Tytuł oryginału: The Bitter Twins

Copyright © 2019 by Jen Williams
Copyright for the Polish translation © 2024 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Alicja Laskowska
Korekta: Magdalena Górnicka, Bartosz Szpojda
Ilustracja na okładce: Dark Crayon
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński

ISBN 978-83-68591-68-2

Producent/wydawca:
MAG Jacek Rodek
Pl. Konstytucji 5/10, 00-657 Warszawa
www.mag.com.pl
handel@mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.
tel. 227 335 010
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Dla Taty
z wyrazami miłości

Rozdział 1

1

Co począć z taką ilością mięsa i tymi wszystkimi kośćmi? Było to pytanie, którego, rzecz jasna, nikt nie wziął pod uwagę.

W końcu ludzie to nie zwykłe worki z krwią. Kiedy więc Trupie Wojny dobiegły końca, pola bitew usłane były ciałami – stosami trupów, które piętrzyły się tak wysoko, że tamowały rzeki, powodując powodzie. Niebo zrobiło się czarne od wron, kruków i innych padlinożernych ptaków. Ach, cóż to był za widok! Sporządziłem wiele rysunków i namalowałem liczne obrazy.

Oczywiście, kiedy wzięliśmy, co chcieliśmy, zostawiliśmy ich tam – los tych bezkrwistych ciał nie był problemem Ebory, zaś mieszkańcy równin – co zresztą zrozumiałe – nie kwapili się, żeby je zabrać, tak więc trupy ludzi zostały tam, gdzie były, i gnijąc, użyźniały ziemię. Żerowały na nich zwierzęta, a kości bieliły się na polach bitew niczym ziarna ryżu rozsypane po podłodze. Czasami, kiedy w moich pokojach panuje cisza, nadstawiam uszu i wydaje mi się, że słyszę wołające mnie duchy, setki, tysiące głosów. Pragnę wstać i je naszkicować, jednak siedzę z kawałkiem węgla w dłoni i nic nie robię. Nie sposób wyobrazić sobie, jak jest ich wiele, tak jak nie sposób oddać tego na płótnie.

Nie walczyłem w Trupich Wojnach, jednak widziałem ich grozę. Arnia wydyma wargi i milczy, ale to oczywiste, co o tym sądzi. Sądzę, że to ważne, że ktoś jest tutaj, by być świadkiem tych wydarzeń, a przynajmniej kiedyś tak uważałem. Może gdybym nie widział rzezi i nie nosił w głowie tych potwornych obrazów, podjąłbym inne decyzje i nie byłoby nas teraz tu, gdzie jesteśmy, z brzemieniem, które tak bardzo nam ciąży.

Czasami nadal słyszę te duchy. Wzywają do śmierci, tam, gdzie moje miejsce.

Te słowa Micanala Oświeconego pochodzą z jego najbardziej osobistego dziennika. Micanal był posępnym człowiekiem, jednak nie można zaprzeczyć, że w jego zapiskach jest prawdziwa poezja, co nie powinno dziwić, zważywszy na to, że był najsłynniejszym artystą Ebory: geniuszem pośród mistrzów. I niezależnie od tego, co sądzę na temat jego skłonności do dramatyzowania, niektóre ze wskazówek – dotyczące realiów Trupich Wojen i spustoszenia, jakie szkarłatnica poczyniła wśród Eboran – są bez wątpienia cudownym darem dla moich własnych badań.

Fragment dzienników
Lady Vincenzy „Vintage” de Grazon

– Co ja zrobiłam?

Hestillion przylgnęła do srebrnego strąka, tuląc go do piersi, jak gdyby na całym świecie nie istniało nic bardziej rzeczywistego. Czuła ucisk w żołądku.

– Co się stało, Hestillion Eskt, urodzona w roku zielonego ptaka?

Hestillion podniosła wzrok. Klęczała na podłodze pokoju niepodobnego do niczego, co kiedykolwiek widziała. Miękkie, szare ściany tu i ówdzie upstrzone były dziwnymi włóknistymi naroślami, z których końców zwisały drobne światełka. Sufit nad jej głową tworzyła pozostająca w ciągłym ruchu czarna ciecz, taka sama jak ta, która sięgnęła po nie z trupiego księżyca. Wciąż czuła na skórze dziwne mrowienie, nieprzyzwoicie gorące, jakby dłoń, która ją dotknęła, była trawiona gorączką. Nagle przypomniała sobie, gdzie się znajduje.

– Jestem we wnętrzu trupiego księżyca.

Królowa stanęła w zasięgu jej wzroku. Poruszała się ospale na nogach z ruchomej czarnej cieczy. Jej twarz, biała maska zatknięta na ramiona, zdawała się bardziej rzeczywista, gdy spojrzała na Hestillion; rysy twarzy miała ostrzejsze, bardziej wyraziste. Uśmiechnęła się albo raczej rozciągnęła usta w czymś, co przypominało uśmiech.

– Trupi księżyc? Tak je nazywacie?

Hestillion nabrała tchu.

– Nie, niezupełnie. To ludzie je tak nazwali. W końcu nigdy nie widzieli ich żywych. Przynajmniej tych, które nadal tu są.

Królowa przechyliła głowę.

– Podoba nam się. Trupi księżyc.

Rozległo się brzęczenie i pokój zadrżał leciutko. Hestillion poczuła drobne wibracje, które rozbiegły się od podeszew jej pantofelków aż do kości. Widząc zaskoczenie na jej twarzy, królowa dziwnym, pociągłym ruchem podeszła jeszcze bliżej i pochyliwszy się, szczupłym palcem dotknęła podłogi. Szara, miękka tkanka natychmiast stała się półprzezroczysta i rozlała się na boki niczym plama tłuszczu na cienkim papierze, aż ku swojemu przerażeniu, Hestillion ujrzała widoczny w dole oddalający się szybko krajobraz. Z jej gardła dobył się stłumiony krzyk, a ona sama zatoczyła się w tył i omal nie upadła.

– Widzisz, moja droga, lecimy w górę – rzekła królowa. – Jesteśmy zmęczeni, rozbici i starzy, ale nadal to potrafimy.

Hestillion z trudem przełknęła ślinę. Były teraz tak wysoko, że z ledwo to mogła pojąć. Jej ukochana Ebora została tam, w dole. Nadal rozpoznawała jej marmury i szerokie ulice, lecz gdy na nią patrzyła, jakiś biały kształt przemknął jej przed oczami. Chmura. Znajdowały się nad chmurami. Pewnie to właśnie czuli ci, którzy dosiadali bitewnych bestii, pomyślała i jeszcze mocniej przycisnęła do piersi strąk. Był zimny w dotyku.

– Czujesz się z tym to nieswojo.

Było to stwierdzenie, nie pytanie, i gdy Hestillion spojrzała znów na królową, zobaczyła, że ta przygląda się jej z autentyczną ciekawością. Jednak bardziej niepokojące było to, że sufit nad jej głową poruszał się i z czarnej cieczy zaczęły wyrastać długie, lśniące wyrostki. Było ich siedem i wyglądały jak długie palce o licznych stawach. Gdy tak patrzyła, na końcu każdego z nich pojawiły się blade gałki oczne, które obracały się przy wtórze cichych mlaśnięć, żeby pozbyć się resztek czarnego śluzu.

Hestillion wyprostowała się dumnie. Celowo starała się nie patrzeć na widoczne w suficie oczy.

– Co to ma być? Po co mnie tu sprowadziłaś? – spytała i zanim zdążyła ugryźć się w język, dodała: – Czym jesteś?

– Interesujesz nas, Hestillion Eskt, urodzona w roku zielonego ptaka. I pomogłaś nam. Dlatego my pomożemy tobie. – Przezroczysta plama powiększyła się nagle i umknęła spod stóp Hestillion. Czuła się teraz, jakby stała w powietrzu nad ziejącą w dole ogromną przepaścią. Żołądek podszedł jej do gardła, jednak Hestillion ostatkiem sił zmusiła się, żeby spojrzeć królowej prosto w oczy.

– Przestań. To mi nie… pomaga.

Królowa wzruszyła ramionami i podłoga na powrót stała się podłogą. Oczy w suficie cofnęły się i zniknęły pośród płynnej czerni.

Gdy odzyskała głos na tyle, że była pewna, że jej nie zawiedzie, Hestillion rzekła cicho:

– Nie jesteś mi nic winna, Królowo Jure’lia.

– Królowa… robali. Cóż za ciekawe słowa posiadacie. Należy się nimi rozkoszować. Ale skoro już o tym mowa, zawdzięczamy ci bardzo wiele. Mówiłaś do nas, odszukałaś nas i obudziłaś nas z zimnego snu śmierci pośród korzeni. Gdybyś tego nie zrobiła, spalibyśmy po wsze czasy uwięzieni, i może nawet nie obudzilibyśmy się, kiedy wasz cuchnący bóg-drzewo wrócił do życia. Bardzo nas ciekawisz, dlatego nie mogliśmy cię zostawić. Tak orzekliśmy.

Hestillion zamrugała. Królowa Jure’lia pierwszy raz okazała emocje inne niż rozbawienie czy ciekawość. Łatwiej i lepiej było skupić się na tym, niż na poczuciu winy, które obudziły jej słowa. Ostrożnie położyła strąk na podłodze, tak że opierał się o jej nogi. Nie mogła ani na chwilę stracić z nim kontaktu, a czuła, że zaczynają jej drżeć ramiona. Strąki, z których przychodziły na świat wojenne bestie, nie były lekkie.

– To znaczy, że nie jestem więźniem? – Hestillion zadarła brodę, świadoma, że nawet gdy stoi prosto, królowa Jure’lia jest od niej wyższa o dobre trzy stopy. – Mogę odejść?

– Odejść? Ależ naturalnie, że możesz.

Królowa kolejny raz skinęła ręką i tym razem, ku przerażeniu Hestillion, podłoga zrobiła się nie tylko przezroczysta, ale i miękka. Jej stopa zapadła się w nią, a zaraz potem druga i dziewczyna poczuła, że się osuwa.

– Przestań! Przestań, nie o to mi chodziło!

Podłoga wróciła do swojej poprzedniej postaci, a królowa uśmiechnęła się chłodno. Zaraz potem wyciągnęła swe długie ramiona w stronę sufitu, skąd wybiegły jej na spotkanie włókniste, czarne macki, uniosła się znad podłogi, zanurzyła się w czerni jak w kąpieli i chwilę później już jej nie było. Za późno Hestillion uświadomiła sobie, że w pomieszczeniu nie ma żadnych drzwi i nie ma jak się z niego wydostać.

– Niby dokąd miałabym pójść, gdybym stąd odeszła? – zwróciła się do strąka. Uklękła, otoczyła go ramionami i zamknęła oczy. – Miałabym wrócić do tych, których pomogłam zniszczyć? Już lepiej, żebym wypadła przez tę podłogę.

Coś wbijało jej się w pierś. Sięgnęła ręką za stanik sukni i wyciągnęła prostokątną kartę mniej więcej tak długą, jak jej dłoń. Złożono ją tyle razy, że cała była pogięta, jednak Hestillion aż za dobrze pamiętała przedstawiony na niej obrazek: zielone kształty jak powykręcane palce na ciemnym tle. Korzenie. Aldasair podarował jej tę kartę lata temu, zaś ona ją zachowała, choć nie potrafiła powiedzieć dlaczego. A gdy szykowali się, żeby wylać na korzenie Ygserila gęsty, złocisty płyn, wsunęła ją za gorset. Pewnie na szczęście, pomyślała. Czując, że znów ogarnia ją złość na swoją głupotę, schowała kartę z powrotem tam, gdzie ją znalazła i objęła ramionami srebrny strąk. Był zimny w dotyku i Hestillion zaczęła się zastanawiać, po co właściwie wzięła go ze sobą.

Rozdział 2

2

Lód topniał.

Pochylony nad cembrowiną Eri widział rozmazany kształt własnej głowy i ramion spoglądający na niego z czarnego lustra studni. Nie był pewien, skąd wiedział, że lód topnieje, oprócz tego, że pamiętał setki zim, kiedy zadawał sobie to samo pytanie. W końcu robił to samo już wcześniej, wiele, wiele razy. Gdy tak stał, łatwo było wyobrazić sobie, że utknął między lustrami. Oczami wyobraźni widział setki, tysiące swoich odbić, powielanych bez końca i na zawsze uwięzionych w tym czarnym lustrze. Odsunąwszy od siebie tę myśl, położył dłonie na wielkim kamieniu, który umieścił na cembrowinie, i pchnął go pośpiesznie. Kamień runął w dół i chwilę później uszu Eriego dobiegł huk, a po nim plusk.

– Dobrze.

A zatem znów będzie mógł czerpać wodę ze studni. Przez zimę brał wodę z wielkich, stalowych wiader, które wnosił do domu tuż przed tym, jak w Eborze robiło się naprawdę zimno. Bywało też, że znosił garściami śnieg, choć przez większość czasu nie wyściubiał nosa na zewnątrz, bezpieczny w murach Lonefell. Jednak woda ze studni będzie słodsza i nie będzie miała tego metalicznego posmaku. Był to jeden z powodów, dla których tak wypatrywał wiosny. Matka ucieszy się, kiedy usłyszy, że robi się cieplej i że wkrótce będzie mogła wyjść do ogrodów.

Wiadro było białe od szronu, ale linę Eri przechowywał w domu, żeby nie zgniła z wilgoci. Chwilę później trzymał w dłoniach wiadro wody czystej jak niebo nad jego głową, i zanim przelał ją do misy, upił łyk, po czym uśmiechnął się, gdy z zimna rozbolały go zęby.

– Brrr.

Z misą w rękach ruszył w drogę powrotną przez oszronione ogrody. Rośliny nie wypuściły jeszcze pędów, jednak Eri wyobrażał je sobie, jak czekają pod ziemią niczym małe, zielone obietnice czegoś lepszego. W Lonefell zaniósł miskę prosto do kuchni i dołożył do pieca. Następnie zszedł kamiennymi schodami do spiżarni, przyświecając sobie świecą. Spiżarnia była rozległa i żółty blask świecy nie docierał do najdalszych kątów, jeśli już to pogłębiał cienie zalegające na pustych półkach.

– Puste półki.

Eri stał i patrzył na nie, podczas gdy obudzony niepokój wiercił się w jego piersi niczym oślizgły, zimny robak. Zostały mu może dwie półki z jedzeniem. Słoje marynowanych warzyw, które zrobił sam, zużywając resztki octu, suszone i solone mięso królików złapanych latem we wnyki, oraz dwa krążki sera zawinięte w grube płótno. Nie chciał ich odwijać w obawie, że zapleśniały. Czas uciekał, jeśli w ogóle jeszcze go miał.

Zdjął z półki paczkę suszonego mięsa i wyszedł. W drodze powrotnej do kuchni nucił coś fałszywie i od czasu do czasu mruczał jakieś słowo, gdy mgła zapomnienia na chwilę opuszczała jego umysł.

– Piątego dnia zatańczymy, ukochana moja… a szóstego zaśpiewasz dla mnie…

Wstawił niewielką ilość wody i wrzucił do niej kilka kawałków starego króliczego mięsa, żeby nieco zmiękło. Następnie dodał garść ziół i odrobinę soli. W końcu zjedzą ciepły posiłek.

Zostawiwszy danie na ogniu, wyszedł na korytarz i niewiele myśląc, skierował się do pokojów matki. Ściany tu pokrywały kolorowe obrazy: pejzaże krain za górami Tarah-hut, bitewnych bestii w blasku chwały, dawnych eborańskich bohaterów w lśniących zbrojach. Jego rodzice rozjaśniali wnętrza Lonefell obrazami i opowieściami, a w każdym pokoju stały regały pełne książek. Gdy decydowali się na życie w odosobnieniu, nie chcieli, by ich syn się nudził.

Pokój matki tonął w promieniach porannego słońca – wcześniej przyszedł tu, żeby rozsunąć zasłony – zaś ona sama leżała nieruchomo w łóżku. Świeża pościel była haftowana w las, ze zwierzętami wyglądającymi zza pni i gałęzi drzew.

Przy łóżku stało krzesło i siadając na nim, Eri przypomniał sobie, że kiedy przybyli do Lonefell, było to jego ulubione krzesło, choć wtedy jeszcze nie sięgał stopami podłogi. Teraz spod cienkiej, wytartej tapicerki tu i ówdzie wychodziły białe kępki wypełniacza.

– Jest zimno, ale lód topnieje. – Mówiąc to, spoglądał ponad łóżkiem w odległy koniec pokoju. Jego matka była bryłą delikatnych krzywizn, na których starał się nie skupiać uwagi. – Niedługo wszystko w ogrodzie zacznie kwitnąć. Chociaż… mam nadzieję, że warzywa będą ładniejsze niż w zeszłym roku. Nie wiem, dlaczego tak jest… może ziemia jest wyjałowiona. Wszystko wokół wydaje się jałowe. – Eri urwał, po chwili odchylił rąbek koca i nieśmiało wsunął rękę w matczyną dłoń. Nadal na nią nie patrzył. – Kiedy tu przyjechaliśmy, myślałem, że czeka nas wielka przygoda. Że jesteśmy kimś w rodzaju wędrowców, którzy poszukują swojego miejsca. To wy sprawiliście, że tak to wyglądało, wszystkie te opowieści ojca i książki, które zabrał. Pamiętam, jak cieszył się, że będziemy je razem czytać. I nasz ogród. Planowaliśmy uprawiać w nim tyle rzeczy. Mieliśmy jeść egzotyczne potrawy, a ja miałem swój własny pokój pełen zabawek. Było ich tyle, że musieliście chyba zatrudnić wszystkich rzemieślników w Eborze. – Odchrząknął i uścisnął zimne palce matki. – Przepraszam. Teraz wiem, że musiało być wam obojgu bardzo smutno. Zostawiliście wszystko, żeby przebyć taki szmat drogi i zamieszkać tu. Znalazłem listy… – Eri urwał i zadrżał gwałtownie. Zaburczało mu w brzuchu, a gdy szczelniej otulił się płaszczem, poczuł pod palcami wystające żebra. – To nie tak, że wtykam nos w cudze sprawy, mamo, ale przeczytałem każdą książkę dwa, czasem nawet trzy razy i ojciec nie miał nic przeciwko. – Przygryzł wargę, po czym ciągnął: – Znalazłem listy od twojej matki i od rodziców ojca i wydaje mi się, że nie byli zadowoleni z tego, co zrobiliście. W listach tych pełno jest próśb i gróźb. Nie wiedziałem, że powiedzieliście im, że nie mogą mnie zobaczyć, ale chyba nigdy się nad tym nie zastanawiałem.

Do pokoju wpadła mucha. Eri wzdrygnął się, gdy przeleciała tuż przy jego uchu. Przez chwilę obijała się o szybę, próbując się wydostać, aż w końcu wstał i przegonił ją, wymachując zwojem starego pergaminu. Gdy w końcu wyleciała, stanął przy oknie i spojrzał w bezchmurne niebo. Przynajmniej dziś niczego nie zauważył.

– Chyba mam zwidy. – Zerknął na matkę i równie szybko odwrócił wzrok. – Rzeczy na niebie. Ale to nie może być prawda. Ebora umarła. Umarła dawno temu, pewnie wtedy, gdy listy od dziadków przestały przychodzić. Tak? Po prostu muszę więcej jeść, to wszystko. Ale niedługo będzie łatwiej. Już niedługo… – Eri drżącą ręką odgarnął z czoła kosmyk włosów. – A skoro o tym mowa…

Wygładził koc, którym przykryta była matka, musnął ustami woskową czaszkę i wrócił do kuchni. Jego chudy rosół stężał w coś, co przynajmniej będzie miało więcej smaku niż woda i Eri pośpiesznie przelał go do miski. Następnie z naczyniem w dłoniach udał się kolejnym długim korytarzem do gabinetu ojca. Książki tam były czujne, zbyt ciche, a mapy na ścianie wyglądały jak kłamstwa, dlatego dźwignął ojca i wyniósł go do ogrodu, gdzie nad zamarzniętą sadzawką stały kamienne ławki. Usiadł na jednej z nich i powoli zaczął jeść gorący kleik, podczas gdy ojciec siedział na ziemi obok niego.

– Czujesz, że jest cieplej, prawda? – Słony smak mięsa na języku poprawił mu nieco humor. – Nie powiedziałem mamie, ale spiżarnia jest prawie pusta. Odwilż przyszła w samą porę. – Urwał, żeby wyciągnąć spomiędzy zębów wyjątkowo twardy kawałek mięsa. – Za kilka tygodni wrócą króliki, a jeśli pogoda dopisze, będę mógł zapolować nieco dalej. Wiem, co powiesz, ale Dzicz wciąż jest daleko od Lonefell, a na wschodzie mogą być jelenie. Cały jeleń wystarczyłby mi… nam…

Padł na nich jakiś cień. Eri zadarł głowę i serce podeszło mu do gardła, gdy znów to zobaczył. Zerwał się tak gwałtownie, że potrącił butem wiadro z kośćmi, które zagrzechotały sucho, on jednak nie zwrócił na to uwagi. Na niebie szybował smok, powolny i majestatyczny w złotych promieniach poranka. Unosił się na tyle nisko, że Eri widział szerokie, perłowe łuski na jego brzuchu, wielkie jak jego dłoń, i śnieżnobiałe pióra na skrzydłach.

– To nie może być prawda. Takie rzeczy już nie istnieją. Po prostu ich nie ma. Ojcze? – Eri zajrzał do wiadra z kośćmi – robił to bardzo rzadko – i naga, pożółkła rzeczywistość wydała mu się również zimna i szokująca jak woda w studni. Jęknął, oderwał wzrok od wiadra i jeszcze raz spojrzał na smoka. Bestia zmierzała na zachód, kołowała powoli niczym orzeł i Eri mógłby przysiąc, że ktoś jej dosiada. Po chwili smok rozdziawił paszczę, z której buchnął podobny do egzotycznego kwiatu fioletowy płomień. Gdy się rozproszył, Eri uświadomił sobie, że coś słyszy, coś jeszcze bardziej niezwykłego – niesiony wiatrem śmiech. Minęły dziesiątki lat, odkąd słyszał, jak ktoś się śmieje i przez moment miał problem, żeby przypomnieć sobie, jak to jest.

Eri stał i patrzył na smoka, aż ten stał się jedynie maleńką kropką na horyzoncie, zapomniany rosół zdążył wystygnąć. Jego ojciec milczał.

Rozdział 3

3

Najdroższy Marinie, na strzaskane kości Sarnu, mam nadzieję, że list ten znajdzie cię bezpiecznego i w dobrym zdrowiu. Wysłałam go na twój ostatni adres i liczę, że wciąż pod nim mieszkasz. Uniwersytet w Reidn ma grube, solidne mury i jest tam dużo ludzi. Jeśli możesz, Marinie, zostań tam. Nie rób niczego głupiego (nie żebyś miał skłonność do robienia głupot, skarbie, ale twoja ciotka martwi się o ciebie).

Wysłałam też list do domu, do lasu winnego, ale jestem w podróży i nie mam jak otrzymać odpowiedzi. Życie w odosobnieniu zapewnia nieco bezpieczeństwa, możliwe więc, że mieszkańcy Domu nie widzieli żadnych okropności, ja jednak nie mogę przestać myśleć o ruinach Behemota ukrytych w lesie. Co prawda były wiekowym wrakiem, a ze swoich obserwacji wiem, że tylko pozostałości z ostatnich Deszczów mogą wrócić do życia, mimo to… Oczywiście, że się martwię.

Podróżuję teraz z Eboranką imieniem Nanthema. Myślę, że wspominałam ci o niej. Udajemy się do Ebory, często podróżujemy nocą, unikając głównych dróg, choć nie jestem pewna, czy to pomoże. Cały czas musimy być czujne, a to bywa męczące. Jeśli nie chowamy się przed Behemotami na niebie, kryjemy się przed wilkami albo zdziczałymi stworami. Mam nadzieję, że w Eborze znajdziemy pomoc albo chociaż dowiemy się, z czym właściwie mamy do czynienia. Mam ci tyle do powiedzenia, drogi Marinie, zbyt wiele, bym mogła napisać o wszystkim w jednym liście. Opowiem ci wszystko, kiedy następnym razem zobaczę twoją drogą, przystojną twarz.

Ciekawe spostrzeżenie na temat tego listu. Zatrzymałyśmy się w mieścinie o nazwie Nōrg, osadzie na północy u podnóża wzgórz Min (A niech mnie! To nie są żadne wzgórza, tylko prawdziwe góry. Moje obolałe stopy są tego najlepszym dowodem). Mają tu niesamowite ptaki, naprawdę wielkie ptaszyska, które moim zdaniem muszą być w pewnym stopniu dotknięte szaleństwem. Wykorzystują je do wysyłania wiadomości, dlatego liczę, że list ten dotrze do ciebie. Jednak kobieta, z którą rozmawiałam i która opiekuje się tymi ptakami, wyznała, że ostatnimi czasy przestały wracać. Zapytałam ją, czy zabijają je stwory z Behemotów, na co odparła, że nie. Jej zdaniem ptaki odnajdywały drogę powrotną dzięki trupiemu księżycowi, a gdy ten znikł, zaczęły się gubić. Czy to nie zdumiewające, Marinie? Wygląda na to, że na świecie zawsze są jakieś nowe cuda.

Fragment prywatnej korespondencji
Mistrza Marina de Grazon

Kiedy nadszedł atak, Esther i jej mały braciszek stali po kostki w błotnistym piasku. Kaptury mieli szczelnie zawiązane, bo dzień był wietrzny i od czasu do czasu od strony morza nadciągały chmury, z których padał zimny deszcz. Kaptur Corina był jasnoniebieski, ozdobiony wyszywanymi rybkami. Dostał go od dziadka na imieniny zaledwie tydzień temu i nie zdejmował go nawet podczas posiłków. Wnętrze ogromnej skorupy zapewniało schronienie przed niepogodą, ale było zimne i wilgotne.

– Śmierdzi tu – zauważył Corin.

– Mm, cudowny, rybny zapaszek. Zupełnie jak twoje skarpety. – Weszli głębiej. Esther szła przodem, a chichoczący cicho Corin tuż za nią. Gładkie, różowawe ściany upstrzone były plamami soli i nielicznymi pąklami, jednak Esther widziała to, czego szukali tuż przed sobą. Białe kopce z czarnymi plamkami przyklejone do ścian muszli. Każdy z nich był mniej więcej tak duży jak jej stopa. Dziewczynka wyjęła nóż i trzymała go w gotowości.

– No to zaczynamy, Corinie. Chcesz otworzyć pierwszy?

Z bliska worki lęgowe krabów brzytwowych były bardziej przezroczyste niż białe, a zamknięte w środku szare kulki pokrywała gęsta, drżąca galareta. Corin zmarszczył brwi; te tutaj nie wyglądały jak smaczne kąski brązowego mięsa, które ojciec podał na kolację, i widać było, że zastanawia się, czy cała ta wyprawa warta była zachodu.

– Patrz, pokażę ci. – Esther odpięła od pasa impregnowaną sakiewkę, podłożyła ją pod najbliższy worek i wyjęła nóż z pochwy. Wiedziała, że to właśnie on najbardziej fascynuje Corina, pozwoliła więc, by mętne światło przez chwilę tańczyło na ostrzu. – Bierzesz nóż, przytrzymujesz worek od spodu, o tak, i odcinasz go tuż przy ścianie muszli. Musisz to zrobić szybko, inaczej wszystko rozleje się na boki.

Wyćwiczonym ruchem odcięła worek, który z nieprzyjemnym dla ucha chlupotem wpadł do czekającej na niego sakiewki.

– Och. – Twarz Corina skryta była we wnętrzu kaptura, tak więc Esther nie widziała jego miny. – Co to?

– Co co?

Z początku usłyszeli coś jak brzęczenie, a zaraz potem przenikliwy skowyt, który odbijał się echem od ścian muszli. Sama nie wiedząc, dlaczego to robi, Esther przyłożyła dłoń do ściany. Muszla wibrowała tak bardzo, że zdrętwiały jej opuszki palców.

– Ten hałas! Co to? – Słysząc panikę w głosie Corina, Esther schowała nóż do pochwy, odłożyła sakwę i wzięła brata za rękę.

– To pewnie jakiś duży statek – odparła, choć wiedziała, że to nieprawda. Żaden statek nie robił takiego hałasu. – Chodź, sprawdzimy, dobrze?

Szybkim krokiem ruszyli po spirali do wyjścia, wilgotny piasek mlaskał im pod stopami. W pierwszej chwili Esther pomyślała, że gdy byli we wnętrzu muszli, nadciągnęła burza. Co prawda morze nadal miało tę samą stalową barwę i było spokojne, ale jakiś cień zawisł nad Coldreef. Otaczająca osadę drewniana palisada była niczym więcej niż rzędem zaostrzonych palików, a ciasne domy ze ścianami z drewna, które morze wyrzuciło na brzeg, i pancerzy krabów brzytwowych wydawały się jakieś małe, jakby skurczyły się podczas ich nieobecności. I wtedy spojrzała w górę.

– W imię Thomasa. – Esther chwyciła Corina i wzięła go na ręce. Nie robiła tego, odkąd chłopiec skończył cztery lata. – Corinie, musimy wejść do środka.

Na niebie wisiał potwór. Dla Esther, która całe życie mieszkała w Coldreef, wyglądał trochę jak tłuste żuki morskie, które czasami widywała martwe nad brzegiem morza, tyle że ten był ogromny, wielki jak tysiąc dotkniętych szaleństwem krabów brzytwowych. Miał pękate, zielonkawo-czarne, segmentowane ciało poprzecinane licznymi pęknięciami i liniami. Tu i ówdzie widać było marszczące się dziury, z których wylewał się gęsty, czarny szlam i dziwne, zwinne stworzenia. Spadały na Coldreef niczym nasiona z drzewa, rozkładając szeroko odnóża o wielu stawach.

– Co to, Essie? Co to jest?

Esther biegła niezdarnie w stronę bramy palisady, myśląc wyłącznie o tym, że muszą wrócić do ojca, ale teraz potwór opadał i jeśli się nie zatrzyma, najzwyczajniej w świecie zmiażdży osadę. Stanęła przerażona i poprawiła Corina na rękach. Do głowy jej nie przyszło, żeby postawić go na ziemi.

– Nie mam pojęcia. Nie… wiesz co, Corinie? Może się schowamy? Wrócimy do muszli i poczekamy, aż to coś odleci.

– Ale tata!

Esther skrzywiła się. Corin nie nazywał tak ojca, odkąd był bardzo mały. Nagle potwór zadudnił i przechylił się gwałtownie. Ruch nie wyglądał na kontrolowany i Esther pomyślała, że potwór próbuje zachować równowagę. Dopiero teraz zauważyła, że w segmentowym ciele brakowało niektórych części, a inne umieszczone były pod dziwnymi kątami. Zaraz potem rozległ się inny dźwięk, coś jak przeraźliwy pisk…

– Essie! Patrz!

Mieszkańcy Coldreef najwyraźniej uświadomili sobie, co wisi nad ich głowami. Niektórzy w ślepej panice biegli do bram, podczas gdy inni stali z zadartymi głowami i patrzyli na potwora, jak gdyby próbowali odgadnąć, czym właściwie jest. Esther zobaczyła, że niektórzy chwytają za broń, podczas gdy inni tarzali się po ziemi, jak w jakimś amoku. Najpierw jeden, później kolejnych dwoje, pięcioro i sześcioro. Coś ich atakowało, coś, czego Esther nie była w stanie zobaczyć. Jeszcze nigdy w życiu tak się nie bała, czuła jak lodowata gula strachu podchodzi jej do gardła.

– Chodź, Corinie, wracamy do muszli. Tacie nic nie będzie. Spotkamy się tam. No już, chodź!

Nagle wszystko utonęło w upiornym, fioletowym świetle, jak gdyby w osadę uderzył piorun. Esther otworzyła usta w bezgłośnym krzyku, a gdy spojrzała w górę, zobaczyła na niebie nowy kształt – równie obcy i dziwny jak potwór i pod wieloma względami równie przerażający.

Nisko nad jej głową przeleciał smok. Wokół jego potężnych szczęk tańczyły fioletowe płomienie, a chwilę później ryknął ogłuszająco i wypluł kolejną kulę ognia. Smok skrzył się w przytłumionym świetle i patrząc na niego, Esther pomyślała o kawałkach masy perłowej, które znajdowała czasami nad brzegiem morza. Na grzbiecie bestii siedziała młoda kobieta. Esther nie widziała jej wyraźnie, z wyjątkiem czarnych lśniących włosów i dziwnej czarnej smugi na czole. Corin, którego trzymała na rękach, zaczął wyrywać się i kopać.

– Potwory! Potwory!

– Ćśś. – Przytuliła go mocno. Teraz na niebie pojawiały się kolejne sylwetki, cała menażeria stworzeń rodem z bajek dla dzieci. Nie wiedzieć czemu, oczy Esther zrobiły się mokre od łez. – Myślę, że te potwory przyleciały, żeby nam pomóc.

***

Tor zauważył dziury w bulwowatym boku i choć od przeszło trzystu lat nie widział z bliska żywego Behemota, wiedział, że patrzy na zepsute fragmenty, części stwora, które nie zostały jeszcze naprawione. Zerknął na Noon, ale jej już nie było, dostrzegł jedynie malejący kształt Vostok, gdy smoczyca zanurkowała gwałtownie w stronę wroga. On sam pochylił się ponad ramieniem wielkiego kota i krzyknął do ucha Kirune:

– Ta wielka dziura. Powiększmy ją.

Bestia wojenna warknęła, był to niski, dudniący dźwięk, od którego Torowi zadrżały nogi, po czym kot złożył swe wielkie, skórzaste skrzydła i z zawrotną prędkością runęli w dół, ku niewiarygodnie wielkiemu Behemotowi. Za bulwiastym, oleistym kształtem Tor widział małą, posępną osadę z marnymi chatynkami z muszli i drewna, które morze wyrzuciło na brzeg, i biegających w panice ludzi. Poczuł silną woń soli i wodorostów i na sekundę ogarnęła go dziwna euforia, że ich ocalą. Chwilę później uderzyli w bok Behemota i zaczęli się zsuwać, aż Kirune zatopił pazury w zielonkawym materiale.

– Musimy popracować nad lądowaniami.

– Jakbyś się na tym znał – warknął Kirune. Bestia wojenna złożyła skrzydła – zdaniem Tora wciąż wyglądały niezdarnie, szare i skórzaste jak skrzydła nietoperza, z krótkimi, czarnymi rogami wyrastającymi ze stawów – i dała susa w stronę postrzępionej dziury. Z tak bliska można było zobaczyć dziwnie mięsiste wnętrze Behemota; szare, niemal przezroczyste ściany, białe brodawki i skupiska żółtawych świateł. Kirune natychmiast zaczął drzeć pazurami krawędzie dziury, wyrywając kawałki księżycowego metalu i odsłaniając blade wnętrze. Tor zerknął na przelatującą obok Vostok, jej fioletowy ogień wypełniał zachmurzony dzień niesamowitym blaskiem. Płomienie lizały powierzchnię Behemota i Tor kątem oka złowił jakiś ruch. Stwory podobne do ogromnych, sześcionogich pająków z pulsującymi workami pośrodku. Trzy albo cztery skurczyły się w ogniu, jednak po chwili Tor zobaczył, że wcale nie zginęły, lecz przykucnęły, żeby chronić delikatne worki lęgowe, z których wykluwały się kopacze. Z palców Noon strzelił dziki ogień wzmocniony przez smoczycę i zaraz potem obie oddaliły się od Behemota, którego powierzchnia dymiła i pokrywała się pęcherzami.

– Na ziemi są kopacze! – Krzyk dobiegał z góry.

Tor zadarł głowę i zobaczył Berna dosiadającego Sharrika. Przypięty uprzężą do grzbietu wojennej bestii potężny młodzieniec trzymał w dłoniach lśniące topory, podczas gdy Sharrik, gryf, który wyrósł na największą bitewną bestię, tłukł skrzydłami z taką siłą, że podmuchy powietrza rozwiewały Torowi włosy. Spoglądając przez ramię, Eboranin zobaczył ludzi biegających w panice i krzyczących, a zaraz potem usłyszał ryk Vostok.

– Nie! Musimy skupić się na tym, żeby zranić Behemota! Zostawcie ludzi!

– Ty rób swoje dziury – zagrzmiał Sharrik. – My mamy życie do uratowania.

Tor poczuł, jak ramiona Kirune napinają się i wielki kot uniósł głowę. Podobne do żółtych lamp oczy zmrużyły się, gdy odprowadzał wzrokiem oddalającego się gryfa. Ostatni raz szarpnął pazurami dziurę, po czym wzbił się w powietrze. Jego skrzydła rozpostarły się z trzaskiem, jak żagle, które gwałtownie wypełniają się wiatrem, i chwilę później mknęli ku ziemi, żeby wylądować przed Sharrikiem. Gdzieś za ich plecami Vostok wrzasnęła z wściekłości.

– Nie! Musimy współpracować!

Tor pochylił się, zacisnął dłonie na gęstym futrze na grzbiecie Kirune. Pęd powietrza sprawiał, że łzawiły mu oczy.

– Kirune! Kiedy Vostok wydaje ci rozkaz…

– Żaden wąż nie będzie mi mówił, co mam robić!

Tor syknął przez zęby, ale w miarę jak zbliżali się do osady, stawało się oczywiste, że sytuacja na dole jest naprawdę bardzo zła. Ubita ziemia roiła się od kopaczy. Mężczyźni, kobiety i dzieci upadali, podczas gdy inni ludzie, szukając ucieczki, wdrapywali się na dachy. Pośród chaosu sztywnym krokiem chodziły „matki”, dziwne pająkowate stwory z pulsującymi, białymi kokonami, z których wysypywały się mięsożerne żuki.

Kirune opadł na ziemię, wzbijając tuman kurzu, a tuż po nim Sharrik. Niebiesko-czarne skrzydła gryfa zdawały się jasne na tle chaosu. Bern pomachał radośnie do Tora, a chwilę później płaska głowa gryfa wystrzeliła do przodu, potężny dziób zamknął się na pajęczych nogach jednej z matek i złamał je. Tor miał szczerą nadzieję, że potężny młodzieniec nie słyszał warknięcia, które dobyło się z gardła Kirune.

– Gdzie Aldasair?

Bern wskazał obuchem topora domy za plecami Tora. Aldasair dosiadał wielkiej, czarnej wilczycy o szarych skrzydłach orła i ciepłych bursztynowych oczach, która stała teraz na dachu jednej z chat i wyraźnie zaniepokojona spoglądała na panujący w dole chaos. Kuzyn Tora, blady jak płótno, siedział wyprostowany na jej grzbiecie.

– Zrobimy, co w naszej mocy. – Tor dobył miecza. Wszędzie dookoła ludzie, którzy padli pod naporem żarłocznych żuków, dźwigali się z ziemi. Ich wnętrzności zostały wyżarte, z pustych oczodołów wylewała się czarna, lepka ciecz, a usta rozciągły się w powitalnych uśmiechach, gdy powolnym krokiem szli w stronę bestii wojennych. – To kukły. Zabijcie je i tyle kopaczy, ile zdołacie.

Ryk Kirune przetoczył się nad osadą niczym huk grzmotu. Zaraz potem wielki kot ruszył do ataku, jego potężne łapy rozgniatały żuki na miazgę. Obok niego biegł Sharrik, którego czarny jak heban dziób ciął i rozrywał niczym najprzedniejszej roboty ostrze. Kukły padały na ziemię z wydrążonymi ciałami wystawionymi na posępne światło dnia i Tor po raz pierwszy usłyszał dobiegające zewsząd wrzaski, okrzyki bólu pożeranych żywcem i zawodzenie tych, którzy musieli na to patrzeć. On sam skrzywił się i odwrócił wzrok. Nie miał czasu skupiać się na koszmarze, który rozgrywał się na jego oczach.

Pajęcza matka zbliżyła się do nich i Tor szarpnął Kirune za gęste, szare futro.

– Szybko! Zabij ją!

Jednak Kirune powalił właśnie dwie kukły i potężnymi szczękami rozrywał to, co zostało z ich lepkich wnętrzności. – Kirune! Rób, co ci każę!

Jednak było już za późno. Pająkopodobny stwór pochwycił długimi odnóżami uciekającą kobietę, na którą z kokonu wysypały się żarłoczne żuki. Nagle tuż przy nim pojawiła się wielka, czarna wilczyca, chwyciła matkę zębami i zaczęła nią potrząsać jak pies królikiem, po czym odrzuciła ją z odrazą. Siedzący na jej grzbiecie Aldasair obserwował wszystko z takim samym obrzydzeniem.

– Dobra robota, Jessen. – Uspokajająco pogłaskał wilczycę między uszami. – Świetnie ci idzie.

Wtedy właśnie dzień wypełnił się zielonofioletowym światłem, a wszystkie cienie stały się kruche i czarne. Tor zadarł głowę i zobaczył Vostok otoczoną pierścieniem własnych płomieni i Noon, z której wyciągniętych dłoni wylewała się rzeka zielonego ognia. Spojrzał w kierunku, w którym strzelały płomienie i poczuł, że żołądek podchodzi mu do gardła – w boku Behemota powstało pęknięcie, jednak to nie oni je zrobili. Część istoty otwierała się, metalowa skóra łuszczyła się i odłaziła płatami, podczas gdy ze środka przepychało się na zewnątrz coś bladego i lśniącego.

– To czerw! – wrzasnęła Noon i gwałtownie zamachała ramionami. – Nie możemy pozwolić, żeby się wydostał!

Tor zacisnął palce na uprzęży, gotowy nakazać Kirune, by na powrót wzbił się w niebo, gdy przy ścianie jednego z domów dostrzegł grupę ludzi. Matka zmieniła się w kukłę o pustych, czarnych dziurach zamiast oczu, ale była z nią trójka małych dzieci. Wszystkie tuliły się do niej, najwyraźniej nie rozumiejąc, co się z nią stało ani dlaczego trzyma je tak mocno, że nie mogą się ruszyć. Ich rozpaczliwe krzyki sprawiły, że Tor poczuł ucisk w sercu. Z mieczem w dłoni, rozpiął uprząż i zeskoczył na ziemię.

– Pomóż Vostok – zwrócił się do Kirune, wskazując spód Behemota i coraz bardziej widocznego czerwia. – To coś nie może wyjść.

Złociste oczy Kirune błysnęły nienawistnie i wielki kot obnażył kły, a zaraz potem dał susa w stronę gromady kukieł. Tor otworzył usta, żeby zaprotestować, ale nie miał czasu do stracenia. Zamiast tego rzucił się biegiem w stronę chatki, po drodze depcząc i odkopując na boki rojące się wszędzie kopacze. Jedno z dzieci było już stracone. Krzycząc i wierzgając, leżało na ziemi, podczas gdy żuki w jego wnętrzu wyżerały wszystko, co czyniło je człowiekiem. Nie bacząc na bolesne kłucie w piersi, Tor przeszedł nad nim i płynnym ruchem rozpłatał na pół pierś matki. W jej wnętrzu zostało tak niewiele, że ostrze miecza praktycznie nie napotkało żadnego oporu. Pozostała dwójka dzieci krzyknęła z przerażenia i odsunęła się od niego.

– Zaczekajcie! Jestem po waszej stronie! – Drzwi do chatki otworzyły się gwałtownie, tęga kobieta chwyciła dzieci za szyje i z imponującą siłą wciągnęła je do środka. Spojrzenie, które posłała Torowi, było niczym siarczysty policzek, niczym maska wyrażająca jednocześnie grozę, strach i wściekłość.

– Morderca! – wrzasnęła kobieta, po czym zatrzasnęła drzwi.

– Cholera – mruknął pod nosem Eboranin.

– Bestie wojenne! Bestie wojenne, do mnie! – Głos należał do Vostok. Jej fioletowy ogień i płomienie dzikiego ognia Noon poparzyły czerwia, lecz stwór nie przestawał przeciskać się przez pęknięcie w ścianie Behemota. Byli przy nich Jessen i Aldasair, lecz wilczyca krążyła tylko bez celu, samej nie wiedząc, jak może pomóc. Widoczny w drugim końcu osady Sharrik niemal uległ pod naporem kukieł, gdy kontrolowani przez Jure’lia mężczyźni, kobiety i dzieci czepiali się jego skrzydeł i kudłatego zadu. Krępy mężczyzna z białą brodą wisiał uczepiony szyi gryfa. Siedzący na grzbiecie wojennej bestii Bern próbował odpierać ich ataki. Jego bliźniacze topory – Tor pamiętał, że Bern nazywał je Zaciekłymi Bliźniętami – ociekały czarną posoką.

– Kirune?

Ogromny kot głowę miał spuszczoną i roztrącał nosem rozczłonkowane kukły. Tor znowu krzyknął, na co bestia machnęła tylko leniwie czarno-szarym ogonem. Eboranin podbiegł do niej i zerknął z niepokojem na wiszącego w górze Behemota. Sądząc po jego rozmiarach, czerw był już niemal w połowie na zewnątrz.

– Kirune! Musimy wracać na górę. Czy ty mnie w ogóle słuchasz? – Podszedł do kota i poklepał go po karku. Zanim się obejrzał, leżał na plecach, a ciężka łapa Kirune przygniatała go do ziemi. Masywna głowa bestii zawisła tuż nad jego twarzą i Tor zobaczył ogromne, żółte kły.

– Jestem zajęty! – Krótkie, grube wąsy Kirune umazane były czarnym szlamem. Jego gorący oddech cuchnął trupem. – Nie rozkazuj mi.

Tor poczuł, że ogarnia go wściekłość i z siłą, której się po sobie nie spodziewał, odepchnął łapę Kirune, po czym dźwignął się z ziemi. Wsunął miecz do pochwy i stanął przed kotem, który prychnął na niego.

– Prychamy, tak? Kirune, wielka bestia wojenna, legenda Ebory prycha na swojego pana, bo ten zabronił jej bawić się zabawkami! – Czubkiem buta trącił szczątki kukły. – Wielki Kirune, płaczliwy kotek.

Kirune warknął gardłowo, złożył skrzydła i przycupnął na tylnych łapach, jakby szykował się do skoku. Tor wiedział, że gdyby to zrobił, jego ciężar połamałby mu wszystkie kości, jednak w tej chwili nie mógł się wycofać. Myślał o oszpeconej połowie swojej twarzy i o tym, że gdyby bóg-drzewo Ygseril nie wydał na świat wojennych bestii, wystarczyłoby soku, żeby go uleczyć, żeby uleczyć wszystkich Eboran, którzy nadal kurczowo trzymali się życia, mimo szkarłatnicy. Ogon Kirune zamiatał wściekle ziemię, w szeroko otwartych kocich oczach czaiło się niebezpieczeństwo.

– Tor! Na krew i ogień, spójrz tam!

Głos Noon był piskliwy z przerażenia. Tor spojrzał w górę, akurat w chwili, gdy ogromny czerw przecisnął się przez pęknięcie i runął na nich z góry. Eboranin rzucił się w bok i niemal w tym samym momencie czerw rąbnął o ziemię, niszcząc przy tym kilka chatynek z drewna i skorup krabów. Z bliska istota była kremowoszara, a jej obłe cielsko tu i ówdzie mieniło się perłowym blaskiem. Jego przednia część, którą z braku lepszych pomysłów Tor uznał za głowę, była nieco ciemniejsza od reszty, z garstką lśniących guzków na czubku i widoczną nieco niżej ciemną, pulsującą paszczą. Stwór przetoczył się po ziemi i Tor dostrzegł maleńkie, krótkie odnóża. Chwilę później czerw zaczął pożerać zniszczone domy. Drewno, muszle, szkło, słoma i ziemia – wszystko zostało wessane i pożarte szybciej niż Tor sądził, że to możliwe. Kilku mężczyzn z osady uzbrojonych w coś, co wyglądało jak stalowe harpuny i kilka zardzewiałych mieczy, rzuciło się na stwora i poczęło dźgać jego śliskie, obłe cielsko. Ich atak nie trwał jednak długo, bo chwilę później ulegli pod naporem pajęczych matek, które osaczyły ich i krzyczących powlokły w stronę rozdziawionej paszczy czerwia.

Tor wskoczył na grzbiet Kirune. Tym razem – o dziwo – wielki kot odwrócił się od trupów, po czym, obnażywszy kły, rzucił się do ataku. Odepchnęli na bok jedną z pajęczych matek i Tor gołymi rękami wyrwał z jej objęć mężczyznę, zaraz jednak kątem oka zobaczył, jak drugi znika w paszczy ogromnego czerwia. Dołączył do niego Bern. Szyja i nagie ramiona człowieka pokrywały liczne zadrapania i ukąszenia, i Tor przypomniał sobie, że kiedy widział go ostatni raz, Bern omal nie zginął pod naporem kukieł.

– Gdzie Sharrik?

Bern wskazał głową niebo i wywijając toporami, zaatakował kolejną pajęczą matkę. Sharrik był w górze, jego potężny kształt rzucał cień na nich wszystkich, podczas gdy Vostok zataczała kręgi na niebie.

– Odsuńcie się! – zagrzmiała smoczyca. – Musimy go spalić.

Czerw jak gdyby usłyszał jej słowa, bo nagle jego cielsko zapulsowało tak gwałtownie, że wszyscy polecieli do tyłu. Jego tylna część uniosła się i opadła, a zaraz potem znów zadrżała i gęsty zielony płyn począł wyciekać z czegoś, co z braku lepszych pomysłów Tor uznał za jego odbyt. Zielona ciecz rozlała się po placu i spłynęła w stronę ruin chatynek, zalewając rumowisko, ocalałych mieszkańców osady i więżąc zarówno ludzi, jak i kukły.

– Żywica. – Tor nie wiedząc, co robić, ścisnął rękojeść Dziewiątego Deszczu. – Jak możemy to powstrzymać?

Cielsko czerwia znowu zapulsowało i jeszcze więcej zielonego płynu spłynęło na ziemię, grożąc zalaniem całej wioski i uwięzieniem Tora i Berna.

– Bern! Chodź tu szybko!

Bernowi nie trzeba było powtarzać dwa razy. Wskoczył na grzbiet Kirune za plecami Tora i tłukąc wściekle skrzydłami, bestia wojenna wzbiła się w powietrze. Nie było to łatwe, bo choć Kirune był silny, Bern swoje ważył. Zdołali jednak umknąć przed zalewającą wszystko żywicą i dołączyli w powietrzu do Vostok i Sharrika.

– Ruszcie się! Z drogi! – ryknęła rozkazująco Vostok, która już wyciągała długą, wężową szyję, żeby plunąć ogniem na czerwia. Noon uniosła obie ręce, wokół jej pięści tańczyły szmaragdowe płomienie wiedźmiego ognia podsycane energią życiową, którą zaczerpnęła od smoczycy.

– Czekajcie! – Tor rozpaczliwie wyglądał czegoś na ziemi. Jak można było stracić z oczu ogromnego wilka? – Gdzie jest Jessen? Gdzie są Jessen i Aldasair?

Na chwilę wszyscy zamilkli i Tor miał czas, żeby pomyśleć, co by zrobił, gdyby jego kuzyn został zabity. Utrata Hestillion i Aldasaira, tak bardzo sobie bliskich, byłaby ponad jego siły. Nagle Bern postukał go w ramię i wskazał w dół. Jessen stał w odległym końcu placu. Aldasair nadal siedział na grzbiecie wilczycy i wciągał na siodło kolejne dzieci – troje czy czworo tuliło się do niego, podczas gdy Jessen trzymała w zębach małego szkraba, delikatnie chwytając go za kołnierz.

– Nie ma na to czasu – syknęła Vostok. – Zostaw je, Jessen, i wynoś się stamtąd!

Wilczyca spojrzała na nich i nawet z tej odległości widać było wyzwanie malujące się w jej bursztynowych oczach. Otoczony dziećmi Aldasair również patrzył w ten sposób.

– Głupie szczeniaki! Uciekną, kiedy wszystko stanie w ogniu. – Vostok rozwarła szczęki i Tor zobaczył fioletowe płomienie budzące się do życia.

– Przestań! – Pochwycił spojrzenie Noon i odetchnął z ulgą, widząc, że nie ma w nim wściekłości Vostok. – Noon, musimy o tym pomyśleć…

Wiszący nad ich głowami Behemot nadal wypluwał z siebie pajęcze matki, które spadały do osady, gdzie zielona żywica rozlewała się między zrujnowanymi domami. Tor miał nadzieję, że część ludzi zdołała uciec, że może choć tyle zdołali dla nich zrobić, dostrzegał jednak ciemniejsze kształty uwięzione pod warstwą żywicy i leżące wszędzie ciała.

– Musimy go przenieść – szepnął mu do ucha Bern, po czym odwrócił się w siodle i krzyknął do Vostok: – Podnieś go, zabierz na plażę za palisadą i tam spal.

Smoczyca syknęła przez zęby wyraźnie rozjuszona tym, że kolejny raz zignorowano jej rozkazy, ale Noon pochyliła się i powiedziała coś do jej rogatego ucha.

– Dobrze. Może wspólnymi siłami zdołamy go unieść. Szybko, bierzmy się do roboty.

Nie było to łatwe zadanie. Bern w powietrzu przesiadł się na grzbiet Sharrika, choć Tor był prawie pewien, że mężczyzna spadnie i się zabije. Udało się jednak i niebawem wszystkie trzy bestie wojenne zaczęły obniżać lot. Vostok i Sharrik podleciały do głowy czerwia, podczas gdy Kirune chwycił jego drugi koniec. Cielsko stwora było śliskie i wielki kot nie mógł go uchwycić. W pewnej chwili mruknął coś o tym, jak bardzo czerw cuchnie, po czym wbił pazury w grubą skórę i wspólnymi siłami niepewnie poderwali czerwia z ziemi.

Reakcja Behemota była natychmiastowa. Z góry posypały się na nich pajęcze matki i Tor musiał wywijać mieczem niczym kosą, żeby utrzymać je z dala od Kirune. Mimo wspólnych wysiłków nie zdołali unieść czerwia wysoko nad ziemię, a do tego na wpół wlokąc go poza granice osady, pozostawili po sobie liczne zniszczenia. Przeżyli też chwilę grozy, gdy brzuch stwora zaczepił o drewnianą palisadę. W końcu jednak uwolnił się z nieprzyjemnym dla ucha odgłosem i Tor odetchnął, widząc na piasku za nimi parującą stertę szarych wnętrzności. Gdy tylko opuścili osadę i Vostok wrzasnęła przenikliwie, upuścili czerwia, a Kirune warknął z ulgą.

– Odsuńcie się, wszyscy się odsuńcie! – Vostok pochyliła głowę i tym razem Noon stanęła w siodle otoczona zielonymi płomieniami jak aureolą. – Noon, wyceluj swój wiedźmi ogień w ranę.

Obie – wiedźma i smoczyca – uwolniły swoje moce. Blask ognia był tak jasny, że Tor musiał osłonić oczy. Mimo to patrzył, jak skóra czerwia wybrzusza się i pokrywa pęcherzami. Miejsce, w którym została rozdarta, kipiało i z rany na plażę wylewała się struga gorących wnętrzności. Sam czerw zdawał się kurczyć i zapadać w sobie, jakby coś w jego wnętrzu nieodwracalnie się zepsuło. Bliźniacze płomienie zgasły, pozostawiając po sobie gęsty obłok cuchnącego dymu i jednego bardzo martwego czerwia.

– Udało się. – Tor uśmiechnął się od ucha do ucha i zatopił palce w futrze Kirune, licząc, że on także się ucieszy, jednak wielki kot odsunął głowę i umknął przed jego dotykiem.

– Chyba wystarczająco go rozjuszyliśmy. Patrzcie! – Tor odwrócił się i spojrzał w miejsce wskazane przez Berna. Przechylony na bok Behemot oddalał się, stopniowo nabierając prędkości. Było w nim więcej dziur niż Tor pamiętał i kilka ciemnych plam pozostawionych przez ogień Noon i Vostok. Świetnie się spisali. Było warto.

– Przegnaliśmy go – powiedział na głos, jednak nikt mu nie odpowiedział. Dopiero po chwili dotarło do niego, że z osady zostało niewiele więcej oprócz kilku zrujnowanych chatynek i zielonej żywicy. To, co przetrwało, płonęło, podczas gdy garstka ocalałych stała nad brzegiem, trzymając się w objęciach. Byli przy nich Jessen i Aldasair i na oczach oszołomionej gromady pomagali zsiąść z siodła małym pasażerom. Tor uświadomił sobie, że słyszy płacz dziecka.

– Warto było stoczyć tę bitwę choćby tylko dla nich, prawda?

Rozdział 4

4

– Vostok jest zła.

Nie trzeba było tego mówić. Oburzona smoczyca oddaliła się kilka godzin temu i zniknęła w zdziczałym lesie na skraju ponurej polany, jednak Noon wciąż czuła w sercu jej gniew. Był niczym ogień i pomyślała, że pozostali powinni o tym wiedzieć. Zrobili postój w drodze powrotnej z odległej osady i wszyscy – zarówno ludzie, jak i bestie wojenne – unikali jej wzroku.

Siedzący po drugiej stronie ogniska Tor westchnął.

– Nie jesteśmy jeszcze tym, kim powinniśmy być. To oczywiste. – Kirune leżał nieco dalej za jego plecami – ciemnoszary kształt odwrócony tyłem do ludzi. Skwitował słowa Tora prychnięciem, jednak Eboranin puścił je mimo uszu. – Choćbyśmy nie wiem, jak się starali, Noon, nie może tego od nas oczekiwać. Nasza pierwsza potyczka z Jure’lia nie okryła nas chwałą. Czy kogoś to dziwi?

– Chwałą? Większość mieszkańców zginęła. – Noon przygryzła wargę. Trudno było oddzielić jej własną złość od tej, którą czuła smoczyca. – Ich osada jest w ruinie. Daliśmy ciała. Spieprzyliśmy sprawę i zginęli ludzie.

Pomarańczowy blask ogniska sprawiał, że purpurowe blizny na twarzy Tora zdawały się szare. Minę miał posępną.

– To wojna – powiedział. – Spodziewaj się częściej takich widoków.

– Dni chwały Ebory dawno już minęły. – Łagodny głos Aldasaira zdawał się dryfować nad nimi w zapadającym zmroku. Leżąca u jego boku wielka wilczyca przypominała utkany z ciemności kopiec, tylko jej pomarańczowe oczy płonęły w ciemnościach niczym lampiony. – Nasze armie z ich lśniącymi zbrojami i śpiewającymi mieczami to nic więcej niż rdza i zakurzone kości. Jesteśmy jak… echo zamierzchłych czasów.

Siedzący obok niego Bern wyglądał na stroskanego i Noon pomyślała, że ma ku temu powody. Od bitwy Aldasair nie odezwał się prawie słowem, a gdy teraz to zrobił, wydawał się zagubiony. Bern zdjął kociołek z ognia, napełnił cynowy kubek i podał go Eboraninowi.

– To był długi dzień. Masz, napij się czegoś gorącego. – Odchrząknął. – Mieszkańcy Finneral znają trochę tych ludzi. Handlowaliśmy z nimi, a nasze statki zawijały do tej zimnej, małej zatoczki. Mają tu te ogromne kraby, których mięso jest tak tłuste i pożywne, że wystarcza na wiele dni. Robią też materiał z wodorostów, nazywają go morską skórą, jest mocny jak diabli. My przywoziliśmy nasz metal i skóry wielorybów, chociaż… – Urwał i zakasłał w zaciśniętą pięść. – Pewnie przez jakiś czas będzie mniej tego wszystkiego. – Za kręgiem ognia Sharrik wyciągnął się na szczeciniastej trawie, odsłaniając futrzaste podbrzusze. Chwilę później ciszę przerwało jego donośne chrapanie.

– Wojna to jedno. Wiem, że będzie znacznie gorzej. – Noon sięgnęła umysłem do Vostok i wyczuła jej bliskość; była niczym biały płomień gniewu. – Ale my… my wszyscy się mylimy. Musimy się bardziej starać.

– A ty nagle stałaś się ekspertką, tak? – Tor wziął kociołek i napełnił swój kubek. – Wiedźma z równin, która większość życia spędziła uwięziona w Cytadeli, chce mnie uczyć, jak powinny walczyć eborańskie bestie wojenne?

Powiedział to lekkim, żartobliwym tonem, jednak Noon wyczuła w jego słowach stal. Nic dziwnego, deptała przecież wszystko, co przysługiwało mu od urodzenia. Mimo to poczuła, jak wzbiera w niej gniew.

– Wiem o byciu bronią więcej niż ty kiedykolwiek się dowiesz.

– Dobrze zrobisz, jeśli jej posłuchasz, synu Ebory. – Vostok wychynęła spomiędzy drzew; mimo potężnej budowy poruszała się bezgłośnie. Jak zwykle Noon poczuła radość na widok smoczycy. Nawet w gęstniejącym mroku wyglądała majestatycznie, jej lśniące łuski odbijały pomarańczowy blask tysiącem miniaturowych słońc. – Nasze problemy są liczne i złożone i nie mamy czasu, żeby je rozwiązać.

Tor odwrócił wzrok od smoczycy. Noon wiedziała, że nie sprzeciwi się jej otwarcie – nadal był pełen podziwu dla pierwszej bestii wojennej, która przyszła na świat po setkach lat oczekiwania, i niejednokrotnie przyłapywała go, jak patrzył na Vostok z czymś w rodzaju tęsknoty.

– Zniszczyliśmy czerwia, zabiliśmy dziesiątki kukieł i przepędziliśmy Behemota. – Upił łyk z cynowego kubka i skrzywił się. – Na korzenie, Bern, co to za pomyje? Zresztą nieważne. – Pokręcił głową. – Ja, tak czy inaczej, nazywam to zwycięstwem. Na wybrzeżu są ludzie, którzy przeżyli dzięki nam, nie zostali uwięzieni pod żywicą i nikt nie wyżarł im wnętrzności.

– Przepędziliście Behemota, który już wcześniej był osłabiony. – Vostok podeszła do ognia i na chwilę przylgnęła głową do ramienia Noon. – Od wieków leżały w ruinie, więc nie miały kiedy się zregenerować, dlatego mamy wyjątkową okazję. To również wyjątkowa sytuacja z innego powodu, ponieważ walczymy chyba najgorszymi bestiami wojennymi w historii Ebory.

Na dźwięk tych słów Kirune poderwał się z ziemi, obnażył kły i zasyczał wściekle. Nawet Sharrik uniósł głowę, a jego pióra się zjeżyły.

– Posłuchajcie mnie. Musimy walczyć, jakbyśmy byli jednością. Musimy poruszać się i atakować jak jeden oddział. Bez jedności jesteśmy chaosem. – Vostok prychnęła i Noon dotknęła dłonią łusek na jej szyi. Były ciepłe. – To dlatego, że żadne z was nie ma wspomnień zapisanych w korzeniach. Kiedy umarliśmy ostatni raz, nasze dusze powinny były wrócić do korzeni Ygserila, a zamiast tego zostaliśmy wygnani i zagubiliśmy się. Staliśmy się upiorami, żerduchami nawiedzającymi pozostałości po naszych wrogach, a teraz, kiedy nawet te dusze przepadły i obróciły się w nicość, ja jedna przetrwałam dzięki Noon, żeby na powrót odnaleźć Eborę. Czy wy w ogóle rozumiecie, co utraciliście? Dzięki wspomnieniom zapisanym w korzeniach pamiętalibyście wszystkie swoje bitwy, wszystkie zwycięstwa, i znalibyśmy się tak, jak powinniśmy. Czulibyście, jak korzenie Ygserila związują nas ze sobą. – Noon czuła, że złość Vostok ustępuje pod naporem smutku, jednak głos smoczycy nie zdradzał jej uczuć. – Dlatego musimy się nauczyć współpracować bez więzów, które normalnie nas łączyły. Krótko mówiąc, musicie się nauczyć przyjmować rozkazy.

– I to ty będziesz je wydawać, wężu? – Kirune krążył teraz wokół ogniska, jego potężne łapy wzbijały obłoczki kurzu. – Będziesz nami dowodzić tylko dlatego, że zioniesz ogniem?

– Spokojnie, Kirune. – Tor wyciągnął rękę w kierunku wielkiego kota, jego twarz zdradzała niepokój. – To nie pomoże…

– Dowodzę wami, ponieważ jestem jedynym ogniwem, które łączy was z dawną chwałą! – zagrzmiała Vostok. W jej paszczy zatańczyły fioletowe płomienie. – Skradziono wam imiona i nadano nowe, przypadkowe, pochodzące z dawnych zwojów, ponieważ nikt nie wie, jak naprawdę brzmią te prawdziwe. Nie jesteście prawdziwymi bestiami wojennymi. – Smoczyca opuściła głowę i Noon zaczęła się zastanawiać, czym zakończy się to całe szaleństwo: niedorzeczną walką na odludziu, w której wszyscy zginą spaleni smoczym ogniem? – Kirune, nie chcesz stworzyć więzi ze swoim wojownikiem i czerpiesz dziką radość ze sprzeciwiania się wszystkiemu i wszystkim. Twój egoizm sprowadzi na nas nieszczęście. Sharriku, jesteś dzielny, ale nie myślisz. Twoja siła mogłaby być wykorzystana do wielu innych rzeczy. Jessen, jesteś płochliwa, a to chyba najgorsza i najbardziej niewybaczalna cecha u bestii wojennych. Do tego twój wojownik wcale nie jest wojownikiem.

Mimo ciepła, jakim emanował gniew Vostok, Noon skrzywiła się. Tymczasem Aldasair jak gdyby nie usłyszał słów smoczycy, siedział ze spuszczoną głową i palcami splecionymi na cynowym kubku.

– A ty, Tormalinie Lekkoduchu. – Tor podskoczył jak oparzony. – Jesteś próżny, rozkojarzony, arogancki i gorąco wierzysz w to, że jesteś tu jedynym wojownikiem. Jeśli nie nauczysz się współpracować z Kirune, nie będzie z ciebie żadnego pożytku i staniesz się dla nas ciężarem.

– Ćwiczyłem przez dziesięciolecia, podczas gdy ty nawiedzałaś wrak Esiaha Godwortha, ty niewydarzona relikwio…

– Hej. – Noon usiadła. – Torze, bestie wojenne zginęły z końcem Ósmego Deszczu, wydarte ze swych ciał, kiedy wasz bóg-drzewo uwięził królową Jure’lia. To nie tak, że chciały się stać żerduchami. Kto by chciał? – Wspomnienie smutku Vostok i zakłopotanie tym, czym się stały, nadal było boleśnie świeże.

Vostok zignorowała ich oboje.

– Naszym celem był Behemot. Mieliśmy współpracować, żeby przegnać go na długo przed tym, zanim wypełznie czerw. I gdzie wtedy byliście?

– Ratowaliśmy ludzi. – Głos Jessen był łagodny, jednak Noon po raz pierwszy wyczuła w nim nutę gniewu. – Pomogliśmy dzieciom uciec.

– Dzieci – rzuciła szyderczo Vostok. – To wojną powinniście się martwić, nie garstką dzieci. Jeśli pozwolimy wszystkim Behemotom uciec, tak jak temu dziś, już wkrótce dzieci Sarnu nie będą niczyim problemem.

– Vostok. – Noon zacisnęła usta w wąską kreskę. Dotkliwie czuła gniew smoczycy i świadomość ta sprawiała, że nie mogła zebrać myśli. W zamyśleniu dotknęła palcami koszuli; ukryta pod nią srebrna blizna wydawała się zbyt gładka. – Naprawdę myślisz, że mogliśmy dziś zabić tę rzecz? Mając do dyspozycji tylko cztery bestie wojenne?

Vostok odwróciła głowę i obejrzała się na drzewa, jakby coś usłyszała, jednak Noon wiedziała, że unika odpowiedzi. Już samo to sprawiło, że zrobiło jej się zimno.

– Czy kiedyś już się tak zdarzyło? – spytał Bern. Na jego szczerej twarzy malowała się niezwykła powaga. – Czy wcześniej zdarzyły się jakieś bitwy, w których szanse były tak… niekorzystne?

– Nie – odparła zwięźle Vostok. – Wcześniej zawsze były nas setki.

– To bez znaczenia – odezwał się Sharrik. Podniósł się z ziemi i rozłożył skrzydła – były ogromne, a w blasku ognia miały najgłębszy odcień granatu. – Jesteśmy potężni! Będziemy walczyć!

– Musicie nauczyć się walczyć – upomniała go Vostok, tym razem nieco łagodniej. Z gracją podkuliła nogi i ułożyła się na ziemi. – Albo będziemy działać wspólnie, albo zginiemy. Musimy znaleźć sposób, żeby na powrót stać się jednością.

– Cóż… – Tormalin odchylił się do tyłu, na chwilę spojrzał Noon w oczy i uśmiechnął się półgębkiem. – Może nam się poszczęści i po powrocie do pałacu zastaniemy świeżo wyklute bestie wojenne. Nie takie rzeczy się zdarzały.

Rozdział 5

5

Chyba nigdy w życiu nie odbyłam dziwniejszej podróży.

Razem z Nanthemą zmierzamy powoli do Ebory. Podróżujemy, kiedy jest to bezpieczne i śpimy na zmianę. Spoglądam w niebo i wypatruję trupiego księżyca, niczym język, który odruchowo bada dziurę po zębie – wiem, że znikł, ale część mnie nadal nie może w to uwierzyć. Odkąd byłyśmy świadkami, jak szczątki zatopionego Behemota unoszą się z dna morza, nie widziałyśmy z bliska żadnych Jure’lia. Widujemy je z daleka, ogromne, wzdęte guzy tkwiące nieruchomo nad czubkami drzew albo – co bardziej niepokojące – nad maleńkimi osadami. Trudno opisać, co czuję, gdy widzę, jak potwory z naszej historii kolejny raz dźwigają się z kolan.

Dziwnie jest również podróżować z Nanthemą. Niemal boję się na nią patrzeć, jak gdyby część mojej przeszłości siłą wdarła się do teraźniejszości. Jest taka cudowna, jak ją zapamiętałam, kiedy śpi, jej długie rzęsy rzucają cień na policzki i wciąż chodzi tym swoim zamaszystym, pewnym siebie krokiem. Dotyka mojej ręki i całuje mnie w policzek jakbyśmy nigdy się nie rozstały, wiem jednak, że w jej oczach musiałam się bardzo zmienić, i choć jest przerażona równie mocno jak ja, zawsze patrzy na wszystko z ciekawością i zdumieniem. To rzecz, którą kochałam w niej najbardziej.

Cieszę się, że żyje. I cieszę się, że nie muszę odbywać tej podróży samotnie.

Fragment dzienników
Lady Vincenzy „Vintage” de Grazon

– Mówię ci, Vin, że ktoś tam jest.

Vintage zamarła i mrużąc oczy, spojrzała w dal, ale widziała jedynie drogę dziurawą i zapuszczoną po latach nieużywania. W tym odległym zakątku Ebory było mniej budynków, za to mnóstwo dróg tu i ówdzie upstrzonych posągami, które niegdyś musiały wyglądać spektakularnie.

– Masz lepszy wzrok ode mnie, kochana. Kto to?

W odpowiedzi Nanthema ściągnęła brwi. Podróżowały od tygodni, były zmęczone, brudne i głodne, bo żywiły się tym, co udało im się znaleźć w dzikich obszarach Ebory, i od czasu do czasu królikiem ustrzelonym z kuszy przez Vintage. Przez większość czasu nie widziały śladów ludzkiej bytności, większość mieszkańców ukrywała się bowiem w domostwach, czekając, czy przyjdą po nich Jure’lia. Vintage doszła do budującego wniosku, że większość ludzi nie jest na tyle głupia, żeby dokądkolwiek podróżować, to jednak znaczyło, że ona i Nanthema nie należały do większości.

– Podejdźmy bliżej i sprawdźmy.

Chociaż w ciągu ostatnich dni lód stopniał, wciąż było przeraźliwie zimno i odpinając wiszącą u pasa kuszę, Vintage stwierdziła, że palce ma skostniałe. Po obu stronach drogi ciemne, wysokie sosny wznosiły się niczym czarna złowroga kurtyna. Patrząc na nie, Vintage zaczęła się zastanawiać, czy ludzie na powrót zmienili się w bandytów, jak mieli w zwyczaju w czasie wojny.

– To chłopiec – powiedziała Nanthema.

– Dziecko? Na pnącza! Co robi tutaj dziecko…? – Chwilę później go zobaczyła, a zaraz potem uświadomiła sobie, kto to taki. – Nan, to Eboranin.

Nanthema pokiwała tylko głową.

Chłopiec siedział na pękniętym kamieniu, na chudym ramieniu miał zawieszone coś, co wyglądało jak łuk z czarnego drewna. Zdaniem Vintage nie wyglądał na więcej niż dwanaście–trzynaście lat, jednak był Eboraninem, a to znaczyło, że równie dobrze mógł przeżyć już dwieście wiosen. Popielate włosy miał długie i potargane i choć twarz miał delikatną, a rysy ostre, był zdecydowanie za chudy. Podbita futrem kurtka wisiała na nim i odstawała przy kołnierzu, tak że szyję miał odkrytą. Chłopiec garbił się, jakby nie miał siły podnieść głowy. Dopiero po chwili Vintage dostrzegła, że pęknięty kamień to w istocie powalony posąg. Sądząc po wężowej głowie leżącej teraz u stóp chłopca, przedstawiał smoka. No tak, bestia wojenna, pomyślała.

– Dziecko Ebory – mruknęła Vintage. – Myślałam… zakładałam…

Nanthema zerknęła na nią i zacisnęła usta z niezadowoleniem.

– Kiedy Ygseril przestawał wydzielać życiodajny sok, rodziło się bardzo niewiele dzieci, a te, które przyszły na świat, były słabe i chorowite. – Dotknęła palcem oprawek okularów. – Kiedy odkryliśmy, że ludzka krew może nas uleczyć, matki i ojcowie karmili nią dzieci. Oczywiście nie wiedzieliśmy, że spożywanie krwi ludzi sprowadzi na nas szkarłatnicę… – Pokręciła głową. – Nie pamiętam, kiedy ostatni raz widziałam dziecko Ebory.

– Chodź, przekonajmy się, kim jest ten biedak i co robi na tym odludziu.

Kiedy się zbliżyły, chłopiec zadarł głowę i sięgnął po zawieszony na ramieniu łuk. U jego stóp leżał kołczan pełen strzał – Vintage pomyślała, że wyglądają na wiekowe – i przykryte płótnem stalowe wiadro. Oczy chłopca tonęły w cieniu, jednak teraz, kiedy podeszły bliżej, Vintage zobaczyła wokół nich zmarszczki, które nadawały chłopcu wygląd starca. Zastanawiała się, jak w ogóle mogła wziąć go za ludzkie dziecko – była to cecha charakterystyczna Eboran, podobnie jak czerwone oczy i nadnaturalna siła. Podróżując z Torem, a teraz z Nanthemą, zaczęła zbytnio się do nich przyzwyczajać. Z cichym westchnieniem chłopiec dźwignął się z kamienia.

– Skarbie, jest za zimno, żeby siedzieć na starych kamieniach. – Vintage uśmiechnęła się do niego. – Moja babcia zwykła mawiać, że od siedzenia na zimnym dostaje się wilka. Z pewnością jesteś jeszcze za młody na takie rzeczy, ale nie zaszkodzi na siebie uważać.

– Wilka? – Głos miał głębszy, niż się tego spodziewała. – Jakiego wilka?

– No cóż, to dobre pytanie. – Zatrzymały się przed nim. Jego rdzawoczerwone oczy zdawały się zbyt jasne jak na tak ponury dzień i bardziej przypominały bliźniacze rubiny niż kałuże czerwonego wina. – Nic ci nie jest? – Kiedy nie odpowiedział, Vintage wskazała swoją towarzyszkę. – To Nanthema. Jak zapewne widzisz, zna te strony, ja jednak jestem tu pierwszy raz. Nazywam się lady Vincenza de Grazon, ale możesz mówić do mnie Vintage.

Usłyszawszy to, chłopiec uniósł brwi, jak gdyby imię zrobiło na nim wrażenie.

– Jestem Eri – powiedział. – Eri z… Nie pamiętam. Chyba z Lonefell.

– Tak się nazywa twój dom? – spytała Nanthema.

– Chyba tak.

– Czy oprócz ciebie jest tu ktoś jeszcze? – dociekała Vintage, rozglądając się dookoła, jakby liczyła, że zobaczy jeszcze jakichś Eboran. – Masz może jakichś krewnych?

Pytanie wyraźnie przygnębiło chłopca, który spojrzał na ciemny las po drugiej stronie zrujnowanej drogi, po czym sięgnął po kołczan.

– W tych lasach są małe jelenie, a przynajmniej kiedyś były. Trudno sobie przypomnieć, ale jestem pewien, że kiedyś je tu widziałem. Ostatnio jednak słychać tu wilki, które wyją w nocy, a czasami też za dnia. – Z trudem przełknął ślinę. – Myślicie, że wilki zjadły wszystkie jelenie? – Urwał, a gdy znów się odezwał, głos miał dziwnie donośny. – Potrzebuję mięsa.

– Może właśnie o to chodzi – powiedziała Vintage. – Jesteś sam, Eri?

Chłopiec zerknął na wiadro i przez chwilę milczał, jakby zastanawiał się, co odpowiedzieć.

– Jedzenie stanowi problem – odezwał się w końcu. – Nie mogę wciąż udawać, że jest inaczej. W spiżarni został jeden słoik, a ziemia jest zbyt zmarznięta, żeby coś w niej posiać. – Spojrzał na nie i zakołysał się na piętach. – Czy tam, dokąd idziecie, jest jedzenie? I w ogóle dokąd idziecie?

– Do serca Ebory, Eri, do pałacu. Mamy nadzieję, że zastaniemy tam ludzi, albo chociaż coś do jedzenia. – Vintage posłała chłopcu swój najcieplejszy uśmiech. – Warto sprawdzić, nie sądzisz? Chciałbyś pójść z nami?

– Nie powinienem tam iść – odparł chłopiec. – Wiem to. Mieliśmy tam nigdy więcej nie wracać.

– Kto tak powiedział? Co wydarzyło się w pałacu? – Nanthema spojrzała na chłopca, lecz on tylko wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Nigdy tam nie byłem, a teraz nie pamiętam już nawet dlaczego… – Po chwili schylił się i podniósł wiadro. W środku coś zagrzechotało. – Pójdę i się rozejrzę. Zawsze przecież mogę wrócić, prawda?

***

Później, kiedy rozbili obóz i Eri zasnął przy ogniu, Vintage przyłapała się na tym, że wpatruje się w jego twarz. Była zbyt wymizerowana, a skóra zdawała się dziwnie cienka, jednak Vintage pomyślała, że to nie dlatego, że chłopiec nie dojadał. Nanthema jak gdyby czytała jej w myślach, bo wskazała głową chłopca i patykiem szturchnęła ognisko.

– Urodził się po tym, jak Ygseril obumarł. Jest chorowity, bo nie karmił się życiodajnym sokiem z korzeni boga-drzewa. Wygląda starzej niż powinien, nie sądzisz?

– Wiesz, jak trudno określić wiek Eboranina? – Vintage mówiła ciszej niż Nanthema, choć zdawało się, że chłopiec śpi w najlepsze. Świadczyło o tym jego donośnie chrapanie. – Dla mnie wygląda jak chłopiec, który od dawna choruje.

– Bo poniekąd tak właśnie jest.

Zapadła cisza. Rozpalili ogień nieopodal kręgu kamieni rzeźbionych misternie w splątane girlandy bluszczu, choć roztańczone cienie sprawiały, że gdy zerkała na nie kątem oka, Vintage widziała wycięte w kamieniu patrzące pożądliwie twarze.

– Powinnyśmy były poprosić go, żeby zabrał nas do swojego domu. Ciekawe, ilu Eboran tam zostało i dlaczego postanowili zamieszkać tak daleko od pałacu. – Nanthema zacisnęła usta w wąską kreskę. – Zanim odeszłam, ludzie ściągali do niego, żeby być jak najbliżej siebie. Mieszkanie tak daleko nie ma sensu. Może zobaczymy, co jest w tym wiadrze?

Vintage wzruszyła ramionami.

– Pewnie jedzenie, które zabrał ze sobą z domu – odparła, chociaż sama w to nie wierzyła. Cokolwiek było w wiadrze, nie brzmiało jak jedzenie, kiedy grzechocząc, obijało się o metal. – Daj mu spokój, Nan. Zabierzemy go z sobą do pałacu, znajdziemy jedzenie, żeby trochę go podtuczyć i może znajdziemy kogoś, kto się nim zaopiekuje. Biedak, wygląda, jakby potrzebował opieki.

Nanthema nie wyglądała na przekonaną. Wyjęła z torby rolkę zatłuszczonego papieru, odwinęła z niej kawałek suszonej kiełbasy i odgryzła kęs.

– Jak to jest po tak długim czasie zobaczyć dziecko swoich rodaków? Taki widok budzi pewnie nadzieję. W końcu tkwiłaś uwięziona w Behemocie przez ponad dwadzieścia lat.

– Tak naprawdę czas dla mnie nie płynął, Vin.

– Wiesz, o czym mówię, Nan.

Nanthema podniosła wzrok znad pęta kiełbasy i uśmiechnęła się szeroko.

– Jak zawsze jestem ciekawa, Vin. Mam nadzieję, że w pałacu będą jacyś ludzie i że ktoś inny zajmie się chłopcem. Chcesz gryza?

Vintage przypomniała sobie, jak chłopiec spojrzał na wiadro i jak powiedział: „Potrzebuję mięsa”.

– Dziękuję, skarbie, ale nie.

Rozdział 6

6

Cela – bo Hestillion tak myślała o pomieszczeniu – na swój okropny sposób była niemal przytulna. Nigdy nie było w niej zimno ani za ciepło, a bulwiaste brodawki emanowały słabym światłem kilka godzin dziennie, dzięki czemu pamiętała naturalny cykl nocy i dni. Kilka godzin po tym, jak królowa po raz pierwszy zostawiła ją samą, ściana pokoju otwarła się niczym powieki i do środka wsączyła się pękata, bezkształtna istota z naręczem mięsistych, brązowych, larwopodobnych rzeczy. Hestillion chwyciła strąk z bestią wojenną i uciekła pod przeciwległą ścianę, jednak istota położyła dar na podłodze między nimi, po czym zaczęła wykonywać nienaturalne, zachęcające gesty, jak gdyby Hestillion była nieufnym, dzikim zwierzęciem, a ona próbowała się z nim zaprzyjaźnić. Kiedy Hestillion się nie ruszyła, istota podeszła bliżej na swoich krótkich nogach, sięgnęła po jeden z brązowych strąków i go otworzyła. W środku była jakaś biała, ziarnista breja. Istota nabrała ją w coś, co mogło uchodzić za jej dłoń, i podniosła do miejsca, gdzie znajdowałyby się jej usta, gdyby miała jakąkolwiek twarz. Gest był aż nadto zrozumiały. Chwilę później stwór ostrożnie odłożył otwarty strąk z powrotem na podłogę i opuścił pomieszczenie przez otwór w ścianie.

Hestillion potrzebowała kilku godzin, żeby zdobyć się na odwagę, i gdy uczucie pustki w żołądku stało się nie do wytrzymania, podniosła strąk. Ku jej zaskoczeniu okazało się, że ziarnista breja przypomina w smaku mdłą owsiankę. Zjadła ją, a gdy nic się nie wydarzyło, otworzyła kolejny strąk. Ten zawierał wodę o lekko mineralnym smaku.

Od tej pory powłóczący nogami stwór – nie potrafiła powiedzieć, czy to ten sam, czy może za każdym razem inny – codziennie zostawiał jej paczki z jedzeniem, a ona jadła i piła bez obaw. A mimo to była przerażona, zła jak nigdy w życiu, i miała serdecznie dość owsianki.

Świetlne wypustki rozjarzyły się mocniej, naśladując światło poranka, gdy ostatni bezkształtny stwór prześlizgnął się przez pomarszczony otwór w ścianie. Hestillion kucała na gąbczastej podłodze, tuląc do piersi strąk z Ygserila. Zdawało jej się, że zrobił się ciepły, a czasami, kiedy zamierała w całkowitym bezruchu, miała wrażenie, że zamknięte w środku stworzenie porusza się i próbuje się z nią skontaktować. Wtedy jednak przypominała sobie, jak wędrując w snach, myślała, że rozmawia z wielkim bogiem Ygserilem, gdy tak naprawdę przymilała się i płaszczyła się przed ich wrogiem, który podstępem przekonał ją, żeby uwolniła królową Jure’lia z jej więzienia w korzeniach boga-drzewa. Nadal nie mogła znieść tej świadomości.

– Ty. Stworze. Potrafisz mówić?

Istota położyła paczki z jedzeniem na podłodze i zesztywniała. Stwory, które przychodziły codziennie, były na oko identyczne. Składały się z miękkiego, czarnego materiału, który stanowił chyba istotę wszystkiego, czym byli Jure’lia, nie miały głów, tylko krępe korpusy, krótkie, klocowate nogi i długie, elastyczne ramiona. Palce, którymi zakończone były ich ręce, zmieniały się i przekształcały w to, co akurat było potrzebne.

– Wiem, że mnie słyszysz. – Hestillion niechętnie porzuciła przyjemne ciepło strąku i wstała. – Chcę coś innego niż ta papka. Chcę prawdziwego jedzenia. Skoro mnie tutaj trzymacie, musicie mi dać coś prawdziwego. Wino, chleb, mięso… – Myśl o chlebie, świeżo wypieczonym i jeszcze ciepłym, była niczym cios i przez chwilę Hestillion nie potrafiła dobyć głosu. – Gdzie twoja królowa? Przyprowadź ją do mnie!

Stwór, powłócząc nogami, ruszył gwałtownie w stronę wyjścia, najwyraźniej zamierzając ją zostawić, jednak Hestillion, niewiele myśląc, dogoniła go, chwyciła za włókniste ramię i szarpnięciem odciągnęła od wyjścia.

– Powiedz coś! Wiem, że mnie słyszysz, wiem!

W dotyku ramię istoty było twarde i łykowate, kiedy je jednak ścisnęła, zmieniło się w gęstą, lepką substancję, która przeciekła jej przez palce i chwilę później stwór zniknął za ścianą. Rycząc z wściekłości, Hestillion rzuciła się za nim i jej głowa i tułów z mokrym mlaśnięciem przeszły przez otwór w ścianie. Dostrzegła zakręcającą, wąską przestrzeń pełną cieni i galaretowatego stwora, który znikał za rogiem. Chwilę później ściana zaczęła się zamykać i zaciskać wokół niej niczym żywa obręcz.

– Wiem, że mnie słyszysz!

Zaparłszy się stopami o podłogę, spróbowała przepchnąć się na drugą stronę na wąski korytarz, jednak ściana wepchnęła ją z powrotem do środka, zupełnie jakby wypluła ją z siebie z wielką siłą. Hestillion uderzyła o podłogę i choć natychmiast zerwała się na równe nogi, dziura w ścianie zdążyła się zasklepić, a powierzchnia na powrót stała się całkowicie gładka.

Przez kilkanaście nierównych uderzeń serca Hestillion stała, trzęsąc się, i wściekłym wzrokiem patrzyła na ścianę. W końcu z jej ust dobył się rozdzierający krzyk, od którego rozbolało ją gardło.

– Słyszysz mnie! Wiem, że mnie słyszysz! Wiem to!

Na drżących nogach wróciła do leżącego na podłodze strąka. Wydawał się mały i szary – osobliwy artefakt sprzed setek lat w brzuchu obcego potwora. Wiedziała jednak, że w środku jest coś, co łączy ją z Eborą i wszystkim, co porzuciła.

Uklękła przy nim, dotknęła dłońmi powierzchni strąka i zmusiła się, żeby spojrzeć na niego jak należy. Tak naprawdę wcale nie był szary, lecz miał barwę polerowanego srebra. Był też dłuższy niż szerszy, choć kształt miał nieregularny, upstrzony delikatnymi wypukłościami. Na skórce nie było bruzd ani zmarszczek, niczego, pod co mogłaby wsunąć paznokcie.

– Wiem, że ty też mnie słyszysz – powiedziała łagodnie. – I przepraszam, jeśli nie jesteś gotowy, ale potrzebuję cię tutaj, maluszku.

Zacisnąwszy zęby, Hestillion zgięła palce tak, że wyglądały jak szpony, i zatopiła paznokcie w skórce strąka. Napotkała opór i z początku jej palce ślizgały się na powierzchni, jednak ścisnęła strąk kolanami i wykorzystując własny ciężar, zdołała oderwać kawałek skórki. Była gruba i włóknista, i wypełniła pomieszczenie czystym, intensywnym zapachem drzew i liści. Powstrzymując szlochanie – ach, jakże ten zapach przypominał jej wczesne dzieciństwo – zaczęła odrywać kolejne kawałki. Nie zwracała uwagi na połamane, krwawiące paznokcie. Skórka strąka była grubsza, niż sądziła, tak gruba, że Hestillion zaczęła się zastanawiać, czy coś w ogóle jest w środku, jednak odepchnęła od siebie tę okropną myśl i mrucząc pod nosem, zdwoiła wysiłki. W pewnej chwili staw w małym palcu lewej ręki pękł z cichym trzaskiem i Hestillion poczuła przejmujący ból, który sięgał aż do łokcia. Syknęła tylko poirytowana i pracowała dalej. Coś się zmieniło w fakturze skórki, była bardziej krucha i rozpadała jej się w dłoniach, aż w końcu palce Hestillion natrafiły na warstwę czegoś, co przypominało grubą, gęstą koronkę.

To wtedy poczuła, jak coś się porusza.

Z jej ust mimowolnie dobył się cichy krzyk. Pod jej palcami drgnęły purpurowe łuski, maleńkie i zachodzące na siebie. W jej głowie pojawiła się dziwna myśl, że strąk okaże się pełen węży, które wypełzną i ją pożrą, a mimo to zakrwawionymi palcami nadal rozrywała grubą, twardą skórkę. Cokolwiek było w środku poruszało się słabo, nie było w stanie samo się uwolnić i Hestillion złapała się na tym, że przemawia do niego szeptem, jak do dziecka.

– Spokojnie, spokojnie, już niedługo. Zaczekaj jeszcze chwilę, kochanie.

Wsunęła ręce do strąka, objęła dłońmi zamkniętą w nim istotę i poczuła, jak otaczające ją płyny chlustają jej na pierś, mocząc gorset i tak już podartej sukni. Stworzenie poruszyło się niemrawo, śliską, łuskowatą skórę miało dziwnie rozpaloną. Gdy Hestillion pociągnęła z całych sił, strąk rozpadł się na kilka większych części, a ona sama upadła na podłogę z bestią wojenną w ramionach.

Przez kilka oddechów była zbyt wyczerpana, żeby cokolwiek zrobić. Leżała mokra od pachnących drzewami płynów, czując na piersi ciężar stworzenia i bolesne pulsowanie w palcach. Kiedy w końcu zdołała unieść głowę, spojrzała w duże, perłowobiałe oko. Bestia wojenna była niewiele większa od sporych rozmiarów psa i okazała się smokiem o długiej, wężowej głowie, którą przechylała nieco, żeby lepiej widzieć. Ciemnopurpurowe łuski na gardle i brzuchu miały kolor fuksji, zaś wyrastające za uszami małe, ciemne rogi były tak fioletowe, że niemal granatowe. Małe i mokre skrzydła lepiły się do grzbietu stworzenia. Drżąc z obawy i zmęczenia, Hestillion wyciągnęła rękę i ostrożnie dotknęła pyszczka smoka.

– Czuję smak twojej krwi.

Łagodny głos należał do samca. Brzmiał bardzo młodo. Hestillion niepewnie pokiwała głową.

– Słyszysz mnie.

– Tak. – Smok zamrugał jak sowa. Choć w pierwszej chwili pomyślała, że jego oczy są całkowicie białe, zobaczyła teraz, że pośrodku są srebrne i niemal lustrzane.

– Widzisz mnie?

Smok prychnął i ześlizgnął się z niej na podłogę. Wydawało się, że ma problem, żeby ustać na łapach, bo głowę miał zbyt dużą w porównaniu do reszty ciała. Hestillion pomyślała, że wygląda jak dziecko.

– Widzę cię i smakuję. Jestem głodny.

– Tak. – Hestillion wstała powoli, nie potrafiła oderwać wzroku od smoczątka. Dobrze wiedziała, że bestie wojenne wykluwały się ze strąków, kiedy osiągnęły pełne rozmiary, a przynajmniej gdy były na tyle duże, że nie robiło to zbyt wielkiej różnicy. To stworzenie, zamknięte w niewyrośniętym strąku, spędziło za mało czasu na gałęzi Ygserila, było za słabe i mogło umrzeć. Ale przynajmniej teraz miało szansę. Pierwsze bestie wojenne, które przyszły na świat po tak długiej przerwie, zasługiwały chociaż na to. – Jak się nazywasz, panie?

Smok postąpił kilka kroków do przodu. Idąc, próbował patrzeć na własne łapy, przez co omal się nie przewrócił. Ogon miał krótki i gruby, tak że ledwie dotykał nim podłogi.

– Nie wiem. Jest tu coś do jedzenia?

To również było coś nowego. Po śmierci dusze bestii wojennych wracały do korzeni Ygserila, by wieki później odrodzić się w jego gałęziach. Pamiętały, kim były, jak wyglądały i zachowywały dawne wspomnienia. Był to jeden z powodów, dla których stanowiły tak potężną siłę – były bowiem ucieleśnieniem historii Ebory. Hestillion pomyślała o wszystkich bestiach, które umarły na końcu Ósmego Deszczu, kiedy obumarł Ygseril. Pomyślała o ich duszach szukających korzeni wielkiego drzewa, suchych i martwych, i poczuła ciarki pełznące jej po plecach.

– Co pamiętasz, o jasny? Możesz mi coś powiedzieć? Cokolwiek? – Smok obrócił wężową głowę, żeby na nią spojrzeć. – Później dostaniesz jedzenie.

Bestia parsknęła oburzona i otrzepała się niczym pies.

– Ciepło, słońce. Szelest. Spadanie. – Na próbę rozłożyła jedno skrzydło, czarne pióra były pozlepiane. – Przepraszam.

– Nie przepraszaj, panie. Proszę, oto jedzenie. – Podeszła do strąków z papką i zaczęła otwierać jeden z nich. Tymczasem idące w jej stronę smoczątko potknęło się, przewróciło i leżąc na boku, bezradnie machało łapkami. Hestillion podniosła je i ignorując rozpacz, od której gniotło ją w piersi, przeniosła z powrotem do strąka. Mam kogoś, z kim mogę porozmawiać, powiedziała sobie w duchu. Nie jestem sama.

– Tutaj, zobacz. Tutaj. – Położyła je sobie na kolanach – mimo wszystko stworzenie było za duże, żeby mogła wygodnie siedzieć – i nakierowała jego pyszczek w stronę otwartego strąka. Smok zaczął jeść tak łapczywie, że resztki kleiku ściekały z jej szaty. Kiedy zjadł zawartość pierwszego strąka, otworzyła drugi i podstawiła mu pod pyszczek.

– Będziesz potrzebował imienia, panie. – W odpowiedzi usłyszała jedynie wilgotne mlaskanie. – I chyba sama będę musiała ci je nadać. – Choć było jej niewygodnie, jego ciężar stanowił dla niej pewne pocieszenie. – Nie mam pojęcia, jakie imię nosiłeś wcześniej, i nie jestem pewna, czy powinnam cię nazwać imieniem innej bestii. To chyba byłoby… niefortunne. – Odchrząknęła. – Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę trzymała w ramionach bestię wojenną ani że kiedyś znów opuszczę Eborę, a jednak tak się stało. Kiedy byłam bardzo, bardzo mała, w Eborze rósł pewien kwiat. Był moim ulubionym, miał duży, fioletowy kielich o aksamitnych płatkach. Nazywał się cellaphalious. Był taki delikatny i trudny w uprawie. Wielu naszych ogrodników poświęcało dziesiątki lat, żeby go wyhodować, a późną wiosną, kiedy nowe rośliny otwierały pąki, świętowaliśmy. Nazywaliśmy ten dzień Świętem Celaphon i w ten sposób witaliśmy nowe kwiaty. – Hestillion uświadomiła sobie, że płacze. Łzy ciepłymi strużkami spływały po jej brudnej twarzy, jednak nie miało to znaczenia. – Celaphon. Może tak cię nazwę. Jak ci się podoba takie imię?

Smoczątko prychnęło z pyszczkiem wciąż zanurzonym w strąku.

– Celaphon. Celaphon.

– Właśnie. – Hestillion uśmiechnęła się przez łzy. – Doskonale to wymawiasz.

Właśnie otworzyła trzeci strąk, nie myśląc o tym, co sama będzie jadła, kiedy ściana otworzyła się i w wejściu stanęła królowa Jure’lia. Gdy tylko przestąpiła przez próg, otwór w ścianie zasklepił się. Hestillion przycisnęła Celaphona do piersi i wstała. Starała się nie zwracać uwagi na to, jaki jest ciężki.

– Co to jest, lady Hestillion Eskt? Co ty zrobiłaś?

– Wiedziałaś, że go mam – odparła. – Wiedziałaś i nic nie mówiłaś.

– Myśleliśmy, że to coś nie żyje. – Królowa przemawiała łagodnym tonem, jednak Hestillion nie dała się zwieść. – Żywa bestia wojenna, tutaj, między nami. Widzieliśmy takie zmiany. Niebezpieczne zmiany.

Pozostający w ciągłym ruchu czarny sufit nagle wyraźnie się ożywił, a podłoga pod pantoflem Hestillion zrobiła się ciepła, jakby Behemot skupił na niej całą swoją uwagę.

– Jeśli chcesz go zabić, będziesz musiała zabić mnie – oświadczyła. – To wszystko, co mi pozostało. Nie myśl sobie, że za niego nie umrę.

Było to ryzykowne posunięcie. Hestillion wciąż nie wiedziała, dlaczego królowa ją oszczędziła ani dlaczego zabrała ją do wnętrza trupiego księżyca, bo przecież nie dlatego, że była jej wdzięczna.

– Wszyscy tak bardzo przejmujecie się życiem i umieraniem.

– A wy nie?

Wydawało się, że królowa wzięła głęboki oddech i Hestillion przez chwilę zastanawiała się, czy w ogóle ma płuca, czy był to celowy wybieg, żeby ją rozbroić.

– Pewnie nie. Nas interesują narodziny, zmiany i ruch. Konsumpcja. – Bez względu na to, czy był to podstęp, czy nie, królowa pochyliła głowę, jakby naprawdę zastanawiała się nad odpowiedziami. – Jednostka jest niczym, kiedy całość zmienia się i porusza. Mimo to dałaś nam wiele do myślenia, Hestillion Eskt. Powiedziałaś, że coś takiego nigdy dotąd się nie zdarzyło, że w całej historii naszych ras nigdy dotąd ze sobą nie rozmawialiśmy, i jest to prawda. Nawiązano kontakt. Stała się zmiana. Może jednak ma to znaczenie.

Celaphon wiercił się jej w ramionach. Hestillion chciała, żeby królowa przestała używać jej nazwiska rodowego; zdradziła je tylko dlatego, że myślała, że rozmawia ze swoim bogiem.

– Nie dbam o to, co dla was ważne. Zamierzam zatrzymać Celaphona. Nie dostaniecie go.

– Już nadałaś mu imię? Wy i te wasze imiona. – Królowa weszła głębiej do pomieszczenia, jej lśniące oczy zatrzymały się na bestii wojennej i Hestillion pożałowała nagle, że zdradziła jej imię smoka. – Ale skoro nie dbasz o to, co dla nas ważne, lady Hestillion, po co tu przyszłaś?

– Nie przyszłam tu! To wy mnie zabraliście.

W pokoju zapadła cisza. Celaphon umościł się w objęciach Hestillion i oparł głowę na jej ramieniu.

– Czyżby, Hestillion Eskt? Nie pamiętam, żebyś specjalnie się broniła. Czuliśmy, że potrzebujesz uciec. – Kiedy Hestillion nie odpowiedziała, królowa odwróciła się z powrotem do ściany, która otworzyła się pod jej dotykiem. – Ciekawe. Będzie więcej jedzenia dla naszego starego wroga. Bo i czemu miałby nie jeść? To najsłabsze zwierzę w miocie, więc i tak niebawem zdechnie.

Po tych słowach wyszła, zostawiając Hestillion i świeżo wyklute smoczę w niezręcznej ciszy.

Rozdział 7

7

Ezionie, wybacz mi ten jakże krótki list, ale jak możesz sobie wyobrazić, niebezpiecznie jest zatrzymywać się gdzieś na dłużej, a w tej maleńkiej wiosce mamy okazję spędzić noc pod dachem. Zamierzam wykorzystać to najlepiej, jak się da.

Mam szczerą nadzieję, że wszyscy jesteście bezpieczni. Jak mają się Carla i dzieci? Co u Bernharta? Jeśli macie choć trochę rozsądku, będziecie siedzieć cicho. Gromadźcie jedzenie, które może przetrwać długi czas, i nie podróżujcie, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. Nie zapominaj też o pracownikach, Ezionie – pracują u nas od pokoleń i są dla nas jak rodzina. Chcę, żebyś wyobraził sobie moją twarz, kiedy to piszę, i wiedz, że jeśli dowiem się, że było inaczej, napytasz sobie biedy. (Zapewne nienawidzisz, kiedy starsza siostra udziela ci rad, ale wiesz, że mam rację. Chyba zawsze to wiedziałeś).

Zaskoczę cię, kiedy powiem, że podróżuję z Eboranką imieniem Nanthema. Pamiętasz ją? Pewnie tak. Zmierzamy do Ebory z nadzieją, że znajdziemy tam odpowiedzi. Napiszę do ciebie znów, kiedy tylko dowiem się czegoś więcej. Proszę, ucałuj ode mnie Carlę i dzieci i powiedz im, że cioteczka Vintage bardzo je kocha.

Fragment prywatnej korespondencji
Lorda Eziona de Grazon

Noon pochyliła się do przodu przy wtórze skrzypienia skórzanej uprzęży i przycisnęła dłonie do łusek na szyi Vostok. W dole pod nimi lśniły oszronione peryferie Ebory: zarośnięte pola niczym skute lodem morze, a tu i ówdzie na końcu pustej drogi ruiny domostwa. Nadchodziła wiosna i dni robiły się coraz cieplejsze, jednak wczesne poranki wciąż jeszcze należały do zimy. Postanowiono, że będą na zmianę patrolować Eborę i codziennie obserwować jej granice. Od potyczki na wybrzeżu nie mieli żadnych wieści o Jure’lia, musieli jednak zakładać, że wróg nie śpi. Noon niemal czuła pod palcami, jak krew Vostok płynie gorąca pod perłowymi łuskami i piórami koloru kości słoniowej. Na myśl o tym uśmiechnęła się do siebie. Ona sama była przemarznięta do szpiku kości, wróg miał nad nimi miażdżącą przewagę liczebną i wszystkim groziło niebezpieczeństwo, ale przynajmniej siedziała na grzbiecie cholernego smoka.

– Ależ wszystko się zmieniło – powiedziała Vostok. – Pamiętam, kiedy…

– Vostok, jeśli zamierzasz opowiadać o tym, że kiedyś były tu pola złotej pszenicy, lądowisko dla bestii wojennych z różowego marmuru albo jakaś inna przeklęta rzecz, nie rób tego, proszę.

– Właściwie tutaj był sad – zadudniła smoczyca, wyraźnie urażona. – Wspomnienia są ważne, dziecko. Sama zresztą o tym wiesz.

Noon przygryzła wargę.

– Tak, wiem. Przepraszam.

Wspomnienia stanowiły drażliwy temat. Inne bestie wojenne Dziewiątego Deszczu, które podczas długiej zimy narodziły się ze srebrnych strąków, nie pamiętały Ebory w jej dawnej chwale. W ogóle nie pamiętały nic ze swoich poprzednich żyć – nawet własnych imion, nie mówiąc o tym, jak walczyć z Jure’lia, bronić Eborę czy lecieć w szyku bojowym u boku swych braci i sióstr.

– Coś wymyślimy – powiedziała z udawaną pewnością siebie. – Tormalin dokłada wszelkich starań, żeby stworzyć więź z Kirune, a Aldasair… No cóż, obaj robią, co mogą…

– Muszą bardziej się starać. Muszą nauczyć się słuchać. Sama nie powstrzymam inwazji Jure’lia. – Vostok gwałtownie załopotała skrzydłami, raz i drugi, tak że wzbiły się wyżej w niebo. Noon zacisnęła dłonie na wzmocnionym rzemieniu z przodu uprzęży i zmrużyła oczy, czując, jak lodowaty wiatr smaga jej twarz.

– Co to?

– Nie jesteśmy same. Ktoś tu leci. Spójrz tam, w stronę gór.

Noon zamrugała, żeby pozbyć się łez, które pęd powietrza wyciskał jej z oczu i spojrzała w kierunku, w którym niosła je Vostok. Niemal natychmiast to zobaczyła – mały, czarny kształt na tle szarego nieba. Żołądek podszedł jej do gardła, a pierś ścisnęła się z ekscytacji.

– To pieprzona Cytadela. Co oni tu robią? – Noon zacisnęła usta. Jakkolwiek niesamowite mogło się to wydawać, minęło sporo czasu, odkąd ostatni raz myślała o Cytadeli i nieszczęsnych celach pełnych wiedźm dzikiego ognia.

– Nie domyślasz się? – zachichotała Vostok.

– Jeśli myślą, że zabiorą mnie z powrotem do tej nory… – Noon się roześmiała. Leciała na pieprzonym smoku. – Podlecimy bliżej i pokażemy im, co potrafi twój ogień?

Ledwie to powiedziała, krajobraz w dole rozmył się, kiedy wystrzeliły ku widocznej w oddali czarnej kropce. Noon pochyliła się nad karkiem Vostok, nawet na chwilę nie spuszczając z oczu czarnej kropki. Gdy się zbliżyły, zobaczyła, że to rzeczywiście wielki nietoperz, bardzo podobny do tego, na którym sama uciekła z Cytadeli. Dosiadała go kobieta w niebiesko-szarej pelerynie i podbitym futrem kapeluszu, który miał chronić ją przed zimnem. Kolejna wiedźma dzikiego ognia i agentka Cytadeli. Nie wycofała się, kiedy podleciały bliżej, choć Noon dostrzegła, że cała się spięła, a jej usta poruszyły się, gdy mruknęła coś, żeby uspokoić spłoszonego nietoperza. Żaden z wielkich nietoperzy, które przyszły na świat w ciągu ostatniego stulecia, nie widział żywej bestii wojennej. Vostok podleciała bliżej, po czym zawisła w powietrzu. Sierść nietoperza falowała od leniwych uderzeń jej skrzydeł.

– No, no. Zabłądziliśmy, tak?

Kobieta się uśmiechnęła. Była młoda, niewiele starsza od Noon, a jej skóra miała ciepłą, brązową barwę. Spod podbitego futrem kapelusza wystawały kręcone pasma lśniących, czarnych włosów. Wyglądała jakby często się uśmiechała, a jej zuchwale zadarta broda zdradzała pewność siebie niepasującą do kogoś, kto lada chwila może zginąć upieczony w smoczym ogniu. Kapelusz i włosy częściowo zasłaniały nietoperze skrzydło wytatuowane na czole.

– Sroga Noon, jak mniemam.

– To nigdy nie było moje imię. – Noon przytknęła palce do szyi Vostok i zaczerpnęła jej energii życiowej, by obudzić w sobie dziki ogień. Chwilę później poczuła rozlewające się w piersi przyjemne ciepło. – Nigdy tam nie wrócę. Chyba już to wiedzą.

Kobieta przechyliła głowę.

– Wierz mi, że nie przybyłam tu po to, żeby sprowadzić cię do domu.

– To jest dom Noon – odezwała się Vostok. – Nie żadne ludzkie więzienie.

Po raz pierwszy kobieta wyglądała na zdenerwowaną.

– To potrafi mówić?

– Oczywiście, że potrafi – warknęła Noon i zacisnęła usta w wąską kreskę. Rozbudzony w jej wnętrzu dziki ogień chciał wyrwać się na zewnątrz. – Czego chcesz?

– Jestem Agentka Maritza. Przybyłam, ponieważ Cytadela jest ciekawa. Z Ebory na równiny docierają rozmaite opowieści. – Nerwowo zerknęła na Vostok. – I wygląda na to, że są one prawdziwe.

– Prawdziwe? Potrzebujecie więcej dowodów? – Noon wskazała puste niebo nad ich głowami. Jeszcze do niedawna wisiał na nim trupi księżyc, nieruchomy od setek lat. Kiedy wrócili Jure’lia, stare Behemoty – w tym również ten – obudziły się do życia. Agentka Maritza pokiwała ze smutkiem głową.

– Tak, przyznaję, że znowu widziano na niebie robale.

Noon odchyliła się w siodle i zastanawiała się przez chwilę. Ostatnie, na co miała ochotę, to miła pogawędka z agentką Cytadeli, jednak sroga zima sprawiła, że większość nowo otwartych szlaków do Ebory świeciła pustkami, a oni rozpaczliwie potrzebowali informacji. Spokój Vostok podpowiadał jej, że smoczyca w pełni się z nią zgadza.

– Wrócili do swoich dawnych sztuczek, co?

Agentka Maritza pokiwała głową.

– W kilku miejscach, tak. Najedli się do syta, wyrzygali tę swoją zieloną żywicę, a nawet zostawili kilka kukieł. – Kąciki ust kobiety opadły i Noon skrzywiła się ze współczuciem. – Ale nie było tak źle, jak można by przypuszczać. Jest coś dziwnego w ich działaniu. Atakują, po czym znikają, jakby byli zdezorientowani albo niepewni. A same Behemoty… – Kobieta urwała. – Jak wiele wiecie o tym, co się stało?

– Więcej niż mamy ochotę ci powiedzieć – zadudniła Vostok.

Agentka zamrugała, po czym podjęła przerwaną opowieść:

– Rozsiane po Sarnie stare, uszkodzone Behemoty naprawiły się. Nikt by nie pomyślał, że będą w stanie znów latać, ale tak właśnie się stało.

Noon niechętnie pomyślała o Behemocie na ziemi Esiaha Godworta. Obsesja mężczyzny na punkcie wraku okazała się nawet większa niż zamiłowanie Vintage do artefaktów związanych z Jure’lia. I choć dziki ogień Noon zniszczył połowę wraku, wcale by się nie zdziwiła, gdyby okazało się, że ten również krążył gdzieś po niebie. Przypomniała sobie wyschnięte, skurczone ciało syna Esiaha, Tyrona Godworta, który został uwięziony w samym sercu tej monstrualnej konstrukcji. Chłopaka także zabiła jego własna ciekawość.

– Nadal są słabi – powiedziała z zadumą Vostok. – Zwykle ukrywali się i mieli wieki, żeby zbudować i naprawić te swoje stwory. Teraz są osłabieni i muszą powoli dochodzić do siebie.

Noon kolejny raz położyła dłoń na szyi smoczycy. Uważaj, ostrzegła ją w myślach. Nie możemy zdradzać zbyt wiele. Uczucie ciepła pod palcami powiedziało jej, że Vostok się z nią zgadza.

– Ile bestii wojennych przyszło na świat? – Agentka Maritza uśmiechnęła się. – Czy w ogóle tak się mówi? Ile strąków zrzucił wasz bóg? I w jakim są stanie? – Poryw lodowatego wiatru szarpnął jej kapeluszem i kobieta naciągnęła go głębiej na czoło. Jej nietoperz nie okazywał żadnych oznak zmęczenia.

– Dlaczego myślisz, że ci powiem? Cytadela może się walić. Przekaż im to ode mnie.

Maritza prychnęła.

– Naprawdę myślisz, że Cytadelę obchodzi jedna zbiegła wiedźma? Cały Sarn ma teraz na głowie ważniejsze problemy. Poza tym, z tego, co słyszałam, i tak spisali cię na straty jako niebezpieczną wariatkę.

Rozjuszona słowami agentki Noon poczuła, jak w Vostok narasta gniew. Od tej chwili poruszały się jak jeden organizm. Gdy Noon uniosła ręce, żeby uderzyć w Maritzę cienkim strumieniem dzikiego ognia, Vostok pochyliła głowę. Zielone płomienie strzeliły niecałą stopę od agentki, która w pośpiechu szarpała lejce nietoperza. Noon odchyliła się do tyłu, miała przyjemne wrażenie, że żołądek naciska jej na pierś. Tymczasem Vostok wzbiła się wyżej ponad głowy agentki i jej wierzchowca. Smoczyca pochyliła głowę i ryknęła, a spomiędzy jej szczęk wylał się strumień purpurowego ognia. Przez chwilę Noon myślała, że Vostok ma dość Agentki Maritzy i postanowiła strącić ją i nietoperza z nieba, ale kiedy odzyskała ostrość widzenia, kobieta wciąż tam była, choć rozpaczliwie próbowała odzyskać panowanie nad przerażonym i nieco osmalonym przez płomienie wierzchowcem. Wielkie nietoperze z Cytadeli były szkolone do widoku dzikiego ognia, jednak spotkanie ze smokiem było czymś zupełnie innym.

Wciąż wisząca nad agentką Vostok ryknęła wściekle, a z tyłu jej gardła zamigotał złowieszczo purpurowy ogień. Agentka Maritza uniosła wolną rękę, wokół której niczym rękawica zapłonął zielony płomień. Widząc to, Noon roześmiała się radośnie.

– Naprawdę chcesz się przekonać, na co nas stać, Agentko Maritzo? – Vostok niemal wibrowała od zgromadzonej w jej wnętrzu mocy. Smoczyca chciała walczyć i Noon uświadomiła sobie, że ona również tego chce. – Płomienie tworzą naprawdę piękną kombinację. Zapewniam cię, że warto ją zobaczyć, choć niedługo nacieszysz się tym widokiem, bo żar wytopi ci oczy.

Nietoperz nadal próbował się wyrwać i po chwili płomienie otaczające dłoń agentki zgasły, gdy kobieta oburącz chwyciła lejce.

– Jeśli myślicie, że na tym odludziu jesteście bezpieczne, mylicie się. – Agentka próbowała tchnąć w swoje słowa szyderczą nutę, lecz twarz miała mokrą od potu, więc nie zabrzmiały one wiarygodnie. – Jeśli upadnie Sarn, to samo czeka Eborę.

Nietoperz wzbił się po łuku w górę i najszybciej jak mógł, zawrócił w stronę góry. Przez chwilę wydawało się naturalne, że polecą za nim i strącą go z nieba jęzorami zielono-purpurowego ognia, jednak Noon przypomniała sobie głos Vintage mówiący jej, że głupotą jest zabijać kogoś tylko dlatego, że cię obraził. Tylko dlatego, że chciałaś.

Kobieta i jej nietoperz byli teraz zaledwie małą plamką na niebie, smugą na tle szarości Bezkrwistych Gór, podczas gdy dookoła nich wstawał, jeśli nie ciepły, to z pewnością jasny dzień. Noon potarła dłonie. Były zimne jak lód, choć ona sama wcale nie czuła chłodu, nie kiedy ogrzewała ją złość Vostok.

– Wracajmy – powiedziała, sięgając po uprząż. – Tor pewnie chciałby o tym wiedzieć.

Rozdział 8

8

Tor stał na dziedzińcu z ramionami splecionymi na piersi i obserwował, jak rosły mężczyzna próbuje przycisnąć gryfa do ziemi.

A przynajmniej tak to wyglądało. Tak naprawdę Bern Młodszy trzymał w dłoniach długi kawałek cienkiej liny i próbował wziąć miarę, jednak Sharrik ani myślał ułatwić mu zadanie. Leżał na bruku niczym kot i rozpościerał swe ogromne skrzydła, odpychając od siebie Berna.

– Na kamienie, Sharrik, możesz przez chwilę się nie wiercić? Gdybyś leżał spokojnie, uwinąłbym się raz-dwa.

– Nie chcę tej uprzęży. – Głos gryfa był niski i chropawy. – Chcę mieć zbroję, ozdobioną klejnotami. Jak na obrazach.

– Tak, cóż. – Bern Młodszy odsunął się i objął wzrokiem bestię wojenną – począwszy od głowy, aż po tłukący o ziemię ogon – jakby szukał jej słabych punktów. – W tej chwili nie mamy niczego takiego, dlatego będziesz musiał zadowolić się tym, co jest. Twoja ostatnia uprząż nie przetrwała potyczki w Coldreef i jestem pewien, że stało się tak, bo była źle dopasowana.

– To najlepsza skóra, jaką mamy – odezwał się Tor. – Sam o to zadbałem. Kiedyś znajdziemy zbroję stosowną do twojego majestatu.

Sharrik łypnął na niego wielkim, obwiedzionym czerwienią okiem, jakby wyczuł w jego głosie kpinę. Wykorzystując moment nieuwagi, Bern wszedł pod skrzydło gryfa i w pośpiechu opasał liną jego muskularne ramię. Nie pierwszy raz Tora zdumiała łatwość, z jaką młody mężczyzna radził sobie z gryfem. Sharrik był ogromny, większy nawet od Vostok, i mocniej zbudowany. Jego umięśnione łapy wielkiego kota porastało gęste futro, zaś grubą szyję niebieskie, białe i szare pióra. Długie skrzydła gryfa – skrzydła orła, takie jak u Vostok i Jessen – były jasnoniebieskie z czarnymi lotkami. Jak zawsze, gdy widział Sharrika, Tor nie potrafił oderwać wzroku od jego wielkiego, zakrzywionego, czarnego dziobu. Wydawał się ostrzejszy i bardziej zabójczy od jego miecza, Dziewiątego Deszczu. Bern najwyraźniej czuł się swobodnie w obecności Sharrika. Między nim a gryfem wytworzyła się więź, jaka zwykle łączyła – a przynajmniej powinna łączyć – bestie wojenne i ich jeźdźców.

– Vostok mówi, że zasługujemy na nie – powiedział Sharrik, choć jego głos stracił nieco pewności siebie. – Na klejnoty i takie tam. Że należy o nas dbać i okazywać nam szczególne względy.

– Już prawie koniec. – Bern wyprostował się, na co Sharrik uniósł skrzydła. Tor nie wiedział, czy mężczyzna jest odważny czy tylko głupi, ale był tak wysoki i barczysty, że jeśli ktokolwiek miał szansę zmusić gryfa do posłuszeństwa, to tym kimś był z pewnością Bern Młodszy. Przybył ze swoimi ludźmi, żeby pomóc odbudować Eborę, i był obecny w Komnacie Korzeni, gdy Ygseril obrodził srebrnymi strąkami. Po tych wydarzeniach większość jego ludzi wróciła do Finneral, on jednak został, pomagał naprawić szkody wyrządzone przez wieki zaniedbań i gdy trzeba było, podawał swą silną pomocną dłoń. On i Aldasair byli świadkami narodzin każdej bestii wojennej. – Gdybyś nie zachowywał się jak dziecko, już dawno byśmy skończyli.

Tor odwrócił się, podczas gdy Bern nadal próbował nakłonić gryfa do współpracy. Byli na największym dziedzińcu pałacu, miejscu mieszczącym niegdyś kilka okrągłych ogrodów z dużą sadzawką pośrodku. Zarośnięte, martwe ogrody zostały usunięte, by zrobić więcej miejsca, a sadzawkę wypełniono słodką wodą. Wzdłuż jednej ze ścian Bern wybudował duże, drewniane pomieszczenie i poszerzył największe wejście z myślą o bestiach wojennych i ich wygodzie. Prawda była taka, że stworzenia były za duże, żeby mogły zamieszkać w pałacu, a dziedziniec był największą przestrzenią jaką udało się im znaleźć. Przeciwległą ścianę pokrytą niegdyś piękną, wiekową mozaiką przedstawiającą ławice czerwonych i żółtych ryb, szpeciły teraz głębokie zadrapania, które uszkodziły płytki i powyrywały je, odsłaniając widoczną pod spodem szarą glinę. Tor patrzył na ścianę, marszcząc brwi.

– Patrzcie, Vostok wraca. Zobacz, Sharrik, jak pięknie prezentuje się uprząż!

Słysząc słowa Berna, Tor odwrócił się i zadarłszy głowę, obserwował smoczycę, której masywne ciało rzucało na nich cień, a szponiaste łapy wyciągały się w stronę ziemi. Opadała z taką gracją, że jej potężne skrzydła niemal nie poruszały powietrza. Chwilę później Noon zeskoczyła z grzbietu Vostok.

– Lady Vostok, jak twoja nowa uprząż? – Bern podszedł do smoczycy, jedną ręką szarpiąc w zamyśleniu starannie przystrzyżoną żółtą brodę. – Nie była niewygodna? Nie spowodowała żadnych otarć? Nie krępowała ruchów?

– Spisała się dobrze.

Bern posłał gryfowi triumfalne spojrzenie.

– Widzisz, Sharrik? Spisała się! Przestaniesz się teraz wiercić?

– Uwierzycie, że na pogórzach spotkałyśmy agentkę Cytadeli? – Policzki Noon były czerwone od zimna, oczy jej lśniły. Jej czarne potargane włosy częściowo zakrywały wytatuowane na czole skrzydło nietoperza, jednak Tor nie pamiętał, by kiedykolwiek widział Noon starannie uczesaną. Miała na sobie miękki, skórzany strój podróżny z ciężkim kapturem, którego najwyraźniej nie włożyła. Odruchowo podniósł rękę, żeby dotknąć oszpeconej połowy twarzy, rozmyślił się jednak i zamiast tego poprawił kołnierz. Dopiero po chwili dotarło do niego znaczenie słów Noon.

– Jeden z tych szaleńców zapuścił się aż tutaj? Nadal próbują zawlec cię z powrotem do więzienia? – Odchrząknął. – Nic ci nie jest?

Noon prychnęła lekceważąco.

– Czyżby Kirune znów uderzył cię w głowę? Była sama i nie próbowała nic zrobić. – Za jej plecami Vostok skinieniem głowy witała Sharrika. Bern zapisywał coś w maleńkim, zniszczonym notesiku, który wyjął zza pasa. – A gdyby spróbowała, Vostok i ja strąciłybyśmy ją z nieba. – Urwała i przyjrzała mu się, jakby dopiero teraz zobaczyła go wyraźnie. – Wszystko w porządku? – spytała nieco łagodniej.

Przez chwilę chciał odciągnąć ją na bok i porozmawiać z nią na osobności. Pamiętał, jak bliscy stali się sobie, kiedy wszedł do jej snów i gdy tuliła go we wraku Behemota. A później, w jaskini… Ebora z jej problemami, sroga zima, a przede wszystkim bestie wojenne, wszystko to sprawiło, że oddalili się od siebie. Uśmiechnął się więc tylko i rzucił żartobliwie:

– Myślisz, że wszystko się rozpadnie, kiedy wy dwie opuścicie pałac? Nic mi nie jest.

– Hm. Cóż. Według tej agentki robale na razie siedzą cicho. Przypuścili kilka ataków, ale nie można nazwać tego inwazją. Vostok twierdzi, że są osłabieni i wciąż liżą dawne rany.

Tor zmarszczył brwi i splótł ramiona na piersi. Było mu zimno, mimo iż miał na sobie watowaną szatę, którą znalazł w pokojach należących niegdyś do jego rodziny. Była rdzawoczerwona z potworami morskimi haftowanymi na mankietach jasnozieloną jedwabną nicią. Widok pokoi sprawił, że zaczął myśleć o Hestillion. Wszystkie jej rzeczy nadal tam były – jej ubrania, szczotki do włosów i całe mnóstwo jedwabnych pantofelków. Tor nie chciał na nie patrzeć i przeniósł je do pokoju należącego niegdyś do rodziców.

– Gdzie Aldasair? – Noon na próżno próbowała przygładzić włosy.

– W Wylęgarni.

– Nadal obserwuje?

– Nadal obserwuje.

Tym razem to Noon zmarszczyła brwi.

– Czyli nic się nie zmieniło?

Tor wzruszył ramionami.

– Pójdziesz tam? Wiem, że Aldasair ucieszy się na twój widok.

Wyszli z dziedzińca i ruszyli labiryntem pustych pałacowych korytarzy. Tor znał tę drogę na pamięć. Opuścił Eborę ponad pięćdziesiąt lat temu, chcąc uciec od koszmarów szkarłatnicy, od upadku miasta i zbyt licznych wspomnień, lecz mimo usilnych starań nadal wszystko pamiętał. Po drodze minęli kolejny z wewnętrznych ogrodów, gdzie ludzie z równin i mieszkańcy Finneral uwijali się przy stojakach do garbowania skór. Tor pozdrowił ich machnięciem ręki, podczas gdy Noon szła ze wzrokiem wbitym przed siebie. Odezwała się dopiero, gdy odeszli dość daleko, by nikt nie mógł ich usłyszeć.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki