Tytuł oryginału: Olympos

Copyright © 2005 by Dan Simmons
All rights reserved
Copyright for the Polish translation © 2017 by Wydawnictwo MAG

Przekład: Grzegorz Komerski
Redakcja: Joanna Figlewska
Korekta: Elwira Wyszyńska, Urszula Okrzeja, Magdalena Górnicka
Projekt graficzny serii, projekt okładki oraz ilustracja na okładce: Dark Crayon
Nazwa serii: Vanrad
Redaktor serii: Andrzej Miszkurka

Wydanie IV
ISBN 978-83-67353-72-4

Wydawca: Wydawnictwo MAG
Pl. Konstytucji 5/10, 00-657 Warszawa
www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor: Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.
tel. 227335010
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Niniejszą powieść dedykuję Haroldowi Bloomowi, który
– odmawiając współpracy w tej naszej Epoce Urazy –
sprawił mi wielką przyjemność.

Skąd Homer miałby to wszystko wiedzieć? Przecież kiedy doszło do tych wydarzeń, był wielbłądem w Baktrii!

Lukian, „Sen”

…prawdziwa i kompletna historia świata musi być historią wiecznej wojny. Człowiek nigdy nie zazna wytchnienia: ani towarzysze, ani bogowie, ani namiętności nie dadzą mu spokoju.

Joseph Conrad, „Uwagi o życiu i listy”

Nie spisujcie Troi dziejów,

Na ziemi, śmierci pergaminie.

Nie mąćcie gniewem szczęścia,

Co na wolnych ludzi spłynie.

Choć znowu zadał Sfinks gładki

Obce Tebom śmierci zagadki.

Nowe powstaną Ateny

I nowe czasy ozłocą –

Jak zachód słońca niebo –

Splendoru swego mocą;

Przetrwa, gdy minie światłość dnia,

Co ziemia przyjmie, co niebo da.

Percy Bysshe Shelley, „Hellada”

Część 1

część 1

Rozdział 1

1

Helena Trojańska budzi się tuż przed świtem, wyrwana ze snu wyciem syren alarmu przeciwlotniczego. Przesuwa po omacku dłoń na drugą stronę łoża, ale Hockenberry, jej obecny kochanek, zniknął. Zapewne wymknął się jeszcze w głuchym środku nocy, zanim zdążyli wstać słudzy. Podobnie kończyła się każda noc ich miłosnych igraszek. Mężczyzna zachowywał się tak, jakby czuł, że dopuszczają się wspólnie czegoś bardzo niegodnego. Bez wątpienia przekrada się właśnie ciasnymi alejkami i zaułkami, uliczkami, na których płonie najmniej pochodni. Helena stwierdza w duchu, że Hockenberry jest człowiekiem jednocześnie dziwnym i smutnym. I nagle przypomina się jej coś innego.

Mój mąż nie żyje.

Parys zginął dziewięć dni temu. Poległ w pojedynku z bezlitosnym Apollem. Odświętny pogrzeb, w którym wezmą udział zarówno Trojanie, jak i Achajowie, rozpocznie się już za trzy godziny. Oczywiście pod warunkiem, że sunący właśnie nad Ilionem boski rydwan nie zniszczy lada moment całego miasta. Minęło już dziewięć dni, a Helena nadal nie potrafi uwierzyć, że Parys odszedł na zawsze. Syn Priama pokonany w boju? Parys martwy? Książę Troi strącony w mroczne groty Hadesu, pozbawiony swej wdzięcznej cielesnej powłoki? Nie do pomyślenia. Przecież to Parys, jej piękny chłopiec, który wykradł ją z domu Menelaosa. To on, unikając pościgu, przemycił ją przez zielone łąki Lacedemonu. To Parys, jej najczulszy kochanek, którego zapału miłosnego nie ugasiła nawet ta długa, dziesięcioletnia, wyczerpująca wojna. Mężczyzna, którego często w skrytości ducha nazywała „wypasłym koniem, długo trzymanym przy żłobie”¹.

Helena zsuwa się z łóżka i wychodzi na taras. Rozsuwając zwiewne firany, zanurza się w zalewającej Ilion łunie przedświtu. Zima jest w pełni i marmur ziębi bose stopy kobiety. Na wciąż ciemnym niebie widać kilkadziesiąt promieni szperaczy. Reflektory dźgają chmury, przeszukują niebiosa, wypatrując bóstwa w latającym dywanie. Stłumione eksplozje plazmowych pocisków wywołują zmarszczki na chroniącej miasto kopule morawieckiego pola siłowego. Nagle z rozstawionych wokół Troi baterii strzelają ku górze liczne snopy spójnego światła – zwarte kolumny błękitu, szmaragdowej zieleni i krwistej czerwieni. Na oczach Heleny potężna eksplozja wstrząsa północnymi dzielnicami miasta. Fala uderzeniowa rozchodzi się echem ponad niebotycznymi wieżami i zdmuchuje z ramion kobiety pukle długich czarnych włosów. W ciągu kilku ostatnich tygodni Olimpijczycy zaczęli bombardować Ilion materialnymi bombami, za pomocą których mają nadzieję przebić rozciągniętą przez morawce tarczę. Pociski ukryte w skonstruowanych z pojedynczych cząstek osłonach teleportują się kwantowo na drugą stronę ochronnego pola. Tak przynajmniej próbowali jej to tłumaczyć Hockenberry i ta zabawna metalowa istota, Mahnmut.

Maszyny jednak Helena Trojańska ma w głębokim poważaniu.

Parys nie żyje. Cóż za niewiarygodna myśl. Helena była gotowa umrzeć wraz z nim w dniu, gdy Achajowie pod wodzą jej byłego męża Menelaosa i jego brata Agamemnona przedrą się wreszcie przez mury Ilionu. Wydawało się to przecież nieuchronne. Tak przepowiedziała jej przyjaciółka, wieszczka Kasandra. Grecy mieli wymordować w mieście wszystkich mężczyzn i chłopców, a kobiety zgwałcić i uwieźć w niewolę na swoje wyspy. Tak, na taki dzień Helena była w pełni przygotowana – wiedziała, że śmierć zada sobie sama bądź poniesie ją przebita mieczem Menelaosa. Z jakiegoś powodu jednak nie potrafiła uwierzyć, że jej ukochany, ten próżny i bogom podobny Parys, jej opasły koń, piękny wojownik i małżonek, może umrzeć jako pierwszy.

Przez ponad dziewięć lat oblężenia i wspaniałych bitew Helena ufała bogom, że zachowają jej drogiego Parysa przy życiu, że pozostawią go w zdrowiu i w jej sypialni. I tak też dotąd czynili. A teraz go zabili.

Przywołuje wspomnienie ostatniego spotkania ze swym trojańskim mężem. Dziesięć dni wcześniej widziała go, gdy opuszczał miasto, by zetrzeć się na ubitej ziemi z Apollem. Nigdy wcześniej nie wydawał się tak pewny siebie niż wówczas – w wytwornej zbroi z połyskliwego brązu, z zadartą głową i długimi włosami rozwianymi przez wiatr niczym grzywa rumaka; z błyszczącymi bielą zębami. Helena wraz z tysiącami wiwatujących gapiów obserwowała tę scenę z muru ponad Bramą Skajską. Parys kroczył niesiony chyżymi stopami „pyszny swoją pięknością” jak często śpiewał ulubiony aojda króla Priama. Tamtego dnia jednak chyże nogi zaniosły księcia ku zadanej dłonią wściekłego Apolla śmierci.

I teraz już nie żyje – myśli Helena. Jeśli szeptane pogłoski, które zdołała podsłuchać, nie kłamały, jego ciało zmieniło się w wypalone truchło. Kości ma potrzaskane, a złote idealne oblicze zwęglone do makabrycznie wyszczerzonej czaszki; błękitne oczy stopione na łój. Strzępy poczerniałego w ogniu ciała odchodzą od nadgryzionych płomieniami policzków niczym… pierwsze spieczone kawałki ofiarnego mięsa, odrzucane ze świętego ognia jako niegodne bogów.

Helena dygoce na zimnym, niosącym świt wietrze i spogląda na podnoszące się nad dachami Troi słupy dymu.

Trzy pociski przeciwlotnicze, wystrzelone z achajskich umocnień na południu, z rykiem wzbijają się pod niebo. Gonią za wycofującym się już rydwanem. Helena przelotnie zauważa olimpijski pojazd – drobna, przypominająca gwiazdę poranną iskierka, ścigana przez greckie rakiety, za którymi ciągną się siwe smugi. Po chwili, bez uprzedzenia, maleńki świetlik teleportuje się i poranne niebo jest już puste. Tak, tchórze, umykajcie na swój oblężony Olimp! – myśli Helena Trojańska.

Znów rozlega się wycie syren, ogłasza koniec nalotu. Ulica pod oknami Heleny – pod rezydencją Parysa, położoną tak blisko zniszczonego pałacu Priama – nagle się wypełnia biegnącymi ludźmi. Grupki mężczyzn z wiadrami w rękach pędzą na północny zachód, tam gdzie w zimowym powietrzu wciąż rozwiewają się dymy. Ponad dachami pobrzękują latające maszyny morawców. Do złudzenia przypominają szerszenie pokryte czarnymi chitynowymi pancerzami. Wrażenie dodatkowo wzmagają dziwne kolczaste podwozia i obracające się na wszystkie strony lufy miotaczy.

Część z nich, Helena wie o tym z doświadczenia i nocnych wykładów Hockenberry’ego, zapewni Troi spóźnioną osłonę z powietrza. Inne pomogą gasić pożary. Następnie mieszkańcy miasta wraz z morawcami strawią długie godziny na wyłuskiwaniu spod gruzów zdeformowanych zwłok. Helena zna w Ilionie niemal każdego i zastanawia się, kto w tej wczesnej godzinie poranka trafił w bezsłoneczną otchłań Hadesu.

Zginęli w dniu pogrzebu Parysa. Mego ukochanego. Mojego głupiego, zdradzonego kochanka.

Helena słyszy pierwsze odgłosy krzątaniny służących. W drzwiach komnaty staje jej najstarsza służka – kobieta imieniem Aitra, była królowa Aten i matka Tezeusza, uprowadzona przez braci Heleny w akcie zemsty za porwanie siostry.

– Moja pani, czy mam polecić dziewczynom, by przygotowały już kąpiel? – pyta staruszka.

Helena potakuje skinieniem. Jeszcze przez moment wpatruje się w coraz jaśniejsze niebiosa – dym na północnym zachodzie początkowo gęstnieje, a potem zaczyna rzednąć, opanowany przez Trojan i morawieckie maszyny. Jeszcze przez moment ogląda bojowe szerszenie skałowców, które mkną na wschód w beznadziejnej pogoni za nieobecnym już rydwanem. Dopiero wtedy odwraca się i wchodzi z powrotem do środka, cicho stąpając bosymi stopami po chłodnej, marmurowej posadzce. Musi się przygotować do uroczystości pogrzebowych Parysa, a także na spotkanie ze swym zdradzonym mężem Menelaosem. Pierwsze takie spotkanie od dziesięciu lat. Będzie to również pierwsza publiczna okazja, przy której zetkną się ze sobą osobiście Hektor, Achilles, Menelaos, Helena i wielu innych Trojan i Greków. Wszystko może się zdarzyć.

Bogowie jedni wiedzą, jak się ten koszmarny dzień zakończy – myśli Helena. W dodatku musi się uśmiechać, ignorując przygnębienie. Ostatnio bogowie pozostają głusi na modlitwy. Ostatnio bogowie nie mają ze śmiertelnikami już nic wspólnego – może tylko śmierć, zagładę i ogromne zniszczenia, jakie sprowadzają na ziemię swymi boskimi rękoma.

Helena Trojańska wchodzi do sypialni. Musi się wykąpać i ubrać stosownie na pogrzeb.

Rozdział 2

2

Rudowłosy Menelaos stał bez słowa w swej najlepszej zbroi. Wyprostowany, nieruchomy, władczy i dumny. Zajął miejsce między Odyseuszem i Diomedesem, na czele delegacji achajskich herosów, którzy przybyli do Troi z okazji ceremonii pogrzebowej wyprawionej na cześć człowieka, który skradł mu żonę; na cześć priamowego syna, tej świni, gównojada Parysa. Nie ma minuty, by Menelaos nie myślał o tym, kiedy i jak zabić Helenę.

Nie przewidywał większych kłopotów. Widział ją po drugiej stronie szerokiej alei, niecałe pięćdziesiąt stóp dalej, na środku przestronnego, głównego placu Troi. Stała na niewysokim podium obok starego Priama. Przy odrobinie szczęścia Menelaos zdołałby tam dobiec, nim ktokolwiek miałby choć szansę go powstrzymać. Zresztą nawet gdyby los się do niego nie uśmiechnął i Trojanie zastąpili mu drogę do żony, Menelaos ściąłby ich jak łan chwastów.

Menelaos nie był mężem wysokim – nie był takim szlachetnym olbrzymem jak jego nieobecny brat Agamemnon, nie był również nikczemnym gigantem jak Achilles, ten szczyl o małym fiucie – dlatego rozumiał, że nie uda mu się wskoczyć na podium z ulicy. Musiałby wbiec po schodach i przebić się przez tłum zebranych tam Trojan, siekąc, rąbiąc i mordując. I bardzo dobrze.

Wiedział, że Helena nie zdoła przed nim uciec. Z podium – tarasu przylegającego do ściany świątyni Zeusa – na plac prowadziły tylko jedne schody. Kobieta mogła co prawda wycofać się w głąb budynku, lecz i tam by ją dopadł i zapędził w kozi róg. Menelaos był pewien, że zdąży ją zgładzić, nim sam padnie pod ciosami dziesiątków rozjuszonych Trojan. Między innymi Hektora, idącego na czele konduktu pogrzebowego, który właśnie ukazał się oczom oczekujących. A potem? Potem mieszkańcy Ilionu i Achajowie zapomną o swoim obłąkańczym konflikcie z bogami i znów zaczną wojować przeciwko sobie. Oczywiście żywot samego Menelaosa dobiegnie wtedy końca. Podobnie przepadnie Odyseusz, Diomedes i być może nawet sam niepokonany Achilles. W końcu na pogrzeb tej świni Parysa przybyło ledwie trzydziestu Greków, a na dziedzińcu, murach i ulicach dzielących Achajów od Bramy Skajskiej tłoczyły się tysiące Trojan.

Gra warta świeczki.

Ta myśl przeszyła czaszkę Menelaosa niczym grot włóczni. Gra warta świeczki – śmierć tej niewiernej dziwki warta jest dowolnej ceny. Mimo niepogody – zimowy dzień był chłodny i szary – spod hełmu ściekały mu strużki potu, płynęły po krótkiej ryżej brodzie i skapywały z podbródka, mocząc brązowy napierśnik. Naturalnie już po wielokroć słyszał podobne kapanie, dźwięk uderzających o metal kropel, lecz zawsze dotąd był to odgłos bryzgającej mu na zbroję krwi przeciwników. Dłoń Menelaosa, wcześniej lekko oparta na wysadzanym srebrnymi zdobieniami mieczu, zacisnęła się na rękojeści tak mocno, że stracił czucie w palcach.

Teraz?

Nie, jeszcze nie teraz.

Dlaczego nie teraz? Jeśli nie teraz, to kiedy?

Nie teraz.

Skonfliktowane głosy w obolałej głowie Menelaosa – oba musiały należeć do niego, w końcu bogowie przestali już z nim rozmawiać – doprowadzały go do szału.

Zaczekaj do chwili, gdy Hektor podpali stos. Wtedy ruszysz.

Zamrugał, by strząsnąć perlący się na rzęsach pot. Nie miał pojęcia, który głos odezwał się jako ostatni – ten zachęcający do gwałtownego działania, czy ten tchórzliwy, namawiający do powściągliwości – lecz Menelaos zgodził się z podpowiedzią. Kondukt pogrzebowy dopiero co wkroczył do miasta. Żałobnicy przeszli pod olbrzymią Bramą Skajską. Nieśli ze sobą okryte jedwabnym całunem spalone zwłoki Parysa. Procesja zmierzała główną arterią Ilionu na plac wypełniony szeregami dostojników i herosów. Kobiety – w tym Helena – śledziły wydarzenia z tarasu. Już za kilka krótkich minut Hektor, starszy brat zabitego, podłoży ogień pod stos i uwaga wszystkich obecnych skupi się na płomieniach pożerających i tak zwęglone już ciało. To będzie znakomity moment. Nikt mnie nie zauważy, a potem moje ostrze znajdzie się już o dziesięć cali od zdradzieckiego serca Heleny.

Zgodnie z tradycją uroczystości pogrzebowe członków rodziny królewskiej, takich jak Parys, syn Priama, jeden z książąt Troi, ciągnęły się przez dziewięć dni wypełnionych w większości rozmaitymi okolicznościowymi igrzyskami. Organizowano między innymi wyścigi rydwanów i turnieje zapaśnicze, a całość obchodów wieńczyła zwykle rywalizacja włóczników. W tym wypadku jednak rytualne dziewięć dni, które minęły, odkąd Apollo zmienił Parysa w kupę zwęglonego mięsa, zostały wykorzystane na długi przejazd wozów z drwalami do lasów nadal porastających stoki góry Ida, wiele mil na południowy wschód od Ilionu. Morawce, te małe mechaniczne istoty, wspomogły Trojan swymi szerszeniami i innymi magicznymi przyrządami, w tym polami siłowymi chroniącymi przed ewentualnym atakiem Olimpijczyków. Atakiem, który – rzecz jasna – nastąpił. Drwale jednak sprawili się bez zarzutu.

Odpowiednią ilość drewna zwieziono do Troi dopiero teraz, dziesiątego dnia, i stos mógł wreszcie powstać, mimo że Menelaos wraz z liczną grupą achajskich przyjaciół, w tym stojącym obok Diomedesem, byli zdania, że poświęcanie płomieniom odpychających szczątków Parysa to jawne marnotrawstwo pierwszorzędnego opału. Już od wielu miesięcy zarówno Ilion, jak i ciągnące się całymi milami greckie obozowiska cierpiały na niedostatek paliwa do ognisk. Po dziesięciu latach wojny zarośla i lasy otaczające miasto zostały przetrzebione niemal bez reszty. Pobojowisko jeżyło się suchymi krótkimi pniakami. Nawet chrust skrzętnie wyzbierano już dawno temu. Achajscy niewolnicy gotowali teraz strawę dla swych panów, rozpalając ognie z wysuszonego łajna, co nie poprawiało ani smaku mięsiwa, ani paskudnego nastroju greckich wojowników.

Na czele żałobnej procesji sunęła kolumna trojańskich rydwanów. Kopyta koni zostały obleczone czarnym filcem i zwierzęta stąpały po szerokich płytach miejskiego bruku niemal bezszelestnie. Obok woźniców stali w zaprzęgach najwięksi bohaterowie Ilionu, herosi, którzy przetrwali ponad dziewięć lat pierwszej wojny i osiem dotychczasowych miesięcy straszliwego konfliktu z bogami. Jako pierwszy jechał Polidorus, jeden z Priamowych synów. Tuż za nim pojawił się inny przyrodni brat Parysa, Mestor. Kolejny rydwan wiózł sojusznika Trojan, Ifeusa. W następnej kolejności nadjechał Laodukus, syn Antenora. Po nich oczekujący ujrzeli podróżujących wysadzanymi klejnotami rydwanami starego Antenora – który jak zwykle przedłożył towarzystwo żołnierzy nad zebraną na tarasie starszyznę – kapitana Polifetesa oraz sławetnego Trasmelusa, który zastąpił współdowodzącego Likami Sarpedona, zgładzonego przez Patroklosa wiele miesięcy wcześniej, gdy Trojanie toczyli jeszcze wojnę z Grekami. Za tymi mężami do miasta wtoczył się rydwan Pilartesa – naturalnie nie tego Trojanina, którego zamordował Ajaks Wielki tuż przed wybuchem konfliktu z Olimpijczykami, lecz tego drugiego Pilartesa, który tak często walczył ramię w ramię z Elazosem i Muliusem. Do konduktu dołączyli również Perimus, syn Megasa, oraz Epistor i Melanippus.

Menelaos znał ich wszystkich. Tych wojowników i herosów, tych wrogów. Tysiące razy widział ich wykrzywione, skrwawione twarze pod wykutymi z brązu hełmami, oddalone od niego ledwie na dystans pchnięcia włóczni bądź uderzenia mieczem, dystans oddzielający go od obu głównych, najważniejszych celów – Ilionu i Heleny.

A teraz Helena stoi pięćdziesiąt stóp ode mnie. I nikt nie spodziewa się mojego ataku.

Za zaprzężonymi w stąpające cicho rumaki rydwanami nadeszli słudzy prowadzący zwierzęta przeznaczone na ofiarę. Dziesięć najlepszych wierzchowców Parysa, sforę jego myśliwskich ogarów i stado tłustych owiec. Ostatnia ofiara była szczególnie hojna i kosztowna, ponieważ od chwili rozpoczęcia boskiego oblężenia zapasy zarówno wełny, jak i baraniny kurczyły się coraz bardziej. Menelaos zobaczył też kilka starych wynędzniałych krów o krzywych rogach. Bydła nie przyprowadzono po to, by złożyć wspanialszą ofiarę – w końcu odkąd bogowie stali się wrogami, nie było komu jej poświęcać – ich tłuszcz miał sprawić, by stos zajął się gorętszym i jaśniejszym płomieniem.

Po tym zwierzęcym pochodzie wkroczyły do miasta tysiące trojańskich piechurów, zakutych w zbroje wypolerowane tak starannie, że błyszczały nawet w ten szary zimowy dzień. Szeregi wojowników ciągnęły się za Bramę Skajską aż po równinę Ilionu. Pośrodku tej ciżby sunęły mary Parysa, niesione przez tuzin jego najbardziej umiłowanych towarzyszy broni; ludzi, którzy za Priamowego syna chętnie oddaliby własne życie, lecz teraz musieli ze łzami w oczach nieść jego wielką pośmiertną lektykę.

Ciało Parysa spowijał błękitny całun, już w tej chwili przesłonięty tysiącami uciętych kosmyków włosów – wyraz żałoby podkomendnych i dalszych krewnych księcia. Hektor i członkowie najbliższej rodziny poległego mieli swoje loki dorzucić tuż przed podłożeniem ognia pod stos. Trojanie nie poprosili Achajów, by również poświęcili Parysowi swoje włosy, ale gdyby to uczynili – gdyby taką prośbę przekazał swym ludziom Achilles, główny obecnie sprzymierzeniec Hektora, gdyby co gorsza nadał jej moc rozkazu i polecił Myrmidonom, by dopilnowali jego wykonania – Menelaos osobiście stanąłby na czele buntu.

Brakowało mu towarzystwa Agamemnona. Brat zawsze wiedział, co robić. To Agamemnon był prawowitym przywódcą Argiwów – nie ten uzurpator Achilles, a już na pewno nie trojański bękart Hektor, który uznał ostatnio, że może wydawać polecenia wszystkim: Argiwom, Achajom, Myrmidonom i Trojanom. Nie, prawdziwym dowódcą Greków był Agamemnon i gdyby się tu dzisiaj pojawił, to albo odwiódłby Menelaosa od przeprowadzenia zuchwałego zamachu na życie Heleny, albo sam zginąłby u jego boku. Niestety Agamemnon wraz z pięcioma setkami lojalnych wojowników już siedem tygodni wcześniej wsiadł na pokład czarnego okrętu i odpłynął w kierunku greckich wysp, do Sparty. Powrócić mieli najwcześniej za miesiąc, a wyruszyli oficjalnie po to, by zwerbować nowych ochotników do wojny przeciwko bogom, natomiast w rzeczywistości z zamysłem zyskania sprzymierzeńców gotowych poprzeć rebelię wobec władzy Achillesa.

Achilles. Ten zdradziecki potwór właśnie się pojawił. Szedł tuż za szlochającym Hektorem, który kroczył wytrwale przy marach, tuląc w mocarnych dłoniach głowę martwego brata.

Na widok zwłok księcia z piersi zebranych na murach i placu rzesz Trojan wydarł się ogłuszający jęk. Stojące na dachach i blankach kobiety – niskiego pochodzenia, niezwiązane z królewskim rodem ani Heleną – podniosły śpiewny lament. Menelaos poczuł, że przedramiona mimowolnie pokrywa mu gęsia skórka. Kobiece zawodzenie zawsze działało na niego w ten sposób.

Przecież on złamał mi rękę – przypomniał sobie Menelaos, rozniecając swój słabnący gniew niczym przygasające ognisko.

Achilles – półbóg przechodzący teraz przed oczyma achajskich wodzów w ślad za posępnym orszakiem niosącym mary Parysa – złamał Menelaosowi rękę osiem miesięcy temu. Chyżonogi mężobójca uczynił to tego samego dnia, gdy oznajmił Grekom, że Pallas Atena zgładziła jego przyjaciela Patroklosa, i by dopełnić zniewagi, porwała jego ciało na Olimp. Wtedy też Achilles oświadczył, że Achajowie i Trojanie nie będą dłużej walczyć przeciwko sobie, lecz zamkną w oblężeniu świętą górę Olimp.

Agamemnon gorąco zaprotestował – sprzeciwił się wszystkiemu: arogancji Achillesa i jego próbie zagarnięcia władzy króla królów, wodza przybyłych pod Ilion greckich oddziałów. Sprzeciwił się jawnemu bluźnierstwu, jakim było wystąpienie przeciwko bóstwom, bez względu na to, kogo akurat zabiła Atena (a przecież nikt nie miał pewności, że Achilles powiedział prawdę). Najbardziej zaciekle wystąpił jednak przeciwko objęciu przez Achillesa dowództwa nad dziesiątkami tysięcy achajskich żołnierzy.

Achilles udzielił tamtego pamiętnego dnia odpowiedzi krótkiej i prostej – postanowił zmierzyć się z każdym Grekiem, któremu nie przypadła do gustu myśl o zmianie dowództwa i wypowiedzeniu wojny Olimpijczykom. Dodał, że może walczyć w osobnych pojedynkach bądź ze wszystkimi przeciwnikami jednocześnie, a ten, kto ostanie się na placu boju, będzie odtąd kierować poczynaniami Achajów.

Agamemnon i Menelaos, dumni synowie Atrydy, zaatakowali Achillesa włóczniami i mieczami, pod osłoną tarcz. Setki greckich oficerów i tysiące szeregowych włóczników obserwowały starcie w osłupiałym milczeniu.

Menelaos był co prawda zaprawionym w krwawych bojach weteranem, lecz nie zaliczał się do grona największych herosów wojny trojańskiej. Jego brata z kolei uważano – przynajmniej podczas długich tygodni, które Achilles spędził nadąsany w namiocie – za najbardziej zapalczywego i zajadłego z achajskich wojowników. Jego włócznie niemal nigdy nie chybiały celu, miecz rozcinał najgrubsze wraże tarcze niczym jedwabne zasłony i nie okazywał litości, bezwzględnie dobijając wszystkich, nawet najlepiej urodzonych przeciwników. Agamemnon był równie wysoki i potężnie zbudowany jak Achilles, i jak on był półbogiem, lecz jego ciało zbierało wojenne blizny przez dziesięć lat dłużej, a wzrok tego dnia mąciła mu wściekłość godna demona. Achilles tymczasem czekał spokojnie, na jego młodzieńczym obliczu malowało się wręcz coś bliskiego roztargnieniu.

Rozbroił braci, jakby byli małymi dziećmi. Potężnie ciśnięta przez Agamemnona włócznia odbiła się od ciała syna Peleusa i bogini Tetydy, jakby morawce otoczyły go jedną ze swoich energetycznych tarcz. Miecz Agamemnona – który wedle Menelaosa uderzył z siłą, jaka wystarczyłaby do przepołowienia kamiennego bloku – roztrzaskał się na pięknej tarczy Achillesa.

Właśnie wtedy ich rozbroił – dodatkowe włócznie i miecz Menelaosa cisnął do morza. Następnie pchnął obu pokonanych na ubity piach i zdarł z nich zbroje tak łatwo, jak wielki orzeł obdziera ze skóry bezradne ofiary. Chyżonogi mężobójca złamał Menelaosowi lewą rękę – na dźwięk kości pękającej jak wiotka gałązka z kręgu otaczających ich oficerów i wojowników podniósł się stłumiony jęk – po czym, na pozór delikatnie, uderzył otwartą dłonią i strzaskał Agamemnonowi przegrodę nosową. Na koniec zdzielił króla królów kopniakiem w żebra i przycisnął go sandałem do ziemi, spoglądając na jęczącego obok Menelaosa.

Dopiero wówczas Achilles dobył miecza.

– Poddajcie się i przysięgnijcie mi wierność, a obu was potraktuję z należnym Atrydom honorem i uczynię was swymi oficerami i sojusznikami w nadchodzącej wojnie – rzekł. – Zawahajcie się choć na mgnienie, a poślę wasze psie dusze do Hadesu, zanim wasi przyjaciele zdążą mrugnąć. Waszymi trupami skarmię wygłodniałe sępy, byście nigdy nie otrzymali godnego pogrzebu.

Agamemnon, do wtóru pojękiwań i jęków, niemal wymiotując gorzką żółcią, skapitulował i przysiągł mężobójcy wierność. Menelaos, czując ból stłuczonej nogi, popękanych żeber i złamanej ręki, już po sekundzie poszedł za przykładem brata.

Ostatecznie tamtego dnia wystąpiło przeciwko Achillesowi trzydziestu pięciu achajskich wodzów. Przed upływem godziny ulegli wszyscy bez wyjątku. Najmężniejszych Achilles skrócił o głowę, gdy odmówili mu posłuszeństwa, po czym zgodnie z przyrzeczeniem rzucił ich zwłoki ptakom, rybom i psom. Dwudziestu ośmiu jednak złożyło wymaganą przysięgę. Potem już żaden z wielkich achajskich herosów, wojowników dorównujących bitewną sławą Agamemnonowi, nie rzucił Achillesowi wyzwania. Nie uczynił tego Odyseusz ani Diomedes, ani Nestor, Ajaksowie ani Teukros. Wszyscy wysłuchali szczegółów opowieści o śmierci, jaką z rąk Ateny ponieśli Patroklos i mały synek Hektora, Skamandrios, po czym donośnymi głosami zaprzysięgli jeszcze przed zapadnięciem zmroku wypowiedzieć wojnę Olimpijczykom.

Menelaos poczuł w ramieniu tępy ból – mimo drobiazgowych zabiegów osławionego medyka Podaliriosa, syna Asklepiosa, kości nie zrosły się należycie i w takie jak ten chłodne dni ręka nadal dokuczała – lecz oparł się pokusie i nie rozmasował rwącego miejsca. Mary z ciałem Parysa i kroczący obok nich Achilles z wolna mijali delegację Achajów.

***

Obleczone całunem, przysypane ściętymi włosami mary stają przed stosem, pod tarasem przylegającym do świątyni Zeusa. Kolumny wojowników zatrzymują się w miejscu. Milkną zawodzenia i lamenty stojących na murach kobiet. Nagle robi się tak cicho, że Menelaos wyraźnie słyszy chrapliwe oddechy koni. W pewnym momencie coś plusnęło na kamień. Jeden z rumaków zaczął sikać.

Helenos, stojący obok Priama starzec, naczelny wieszczbiarz i doradca króla Ilionu, wykrzykuje jakąś krótką mowę pogrzebową, której treść ginie w podmuchach wiatru, jaki niespodziewanie zerwał się znad morza. Zimne powiewy skojarzyły się Menelaosowi z lodowatym oddechem poirytowanych bogów. Helenos wręcza Priamowi ceremonialny sztylet. Król, mimo że niemal zupełnie łysy, ma na potylicy jeszcze kilka siwych pasemek, zachowanych być może specjalnie na tak ponure okazje. Władca Troi ucina jedno z nich ostrym jak brzytwa nożem. Niewolnik – osobisty, wieloletni sługa Priama – chwyta opadający kosmyk do złotej misy i podchodzi do Heleny, która przejmuje od króla sztylet. Kobieta przez dłuższy moment przygląda się klindze, jakby miała zamiar ją wrazić we własną pierś. Na ten widok Menelaosa przeszywa lęk. Gdyby zabiła się sama, obrabowałaby go ze słodkiej zemsty, od której dzieli go przecież tylko kilka chwil. Wreszcie jednak Helena podnosi sztylet, chwyta w palce kołyszący się z boku głowy pukiel i ucina pęk. Ciemne splątane włosy sypią się do misy, a niewolnik zwraca się ku szalonej Kasandrze, jednej z licznych córek Priama.

Stos rekompensuje wszelkie wysiłki i ryzyko, z jakimi wiązało się zwiezienie drewna aż z odległej Idy. Zapiera dech w piersiach. Ponieważ na placu nie było miejsca na wymagany tradycją stos o boku stu stóp – wtedy nie zmieściłyby się tak gęste tłumy – zbudowano trzy razy mniejszy, lecz wyższy niż zwykle. Najwyżej ułożone polana sięgają poziomu świątynnego tarasu. Na szczyt prowadzą szerokie drewniane stopnie, same w sobie przypominające niewielkie balkony. Boki strzelistej układanki podtrzymują bele z niezwykle wytrzymałego drewna, które wcześniej spajały ściany pałacu Parysa.

Potężnie zbudowani tragarze wnoszą mary na umieszczoną na samej górze platformę. Hektor czeka już u stóp szerokich stopni.

Teraz umierają zwierzęta. Mężczyźni wprawieni w sztuce rzeźniczej i zaznajomieni z religijnymi wymogami składania ofiar – Czy jest tu właściwie jakaś różnica? – pyta sam siebie Menelaos – szybko i sprawnie podrzynają gardła owcom i bydłu. Krew spływa do odświętnych naczyń, a ludzie tymczasem ściągają skóry i oddzielają tłuszcz, w którego fałdy zostają następnie owinięte zwłoki Parysa. Otulone warstwami łoju wyglądają jak pieczone mięso między pajdami miękkiego chleba.

Ofiarnicy wnoszą oskórowane zwierzęta po stopniach i rozkładają wokół ciała trojańskiego księcia. Z gmachu świątyni wychodzą kobiety – dziewice w ceremonialnych sukniach, o przesłoniętych woalkami twarzach. Niosą amfory z miodem i oliwą. Nie wolno im wejść na stos, więc wręczają naczynia gwardzistom Parysa, którym przypadł dziś obowiązek niesienia mar. Żołnierze wnoszą je na górę i z wielką pieczołowitością rozstawiają wokół zwłok.

Następnie zostają podprowadzone ulubione wierzchowce poległego księcia. Z dziesiątki Hektor wybiera czwórkę i podrzyna im gardła długim sztyletem swego brata. Porusza się przy tym tak szybko, że nawet owe inteligentne, dumne i świetnie wyszkolone rumaki bojowe nie mają czasu na jakąkolwiek reakcję.

Ciała czterech masywnych koni wrzuca na stos sam Achilles. Wykazując się wielką gorliwością i nadludzką siłą, ciska je jedno po drugim, każdy kolejny zwierzęcy korpus ląduje na piramidzie z pni i belek wyżej niż poprzedni.

Następnie osobisty niewolnik Parysa przywodzi szóstkę ukochanych psów swojego pana. Hektor przechadza się wśród nich, głaszcze je i drapie za uszami. Po chwili przystaje i zapada w zadumę, jakby właśnie przypomniał sobie wszystkie chwile, gdy obserwował brata karmiącego ulubieńców okrawkami ze stołu lub gdy Parys zabierał te zwierzaki na łowieckie eskapady w góry bądź położone w głębi lądu mokradła.

Wybiera dwa ogary i daje skinieniem znak, by odprowadzono pozostałe. Czule chwyta zwierzęta za skórę na karku, jakby chciał poczęstować je kością bądź innym łakociem, po czym podrzyna im gardła cięciami tak okrutnymi, że niemal odrąbuje łby. Truchła obu psów wrzuca na stos osobiście – spadają znacznie wyżej niż zwłoki koni, lądują tuż pod marami.

Pora na niespodziankę.

Dziesięciu zakutych w brązowe zbroje Trojan i taka sama liczba identycznie odzianych achajskich włóczników wtacza na plac ciągnięty na sznurach wóz. Na wozie stoi klatka. A w klatce stoi bóg.

Rozdział 3

3

Stojąca na tarasie świątyni Zeusa Kasandra obserwowała ceremonię pogrzebową Parysa z narastającym przeczuciem nieuchronnej zguby. Gdy na plac wprowadzono wóz – ciągnięty przez ludzi, nie konie bądź woły – wóz wiozący skazane na zagładę bóstwo, dziewczyna niemal zemdlała.

Helena chwyciła słaniającą się przyjaciółkę za łokieć. Podtrzymała ją.

– Co się stało? – spytała szeptem Greczynka, która pospołu z Parysem sprowadziła na Troję cierpienie i śmierć.

– To szaleństwo – odpowiedziała równie cicho Kasandra, opierając się o marmurową ścianę.

Nie wyjaśniła Helenie, czy ma na myśli szaleństwo własne, szaleństwo zamiaru złożenia w ofierze boskiej istoty, szaleństwo tak długiej wojny, czy może szaleństwo stojącego na dziedzińcu Menelaosa, narastające w ciągu ostatniej godziny niczym zesłana przez Zeusa straszliwa burza. Zresztą sama tego nie wiedziała.

Zniewolony Olimpijczyk, uwięziony nie tylko przez wpuszczone w podłogę wozu żelazne pręty, lecz również – i przede wszystkim – przez przejrzyste wrzeciono morawieckiego pola siłowego, nosił imię Dionizos i był dzieckiem Zeusa i Semele. Patronował winu, rozkoszom cielesnym i wszelkim ekstatycznym doznaniom. Kasandra, mimo że od dziecka wiernie służyła Apollinowi – zabójcy Parysa – w przeszłości nieraz jednoczyła się intymnie z Dionizosem. Ten bóg był jak dotąd jedynym pojmanym przez ludzi Olimpijczykiem. Powalił go boski Achilles, czary morawców uniemożliwiły mu ucieczkę za pomocą teleportacji, a do zaprzestania oporu nakłonił go chytry Odyseusz. Niewolące Dionizosa wypożyczone przez morawce pole siłowe mieniło się i falowało wokół sylwetki więźnia niczym rozgrzane sierpniowym słońcem powietrze.

Jak na Olimpijczyka, Dionizos prezentował się raczej mało okazale. Był niski – mierzył sobie ledwie metr osiemdziesiąt wzrostu – blady i pulchny nawet wedle ludzkich standardów, głowę porastała mu zmierzwiona czupryna złotobrązowych loków, a jego rzadka broda przypominała pierwszy chłopięcy zarost.

Wóz znieruchomiał. Hektor otworzył klatkę, sięgnął przez półprzepuszczalne pole siłowe i wywlókł Dionizosa na pierwszy stopień z wiodących na szczyt stosu schodów. Pomógł mu Achilles, chwytając niewysokie bóstwo za kark.

– Bogobójstwo. Obłęd i bogobójstwo – wyszeptała Kasandra.

Helena, Priam, Andromacha i wszyscy pozostali zgromadzeni na tarasie ludzie zignorowali jej słowa. Skupili spojrzenia na kredowobiałym obliczu Olimpijczyka i parze przerastających go, opalonych na brąz śmiertelników.

W kontraście do słabego głosu wieszczbiarza Helenosa, porwanego przez zimne powiewy i zagłuszonego pomrukami tłumu, tubalny okrzyk Hektora przetoczył się ponad zatłoczonym placem i wrócił odbity echem od strzelistych wież i wysokich murów Ilionu. Zapewne dałoby się herosa wyraźnie usłyszeć nawet na wierzchołku góry Ida, oddalonym przecież od Troi o wiele mil na wschód.

– Parysie, bracie mój umiłowany! Przybyliśmy tu, by cię pożegnać. I pożegnamy w taki sposób, że nasze słowa dotrą do ciebie nawet tam, dokąd się udałeś, w przepastnej otchłani Domu Śmierci. Posyłamy ci najsłodszy miód, przednią oliwę, a także twe ulubione wierzchowce i najwierniejsze z psów – ciągnął. – Ja osobiście składam ci w ofierze tego oto Olimpijczyka, syna samego Zeusa, którego tłuszcz nakarmi wygłodniałe płomienie i wspomoże twą duszę w wędrówce do Hadesu.

Hektor dobył miecza. Pole siłowe zamigotało i zniknęło. Teraz Dionizosa pętały już tylko kajdany na kostkach i przegubach.

– Czy mogę coś powiedzieć? – poprosił niski bladolicy bóg. Jego słowa nie poniosły się tak daleko, jak głos księcia.

Hektor się zawahał.

– Pozwólmy bogu przemówić! – zawołał z tarasu wieszczbiarz Helenos, stojący u boku Priama.

– Pozwólmy bogu przemówić! – zawtórował mu Kalchas, wieszczbiarz Achajów ze swego miejsca w pobliżu Menelaosa.

Hektor ściągnął brwi, lecz skinął głową.

– Czas na twe ostatnie słowa, bękarcie Zeusa. Wiedz jednak, iż nawet jeśli spróbujesz wybłagać u swego ojca ratunek, dziś nie przyjdzie ci z pomocą. Nic cię już nie ocali. Staniesz się ochłapem mięsa rzuconym w ogień stosu mego brata.

Dionizos uśmiechnął się, bynajmniej nie boskim uśmiechem. Na jego twarzy odmalował się grymas strwożonego śmiertelnika.

– Trojanie i Achajowie! – zawołał tłustawy, mikry Olimpijczyk o rzadkiej, zmierzwionej brodzie. – Nie możecie, głupcy, zabić nieśmiertelnego bóstwa. Zostałem zrodzony z łona samej śmierci. Za młodu, ja, syn Zeusa, bawiłem się zabawkami, które według przepowiedni są atrybutami przyszłego władcy świata – kośćmi, piłką, bączkiem, złocistymi jabłkami, czuryngą i wełną. Tytani jednak, których mój ojciec pokonał i strącił w czeluść Tartaru, piekła pod piekłem, dziedziny koszmaru położonej pod królestwem umarłych, w którym twój brat Parys unosi się teraz niczym smród zapomnianego pierdnięcia, umazali swe oblicza kredą, nadciągnęli niczym widma zmarłych i zaatakowali mnie. Gołymi, bladymi rękoma rozszarpali me ciało na siedem kawałków, które wrzucili do kotła ustawionego na trójnogu ponad ogniem znacznie gorętszym niż ten, jakim zapłonie dziś ten wasz wątły stosik.

– Skończyłeś? – Hektor uniósł miecz.

– Prawie – rzucił Dionizos bardziej radosnym i mocniejszym niż dotąd głosem, który odbił się od tych samych dalekich murów, przed chwilą słuchających słów Hektora. – Ugotowali mnie, a następnie piekli na siedmiu rożnach. Woń mego przyrządzanego ciała była tak smakowita, że na ucztę Tytanów przybył osobiście Zeus, mój ojciec, w nadziei, iż doproszą go do stołu. Gdy jednak ujrzał mą dziecięcą główkę na rożnie i moje rączki w bulionie, wysmagał ich piorunami i wtrącił na powrót do Tartaru, gdzie po dziś dzień kulą się w strachu i boleści.

– Czy to już wszystko? – spytał Hektor.

– Prawie – powtórzył Dionizos. Zadarł głowę i spojrzał na stojącego w asyście dostojników króla Priama. W tej chwili jego głos przypominał ryk dzikiego wołu. – Niektórzy powiadają jednak, że moje ugotowane członki złożono w ziemi. Zebrać je i zasadzić miała Demeter. W ten właśnie sposób w ludzkie ręce trafiła pierwsza winorośl. Z ognia i ziemi ocalał tylko jeden z moich dziecięcych członków. Pallas Atena przyniosła ten kawałek Zeusowi, a on powierzył ten kradiaios Dionysos, Hipcie. Tak w Azji nazywają wielką matkę Rheaso, która nosiła go na głowie. W ustach ojca słowa kradiaios Dionysos były zabawnym żartem, ponieważ w starej mowie kradia oznacza „serce”, a krada „drzewo figowe”, więc…

– Dość! – zagrzmiał Hektor. – Niekończącą się gadaniną nie przedłużysz swego pieskiego żywota. Skończ przemawiać w dziesięciu lub mniej słowach, albo sam to zakończę.

– Possij mi pałkę! – warknął Dionizos.

Hektor chwycił swój wielki miecz oburącz, zamachnął się, i jednym cięciem pozbawił boga głowy.

Trojanie i Grecy jak jeden mąż wstrzymali oddechy. Stłoczony na placu tłum cofnął się o krok. Bezgłowe ciało Dionizosa jeszcze przez chwilę stało na najniższym stopniu stosu, chwiejne, lecz wyprostowane, po czym runęło na ziemię niczym marionetka z przeciętymi sznurkami. Hektor podniósł ucięty czerep – Dionizos nie zdążył zamknąć ust – chwycił go za kosmyk rzadkiego zarostu i rzucił wysoko na stos. Głowa spadła pomiędzy trupy koni i psów.

Heros zaczął ciąć. Rąbał mieczem z góry, niczym siekierą. Odjął zwłokom Dionizosa ramiona, nogi i genitalia. Każdy kawałek ciskał na inną część pogrzebowego stosu. Uważał przy tym, by nie spadały zbyt blisko mar Parysa – pamiętał, że wraz z innymi będzie musiał potem przeszukać popioły, by odseparować czcigodne kości brata od nikczemnych resztek psów, koni i boga. Na koniec Hektor poszatkował tors Olimpijczyka na dziesiątki mięsistych skrawków. Większość również trafiła na stos, lecz część rzucił ocalałym psom ze sfory Parysa, które uwolnione przez opiekunów biegały po całym dziedzińcu.

Gdy ciosom miecza poddały się już ostatnie okruchy kości i chrząstek, nad tymi żałosnymi szczątkami podniosła się czarna chmura – wzbiła się niczym wirujący rój niewidzialnych komarów lub niewielki wir dymu. Buchnęła tak gwałtownie, że nawet Hektor przerwał swe ponure dzieło i cofnął się o krok. Cofnęła się też zebrana na placu ciżba, w tym szeregi trojańskich piechurów i achajscy herosi. Stojące na murach kobiety wszczęły rwetes i pozasłaniały swe twarze dłońmi i woalkami.

Po chwili obłok zniknął. Hektor odrzucił ostatnie różowo-białe fragmenty ciała na stos, po czym kopnął nagie żebra z kręgosłupem między przygotowane zawczasu wiązki chrustu. Następnie książę ściągnął z siebie zakrwawioną zbroję i przykazał sługom, by ją odnieśli. Niewolnik podsunął mu miskę z wodą i heros obmył z krwi twarz, dłonie i ramiona. Ktoś inny podał czysty ręcznik.

Czysty, ubrany jedynie w tunikę i sandały Hektor wziął do rąk złote naczynie ze świeżo ściętymi kosmykami włosów i wspiął się po szerokich stopniach na szczyt stosu. Zatrzymał się przed spoczywającymi na platformie z drewna i żywicy marami i wysypał loki bliskich bratu osób na okrywający zwłoki całun. W bramie pojawił się goniec – najszybszy biegacz Troi, zwycięzca wszystkich niedawnych zawodów. Dzierżąc w ręku długą pochodnię, przetruchtał wśród rozstępującego się karnie tłumu wojowników i gapiów i wbiegł na stos, do boku Hektora. Przekazał mu migocącą żagiew, ukłonił się i zszedł tyłem po schodach, kłaniając się na każdym stopniu.

***

Menelaos podnosi spojrzenie i widzi zmierzającą nad miasto ciemną chmurę.

– Febus Apollo okrywa miasto całunem – szepce Odyseusz.

Z zachodu zrywa się zimny wicher. W tej samej chwili Hektor upuszcza pochodnię na ułożone pod marami, nasączone tłuszczem i żywicą drwa. Polana dymią, lecz nie stają w ogniu.

Menelaos – zawsze bardziej porywczy od swego brata Agamemnona i wielu innych opanowanych greckich zabójców i bohaterów – czuje że serce przyśpiesza mu biegu. Zbliża się chwila działania. Nie przejmuje się faktem, że być może zostało mu ledwie parę minut życia. Najważniejsze, by wrzeszcząca dusza tej dziwki Heleny trafiła do Hadesu jeszcze przed nim. Gdyby on, Menelaos, syn Atreusa, miał w tej sprawie prawo decyzji, kobieta spadłaby do najgłębszego zakątka Tartaru, gdzie dołączyłaby do Tytanów, o których opowiadał przed chwilą ścięty Dionizos, od wieków wyjących z bólu i błądzących w ciemności.

Hektor przywołuje gestem Achillesa, który przynosi dawnemu wrogowi dwa wypełnione po brzegi puchary, po czym wraca pod stos. Hektor unosi naczynia w dłoniach.

– Wiatry zachodu i północy! – woła książę. – Wściekły Zefirze i zimnopalcy Boreaszu, zadmijcie potężnie i rozpalcie stos Parysa, wokół którego zgromadzili się wszyscy Trojanie, a nawet oddający mu cześć Argiwowie! Przybywaj Boreaszu! Nadleć Zefirze! Wspomóżcie nas swym tchnieniem, a przyrzekam wam szczodre ofiary i hojne libacje!

Stojąca powyżej na tarasie Helena zwraca się szeptem do Andromachy:

– To obłęd. Szaleństwo. Nasz ukochany Hektor przywołuje na pomoc bogów, przeciwko którym toczymy wojnę. Chce, by spopielili ciało boga, którego dopiero co sam zaszlachtował.

Zanim żona Hektora ma szansę odpowiedzieć, ukryta w cieniu Kasandra wybucha śmiechem. Priam i stojący przy władcy starcy obrzucają ją surowymi spojrzeniami.

Kasandra niezrażona milczącą naganą syczy w stronę Heleny i Andromachy.

– Szzzaleństwo, takk! Od początku mówiłam wam wszystkim, że to zwykłe szaleństwo. Podobnie jak szalony jest plan Menelaosa. Heleno, on chce cię zamordować, już za chwilę. I zrobi to równie krwawo, jak Hektor rozprawił się z Dionizosem.

– O czym ty mówisz, Kasandro? – Helena odpowiada szorstkim szeptem, lecz jej piękne oblicze pokrywa się bielą.

Kasandra odpowiada z uśmiechem.

– Mówię o twojej śmierci, kobieto. Zostały ci tylko minuty. Wciąż żyjesz wyłącznie dlatego, że stos nie chce się zająć.

– Menelaos?

– Twój czcigodny małżonek – śmieje się Kasandra. – Twój czcigodny były mąż. Ten z twych mężów, którego zwęglone ciało nie gnije teraz na stercie drewnianych pali. Nie słyszysz rwanego oddechu, z jakim gotuje twoją śmierć? Nie czujesz woni jego potu? Nie słyszysz bicia plugawego serca? Ja słyszę.

Andromacha odwraca się tyłem do placu i podchodzi do Kasandry. Chce ją odprowadzić z balkonu, zabrać do wnętrza świątyni, poza zasięg ludzkich oczu i uszu.

Kasandra znów zanosi się śmiechem a w jej dłoni błyska krótki, lecz zabójczo ostry sztylet.

– Dotknij mnie, suko, a potnę cię tak, jak ty pocięłaś tego małego niewolnika, którego zwałaś swym dzieckiem.

– Milcz! – warczy Andromacha. W jej szeroko otwartych oczach pojawia się wściekły błysk.

Priam i członkowie starszyzny ponownie odwracają się z karcącymi spojrzeniami. Najwyraźniej słowa kobiet nie doleciały do nich wyraźnie. Wiekowe uszy nie są już tak sprawne jak dawniej, lecz gniewny ton szeptanej rozmowy nie mógł umknąć ich uwadze.

Helenie zaczynają drżeć ręce.

– Kasandro, sama mi powiedziałaś, że wszystkie przepowiednie, które od tylu lat głosiłaś, były fałszywe. Troja wciąż stoi, mimo że prorokowałaś, że upadnie już kilka miesięcy temu. Priam żyje, nie został wcale zamordowany we własnej świątyni Zeusa. Żyją także Achilles i Hektor, a przecież od dawna z uporem twierdziłaś, że padną jeszcze przed klęską Ilionu. Nie ziściły się również twe zapowiedzi, że kobiety zostaną uprowadzone w niewolę. Ty sama nie trafiłaś do domu Agamemnona, gdzie wielki król wraz z tobą i twymi dziećmi miał zginąć z ręki Klitajmestry. A Andromacha…

Kasandra odrzuca głowę do tyłu i dławi się niemym skowytem. Hektor tymczasem wciąż wylicza kolejne ofiary i ilości słodzonego miodem wina, które zamierza ofiarować bogom wiatru w zamian za rozniecenie stosu Parysa. Gdyby ludzie w owych czasach znali już teatr, stojący na dziedzińcu widzowie uznaliby, że dramat obrócił się w farsę.

– To wszystko już odeszło – szepce Kasandra, tnąc ostrym jak brzytwa sztyletem własne przedramię. Krew spływa po jej bladej skórze i kapie na marmur tarasu. Dziewczyna jednak na nią nie patrzy. Nie odrywa spojrzenia od Andromachy i Heleny. – Dawna przyszłość już nie istnieje, siostry. Mojry nas porzuciły. Nasz świat zniknął wraz ze swą przyszłością, zastąpiony przez inny, dziwny kosmos. Klątwa jednak, którą obłożył mnie Apollo, brzemię wieszczki, wciąż pozostaje w mocy, siostry. Za kilka chwil Menelaos wedrze się na taras i wrazi ostrze swego miecza prosto między twoje piękne cycki, Heleno Trojańska. – Dwa ostatnie słowa aż ociekają sarkazmem.

Helena chwyta Kasandrę za ramiona. Andromacha wyrywa jej nóż z dłoni. Obie kobiety wspólnie zaciągają dziewczynę między kolumny, w chłód zacienionej antresoli wewnątrz przybytku Zeusa. Przypierają młodą wieszczkę do marmurowej balustrady i zawisają nad nią niczym Furie.

Andromacha przytyka ostrze sztyletu do kredowobiałej szyi Kasandry.

– Przyjaźnimy się od lat, Kasandro – syczy żona Hektora – nie zapominam o tym. Ale jeśli usłyszę od ciebie choć jedno słowo więcej, ty obłąkana cipo, podetnę ci gardło jak zarzynanej świni.

Na usta Kasandry wypływa promienny uśmiech.

Helena składa dłoń na przegubie Andromachy – trudno stwierdzić, czy chce ją powstrzymać, czy pragnie wziąć osobisty udział w zabójstwie. Druga dłoń pięknej kobiety spoczywa nieruchomo na ramieniu Kasandry.

– Czy Menelaos naprawdę przyjdzie mnie zabić? – szepce do ucha udręczonej wieszczki.

– Dzisiaj spróbuje tego dwukrotnie, i za każdym razem zostanie powstrzymany – odpowiada beznamiętnie Kasandra. Nie patrzy przyjaciółkom w oczy, lecz gdzieś w pustkę. Jej uśmiech zastyga, tężeje.

– Kiedy spróbuje? – pyta Helena. – I kto go powstrzyma?

– Po raz pierwszy zamierzy się na ciebie, gdy zapłonie stos Parysa – odpowiada Kasandra, tonem tak znudzonym i obojętnym, jakby recytowała dziecięcy wierszyk. – Po raz drugi zamachnie się, gdy płomienie dogasną.

– Kto go powstrzyma? – ponawia pytanie Helena.

– Przy pierwszej próbie dłoń Menelaosa zatrzyma małżonka Parysa – mówi Kasandra. Oczy uciekły jej w głąb czaszki i w tej chwili widać jedynie białka. – Za drugim razem uczyni to Agamemnon i niedoszła morderczyni Achillesa, Pentezylea.

– Amazonka Pentezylea? – dziwi się Andromacha. Echo jej głosu rozchodzi się echem po całej świątyni Zeusa. – Przecież ona jest w tej chwili tysiąc mil stąd, podobnie jak Agamemnon. Jak to możliwe, że zdążą się tu pojawić, zanim stos Parysa dogaśnie?

– Milcz! – syczy Helena i zwraca się do Kasandry, której powieki zaczynają gwałtownie trzepotać. – Powiadasz, że żona Parysa powstrzyma Menelaosa w momencie rozpalenia stosu. Jak mogłabym tego dokonać? W jaki sposób?

Młoda wieszczka mdleje i osuwa się na posadzkę. Andromacha ukrywa sztylet w fałdach swej sukni i wymierza Kasandrze kilka siarczystych policzków. Bez skutku.

Helena kopie leżącą w żebra.

– Niech ją bogowie przeklną! Jak mam zatrzymać ostrze Menelaosa? Myślę, że już tylko chwile zostały, nim…

Z piersi zgromadzonych na placu Trojan i Achajów wyrywa się potężny ryk. Do uszu kobiet dociera wyraźny szum i trzask płomieni.

Wiatry usłuchały i przybyły pomiędzy słupami Bramy Skajskiej na pogrzeb. Chrust i polana zajęły się płomieniami. Stos płonie.

Rozdział 4

4

Na oczach Menelaosa zerwał się zachodni wiatr i rozniecił ogień pod stosem Parysa. Najpierw pojawiło się tylko kilka chwiejnych płomyków, lecz szybko przerodziły się w huczące ognisko. Hektor ledwie uniknął pożogi. Cudem zdążył zbiec po kilku stopniach i zeskoczyć na ziemię.

Teraz, zdecydował Menelaos.

Karne dotąd szeregi Achajów rozproszyły się, gdy tłum cofnął się przed żarem. Menelaos skorzystał z zamieszania i niezauważenie przekradł się najpierw między swymi argiwskimi towarzyszami, a potem przez rzędy trojańskich włóczników wpatrzonych w buchające płomienie stosu. Skierował się w lewo, ku świątyni Zeusa i jej schodom. Zauważył, że strzelające z ognia iskry – wiatr również bił w stronę uświęconego gmachu – zgoniły z tarasu Priama, Helenę i dostojników, a – co bardziej istotne – przepędziły strzegących stopni żołnierzy. Miał wolną drogę.

Zupełnie jakby bogowie stanęli po mojej stronie! – przemknęło mu przez myśl.

Może naprawdę tak właśnie się stało? – pomyślał moment później. Codziennie krążyły wśród ludzi pogłoski o kontaktach między Argiwami i Trojanami a ich dawnymi olimpijskimi opiekunami. Sam fakt, że pomiędzy śmiertelnikami i bóstwami wybuchła wojna, nie oznaczał, że zerwaniu uległy starożytne więzy krwi i obyczajów. Dziesiątki towarzyszy Menelaosa potajemnie, nocami, składało bogom wymagane odwieczną tradycją ofiary, mimo że za dnia stawali z nimi w szranki. Czy sam Hektor nie wezwał na pomoc bogów północnego i zachodniego wiatru – Zefira i Boreasza? Czy bez ich wsparcia zdołałby rozniecić stos swego brata? A czy oni mu odmówili? Czy nie zignorowali widoku kości i krwawych członków Dionizosa? Rodzonego syna Zeusa? Tych boskich szczątków, ciśniętych w ogień niczym rzucane psom ochłapy?

Trudno się żyje w tak niepewnych czasach.

Cóż, chłopie… – w głowie Menelaosa odezwał się drugi głos, ten cyniczny, który odwodził go od zabicia Heleny. – Masz to szczęście, że nie pożyjesz już zbyt długo.

Menelaos przystanął u podnóża schodów i wysunął miecz z pochwy. Nikt nie zwrócił na ten gest uwagi. Wszyscy obecni pochłaniali wzrokiem gorejący, trzaskający trzydzieści stóp dalej stos pogrzebowy. Setki żołnierzy zamiast trzymać w dłoniach broń osłaniały twarze przed rozszalałym żarem.

Menelaos wszedł na pierwszy stopień.

Niecałe dziesięć stóp od niego, spod portyku przybytku Zeusa wyszła kobieta – jedna z zamaskowanych woalkami dziewic, które przedtem znosiły na stos oliwę i miód – i ruszyła prosto w stronę ognia. Skupiła na sobie spojrzenia całego tłumu i Menelaos musiał opuścić klingę. Stał tuż za nią, a nie chciał zwracać na siebie uwagi.

Zrzuciła z twarzy woalkę. Stojący po przeciwnej stronie stosu Trojanie wstrzymali oddech.

– Ojnone! – zawołała jedna ze stojących na tarasie kobiet.

Menelaos zadarł głowę. Zwabieni okrzykami gapiów Priam, Helena, Andromacha i kilkanaście innych osób wrócili na zewnątrz. Niemniej to nie Helena się odezwała, lecz jedna ze służących jej niewolnic.

Ojnone? Menelaos słyszał już kiedyś to imię, w czasach poprzedzających wcześniejszą dziesięcioletnią wojnę. Nie był jednak pewien, jaka kryje się za nim osoba. Tak czy inaczej, musiał teraz ułożyć plan na najbliższe pół minuty. Od stojącej na tarasie Heleny dzieliło go ledwie piętnaście niestrzeżonych przez nikogo stopni.

– Nazywam się Ojnone i jestem prawdziwą żoną Parysa! – wykrzyknęła kobieta imieniem Ojnone. Mimo że Menelaos stał bardzo blisko, jej słowa niemal zupełnie niknęły w podmuchach porywistego wiatru i huku płonącego stosu.

Prawdziwa żona Parysa? – Menelaos osłupiał.

Ze świątyni i sąsiadujących z placem uliczek wylewały się kolejne grupki złaknionych niecodziennego widowiska Trojan. Grupka mężczyzn zajęła miejsca na schodach, obok i powyżej Menelaosa. Rudowłosy Argiw przypomniał sobie, że po uprowadzeniu Heleny część Spartan przebąkiwała, iż Parys miał żonę – kobietę przeciętnej urody i w dniu ślubu dziesięć lat od niego starszą. Wedle owych plotek odsunął ją od siebie, gdy tylko bogowie pomogli mu porwać Helenę. Ojnone.

– Nie Febus Apollo zgładził Parysa, Priamowego syna! – podjęła donośnie Ojnone. – Ja to uczyniłam!

Wśród tłumu rozległy się krzyki, padło nawet kilka obelg. Kilku stojących w pobliżu trojańskich włóczników ruszyło ku niej – zapewne chcieli pojmać tę w oczywisty sposób oszalałą kobietę – lecz powstrzymali ich towarzysze. Większość uczestników ceremonii miała ochotę wysłuchać opowieści do końca.

Menelaos spojrzał przez kurtynę ognia na Hektora. Nawet ten największy heros Ilionu nie był w stanie zainterweniować. Ojnone stała po drugiej stronie gorejącego stosu.

Ona sama tymczasem zatrzymała się tak blisko ognia, że z jej sukni podniosły się kosmyki pary. Dopiero teraz Menelaos zauważył, że kobieta jest oblana wodą, jakby z góry swój wyczyn przygotowała. Jej pełne, ciężko zwisające piersi wyraźnie rysowały się pod przemoczoną suknią.

– Parys nie zginął w płomieniach miotanych z dłoni Febusa Apollo! – Ojnone wrzasnęła niczym harpia. – Gdy dziesięć dni temu mój mąż wkroczył wraz z bogiem w nurt wolnoczasu i zniknął śmiertelnikom z oczu, doszło do uczciwej łuczniczej walki, takiej, jakiej życzył sobie Parys. Każdy miał po jednej strzale. Obaj jednak chybili. Pocisk zabójczy, który położył kres żywotowi mego małżonka, wypuścił jednak kto inny. Oto on, ten tchórz Filoktet! – wymierzyła palcem w grupkę Achajów, między którymi u boku Ajaksa Wielkiego stał wywołany z imienia starzec.

– Kłamiesz! – wrzasnął sędziwy łucznik, którego Odyseusz dopiero niedawno, już po wybuchu konfliktu z Olimpijczykami, sprowadził z wygnania na daleką wyspę.

Ojnone nie poświęciła mu nawet jednego spojrzenia. Podeszła o krok bliżej do trzaskających wściekle płomieni. Skóra jej twarzy i odsłoniętych ramion poczerwieniała z gorąca. Bijąca z wilgotnej sukni para opatuliła ją niczym mgła.

– Gdy rozdrażniony niepowodzeniem Apollo tekował się już z powrotem na Olimp, ten argiwski tchórz, Filoktet, wiedziony z dawna żywioną urazą, wypuścił ze swego łuku strzałę prosto w podbrzusze mego męża!

– Skąd możesz o tym wiedzieć, kobieto? Przecież żaden z nas nie udał się w ślad za nimi w wolnoczas. Nikt tego starcia nie widział! – zagrzmiał Achilles głosem o stokroć silniejszym niż słowa wdowy.

– Kiedy Apollo zorientował się, że doszło do zdrady, przeniósł mego męża na zbocza Idy, gdzie od dziesięciu lat żyłam jak na wygnaniu… – mówiła dalej Ojnone.

Tym razem – mimo kilku odosobnionych okrzyków – cały wielki plac, wypełniony tysiącami trojańskich wojowników, podobnie jak ciasne mury i dachy, na których tłoczyli się gapie, pozostał niemy. Wszyscy czekali na rozwój wydarzeń.

– Parys błagał, bym przyjęła go z powrotem… – wołała zalewająca się łzami kobieta. Zbliżyła się do stosu o kolejny krok i pasma pary podniosły się również z jej mokrych włosów. – Umierał zatruty greckim jadem… Wskutek działania tej substancji poczerniały mu jądra i ten ukochany penis. Tak żarliwie prosił, bym go uleczyła…

– W jaki sposób prosta megiera mogła go uchronić przed zabójczą trucizną? – rzucił gromko Hektor. Odezwał się po raz pierwszy, jego boski głos bez trudu przedarł się przez szum płomieni.

– Zgodnie z proroctwem wyroczni, jedynie ja mogłam uleczyć męża ze śmiertelnej rany – wychrypiała Ojnone. Albo traciła już głos, albo to rozgrzane płomienie trzaskały coraz głośniej. Menelaos wciąż słyszał jej słowa wyraźnie, lecz wątpił by dolatywały do wszystkich obecnych na placu.

– Błagał mnie uniżenie – ciągnęła kobieta. – Prosił, bym pociągnęła zatrutą ranę balsamem. „Nie gardź mną”, mówił Parys. „Opuściłem cię jedynie dlatego, że Mojry rozkazały mi zwrócić się ku Helenie. Żałuję, że nie zdechłem, nim przywiodłem tę dziwkę do pałacu ojca. Błagam cię, Ojnone, zaklinam w imię naszej wzajemnej miłości i wszystkich przysiąg, jakie sobie złożyliśmy, przebacz i wróć mi zdrowie”.

Menelaos widział wszystko jak na dłoni. Kobieta postąpiła dwa kolejne kroki w stronę stosu. Języki płomieni oblizały jej kostki, nadpalone podeszwy sandałów zaczęły się zwijać od żaru.

– Odmówiłam! – krzyknęła. Coraz bardziej chrypiała, lecz wołała znacznie głośniej niż przed chwilą. – I Parys umarł! Umarł mój jedyny kochanek, ma jedyna miłość i jedyny mąż. Odszedł targany straszliwym bólem, kalając swe usta niewyobrażalnymi bluźnierstwami. Postanowiłam przy pomocy służek spalić jego zwłoki. Tak bardzo pragnęłam, by mój przeklęty przez Mojry małżonek otrzymał pogrzeb, na jaki zasługiwał, odprawę godną bohatera, lecz drzewa okazały się twarde i niełatwo było nam je rąbać. Jesteśmy tylko słabymi niewiastami. Nie poradziłam sobie nawet z tak prostym zadaniem. Gdy Febus Apollo ujrzał, w jak podły sposób uczciłyśmy szczątki Parysa, po raz drugi ulitował się nad truchłem pokonanego wroga. Tekował jego zbezczeszczone, zwęglone zwłoki z powrotem na pole bitwy i pozwolił im wypaść z wolnoczasu, by wszyscy pomyśleli, że spłonęły w ogniu walki. Przykro mi, że go nie wyleczyłam – wołała Ojnone. – Dlatego przepraszam, przepraszam za wszystko. – Zwróciła twarz ku tarasowi, lecz zapewne nie ujrzała nikogo z zebranej tam starszyzny. Rozgrzane powietrze falowało, a czarny dym i żar boleśnie kąsały jej oczy. – Na szczęście jednak ta pizda Helena już nigdy nie zobaczy go przy życiu.

W szeregach Trojan podniósł się pomruk, który wkrótce przeszedł w głośny ryk.

Tuzin trojańskich gwardzistów rzuciło się ku Ojnone, chcieli ją odprowadzić w ustronne miejsce i przesłuchać. Spóźnili się.

Kobieta wstąpiła prosto w ogień.

Jako pierwsze w płomieniach stanęły jej włosy. Potem zajęła się suknia. Na cud zakrawało, że kobieta, której płonące ciało zmieniało się w węgiel i odpadało płatami poskręcanymi niczym rzucony na żar pergamin, wciąż wspinała się po drewnianych stopniach stosu. Dopiero w ostatnich sekundach, tuż zanim się potknęła i upadła, drobna sylwetka drgnęła gwałtownie w agonii. Za to wrzaski zdradzonej żony rozbrzmiewały nad placem przez ponad minutę, zmuszając do milczenia oszołomionych widzów i żałobników.

Gdy tłumy Trojan odzyskały wreszcie głos, ku tarasowi popłynął zgodny okrzyk. Mieszkańcy miasta domagali się wydania Filokteta w ich ręce.

Rozwścieczony i skonsternowany Menelaos podniósł spojrzenie. Stojących na balkonie świątyni dostojników otoczył kordon żołnierzy straży przybocznej Priama. Drogę do Heleny odciął mur okrągłych tarcz i las zjeżonych włóczni.

Menelaos zawrócił i pomknął wzdłuż stosu, czując na twarzy podmuchy gorącego wiatru, bijące z siłą ludzkiej pięści. Spłonęły mu brwi, ale nie zwrócił na to większej uwagi. Po chwili dołączył do swych argiwskich towarzyszy i uniósł miecz. Ajaks, Diomedes, Odyseusz, Teukros i pozostali zdążyli już otoczyć Filokteta zbrojnym kręgiem. Wszyscy trzymali broń w pogotowiu.

Otaczający ich Trojanie poderwali ku górze tarcze i włócznie. Niczym powodziowa fala ruszyli prosto na dwa tuziny skazanych na nieuchronną porażkę Greków.

Nagle doleciał wszystkich okrzyk Hektora.

– Stójcie! Zabraniam wam! Ojnone bredziła. Zresztą nikt nawet nie wie, czy to naprawdę ona rzuciła się dziś w ogień. Ja staruchy nie poznałem. Jej słowa znaczą tyle co nic. Obłąkana wiedźma! Mojego brata powalił w pojedynku Febus Apollo!

Wybuch herosa nie zdołał ugasić gniewnego zapału Trojan. Groty włóczni i ostrza mieczy wciąż mierzyły w członków achajskiej delegacji. Menelaos powiódł wzrokiem po okrążonych i zauważył, że choć Odyseusz stoi ze zmarszczonym czołem, a Filoktet kuli się ze strachu, to Wielki Ajaks rozciąga wargi w szerokim uśmiechu, jakby w radosnym oczekiwaniu na ostatnią rzeź swego żywota.

Hektor przeszedł wokół stosu i zatrzymał się między grotami trojańskich pik i kręgiem Greków. Nadal nie przywdział zbroi, nie sięgnął nawet po broń, lecz wydawał się wszystkim postacią zdecydowanie najgroźniejszą.

– Ci ludzie są naszymi sojusznikami! Są także żałobnikami, sproszonymi na pogrzeb mego brata! – zawołał. – Nikt nie podniesie na nich ręki. Osobiście zabiję każdego, kto sprzeciwi się memu rozkazowi. Klnę się na kości Parysa.

Achilles zszedł z podwyższenia i podniósł tarczę. On ani na chwilę nie zdjął z siebie przepięknej zbroi i miał przy sobie broń. Stanął w bezruchu i nie odezwał się słowem, lecz do Trojan dobitnie przemówiła sama jego obecność.

Spojrzenia setek żołnierzy Ilionu zwróciły się ku własnemu wodzowi, popatrzyli też na chyżonogiego mężobójcę Achillesa i wreszcie na stos, na którym dogorywało truchło Ojnone. Rozstąpili się. Menelaos poczuł, że otaczającą go ciżbę opuszcza bojowy duch, widział malującą się na opalonych obliczach niepewność.

Odyseusz poprowadził Achajów w kierunku Bramy Skajskiej. Menelaos wraz ze swymi towarzyszami opuścili klingi, lecz nie wsunęli ich do pochew. Trojanie pozwalali im przejść, ale przez cały czas otaczali ich niczym żądne ofiary morze.

– Na bogów… – szepnął idący w centrum szyku Filoktet, gdy przeszli już pod bramą i zostawili za sobą większą część iliońskich oddziałów. – Przysięgam, że…

– Stul pysk, starcze – skarcił go potężny Diomedes. – Jeżeli przed powrotem na czarne okręty odezwiesz się choć raz jeszcze, poderżnę ci gardło własnymi rękoma.

***

Poza achajskimi umocnieniami, poza fosą i morawieckim polem siłowym zastali chaos. Mimo że obozujący na wybrzeżu Grecy nie mogli słyszeć o wydarzeniach w Troi, roili się jak mrówki. Menelaos wyprzedził towarzyszy i puścił się biegiem na plażę.

– Król powrócił! – zawołał mijający Atrydę włócznik i zadął w trzymaną przy ustach muszlę. – Wódz jest z nami!

Wódz, ale przecież nie Agamemnon, pomyślał Menelaos. Mój brat wróci najwcześniej za miesiąc. Być może za dwa.

Jakże wielkie było jego zdumienie, gdy zobaczył właśnie Agamemnona. Król stał na dziobie największego z trzydziestu tworzących niewielką flotyllę okrętów. W złoconej zbroi odbijały się jaskrawe promienie słońca. Smukły statek z wdziękiem rozcinał fale i sunął ku plaży.

Menelaos rzucił się przed siebie, i brodząc niezdarnie, wszedł do wody. Zatrzymał się, gdy morska piana obmyła mu nagolenniki.

– Bracie! – zawołał, jak dziecko wymachując rękoma nad głową. – Co słychać w domu? Gdzie wojownicy, których obiecałeś ze sobą przywieść?

Czarny okręt wciąż dzieliło od brzegu sześćdziesiąt lub siedemdziesiąt stóp. Fale przyboju obmywały dziób. Agamemnon zasłonił oczy przed popołudniowym słońcem i odpowiedział.

– Nie ma ich, mój bracie Atrydo! Nie ma już nikogo!

Rozdział 5

5

Stos pogrzebowy nie zgaśnie aż do świtu.

Tuż przed zmierzchem Thomas Hockenberry zostawia za sobą płonący na głównym placu miasta ogień i rusza ku drugiej co do wysokości wieży Troi. Mimo że została jakiś czas temu poważnie uszkodzona i grozi zawaleniem, chce na jej szczycie zjeść kolację. Chleb, ser i wino. Dzień był długi i dziwny.

W odległej przeszłości Thomas Hockenberry – stopień licencjata z filologii angielskiej uzyskany w Wabash College, magisterium i doktorat z filologii klasycznej na uniwersytecie Yale – był pracownikiem Uniwersytetu Stanowego w Indianie. Co więcej, był szefem tamtejszej katedry filologii klasycznej i trwało to do roku dwa tysiące szóstego, kiedy zmarł na raka. W przeszłości mniej odległej – przez dziewięć lat z dziewięciu lat i ośmiu miesięcy, jakie minęły, został wskrzeszony w charakterze homeryckiego scholiasty na usługach olimpijskich bogów – składał codziennie ustne raporty muzie imieniem Melete, którą informował o postępach wojny trojańskiej i zgodności jej przebiegu z tekstem „Iliady”. Okazało się bowiem, że bogowie są równie niepiśmienni jak trzyletnie dzieci.

Wieża, na której często szuka samotności, znajduje się bliżej Bramy Skajskiej niż stojącego w centrum miasta pałacu Priama. Nie wzniesiono jej przy żadnej z głównych arterii, a ostatnimi czasy otaczające ją magazyny są najczęściej puste. Wieża – jedna z najwyższych budowli w przedwojennym Ilionie; wedle dwudziestowiecznej miary liczyłaby sobie bez mała trzynaście pięter, kształtem przypominająca łodygę z makówką bądź minaret z pękatym zwieńczeniem – została oficjalnie zamknięta i nikomu nie wolno na nią wchodzić. W pierwszych tygodniach nowej wojny trzy najwyższe kondygnacje oraz połowa makówki zostały zniszczone w wybuchu zrzuconej przez Olimpijczyków bomby. Pomieszczenia na ostatnich ocalałych piętrach straciły sufity i teraz hulały w nich wiatr i deszcze. Na ścianach budowli rysują się mocno niepokojące pęknięcia, a wąskie kręte schody są usłane okruchami cegieł, kamieni i tynku. Podczas swej pierwszej wizyty w tym miejscu, dwa miesiące temu, Hockenberry strawił kilka długich godzin, oczyszczając z gruzu drogę do pękatej części na dziesiątym piętrze wieży. Morawce – na osobisty rozkaz Hektora – przegrodziły wejścia taśmami z pomarańczowego plastiku. Wymalowane na nich sugestywne rysunki przestrzegały mieszkańców miasta, że złamanie zakazu wstępu na wieżę grozi poważnym niebezpieczeństwem. Według nich mogło dojść nawet do zawalenia się konstrukcji. Karą za nieusłuchanie przestróg miał być również gniew samego króla Priama.

W ciągu siedemdziesięciu dwóch godzin od wydania zakazu szabrownicy dokumentnie przetrzebili wnętrza i potem okoliczni mieszkańcy rzeczywiście przestali zaglądać do środka. Nie było już po co.

Hockenberry schyla się pod taśmami, włącza latarkę i rozpoczyna długą wspinaczkę. Nie martwi go ryzyko aresztowania lub napaści. Nie martwi się, że ktoś może mu przeszkodzić. Ma przy sobie sztylet i krótki miecz. Poza tym znają go niemal wszyscy. Thomas Hockenberry – syn Duane’a, od pewnego czasu przyjaciel… no, może nie przyjaciel, lecz z pewnością rozmówca Achillesa i Hektora, dobry znajomy zarówno morawców, jak i skałowców – jest osobą publiczną. Niewielu Greków i Trojan zdecydowałoby się podnieść na niego rękę bez chwili zastanowienia.

Bogowie natomiast… Cóż, to już zupełnie inna historia.

Zadyszki dostał przed drugim piętrem, świszczeć zaczął, zanim dotarł na dziewiąte. Co kilka chwil przystaje dla nabrania tchu. Kiedy wdrapuje się wreszcie na zniszczone dziesiąte piętro, sapie już jak packard, rocznik 1947, którym jeździł niegdyś jego ojciec. Od ponad dziesięciu lat obserwował wszystkich tych ludzkich półbogów Trojan i Greków. Widział, jak wojują, ucztują, kochają się i hulają niczym żywe reklamy najlepszej siłowni świata. Poznał również Olimpijczyków – bóstwa męskie i żeńskie – sprawiających z kolei wrażenie reklam najlepszej siłowni w całym wszechświecie. Mimo to doktor Thomas Hockenberry nie zdołał znaleźć nawet odrobiny czasu, by popracować nad własną sylwetką i kondycją. Typowe, przemyka mu przez myśl.

Wąskie schody wiją się ku górze środkiem okrągłego budynku. Nie ma tu korytarzy i z okien w maleńkich pokojach o kształcie kawałków tortu wpada do wnętrza nieco wieczornego światła. Niemniej wieża tonie w ciemności. Pomagając sobie latarką, Hockenberry sprawdza, czy schody stoją, jak stały, i czy nie zasypały ich świeże odłamki gruzu. Na ścianach nie ma ani jednego graffiti. Cóż, to jedna z pozytywnych stron życia w społeczeństwie analfabetów, myśli sobie doktor Hockenberry.

Gdy wreszcie staje zdyszany w niewielkiej niszy na ostatnim obecnie piętrze wieży – miejscu, które własnoręcznie oczyścił z pyłu i gruzu, niestety bardzo narażonym na działanie żywiołów – jak zwykle stwierdza, że wysiłek się opłacił.

Hockenberry przysiada na swoim ulubionym kamiennym bloku, zsuwa z ramion plecak i chowa latarkę – kilka miesięcy wcześniej pożyczył ją od jednego z morawców – po czym wyjmuje zawiniątko ze świeżym chlebem i wyschniętym kawałkiem sera. Wyciąga też bukłak z winem. Czując, jak wiejąca znad morza wieczorna bryza mierzwi jego niedawno zapuszczony zarost i długie włosy, leniwie kroi wojskowym nożem ser na plastry, dzieli pieczywo na kromki i podziwiając pejzaż, pozwala odpłynąć zebranemu przez cały dzień napięciu.

Widok jest niesamowity. Panoramę przesłania tylko ocalały fragment ściany po lewej stronie, zabierający najwyżej sześćdziesiąt stopni pola widzenia. Z tym jednym wyjątkiem Hockenberry widzi całe miasto. Obserwowany z tej wysokości płonący kilka przecznic dalej stos Parys wygląda, jakby stał tuż pod wieżą. Na otaczających Troję murach ożywają kolejne ogniki pochodni i ognisk. W obozie Achajów, ciągnącym się wiele mil wzdłuż wybrzeża, także pojawiają się płomyki palenisk. Grecy szykują się do wieczornego posiłku. Ten obraz przywołuje u Hockenberry’ego wspomnienie widoku z samolotu schodzącego po zmroku do lądowania nad Lake Shore Drive w Chicago. Brzegi jeziora obwiedzione przypominającym diamentową kolię ruchomym sznurem samochodowych reflektorów i mrowie jasno oświetlonych budynków mieszkalnych. Za greckim obozem stoi na wodzie trzydzieści okrętów, ledwie w tej chwili widocznych na tle morza ciemnego jak wino. Na ich pokładach powrócił Agamemnon ze swoimi ludźmi. Zakotwiczyli przy plaży, nie wyciągnięto ich statków na piasek. Obóz Agamemnona – przez ostatnie półtora miesiąca niemal zupełnie wyludniony – ożył dzisiejszego wieczoru blaskiem ognisk i krzątaniną niewyraźnych ludzkich sylwetek.

Niebo nie jest wcale puste. Na północnym wschodzie zieje w nim ostatnia z półokrągłych dziur czasoprzestrzennych, Dziur Branowych, jak zwał, tak zwał – i tak od pół roku tę ostatnią wszyscy nazywają po prostu Dziurą. Łączy równinę Ilionu z marsjańskim oceanem. Brązowa ziemia Azji Mniejszej przechodzi gwałtownie w czerwony pył, nie dzieli ich nawet najcieńsza rysa. Na Marsie jest nieco wcześniej – wciąż widać rudawy blask zmierzchu, przez co Dziura mocno kontrastuje z otaczającym ją ciemnym ziemskim nieboskłonem.

Powyżej migocą czerwone i zielone światełka pozycyjne dwudziestki morawieckich szerszeni patrolujących nocne niebo nad Dziurą i nad miastem. Krążą nad wodami zatoki, zapuszczają się aż po niemal niknący już w mroku na wschodzie kontur lesistych stoków Góry Ida.

Mimo że słońce już zaszło i nastała wczesna zimowa noc, ruch na ulicach miasta nie zamarł. Ostatni kupcy handlujący na bazarze w pobliżu pałacu Priama pozamykali już swoje kramy i odwożą wózkami towar – Hockenberry wyraźnie, mimo odległości i podmuchów wiatru, słyszy skrzypienie drewnianych kół. O tej porze ożywają boczne uliczki, na których aż gęsto od burdeli, knajpek, łaźni i kolejnych domów rozpusty. Alejki wypełniają się migocącymi pochodniami i gęstniejącym tłumem. Zgodnie z panującym w Troi obyczajem, na każdym większym skrzyżowaniu oraz we wszystkich załomach szerokich miejskich murów codziennie rozpala się wielkie, wykute z brązu koksowniki. Ich płomienie przez całą noc są podsycane oliwą i drewnem. Właśnie w tej chwili strażnicy podkładają ogień pod ostatnim z nich. Hockenberry widzi gromadzące się dokoła płomieni zmarznięte sylwetki.

Złaknieni ciepła zbierają się wokół wszystkich ogni z wyjątkiem jednego. Tego, który płonie na głównym placu Ilionu i przyćmiewa jasnością wszystkie pozostałe. Przy stosie pogrzebowym Parysa grzeje się tylko jedna samotna postać. To Hektor. Głośno zawodzi, płacze, co chwila pogania wojowników, służących i niewolników, by dokarmili wyjące płomienie świeżą porcją opału. Raz po raz sięga po wielki puchar z dwoma uchami, nabiera wino ze złotej misy i rozlewa trunek wokół stosu, przez co można odnieść wrażenie, że dzisiejszego wieczoru krwią broczy nawet sama ziemia.

Gdy Hockenberry kończy już kolację, w ciasnej klatce schodowej rozlegają się czyjeś kroki.

Serce zaczyna mu walić jak młotem. W ustach pojawia się posmak strachu. Ktoś go śledził – nie ma żadnych wątpliwości. Odgłosy stąpania są zbyt ciche, jakby intruz próbował zakraść się na szczyt wieży w tajemnicy.

Może to jakaś kobieta szuka resztek dobytku? – próbuje się pocieszyć Hockenberry, lecz ledwie nadzieja zdążyła zaświtać, natychmiast zostaje rozwiana. Ze schodów dobiega go nikły brzęk metalu, jakby grzechot brązowej zbroi. Zresztą zdążył się już przekonać, że Trojanki są znacznie groźniejsze od większości mężczyzn, jakich poznał w swym poprzednim życiu na przełomie XX i XXI wieku.

Najciszej jak potrafi podnosi się z kamienia, odkłada na bok bukłak, niedojedzony chleb i ser, wsuwa sztylet do pochwy i ostrożnie dobywa miecza. Cofa się pod ocalały fragment muru. Zrywa się silniejszy wiatr, szarpie za poły jego czerwonego płaszcza, którym Hockenberry próbuje zasłonić ostrze.

Medalion teleportacyjny! Lewą ręką dotyka niewielkiego, umożliwiającego kwantową teleportację urządzenia, wiszącego na jego piersi pod tuniką. Skąd mi przyszło do głowy, że nie mam przy sobie nic cennego? Co prawda gdybym się nim choć raz posłużył, bogowie natychmiast by mnie wykryli i ruszyli w pościg, ale ten gadżet jest przecież wyjątkowy. Bezcenny.

Hockenberry sięga po latarkę i wyciąga ją przed siebie tak, jak zasłaniał się paralizatorem, kiedy jeszcze go miał. W tej chwili mocno za tą bronią zatęsknił.

Przychodzi mu do głowy, że osobą pokonującą właśnie ostatnie stopnie może być któryś z bogów. Od pewnego czasu mówi się w mieście, że władcy Olimpu przenikają do Ilionu pod postacią śmiertelników. A oni mają więcej niż jeden dobry powód, by go zgładzić i odzyskać skradziony medalion.

Wreszcie nieznajomy wychodzi ze schodów na otwartą przestrzeń. Hockenberry włącza latarkę i rzuca snop światła prosto na przybysza.

Postać jest niska i tylko z grubsza przypomina człowieka – jej kolana zginają się do tyłu, ramiona są wyposażone w nienaturalną liczbę stawów i wymienne dłonie, a twarzy praktycznie nie ma. Wieczorny gość ma ledwie metr wzrostu i pokrywa go powłoka z plastiku i szaro-czarno-czerwonego metalu.

– Mahnmut – wita się Hockenberry z ulgą. Opuszcza latarkę, by nie razić układów optycznych małego morawca z Europy.

– Chowasz pod płaszczem miecz? – pyta Mahnmut po angielsku. – Czy może tak bardzo cieszy cię mój widok?

Hockenberry zwykle przynosi w plecaku nieco opału, dzięki któremu może rozpalić na wieży ognisko. Ostatnio korzystał głównie z wysuszonych krowich placków, lecz akurat dzisiaj zabrał ze sobą naręcze słodko pachnących gałązek sprzedawanych na czarnym rynku przez drwali, którzy zwozili drewno na stos Parysa. Hockenberry roznieca ogień, po czym siadają z Mahnmutem naprzeciwko siebie na kamiennych blokach. Dmie przenikliwy lodowaty wiatr i przynajmniej Hockenberry rozkoszuje się ciepłem płomieni.

– Nie widziałem cię już od kilku dni – zagaja, spoglądając na morawca. Blask ogniska odbija się w obiektywach na głowie Mahnmuta.

– Byłem na Fobosie.

Hockenberry dopiero po chwili przypomina sobie, że Fobos jest jednym z marsjańskich księżyców. Tym bliższym. A może tym mniejszym? W każdym razie to księżyc. Obraca wzrok ku wielkiej otwierającej się na północno-wschodnim niebie Dziurze. Na Marsie także zapadła już noc i ogromne półkole jest ledwie widoczne. Można je poznać wyłącznie po tym, że tamtejsze gwiazdy wyglądają inaczej, są jaśniejsze lub jest ich po prostu więcej. Niewykluczone, że jedno i drugie. Księżyców jednak nie widać.

– Ominęło mnie coś ciekawego? – pyta Mahnmut.

Hockenberry nie może powstrzymać chichotu. Opowiada morawcowi o porannej ceremonii pogrzebowej i samospaleniu Ojnone.

– Kurza stopa… – odpowiada Mahnmut. Były scholiasta może się tylko domyślać, że morawiec rozmyślnie posługuje się tego rodzaju wyrażeniami, ponieważ sądzi, iż były popularne w czasach ziemskiego życia Hockenberry’ego. Niekiedy trafia, innymi razy, jak dziś, jego powiedzonka są śmiechu warte.

– Nie pamiętam, żeby w „Iliadzie” pojawiała się jakakolwiek wzmianka o pierwszej żonie Parysa – podejmuje Mahnmut.

– Nie, Homer nie wspomniał o niej słowem. – Hockenberry próbuje sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek opowiadał o tym swoim studentom. Raczej nie.

– Scena musiała być pełna dramatyzmu, prawda?

– Owszem – przyznaje Hockenberry – chociaż nie tak jak chwila, kiedy Ojnone oskarżyła Filokteta o zabójstwo Parysa.

– Filokteta? – Mahnmut pochyla głowę w sposób kojarzący się scholiaście z psem. Ostatnio coś mu podpowiada, że morawiec wykonuje ten gest za każdym razem, gdy konsultuje się ze swoim bankiem pamięci. – Tego z dramatu Sofoklesa?

– Tak. Tego, który był pierwszym dowódcą Tesalczyków z Metoni.

– Na jego temat „Iliada” chyba też milczy – zauważa morawiec. – Zresztą tutaj także go nie widziałem.

Hockenberry kręci głową.

– Agamemnon z Odyseuszem wysadzili go po drodze, gdy płynęli pod Troję. Zostawili go na wyspie Lemnos.

– Dlaczego? – W do złudzenia przypominającym ludzki głosie Mahnmuta pojawiła się nuta szczerego zainteresowania.

– Przede wszystkim dlatego, że cuchnął.

– Cuchnął? Przecież oni wszyscy cuchną.

Ta uwaga mocno scholiastę zaskakuje. Hockenberry pamięta, że dziesięć lat temu, na początku pracy dla bogów, którzy wskrzesili go na Olimpie, również był tego zdania. Ale po mniej więcej sześciu miesiącach przestał ów natrętny smród odczuwać. Zastanawia się teraz, czy sam również śmierdzi.

– Filoktet cuchnął jeszcze gorzej od reszty. Rana mu ropiała.

– Rana? Jaka rana?

– Ukąsił go jadowity wąż. Wydarzyło się to, gdy… Cóż, długo by mówić. W każdym razie to typowa opowieść o człowieku okradającym bogów. Istotne jest, że stopa i noga Filokteta były w koszmarnym stanie. Z rany bez przerwy lała się śmierdząca ropa, a on sam co jakiś czas, w miarę regularnie, dostawał ataków szału bądź mdlał. Pamiętaj, że działo się to na morzu, dziesięć lat temu, kiedy Achajowie płynęli okrętami pod Troję. Ostatecznie Agamemnon posłuchał rady Odyseusza i wysadził starego łucznika na Lemnos. Jak to się mówi, żeby zgnił. W tym wypadku nie była to przenośnia.

– Ale przeżył? – dopytuje Mahnmut.

– Naturalnie, że przeżył. Podejrzewam, że z sobie tylko znanych powodów ocalili go bogowie. Niemniej przez cały czas straszliwie cierpiał. Stopa i noga nie chciały się zagoić.

Mahnmut ponownie przekrzywia głowę jak pies.

– No tak… Przypominam sobie już tę sztukę Sofoklesa. Odyseusz popłynął po niego, gdy wieszczbiarz Helenos przepowiedział Grekom, że bez łuku Filokteta nie zdobędą Troi. A ten łuk dostał od… zaraz… jak mu było? Herkules? Herakles?

– Tak, otrzymał go w spadku – potwierdza Hockenberry.

– Tyle że nie pamiętam, by Odyseusz wracał po Filokteta. To znaczy nie ten tutejszy. Nie w ciągu ubiegłych ośmiu miesięcy.

Hockenberry ponownie kręci głową.

– Rozmyślnie nie nagłaśniali sprawy. Odyseusz zniknął na ledwie trzy tygodnie i nikt w zasadzie nie zwrócił na to uwagi. A kiedy wrócił, wyjaśnił wszystkim, że Filokteta zgarnął w zasadzie przy okazji, wracając z uzupełnionym zapasem wina.

– W tragedii Sofoklesa – podejmuje morawiec – centralną postacią był Neoptolemos, syn Achillesa. Ten, który nigdy nie poznał swego ojca. Nie mów mi, że i on tu jest?

– Nic mi o nim nie wiadomo – odpowiada Hockenberry. – Ale jest za to Filoktet. I jego łuk.

– A Ojnone oskarżyła go o zamordowanie Parysa.

– Aha. – Hockenberry ciska w ogień kilka kolejnych drewienek.

Wirujące na wietrze iskry wzbijają się ku gwiazdom. Nad oceanem zalega nieprzenikniona ciemność, z której wypływają gęste chmury. Hockenberry stwierdza w duchu, że jeszcze przed brzaskiem może spaść deszcz. Zdarza mu się spędzać noce na tej wieży – nakrywa się wtedy płaszczem, a za poduszkę służy mu plecak – dzisiaj jednak nie ma na taki biwak szczególnej ochoty.

– Tylko w jaki niby sposób Filoktet znalazł się w wolnoczasie? – dziwi się morawiec. Wstaje i podchodzi na skraj wieży. Wyraźnie nie czuje lęku przed ziejącą pod nim, liczącą sobie ponad sto stóp czarną otchłanią. – Nanomemy, które to umożliwiają, wstrzyknięto Parysowi dopiero tuż przed pojedynkiem, prawda?

– Sam powinieneś wiedzieć – stwierdza Hockenberry. – Przecież to morawce bawią się nanotechnologią. To wy go ulepszyliście, by miał szansę zetrzeć się z bogiem.

Mahnmut wraca do ogniska, lecz nie siada. Wyciąga tylko przed siebie dłonie, jakby chciał ogrzać je w cieple płomieni. Być może faktycznie coś mu zmarzło, myśli scholiasta. Wie, że morawce są po części organiczne.

– Niektórzy inni herosi, na przykład Diomedes, wciąż noszą w sobie wolnoczasowe nanoklastry. Wszczepiała je im Atena i kilka innych bóstw – przypomina Mahnmut. – Ale masz rację. Tylko Parys prosił, by je odświeżyć, ze względu na planowaną walkę z Apollem.

– A Filokteta nie było w Troi przez całe ostatnie dziesięć lat – podejmuje Hockenberry. – Nie sądzę, że to któryś z Olimpijczyków przyśpieszył go wolnoczasowymi nanomemami. Bo przecież tu chodzi o przyśpieszenie człowieka, a nie o spowalnianie czasu, mam rację?

– Masz – przytakuje morawiec. – Określenie wolnoczas jest mylące. Osobie przebywającej w wolnoczasie wydaje się, że czas się zatrzymał, a wszystko i wszyscy zamarli jak muchy w bursztynie. W rzeczywistości jednak to ulepszony organizm działa w nadzwyczajnym tempie. Czas reakcji takiego śmiałka liczy się w milisekundach.

– A jak to się dzieje, że ci ludzie nie płoną? – ciekawi się Hockenberry. Scholiasta mógł sam wejść w wolnoczas w ślad za Apollem i Parysem. Prawdę powiedziawszy, gdyby był wtedy w pobliżu, tak właśnie by zrobił. Bogowie wprowadzili do jego krwiobiegu nanomemy właśnie w tym celu i już po wielokroć obserwował Olimpijczyków usprawniających przed bojem swych greckich bądź trojańskich ulubieńców. – Wiesz, mam na myśli tarcie. O powietrze czy coś tam… – urwał niepewnie. Nigdy nie był mocny z fizyki.

O dziwo jednak Mahnmut pokiwał głową, jakby scholiasta powiedział coś sensownego.

– Oczywiście, że normalnie ciało przyśpieszonej osoby uległoby spaleniu. Nawet nie trzeba do tego tarcia, wystarczyłoby samo wytwarzane przez taki organizm ciepło. Ale nanoklastry zajmują się i tym. Energia cieplna zostaje błyskawicznie przetworzona i zasila wytwarzane nanotechnologicznie pole siłowe.

– Takie, jakim dysponuje Achilles?

– Właśnie takie.

– A czy istnieje możliwość, że Parys spłonął w wyniku jakiejś nanoawarii? – podsuwa Hockenberry.

– Mało prawdopodobne – oświadcza Mahnmut i przysiada na niewielkim kamieniu. – Ale po co Filoktet miałby zabijać Parysa? Przychodzi ci do głowy jakikolwiek motyw?

Hockenberry wzrusza ramionami.

– Poza „Iliadą”, w niehomeryckich wersjach dziejów wojny trojańskiej to rzeczywiście Filoktet morduje Parysa. Zabija go z łuku. Zatrutą strzałą. Dokładnie tak, jak w opowieści Ojnone. Poza tym sam Homer napomyka o sprowadzeniu Filokteta pod Troję w związku z przepowiednią głoszącą, iż miasto upadnie tylko wtedy, gdy on weźmie udział w walkach. Zdaje się w drugiej księdze…

– Tyle że teraz Grecy i Trojanie są sojusznikami.

Hockenberry nie potrafi powstrzymać cisnącego mu się na usta uśmiechu.

– Cały ten sojusz wisi na cienkim włosku. Sam dobrze wiesz, że w obu obozach można znaleźć wielu niechętnych przymierzu. Z wojny przeciwko bogom nie cieszy się właściwie nikt poza Hektorem i Achillesem. Wybuch kolejnego buntu to tylko kwestia czasu.

– Ale Hektor i Achilles są razem praktycznie nie do pokonania. I mimo wszystko mają za sobą dziesiątki tysięcy lojalnych Achajów i Trojan.

– Jak na razie – zauważa scholiasta. – Być może sami bogowie coś tu knują.

– Zatem podejrzewasz, że to oni pomogli Filoktetowi wejść w wolnoczas? – pyta Mahnmut. – Po co mieliby to robić? Z zasady brzytwy Ockhama wynika, że jeżeli zależało im na śmierci Parysa, mogli po prostu pozwolić zgładzić go Apollinowi. O czym zresztą do dzisiaj wszyscy byli przekonani. Do momentu wystąpienia Ojnone. Dlaczego mieliby woleć, by zabił go jakiś Grek… – Morawiec milknie na moment. – Ach, no tak! – szepce.

– Właśnie – podejmuje Hockenberry. – Olimpijczykom zależy na jak najszybszym wybuchu powstania przeciwko władzy Achillesa i Hektora. Chcą ich usunąć, doprowadzić do zerwania sojuszu, marzą, by Grecy i Trojanie znów zaczęli się wzajemnie wyrzynać.

– I dlatego skorzystali z trucizny – domyśla się Mahnmut. – Parys musiał przeżyć dostatecznie długo, by powiedzieć swej pierwszej żonie, z czyjej ręki naprawdę poległ. Teraz Trojanie zechcą się mścić i nawet ci Grecy, którzy dotąd pozostawali lojalni wobec Achillesa, staną do walki we własnej obronie. Sprytnie pomyślane. A czy wydarzyło się dziś coś innego, równie zajmującego?

– Agamemnon wrócił.

– Pieprzysz? – rzuca Mahnmut.

Muszę mu wyjaśnić kilka leksykalnych kwestii, myśli Hockenberry. Mam wrażenie, że rozmawiam z jednym ze swoich studentów.

– Ależ skąd. Nie pieprzę – mówi. – Pojawił się miesiąc bądź dwa za wcześnie i przywiózł z domu mocno zaskakujące wieści.

Zaintrygowany Mahnmut nachyla się ku scholiaście. Chociaż może Hockenberry nietrafnie interpretuje mowę ciała małego cyborga. Na gładkiej, metalowo-plastikowej twarzy morawca widać tylko odbicie płonącego ogniska. Scholiasta odchrząkuje.

– W Sparcie nie zastali nikogo – mówi. – Wszyscy zaginęli. Wyparowali.

Spodziewał się jakiegoś wyrazu zdumienia, lecz morawiec po prostu czeka w milczeniu.

– Wszyscy zniknęli – ciągnie Hockenberry. – Nie tylko w Mykenach, dokąd najpierw popłynął Agamemnon, i nie tylko Klitajmestra, jego żona, i syn Orestes, i cała rodzina, ale wszyscy. Miasta świecą pustkami. Na stołach zostały niedojedzone posiłki. Zamknięte w stajniach konie zdychają z głodu. Psy wyją do zimnych palenisk. Niewydojone krowy ryczą na pastwiskach. Owce włóczą się nieostrzyżone. Flotylla Agamemnona odwiedziła wiele osad na Peloponezie i dalej, w Lacedemonie. Wszędzie pustka. Także na Odysowej Itace.

– Owszem – rzuca zwięźle Mahnmut.

– Zaraz, ciebie to wcale nie dziwi – zauważa scholiasta. – Ty o tym już wiesz! Morawce wiedzą, że greckie miasta i królestwa opustoszały. Jak to?!

– Pytasz, skąd się dowiedzieliśmy? – upewnia się Mahnmut. – To proste. Od przybycia monitorujemy te okolice z orbity. Wysłaliśmy tam również zdalnie kierowane sondy, które zbierają informacje. Na Ziemi poprzedzającej twoje czasy o trzy tysiące lat, trzy tysiące lat przed XX wiekiem, można się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy.

Hockenberry’emu odbiera mowę. Nigdy nie przyszło mu do głowy, że morawce mogą się interesować czymkolwiek poza Troją, polami bitew, Dziurą, Marsem, Olimpem, bóstwami i może marsjańskimi księżycami. Jezu, naprawdę jeszcze im mało?

– Więc powiedz… Kiedy oni właściwie… zniknęli? – duka wreszcie scholiasta. – Agamemnon rozpowiada wszem wobec, że część jedzenia nie zdążyła się jeszcze zepsuć.

– Sporo zależy od definicji świeżości – odpowiada Mahnmut. – Według naszych danych ludzie zniknęli mniej więcej cztery i pół tygodnia temu. Tuż zanim flotylla Agamemnona dotarła do wybrzeży Peloponezu.

– Chryste Panie… – szepce Hockenberry.

– Właśnie.

– Widzieliście moment zniknięcia? Macie jakieś zapisy? Z kamer satelitarnych, sond czy czegoś?

– Jakby to powiedzieć… W jednej chwili wszyscy byli na miejscu, zaraz potem już nie. Doszło do tego o drugiej w nocy czasu lokalnego, więc niespecjalnie można mówić o spektakularnym wydarzeniu… Przynajmniej w greckich miastach.

– Przynajmniej w greckich miastach… – powtarza otępiałym głosem scholiasta. – Zaraz, chcesz przez to powiedzieć, że… znaczy… czy… no… W pozostałych regionach świata też nikogo już nie ma? Na przykład… w Chinach?

– Tak.

Nagły podmuch smaga szczyt wieży i rozsypuje na wszystkie strony iskry z ogniska. Hockenberry zasłania twarz dłońmi, przeczekuje ognistą zamieć, po czym otrzepuje popiół z płaszcza i tuniki. Kiedy wiatr ustaje, wrzuca w płomienie resztkę opału.

Poza Troją i Olimpem – który, jak się dowiedział osiem miesięcy temu, wcale nie znajduje się na Ziemi – Hockenberry odwiedził tylko jedno miejsce na tej dawnej Ziemi, prehistoryczną Indianę, gdzie zostawił jedynego poza sobą ocalałego scholiastę, Keitha Nightenhelsera, którym zaopiekowali się lokalni Indianie. Zrobił to, by uchronić kolegę przed morderczym szałem Muzy. Teraz odruchowo dotyka zawieszonego na piersi medalionu teleportacyjnego. Muszę sprawdzić co z Nightenhelserem, stwierdza w duchu.

– Zniknęli wszyscy – odzywa się morawiec, jakby czytając mu w myślach. – Wszyscy z wyjątkiem ludzi w promieniu pięciuset kilometrów od Troi. Afrykanie, Indianie z Ameryki Północnej. Indianie południowoamerykańscy. Chińczycy i australijscy aborygeni. Polinezyjczycy. Zamieszkujący północne rubieże Europy Hunowie, Duńczycy i przodkowie wikingów. Protomongołowie. Wszyscy. Według pobieżnych ocen około dwudziestu dwóch milionów ludzi.

– To niemożliwe – zapiera się Hockenberry.

– Rozumiem, że tak myślisz.

– Jaką mocą trzeba dysponować, żeby…

– Boską – ucina Mahnmut.

– Ale przecież nie mogli tego zrobić nasi bogowie z Olimpu. Oni są tylko… no, tylko…

– Silniejszymi ludźmi? – przerywa morawiec. – Owszem, sami tak myślimy. W grę wchodzi udział innych sił.

– Bóg? – szepce Hockenberry, człowiek wychowany w głęboko religijnej rodzinie baptystów z Indiany, który dopiero w dorosłości zrezygnował z wiary na rzecz nauki.

– Cóż, niewykluczone – przyznaje Mahnmut. – Lecz w takim wypadku musiałby mieszkać na Ziemi. Dokładnie w chwili zniknięcia żony i dzieci Agamemnona zarejestrowaliśmy pochodzącą z powierzchni planety silną falę energii kwantowej. Ewentualnie jej źródło mogło się znajdować gdzieś na niewysokiej orbicie.

– Z Ziemi, powiadasz? – powtarza Hockenberry. Rozgląda się wśród nocy. Spogląda na płonący poniżej stos, na tętniące po zmroku miasto, na odległe iskierki obozowych ognisk Achajów i nieskończenie dalekie gwiazdy. – Czyli stąd?

– Nie, nie z tej Ziemi – prostuje morawiec. – Z tej drugiej. Twojej. W dodatku wiele wskazuje, że niedługo się tam wybierzemy.

Serce scholiasty bije przez moment tak mocno, że zaczyna się obawiać o swoje zdrowie. Dopiero po chwili uświadamia sobie, że Mahnmut nie ma na myśli jego prawdziwej Ziemi – świata dwudziestego pierwszego wieku, świata sprzed dnia wskrzeszenia na Olimpie, dokonanego za pomocą odzyskanych strzępów DNA, książek i Bóg wie czego jeszcze, świata, z którego okruchy wspomnień z wolna do niego wracały, ukazując uniwersytet w Indianie, żonę i studentów. Nie. Morawiec mówił o Ziemi współczesnej z terraformowanym Marsem, o całe trzy tysiące lat starszej niż planeta, na której Thomas Hockenberry spędził swój krótki i wcale nie tak znowu szczęśliwy żywot.

Nie jest w stanie dłużej siedzieć w jednym miejscu. Wstaje i przechadza się tam i z powrotem po dziesiątym piętrze zniszczonej wieży. Podchodzi do spękanej północno-wschodniej ściany, zerka w dół z południowej i zachodniej krawędzi. Mały, trącony sandałem scholiasty kamyk spada w liczącą sto stóp przepaść i niknie gdzieś w mroku ulicy. Wiatr tarmosi płaszcz i rozwiewa długie, siwiejące już włosy Hockenberry’ego. Rozum już od ośmiu miesięcy podpowiadał mu, że widoczny przez Dziurę Mars istnieje w jakiejś przyszłej wersji Układu Słonecznego, w którym istnieją też wszystkie inne planety, lecz ani razu nawet nie pomyślał poważnie, że gdzieś tam naprawdę czeka na niego druga Ziemia.

Właśnie na tamtej planecie rozsypały się w pył i zmieszały z ziemią kości mojej żony, myśli. W oczach mężczyzny stają łzy, a jednocześnie ma ochotę wybuchnąć śmiechem. Kurwa, przecież moje też.

– W jaki sposób chcecie polecieć na Ziemię? – pyta i natychmiast dociera do niego, że zadał kretyńskie pytanie.

Zna przecież historię Mahnmuta, który wraz ze swoim pokaźnym rozmiarów przyjacielem Orphu wyprawili się na Marsa z okolic Jowisza, zresztą w towarzystwie kilku innych morawców, którym nie udało się przetrwać pierwszego kontaktu z bóstwami. Widzisz, Hockenbush, oni mają statki kosmiczne. Owszem, większość pojazdów, którymi poruszały się skałowce i morawce, pojawiła się w okolicach Troi jakby za sprawą czarów, wyleciały z kwantowych Dziur, które pomagał otworzyć sam Mahnmut, lecz nie straciły przecież zdolności do podróży w otwartej próżni.

– Na powierzchni i orbicie Fobosa trwa właśnie budowa odpowiedniego statku – odpowiada cicho morawiec. – Tym razem nie polecimy tam sami. I zabierzemy ze sobą broń.

Hockenberry wciąż nie potrafi się uspokoić. Staje na skraju kruszącej się posadzki i czuje przemożną pokusę, by rzucić się w dół – to dziwne pragnienie nawiedza go od dziecka, zawsze, gdy znajdzie się odpowiednio wysoko. Czy właśnie dlatego tak lubię tu przychodzić? Bo myślę o skoku, o samobójstwie? Uświadamia sobie, że tak. Że od ośmiu miesięcy żyje na świecie sam jak palec. A teraz stracił nawet Nightenhelsera, który zapewne wyparował wraz z Indianami, wessany przez ten kosmiczny odkurzacz, który niecały miesiąc temu wymiótł wszystkich mieszkańców Ziemi, z wyjątkiem tych biednych popieprzonych Trojan i Greków.

Doskonale zdaje sobie sprawę, że może przekręcić obwódkę medalionu teleportacyjnego i w jednej chwili przenieść się do Ameryki Północnej. Tam, w prehistorycznej Indianie poszukałby porzuconego osiem miesięcy wcześniej kolegi. Wie jednak zarazem, że Olimpijczycy wykryliby zakłócenia w przestrzeni Plancka i w ten sposób wpadli na jego trop. Właśnie dlatego nie tekował się już od ośmiu miesięcy.

Podchodzi do ogniska i spogląda z góry na małego morawca.

– Do cholery, po co mi o tym powiedziałeś?

– Chcemy, żebyś dołączył do załogi – odpowiada Mahnmut.

Hockenberry opada ciężko na kamień. Dopiero po chwili udaje mu się wykrztusić pierwsze słowo.

– Ja? Po co? Do czego mógłbym się wam przydać podczas takiej wyprawy?

Mahnmut wzrusza ramionami. Bardzo ludzkim gestem.

– Urodziłeś się tam – stwierdza prostolinijnie. – Tyle tylko, że kiedy indziej. Wiesz, na tamtej Ziemi wciąż mieszkają ludzie.

– Naprawdę? – Hockenberry jest świadom, że pytanie zabrzmiało idiotycznie. Aż do tej pory nie przyszło mu to do głowy.

– Naprawdę. Chociaż nie jest ich wielu. Większa część twojej rasy wyewoluowała w postludzi, którzy tysiąc czterysta lat temu przenieśli się do miast w orbitalnych pierścieniach. Niemniej nasze obserwacje wskazują, że na Ziemi wciąż żyje jakieś kilkaset tysięcy ludzi dawnego typu.

– Ludzie dawnego typu… – powtarza Hockenberry, nie próbując nawet kryć oszołomienia. – Takich jak ja.

– Takich jak ty – rzuca Mahnmut, po czym wstaje. Jego twarz i układ optyczny zawisają na wysokości talii scholiasty. Hockenberry, mężczyzna niewysoki, zaczyna nagle rozumieć, jak czują się rozmawiający ze śmiertelnikami bogowie. – Naszym zdaniem powinieneś polecieć. Okazałbyś się niezmiernie pomocny, gdyby udało się nam skontaktować z zamieszkującymi tę przyszłą Ziemię ludźmi.

– Chryste Panie… – wyrywa się z piersi Hockenberry’ego. Ponownie staje nad przepaścią i myśli o tym, jak łatwo byłoby wykonać ten jeden krok w ciemność. Tym razem nie mógłby już liczyć na wskrzeszenie. – Chryste Panie – powtarza.

Wyławia wzrokiem sylwetkę Hektora. Heros stoi przy stosie brata i nieprzerwanie rozlewa na ziemi wino, ponaglając służących, by dorzucali do ognia.

To ja zabiłem Parysa, stwierdza w duchu scholiasta. To ja zabiłem wszystkich mężczyzn, kobiety, dzieci i bogów, którzy zginęli, odkąd morfowałem w Atenę i porwałem Patroklosa, by udać, że go zamordowałem. Zrobiłem to po to, by sprowokować Achillesa do wystąpienia przeciwko Olimpijczykom.

Niespodziewanie Hockenberry zanosi się gorzkim śmiechem. Nie wstydzi się stojącej za jego plecami maszyny. Niech sobie nawet morawiec uzna, że zwariowałem. Bo przecież zwariowałem. To wszystko zakrawa na obłęd. Jeżeli wciąż nie rzuciłem się z tej wieży, to wyłącznie dlatego, że czułbym, że migam się od obowiązku. Nadal mam wrażenie, że muszę obserwować rozwój wypadków, jakby Muza i bogowie nawet i dziś spodziewali się mojego raportu.

Tak, nie ma wątpliwości, oszalałem bez reszty. – W oczach stają mu łzy. Nie po raz pierwszy. Takich chwil pamięta znacznie więcej.

– Doktorze Hockenberry, polecisz z nami na Ziemię? – pyta Mahnmut półgłosem.

– Tak, pewnie. Kurde, czemu nie? Kiedy?

– Może od razu?

Bezgłośny szerszeń z wyłączonymi światłami zapewne przez cały czas szybował kilkaset metrów nad nimi. Czarna kanciasta maszyna wynurza się z mroku tak niespodziewanie, że Hockenberry niemal spada z wieży na bruk.

Odzyskuje równowagę dzięki wyjątkowo silnemu podmuchowi wiatru. Odsuwa się od przepaści dokładnie w chwili, gdy z owadziego podbrzusza pojazdu opuszcza się rampa. Trap głucho stuka o kamienną posadzkę. Ze statku wylewa się czerwona poświata.

– Proszę przodem, doktorze – zaprasza morawiec.

Rozdział 6

6

Dopiero co zajaśniały pierwsze promienie świtu. Zeus siedział samotnie w wielkiej sali Dworu Bogów. Z zamyślenia wyrwało go przybycie małżonki.

Hera weszła, prowadząc na złotej smyczy psa.

– To ten? – spytał ze swego złotego tronu Król Bogów.

– Tak. – Hera skinęła głową i odpięła smycz.

Zwierzak przysiadł.

– Wezwij swego syna – rozkazał Zeus.

– Którego?

– Naszego wielkiego rzemieślnika. Tego, który pożąda Ateny do tego stopnia, że ruchał jej udo, jak uczyniłby to ten psiak, gdybyśmy go nie ułożyli.

Hera odwróciła się na pięcie. Pies ruszył za nią.

– Nie, jego mi zostaw – rzucił Gromowładny.

Hera przykazała zwierzęciu usiąść. Pies usłuchał.

Był duży. Porastała go siwa, krótka i lśniąca sierść. Miał łagodne piwne ślepia, jakimś cudem spoglądające jednocześnie tępo i przebiegle. Zwierzę zaczęło się przechadzać po komnacie. Głośno drapiąc pazurami o marmurową posadzkę, okrążył kilka razy zeusowy tron. Obwąchał sandały i obnażone palce Władcy Błyskawic, syna Kronosa. Potem skierował się na brzeg wielkiego holowizyjnego basenu, aż wreszcie – zupełnie niezainteresowany widocznymi na powierzchni zakłóceniami – poczłapał ku odległej kolumnie.

– Noga! – zaordynował Zeus.

Pies odwrócił się na moment ku Gromowładnemu, ale zaraz znów spojrzał przed siebie. Przytknął nos do kolumny i zaczął się znacząco kręcić.

Zeus zagwizdał.

Pies zadarł łeb, rozejrzał się i zastrzygł uszami, lecz nie przybiegł.

Pan Olimpu gwizdnął raz jeszcze i zaklaskał.

Wtedy szare psisko podbiegło, kołysząc bokami, z wywieszonym jęzorem i uszczęśliwionym spojrzeniem.

Zeus zszedł z tronu i pogłaskał zwierzę. Zaraz potem wyciągnął ukryty w szacie sztylet i jednym ruchem mocarnego ramienia oderżnął psu głowę. Czerep poturlał się na skraj basenu, tułów padł bezwładnie na podłogę. Przednie łapy wyciągnęły się do przodu, jakby pies przywarował w nadziei na jakiś tłusty kąsek.

W drzwiach, kilkadziesiąt metrów dalej, pojawiła się wracająca z Hefajstosem Hera. Podeszli do Gromowładnego.

– Znów zabawiasz się zwierzętami, mój panie? – spytała bogini.

Zeus machnął zdawkowo ręką, wsunął nóż do rękawa tuniki i z powrotem zasiadł na tronie.

Jak na boga, Hefajstos był wręcz karłowaty, a w dodatku nadmiernie rozrośnięty w barach. Mierzył sobie niecały metr osiemdziesiąt centymetrów wzrostu. Przypominał wielką włochatą bekę. Chodząc, patron ognia włóczył za sobą chromą lewą nogę jak kawał drewna. Miał rozczochrane włosy i krzaczastą brodę, która zlewała się z porastającymi mu pierś włosami. Raz po raz łypał dokoła przekrwionymi oczyma. Na pierwszy rzut oka można było uznać, że przyszedł zakuty w zbroję, lecz po uważniejszym przyjrzeniu okazywało się, że jego strój składa się z setek maleńkich szkatułek i sakiewek, a także puzderek oraz rozmaitych narzędzi i urządzeń – niektóre wykute z drogocennych metali, inne ze zwykłego żelaza, część uszyto ze skóry, jeszcze kolejne upleciono z włosów. Wszystkie wisiały na szerokich pasach krzyżujących się na bujnie owłosionym torsie boga. Hefajstos, najprzedniejszy pośród kowali, zasłynął na Olimpie tym, że zbudował niegdyś kobiety ze złota, mechaniczne dziewice, które poruszały się, rozdawały uśmiechy i zaspokajały mężczyzn zupełnie jak żywe. Niektórzy powiadali, że to właśnie w jego alchemicznych kadziach powstała pierwsza kobieta, Pandora.

– Witaj, rzemieślniku – zagrzmiał Zeus. – Byłbym wezwał cię wcześniej, lecz nie miałem ani dziurawych garnców ani tarcz do naprawy.

Hefajstos przyklęknął przy bezgłowym zewłoku psa.

– Nie musiałeś tego robić – wymamrotał. – Nie było takiej potrzeby. Naprawdę nie.

– Nic, tylko mnie drażnił… – Zeus sięgnął po stojący na oparciu złotego tronu puchar i upił solidny łyk.

Hefajstos odwrócił psa na bok i przeciągnął zgrubiałą dłonią po jego żebrach, jakby chciał podrapać zwierzę po brzuchu. Nacisnął i otworzyła się pokryta skórą i sierścią klapka. Bóg płomieni wsunął rękę w psie trzewia i wydobył z nich przejrzystą torebkę, wypełnioną okrawkami mięsa i innych pokarmów. Otworzył ten żołądek i wyjął z niego różowy, wilgotny kąsek.

– Dionizos – oświadczył.

– Mój syn – dodał Gromowładny i rozmasował sobie skronie, jakby miał już wszystkiego serdecznie dosyć.

– Czy mam zanieść ten ochłap Uzdrowicielowi i polecić mu umieścić go w kadzi, Synu Kronosa? – spytał patron ognia.

– Nie. Każemy go zjeść jednemu z nas, by moje dziecko mogło się odrodzić wedle własnego życzenia. Co prawda tego rodzaju komunia sprawia nosicielowi niemały ból, lecz może ta mała demonstracja nauczy resztę Olimpijczyków ostrożności. Powinni staranniej strzec mych dzieci.

Zeus spojrzał na Herę. Bogini podeszła bliżej i przysiadła na drugim stopniu wysokiego tronu. Prawe ramię złożyła czułym gestem na udzie męża, blada dłoń musnęła jego kolano.

– Nie, mężu – odezwała się cicho. – Proszę cię.

– Zatem ty wybierz, żono. – Zeus się uśmiechnął.

– Afrodyta – zdecydowała bez zająknięcia. – Już dawno nawykła do przyjmowania w usta fragmentów męskich ciał.

Zeus pokręcił głową.

– Nie, nie Afrodyta. Odkąd sama opuściła kadź, nie uczyniła niczego, czym sprowokowałaby moje niezadowolenie. Nie powinniśmy raczej pomyśleć o Pallas Atenie, nieśmiertelnej, która, pochopnie mordując Patroklosa, umiłowanego druha Achillesa, ściągnęła na nasze głowy wojnę ze śmiertelnikami? Przypominam, że uśmierciła również małe dziecię Hektora.

Hera zsunęła rękę z nogi Gromowładnego.

– Atena wypiera się udziału w tych czynach, Synu Kronosa. A śmiertelni powiadają, że podczas zabójstwa hektorowego dziecka Atenie towarzyszyła Afrodyta.

– W archiwum basenu znajduje się nagranie dokumentujące śmierć Patroklosa. Czy chcesz, żono, bym je odtworzył? – Mimo że Zeus przemawiał półszeptem, jego głos niósł się niczym echo odległych grzmotów. Dała się w nim słyszeć nuta narastającego gniewu. Podobne pomruki rozlegały się na Dworze Bogów, kiedy zanosiło się na burzę.

– Nie, mój panie – odparła Hera. – Sam jednak wiesz, że Atena twierdzi, iż to ów zaginiony scholiasta, ten Hockenberry, przyjął jej postać i dopuścił się obu zabójstw. Klnie się na swą miłość do ciebie, zapewnia, że…

Zniecierpliwiony Zeus poderwał się z miejsca i odszedł od tronu.

– Morfujące bransolety scholiastów nie zostały pomyślane w sposób umożliwiający śmiertelnikom skuteczne podszywanie się pod bóstwa. Nawet na krótką chwilę – warknął. – To niemożliwe. Odpowiedzialny za te śmierci jest jeden z Olimpijczyków. Atena bądź inny z naszych krewniaków, który przybrał jej kształt. Ale dość o tym. Zdecyduj, kto przyjmie ciało i krew mego syna Dionizosa.

– Demeter.

Zeus pogłaskał się po krótko przyciętej siwej brodzie.

– Demeter. Moja własna siostra? Matka tak drogiej memu sercu Persefony?

Hera wstała, wycofała się i bezradnie rozłożyła alabastrowe dłonie.

– Czyż można na naszej górze znaleźć bóstwo niespokrewnione z tobą, mężu? Sama wszak jestem twoją siostrą. A Demeter zebrała już nieco doświadczenia z wydawaniem na świat niecodziennego potomstwa. Poza tym ostatnio nie ma zbyt wielu zajęć. Śmiertelnicy ani nie sieją, ani nie zbierają plonów.

– Zatem postanowione – uznał Gromowładny, po czym zwrócił się do Hefajstosa. – Przekaż ciało mego dziecka Demeter. Poinformuj ją, że mocą woli jej pana, samego Zeusa, musi zjeść ten kawałek mięsa, by wrócić mojemu synowi życie. Zleć też trzem Furiom, by sprawowały nad nią pieczę aż do momentu porodu.

Patron ognia wzruszył ramionami i wcisnął ochłap do jednej ze swoich sakiewek.

– Chcesz obejrzeć relację ze stosu Parysa?

– Owszem – potaknął Zeus. Wrócił na tron i usiadł. Spojrzał na żonę i znacząco poklepał stopień, na którym wcześniej siedziała.

Bogini posłusznie zajęła wskazane miejsce. Tym razem jednak nie oparła się o udo małżonka.

Hefajstos, mamrocąc pod nosem, podszedł do odrąbanego psiego łba, podniósł go za uszy i zaniósł nad basen. Przyklęknął i wydobył zza jednego z opasujących go pasów zakrzywione metalowe narzędzie, którym wyłupił lewe oko psa. Nie pociekła ani kropla krwi, a gałkę wciąż łączył z mózgiem splątany sznur czerwono-zielono-białych włókien nerwowych. Hefajstos rozciągnął połyskującą nić na dwie stopy i uciął ją innym przyrządem.

Chwycił zębami i zdarł śluz wraz z izolacją, odsłaniając cienkie, złote druciki. Skręcił je i podłączył do niewielkiej, metalowej kulki, którą wyciągnął z innej kieszonki. Gałkę oczną i nerwy cisnął na dno basenu.

Zbiornik natychmiast wypełnił się trójwymiarowym obrazem. Troje bogów otoczyły przestrzenne dźwięki, dobywające się z piezoelektrycznych mikrogłośników wbudowanych w ściany i kolumny przestronnej sali.

Ilion został zarejestrowany z punktu widzenia psa. Ujrzeli głównie nagie kolana i brązowe nagolenniki.

– Dawniej miewaliśmy lepsze nagrania – mruknęła Hera.

– Morawce wykrywają i strącają z nieba wszystkie nasze drony, nawet te cholerne owadzie oczy – odparł Hefajstos, przewijając materiał z ceremonii pogrzebowej Parysa. – Powinniśmy się cieszyć, że choć…

– Milczeć! – rozkazał Zeus i to pojedyncze słowo odbiło się od ścian jak grzmot. – Mamy to! Włącz dźwięk.

Obserwowali ostatnie minuty pogrzebu. Nie pominęli też chwili śmierci zaszlachtowanego przez Hektora Dionizosa.

W kulminacyjnym momencie syn Zeusa spojrzał prosto w ukryty w psim oku obiektyw. „Possij mi pałkę”, rozległo się w sali.

– Możesz już wyłączyć – uznała Hera, gdy w basenie pojawił się Hektor ciskający żagiew na wyschnięty stos.

– Nie – sprzeciwił się Zeus. – Niech leci.

Zaraz potem Gromowładny zerwał się ze złotego siedziska i ruszył ku holograficznemu basenowi. Zmarszczył czoło, i zaciskając pięści, popatrzył wściekle przed siebie.

– Ten śmiertelnik nie zna wstydu! Jak śmie wzywać Boreasza i Zefira, by rozpalili stos, na którym spoczęły boskie jelita, jądra i inne flaki? Jak on śmie?!

Ledwie przebrzmiały ostatnie słowa, a Król Bogów zniknął. Teleportował się do wtóru gromu – powietrze z hukiem wypełniło przestrzeń, którą jeszcze mikrosekundę wcześniej zajmowała potężna sylwetka.

Hera pokręciła głową.

– Jest w stanie ze spokojem obejrzeć rytualny mord Dionizosa, własnego syna, a wpada w szał, gdy Hektor przyzywa bogów wichru. Wiesz, Hefajstosie, mam wrażenie, że Ojcu odbija.

Naczelny rzemieślnik Olimpu burknął coś w odpowiedzi, sięgnął do basenu, wyciągnął za nerwy gałkę oczną i schował ją do metalowej kulki, którą wrzucił do jednej ze swych licznych sakiewek. Psi łeb ukrył w innym, większym worku.

– Czy będę ci jeszcze dzisiejszego ranka potrzebny, Córo Kronosa?

Hera skinęła brodą na psie zwłoki. Klapka wciąż stała otworem.

– Wynieś to stąd.

Gdy jej gburowaty syn zniknął za drzwiami, Hera musnęła swą pierś i teleportowała się w dal.

***

Do prywatnej sypialni Hery nie mógł się bezpośrednio tekować nikt, nawet ona sama. Dawno temu – o ile nieśmiertelnej nie zawodziła pamięć, a przecież ostatnimi czasy nie można było ufać żadnym wspomnieniom – przykazała swemu synowi Hefajstosowi zabezpieczyć apartament jak tylko on potrafił. Bóg ognia rozmieścił w ścianach pulsujące pola siłowe i kwantowy chaos, podobne, lecz nie identyczne z tymi, jakimi te zatracone morawce chroniły przed Olimpijczykami Troję i obóz Achajów. Drzwi sypialni wykonano ze specjalnie wzmocnionego stopu tytanu, więc nawet rozgniewany Zeus nie był w stanie się przez nie przebić. Hefajstos wprawnie zawiesił je na specjalnych kwantowych zawiasach, a ukryty zamek zabezpieczył telepatycznym hasłem, znanym wyłącznie Herze. Zmieniała je codziennie.

Pomyślała odpowiednią kombinację i weszła do środka, zatrzaskując za sobą połyskliwe wrota, po czym skierowała się do pokoju kąpielowego, gdzie zrzuciła z ramion suknię i zwiewną bieliznę.

Wolooka Hera przygotowała sobie kąpiel. Woda, która wypełniła wannę, pochodziła z przeczystych zdrojów, z lodu pokrywającego zbocza Olimpu, roztapianego mocą piekielnych maszyn Hefajstosa czerpiących energię z samych trzewi prastarego wulkanu. Bogini natarła ciało ambrozją, usuwając z jaśniejącej, białej skóry wszelkie ślady brudu i niemal niewidoczne niedoskonałości.

Następnie białoręka Hera natarła swe wiecznie kuszące, gibkie ciało oliwą i wonnościami. Niektórzy mieszkańcy Olimpu powiadali, że woń owych perfum – poza Herą nie miała takich żadna nieśmiertelna – zdolna jest pobudzić nie tylko dowolnego z bogów mieszkających w wyłożonym brązowymi posadzkami dworze Zeusa, lecz spływa również niekiedy w aromatycznym obłoku na ziemię, gdzie przyprawia nieświadomych śmiertelników o niewytłumaczalne napady tęsknoty i pożądania.

Wyperfumowana córa potężnego Kronosa poprawiła swe loki, pachnące słodko niczym porcje ambrozji. Ułożyła je starannie, okalając ostro zarysowane kości policzkowe, po czym wdziała na siebie boskiej urody szlafrok, utkany na jej specjalne życzenie przez Atenę. Wówczas, dawno temu, wciąż się jeszcze przyjaźniły. Przecudnej gładkości materiał był ozdobiony wybornymi, geometrycznymi deseniami i wzorami z różowego brokatu, przemyślnie wplecionymi w tkaninę przez zwinne palce i czarowne krosno Pallas Ateny. Tuż pod piersiami Hera spięła suknię złotą fibułą i opasała się paskiem przystrojonym setką delikatnych frędzli.

W starannie przekłute płatki uszu – które wyglądały spod tchnących mrocznymi wonnościami ciemnych pukli niczym blade i płochliwe morskie stworzonka – Hera wsunęła kolczyki, odwzorowujące potrójne grona morwowych jagód, których srebrzysty połysk wabił mężczyzn niczym przynęta na haczyku wędkarza.

Następnie przesłoniła czoło słodkim, świeżym woalem ze złocistej tkaniny rzucającej na jej różane policzki refleksy ciepłe jak promienie słońca. Na koniec wsunęła na swe miękkie alabastrowe stopy sandały o sprężystych podeszwach i związała ich paski na aksamitnych łydkach.

Przygotowana, oszałamiająca od stóp do głów Hera stanęła przed lustrzaną ścianą obok wyjścia z łaźni i przez chwilę krytycznie przyglądała się swemu odbiciu.

– Nieźle się trzymasz – wyszeptała do siebie.

Wyszła ze swych komnat na wyłożony marmurem, rozbrzmiewający echem kroków korytarz, musnęła swą lewą pierś i się teleportowała.

Afrodytę, boginię miłości, znalazła spacerującą samotnie wśród łąk porastających południowe stoki Olimpu. Zapadał zmierzch, stojące po wschodniej stronie kaldery świątynie i rezydencje bóstw były zalane światłem zachodzącego słońca. Patronka zakochanych stała zwrócona na północ i podziwiała upstrzone złotem fale marsjańskiego oceanu i połacie lodu pokrywające wznoszące się daleko na wschodzie wierzchołki trzech potężnych wulkanów, ku którym wybiegał długi na ponad dwieście kilometrów cień Olimpu. Pejzaż był nieco przymglony, widok jak zwykle lekko mąciła bariera otaczającego siedzibę bogów pola siłowego, które pozwalało im oddychać i cieszyć się niemal ziemskim ciążeniem mimo tak niewielkiej odległości od otaczającej terraformowanego Marsa próżni. W tej chwili panoramę dodatkowo przesłaniała migotliwa warstwa egidy – Gromowładny rozpostarł ją wokół Olimpu na samym początku wojny.

O trwającym konflikcie przypominała również widniejąca poniżej Dziura – okrąg wycięty w cieniu potężnego wulkanu, rozświetlony od wewnątrz blaskiem zachodzącego na innej planecie słońca, w którym widać było niezliczone światełka obozowych ognisk śmiertelników i sunących po niebie morawieckich transportowców.

– Córko moja droga! – zawołała Hera na widok młodszej bogini. – Czy gdybym cię o coś poprosiła, zgodzisz się mi pomóc, czy spotkam się z odmową? Być może wciąż żywisz do mnie urazę? Wszak przez ostatnie dziesięć ludzkich lat popierałam Argiwów, kiedy ty stałaś po stronie swych umiłowanych Trojan…

– Królowo niebios – odpowiedziała Afrodyta – kochanico Zeusa, proś mnie, o co tylko zechcesz. Skrzętnie twą prośbę wypełnię. W czymże jednak mogłabym wspomóc boginię tak potężną jak ty?

Słoneczna tarcza niemal bez reszty utonęła już pod horyzontem i obie Olimpijki ogarnął półmrok. Hera zauważyła, że w tym świetle cera i niegasnący uśmiech Afrodyty wyglądają tak, jakby się jarzyły własną, wewnętrzną aurą. Bliskość Afrodyty oddziaływała zmysłowo nawet na nią, kobietę, i Hera nie była w stanie sobie wyobrazić, jak w jej obecności muszą się czuć bogowie, nie wspominając o obdarzonych znacznie słabszą wolą śmiertelnikach.

Hera zaczerpnęła głęboko tchu – w końcu jej następne słowa miały dać początek najbardziej niebezpiecznemu z planów, jakie kiedykolwiek powstały w jej głowie – i powiedziała:

– Podaruj mi swą moc splatania miłosnych więzi, zdolność rozbudzania tęsknego pragnienia. Potrzebuję wszystkich twych talentów, którymi podporządkowujesz sobie bogów i śmiertelników.

Afrodyta nie przestała się uśmiechać, nieznacznie tylko przymrużyła swe przejrzyste oczy.

– Tak oczywiście uczynię, córo Kronosa, jeśli tego sobie życzysz. Dlaczego jednak bogini, która już teraz spędza noce w objęciach potężnego Zeusa, uznała, iż potrzebuje mych lichych sztuczek?

Hera skłamała bez zająknienia. Niemniej jak większość kłamców uzasadniła swe zmyślenie aż nazbyt szczegółowo.

– Patronko miłości, jestem już obecną wojną znużona. Knowania i podstępy, których tak wiele pośród Olimpijczyków oraz Trojan i Argiwów, boleśnie kaleczą me serce. Wybieram się teraz na krańce tej drugiej, żyznej Ziemi, gdzie złożę wizytę Matce Tetydzie i Okeanosowi, fontannie, z której wytrysnęli bogowie. To oni przyjęli mnie do swego domu, oni zabrali mnie od Rei, gdy grzmiący Zeus, nasz król o szerokim czole, wtrącił Kronosa w otchłań ziejącą głęboko pod ziemią i jałowymi słonymi morzami, po czym wzniósł dla nas nową siedzibę na tym zimnym, czerwonym świecie.

– Znakomicie, Hero – odparła Afrodyta łagodnie – lecz w czym moje marne uroki mogą ci pomóc podczas odwiedzin u Okeanosa i Tetydy?

Zdradliwa Hera uśmiechnęła się do córki z chytrym błyskiem w oku.

– Pradawni nie są już ze sobą tak blisko jak w przeszłości. Ich małżeńskie łoże ostygło. Udaję się do nich, by rozwiązać dzielący ich zadawniony spór i naprawić między nimi stosunki. Już nazbyt długo nie darzą siebie uczuciem i nie odwiedzają wspólnie sypialni. Chciałabym ich przywabić na powrót w pościel, by znów mogli się cieszyć ciepłem swych ciał, a do tego celu nie wystarczą żadne moje słowa. Dlatego więc proszę cię, Afrodyto, jako wierna twa przyjaciółka, osoba, której zależy na odrodzeniu miłości innych przyjaciół, użycz mi jednego ze swych sekretów, bym zdołała potajemnie pomóc Tetydzie rozniecić żar w lędźwiach Okeanosa.

Urokliwy uśmiech Afrodyty zajaśniał jeszcze bardziej promiennie niż dotąd. Słońce zniknęło za marsjańskim horyzontem na dobre, wierzchołek Olimpu objęły w posiadanie cienie, lecz wyraz oblicza patronki miłości nie pozwalał obu boginiom marznąć ani przez moment.

– Niesłusznie bym postąpiła, odmawiając twej szczerej i płynącej z głębi dobrego serca prośbie, małżonko Zeusa, zwłaszcza że twój mąż, pan Olimpu, włada nami wszystkimi.

To powiedziawszy, Afrodyta zsunęła spod biustu sekretną przepaskę, uszytą z delikatnej koronki przetkanej mikroskopijnymi układami scalonymi. Uniosła ją w dłoni.

Hera poczuła nagle, iż zasycha jej w ustach.

Czy mimo wszystko odważę się ten plan zrealizować? – zastanowiła się. Jeżeli Atena odkryje mój spisek, zaatakuje mnie bezlitośnie wraz ze swymi boskimi stronnikami. Jeśli mą zdradę przeniknie Zeus, zniszczy mnie tak doszczętnie, że nie pomoże mi żadna lecznicza kadź ani sztuka obcego Uzdrowiciela. I stracę choćby namiastkę olimpijskiego życia.

– Powiedz mi, w jaki sposób ta przepaska działa – zwróciła się półgłosem do bogini miłości.

– W tym fatałaszku są zawarte wszystkie wymiary miłosnego uwiedzenia – odpowiedziała równie cicho Afrodyta. – Żar miłości, pulsujący pośpiech tęsknoty, szept cielesnych rozkoszy, naglące okrzyki kochanki i szeptane w łożu czułostki.

– Wszystko w jednej przepasce? – zdziwiła się Hera. – Jak to możliwe?

– Magia owego delikatnego przedmiotu potrafi dowolnego mężczyznę natchnąć obłędem pożądania.

– Tak, tak, ale w jaki sposób ona działa? – W słowach Hery pojawiło się wyraźne dla obu bogiń zniecierpliwienie.

– Skąd ja mam to wiedzieć? – odparła ze śmiechem patronka miłości. – Otrzymałam ją wraz ze wszystkim, czym obdarzył nas na początku… ten, który uczynił z nas bogów. Może szeroki zakres feromonów? Nanowyzwalacze hormonów? Mikrofale oddziałujące bezpośrednio na ośrodki mózgu odpowiedzialne za sferę seksu i przyjemności? Co za różnica… Przepaska po prostu działa, podobnie jak inne me sztuczki. Przymierz ją, żono Zeusa.

Wargi Hery rozciągnęły się w szerokim uśmiechu. Zapięła przepaskę tuż pod swymi wydatnymi piersiami i przesłoniła fałdami sukni.

– Jak mam ją uruchomić?

– Czy przypadkiem nie chciałaś, by uruchamiała ją matka Tetyda? – Afrodyta wciąż spoglądała ze swym nieblednącym uśmiechem.

– Tak, naturalnie że tak.

– W wybranym momencie, muśnij pierś, tak jak zwyczajnie, kiedy aktywujesz nanoteleportery. Zamiast jednak wyobrażać sobie odległe miejsce, dotknij przepaski koniuszkiem palca i wypełnij umysł pożądliwymi myślami i obrazami.

– I co? To już wszystko?

– To wszystko – potaknęła Afrodyta. – Niczego więcej nie trzeba. W koronkowych splotach tej przepaski czeka całkiem nowy świat.

– Dziękuję ci, o bogini miłości – powiedziała oficjalnym tonem Hera.

Migocącą nad ich głowami kopułę pola siłowego przebiły promienie laserowych lanc obrony przeciwlotniczej. Z Dziury wyleciał morawiecki szerszeń bądź pojazd kosmiczny i szybko nabierał wysokości.

– Jestem pewna, że twa podróż nie okaże się bezowocna – stwierdziła Afrodyta. – Cokolwiek zamierzasz w głębi swego żarliwego serca, spełni się niezawodnie.

Hera odpowiedziała uśmiechem, po czym dotknęła piersi – uważając przy tym, by nie trącić biegnącej tuż poniżej sutków przepaski – i teleportowała się, śledząc kwantowy trop, jaki w zagiętej czasoprzestrzeni zostawił za sobą Zeus.

Rozdział 7

7

Z nastaniem świtu Hektor rozkazał zalać dogasający stos pogrzebowy winem, po czym – wraz z najbardziej zaufanymi towarzyszami Parysa – zaczął przegrzebywać popioły, z niebywałą pieczołowitością wyszukując kości brata i oddzielając je od zwęglonych ciał psów, koni i cherlawego boga. Wszystkie te niegodne resztki padły na skraju stosu, podczas gdy spalony zewłok trojańskiego księcia pozostał w pobliżu środka.

Wciąż szlochający Hektor i jego wojownicy umieścili doczesne szczątki Parysa w złotej urnie, po czym zapieczętowali ją podwójną warstwą łoju, jak zwykli to czynić, chowając ludzi mężnych i szlachetnie urodzonych. Następnie w pełnej powagi procesji ponieśli urnę poprzez gwarne targi i ulice miasta. Chłopi i żołnierze bez słowa rozstępowali się przed posępnym pochodem, który dotarł wreszcie na oczyszczone z gruzów pole, zajmowane dawniej przez południowe skrzydło pałacu Priama, zmiecionego z ziemi osiem miesięcy wcześniej w pierwszym przeprowadzonym przez Olimpijczyków bombardowaniu. Na środku tego placu wzniesiono tymczasowy grobowiec z kamiennych bloków, rozrzuconych dokoła siłą wybuchu. Zdążyło już w nim spocząć wszystko, co pozostało z Hekuby, żony Priama, królowej Ilionu, matki Hektora i Parysa.

Książę nakrył urnę brata lekkim lnianym całunem i osobiście wniósł ją do mauzoleum.

– Mój bracie, teraz złożę twe kości w tym miejscu – odezwał się Hektor, stając przed ludźmi, którzy weszli z nim do środka. – Oddam cię w objęcia ziemi, w których zaczekasz na dzień, gdy znów obejmę cię osobiście, tym razem w mrocznych salach Hadesu. Kiedy ta wojna dobiegnie już końca, zbudujemy nowy grobowiec. Dla ciebie, dla naszej matki i wszystkich, którzy już padli i polegną jeszcze. Sam zapewne również znajdę się w ich gronie. A ten nowy gmach będzie mógł się równać z samym Domem Śmierci. Do tego momentu… Bywaj, bracie.

Hektor i jego najbliżsi wojownicy wyszli. Setka czekających dotąd za drzwiami trojańskich bohaterów zasypała prowizoryczny grób wysokim stosem ziemi, gruzu i skał.

Trojański książę – który nie spał już od dwóch dni – udał się na poszukiwanie Achillesa. Pilno mu było wracać do walki z bogami. Pragnął znowu przelewać ich złotą krew. Jeszcze bardziej żarliwie niż dotąd.

***

Kasandra zbudziła się o świcie i stwierdziła, że jest niemal naga. Jej szata była podarta i rozchełstana. W dodatku leżała przywiązana jedwabnymi sznurami za ręce i nogi do słupków cudzego łoża. Ktoś tu stroi sobie żarty? – przemknęło dziewczynie przez myśl. Zastanowiła się, czy czasem znowu się nie upiła i nie padła bez zmysłów obok jakiegoś żołdaka z upodobaniem do łóżkowych perwersji.

Zaraz potem przypomniała sobie stos pogrzebowy i moment, gdy osunęła się zemdlona w ramiona Andromachy i Heleny.

Cholera, pomyślała Kasandra. Znów wpadłam w tarapaty przez ten swój niewyparzony jęzor. Rozejrzała się dokoła. W pomieszczeniu brakowało okien, ściany zbudowano z wielkich kamiennych bloków. Na skórze czuła wilgoć sugerującą podziemia. Czyżby trafiła do czyjegoś prywatnego lochu? Do sali tortur? Szarpnęła się w jedwabnych więzach. Sznury były gładkie, lecz zawiązano je ciasno i nie puściły.

Cholera, ponownie zaklęła w myślach.

Do pokoju weszła Andromacha, żona Hektora. Zbliżyła się i spojrzała z góry na wieszczkę. W dłoniach nie trzymała niczego, lecz Kasandra bez większego trudu wyobraziła sobie ukryty w rękawie kobiety sztylet. Przez dłuższą chwilę obie milczały. Wreszcie ciszę zmącił głos młodszej.

– Przyjaciółko, uwolnij mnie, proszę cię.

– Powinnam poderżnąć ci gardło… przyjaciółko – odparła Andromacha.

– Więc zrób to, wywłoko – warknęła dziewczyna. – Skończ już z tym czczym gadaniem.

Nie bała się. W nawiedzających ją raz po raz wizjach przyszłości, mimo że w ciągu ubiegłych ośmiu miesięcy – odkąd dawna przyszłość umarła – zmieniały się jak w kalejdoskopie, ani razu nie ujrzała własnej śmierci z ręki Andromachy.

– Kasandro, dlaczego powiedziałaś te wszystkie rzeczy o śmierci mego dziecka? Wiesz przecież, że osiem miesięcy temu, w komnacie mojego maleńkiego synka pojawiły się Pallas Atena z Afrodytą, i to one zarżnęły chłopca wraz z mamką. Boginie oświadczyły, że jego ofiara ma stanowić przestrogę. Że Olimpijczycy są mocno rozgoryczeni faktem, że mój mąż wciąż nie spalił argiwskich okrętów. Mały Astianakt, którego ojciec i ja nazywaliśmy Skamandriosem, zastąpił ofiarną roczną jałówkę.

– Gówno prawda – syknęła Kasandra. – Rozwiąż mnie.

Bolała ją głowa. Jednym z nieodłącznych następstw jej najbardziej intensywnych wizji był paskudny kac.

– Najpierw musisz mi wyjawić, dlaczego powiedziałaś, że podmieniłam dzieci i zamiast Astianakta zginął w tamtym krwawym pokoju syn jakiejś niewolnicy – odparła Andromacha. Spojrzenie nadal miała spokojne, ale w jej dłoni błysnęło ostrze sztyletu. – Jak niby mogłabym tego dokonać? Skąd miałabym wiedzieć, że boginie planują nas odwiedzić? Po co?

Kasandra westchnęła i przymknęła powieki.

– Nie było żadnych bogiń – mówiła zmęczonym, naznaczonym pogardą głosem. Otworzyła oczy. – Gdy tylko dowiedziałaś się, że Pallas Atena zamordowała Patroklosa, ukochanego druha Parysa, co swoją drogą również może okazać się kłamstwem, zdecydowałaś sama bądź w spisku z Hekubą i Heleną, że należy zabić dziecko mamki, ten chłopczyk był wszak rówieśnikiem Astianakta. Opiekunkę miał spotkać podobny los. Po wszystkim wmówiłyście Hektorowi, Achillesowi i pozostałym, których zwabiły wasze wrzaski, że twoje dziecko zabiły boginie.

Orzechowe oczy Andromachy były zimne i twarde jak połyskująca błękitem kra skuwająca na wiosnę górskie strumienie.

– Po co miałabym coś takiego uczynić?

– Dostrzegłaś szansę na urzeczywistnienie planu Trojanek – stwierdziła Kasandra. – Naszego planu, jaki wspólnie snułyśmy przez tak długie lata. Uznałaś, że pojawiła się okazja na zakończenie wojny z Argiwami; wojny, która wedle mych przepowiedni miała skończyć się naszą śmiercią i zagładą Ilionu. Genialne posunięcie, Andromacho, gratuluję ci też odwagi i aktorskich talentów.

– Nawet gdyby twoje słowa były prawdą, to nie osiągnęłabym przecież nic – zauważyła Andromacha. – Śmierć Astianakta wtrąciła miasto w odmęty jeszcze bardziej beznadziejnej wojny przeciwko bogom. Według twoich dawniejszych widzeń przynajmniej niektóre z kobiet miały szansę przetrwać. Uprowadzone w niewolę, lecz żywe.

Przywiązana do kolumienek łoża Kasandra niezgrabnie wzruszyła ramionami.

– Chciałaś jedynie ocalić swojego syna. Wiedziałyśmy przecież, że gdyby dawna przyszłość stała się teraźniejszością, zostałby okrutnie zamordowany. Ja to doskonale rozumiem, Andromacho.

Żona Hektora wyciągnęła ku leżącej sztylet.

– Jeżeli znów zaczniesz o tym opowiadać… Jeżeli trojański i grecki motłoch da ci wiarę, zginie cała moja rodzina. Nawet Hektor straci wtedy życie. Jedynie twoja śmierć może zapewnić mi bezpieczeństwo.

Kasandra spojrzała starszej kobiecie prosto w oczy.

– Mój dar oglądania przyszłych wydarzeń wciąż może ci przyjść z pomocą, przyjaciółko. Być może zdołasz dzięki niemu ocaleć, nawet wraz z Hektorem i ukrytym gdzieś Astianaktem. Wiesz, że gdy wpadam w wieszczy szał, nie panuję nad swymi słowami. Trzymajcie się blisko mnie, ty i Helena bądź reszta wtajemniczonych w spisek. Możecie też polecić uzbrojonym w sztylety niewolnicom, by mi towarzyszyły i uciszyły na zawsze, gdy znów coś podobnego wykrzyczę. Jeśli rzeczywiście wyjawię komuś prawdę, po prostu mnie zabijcie.

Andromacha zawahała się, przygryzła lekko dolną wargę, po czym nachyliła się nad łóżkiem i rozcięła jedwabny sznur krępujący prawą rękę Kasandry.

– Amazonki przyjechały – powiedziała, uwalniając dziewczynę.

***

Menelaos całą noc spędził na rozmowach z bratem, który opowiedział mu o wszystkim, co zobaczył i zdziałał podczas swej wyprawy. Gdy różanopalca jutrzenka rozpostarła nad światem swe dłonie, był już gotów.

Przez całą noc chodził po plaży nad zatoką, odwiedzał kolejne achajskie i argiwskie obozy, przysłuchując się przerażającej relacji Agamemnona, który opisywał opustoszałe miasta, leżące odłogiem pola i porzucone porty – pozbawione załóg greckie okręty kołysały się na kotwicowiskach Maratonu, Eretrii, Chalkis, Aulidy, Hermiony, Tirynsu, Helos i dziesiątek innych przybrzeżnych poleis. Słuchał swego brata, który przekazywał wieści Achajom, Argiwom, Kreteńczykom, Spartanom, Kalidończykom, Buprasyjczykom, Dulichończykom, Farysyjczykom, Spartanom, Meseńczykom, Trakom, mieszkańcom Echalii, Itaki i Pylos, członkom setek sprzymierzonych greckich plemion z kontynentu, ze skalistych wysepek i z samego Peloponezu. Agamemnon mówił o milczących ulicach, ziejących pustką domach, o ludziach, którzy zniknęli, jakby mocą boskiego zrządzenia. Wspominał pleśniejące na talerzach potrawy, stroje odwieszone na sofy jakby tylko na moment; opowiadał o basenach i łaźniach pełnych ciepławej, zielonej i gęstej od glonów wody, o wyciągniętych z pochew mieczach. Na Morzu Egejskim – tłumaczył Agamemnon swym donośnym, silnym, tubalnym głosem – puste statki same sunęły po falach, z postawionymi lecz wystrzępionymi już rozdętymi żaglami. Na błękitnym niebie nie było nawet jednego świadectwa burzy, morze przez cały ich miesięczny rejs falowało łagodnie, lecz na okrętach nie było nikogo. Zarówno na ociężałych od ładunku ateńskich statkach, pyszniących się licznymi rzędami nieobsadzonych wioseł, jak i na wielkich barkach z Persji, których nie strzegli już nieporadni żeglarze ani te niedojdy, perscy włócznicy. Także wdzięczne okręty Egipcjan czekały ze zbożem w ładowniach, by ktoś poprowadził je z powrotem ku brzegom Afryki.

– Na świecie nie ma już mężczyzn, kobiet i dzieci – wołał Agamemnon we wszystkich achajskich obozach. – Ludzie zostali tylko pod Ilionem, tylko my i chytrzy Trojanie. Widząc, że odwróciliśmy się do bogów plecami, nie, gorzej, zwróciliśmy swe serca i ramiona przeciwko nim, Olimpijczycy odebrali nam nadzieję. Zabrali nam żony i ojców, rodziny i niewolników.

– Czy to znaczy, że oni nie żyją? – pytanie dobiegało wciąż z wielu ust, przy każdym namiocie. Płacz i zbolałe okrzyki niosły się pod niebo. Zimowa noc rozbrzmiała lamentami zanoszonymi przy wszystkich argiwskich ogniskach.

Agamemnon niezmiennie zaczynał odpowiadać, milcząc przez straszliwą minutę z rozłożonymi bezradnie rękoma.

– Nie dostrzegliśmy śladów walki – mówił wreszcie. – Nigdzie nie było krwi lub rozkładających się zwłok, którymi karmiłyby się wygłodniałe psy i krążące pod niebem ptaki.

W obozowiskach rozgorzały dyskusje. Z towarzyszami broni rozmawiali też dzielni argiwscy żeglarze, gwardziści, szeregowi włócznicy i oficerowie, którzy towarzyszyli Agamemnonowi w wyprawie. O świcie okrutne rewelacje poznali już wszyscy i otępiająca groza zaczęła się przeradzać w bezsilny gniew.

Menelaos doskonale rozumiał, iż dziwne wypadki w Grecji doskonale sprzyjają ich planowi – planowi Atrydów, jego i brata – którego celem miało być nie tylko ponowne zwrócenie Achajów przeciwko Trojanom, lecz również obalenie chyżonogiego tyrana Achillesa. Zanosiło się na to, że jeśli nie za kilka godzin, to z pewnością już za parę dni Agamemnon z powrotem obejmie stanowisko głównodowodzącego.

O świcie Agamemnon dopełnił swego obowiązku do końca, poinformowani zostali wszyscy. Wodzowie się rozeszli – Diomedes wrócił do swojego namiotu, Ajaks Wielki, Telamończyk, który zaszlochał jak dziecko, gdy usłyszał, że Salamina opustoszała podobnie jak wszystkie inne krainy. Odyseusz, Idomeneus, Ajaks Mały płaczący wraz ze wszystkimi przybyszami z Lokrydy, nawet stary gadatliwy Nestor; wszyscy oddalili się o brzasku, by zaznać choć kilku godzin niespokojnego snu.

– A teraz mów, jak przebiega wojna z bogami – poprosił Agamemnon, gdy Atrydzi usiedli pośrodku obozowiska Spartan.

Otaczający ich wierni oficerowie, gwardziści i piechurzy trzymali się w odpowiedniej odległości, by obaj bracia mogli porozmawiać na osobności.

Rudowłosy Menelaos opowiedział Agamemnonowi o wszystkich wartych wzmianki wydarzeniach – o codziennych, niegodnych starciach morawieckiej magii z boską bronią, o zdarzających się od czasu do czasu pojedynkach, o śmierci Parysa i setek pomniejszych wojowników, zarówno Trojan, jak i Achajów. Opowiedział też o niedawno zakończonej ceremonii pogrzebowej. Dym znad stosu rozwiał się już ponad dachami, a strzelające nad miejskie mury płomienie zgasły ledwie godzinę temu.

– Dobrze mu tak – stwierdził władczym tonem Agamemnon i oderwał mocnymi białymi zębami kęs pieczonego mlecznego prosięcia, które spożywali na śniadanie. – Żałuję tylko, że Parysa zabił Apollo… Sam miałem na to chrapkę.

Menelaos parsknął śmiechem, przeżuł kawałek pieczeni i popił go winem. Następnie opowiedział bratu o Ojnone, pierwszej żonie Parysa, która pojawiła się na pogrzebie niezapowiedziana i dokonała samospalenia.

Tym razem zaśmiał się Agamemnon.

– Szkoda bracie, że to nie ta twoja kurewska żona, Helena. Szkoda, że to nie jej wzruszenie kazało rzucić się w płomienie.

Menelaos przytaknął skinieniem. Niemniej na wzmiankę o Helenie serce zagrało mu mocniej. Zrelacjonował starszemu bratu brednie Ojnone, która uparcie twierdziła, że to Filoktet, nie Apollo, zgładził Parysa. Wspomniał o gniewie, jakim ta nowina napełniła serca Trojan, przez co niewielki oddział Achajów musiał pośpiesznie wycofać się z miasta.

Agamemnon klepnął się w udo.

– Cudownie! Zatem przedostatni kamyk mozaiki trafił już na właściwe miejsce. Nie miną dwie doby, a przekuję niezadowolenie Achajów w chęć czynu. Przed końcem tygodnia Trojanie ponownie staną się naszymi wrogami. Bracie, przysięgam ci to na kurhan naszego ojca.

– Ale bogowie… – zaczął Menelaos.

– Bogowie się nie zmienią – przerwał mu Agamemnon tonem człowieka bez reszty przekonanego o swojej racji. – Zeus pozostanie neutralny. Część wspomoże skazanych na zagładę, skamlących żałośnie Trojan. Większość sprzymierzy się z nami. Tym razem jednak dokończymy dzieła. Zobaczysz, za dwa tygodnie z Ilionu zostanie nędzna sterta popiołów… Podobnie jak z Parysa.

Menelaos pokiwał głową Wiedział, że powinien zapytać brata o sposób, w jaki zamierzał doprowadzić do pokoju z Olimpijczykami, powinien się też dowiedzieć, jak Agamemnon chce pozbawić władzy niezwyciężonego Achillesa, lecz dręczyła go inna, znacznie bardziej nagląca sprawa.

– Widziałem Helenę – powiedział, jąkając się nieco przy imieniu żony. – Nie zdążyłem jej zabić. Gdybym miał kilka sekund więcej…

Agamemnon otarł usta i brodę z tłuszczu, upił ze srebrnego kielicha i uniósł pytająco brew.

Menelaos opowiedział mu o swoim postanowieniu i okazji na przebicie się w pobliże Heleny. Mówił o tym, jak zamiar pokrzyżowało mu zaskakujące pojawienie się Ojnone, rzucającej na Filokteta swe przedśmiertne oskarżenia.

– Mieliśmy prawdziwe szczęście, że unieśliśmy z tego miasta głowy na karkach – zakończył.

Agamemnon przymrużył oczy i spojrzał ku odległym murom. W oddali zawyła morawiecka syrena. Kilka pocisków pomknęło pod niebo ku niewidzialnemu rydwanowi bogów. Rozpostarte nad głównym obozem Achajów pole siłowe zabuczało głośniej, wzmocnione w oczekiwaniu na nalot.

– Powinieneś ją zabić dzisiaj – poradził starszy i mądrzejszy brat Menelaosa. – Natychmiast, jeszcze tego ranka.

– Dzisiaj rano? – Menelaos oblizał wargi. Mimo pokrywającej je warstwy wieprzowego tłuszczu były mocno spierzchnięte.

– Dzisiaj rano – powtórzył były i przyszły naczelny wódz przybyłych pod Troję greckich armii. – Za mniej więcej dzień rozłam pomiędzy naszymi ludźmi i tymi trojańskimi psami stanie się na tyle głęboki, że ci tchórze zamkną tę swoją pieprzoną Bramę Skajską na cztery spusty.

Skonsternowany jak nigdy Menelaos popatrzył na miasto. Promienie wschodzącego zimowego słońca malowały mury różanym blaskiem.

– Przecież samego mnie nie wpuszczą… – zaczął.

– Przebierzesz się – uciął Agamemnon. Majestatyczny władca wlał w siebie kolejny łyk wina i beknął. – Musisz myśleć jak Odyseusz… bądź przebiegły jak łasica.

Menelaos, mężczyzna nie ustępujący dumą bratu ani reszcie achajskich herosów, nie był pewien, czy porównanie przypadło mu do gustu.

– Za kogo powinienem się przebrać?

Agamemnon wskazał palcem na swój królewski namiot. Ścianki ze szkarłatnego jedwabiu rozdymały się na wietrze.

– Mam tam lwią skórę i hełm z kłów dzika. Ten strój założył na siebie Diomedes, kiedy w zeszłym roku próbowali z Odyseuszem wykraść z Troi palladion – powiedział. – Hełm skryje twoje ryże włosy, kły przesłonią zarost, a skóra przesłoni twą wspaniałą achajską zbroję. Rozespani strażnicy przy bramie uznają, że jesteś jednym z ich barbarzyńskich sprzymierzeńców i pozwolą ci przejść bez szemrania. Musisz się jednak śpieszyć. Udaj się do miasta jeszcze przed zmianą warty. Zanim Trojanie zamkną dla nas swe wrota aż do końca istnienia stolicy.

Menelaos rozważał plan ledwie przez kilka chwil. Wstał, mocno klepnął brata po ramieniu i udał się do namiotu po nowy strój i dodatkowe sztuki broni.

Rozdział 8

8

Fobos przypominał wielką, pomarszczoną i przyprószoną kurzem oliwkę. Wklęsły czubek księżyca otoczony był kręgiem jasnych światełek. Mahnmut wyjaśnił Hockenberry’emu, że wgłębienie jest w istocie gigantycznym kraterem zwanym Stickney, a światła wyznaczają położenie bazy morawców.

Podróż dostarczyła scholiaście porcję dodatkowej adrenaliny. Widział już z bliska wiele morawieckich szerszeni i pamiętał, że w ich burtach nie otwierają się okna. Założył zatem, że podczas lotu nie będzie okazji do podziwiania widoków, może z wyłączeniem wyświetlanych na monitorach obrazów. Nie docenił jednak technologii skałowców – według Mahnmuta bowiem wszystkie szerszenie powstały właśnie w fabrykach na Pasie Asteroid. Hockenberry spodziewał się także, że w pojeździe zastanie antyprzeciążeniowe leżanki lub chociaż miękkie fotele wyposażone w zapinane na klamry szerokie pasy, jakie pamiętał ze zdjęć dwudziestowiecznych promów kosmicznych.

Otóż żadnych siedzeń nie było. Nie było niczego, o co można się było oprzeć. Hockenberry’ego i małego morawca oplotły po prostu niewidzialne pola siłowe. Wydawało się, że siedzą zawieszeni w powietrzu. Ze wszystkich stron otoczyły ich hologramy – bądź inny rodzaj trójwymiarowych projekcji – tak rzeczywiste, że wcale nie sprawiały wrażenia sztuczności. Nie tylko więc siedzieli na niewidzialnych fotelach, ale wisieli również nad dwumilową przepaścią.

Szerszeń tymczasem przemknął przez Dziurę, minął południowe stoki Olimpu i wciąż nabierał wysokości.

Hockenberry wrzasnął.

– Przeszkadzają ci te obrazy? – spytał morawiec.

Scholiasta krzyknął raz jeszcze.

Mahnmut trącił kilka przycisków wirtualnej konsoli, która pojawiła się obok niego jakby za sprawą czarów. Dolny hologram skurczył się do rozmiarów wmontowanego w metalową podłogę wielkiego ekranu telewizyjnego. Wokół wciąż widać było panoramę okolicy, między innymi ukryty pod warstwą tarczy energetycznej wierzchołek Olimpu. Z wulkanu śmignęło ku nim kilka promieni lanc energetycznych lub laserów, które zatrzymały się na osłonach siłowych szerszenia. Zaraz potem błękitne marsjańskie niebo rozrzedziło się i przybrało najpierw różowy odcień, a wreszcie sczerniało. Pojazd wyrwał się z objęć atmosfery i obrócił podwoziem ku górze. Potężna tarcza Marsa zawirowała pod nimi i po chwili wypełniła wirtualne okna.

– Tak lepiej – odetchnął Hockenberry, choć wciąż odruchowo wymachiwał rękoma, w poszukiwaniu jakiegokolwiek uchwytu. Tworzące niewidoczny fotel pole siłowe nie stawiało oporu, lecz zarazem nie wypuszczało go z uścisku. – Jezu Chryste – jęknął, gdy statek zawrócił o sto osiemdziesiąt stopni i odpalił silniki.

Oczom pasażerów ukazał się wiszący praktycznie nad ich głowami Fobos.

Wszystko umilkło. Nie było słychać nawet jednego szmeru.

– Przepraszam – odezwał się morawiec. – Powinienem był cię ostrzec. W ekranie rufowym widzisz właśnie Fobosa. To mniejszy z pary marsjańskich księżyców. Jego średnica nie przekracza ośmiu mil. Chociaż, jak zapewne zauważyłeś, wcale nie jest kulisty.

– Fakt, wygląda jak ziemniak, który dostał się w łapy wściekłego kota – wykrztusił z siebie Hockenberry. Porowata powierzchnia zbliżała się ku nim z wielką prędkością. – Ewentualnie jak wielka oliwka.

– Zgadza się, oliwka – potaknął Mahnmut. – Wszystko przez ten krater. Jak już mówiłem, nazywa się Stickney. Ochrzczono go tak ku pamięci żony Asapha Halla, Angeline Stickney-Hall.

– Kim był ten cały… Asaph… Hall? – jęknął słabo Hockenberry. – To jakiś astronauta… kosmonauta czy… kto?

Scholiasta znalazł wreszcie punkt podparcia. W postaci Mahnmuta. Morawiec nawet słowem nie zaprotestował, gdy człowiek kurczowo chwycił jego metalowo-plastikowe ramiona. W holograficznym projektorze błysnęły niemo płomienie, to zagrały dysze jakichś silniczków manewrowych. Hockenberry z całych sił zacisnął zęby. Nie chciał, by szczękały.

– Asaph Hall był astronomem zatrudnionym w Obserwatorium Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie – odpowiedział Mahnmut swym zwykłym, swobodnym tonem.

Szerszeń ponownie zaczął się obracać. Zawirował. Fobos i jama krateru Stickney pojawiały się to w jednym, to w drugim wirtualnym oknie.

Hockenberry nabrał nieodpartego przekonania, że ich pojazd uległ właśnie poważnej awarii i najdalej za minutę rozbiją się i zginą. Spróbował przypomnieć sobie jakąś modlitwę z dzieciństwa – pal licho całą osobistą tradycję intelektualnego agnostycyzmu – ale wyłowił tylko strzępki tekstu „aniele Boży, stróżu mój…”.

Jak się nie ma co się lubi… Pomodlił się.

– O ile się nie mylę, Hall odkrył oba księżyce Marsa w tysiąc osiemset siedemdziesiątym siódmym – mówił tymczasem morawiec. – Niestety archiwa nie podają, a przynajmniej ja nic o tym nie wiem, czy pani Hall spodobał się pomysł nazwania krateru jej panieńskim nazwiskiem.

Hockenberry nagle zrozumiał, dlaczego szerszeń wymknął się spod kontroli i zaraz runie na powierzchnię księżyca. Cholernego statku po prostu nikt nie pilotował. Przecież byli w kabinie sami, a jedynym przełącznikiem lub sterem – wirtualnym bądź materialnym – jaki scholiasta zauważył, był ten, za pomocą którego Mahnmut zmienił tryb działania holograficznych ekranów. Zastanowił się nawet, czy nie powinien na to drobne przeoczenie zwrócić uwagi małego cyborga, lecz krater Stickney zajął już całą powierzchnię przednich okien i zbliżał się na tyle szybko, że o skutecznym hamowaniu nie mieli co marzyć. Nie odezwał się słowem.

– Mamy do czynienia z dość nietypowym księżycem. I bardzo małym – ciągnął morawiec. – W zasadzie jest to po prostu przechwycona przez grawitację Marsa asteroida, podobnie jak Deimos. Aczkolwiek mocno się między sobą różnią. Fobos orbituje ledwie trzy tysiące siedemset mil nad planetą, można powiedzieć, że sunie tuż na skraju atmosfery i jeśli nikt z tym nic nie zrobi, to za około osiemdziesięciu trzech milionów lat po prostu zderzy się z powierzchnią.

– Skoro wspomniałeś o zderzeniach… – zaczął Hockenberry.

Dokładnie w tej samej chwili szerszeń zawisł nieruchomo nad kraterem, opuścił się z wolna w zalaną światłem nieckę i wylądował w pobliżu skomplikowanej plątaniny kratownic, dźwigów, świecących żółtych kul, błękitnych kopuł i zielonych iglic. Dokoła, w zupełnej próżni, krążyły pojazdy i setki zapracowanych morawców. Przyziemili tak delikatnie, że siedzący w kokonie pola siłowego Hockenberry ledwie wyczuł drżenie metalowego pokładu.

– Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej – wyrecytował Mahnmut. – Chociaż nie jest to mój prawdziwy dom, ale… Przy wysiadaniu uważaj na głowę. Dla ludzi te drzwi są trochę za niskie.

Zanim scholiasta zdążył cokolwiek powiedzieć lub przynajmniej wrzasnąć, klapa w burcie małego pojazdu wysunęła się na zewnątrz i opuściła. Powietrze z rykiem opuściło kabinę i zastąpiła je próżnia.

W poprzednim życiu Hockenberry był najpierw studentem, a potem wykładowcą literatury antycznej i przedmioty ścisłe nigdy nie były jego specjalnością. Obejrzał jednak dostatecznie wiele filmów fantastyczno-naukowych, by znać efekty gwałtownej dekompresji: puchnące do rozmiarów grejpfruta gałki oczne, fontanny krwi tryskającej z pękniętych bębenków. Wrząca krew, rozsadzająca ciało pod wpływem własnego ciśnienia, którego nie równoważył już napór powietrza.

Nie spotkało go nic podobnego.

Mahnmut przystanął na rampie.

– Nie idziesz? – Głos morawca zabrzmiał bardziej metalicznie niż przedtem.

– Dlaczego nie umarłem? – zdziwił się scholiasta. Miał wrażenie, że spowiła go warstwa folii bąbelkowej.

– Fotel cię chroni.

– Fotel??? – Hockenberry rozejrzał się na wszystkie strony, lecz w próżni nie było widać nawet najlżejszego drżenia. – Chcesz powiedzieć, że muszę tu siedzieć już zawsze, bo zginę, gdy wstanę?

– Nie – odparł rozbawiony Mahnmut. – Możesz spokojnie wysiadać. Pole siłowe przemieści się wraz z tobą. Zapewni ci odpowiednią temperaturę i chłodzenie. Zastępuje kombinezon próżniowy i w dodatku odzyskuje z twojego organizmu tlen. Powinno go wystarczyć na jakieś pół godziny.

– No, ale ten fotel jest chyba… częścią statku – zauważył scholiasta, po czym nieśmiało podniósł się z miejsca. Niewidzialna folia poruszyła się razem z jego ciałem. – Mogę go wynieść na zewnątrz?

– Prawdę mówiąc, to raczej szerszeń jest częścią fotela – powiedział Mahnmut. – Zaufaj mi. Ale przy chodzeniu musisz uważać. Pole samo z siebie spróbuje utrzymać cię na powierzchni, niemniej na Fobosie panuje tak słabe ciążenie, że do osiągnięcia prędkości ucieczki wystarczy porządnie się odbić. A wtedy, adios, Thomasie Hockenberry.

Scholiasta zatrzymał się na skraju rampy i mocno chwycił metalową framugę.

– No chodź! – zachęcił Mahnmut. – Nie pozwolę ci odlecieć. Fotel też nie. Zapraszam do środka. Kilka morawców chciałoby cię poznać.

***

Mahnmut zostawił Hockenberry’ego w towarzystwie Asteague/Che i pozostałych naczelnych integratorów z Konsorcjum Pięciu Księżyców, po czym opuścił hermetyczną kopułę i wybrał się na przechadzkę po kraterze. Widok był zjawiskowy. Księżyc bezustannie mierzył w Marsa swym węższym końcem, a morawieccy inżynierowie tak przeorientowali jego położenie, by Czerwona Planeta przez cały czas wisiała dokładnie nad ich bazą. Jako że ściany krateru zasłaniały widok na boki, Mars zajmował większą część czarnego nieba. Czas obrotu małego księżyca wokół własnej osi wynosił siedem godzin. Dokładnie tyle samo zajmowało mu jedno okrążenie planety. Gigantyczny rdzawy dysk, naznaczony błękitnymi plamami oceanów i bielą wulkanów obracał się nad Mahnmutem z wielkim dostojeństwem.

Kilkaset metrów od głównej części bazy morawiec zastał swego przyjaciela. Orphu z Io siedział w pajęczynie dźwigów, rusztowań i lin, którymi zbudowany z myślą o podróży na Ziemię statek był przytwierdzony do lądowiska. Morawce próżniowe, roboty konstrukcyjne, przypominające czarne insekty skałowce i callistańscy brygadziści przemykali po kadłubie pojazdu i otaczających go pomostach niczym błyszczące mszyce. Promienie otaczających plac reflektorów i świateł samych pracowników grały na ciemnej sylwetce potężnego statku. Baterie krzątających się na nim autonomicznych spawarek sypały kaskadami iskier. Nieco bliżej, w zabezpieczającej stalowej kołysce spoczywała „Mroczna dama” – przywieziony z Europy pełnomorski batyskaf Mahnmuta. Kilka miesięcy temu morawce podniosły uszkodzony, pozbawiony zasilania statek z jego kryjówki na północnym wybrzeżu marsjańskiego Morza Tetydy. Holowniki przetransportowały „Damę” na Fobosa, gdzie została naprawiona, po czym naładowano jej akumulatory i zmodyfikowano odpowiednio do warunków panujących na Ziemi.

Mahnmut zadarł głowę i spojrzał na przyjaciela. Większy morawiec sunął wzdłuż stalowych lin pod kadłubem wielkiego statku kosmicznego. Wywołał go na ich dawnej prywatnej częstotliwości.

– Czy to może być Orphu? Orphu, którego pamiętam z Marsa, z Ilionu, a jeszcze wcześniej z Io? To naprawdę ten Orphu?

– Jedyny i niepowtarzalny – odpowiedział masywny morawiec.

Jego basowy chichot, nawet transmitowany przez radio, jak zawsze ocierał się o infradźwięki. Orphu odpalił zamontowane na swej obudowie silniczki manewrowe i przeskoczył trzydzieści metrów, które dzieliły go od dźwigara, na którym niezbyt pewnie kołysał się Mahnmut. Chwycił konstrukcję szczypcami i zawisł kilka metrów od przyjaciela.

Niektóre morawce – dla przykładu Asteague/Che, tudzież owadzie morawce z Pasa Asteroid, a do pewnego stopnia również sam Mahnmut – sylwetką przypominały ludzi. Orphu z Io wyglądał inaczej. Został zaprojektowany do pracy w siarkowym torusie Io, w okolicach Jowisza bezustannie targanych magnetycznymi i grawitacyjnymi burzami, w miejscach sieczonych oślepiającym kosmicznym promieniowaniem. Był długi na około pięć metrów, wysoki na ponad dwa i nieznacznie przypominał ziemskiego skrzypłocza, wyposażonego w dodatkowe odnóża, zespoły czujników, dysze silniczków manewrowych, manipulatory prawie – bo jednak niezupełnie – zastępujące mu ręce, oraz stary, podziurawiony i spękany pancerz, który po licznych przebytych naprawach wyglądał jak naprędce sklejony szpachlówką.

– Czy Mars nadal obraca się na niebie, przyjacielu? – zahuczał Orphu.

Mahnmut spojrzał ku niebu.

– Owszem. Kręci się jak wielka czerwona tarcza. Olympus Mons zaraz wyjdzie z cienia – zawahał się i po chwili zastanowienia dodał. – Przykro mi, że twoja operacja się nie udała. Naprawdę miałem nadzieję, że zdołają to naprawić.

Orphu wzruszył czterema długimi rękonogami.

– Nic wielkiego się nie stało, stary druhu. Po co komu organiczne oczy, kiedy można oglądać świat w podczerwieni, korzystać z wbudowanych w kolana chromatografów gazowych i spektrometrów masowych, posługiwać się radarem bliskiego i dalekiego zasięgu, sonarem i laserem do mapowania terenu? Moje prześwietne zmysły nie pokazują wyraźnie jedynie kilku zbędnych rzeczy, w rodzaju gwiazd czy Marsa.

– Rozumiem – przyznał Mahnmut. – Ale i tak bardzo mi przykro.

Orphu doznał poważnego i nieodwracalnego uszkodzenia organicznego nerwu wzrokowego, gdy zostali zaatakowani i niemal zniszczeni na orbicie Marsa przez olimpijskiego boga. Podczas tego pierwszego kontaktu z mieszkańcami wielkiego wulkanu stracili dwóch towarzyszy, którzy wraz ze statkiem zmienili się w obłok gazów i odłamków. Mahnmut zdawał sobie sprawę, że przyjaciel miał olbrzymie szczęście. Przeżył, a technikom udało się go doprowadzić do obecnego stanu, niemniej…

– Przywiozłeś Hockenberry’ego? – zadudnił Orphu.

– Tak. Integratorzy przedstawiają mu właśnie szczegóły.

– Banda biurokratów – burknął morawiec z Io. – Podwieźć cię na statek?

– Pewnie. – Mahnmut wskoczył na skorupę Orphu i przytrzymał się jednej z klamer swymi najbardziej wytrzymałymi szczypcami.

Próżniowy morawiec wzbił się i zaczął okrążać rusztowanie statku. Wkrótce znaleźli się niemal kilometr ponad dnem krateru i dopiero stąd można było prawidłowo ocenić rozmiary pojazdu przymocowanego do wieży niczym elipsoidalny balon z helem. Był co najmniej pięć razy dłuższy od statku kosmicznego, którym ponad rok temu czwórka morawców przybyła z układu Jowisza.

– Robi wrażenie, prawda? – zauważył Orphu. W pracach konstrukcyjnych brał udział już od ponad dwóch miesięcy, wraz z inżynierami z pasa asteroid i Konsorcjum Pięciu Księżyców.

– Duży jest – przyznał Mahnmut. Niemal natychmiast wyczuł rozczarowanie przyjaciela i dodał. – Duży i piękny. W pewien swoisty czarno-cebulowato-ciężkochmurny sposób.

Orphu zaniósł się swym głuchym rechotem. Ten dźwięk za każdym razem kojarzył się Mahnmutowi z wstrząsami wtórnymi po trzęsieniu kry na Europie. Ewentualnie z falami tsunami.

– Ambitna aliteracja jak na adepta astronautyki – powiedział.

Mniejszy morawiec wzruszył ramionami. Poczuł się niezręcznie, kiedy uświadomił sobie, że Orphu nie miał szans tego gestu ujrzeć, po czym przypomniał sobie, że przyjaciel jednak wszystko przecież widział. Jego nowy radar był urządzeniem niezwykle precyzyjnym, nie ukazywał jedynie barw. Orphu zapewniał, że dzięki temu gadżetowi jest nawet w stanie wyłowić subtelne zmiany wyrazu ludzkich twarzy. Co się może przydać, jeśli Hockenberry postanowi z nami polecieć, przemknęło Mahnmutowi przez myśl.

– Ostatnio często rozmyślam o ludzkim smutku i o tym jak my, morawce, radzimy sobie z poczuciem straty. – Czasami wydawało się, że Orphu potrafi czytać przyjacielowi w myślach i bankach pamięci.

– O nie… – westchnął Mahnmut. – Znowu czytałeś tego Francuza.

– Prousta – zwrócił uwagę Orphu. – „Ten Francuz” ma nazwisko.

– Wiem, wiem. Nie rozumiem tylko, dlaczego znów po niego sięgasz. Po lekturze „Wspomnień straconego czasu” zawsze wpadasz w depresję.

– „W poszukiwaniu straconego czasu” – sprostował morawiec z Io. – Przeglądałem właśnie fragment, w którym Albertyna umiera, a narrator Marcel bezskutecznie próbuje o niej zapomnieć.

– No tak – mruknął Mahnmut. – Ty to jednak umiesz się rozerwać. Może na dokładkę pożyczę ci „Hamleta”?

Orphu zignorował zaczepkę. Dotarli już na wysokość, z której widzieli statek w pełnej okazałości i mogli też wyjrzeć ponad ścianami krateru. Mahnmut wiedział, że jego przyjaciel jest w stanie bez kłopotu pokonać nawet kilka tysięcy kilometrów otwartej próżni, lecz i tak doznał bardzo silnego, nieprzyjemnego uczucia, że bezradnie oderwali się od powierzchni Fobosa i ulatują w pustkę. Sam przestrzegał przed tym Hockenberry’ego.

– By przeciąć więź z Albertyną – podjął Orphu – biedny narrator musi cofnąć się w czasie, we własnej świadomości i zmierzyć się ze wszystkimi Albertynami. Tymi, które zachował w pamięci, oraz Albertynami wyimaginowanymi, jakich pożądał i o które bywał zazdrosny. Wiesz, tymi wirtualnymi Albertynami, które powołał do istnienia we własnej głowie, gdy podejrzewał ją o potajemne schadzki z innymi kobietami. Oczywiście chodzi też o Albertyny zrodzone z jego pożądania. Dziewczyna, której praktycznie nie znał, kobieta, którą usidlił, lecz nie posiadł, kobieta, którą się znudził.

– Tak, to rzeczywiście mocno wyczerpujące – wtrącił Mahnmut, próbując dać tonem do zrozumienia, jak bardzo nużą go dywagacje na temat Prousta.

– Poczekaj, to jeszcze nie wszystko – rzucił Orphu, który albo postanowił zignorować sugestię przyjaciela, albo jej po prostu nie zauważył. – Żeby otrząsnąć się z żałoby, nasz nieborak Marcel… Bo wiesz, bohater i zarazem narrator powieści nosi to samo imię co autor… moment… ty przecież czytałeś tę książkę, prawda Mahnmut? Tak przynajmniej twierdziłeś, kiedy tu w zeszłym roku lecieliśmy.

– Cóż… powiedzmy, że przewertowałem – przyznał morawiec z Europy.

Tym razem infradźwięki pojawiły się w ciężkim westchnieniu Orphu.

– Tak… Jak już mówiłem, nieszczęsny Marcel nie tylko musi stanąć oko w oko z całym legionem wyobrażonych Albertyn, inaczej wszak nie będzie w stanie pożegnać się z tą prawdziwą, lecz musi również skonfrontować się ze wszystkimi Marcelami, którzy doświadczali obecności owych licznych Albertyn. Z tym Marcelem, który pożądał jej jak niczego innego na świecie, z Marcelem targanym szałem zazdrości, z Marcelami obojętnymi, z tymi, którym żądza przyćmiła rozum, z…

– Przepraszam, ale czy ty do czegoś zmierzasz? – spytał Mahnmut. Osobiście od stu pięćdziesięciu standardowych lat pasjonował się sonetami Szekspira.

– Chodzi mi po prostu o oszałamiającą złożoność ludzkiej świadomości – wyjaśnił Orphu, po czym wykonał zwrot o sto osiemdziesiąt stopni, rozpędził się uderzeniem ciągu silniczków i poniósł przyjaciela z powrotem w stronę statku i wieży, w kierunku zapewniającego jako takie poczucie bezpieczeństwa krateru. Mahnmut wyciągnął swą krótką szyję i popatrzył na Marsa. Zdawał sobie sprawę, że to tylko złudzenie, lecz planeta wydawała się w tej chwili bliższa. Olimp i wulkany płaskowyżu Tharsis zniknęły już niemal z pola widzenia. Fobos mknął ponad przeciwległą krawędzią planety.

– Zastanawiałeś się może kiedykolwiek, na czym polega różnica między naszym poczuciem straty i żalu a sposobem, w jaki podobne emocje przeżywają, powiedzmy, Achilles lub Hockenberry?

– Nie przypominam sobie – przyznał Mahnmut. – Odniosłem jednak wrażenie, że Hockenberry mocno cierpi z powodu utraty wspomnień z większej części poprzedniego życia… Boli go to podobnie jak tęsknota za zmarłą żoną, przyjaciółmi, studentami i tak dalej. Chociaż nigdy nie wiadomo, to przecież człowiek. W dodatku zrekonstruowany człowiek, ktoś lub coś odtworzyło go za pomocą fragmentów DNA, RNA, jego dawnych książek i prawdopodobnie jakiegoś programu probabilistycznego. Co do Achillesa, ten, kiedy dręczy go smutek, staje do walki i kogoś zabija. Czasem nawet wielu ktosiów.

– Żałuję, że nie widziałem słynnego szturmu na bogów z pierwszego miesiąca wojny – powiedział Orphu. – Z twojego opisu wynikało, że rzeź była po prostu wstrząsająca.

– Bo była – potwierdził Mahnmut. – Te obrazy są tak drastyczne, że zablokowałem sobie w pamięci możliwość przypadkowego dostępu do zawierających je plików.

– To kolejny proustowski motyw, nad jakim się zastanawiałem – stwierdził Orphu. Wylądowali na grzbiecie wielkiego statku i próżniowy morawiec uchwycił się mikrozaczepami powłoki izolacyjnej. – My, kiedy wspomnienia naszych organicznych mózgów wydają się nam niepewne, zawsze możemy się uciec do pomocy pamięci krzemowej. Ludzie natomiast posiadają wyłącznie tę swoją uwarunkowaną chemicznie plątaninę wspomnień neurologicznych, subiektywnych i zniekształconych emocjami. Jak oni w ogóle mogą na takiej pamięci polegać?

– Nie mam pojęcia – stwierdził Mahnmut. – Jeżeli Hockenberry wybierze się z nami na Ziemię, będziemy mieli okazję poobserwować jego umysł w działaniu.

– Nie będziemy mieć zbyt wiele czasu na spokojne pogawędki we trójkę – zauważył Orphu. – Startujemy z potężnym przeciążeniem, przy hamowaniu będzie jeszcze gorzej, a leci z nami istny tłum. Przynajmniej trzydziestka morawców z Pięciu Księżyców i tysiąc skałowieckich żołnierzy.

– Czyli tym razem będziemy gotowi na wszystko, co? – rzucił Mahnmut.

– Szczerze wątpię – zagrzmiał Orphu. – Chociaż na statku jest dość broni, by całą Ziemię zmienić w kulę popiołów. Tyle że jeszcze żaden wcześniejszy plan wcale nie uchronił nas przed niespodziankami.

Mahnmut poczuł się tak samo nieprzyjemnie, jak wtedy, gdy się dowiedział, że statek, którym lecieli na Marsa, przewozi na pokładzie broń.

– Zdarza ci się może opłakiwać Korosa III i Ri Po? W taki sposób, w jaki twój proustowski narrator boleje po stracie bliskich? – spytał większego morawca.

Czuła antena radaru Orphu obróciła się w kierunku Mahnmuta, jakby po to, by wyłowić wyraz jego twarzy. Oczywiście jednak twarz Mahnmuta nie miała żadnego wyrazu.

– Nieszczególnie – odpowiedział Orphu. – Przecież nie znaliśmy ich przed misją, a lot, zanim… dopadł nas Zeus, spędzaliśmy oddzielnie. W zasadzie obaj byli dla mnie jedynie głosami z radiowych przekazów. Z drugiej strony zdarza się, że oglądam wspomnienia z ich obrazami. Podejrzewam, że to dla mnie forma hołdu.

– Rozumiem – stwierdził Mahnmut. Sam nabrał identycznego zwyczaju.

– Wiesz, co powiedział Proust na temat rozmowy?

Mahnmut zdusił cisnące mu się na usta westchnienie.

– Co takiego?

– Powiedział… „Rozmawiając, nie przemawiamy samymi sobą… Staramy się upodobnić do rozmówców, a nie do ja, które nas od nich różni”.

– Czyli kiedy rozmawiam z tobą, upodabniam się do sześciotonowego kraba w spękanym pancerzu, obdarzonego nienaturalną ilością kończyn i w dodatku pozbawionego oczu?

– Chciałbyś – zachichotał donośnie Orphu z Io. – A chcieć to nie zawsze móc.

Rozdział 9

9

Pentezylea wpadła galopem do Ilionu godzinę po świcie. Jechała na czele tuzina zdążających za nią parami najlepszych sióstr-wojowniczek. Mimo wczesnej pory i dokuczliwego chłodnego wiatru na mury wyległy tysiące Trojan. Prawdziwy tłum obstawił też drogę wiodącą spod Bramy Skajskiej ku tymczasowej siedzibie Priama. Gapie wiwatowali tak gorąco, jakby królowa Amazonek przywiodła całą armię sprzymierzeńców, a nie dwunastkę kobiet. Ludzie pozdrawiali je, wymachując chustkami, wojownicy bili włóczniami o skórzane tarcze, słychać było okrzyki zachęty i szloch. Pod końskie kopyta sypnęły się kwiaty.

Pentezylea przyjmowała to powitanie jak należny sobie hołd.

Deifobos, syn króla Priama, brat Hektora i poległego Parysa, mężczyzna, o którym cały świat od pewnego czasu wiedział, że zostanie kolejnym mężem Heleny, czekał na królową Amazonek i jej wojowniczki pod murami rezydencji króla. Korpulentny, odziany w połyskliwą zbroję i czerwony płaszcz. Grzebień na jego złotym hełmie sterczał sztywno ku górze. Wojownik stał z założonymi na piersiach rękoma i dopiero po chwili uniósł dłoń w geście pozdrowienia. Za jego plecami prężyło się na baczność piętnastu osobistych gwardzistów Priama.

– Witaj, Pentezyleo, córo Aresa, królowo Amazonek – zakrzyknął Deifobos. – Witaj w naszych progach wraz ze swymi dwunastoma wojowniczkami. Dzisiaj cały Ilion zanosi ci dzięki i wysławia twe imię. Cieszymy się, że przybywasz jako przyjaciółka i sojusznik w wojnie z gospodarzami Olimpu. Wejdźcie, zażyjcie kąpieli, przyjmijcie nasze dary i poznajcie sławetną gościnność Trojan. Hektor, najbardziej znamienity spośród naszych herosów, chętnie powitałby was osobiście, lecz postanowił zaznać kilku godzin odpoczynku. Przez całą noc czuwał przy stosie pogrzebowym naszego rodzonego brata.

Pentezylea zwinnie zeskoczyła z grzbietu swego wielkiego bojowego rumaka. Mimo że miała na sobie ciężką zbroję i rozbłyskujący w promieniach słońca hełm, poruszała się z niewysłowionym wdziękiem. Oburącz uchwyciła mocno przedramię Deifobosa i przywitała się z nim jak żołnierz z żołnierzem.

– Dziękuję ci, Deifobosie, synu Priama, zwycięzco tysiąca pojedynków. Dziękujemy ci wszystkie i prosimy, byś wraz z ojcem i całym ludem Priama przyjął wyrazy najgłębszego smutku, z jakim dwa dni temu przyjęłyśmy wiadomość o śmierci Parysa. Dziękujemy wam również za hojną gościnę. Zanim jednak przekroczę próg parysowego domu, obecnego pałacu Priama, muszę wyznać, że nie przybyłam tutaj, by stanąć po waszej stronie do walki, lecz aby raz na zawsze położyć kres wojnie z bogami.

Deifobos, od urodzenia cierpiący na lekki wytrzeszcz, spojrzał na urodziwą Amazonkę tak, jakby oczy miały wyskoczyć mu z orbit.

– W jaki sposób zamierzasz tego dokonać, królowo Pentezyleo?

– Właśnie o tym chciałabym najpierw z wami porozmawiać, a potem plan zrealizować – odparła Pentezylea. – Cóż, zaprowadź mnie do środka, Deifobosie. Trzeba mi pomówić z twym ojcem.

Deifobos wyjaśnił królowej Amazonek i jej gwardzistkom, że jego ojciec, szlachetny Priam, zajął jedno ze skrzydeł rezydencji Parysa, ponieważ bogowie zniszczyli jego własny pałac już pierwszego dnia konfliktu, osiem miesięcy temu, mordując przy tym jego żonę, królową Hekubę.

– Zatem, Deifobosie, składam ci ponowne kondolencje w imieniu całego plemienia Amazonek – powiedziała Pentezylea. – Na wieść o śmierci królowej smutek ogarnął nawet odległe wyspy i wzgórza naszej krainy.

Kiedy znaleźli się już w komnacie królewskiej, Deifobos odchrząknął.

– Skoro wspomniałaś o swej dalekiej ziemi, córo Aresa. Jak to możliwe, że przeżyłaś niedawną demonstrację boskiego gniewu? Tej nocy przebiegła miasto pogłoska, że Agamemnon zastał greckie wyspy zupełnie wyludnione. Kiedy dotarł do domu, nie spotkał tam ani jednego człowieka. Nawet mężni obrońcy Ilionu drżą dzisiejszego ranka z obawy, że bogowie zniszczyli cały ludzki ród z wyjątkiem nas i Argiwów. Czyżby bogowie oszczędzili ciebie i twoje siostry?

– Nie moje siostry – odparła beznamiętnie Pentezylea. – Obawiamy się, że kraina nieustraszonych Amazonek opustoszała podobnie jak wszystkie ziemie, które przebyłyśmy w ciągu ostatniego tygodnia podróży. Atena jednak zachowała mój oddział przy życiu ze względu na wyznaczoną nam misję. Otóż bogini przesyła mieszkańcom Ilionu ważną wiadomość.

– Proszę, przekaż ją nam bez zwłoki – rzucił Deifobos.

– Ta wiadomość jest przeznaczona wyłącznie dla królewskich uszu Priama.

Jakby na zawołanie zagrały fanfary, rozsunięto zasłony i do sali wkroczył powolnym krokiem monarcha, wsparty na ramieniu jednego z osobistych gwardzistów.

Pentezylea spotkała się już z Priamem w jego dawnym pałacu niecały rok wcześniej, kiedy wraz z pięćdziesiątką towarzyszek przedarła się przez oblężniczy pierścień achajskich wojsk i przyniosła miastu słowa otuchy i zapewniła o swej przychylności. Wówczas król Troi odparł, że nie potrzebuje pomocy Amazonek, lecz w zamian za poparcie obsypał ją złotem i innymi podarkami. Dzisiaj władczyni wojowniczego plemienia na widok króla poczuła się mocno wstrząśnięta.

Priam, mąż czcigodny, lecz zawsze dotąd tryskający energią, postarzał się przez te dwanaście miesięcy jakby o dwadzieścia lat. Jego plecy, dawniej tak sprężyste i proste, przygięły się ku ziemi. Policzki, wcześniej zwykle zaczerwienione od wina bądź emocji – takim zapamiętała go dwudziestopięcioletnia Pentezylea, która widziała go po raz pierwszy, gdy jako dziecko chowała się z siostrą za kurtyną w sali tronowej swej matki, kiedy delegacja z Ilionu stawiła się, by złożyć hołd władczyni – były teraz głęboko zapadnięte, przez co można było odnieść wrażenie, że starcowi posypały się wszystkie zęby. Szpakowate w poprzednim roku włosy i zarost przybrały obecnie smętny biały kolor i pozostawały w nieładzie. Znękane oczy sprawiały wrażenie, że oglądają jedynie duchy.

Sędziwy starzec osunął się ciężko na tron ze złota i lapis-lazuli.

– Witaj Priamie, synu Laomedona, szlachetny monarcho z rodu Dardanusa, ojcze mężnego Hektora, nieszczęsnego Parysa i gościnnego Deifobosa – zagaiła Pentezylea, przyklękając na osłonięte nagolenicą kolano. Głos młodej kobiety, choć melodyjny, zabrzmiał wystarczająco donośnie, by wypełnić przestronną salę echem. – Ja, królowa Pentezylea, być może ostatnia władczyni Amazonek, przybywam tu w towarzystwie swych dwunastu zakutych w brąz wojowniczek, by złożyć ci wyrazy szacunku i kondolencje oraz oferować nasze dary i włócznie.

– Współczucie i lojalność Amazonek są dla nas najcenniejszymi podarkami, droga Pentezyleo.

– Przynoszę ci również posłanie Pallas Ateny, klucz do zakończenia wojny, którą Trojanie prowadzą przeciwko bogom – dodała Amazonka.

Zaintrygowany monarcha przechylił głowę na bok. Wśród członków królewskiej świty rozległo się szemranie.

– Córko ukochana, Pallas Atena nigdy nie darzyła Ilionu miłością. Od zawsze spiskowała z naszymi argiwskimi wrogami, chcąc zniszczyć to miasto i wszystkich, którzy zamieszkali za jego murami. Teraz z kolei stała się naszym zaprzysięgłym przeciwnikiem. Pospołu z Afrodytą zamordowała Astianakta, małego synka mojego Hektora, młodego pana miasta. Uczyniła to, twierdząc, że my i nasze dzieci jesteśmy dla bogów jedynie ofiarami. Jak zwierzęta. Nie zawrzemy z Olimpijczykami pokoju, dopóki jedna ze stron nie zostanie z tego świata usunięta bez reszty.

Pentezylea nie wstała, lecz zadarła wysoko głowę. Błękitne oczy buńczucznie błysnęły.

– Oskarżenia, jakie wysuwasz wobec Ateny i Afrodyty, są wyssane z palca. Cała ta wojna jest oparta na fałszywych przesłankach. Miłujący Ilion bogowie chcą ponownie obdarzyć nas miłością i wesprzeć. Uczucie to podziela osobiście Ojciec Zeus. Nawet szarooka Pallas Atena przeszła na stronę Trojan, powodowana podłą zdradą Achajów. Szczególnie ubodła ją kłamliwa postawa Achillesa, ponieważ to on pierwszy rzucił na nią kalumnię, sugerując, że bogini zgładziła jego druha Patroklosa.

– Czy bogowie podali warunki zawarcia pokoju? – spytał Priam. Głos starca brzmiał słabo i smętnie.

– Atena proponuje znacznie więcej niż warunki ugody – oznajmiła Pentezylea i podniosła się z kolan. – Ona oraz pozostali kochający wasze miasto Olimpijczycy proponują wam zwycięstwo.

– Zwycięstwo? Nad kim? – zawołał Deifobos, który nagle wyrósł u boku ojca. – Achajowie są teraz naszymi sprzymierzeńcami. Oni, a także owe sztuczne istoty, morawce, które chronią nasze miasta i obozy przed gromami Zeusa.

Pentezylea zaniosła się śmiechem i w tej chwili wszyscy zebrani w komnacie mężczyźni zadziwili się urodą królowej. Władczyni Amazonek była młoda i piękna, jej policzki kraśniały rumieńcem, a spojrzenie tchnęło młodzieńczą żywiołowością. Ukryte pod finezyjnie wykutą brązową zbroją ciało wydawało się jednocześnie bujne i gibkie. Dziewczęce oczy nie były jednak naiwne, biła z nich przenikliwa inteligencja, zwierzęca siła i godne wojownika pragnienie czynu.

– Zwycięstwo nad Achillesem, który zwiódł twego syna, szlachetnego Hektora i który od tamtej pory nieprzerwanie prowadzi Ilion ku zagładzie – zawołała. – Zwycięstwo nad Argiwami, nad Achajami, którzy, kiedy my tu rozmawiamy, snują plany mające przywieść ciebie do upadku, a twą stolicę do ruiny. Chcą zabić waszych synów i wnuków, a z żon i córek uczynić niewolnice.

Priam ze smutkiem pokręcił głową.

– Żaden mąż nie pokona w walce chyżonogiego Achillesa, Amazonko. Nie sprostał mu nawet Ares, którego syn Peleusa zabił już trzykrotnie. Nie jest mu groźna nawet Atena, która umknęła, gdy stanął z nią do walki. Także nie Apollo, którego zbroczone złotą krwią, porąbane na kawałki ciało odniesiono po starciu z Achillem na Olimp. Niegroźny mu nawet sam Zeus, który drży z lęku na myśl o pojedynku z półbogiem.

Pentezylea pokręciła głową. Jej złote loki rozbłysły.

– Zeus nie drży przed nikim, szlachetny Priamie, dumo rodu Dardanusa. Gromowładny byłby w stanie zniszczyć Troję, ba, cały wręcz świat, jednym atakiem swej egidy.

Na wzmiankę o egidzie, najpotężniejszej i niezwykle tajemniczej broni Zeusa, pobledli wszyscy przysłuchujący się rozmowie wojownicy. Zbielała także twarz króla. Było powszechnie wiadomo, że nawet olimpijscy bogowie nie są przed nią bezpieczni, Zeus mógł ich zniszczyć w okamgnieniu. Egida nie była zwykłym ładunkiem termonuklearnym, jakimi Gromowładny bezskutecznie zarzucał na początku wojny morawieckie pola siłowe. Tej broni istotnie należał się respekt.

– Przysięgam ci jedno, znamienity Priamie – podjęła władczyni Amazonek. – Achilles zginie. Zginie, zanim na obu światach zajdzie dzisiaj słońce. Przyrzekam ci to, klnąc się na krew mej matki i sióstr. Przysięgam, że…

Priam uciszył ją gestem uniesionej dłoni.

– Powstrzymaj się od przysiąg, młoda Pentezyleo. Odkąd przyszłaś na świat, jesteś dla mnie jak córka. Wyzwanie Achillesa na pojedynek oznacza śmierć. Co sprawiło, że przybywasz do Troi i szukasz pewnego zgonu?

– Nie zgonu szukam, mój panie. – W głosie Amazonki pojawiło się wyraźne napięcie. – Szukam chwały.

– Nierzadko bywają tym samym – zauważył Priam. – Pójdź, usiądź ze mną. Pomówmy na osobności.

Machnięciem ręki odprawił strażników i Deifobosa, którzy wycofali się poza zasięg słuchu. Również dwanaście Amazonek odstąpiło z szacunkiem.

Pentezylea zasiadła na wysokim tronie. Mebel należał dawniej do Hekuby i odnaleziono go wśród gruzów starego pałacu. Teraz stał pusty, jako wyraz pamięci o zabitej królowej. Kobieta złożyła lśniący hełm na szerokim oparciu i nachyliła się ku sędziwemu mężowi.

– Ścigają mnie Furie, ojcze Priamie. Już od trzech miesięcy nieprzerwanie idą mym śladem.

– Dlaczego? – spytał władca. Przysunął się ku niej niczym ksiądz z odległej przyszłości, wysłuchujący nienarodzonej jeszcze grzesznicy. – Przecież demony zemsty domagają się ludzkiej krwi wyłącznie wtedy, gdy zbrodni nie może pomścić żaden śmiertelnik. Najczęściej wówczas, kiedy występek wydarza się w łonie jednej rodziny. A przecież ty chyba nie zraniłaś nikogo ze swego szlachetnego rodu.

– Zabiłam Hipolitę, swą własną siostrę – przyznała łamiącym się głosem Pentezylea.

– Zamordowałaś Hipolitę?! – Priam usiadł prosto. – Byłą królową Amazonek? Małżonkę Tezeusza? Przecież powiadano, że zginęła wskutek wypadku na łowach! Ktoś ponoć dostrzegł poruszenie w zaroślach i wziął władczynię Aten za jelenia.

– Nie taki był mój zamiar, królu. Lecz kiedy Tezeusz ją porwał – podczas wizyty państwowej uwiódł ją na pokładzie swego okrętu, po czym postawił żagle i odpłynął – dusze Amazonek przepełniło pragnienie zemsty. W tamtym roku, gdy oczy i uwaga wszystkich mieszkańców Peloponezu i greckich wysp były zwrócone na waszą wojnę, pod nieobecność herosów, którzy mogliby bronić Aten, zebrałyśmy niewielką flotyllę i obległyśmy miasto. Naturalnie nie była to batalia równa waszej, nie przejdzie do annałów historii, lecz po jakimś czasie wdarłyśmy się do twierdzy Tezeusza.

– Oczywiście, słyszeliśmy i o tym – burknął stary Priam. – Tyle że konflikt szybko wygasł, podpisałyście traktat pokojowy i odpłynęłyście. Wedle naszej wiedzy królowa Hipolita zginęła niedługo potem, właśnie podczas polowania zorganizowanego dla uczczenia pokoju.

– Nie. Hipolita zginęła przebita grotem mej włóczni. – Pentezylea mówiła z trudem. Słowo po słowie. – Początkowo Ateńczycy rzucili się do ucieczki. Tezeusz został ranny i uznałyśmy, że miasto należy już do nas. Przy czym jedynym naszym celem było uwolnienie mej siostry. Bez względu na to, czy chciała z Tezeuszem pozostać, czy nie. Niewiele brakowało. Lecz wtedy on powiódł swych ludzi do kontrataku, który zmusił nas do całodziennego, krwawego odwrotu na okręty. Poległo wiele z moich sióstr. Walczyłyśmy o życie, a kiedy wreszcie zdolności bojowe Amazonek przeważyły, odrzuciłyśmy Tezeusza i jego oddziały o dzień drogi, z powrotem pod miejskie mury. Wtedy jednak ostatnia ciśnięta przeze mnie włócznia, mierzona w Tezeusza, utkwiła w sercu Hipolity, która w ateńskiej zbroi była nie do odróżnienia od mężczyzny i walczyła zaciekle u boku swego męża i pana.

– Przeciwko Amazonkom… – wyszeptał Priam. – Przeciw własnym siostrom…

– Tak. Ledwie się dowiedziałyśmy, kogo zabiłam, bitwa wygasła. Zawarłyśmy pokój. Wzniosłyśmy w pobliżu akropolu białą kolumnę ku pamięci mej szlachetnej siostry i odpłynęłyśmy, okryte smutkiem i wstydem.

– A Furie ścigają cię teraz, by pomścić przelaną krew siostry.

– Dzień w dzień – potwierdziła Pentezylea. W jej jasnych oczach zakręciły się łzy. Gładkie policzki, rozognione rumieńcem, gdy jeszcze mówiła, okryła bladość. Była niezwykle piękna.

– Wyjaśnij mi jeszcze, córko, jaki związek ma twoja tragedia z Achillesem i toczoną przez nas wojną? – zapytał Priam półgłosem.

– Niecały miesiąc temu, synu Laomedona, potomku Dardanusa, ukazała mi się Atena. Oświadczyła, że nie przebłagam tych piekielnych bestii żadną ofiarą, lecz jestem w stanie uczynić śmierci Hipolity zadość, jeżeli udam się do Ilionu w towarzystwie tuzina starannie dobranych towarzyszek i pokonam Achillesa w pojedynku, przez co zakończę tę zbędną wojnę i przywrócę pokój między bogami a ludźmi.

Priam pogładził się po podbródku porośniętym zapuszczaną od dnia śmierci Hekuby rzadkim, siwym zarostem, uchodzącym za męską brodę.

– Amazonko, Achillesa nie zdoła pokonać nikt. Mój syn Hektor, najwspanialszy wojownik, jakiego trojańska ziemia wydała, próbował tego dokonać przez osiem długich lat. Na darmo. Obecnie stał się przyjacielem i sojusznikiem chyżonogiego mężobójcy. Starali się go zgładzić także bogowie, lecz wszyscy musieli ulec gniewowi Achillesa. Wszyscy. Ares, Apollo, Posejdon, Hermes, Hades, Atena. Zawiedli i oni.

– Tylko dlatego, że żadne z nich nie poznało sekretu jego słabości – szepnęła Pentezylea. – Kiedy Achilles był jeszcze dziecięciem, jego matka, bogini Tetyda, postanowiła zapewnić mu na całe życie powodzenie w walce. Właśnie dlatego nikt nie może go pokonać, o ile nie zaatakuje jednego, jedynego wrażliwego miejsca na jego ciele.

– Jakiego? – Priam otworzył szeroko oczy. – Mówże!

– Przyrzekłam Atenie na własne życie, iż nikomu tego nie wyjawię. Ale, ojcze Priamie, z chęcią skorzystam z tej wiedzy, by zabić Achillesa własnoręcznie. A wówczas wojna dobiegnie końca.

– Kobieto, skoro Atena zna tajemną słabość Achillesa, dlaczego w takim razie nie wykorzystała jej w trakcie własnego pojedynku, tylko uciekła poraniona? Teleportowała się wszak na Olimp w bólu i strachu.

– W dzieciństwie Achillesa Mojry uznały, że ów sekret poznać może jedynie śmiertelnik, który stanie z nim do walki podczas oblężenia Troi. Niestety przyszłość, jaką mu zgotowały, nie ziści się już nigdy.

Priam wyprostował się na tronie.

– Zatem to Hektor miał zgładzić Achillesa – burknął. – Gdyby nie wywołał tej wojny, ziściłoby się przeznaczenie, o którym mówisz.

– Nie. Nie Hektor. – Pentezylea pokręciła głową. – Inny śmiertelnik. Życie Achillesa zabrałby inny Trojanin. Już po śmierci Hektora. Jedna z muz dowiedziała się tego od służącego Olimpijczykom niewolnika. Nazywają ich scholiastami, a ten konkretny znał przyszłość.

– Wieszczbiarz – zauważył król. – Podobnie jak nasz wspaniały Helenos, tudzież achajski prorok Kalchas.

Amazonka ponownie wstrząsnęła złocistymi puklami.

– Nie, scholiaści nie oglądają przyszłych wydarzeń. Oni po prostu przybywają z przyszłości. Wedle Ateny jednak wszyscy już zginęli. Niemniej los Achillesa pozostał niezmienny i to ja mam go dopełnić.

– Kiedy? – mruknął starzec.

Rozważał płynące z propozycji królowej wnioski. Nie bez powodu od ponad półwiecza władał najwspanialszym miastem świata. Jego własny syn, Hektor, był w tej chwili co prawda złączony przymierzem krwi z Achillesem, lecz nie był przecież królem. Owszem, był największym wojownikiem Troi, lecz nigdy nie musiał dźwigać na swych barkach odpowiedzialności za los Ilionu i jego mieszkańców. Zapewne nawet o tym nie myślał. To zadanie należało wyłącznie do Priama.

– Kiedy? – powtórzył. – Jak szybko będziecie w stanie zgładzić Achillesa? Ty i twój tuzin Amazonek?

– Dzisiaj – przyrzekła Pentezylea. – Zgodnie z obietnicą. Zanim słońce zajdzie nad Troją bądź Olimpem, który widać przez wyrwę w powietrzu, jaką oglądałyśmy z przedmurza.

– Czego potrzebujesz, córko? Broni? Złota? Bogactw?

– Wystarczy mi twe błogosławieństwo, szlachetny Priamie. A także nieco strawy. I posłania dla moich sióstr i mnie samej, byśmy przed kąpielą mogły się zdrzemnąć, a potem odświeżone przyoblec w zbroje i ostatecznie zakończyć wojnę z bogami.

Priam zaklaskał w dłonie. Deifobos, gwardziści, dworzanie i tuzin wojowniczek Pentezylei natychmiast podeszli z powrotem.

Król zamówił dla Amazonek wystawny posiłek oraz miękkie łoża, by mogły choć na chwilę złożyć głowy. Niewolnicom przykazał przygotować kąpiel oraz pozostać w gotowości do natarcia ciał wonnymi olejkami, masowania, nakarmienia, wyczesania włosów i osiodłania wierzchowców szykującego się do popołudniowej walki oddziału Pentezylei.

Amazonka, z pewnym siebie uśmiechem, wyprowadziła swoje siostry z komnaty.

Rozdział 10

10

Kwantowa teleportacja z wykorzystaniem przestrzeni Plancka – Hera oczywiście owych terminów nie znała – powinna działać błyskawicznie, lecz w tym dziwnym wymiarze podobne kategorie po prostu nie miały sensu. Przenikając przez wyrwy w czasoprzestrzeni, zostawiało się za sobą ślady, które Olimpijczycy byli w stanie śledzić dzięki nanomemom i ulepszonym komórkom. Mogli to robić z łatwością wprawnego łowcy, równie beztrosko jak Artemida tropiąca w głuszy jelenia.

Hera zmierzała przez nicość za Zeusem. Pewna była tylko jednego – jej boski małżonek nie poruszał się żadnym z utartych kanałów komunikacyjnych pomiędzy Olimpem, Ilionem a Górą Ida. Gromowładny przeniósł się w inny punkt prastarej Ziemi.

Zmaterializowała się w wielkiej sali, tak dobrze znanej Atenie. Na jednej ze ścian wisiał olbrzymi łuk i wypełniony strzałami kołczan. Zauważyła też długi i niski stół zastawiony dziesiątkami kunsztownie wykonanych pucharów, mis i złotych pater.

Zaskoczony Zeus podniósł wzrok. Siedział przy stole. Skurczył się do marnych siedmiu stóp wzrostu i w roztargnieniu drapał za uszami psa o posiwiałym pysku.

– Mój Panie – zaczęła Hera. – Temu zwierzęciu również oderżniesz łeb?

Zeus nie odpowiedział jej uśmiechem.

– Powinienem – zagrzmiał. – Byłby to odruch miłosierdzia. – Zmarszczył czoło. – Poznajesz może to miejsce i tego psa, żono?

– Naturalnie, jesteśmy w domu Odyseusza na surowej ziemi Itaki. Pies wabi się Argus i był ulubieńcem Odysa aż po dzień, kiedy jego pan wypłynął ku brzegom Ilionu. Sam go wytresował.

– A pies, mimo wszystko, wciąż na niego czeka – zauważył Zeus. – W tej chwili jednak zniknęła już Penelopa i Telemach, zniknęli nawet zalotnicy, którzy niczym sępy zaczęli się zlatywać pod dom chytrego wojownika, w nadziei na rękę i majątek jego małżonki. Nie ma ich, nie ma Penelopy ani Telemacha, nie ma nawet jednego śmiertelnika, z wyjątkiem tych kilku zebranych pod Troją tysięcy. A kundla nie ma kto karmić.

Hera wzruszyła ramionami.

– Trzeba go było odesłać do Ilionu. Zeżarłby tam zwłoki twojego Dionizosa. Utracjusz wreszcie na coś by się przydał.

Zeus pokręcił głową.

– Dlaczego traktujesz mnie tak chłodno, żono? I czemu przybywasz za mną aż tutaj, gdzie chciałem się w ciszy i spokoju zastanowić nad tym przedziwnym zniknięciem ludzi?

Hera podeszła bliżej do siwobrodego Boga nad Bogami. Obawiała się jego gniewu, spośród wszystkich bóstw i śmiertelników jedynie Zeus był w stanie ją zniszczyć. Bała się tego, co sama zamierza zrobić, lecz była zdecydowana.

– Groźny w swym majestacie synu Kronosa, przychodzę tylko, by się pożegnać na kilka soli. Nie chciałam, byśmy rozstali się w niezgodzie.

Zbliżyła się jeszcze bardziej i ukradkowym ruchem dłoni musnęła ukrytą pod prawą piersią przepaskę Afrodyty. Natychmiast wyraźnie poczuła wypełniającą salę seksualną energię, wyłowiła z powietrza falę bijących z jej ciała feromonów.

– Dokąd to wybierasz się aż na kilka soli, nie dbając o trwającą wokół Olimpu i pod Troją zawieruchę? – burknął Gromowładny, lecz poruszył nozdrzami i spojrzał na żonę ze świeżym zainteresowaniem. O psie zapomniał zupełnie.

– Przy pomocy bogini Nyks zamierzam udać się na krańce pustej ziemi i złożyć wizytę Okeanosowi i Matce Tetydzie, którym, jak sam wiesz, mój mężu, ów świat przypadł do gustu bardziej niż nasz zimny Mars.

Hera wykonała jeszcze trzy kroki naprzód i przystanęła niemal na wyciągnięcie ręki od Zeusa.

– Skąd pomysł takich odwiedzin właśnie teraz, Hero? Przez długie stulecia, jakie minęły, odkąd ujarzmiliśmy Czerwony Świat i zasiedliliśmy Olimp, doskonale radzili sobie bez ciebie.

– Mam nadzieję zażegnać ich nieustający spór – stwierdziła Hera przebiegle. – Już nazbyt długo dąsają się na siebie i nie kochają się, gdyż serca drąży im wzajemny gniew. Chciałam ci powiedzieć, dokąd się udam, byś nie zapłonął boską złością, myśląc, że wybrałam się do głębokich sal podwodnego dworu Okeanosa w tajemnicy.

Zeus podniósł się z miejsca. Hera wyraźnie dostrzegła budzące się w małżonku podniecenie i pożądanie, skrywane teraz jedynie fałdami jego boskiej szaty.

– Po co się tak śpieszyć, Hero?

Zeus pożerał ją wzrokiem i to spojrzenie przywołało w pamięci bogini chwile, gdy czuła w najwrażliwszych miejscach ciała język i dłonie swego brata, męża i kochanka w jednej osobie.

– Dlaczego miałabym zwlekać, mężu?

– Wyprawę do Okeanosa i Tetydy możesz odłożyć o dzień lub dwa. Możesz z niej też zrezygnować. – Zeus podszedł do Hery. – Dzisiaj, tymczasem, możemy zatracić się w miłosnym szale! Pójdź, żono…

Gromowładny uniósł rękę i nagłą falą niewidzialnej energii strącił z długiego stołu puchary, sztućce i zepsute resztki jedzenia. Sięgnął po wiszący na ścianie olbrzymi gobelin, zerwał go i zarzucił na grubo ciosane szorstkie deski blatu. Hera cofnęła się lekko i podniosła dłoń do biustu, jakby chciała się teleportować.

– Co mówisz, mój Panie? Chcesz się ze mną tu kochać? W opustoszałym domu Odyseusza i Penelopy? Na oczach tego kundla? Skąd pewność, że pozostali Olimpijczycy nie obserwują nas w tej chwili na swych holościanach, projektorach i w holograficznych basenach? Jeżeli naszła cię chętka na miłosne igraszki, zaczekaj, aż powrócę z pogrążonego w odmętach pałacu Okeanosa, a oddam ci się we własnej sypialni, zabezpieczonej przez biegłego w rzemiośle Hefajstosa…

– Nie! – ryknął Zeus. Bóg rósł w kilku sensach jednocześnie, pokrytą siwymi lokami głową musnął powałę. – Nie przejmuj się wścibskimi spojrzeniami. Otoczę nas złocistym obłokiem, który spowije całą Itakę i dom Odysa oparem tak gęstym, iż nie przenikną go najbystrzejsze oczy bóstw i śmiertelników, nawet wzrok Prospera lub Setebosa, a my będziemy mogli się kochać w spokoju. Ściągaj szaty!

Ponownie machnął ręką i budynek zadrżał w posadach, poruszony energią otaczającego go pola siłowego i zapewniającej prywatność złotej chmury. Pies czmychnął z pokoju z sierścią zjeżoną od nagromadzonych w powietrzu ładunków.

Zeus złapał Herę za nadgarstek i przyciągnął ją szarpnięciem do siebie. Wolną dłonią chwycił jej suknię i gwałtownym ruchem odsłonił piersi. Opaska spadła wraz z uszytą osobiście przez Atenę szatą, lecz nie miało to już żadnego znaczenia – powietrze aż zgęstniało od nagromadzonego pożądania i feromonów. Królowej Olimpu przemknęło przez myśl, że mogłaby w nim pływać.

Zeus poderwał ją jednym ramieniem i rzucił plecami na nakryty gobelinem stół. Całe szczęście – stwierdziła w duchu Hera – że Odyseusz zbił ten stół z grubych solidnych desek, zabranych z pokładu wraku okrętu, który rozbił się niegdyś na zdradliwym, skalistym brzegu Itaki. Gromowładny zerwał suknię z jej nóg, po czym pozbył się własnego ubrania.

Mimo że Hera już po wielokroć oglądała wzwiedziony boski członek swego męża, widok wciąż zapierał jej dech w piersiach. Oczywiście wszyscy bogowie byli… cóż, bogami… lecz podczas ich niemal zapomnianego już Przeobrażenia w Olimpijczyków Zeus zarezerwował najbardziej imponujące atrybuty dla siebie. Wciskający się między jej alabastrowe kolana, zwieńczony fioletowym zgrubieniem kij był jedynym berłem, jakiego Król Bogów potrzebował, by wprawiać w osłupienie i trwogę śmiertelników, a bogów natchnąć zazdrością. Mimo że Hera była zdania, iż małżonek demonstruje swe przyrodzenie nieco zbyt często – pożądliwość Zeusa dorównywała jego wielkości i męskości – to nadal uważała ten organ jego Straszliwego Majestatu za swoją wyłączną własność.

Niemniej, ryzykując siniakami bądź poważniejszymi nawet obrażeniami, mocno zacisnęła kolana.

– Chcesz mnie posiąść, mężu?

Zeus sapał z rozchylonymi ustami. Wbił w nią opętane spojrzenie.

– Pragnę cię, żono. Nigdy jeszcze tak silny ogień pożądania wobec bogini czy śmiertelniczki nie ogarnął mego rozkołatanego serca i fiuta, nigdy! Rozłóż nogi!

– Nigdy? – odparła Hera, wciąż nie dopuszczając męża do siebie. – Nawet kiedy uwiodłeś żonę Iksjona, która zrodziła ci Piritusa, który z każdym Olimpijczykiem mógłby się mierzyć na rozum i…

– Nawet i wtedy, nawet patrząc na jej pokryte błękitnymi żyłkami piersi – wydyszał Gromowładny, po czym siłą rozchylił jej kolana i wsunął się między blade uda. Penis, twardy i pulsujący pożądaniem, dotknął białego, płaskiego brzucha bogini.

– A kiedy posiadłeś Danae, córkę Akrizjosa? – ponownie zapytała Hera.

– Też nie. – Zeus pochylił nisko głowę i zaczął ssać stwardniałe sutki, najpierw lewy, potem prawy. Dłoń Króla Bogów powędrowała między jej nogi.

Okazała się mokra – efekt działania przepaski i jej własnej ochoty.

– Chociaż, klnę się na wszystkich bogów – dodał. – Sam tylko widok jej kostek mógłby mnie doprowadzić na szczyt!

– Z pewnością zdobyłeś go w jej towarzystwie nie raz, mój Panie – westchnęła Hera, gdy Zeus wcisnął masywną dłoń pod jej pośladki, uniósł i przyciągnął ku sobie. Szeroka, gorąca głowica jego berła kilka razy trąciła jej uda i pokryła je wilgocią męskiego wyczekiwania. – Powiła ci przecież herosa będącego wcieleniem cnót ludzkiego rodu.

Zeus był tak bardzo podniecony, że nie potrafił znaleźć wejścia. Dźgał raz po raz wokół jej ciepła, niczym prawiczek pierwszy raz obcujący z kobietą. Gdy uwolnił jej biust, by lewą ręką naprowadzić się na właściwy tor, Hera schwyciła go za przegub.

– Pożądasz mnie bardziej, niż pragnąłeś Europy, córy Fojniksa? – szepnęła namiętnie.

– O tak, bardziej niż Europy – wydyszał Zeus. Pochwycił jej dłoń i ułożył na sobie.

Zacisnęła ją, lecz nie wprowadziła go do wnętrza. Jeszcze nie.

– Czy chcesz mnie posiąść bardziej, niż pragnąłeś Semele, matki Dionizosa, której urokowi nie opiera się żaden mąż?

– Tak, tak, znacznie bardziej niż Semele.

Sam ścisnął jej palce na sobie i pchnął ponownie, lecz był już tak nabrzmiały, że penetracja przypominała raczej natarcie oblężniczego tarana. Hera przejechała dwie stopy w tył po blacie. Przyciągnął ją z powrotem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. Cytaty z Homeryckiej „Iliady” zostały zaczerpnięte z przekładu F.K. Dmochowskiego. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza). [wróć]