, który nie dba o interesy swych najbardziej lojalnych członków? Czy przyjaźń klanu Bez Szczytów znaczy mniej niż niewiarygodne cyfry na kartce papieru? Czy nie jesteśmy już Kekończykami tylko Espeńczykami i nie sprzedajemy się tym, którzy przedstawią najkorzystniejsze warunki?

– Jeśli prognostyczka pozwoli… – Hami złamał zasady, odzywając się w tej chwili, ale wyraźnie miał na celu uspokojenie sytuacji. – Mógłbym zaproponować kompromis. – Shae zacisnęła usta, ale skinęła głową. – Panie Enke, klan musi dbać nie tylko o interesy latarników, lecz również o dobro kraju – podjął Hami. – Z pewnością w tym punkcie wszyscy się zgadzamy. Mniejsze firmy powinny mieć szanse sukcesu, a zagraniczne inwestycje są korzystne dla gospodarki. To jednak nie znaczy, że klan nie ceni wierności twojej i twojej rodziny. W gruncie rzeczy mamy nadzieję, że twoja firma nie przestanie rosnąć, inwestując w personel i sprzęt. Jeśli prognostyczka się zgodzi, możemy wynegocjować obniżkę daniny, by pomóc ci w tym zadaniu.

Hami zerknął na Shae, która skinęła lekko głową.

– To brzmi rozsądnie.

Pan Enke nie sprawiał wrażenia do końca usatysfakcjonowanego tym ustępstwem.

– Zgoda – mruknął jednak po chwili zastanowienia. – Zbyt długo ufałem klanowi Płomienia Kekonu, niech bogowie obdarzą go uznaniem, by jeden niefortunny incydent mógł zakłócić naszą przyjaźń. – Spojrzenie, jakim obrzucił Shae, sugerowało, że jej nie darzy takim zaufaniem. – Wykorzystamy korzyści z obniżenia daniny i zrobimy, co tylko będziemy mogli, by następnym razem przedstawić korzystniejszą ofertę.

Gdy Woon zamknął drzwi za wychodzącym latarnikiem, Shae spojrzała na Hamiego.

– Dlaczego odezwałeś się bez mojego pozwolenia? – zapytała. – To było przedwczesne i oferowałeś mu zbyt wiele.

– Mianowałaś mnie pierwszym szczęściodawcą po to, bym mówił, co myślę – burknął, po czym wstał i ruszył ku drzwiom. – I to właśnie zrobiłem. Źle rozegrałaś sytuację. Rodzina Enke jest stara i ma duże wpływy w klanie. Nawet jeśli miałaś uzasadnione powody, by podjąć takie decyzje, uznali, że okazałaś im brak szacunku. – Zatrzymał się i obejrzał. – W tej chwili, Kaul-jen, potrzebujesz poparcia latarników bardziej niż stu milionów zaoszczędzonych dienów.

Hami otworzył drzwi gabinetu Shae, wpuszczając na moment do środka hałasy – dzwonienie telefonów i stukot maszyn do pisania – dobiegające z sąsiednich pomieszczeń. Potem drzwi zamknęły się i dumna jadeitowa aura szczęściodawcy oddaliła się korytarzem.

Shae osunęła się na krzesło. Hami miał rację. Enke źle przyjął jej defensywną reakcję i zimne słowa o względach ekonomicznych. To zmusiło pierwszego szczęściodawcę do ingerencji i zaproponowania rozwiązania, nim ona zdążyła to zrobić. Wyszła na młodą, naiwną kobietę, nadmiernie ulegającą wpływom zagranicznego wykształcenia, a nie na doświadczoną prognostyczkę klanu zielonych kości. Finanse rozumiała, strategii i polityki mogła się nauczyć, ale kierowanie klanem wymagało nie tylko zrozumienia szerokiego zakresu jego gospodarczej działalności, lecz również godzenia ze sobą najwyraźniej sprzecznych interesów i oczekiwań jego członków.

– Co powinnam zrobić? – spytała. Usłyszała irytację we własnym głosie.

Woon nie zareagował na tę zmianę tonu. Zbyt długo już ze sobą współpracowali, zbyt często w ubiegłym roku siedzieli razem do późna w nocy, by mogła w kontaktach z nim cały czas zachowywać profesjonalizm, jak w przypadku rozmów z Hamim czy innymi osobami pracującymi w urzędzie na Statkowej. Cień prognostyczki spojrzał na swe splecione dłonie, a potem odchrząknął.

– Mogę ci jedynie powiedzieć, co moim zdaniem zrobiłby Lan-jen. Wezwałby pana Enkego do gabinetu i z uwagi na jego wysoką pozycję w klanie dałby mu szansę dorównania korzystniejszej ofercie. Gdyby latarnik nie był w stanie tego zrobić, oznajmiłby mu z żalem, że, niestety, jest zmuszony podpisać kontrakt z innym deweloperem, zapytałby jednak, co może oferować mu klan, by jego interes stał się bardziej konkurencyjny.

Przygnębiona Shae wpatrzyła się w mokre od deszczu okna. Ostatnie sześć tygodni poświęciła żałobie po dziadku i na krótki moment niemalże zapomniała o tym, jak bardzo brakuje jej Lana.

Woon pochylił się na krześle, wspierając łokcie na kolanach.

– Klan przypomina wielki, stary statek, Shae-jen. Jest potężny, ale trudno nim sterować. Wiem, że pragniesz wprowadzić zmiany i udoskonalenia, ale powinnaś to robić ostrożnie. W niepewnych czasach ludzie szukają zapewnienia, że wszystko nadal będzie wyglądało tak, jak się tego spodziewają. Będą mówili, że skrzywdziłaś rodzinę Enke, podobnie jak wciąż mówią, że skrzywdziłaś Kowi Dona.

– Nie będę organizowała biura na zasadach kolesiostwa, jak Doru – obruszyła się z pasją. – Kowi Don otrzymał pozycję szczęściodawcy tylko dlatego, że jest synem radcy.

Woon pochylił głowę.

– Ty również siedzisz w tym gabinecie tylko dlatego, że należysz do rodziny Kaulów.

Wypowiedział te słowa bez nuty gniewu, ale Shae i tak się skrzywiła. To była prawda. Zdawała sobie sprawę, że ma długą drogę przed sobą, jeśli pragnie dowieść swej wartości na Statkowej. W zeszłym roku klan ledwie zdołał uniknąć zagłady, i choć w wojnie na ulicach doszło do czegoś w rodzaju sytuacji patowej, Góra była większa i jej sytuacja finansowa nadal pozostawała lepsza. Klan Bez Szczytów dominował w pewnych sektorach, takich jak budownictwo i nieruchomości, ale boom budowlany, jaki nastał w dziesięcioleciach po zakończeniu wojny narodów, znacznie osłabł, podczas gdy wiele gałęzi, w których większe udziały miała Góra, takie jak produkcja przemysłowa, handel detaliczny i transport, nadal prężnie się rozrastało. Dlatego byli zmuszeni agresywniej rozszerzać swoją działalność, jeśli klan Bez Szczytów miał w przyszłości zatriumfować. Wszelkie działania, które podejmowała Shae jako prognostyczka, mogły poprawić ich pozycję w stosunku do przeciwnika bądź ją pogorszyć. Opuściła ramiona.

– Potrzebujemy wszystkiego, co może nam zapewnić przewagę, choćby nawet niewielką – sprzeciwiła się słabym głosem. – To właśnie jest motywem stojącym za wszystkimi decyzjami, nawet jeśli niektóre z nich nie podobają się ludziom.

– Zaufanie również zapewnia przewagę – zauważył Woon.

– Myślisz, że klan mi nie ufa?

– Jesteś bardzo bystra, Shae, i pracujesz wyjątkowo ciężko. Wszyscy to widzą – odparł Woon z pasją wyjątkową u kogoś, kto z reguły przemawiał łagodnie. – Co więcej, jesteś jedną z Kaulów. Wszystko to budzi zaufanie, ale latarnicy zachowują lojalność wobec klanu dla korzyści, jakie może im to zapewnić. A ostatnio raczej zamykałaś przed nim drzwi, zamiast je otwierać.

Milczała przez dłuższą chwilę. Nad Janloonem wisiały chmury, ciężkie od wiosennego deszczu. Z oddali morze i niebo miały taki sam matowy, szaroniebieski kolor.

– Bardzo się cieszę, że jesteś ze mną, Papi-jen.

Mówiła szczerze. Gdyby Lan nie zginął, to Woon siedziałby teraz w gabinecie prognostyka. Mimo to całkowicie poświęcał się pracy cienia, jej szefa sztabu. Nigdy się nie skarżył ani nie okazywał goryczy. Woon nie był wyjątkowo inteligentny ani sprytny i nie miał też zbyt silnej osobowości, ale podobnie jak Lan sprawiał wrażenie zrobionego z wyjątkowo solidnego i niezawodnego materiału. Shae rozumiała, dlaczego przez tak długi czas był przyjacielem i pomocnikiem jej brata. Wsparła dłoń na jego ramieniu.

– To był ciężki dzień. Wracaj do domu, nie musisz na mnie czekać.

Wstał i odsunął jej dłoń. Postrzeganie powiedziało Shae, że jego aura pulsuje jakimś nagłym, tłumionym uczuciem.

– Ja również mam jeszcze robotę do wykonania – stwierdził. – Nie musisz się śpieszyć, Kaul-jen. Jak zwykle odwiozę cię później do domu.

Były filarowy zostawił Lana samego wieczorem w dniu, gdy go zamordowano. Odkąd został jej cieniem, ani razu nie wrócił do domu przed nią.

Gdy Woon wyszedł, Shae przez jakieś dwie godziny studiowała leżące na biurku papiery. W ciemniejących szybach okiennych pojawiło się jej odbicie. W janloońskim śródmieściu zapaliły się światła, zmieniając drapacze chmur w kolumny blasku. Zadzwonił telefon. Uniosła słuchawkę i usłyszała lekko nosowy głos Ree Turahuo.

– Kaul-jen, cieszę się, że jeszcze jesteś w pracy. Miałem nadzieję, że będziemy mogli szczerze porozmawiać, jak prognostyk z prognostykiem.

Shae odłożyła sprawozdanie. Sznur telefonu rozciągnął się, gdy odsunęła się od stołu.

– O czym chciałbyś pomówić, Ree-jen? – zapytała spokojnym, wolnym od pasji głosem.

– W przyszłym miesiącu wreszcie ma się zebrać rada Kekońskiego Sojuszu Jadeitowego. Udziałowcy będą głosować, czy przywrócić wydobycie jadeitu – odpowiedział Ree. – Jak zamierzają głosować w tej sprawie klan Bez Szczytów i jego sojusznicy wśród mniejszych klanów?

– Filar rozważa wszystkie istotne czynniki – odpowiedziała. – Jeszcze nie podjął decyzji.

– Nie wykręcaj się, Kaul-jen. – Głos Ree przybrał ostrzejsze brzmienie. – Wszyscy wiemy, że brat polega na twojej radzie w podobnych sprawach. To ty podejmujesz takie decyzje. Czy zamierzasz przeciągać tę niepotrzebną przerwę, czy pozwolisz, by wróciła normalność?

– Kopalnie będą mogły wznowić działalność, gdy tylko podejmie się wszelkie niezbędne kroki, by zapobiec kolejnym nadużyciom ze strony Góry – odpowiedziała Shae. – Nie jestem jeszcze pewna, czy reformy wprowadzone przez Radę Książęcą okażą się wystarczające.

Uśmiechnęła się, żałując, że nie może Postrzec reakcji drugiego prognostyka. Gdy finansowe nieścisłości, które odkryła przed niespełna dwu laty w księgach KSJ wyszły na jaw i okazało się, że Góra potajemnie wydobywała nadmiarowy jadeit za plecami rządu i innych klanów zielonych kości, wybuchł wielki skandal. Ayt publicznie oznajmiła, że winne były zaniedbania oraz błędy organizacyjne, ale niewielu w to uwierzyło, nawet w jej własnym klanie. Rada Książęca uchwaliła ustawę wprowadzającą ograniczenia w zakresie własności, mające zapobiec przejęciu kontroli nad KSJ przez jeden klan, wprowadziła coroczne niezależne audyty, powołała komitet nadzorczy, a także wprowadziła kilka innych kroków, mających zapewnić bezpieczeństwo krajowym zasobom jadeitu. Tymczasem od osiemnastu miesięcy kopalnie były nieczynne, do państwowego skarbca nie napływał nowy jadeit, oficjalny eksport zamarł, a tysiące abukejskich robotników przeszły na utrzymanie rządu.

– Jeśli wydobycie nie zostanie przywrócone, sprawa wróci do Rady Książęcej, bogowie wiedzą na jak długo – oznajmił nerwowym tonem Ree. – Zmarnujemy nadchodzącą porę suchą i straszliwe zakłócenia gospodarki potrwają kolejny rok. Czy tego właśnie chcesz?

– Chcę, żeby Góra poniosła karę za swoje nadużycia.

Im dłużej potrwa zawieszenie wydobycia, tym trudniej będzie opinii publicznej zapomnieć o winie Góry.

Nastała chwila przerwy.

– Prędzej czy później skończą się wam zapasy jadeitu, który sprzedajecie Espeńczykom – odezwał się wreszcie drugi prognostyk. W jego głosie pojawiła się nuta sprytu. – Czy naprawdę możecie sobie pozwolić na wyczerpanie zasobów klanu? – Nastała chwila przerwy. Shae wyobraziła sobie pełną samozadowolenia minę Ree. – Tak, oczywiście wiemy, że wyprzedajecie swoje rezerwy. Dlatego cudzoziemcy nie narobili dotąd większego smrodu. Przypuszczam, że Rada Książęca i obywatele Kekonu zainteresowaliby się informacją, że klan Bez Szczytów poprawia swą sytuację finansową, sprzedając jadeit bezpośrednio Republice Espenii.

– A ja przypuszczam, że nasi oficjalni sojusznicy z Espenii byliby zainteresowani wiadomością, że Góra potajemnie sprzedaje jadeit ich wrogom, Ygutańczykom – odpowiedziała zimno Shae. – Zwłaszcza gdyby espeńskich żołnierzy wysłano do Szotaru, żeby walczyli z buntownikami szkolonymi i popieranymi przez Ygutan. Raczej nie będą zadowoleni, kiedy się zorientują, że żołnierze przeciwnika noszą kekoński jadeit.

– Te słowne przepychanki niczemu nie służą, Kaul-jen – warknął Ree. – Możesz wierzyć, że przeciąganie skandalu służy interesom klanu Bez Szczytów, ale zastanów się nad dylematem, przed którym stoją obie nasze strony. Ograniczenia podaży jadeitu zachęciły przemytników i spowodowały wzrost przestępczości. Ludzie mają już dość przelewu krwi i problemów z gospodarką. Boją się też, że kryzys w Oortoko zmieni się w wojnę między zagranicznymi mocarstwami i rozszerzy się na cały region. Oczekują, że zielone kości będą w takim przypadku broniły Kekonu. Czy jesteś pewna, że w tej chwili to robimy, Kaul-jen?

Shae nie odpowiedziała.

– Ty i ja nie jesteśmy pięściami, widzącymi świat tylko w czerni i czerwieni – dodał Ree. – Moja filar również taka nie jest, choć nie jestem tego pewien, gdy chodzi o twojego brata. Ayt–jen proponuje spotkanie między naszymi klanami, z gwarancją bezpieczeństwa dla wszystkich uczestników.

Rozdział 6. Nowi zieloni

ROZDZIAŁ 6

Nowi zieloni

Bero czuł się jak nowo narodzony. Jak człowiek, którym zawsze było mu pisane zostać. Nie musiał już spać na podłodze w mieszkaniu ciotki. Miał teraz własne lokum, na drugim piętrze dziewięciopiętrowej kamienicy w Kuźni. Nie było nadzwyczajne – drzwi ledwie się trzymały na zawiasach, instalacja wodociągowa była stara, a ściany cienkie. Sąsiadka, pani Waim, była zrzędliwą staruszką pachnącą ziołowymi tabletkami na gardło. Ciągle waliła w jego drzwi, gdy puszczał muzykę albo robił zbyt wiele hałasu. Nic z tego nie miało jednak znaczenia. Codziennie budził się około południa, szedł do łazienki i spoglądał w lustro, by zobaczyć jadeit wiszący na jego szyi. Następnie rozprostowywał ramiona, unosił głowę i odwracał się w jedną, a potem w drugą stronę, by przyjrzeć się swemu odbiciu pod różnymi kątami. Na koniec brał w rękę karambit i unosił go przed sobą. Podobało mu się to, co widział. Siła. Moc. Szacunek.

Dwa razy dziennie podwiązywał sobie ramię gumową stazą i wstrzykiwał dawkę SN1. Regularnie, jak w zegarku. Zaznaczał to na wiszącym na ścianie kalendarzu. Mudt – nie młody Mudt Kal, lecz jego ojciec, nieżyjący już Mudt Jin – powiedział mu, że pominięcie jednego zastrzyku albo zrobienie jednego za dużo może skończyć się śmiercią. Kiedy błysk docierał do jego mózgu, Bero czuł się niezwyciężony. Cudzoziemcy dali Kekonowi również kilka dobrych rzeczy. Jedną z nich był błysk. Po co miałby poświęcać całe dzieciństwo na ćwiczenia w jakiejś wojskowej szkole o drakońskim reżimie, skoro istniały nowocześniejsze metody? Jadeitowa energia wypełniająca jego żyły była ostra i gorąca, lepsza niż cokolwiek innego na świecie, lepsza niż pieniądze albo seks. Smak, jaki poczuł dwa lata temu – gdy po raz pierwszy wziął w ręce jadeit, tylko na kilka minut – był niczym w porównaniu z tym. Całe jego poprzednie życie było bezbarwnym, nudnym, półświadomym snem, z którego wreszcie się obudził. Idąc ulicą, czuł się jak tygrys przechodzący przez stado bydła.

Wieczorami chodził do nielegalnego klubu treningowego w Pralni, zwanego Domem Szczurów. To była jedna z nielicznych w mieście melin, w których ludzie noszący nieusankcjonowany jadeit mogli się bezpiecznie spotykać, ćwiczyć, wstrzykiwać sobie SN1 i chwalić się zielenią, której nie mogli pokazać publicznie. Często spotykał tam Mudta i obaj ćwiczyli Siłę na betonowych blokach albo wbiegali na ściany, posługując się Lekkością. Ich umiejętności nie były stabilne. Bero jednego dnia potrafił podskoczyć metr w górę, ale następnego niewiele wyżej niż bez pomocy jadeitu. To przyprawiało go o frustrację, ale nie zniechęcało. Nie liczył na to, że od razu stanie się świetny. Musi więcej ćwiczyć i zdobyć więcej klejnotów, nim będzie w stanie mierzyć się z zielonymi kośćmi.

Po paru godzinach szedł do baru. Kupował sobie kolejkę, a następnie zaczynał sprzedawać błysk w słabiej oświetlonych częściach lokalu. Miał regularnych klientów, którzy zjawiali się co tydzień, i nieźle zarabiał. Dlatego nie musiał pracować, w przeciwieństwie do Mudta, który zamieszkał z jakimiś odległymi krewnymi i skłamał, że ma więcej lat niż w rzeczywistości, by dostać robotę jako magazynier w sklepie z obuwiem. Większość klientów Domu Szczurów stanowili mężczyźni między dwudziestym a trzydziestym rokiem życia, mieszkający w ubogich częściach północno-zachodniego Janloonu – Dzielnicy Portowej, Kuźni, Pralni oraz Mieście Rybaków. Niektórzy nosili tatuaże gangów. Bero podejrzewał, że wielu znalazło się w konflikcie z prawem z innych powodów niż posiadanie nielegalnego jadeitu. Kilku sprawiało wrażenie szanowanych ludzi mających legalną pracę, którzy z jakiegoś powodu postanowili zaryzykować życie, by nosić zieleń. Nikt z bywalców domu nie przeszedł oficjalnego szkolenia, a wielu było takich, którzy nie przeszli żadnego. Musieli codziennie brać SN1, żeby utrzymać utrzymać tolerancję jadeitu na poziomie, jaki zielone kości osiągały po latach ćwiczeń. Dom mógł być pewien, że nie zabraknie mu klientów.

Niewyszkolony zmysł Postrzegania Bera działał z przerwami. Nie miał zbyt wielkiego zasięgu, ale z reguły chłopak potrafił określić, kto z ludzi przebywających w tym samym pomieszczeniu nosi jadeit. Czasami się zdarzało, że spojrzał na kogoś i przez chwilę odczytywał jego uczucia albo zamiary. Nie potrzebował jednak zbyt wielkich talentów w tej dziedzinie, by wyczuć bliską wrogości ciekawość, z jaką spoglądano na niego w klubie. Kiedy wychodził na miasto, ukrywał jadeit pod postawionym kołnierzem koszuli albo kurtki i trzymał się tak daleko, jak tylko mógł, od zielonych kości, które mogłyby zwrócić na niego uwagę i zacząć zadawać pytania. Jednakże tutaj, w Domu Szczurów, ludzie widzieli, ile klejnotów nosi, i chcieliby się dowiedzieć, jak to możliwe, że nastoletni chłopak zdobył tak wiele zieleni.

Ale nigdy go o to nie pytali. Pierwsza zasada Domu Szczurów głosiła, że takich pytań się nie zadaje. Nie miało znaczenia, czy jadeit ukradziono, zdjęto z zabitego czy kupiono na czarnym rynku. Jedynym, co łączyło wszystkich tutaj, była egzekucja, gdyby złapały ich zielone kości z któregoś z wielkich klanów. Na szczęście nadal były zbyt zajęte walkami między sobą, by zwracać uwagę na innych. Dom Szczurów był miejscem, w którym nieusankcjonowani użytkownicy jadeitu mogli swobodnie rozmawiać, poddawać próbie swe moce i przechwalać się głośno po pijanemu, że pragną obalić tych, którzy pilnują, by wąska elita zachowała monopol na jadeit.

Mówili o sobie „nowi zieloni”.

Bero był przekonany, że w jego prywatnym świecie prawie wszystko wygląda, jak trzeba, pomijając tylko fakt, że wkrótce zabraknie mu błysku. Jego początkowo spory zapas szybko się kurczył, ponieważ nie tylko go używał, lecz również sprzedawał. Dlatego, gdy pewnego wieczoru człowiek, którego czasami widywał w klubie, skinął na niego i powiedział: „Hej, może tak ty i twój kolega wypilibyście ze mną kolejkę? Mam dla was propozycję i myślę, że chętnie jej wysłuchacie”, Bero zawołał Mudta i przyciągnął mu krzesło.

Mężczyzna miał wąską, ogorzałą twarz, a włosy ścięte na skroniach prawie do skóry, pośrodku zaś uformowane w zlepiony żelem czub. To sprawiało, że wydawała się jeszcze węższa. Wyglądał na Kekończyka, ale mógł być mieszanej krwi. Mówił z cudzoziemskim akcentem. Miał około trzydziestu lat i przedstawił się jako Soradiyo.

– Czy to szotarskie imię? – zainteresował się Bero.

– Można by tak powiedzieć – zgodził się Soradiyo pozbawionym emocji głosem i obrzucił obu chłopaków oceniającym spojrzeniem – Nie boicie się nosić tyle jadeitu?

Bero przyjrzał się mu uważnie. Wyczuwał otaczającą go jadeitową aurę, ale mężczyzna ukrywał swą zieleń pod ubraniem. Kimkolwiek był, nie chciał przyciągać do siebie uwagi, nawet w Domu Szczurów.

– To mój jadeit i będę go nosił – oznajmił. – Jeśli zielone kości mnie capną, to trudno. Każdy musi kiedyś umrzeć.

– Mamy więcej klejnotów niż niektóre pięści – pochwalił się z pasją Mudt. Jego policzki się zaczerwieniły. – Nauczę się tak wiele, że będę mógł pokonać każdą zieloną kość. Nie obchodzi mnie, jak długo to potrwa.

Fatalistyczna brawura była czymś częstym wśród nowych zielonych, ale ostatnio podobne słowa wypowiadano rzadziej i ciszej. Bero słyszał, że parę lat temu do klubu przychodziło wielu kapusiów pracujących dla Góry. Zielone kości dawały im jadeit i błysk na rozkaz Gont Acha, który pragnął umieścić jak najwięcej agentów na terytorium klanu Bez Szczytów. Jednakże po śmierci Gonta Góra się wycofała, a ludzie klanu Bez Szczytów zabijali wszystkich nowych zielonych, których zdołali znaleźć. Kaulowie ofiarowali amnestię wszystkim agentom Góry, którzy się ujawnią, oddadzą jadeit i zdradzą nazwiska wspólników. Wielu przyjęło tę propozycję, uznając, że lepiej stracić zieleń, lecz zachować głowę, niż pozwolić, by dopadł ich Maik Tar ze swoimi ludźmi.

Soradiyo uniósł kieliszek i rozciągnął mięsiste wargi w uśmiechu, który wydawał się zachęcający, lecz zarazem pogardliwy.

– Wiara to pierwszy krok do spełnienia marzeń – oznajmił.

Bero prychnął lekceważąco. Z jakiegoś powodu pragnął zaimponować temu człowiekowi, mimo że go nie lubił.

– O czym chciałeś z nami porozmawiać? – zapytał.

Soradiyo przesunął krzesło, by nie kapała na niego woda z rury pod sufitem. W Domu Szczurów nie było okien, na suficie i ścianach zaznaczały się wilgotne plamy, a o trzeciej nad ranem powietrze przesycała woń potu i papierosowego dymu.

– Jestem werbownikiem – oznajmił Soradiyo. – Szukam ludzi, którzy spełniają dwa warunki. Noszą jadeit i coś jest nie w porządku z tą częścią ich mózgu, w której rodzi się strach przed śmiercią.

– Brzmi bardzo zachęcająco – zadrwił Bero.

Mężczyzna parsknął śmiechem.

– Pytam o to, czy chcecie zostać skorpenami. – Tak nazywano przemytników jadeitu. Tych, którzy wywozili klejnoty z kraju. – Płacimy pieniędzmi i błyskiem, a z czasem również zielenią. Zarobicie więcej niż na handlu błyskiem. Znacznie więcej.

– Pracujesz dla kogoś ? – zapytał Bero.

– Jestem zaprzysiężonym członkiem Ti Pasuiga. Wiecie, co to znaczy?

Ich milczenie było wystarczającą odpowiedzią. Soradiyo odsłonił zęby w uśmiechu. Jego słowa nie wydawały się już przesadą. Praca dla największej i najsławniejszej organizacji zajmującej się przemytem jadeitu rzeczywiście mogła doprowadzić odważnego człowieka do wielkich bogactw albo do straszliwej śmierci. Soradiyo mechanicznie stukał o blat knykciami zniekształconej dłoni.

– Interesy idą dobrze. Popyt jest większy niż kiedykolwiek dotąd. Ale poleganie na Abukei jest zbyt ryzykowne. – Odporni na jadeit tubylcy nie emitowali aury i nie cierpieli z powodu dramatycznych, a niekiedy śmiertelnych skutków nadmiernego wystawienia na zieleń. Dlatego najczęściej wykorzystywano ich jako kurierów w czarnorynkowym handlu jadeitem. Z drugiej jednak strony różnili się wyglądem od pozostałych mieszkańców Kekonu i budzili podejrzenia na wszystkich posterunkach granicznych. – Na szczęście w dzisiejszych czasach każdy może przewozić jadeit, jeśli tylko ma nieograniczony dostęp do błysku. Możecie nawet uchodzić za zielone kości. – Wstał i sięgnął po kurtkę. – Zastanówcie się nad tym. Wrócę tu o tej samej porze w następny czwarty dzień i będziecie mogli mi powiedzieć, czy chcecie opuścić tę nędzną dziurę i znaleźć się wśród wielkich graczy.

Po jego wyjściu Mudt otarł nos rękawem.

– Nie potrzebujemy tego zasranego barukana – stwierdził. Mamy już wszystko, czego potrzebujemy. Sami zdobyliśmy jadeit. – Postukał w opaski, które nosił na ramionach. – Możemy ćwiczyć tutaj, aż staniemy się naprawdę dobrzy i będziemy mogli mierzyć się z każdym. Wystarczający dobrzy, by pokonać Maików.

– Za dużo gadasz – warknął Bero i wstał, żeby kupić następną kolejkę. Po drodze minął stolik, przy którym siedzieli ludzie tnący przedramiona, żeby ćwiczyć Stal. Jeden z nich zaklął z bólu i spadł z krzesła, gdy w jego ciało wniknęło ostrze.

Przyszło mu na myśl, że problem z Mudtem polega na tym, że ma on własne zdanie na każdy temat i nie wie, kiedy się zamknąć. Nigdy nie zdobyłby jadeitu ani błysku na własną rękę. To Bero zaplanował akcję na cmentarzu. To on zabił dla jadeitu. Już dwa razy. Mudt tego nie zrobił. W ostatecznym rozrachunku potrafił tylko wykonywać rozkazy i właściwie nie zasługiwał na zieleń.

Rozdział 7. Perswazje prognostyczki

ROZDZIAŁ 7

Perswazje prognostyczki

Królewski Uniwersytet Jan, usytuowany na zachodniej granicy Janloonu, jest najstarszą akademicką instytucją na Kekonie. W ciągu trzystu lat swej chwalebnej historii przetrwał okresy wojny i okupacji. Niektóre ze starych, kamiennych budynków, które Shae mijała po drodze, pamiętały czasy zjednoczenia wyspy pod koniec okresu walczących sióstr. Inne, jak gmach Wydziału Studiów Międzynarodowych, były lśniącymi, nowoczesnymi budowlami, ze stali, szkła i betonu. Shae otworzyła dwuskrzydłowe drzwi, weszła do sali wykładowej i zajęła wolne miejsce w ostatnim rzędzie. Wykład już się zaczął. Maro pisał coś na tablicy i nie widział, kiedy weszła, ale gdy ponownie zwrócił się ku studentom, zauważył ją i uśmiechnął się lekko.

– W zeszłym tygodniu mówiliśmy o skutkach wojny wielu narodów i o ekonomicznym oraz politycznym upadku Cesarstwa Tun, po którym nastały dziesięciolecia wewnętrznego konfliktu, a także reform, które umożliwiły Ygutanowi wypełnienie próżni powstałej na kontynencie Orius. Przez resztę semestru skupimy uwagę na powojennej polityce Republiki Espenii w stosunku do Szotaru i Kekonu oraz na tym, jak wiąże się ona z bieżącymi wydarzeniami.

Shae była zainteresowana tematem wykładu, a Tau Maro był interesującym mówcą – zorganizowanym, posiadającym szeroką wiedzę i entuzjastycznie nastawionym do przedmiotu – ale Shae ciągle wracała w myślach do wczorajszej rozmowy telefonicznej z Ree Turą. Zdziwiła się, gdy godzina upłynęła. Czuła się rozczarowana, że nie słuchała uważniej. Maro napisał na tablicy polecenie zamykające wykład: „Zadaniem na ten tydzień jest napisanie na trzech stronach odpowiedzi na następujące pytanie: W jaki sposób wpływa na Kekon ratyfikacja Paktu Przyjaźni i Wzajemnej Nieingerencji między Tun a Ygutanem?”.

Gdy studenci zabrali swoje rzeczy i opuścili aulę, Shae wstała z miejsca i przeszła na środek pomieszczenia.

– Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, że przyszłam wcześniej, żeby wysłuchać wykładu? – zapytała. – Jesteś bardzo dobrym nauczycielem.

Maro skończył wycierać tablicę i spojrzał na puste miejsca, nim pochylił się ku Shae i pocałował ją w kącik ust. Jego krótka broda łaskotała ją w policzek. Poczuła woń wody po goleniu mieszającą się z zapachem kredy płynącym z klap i ramion brązowej zamszowej marynarki, włożonej na białą koszulę.

– Absolutnie nic – zapewnił. – Ładnie wyglądasz. Gdzie pójdziemy na kolację?

Wiosenne deszcze wymyły do czysta chodniki na kampusie. Rozległe trawniki porastała bujna zielona trawa. Gdy opuścili tereny uniwersytetu, przemykali obok nich studenci na rowerach. Na Shae nie czekał samochód z szoferem. Przyjechała tu taksówką prosto z biura na Statkowej, zatrzymując się tylko po to, żeby poprawić makijaż i zamienić blezer na czerwony szal wyszywany cekinami. Chciała znowu wziąć taksówkę, ale Maro ją powstrzymał.

– O tej porze piątego dnia szybciej dotrzemy na miejsce metrem. Masz coś przeciwko temu?

Zapewniła go, że nie ma.

Po drodze rozmawiali od niechcenia o wykładzie, kampusie i o aktualnej pogodzie. Shae czuła, że napięcie związane z pracą powoli z niej odpływa. Patrzyła na Mara. Uspokajał ją jego brak pośpiechu. Pozwolił, by pierwszy, zbyt zatłoczony pociąg odjechał, i zaczekał na następny. Krótko ostrzyżona broda sprawiała, że wyglądał na starszego, niż był w rzeczywistości. Miał miękkie usta, uważne spojrzenie i duże, atrakcyjne dłonie. Był najprzyjemniejszą niespodzianką, jaka spotkała Shae w minionym roku. Nie pragnęła stałego związku. Czasami nadal wspominała tęsknie Jeralda i marzyła o czyimś towarzystwie, ale klanowe obowiązki nie zostawiały jej wiele miejsca na życie towarzyskie. Po śmierci i pogrzebie dziadka spadł na nią nawał pracy w biurze. Nie spotkała się z Marem od z górą miesiąca.

– Wybacz, że tak dawno się nie widzieliśmy – rzekła mu.

Potrząsnął głową.

– Wiem, że ostatnio nie było ci łatwo. Myślałem o tobie, ale nie chciałem się wtrącać. Wiedziałem, że opinia publiczna i tak już poświęca zbyt wiele uwagi waszej rodzinie. – Po chwili wahania ujął jej dłoń i ją uścisnął. – Cieszę się, że udało ci się dzisiaj urwać.

Pojechali do Kuchni Golyaani, ekskluzywnej restauracji w Północnym Sotto, niedaleko domu, w którym mieszkała Shae po powrocie do Janloonu. Już od jakiegoś czasu miała ochotę wybrać się tam z Marem. Kelner zaprowadził ich do boksu w kącie sali. Shae zamówiła koktajl, a Maro poprosił o szotarską whisky średniej klasy i szklankę wody.

– Jak ci ostatnio leci? – zapytał.

– Lepiej niż jeszcze niedawno. Brakuje mi dziadka… ale w ostatnim roku życia właściwie nie był już sobą. Kiedyś był jak siła natury. – Pomieszała w zamyśleniu koktajl. – Lubię sobie wyobrażać, że czeka na Powrót w zaświatach, razem z moim ojcem i bratem, że wszyscy są teraz znacznie szczęśliwsi i osiągnęli spokój. – Przerwała, by pociągnąć długi łyk. Nie chciała ulegać melancholii podczas wieczoru, który miał służyć relaksowi. Wyciągnęła rękę i położyła dłoń na wielkiej łapie Mara. Jego jadeitowa aura była jak lekki koc, pełen interesujących zmarszczek i przyjemny w dotyku.

– A co słychać u ciebie w pracy?

– To samo, co zawsze – odpowiedział mężczyzna, pozwalając jej zmienić temat. – W tym semestrze prowadzę trzy grupy. Nadal też szukam funduszy na zagraniczne kursy. Uczelniana biurokracja nie przestaje mnie zdumiewać. – Westchnął ze znużeniem i rezygnacją. – Media ciągle teraz donoszą o wydarzeniach w Szotarze. Dlatego często wzywają mnie do Gmachu Mądrości.

Shae poznała Mara sześć miesięcy temu, na spotkaniu absolwentów Akademii Kaul Dushurona. Natychmiast doszła do wniosku, że warto będzie zawrzeć z nim bliższą znajomość. Jako prognostyczka musiała śledzić na bieżąco kwestie handlu zagranicznego i stosunków międzynarodowych. Tau Marosun miał trzydzieści trzy lata i był jednym z najmłodszych wykładowców w Wydziale Studiów Międzynarodowych Królewskiego Uniwersytetu Jan, a także politycznym doradcą Rady Książęcej. Fakt, że młody, ale już znany profesor, był atrakcyjnym mężczyzną, zasługiwał na uwagę, ale miał drugorzędne znaczenie. Po kilku tygodniach zaprosiła Mara na kolację, licząc na to, że nawiąże z nim profesjonalną współpracę i pozna nazwiska innych zasługujących na jej uwagę ekspertów. Rozmowa trwała cztery godziny. Zaczęli od spraw związanych z jego specjalnością, ale szybko przeszli na inne tematy, od janloońskich restauracji, poprzez zagraniczne filmy, aż po sposoby na tanie podróże.

Na koniec Maro nieśmiało zapytał, czy mógłby się jeszcze kiedyś z nią zobaczyć.

Kuchnia Golyaani była lokalem przeznaczonym dla zamożnej klienteli, w którym podawano dania tradycyjnej kuchni tuńskiej, a także szeroki zestaw alkoholi. Był wieczór piątego dnia i większość stolików zajmowali młodzi profesjonaliści mieszkający w dzielnicy Północne Sotto. Światło zawieszonych pod sufitem lamp padało na stylowy kominek z cegieł, czarne blaty stołów oraz półki zastawione dekoracyjnymi butelkami w antycznym stylu, pełnymi suszonych przypraw. Po chwili przyniesiono posiłek – wędzoną kiszkę wątrobową, kawałki bakłażana z ryżem na ostro oraz przepiórkę pieczoną w glinianym garnku. Shae była zadowolona, gdy Maro głośno wyraził swój zachwyt daniami i pochwalił wybór, którego dokonała. Przyglądała się, jak nakłada kawałki bakłażana na ich talerze. Maro wszystko robił ze swego rodzaju subtelnym namysłem. Przed wykładem sporządzał listę tematów, które chciał poruszyć, robił krótkie przerwy, zanim coś powiedział, wąchał whisky, nim pociągnął łyk. W niczym nie przypominał Jeralda. Poprzedni chłopak Shae był silnie zbudowany i żywiołowy, pełen wigoru w łóżku, zabawny i czarujący, ale w ostatecznym rozrachunku pozostawał młodym espeńskim oficerem, płytkim i pozbawionym wrażliwości. Maro był inteligentny i miał własne zdanie na każdy temat, ale nie był pretensjonalny, cenił głębokie dyskusje i nowe doświadczenia. Różnił się też znacznie od większości noszących jadeit mężczyzn, jakich znała Shae. Miał dwa kolczyki wpięte dyskretnie w lewe ucho, ale nigdy nie był palcem i klanowe sprawy nie interesowały go zbytnio. Pytał o nie tylko wtedy, gdy były ważne dla Shae albo miały związek z polityką wewnętrzną bądź międzynarodową.

– O co pytała cię Rada Książęca? – zainteresowała się kobieta.

– O to samo, o co ja pytam studentów – odparł z lekką nutą ironii. – Ale ze znacznie większą liczbą szczegółów, niż można zmieścić w rozprawce na trzy strony.

Shae przypomniała sobie, co napisał na tablicy pod koniec wykładu: „Zadaniem na ten tydzień jest napisanie na trzech stronach odpowiedzi na następujące pytanie: W jaki sposób wpływa na Kekon ratyfikacja Paktu Przyjaźni i Wzajemnej Nieingerencji między Tun a Ygutanem?”.

– A jak odpowiedziałbyś na pytanie, które im dziś zadałeś?

Maro przełknął kawałek mięsa przepiórki, zanim odpowiedział Shae.

– Że Kekon znajdzie się w bezprecedensowo trudnej sytuacji. Pakt tuńsko-ygutański nie jest niespodzianką. Tun ma zbyt wiele problemów wewnętrznych, by móc się sprzeciwić Ygutanowi, a Ygutańczycy ucieszą się ze spokoju na swej najdłuższej granicy, bo to pozwoli im skupić się na przejęciu kontroli nad całą Zatoką Origas. Tego z kolei nie mogą zaakceptować Szotar i Espenia. Republika Espenii musi skierować więcej wojsk do tego regionu, a przede wszystkim na Kekon.

Shae skinęła głową.

– Będziemy uwięzieni między Espenosferą a Koalicją Ygutańską.

Kekon był oficjalnie sprzymierzony z Espenią i gościł na wyspie Euman największą bazę Espeńskiej Marynarki Wojennej w całym regionie. Jednakże Kekończycy z reguły nie darzyli Espeńczyków sympatią większą niż innych cudzoziemców. Geograficznie wyspa leżała między dwoma kontynentami, ale bliżej z niej było do Oriusa niż do Speniusa, a w dodatku długotrwała wrogość z Szotarem sprawiała, że trudno było sobie wyobrazić, by oba kraje znalazły się po tej samej stronie, nawet jeśli były sprzymierzone z Espenią. Shae wróciła myślą do irytującej rozmowy z Ree Turą. Na świecie obudziły się siły, wobec których znaczenie tracił nawet konflikt między klanami zielonych kości.

– Sytuacja polityczna jest niebezpieczna – zgodził się Maro. – Ale może też stworzyć dla naszego kraju szansę odegrania większej roli na światowej scenie. – Pociągnął łyk whisky i odstawił szklankę. – Przez większą część naszej historii byliśmy podzielonymi na liczne plemiona, nieufnymi wobec obcych izolacjonistami. Ale teraz to się zmienia. Jadeit zwabił cały świat pod nasze drzwi i zmusił nas do zaangażowania się w światowe sprawy.

Shae pomyślała o swym kuzynie przebywającym obecnie w Espenii. Była pewna, że postępuje słusznie, gdy przekonywała Hila, by wysłał Andena na zagraniczne studia. Klan Bez Szczytów potrzebował więcej ludzi, którzy znali świat poza Kekonem i byli w stanie zrozumieć zmiany, o których mówił Maro. Ale Anden jej nie uwierzył, a nawet miał do niej pretensję. Przestała na moment jeść i spojrzała na Mara.

– Bardzo mnie dziwi, że ktoś, kto ukończył tak zacofaną, klanową szkołę, jak Akademia Kaul Du, mógł zostać cenionym profesorem studiów międzynarodowych.

Maro skrzywił się i pochylił ku niej.

– Ledwie mi się udało – przyznał. – Mam na myśli jej ukończenie. Miałem trudności z jadeitowymi dyscyplinami. Chciałem rzucić szkołę w piątej klasie, ale to nie wchodziło w grę. Byłem jedynym chłopakiem w rodzinie. – Wśród Kekończyków utrzymywało się przekonanie, że każda zasługująca na szacunek rodzina musi mieć jadeit. Od jedynego syna oczekiwano, że nauczy się walki i będzie nosił zieleń. Maro wydął wargi, po czym dopił whisky. – Niemniej, spoglądając wstecz, cieszę się, że ukończyłem szkolenie. Zapewne uczyniło mnie to silniejszym. Wtedy jednak było mi ciężko. Na szczęście pomogły mi stopnie w dyscyplinach akademickich, ale właściwie nie byłem stworzony na zieloną kość. W przeciwieństwie do pewnych osób, które ukończyły naukę z pierwszą lokatą. – Spojrzał na Shae i trącił ją lekko łokciem. – Pamiętam cię z tamtych czasów. Byłem w czwartej klasie, kiedy pojawiłaś się w pierwszej. Ale ty mnie nie pamiętasz, prawda?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki