Tytuł oryginału:
Lady Midnight. The Dark Artifices – Book One

Copyright © 2016 by Cassandra Clare

Copyright for the Polish translation © 2016 by Wydawnictwo MAG

Redakcja:
Urszula Okrzeja

Korekta:
Magdalena Górnicka

Ilustracja na okładce:
Cliff Nielsen

Opracowanie graficzne okładki:
Piotr Chyliński

Projekt typograficzny, skład i łamanie:
Tomek Laisar Fruń

ISBN 978-83-7480-640-4
Wydanie II

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa
tel. 22 813 47 43, fax 22 813 47 60
e-mail kurz@mag.com.pl
www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Firma Księgarska Jacek Olesiejuk
Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.
tel. 22 721 30 00
www.olesiejuk.pl

Skład wersji elektronicznej
pan@drewnianyrower.com

Holly’emu.

Był jak elfy.

Prolog

Los Angeles,
2012

Kit najbardziej lubił te wieczory, w które wypadał Nocny Targ.

Pozwalano mu wtedy wychodzić z domu, żeby pomagał ojcu na straganie. Odwiedzał Nocne Targi, odkąd skończył siedem lat. Od tamtej pory minęło osiem lat, ale oszałamiające wrażenie cudowności nic a nic nie osłabło, gdy przeszedłszy Kendall Alley przez starą Pasadenę, zbliżył się do ceglanego muru... i przeszedł przezeń na wylot. Świat wokół niego eksplodował kolorami i światłem.

Zaledwie kilka przecznic dzieliło go od firmowych salonów Apple’a sprzedających laptopy i gadżety elektroniczne, cukierni Cheesecake Factory, bazarów z organiczną żywnością, sklepów American Apparel i modnych butików. Ten zaułek wychodził zaś na rozległy plac, ze wszystkich stron otoczony zaklęciami ochronnymi, żeby nieuważni przechodnie nie zapuścili się przez przypadek na Nocny Targ.

Odbywający się w noce przed pełnią i przed nowiem targ jednocześnie istniał i nie istniał. Kit wiedział, że przechadzając się wśród jaskrawo zdobionych kramów, znajduje się w przestrzeni, która o wschodzie słońca zniknie bez śladu.

Na razie jednak Nocny Targ był na swoim miejscu, a on mógł się nim rozkoszować. Dziwnie się czuł jako posiadacz Daru w środowisku, gdzie nie posiadał go nikt inny. Dar – tak to nazywał jego ojciec, chociaż Kit nie uważał tej nazwy za szczególnie trafną. Hyacinth, niebieskoskóra wróżka z budki na skraju Targu, nazywała to „Widzeniem”.

I ta nazwa brzmiała znacznie sensowniej. Jakkolwiek by na to patrzeć, jedyną rzeczą odróżniającą go od innych dzieciaków był fakt, że widział rzeczy, których one nie widziały. Czasem były to rzeczy zupełnie nieszkodliwe, takie jak piksy wynurzające się z wyschniętej trawy pleniącej się w szparach chodnika, blade twarze wampirów odwiedzających późną nocą stacje benzynowe albo przypadkowy mężczyzna w knajpie stukający palcami w kontuar – kiedy Kit przyjrzał mu się uważniej, stwierdził, że to nie żadne palce, tylko pazury wilkołaka. Takie rzeczy zdarzały mu się od dzieciństwa, jego ojcu zresztą też. Widzenie było dziedziczne.

Najtrudniej było powstrzymać się od reakcji. Wracając któregoś dnia ze szkoły, zobaczył na placu zabaw sforę wilkołaków, które dosłownie rozszarpywały się na strzępy w krwawej walce o dominację. Przystanął w pół kroku i zaczął krzyczeć, aż przyjechała policja – tyle że policjanci niczego nie zobaczyli. Po tym zdarzeniu ojciec zabronił mu wychodzić z domu. Kit przesiadywał w piwnicy, gdzie uczył się sam, ze starych książek, albo grał na komputerze. Bardzo rzadko opuszczał dom za dnia, a i wieczorami ruszał w miasto tylko przy okazji Nocnego Targu.

Tam nie musiał się martwić o to, jak zareaguje, bo nawet dla stałych bywalców Targ był zjawiskiem niezwykłym i dziwacznym. Dżiny, trzymane na smyczy przez ifryty, wyczyniały przeróżne sztuczki, piękne peri tańczyły przed straganami oferującymi błyszczące i niebezpieczne proszki, a banshee zaręczała, że przepowie klientowi dzień jego śmierci (chociaż Kit nie pojmował, dlaczego ktoś chciałby taką datę poznać). Cluricaun obiecywał znajdowanie rzeczy zagubionych, a młoda, śliczna wiedźma o krótkich jaskrawozielonych włosach sprzedawała magiczne bransoletki i wisiorki mające przyciągać potencjalnych kochanków. Uśmiechnęła się do Kita, kiedy na nią spojrzał.

– Ej, Romeo! – Ojciec sprzedał mu kuksańca pod żebro. – Nie po to cię tu przyprowadziłem, żebyś flirtował. Pomóż mi zawiesić szyld.

Kopniakiem podsunął Kitowi sfatygowany taboret, po czym wręczył mu gruby kawał dechy z wypaloną nazwą kramu: johnny rook.

Nazwa nieszczególnie oryginalna, ale ojciec Kita nigdy nie grzeszył nadmiarem wyobraźni. Co właściwie było dość dziwne, pomyślał Kit, gramoląc się na stołek z szyldem w rękach, jeśli wziąć pod uwagę, że klientami ojca bywali czarownicy, wilkołaki, wampiry, duszki, widmowce, ghule, a nawet – raz się tak zdarzyło – syrena (spotkali się wtedy potajemnie w SeaWorld).

Z drugiej strony może właśnie prosty szyld był najlepszy. Ojciec Kita sprzedawał magiczne eliksiry i proszki, a nawet (spod lady) nie całkiem legalną broń, ale to nie te towary przywabiały klientów. Bo Johnny Rook wiedział różne rzeczy: nic, co działo się w Podziemnym Świecie Los Angeles, nie uchodziło jego uwagi; znał najbardziej wpływowe osobistości i wiedział, jak się z nimi skontaktować. Posiadał informacje, którymi – za pieniądze – chętnie się dzielił.

Kit zeskoczył z taboretu. Ojciec podał mu dwa banknoty pięćdziesięciodolarowe.

– Weź to rozmień – polecił, nawet na niego nie spojrzawszy. Wyciągnął spod lady księgę rachunkową w czerwonej oprawie i zaczął ją kartkować, zapewne próbując sobie przypomnieć, kto jest mu winien jakieś pieniądze. – Nie mamy drobnych.

Kit skinął głową i z zadowoleniem wymknął się ze sklepiku. Każda wymówka była dobra, żeby powłóczyć się po Targu. Minął stragan, na którym piętrzyły się białe kwiaty rozsiewające mroczny, słodki, jadowity zapach. Minął kolejny, przy którym ludzie w drogich garniturach rozdawali ulotki. Napis na stojącym przed straganem szyldzie brzmiał: półkrwi nadprzyrodzony? nie jesteś sam. wyznawcy strażnika chcą, byś wziął udział w loterii dobrego losu! wpuść do swojego życia odrobinę szczęścia!

Ciemnowłosa kobieta o wyraziście czerwonych ustach spróbowała mu wcisnąć ulotkę w rękę, a kiedy odmówił, posłała namiętne spojrzenie siedzącemu za jego plecami Johnny’emu, który uśmiechnął się w odpowiedzi. Kit przewrócił oczami. Istniał chyba z milion kultów oddających cześć przeróżnym pomniejszym demonom i aniołom. Nigdy nie wynikało z nich nic dobrego.

Znalazłszy jeden ze swoich ulubionych kramów, kupił barwiony na czerwono deser lodowy o smaku śmietankowo-malinowo-marakujowym. Starał się uważać, u kogo robi zakupy (były na Nocnym Targu słodycze i napoje, które mogły zrujnować człowiekowi życie), ale i tak nikt nie zamierzał się narażać synowi Johnny’ego Rooka. Johnny Rook o każdym coś wiedział; kto mu wszedł w drogę, wkrótce się przekonywał, że jego tajemnice nie są już tajemnicą.

Okrężną drogą wrócił do wiedźmy handlującej biżuterią z urokami. Nie miała kramu; siedziała, jak zwykle, na ziemi, na sarongu z drukowanej tkaniny – taniej kolorowej szmatce, jakie można kupić na Venice Beach. Kiedy podszedł, uniosła wzrok.

– Cześć, Wren – powiedział. Wątpił, by to było jej prawdziwe imię, ale tak ją nazywali wszyscy na Nocnym Targu.

– Cześć, śliczny chłoptasiu. – Przesunęła się, pobrzękując bransoletkami na nadgarstkach i kostkach, i zrobiła mu miejsce obok siebie. – Co cię sprowadza w moje skromne progi?

Przysiadł obok niej na ziemi. Znoszone dżinsy miał przetarte na kolanach; chętnie zatrzymałby otrzymane od ojca pieniądze, żeby kupić jakieś nowe ciuchy.

– Tata kazał mi rozmienić dwie pięćdziesiątki.

– Cii. – Wiedźma uciszyła go gestem. – Są tu ludzie, którzy za dwie pięćdziesiątki poderżną ci gardło i sprzedadzą twoją krew jako smoczy ogień.

– Mnie to nie dotyczy – odparł z przekonaniem Kit. – Nikt mnie tu nie tknie palcem. – Odchylił się w tył. – Chyba że sam tego zechcę.

– Myślałam, że skończyły mi się flirciarskie amulety.

– To ja jestem twoim flirciarskim amuletem.

Kit uśmiechnął się do dwojga przechodniów – wysokiego, przystojnego chłopaka z jasnym kosmykiem w szopie ciemnych włosów i brunetki w okularach przeciwsłonecznych – którzy jednak w ogóle go nie zauważyli. Uwagę Wren zwróciła natomiast dwójka klientów za ich plecami: krzepki mężczyzna i szatynka z włosami zaplecionymi w opadający na plecy warkocz.

– Talizman ochronny? – spytała z ujmującym uśmiechem. – Z gwarancją bezpieczeństwa. Mam też złote i mosiężne, nie tylko srebrne.

Kobieta kupiła pierścionek z kamieniem księżycowym i oboje poszli dalej, cały czas rozmawiając.

– Skąd wiedziałaś, że to wilkołaki? – zdziwił się Kit.

– Ten błysk w oku... Wilkołaki chętnie kupują pod wpływem impulsu. I w ogóle nie interesują się srebrem. – Wren westchnęła. – Odkąd zaczęły się te morderstwa, talizmany ochronne schodzą jak świeże bułeczki.

– Jakie morderstwa?

– To jakiś magiczny obłęd – odparła Wren, krzywiąc się. – Ciała są pokryte napisami w językach demonów; ofiary spalone żywcem, utopione, z odrąbanymi dłońmi... Różnie ludzie mówią. Naprawdę nic nie słyszałeś? Nie słuchasz plotek?

– Nie – odparł Kit. – Prawdę mówiąc, nie bardzo.

Odprowadził wzrokiem parę wilkołaków, które szły w stronę północnego skraju Targu, gdzie likantropy najchętniej kupowały potrzebne im rzeczy: zastawę stołową z drewna i żelaza, tojad, spodnie, które można zedrzeć jednym ruchem ręki (taką przynajmniej miał nadzieję).

Mimo że przedstawiciele różnych kategorii Podziemnych mieli się swobodnie mieszać na terenie Nocnego Targu, w praktyce było widać, że swój do swego ciągnie. Wampiry skupiały się w okolicy kramów z aromatyzowaną krwią, gdzie przy okazji mogły sobie dobierać nowych poddanych spośród tych, którzy stracili poprzedniego pana. W oplecionych winoroślą i kwiatami pawilonach faerie handlowały amuletami i szeptem przepowiadały przyszłość; miały zakaz swobodnego prowadzenia interesów, toteż nie zapuszczały się w głąb bazaru. Czarownicy – widywani rzadko i budzący lęk – odwiedzali stoiska ulokowane na samym skraju targowiska. Każdy z nich nosił jakieś piętno zdradzające jego demoniczne pochodzenie: jedni mieli ogony, inni skrzydła, jeszcze inni kręcone rogi. Kit widział nawet kiedyś czarownicę, która miała całkiem siną skórę. Zupełnie jak ryba.

Byli także tacy jak Kit i jego ojciec – zwykli ludzie obdarzeni zdolnością przenikania iluzji i oglądania Świata Cieni. Wren również do nich należała: wiedźma-samouk, która zapłaciła czarownikowi za podstawowe szkolenie magiczne i starała się nie wychylać. Ludzie nie powinni władać magią, ale chętnych do potajemnej nauki nie brakowało i interes kwitł. Można było naprawdę niekiepsko zarobić, przynajmniej dopóki nie wpadło się w ręce...

– Nocni Łowcy – szepnęła Wren.

– Skąd wiesz, że o nich pomyślałem?

– Bo ich widzę. – Z niespokojnym błyskiem w oku leciutko skinęła głową w prawo. – Tamci dwoje.

Na całym targu napięcie wyraźnie wzrosło. Sprzedawcy niby mimochodem usuwali znajdujące się na widoku eliksiry, szkatułki z trucizną i amulety w kształcie trupich czaszek. Dżiny na smyczy chowały się za plecami właścicieli. Peri nieruchomiały i z zawziętym wyrazem twarzy śledziły wzrokiem Nocnych Łowców.

Chłopak i dziewczyna mogli mieć po jakieś siedemnaście, może osiemnaście lat. Chłopak był rudowłosy, wysoki i atletycznie zbudowany. Dziewczyna (Kit nie widział za dobrze jej twarzy, bo przesłaniała ją kaskada blond loków) miała przewieszony przez plecy złoty miecz i poruszała się z charakterystyczną, niemożliwą do podrobienia pewnością siebie.

Oboje byli w strojach bojowych – czarnych, solidnych ubraniach ochronnych noszonych przez Nefilim: pół ludzi, pół anioły, niekwestionowanych zwierzchników wszelkich istot nadprzyrodzonych na Ziemi.

Nefilim mieli swoje Instytuty (coś w rodzaju potężnych posterunków policji) niemal we wszystkich dużych miastach na świecie, od Rio, przez Bagdad i Lahore, aż po Los Angeles. Większość z nich z racji urodzenia automatycznie należała do grona Nocnych Łowców, ale gdyby któremuś przyszła na to ochota, mógł zrobić Łowcę także ze zwykłego człowieka. Od czasu, gdy w Mrocznej Wojnie ponieśli ciężkie straty, podejmowali liczne rozpaczliwe próby uzupełnienia swojego stanu liczebnego. Chodziły słuchy, że porywają wszystkie dzieciaki poniżej osiemnastego roku życia zdradzające choćby cień typowych dla Nocnego Łowcy zdolności.

Inaczej mówiąc – wszystkie obdarzone Widzeniem.

– Idą do kramu twojego taty – szepnęła Wren.

Rzeczywiście. Kit patrzył, jak skręcają wśród straganów i kierują się prosto pod szyld johnny rook.

– Wstawaj.

Wren zerwała się na równe nogi i pociągnęła go za sobą. Pochyliła się i zawinęła towar w sarong, na którym przed chwilą siedzieli. Uwagę Kita zwrócił dziwny rysunek na wierzchu jej dłoni – przywodził na myśl płomień, a pod nim falującą wodę. Może sama sobie to narysowała?

– Muszę lecieć – powiedziała.

– Z powodu Nocnych Łowców? – zdziwił się i odsunął, żeby mogła swobodnie się spakować.

– Cii – syknęła i pośpiesznie się oddaliła. Kolorowe włosy falowały jej przy każdym kroku.

– Dziwne... – mruknął Kit i skierował się w stronę kramu ojca.

Podszedł do niego z boku, ze spuszczoną głową i rękami w kieszeniach. Tata na pewno na niego nakrzyczy, że się tak pokazuje Nocnym Łowcom (zwłaszcza w obliczu plotek, że przymusowo wcielają do służby wszystkich nastolatków obdarzonych Widzeniem), ale nie mógł się powstrzymać, przed podsłuchaniem, o czym będą rozmawiali.

Jasnowłosa dziewczyna pochyliła się i oparła łokcie na drewnianym kontuarze.

– Miło cię widzieć, Rook – zagaiła z przyjaznym uśmiechem.

Kit musiał przyznać, że jest ładna. Nocna Łowczyni, starsza od niego, w dodatku w towarzystwie chłopaka, który przewyższał go o głowę... Nie rokowała absolutnie żadnych nadziei na randkę – ale była ładna. Miała odsłonięte ręce. Na jednej z nich widniała długa, blada blizna ciągnąca się od łokcia do nadgarstka, a obie były pokryte czarnymi tatuażami przedstawiającymi dziwne symbole. Tatuaż wyzierał również z wyciętego w serek dekoltu T-shirtu. To były runy, czarodziejskie Znaki, z których Nocni Łowcy czerpali swoją moc. Tylko Nocni Łowcy mogli je nosić; nakreślone na skórze zwyczajnego człowieka albo Podziemnego wpędziłyby go w obłęd.

– A to kto? – spytał Johnny Rook, ruchem głowy wskazując Nocnego Łowcę płci męskiej. – Sławny parabatai?

Kit z zaciekawieniem zerknął na Łowców. Wszyscy, którzy słyszeli o Nefilim, wiedzieli również, kim są parabatai: para Nocnych Łowców, którzy przysięgli sobie wieczną, platoniczną lojalność, obiecali zawsze wspierać się nawzajem w walce i w razie potrzeby oddać życie w obronie tego drugiego. Nawet on wiedział, że Jace Herondale i Clary Fairchild, najsławniejsi Nocni Łowcy na świecie, też mają swoich parabatai.

– Nie... – odparła dziewczyna, przeciągając zgłoski.

Wzięła do ręki fiolkę zielonkawego płynu ze stosu przy kasie. Miał to być eliksir miłosny, Kit jednak wiedział, że niektóre fiolki zawierają zwykłą barwioną wodę. Dziewczyna powiodła wzrokiem po targu.

– To nie miejsce dla Juliana – dodała.

– Nazywam się Cameron Ashdown. – Nocny Łowca wyciągnął rękę, którą Johnny z niejakim zdumieniem uścisnął.

Korzystając z chwili jego nieuwagi, Kit wśliznął się za kontuar.

– Jestem chłopakiem Emmy – dodał Nocny Łowca.

Po twarzy blondynki – Emmy – przemknął ledwo zauważalny grymas. Może i Cameron Ashdown był chwilowo jej chłopakiem, ale Kit wcale by się nie założył, że ten stan rzeczy długo się utrzyma.

– Aha. – Johnny wziął od Emmy fiolkę. – Domyślam się wobec tego, że przyszłaś odebrać to, co mi wcześniej zostawiłaś.

I wyjął z kieszeni coś, co wyglądało jak kawałek czerwonego materiału. Kit wybałuszył oczy. Co może być ciekawego w skrawku bawełny?

Emma wyprostowała się z wyraźnym zainteresowaniem.

– Dowiedziałeś się czegoś?

– Gdybyś wrzuciła go do pralki z mnóstwem białych rzeczy, skarpetki na pewno zafarbowałyby ci na różowo.

Emma wzięła szmatkę do ręki.

– Nie żartuj sobie – powiedziała, marszcząc brwi. – Nie masz pojęcia, ilu ludzi musiałam przekupić, żeby to zdobyć. To strzęp bluzki, który miała na sobie moja mama, kiedy została zabita. Był w Spiralnym Labiryncie.

Johnny podniósł rękę w przepraszającym geście.

– Wiem. Chciałem tylko...

– Nie bądź sarkastyczny. To ja tu mam być sarkastyczna i kąśliwa. Twoją rolą jest udzielenie mi informacji pod groźbą użycia siły.

– Albo za pieniądze – wtrącił Cameron. – Możemy zapłacić za informacje, to też będzie w porządku.

– Posłuchajcie, naprawdę nie mogę wam pomóc – tłumaczył ojciec Kita. – To zwykła szmatka, nie ma w niej ani krztyny magii. Poszarpany, nasączony morską wodą kawałek najzwyklejszej w świecie bawełny.

Wyraz rozczarowania na twarzy dziewczyny był aż nadto oczywisty. Nawet nie próbowała się z nim kryć. Bez słowa schowała szmatkę do kieszeni, a Kit ze zdumieniem stwierdził, że jej współczuje. To było dziwne: nie spodziewał się, że kiedykolwiek będzie współczuć Nocnemu Łowcy.

Emma spojrzała na niego takim wzrokiem, jakby odezwał się na głos.

– Hmm... – mruknęła z nagłym błyskiem w oku. – Masz dar Widzenia, prawda? Tak jak twój tata? Ile masz lat?

Kit zmartwiał. Ojciec pośpiesznie wszedł między nich, odcinając go od Emmy.

– Spodziewałem się, że będziesz się chciała dowiedzieć czegoś o tych ostatnich morderstwach, Carstairs. Czyżbyś coś przegapiła?

Wyglądało na to, że Wren miała rację: wszyscy wiedzieli o morderstwach. Wychwyciwszy w głosie ojca ostrzegawczą nutę, Kit zdał sobie sprawę, że powinien się jak najszybciej ulotnić, ale chwilowo znalazł się w potrzasku za ladą, skąd nie było drogi ucieczki.

– Słyszałam jakieś pogłoski o zabitych Przyziemnych – odparła Emma. Większość Nocnych Łowców wyrażała się o ludziach z nieskrywaną pogardą; ton Emmy zdradzał co najwyżej znużenie. – Nie badamy spraw, w których Przyziemni mordują się nawzajem. To robota dla policji.

– Były też zabite faerie – zauważył Johnny. – Co najmniej kilkoro.

– Takimi sprawami z kolei nie możemy się zajmować – wtrącił Cameron. – Przecież wiesz. Zabrania tego Zimny Pokój.

Od strony najbliższych kramów dobiegł cichy pomruk, po którym Kit zorientował się, że nie on jeden podsłuchuje tę rozmowę.

Zimny Pokój był dla Nocnych Łowców obowiązującym prawem. Wszedł w życie przed blisko pięciu laty; Kit z trudem sięgał pamięcią dalej wstecz. Nazywali go „Prawem”, lecz w rzeczywistości był karą.

Kit miał dziesięć lat, kiedy wojna wstrząsnęła światem Podziemnych i Nocnych Łowców. Jeden z Łowców, Sebastian Morgenstern, zwrócił się przeciwko swoim pobratymcom: szedł od jednego Instytutu do drugiego, mordował ich mieszkańców i przejmował władzę nad ich ciałami, które następnie zmuszał do walki u swojego boku. Stworzył z nich potworną armię posłusznych niewolników. Większość Nocnych Łowców z Instytutu w Los Angeles została zabita lub wzięta do niewoli.

Kit miewał czasem koszmary senne, w których nieznane mu wnętrza o ścianach pomalowanych w runy Nocnych Łowców spływały powodzią krwi.

Faerie wsparły Sebastiana w tej próbie unicestwienia Nocnych Łowców. Kit uczył się o faerie w szkole – miały to być przemiłe istotki, duszki mieszkające na drzewach i noszące kapelusze z kwiatów, ale prawdziwe faerie wyglądały zupełnie inaczej. Przede wszystkim zaliczano do nich bardzo różne istoty, począwszy od syren, przez gobliny i kelpie o zębach ostrych jak u rekina, aż po arystokrację piastującą najwyższe stanowiska. Arystokraci faerie byli wysocy, piękni, przerażający i należeli do jednego z dwóch dworów: Jasny Dwór był miejscem niebezpiecznym i rządzonym przez królową, której od wielu lat nikt nie widział; Ciemny Dwór był siedliskiem zdrad i czarnej magii, jego króla opisywano zaś jako istne monstrum rodem z legend.

Ponieważ tak jak wszyscy Podziemni, faerie również złożyły przysięgę wierności Nocnym Łowcom, ich zdrada była niewybaczalną zbrodnią. Łowcy wymierzyli im okrutną karę. Obszerny traktat, znany pod nazwą Zimnego Pokoju, nakazywał faerie wypłacenie olbrzymich kontrybucji, odbudowę należących do Łowców zniszczonych budowli, całkowitą demilitaryzację, a także zakazywał korzystania z pomocy innych Podziemnych. Kary za udzielenie pomocy faerie również były poważne.

Słyszało się czasem, że faerie to prastary i dumny naród magicznych istot, tymczasem Kit znał je wyłącznie jako stworzenia pokonane i zgnębione. Większość Podziemnych i innych mieszkańców okrytego półmrokiem obszaru oddzielającego świat Przyziemnych od świata Nocnych Łowców nie miała nic przeciwko faerie i nie żywiła do nich żadnych uraz – ale też nikt z nich nie zamierzał otwarcie sprzeciwiać się woli Łowców. Wampiry, wilkołaki i czarownicy unikali faerie; stykali się z nimi tylko w takich miejscach jak Nocny Targ, gdzie pieniądz przeważał nad Prawem.

– Serio? – spytał Johnny. – A gdybym wam powiedział, że ciała są całe pokryte znakami pisma?

Emma gwałtownie uniosła głowę. Jej ciemnobrązowe, niemal czarne oczy zaskakująco kontrastowały z jasnymi włosami.

– Co powiedziałeś?

– Słyszałaś, co powiedziałem.

– Jakiego pisma? Czy to ten sam język, którego znaki znaleziono na ciałach moich rodziców?

– Tego nie wiem. Mówię tylko, co słyszałem. Ale to podejrzane, nie uważasz?

– Emmo... – rzucił ostrzegawczo Cameron. – Clave się to nie spodoba.

Clave. Rząd Nocnych Łowców. Nigdy nic mu się nie podobało, tak przynajmniej słyszał Kit.

– Nie interesuje mnie to – odparła Emma. Najwyraźniej zapomniała już o Kicie, bo nie odrywała palącego spojrzenia od jego ojca. – Powiedz mi, co wiesz. Dam ci dwie stówy.

– Chętnie, ale aż tyle to ja nie wiem – zastrzegł się Johnny. – Wygląda to tak, że ktoś znika, a parę nocy później pojawia się w innym miejscu, już martwy.

– Kiedy ostatnio ktoś „zniknął”? – zainteresował się Cameron.

– Dwie noce temu – odparł Johnny, ewidentnie zadowolony, że uczciwie zarabia na swoje wynagrodzenie. – Ciało znajdzie się najprawdopodobniej jutro. Wystarczy pojawić się we właściwym miejscu i złapać tego, kto je podrzuci.

Emma skrzyżowała rece na piersi.

– Powiesz nam, jak mielibyśmy to zrobić?

Johnny prychnął w odpowiedzi.

– Chodzą słuchy, że następne ciało zostanie podrzucone w zachodnim Hollywood. Bar Grobowiec.

Podekscytowana Emma aż zaklaskała w dłonie. Cameron znów próbował ją ostrzec, ale było oczywiste, że tylko traci czas. Kit nigdy przedtem nie widział, żeby jakaś nastolatka czymś się tak ekscytowała, i to bynajmniej nie widokiem sławnego aktora, koncertem boysbandu czy ładną biżuterią. Ta dziewczyna cała się trzęsła z podniecenia na myśl o... trupie.

– Może sam byś to zrobił? – zasugerował Cameron Johnny’emu. – Jeśli tak bardzo cię te morderstwa niepokoją...

Ma ładne zielone oczy, pomyślał Kit. Tworzyli z Emmą wręcz niedorzecznie atrakcyjną parę. To było denerwujące. Kit się zastanawiał, jak prezentuje się ten sławny Julian – bo jeśli miał na wieki pozostać wiernym platonicznym przyjacielem takiej dziewczyny, to musiał chyba wyglądać jak tył autobusu.

– Nie chcę tego robić – odparł Johnny. – To niebezpieczne. Ale wy przecież uwielbiacie niebezpieczeństwo. Prawda, Emmo?

Emma wyszczerzyła zęby w uśmiechu, a Kitowi przyszło do głowy, że chyba całkiem nieźle znają się z ojcem. Z całą pewnością była u niego już wcześniej, zadawała pytania... Właściwie to dziwne, że dopiero teraz pierwszy raz ją spotkał. Z drugiej strony nie za każdym razem zaglądał na Nocny Targ.

Wyjęła z kieszeni zwitek banknotów i podała go Johnny’emu. Ciekawe, pomyślał Kit, czy była kiedyś u nas w domu. Kiedy ojciec przyjmował klientów w domu, zawsze najpierw odsyłał Kita do piwnicy i kazał mu tam siedzieć cicho jak mysz pod miotłą.

– Ludzie, z którymi robię interesy, to nie są ludzie, z którymi ty powinieneś się spotykać – mówił tylko.

Kiedyś przypadkiem Kit zabłąkał się na górę, gdzie zastał ojca pogrążonego w rozmowie z zakapturzonymi potworami w długich szatach – przynajmniej dla Kita istoty te wyglądały jak potwory: miały lśniące, bezwłose czaszki i zaszyte usta i oczy. Ojciec powiedział mu później, że to Gregori, Cisi Bracia – Nocni Łowcy, których tak długo torturowano i okaleczano, aż stali się czymś więcej niż zwykłymi ludźmi. Umieli przemawiać mocą umysłu i czytać ludziom w myślach.

Kit nigdy więcej nie zapuszczał się na górę, gdy ojciec miał umówione „spotkanie”.

Zdawał sobie sprawę, że ojciec jest przestępcą; że zarabia na życie handlem tajemnicami – chociaż wystrzegał się kłamstw i zawsze chełpił się tym, że sprzedaje wyłącznie prawdziwe informacje. Kit spodziewał się, że i jego czeka podobny los. No bo jak tu wieść normalne życie, kiedy non stop trzeba udawać, że nie widzi się czegoś, co jak żywe stoi ci przed oczami?

– Dzięki za informację.

Emma odwróciła się od straganu. Złota rękojeść jej miecza zalśniła w słońcu, a Kit zaczął się zastanawiać, co by czuł, będąc jednym z Nefilim. Żyjąc wśród ludzi, którzy widzą to, co on. Nie bojąc się tego, co czai się w mroku.

– Do zobaczenia, Johnny – dodała Emma i mrugnęła porozumiewawczo.

Mrugnęła do Kita. A potem wraz ze swoim chłopakiem zniknęła w tłumie.

Johnny okręcił się na pięcie i zmierzył syna podejrzliwym spojrzeniem.

– Rozmawiałeś z nią? – spytał. – Dlaczego tak się tobą zainteresowała?

Kit podniósł ręce w obronnym geście.

– Nic nie mówiłem. Musiała chyba zauważyć, że się wam przysłuchuję.

Johnny westchnął ciężko.

– Staraj się nie rzucać w oczy – mruknął.

Po odejściu Łowców targ znowu zaczął się rozkręcać; Kit coraz wyraźniej słyszał muzykę i narastający szmer rozmów.

– Dobrze znasz tę Nocną Łowczynię? – zapytał.

– Emmę Carstairs? Od lat przychodzi do mnie po informacje i nie przeszkadza jej, że łamie w ten sposób zasady obowiązujące Nefilim. Lubię ją, o ile Nocnych Łowców w ogóle można lubić.

– Chciała, żebyś się dowiedział, kto zabił jej rodziców.

Johnny gniewnym gestem otworzył szufladę.

– Nie wiem, kto to zrobił, Kit. Pewnie jakieś faerie. To się stało w czasie Mrocznej Wojny. – Zrobił urażoną minę. – No dobrze, chciałem jej pomóc. Co z tego? Pieniądze od Nocnych Łowców nie śmierdzą.

– A tobie zależy na tym, żeby odwrócić uwagę Łowców od siebie – domyślił się Kit. Strzelił na oślep, ale chyba całkiem celnie. – Kombinujesz coś?

Johnny ze złością zatrzasnął szufladę.

– Może.

– Jak na człowieka, który sprzedaje tajemnice, sam masz ich całkiem sporo. – Kit wbił ręce w kieszenie.

Ojciec objął go ramieniem w rzadkim u niego geście czułości.

– Moją największą tajemnicą – odparł – jesteś ty.

1

Mogiła w królestwie nad mórz pianą[1]

– To nie ma przyszłości – powiedziała Emma. – Ten związek, znaczy. Nie ma przyszłości.

Ze słuchawki telefonu dobiegły jakieś markotne dźwięki. Emma ledwie je rozumiała – na dachu Grobowca prawie nie miała zasięgu. Przeszła kawałek po kalenicy i zerknęła w dół, na patio baru. Obwieszone lampkami jakarandy ocieniały krzesła i stoliki o smukłych, ultranowoczesnych kształtach, wśród których i przy których tłoczyli się równie smukli i ultranowocześni młodzi mężczyźni i kobiety; kieliszki wina w ich dłoniach mieniły się jak przezroczyste bańki czerwieni, bieli i różu. Ktoś wynajął bar na prywatną imprezę. Pomiędzy dwoma drzewami rozciągał się obsypany cekinami urodzinowy transparent. Wśród gości uwijali się kelnerzy z cynowymi tacami, na których piętrzyły się przekąski.

Cała ta przeurocza scena miała w sobie coś takiego, że Emma miała ochotę skopać gościom dachówki na głowy albo zeskoczyć z dachu, zrobić salto w powietrzu i wylądować w samym środku tego zgromadzenia. Kłopot w tym, że za takie zachowanie Clave by ją uwięziło i bardzo, bardzo długo trzymało pod kluczem. Przyziemni nigdy nie powinni oglądać Nocnych Łowców – i nawet gdyby Emma naprawdę zeskoczyła na patio, nikt by jej nie zauważył: jej skórę pokrywały nałożone przez Cristinę runy zaklęcia, które czyniły ją niewidzialną dla wszystkich istot pozbawionych Widzenia.

Z westchnieniem przyłożyła znów telefon do ucha.

– No dobrze: nasz związek – powiedziała. – Nasz związek nie ma przyszłości.

– Emma! – syknęła Cristina za jej plecami.

Emma obróciła się w miejscu, balansując na kalenicy. Cristina siedziała za nią na pochyłej połaci dachu i kawałkiem jasnoniebieskiego materiału polerowała nóż; materiał miał ten sam odcień co gumki, którymi podpięła ciemne włosy, żeby nie opadały jej na twarz. Cristina zawsze była schludna i dobrze zorganizowana; w czarnym stroju bojowym udawało jej się wyglądać równie elegancko i profesjonalnie jak przeciętnemu człowiekowi w dobrze skrojonym garniturze. Zawieszony na łańcuszku złoty talizman lśnił u nasady jej szyi, a na palcu błyszczał rodowy pierścień opleciony deseniem z róż na cześć nazwiska Rosales. Odłożyła zawinięty w szmatkę nóż na bok.

– Pamiętaj, Emmo: mów o sobie. O swoich uczuciach.

W słuchawce nadal rozbrzmiewało ględzenie Camerona: teraz marudził coś o tym, że trzeba się spotkać i porozmawiać, co – jak z góry przewidywała Emma – i tak nie miałoby żadnego sensu. Skoncentrowała się na rozgrywającej się w dole scenie: czy to jakiś cień przemknął w tłumie, czy tylko wzrok płatał jej figle? Pobożne życzenia. Informacje od Johnny’ego Rooka były zwykle wiarygodne, a o dzisiejszym wieczorze wyrażał się z dużą pewnością. Nie cierpiała takich sytuacji, kiedy wkładała strój bojowy, uzbrojona po zęby niecierpliwie wyczekiwała rozwoju wydarzeń... a potem okazywało się, że nie będzie żadnej walki, i jej nagromadzona energia nie znajdowała ujścia.

– Tu chodzi o mnie, nie o ciebie – powiedziała do telefonu. Cristina pokazała jej kciuk uniesiony w geście aprobaty. – To ja mam dość ciebie. – Uśmiechnęła się promiennie, gdy Cristina złapała się za głowę. – Może znów będziemy po prostu przyjaciółmi? Co ty na to?

W słuchawce pstryknęło. Cameron się rozłączył. Emma schowała telefon za pas i znowu powiodła wzrokiem po gościach. Nic. Zirytowana zsunęła się po pochyłości i przysiadła obok Cristiny.

– Nie wyszło to najlepiej – przyznała.

– Tak myślisz? – Cristina opuściła ręce. – A co się właściwie stało?

– Sama nie wiem.

Emma z westchnieniem sięgnęła po swoją stelę, wykonany z adamasu delikatny przyrząd służący Nocnym Łowcom do nanoszenia runów na skórę. Rzeźbiony uchwyt steli był zrobiony z kości demona. Dostała ją w prezencie od Jace’a Herondale’a, w którym kiedyś się podkochiwała. Większość Nocnych Łowców zużywała stele w tempie, w jakim przeciętny człowiek zużywa ołówki, ale tę Emma traktowała wyjątkowo i dbała o nią nie gorzej niż o miecz.

– Zawsze jest tak samo – ciągnęła. – Wszystko było w porządku, aż pewnego dnia się obudziłam i na sam dźwięk jego głosu zrobiło mi się niedobrze. – Dręczona poczuciem winy zerknęła na Cristinę. – Ja naprawdę próbowałam. Odczekałam kilka tygodni. Miałam nadzieję, że coś się zmieni na lepsze. Ale się nie zmieniło.

– Wiem, cuata. – Cristina poklepała ją po ręce. – Po prostu czasem brakuje ci...

– Taktu? – podpowiedziała Emma.

Cristina mówiła po angielsku niemal bez śladu obcego akcentu i Emma często zapominała, że nie jest to dla niej język ojczysty. Z drugiej strony, poza ojczystym hiszpańskim Cristina znała jeszcze siedem innych języków. Emma mówiła po angielsku, trochę po hiszpańsku, grecku i łacinie, umiała czytać w trzech językach demonów, a w dalszych pięciu przeklinać.

– Zamierzałam powiedzieć: umiejętności podtrzymywania kontaktów – odparła Cristina z błyskiem w oku. – Jestem tu dopiero dwa miesiące. Przez ten czas trzy razy zapomniałaś o randce z Cameronem, przegapiłaś jego urodziny, a teraz go rzuciłaś, bo nudzi ci się na patrolu.

– On by najchętniej przez cały czas grał na komputerze – poskarżyła się Emma. – A ja nie cierpię gier komputerowych.

– Nikt nie jest idealny.

– Ale niektórzy ludzie są idealni dla siebie nawzajem. Nie uważasz, że tak właśnie powinno być?

Przez twarz Cristiny przemknął dziwny wyraz, tak ulotny, że Emma nie była pewna, czy nie był tylko przywidzeniem. W takich chwilach uświadamiała sobie, że choć są sobie z Cristiną bardzo bliskie, to tak naprawdę wcale jej nie zna. Nie znała jej tak dobrze jak Julesa; tak jak kogoś, z kim od dzieciństwa dzieli się każdą chwilę. Nie wiedziała, co takiego przydarzyło się Cristinie w Meksyku, że uciekła od rodziny i przyjaciół, żeby szukać schronienia w Los Angeles. Cristina nigdy jej o tym nie opowiadała.

– Przynajmniej miałaś dość oleju w głowie, żeby mnie zabrać ze sobą – zauważyła Cristina. – Dzięki temu w tych trudnych chwilach mogę ci służyć wsparciem moralnym.

Emma szturchnęła ją stelą.

– Przecież ja wcale nie planowałam rozstania z Cameronem. Siedziałyśmy tutaj, on zadzwonił, wyświetlił mi się na ekranie... To znaczy wyświetliła mi się lama, bo nie miałam jego fotki, więc zamiast tego wstawiłam zdjęcie lamy... I ta lama tak mnie wkurzyła, że nie mogłam się powstrzymać.

– Zły moment, żeby być lamą.

– A na to są jakieś dobre momenty?

Emma odwróciła stelę w dłoni i zaczęła malować na ręce run Pewnego Kroku. Szczyciła się nieprzeciętnym zmysłem równowagi nawet bez pomocy runów, ale tutaj, na dachu... Przezorny zawsze ubezpieczony.

Pomyślała o Julianie, który był teraz daleko stąd, w Anglii, i na tę myśl zakłuło ją w sercu. Ucieszyłby się, widząc, że jest taka ostrożna. Skomentowałby to w jakiś zabawny, czuły, autoironiczny sposób. Ogromnie jej go brakowało, ale domyślała się, że tak to właśnie jest między dwojgiem parabatai połączonych więzami nie tylko magii, lecz także przyjaźni.

Tęskniła zresztą za wszystkimi Blackthornami. Wychowywała się razem z Julianem i jego rodzeństwem, a gdy skończyła dwanaście lat – kiedy jej rodzice zginęli, a Julian, którego matka umarła już wcześniej, właśnie stracił ojca – zamieszkała z nimi. Nagle ona, jedynaczka, została wrzucona w sam środek licznej, głośnej, hałaśliwej, kochającej się rodziny. Nie zawsze było łatwo, ale i tak uwielbiała ich wszystkich bez wyjątku, od nieśmiałej Drusilli, po rozkochanego w kryminałach Tiberiusa.

Na początku lata pojechali w odwiedziny do starej ciotki, która mieszkała w Sussex (rodzina Blackthornów pochodziła z Anglii). Julian tłumaczył jej, że Marjorie ma blisko sto lat i w każdej chwili może umrzeć – dlatego po prostu musieli ją odwiedzić. To był ich moralny obowiązek.

I wyjechali na dwa miesiące, wszyscy poza wujem, szefem Instytutu. To był dla Emmy potężny wstrząs. W zgiełkliwym dotychczas Instytucie nagle zrobiło się cicho. Ale najgorsze było to, że nieobecność Juliana odczuwała jako stale towarzyszący jej niepokój i lekki ból w piersi.

Randkowanie z Cameronem bynajmniej nie pomagało, natomiast pomogło – i to ogromnie – przybycie Cristiny.

Po ukończeniu osiemnastu lat Nocni Łowcy często odwiedzali zagraniczne Instytuty, żeby poznawać panujące w nich odmienne obyczaje. Cristina przyjechała do Los Angeles z Mexico City. Sam ten fakt nie był jeszcze niczym nadzwyczajnym, lecz Cristinę od początku otaczała nieuchwytna aura uciekinierki.

Dlatego kiedy wpadły na siebie z Emmą, która w tym okresie rozpaczliwie próbowała uciec przed samotnością, zaprzyjaźniły się tak błyskawicznie, że sama Emma była zaskoczona.

– Przynajmniej Diana się ucieszy, że rzuciłaś Camerona – zauważyła Cristina. – Wydaje mi się, że za nim nie przepadała.

Diana Wrayburn była nauczycielką Blackthornów, osobą ogromnie bystrą, ogromnie surową... i ogromnie zmęczoną tym, że Emma przysypia na lekcjach po pracowitej nocy.

– Dianie przeszkadzają wszelkie związki; uważa, że niepotrzebnie odciągają od nauki. Po co iść na randkę, jeśli można się w tym czasie uczyć nowego demonicznego języka? Sama przyznaj: kto by nie chciał wiedzieć, jak jest „Wpadaj jak najczęściej” w czyśćcowym?

Cristina parsknęła śmiechem.

– Mówisz jak Jaime. On też nie cierpiał nauki.

Emma zastrzygła uchem. Cristina rzadko wspominała o przyjaciołach i rodzinie pozostawionych w Mexico City. Wiedziała, że wuj Cristiny kierował Instytutem w Mexico City do czasu, gdy zginął w Mrocznej Wojnie – wtedy zarządzanie placówką przejęła jej matka. Wiedziała również, że ojciec Cristiny zmarł, kiedy była dzieckiem, ale niewiele poza tym.

– Ale nie jak Diego – mówiła dalej Cristina. – Bo on z kolei uwielbiał się uczyć. Sam z siebie robił dodatkowe zadania, tak go to bawiło.

– Diego? Chodzący ideał, którym zachwyca się twoja mama?

Emma zaczęła przesuwać stelą po skórze, kreśląc na ręce run Dalekowidzenia. Rękawy stroju bojowego sięgały jej tylko do łokci; poniżej całe przedramiona miała pokryte białymi bliznami po zużytych runach.

Cristina wyjęła jej stelę z dłoni.

– Daj, ja to zrobię. – Przejęła rysowanie od Emmy. Miała rewelacyjną rękę do runów, kreśliła je ostrożnie i precyzyjnie. – Nie chcę rozmawiać o Idealnym Diego. Wystarczy, że moja matka stale o nim mówi. Mogę cię zapytać o coś innego?

Emma skinęła głową. Znajomy nacisk steli na skórę był niemal przyjemny.

– Wiem, że chciałaś tu przyjść, bo Johnny Rook powiedział ci o zwłokach, które znajduje się całe pokryte pismem. I podobno dzisiaj w nocy ktoś ma podrzucić następne ciało właśnie tutaj.

– Zgadza się.

– A ty masz nadzieję, że będzie to takie samo pismo, jak na ciałach twoich rodziców.

Emma spięła się odruchowo. Nic nie mogła na to poradzić – każda wzmianka o zabójstwie rodziców bolała, jakby to się stało wczoraj. Nawet kiedy ktoś pytał o to tak delikatnie jak Cristina.

– Tak.

– Clave twierdzi, że to Sebastian Morgenstern ich zamordował. Tak mi powiedziała Diana. Że taka panuje opinia. Ale ty w to nie wierzysz.

Clave. Emma patrzyła na zalegającą nad Los Angeles noc, na eksplozję elektryczności kreślącą sylwetkę miasta, na ciągnące się wzdłuż Sunset Boulevard tablice reklamowe. To słowo brzmiało tak niewinnie, kiedy je pierwszy raz usłyszała. Clave. Rząd Nefilim złożony ze wszystkich aktywnych Nocnych Łowców powyżej osiemnastego roku życia.

Teoretycznie każdy Łowca miał prawo głosu i wszystkie głosy miały taką samą wagę. W praktyce jednak niektórzy Łowcy byli bardziej wpływowi od innych, a samo Clave, podobnie jak dowolna partia polityczna, nie było wolne od korupcji i uprzedzeń. Nefilim obowiązywał ściśle przestrzegany kodeks honorowy; złamanie jego reguł groziło poważnymi konsekwencjami.

Motto Clave brzmiało: twarde prawo, ale prawo. Każdy Nocny Łowca wiedział, co to znaczy. Ogłoszonych przez Clave reguł należało przestrzegać bez względu na to, jak bardzo miałoby to być przykre i bolesne. Prawo przeważało nad wszystkim – osobistymi potrzebami, żałobą, niesprawiedliwością, zdradą. Było Prawem. Kiedy Clave poinformowało Emmę, że zabójstwo jej rodziców było jednym ze skutków Mrocznej Wojny, spodziewano się, że po prostu się z tym pogodzi.

Tak się nie stało.

– Nie – przyznała. – Raczej nie.

Cristina znieruchomiała ze stelą w dłoni, nie dokończywszy runu. Adamas zalśnił w blasku księżyca.

– A możesz mi powiedzieć, dlaczego?

– Sebastian Morgenstern tworzył armię – odparła wpatrzona w morze świateł Emma. – Czynił z Nocnych Łowców posłuszne sobie potwory, ale nie znaczył ich ciał napisami w językach demonów i nie wrzucał ich potem do oceanu. Kiedy Nefilim próbowali przenieść ciała moich rodziców, te się rozpłynęły. Coś takiego nie zdarzało się z ofiarami Sebastiana. – Powiodła palcami wzdłuż jednej z dachówek. – Poza tym... Mam przeczucie, i to wcale nie jakieś ulotne czy przypadkowe przeczucie, które zawsze mnie dręczyło i które z każdym dniem staje się coraz silniejsze. Uważam, że śmierć moich rodziców była inna i że zapisanie jej na konto Sebastiana oznacza... – Westchnęła ciężko. – Przepraszam, gadam bez ładu i składu. Posłuchaj, to pewnie nic wielkiego. Nie powinnaś się tym przejmować.

– Tobą się przejmuję – odparła Cristina.

Przytknęła stelę do skóry Emmy i bez słowa dokończyła rysunek. Tym właśnie ujęła Emmę od samego początku: nigdy nie naciskała. Nie próbowała wywierać presji.

Cristina usiadła swobodnie, a Emma z aprobatą obejrzała czysty, wyrazisty rysunek runu Dalekowidzenia.

– Tylko Julian rysuje runy lepiej od ciebie – przyznała. – No, ale on jest artystą...

– Julian, Julian, Julian... – przedrzeźniała ją Cristina. – Julian jest malarzem, Julian jest geniuszem, Julian by wiedział, jak to naprawić, Julian umiałby to zrobić... Wiesz co? Przez te siedem tygodni nasłuchałam się tyle cudowności na temat Juliana, że zaczynam się obawiać, że kiedy w końcu poznam go osobiście, z miejsca się w nim zabujam.

Emma starannie wytarła zapiaszczone dłonie o spodnie. Była spięta i nerwowa, nakręcona i gotowa do walki, na którą jakoś się nie zanosiło. Nic dziwnego, że prawie wyłaziła ze skóry.

– Raczej nie jest w twoim typie – odparła. – Ale jest moim parabatai, więc pewnie nie jestem obiektywna.

Cristina oddała jej stelę.

– Zawsze chciałam mieć swojego parabatai – przyznała tęsknym głosem. – Kogoś, kto stale będzie mnie chronił. Przyjaciela na zawsze, na całe życie.

Przyjaciela na zawsze. Na całe życie.

Po śmierci rodziców Emma bardzo chciała zamieszkać z Blackthornami – po części dlatego że straciła wszystko, co dotychczas znała, i nie mogła znieść myśli o tym, że miałaby zaczynać od początku, a po części dlatego że chciała zostać w Los Angeles, gdzie mogłaby badać tajemnicę zabójstwa rodziców.

Sytuacja mogłaby być niezręczna i jako jedyna przedstawicielka Carstairsów w domu Blackthornów Emma mogłaby się czuć obco, ale dzięki Julesowi nic takiego nie nastąpiło. Związek dwojga parabatai był czymś więcej niż przyjaźnią, więcej nawet niż więzią rodzinną; była to więź niezwykle silna, którą każdy Nocny Łowca darzył najwyższym szacunkiem i traktował nie mniej poważnie niż związek pomiędzy mężem i żoną.

Nikt nie mógł rozdzielić parabatai. Nikt nie śmiał tego próbować. Razem byli silniejsi. Wspólnie walczyli w taki sposób, jakby czytali sobie nawzajem w myślach. Jeden run nakreślony przez parabatai miał moc dziesięciu innych narysowanych przez przypadkową osobę. Często się zdarzało, że prochy parabatai chowano w jednym grobie, żeby nawet po śmierci byli razem.

Nie każdy miał swojego parabatai; prawdę mówiąc, tego typu związki należały do rzadkości. Przyrzeczenie obowiązywało przez całe życie, do grobowej deski: na krok nie odstępować swojego parabatai, chronić go za wszelką cenę, iść wszędzie tam, gdzie on, traktować jego rodzinę jak własną. Prastare słowa przysięgi zaczerpnięto z Biblii: „Gdzie ty pójdziesz, tam ja pójdę; twój naród będzie moim narodem; gdzie ty umrzesz, tam ja umrę i tam będę pogrzebana”[2].

Gdyby chcieć tę ideę oddać w zwykłej angielszczyźnie, pomyślała Emma, najlepsze byłoby chyba określenie „bratnia dusza”. Platoniczna bratnia dusza. Romantyczne związki pomiędzy parabatai były surowo zabronione przez Prawo. Emma kompletnie tego nie rozumiała, jej zdaniem ten zakaz nie miał najmniejszego sensu. Chociaż z drugiej strony takich bezsensownych zapisów było w Prawie więcej – jak choćby ten, na mocy którego Clave wyparło się Helen i Marka, przyrodniego rodzeństwa Juliana, i skazało ich na banicję tylko dlatego, że ich matką była faerie. Takie były skutki Zimnego Pokoju.

Wstała i wsunęła stelę za pas.

– Blackthornowie wracają pojutrze. Wtedy poznasz Julesa. – Znów wspięła się na kalenicę; słysząc za sobą odgłos kroków, zorientowała się, że tym razem Cristina idzie za nią. – Widzisz coś?

– Może nic z tego nie będzie. – Cristina wzruszyła ramionami. – Może to zwyczajna impreza jakich wiele.

– Johnny Rook był bardzo pewny swego – mruknęła Emma.

– Czy Diana nie zabroniła ci się z nim widywać?

– Mogła zakazać mi się z nim widywać – przyznała Emma. – Mogła go nawet nazwać „przestępcą”, co wydaje mi się, muszę przyznać, przesadnie surowym określeniem. Ale nic nie mówiła o tym, żebym nie szła na Nocny Targ.

– Bo i bez tego wszyscy wiedzą, że Nocni Łowcy nie powinni bywać na Nocnym Targu.

– Ale jeśli niechcący napatoczyłam się na Rooka – ciągnęła Emma, udając, że nie słyszała przyjaciółki – na przykład na Nocnym Targu, zagadaliśmy się i on przypadkiem coś chlapnął, a ja równie przypadkowo rozstałam się z jakimiś pieniędzmi, to przecież nikt nie nazwie tego „płaceniem za informacje”, prawda? Ot, spotkało się dwoje przyjaciół: jedno nie uważa, co mówi, drugie nie uważa, na co wydaje pieniądze...

– Nie taki jest duch Prawa, Emmo. Zapomniałaś? „Twarde prawo, ale prawo”.

– A ja myślałam, że „Wkurzające prawo, ale elastyczne”.

– Mylą ci się dewizy. Diana cię zamorduje.

– Jeśli rozwikłamy tajemnicę tych morderstw, to nie. Cel uświęci środki. A jeżeli nic się nie wydarzy, to Diana o niczym nie musi wiedzieć. Mam rację?

Cristina nie odpowiedziała.

– Mam rację czy...?

Cristinie zaparło dech w piersi. Wyciągnęła rękę.

– Widzisz to? – spytała.

Przez tłum przeciskał się wysoki mężczyzna, jasnoskóry, przystojny, z gładko zaczesanymi włosami, w szytym na miarę ubraniu. Na jego widok goście rozdziawiali usta i odprowadzali go zafascynowanym wzrokiem.

– Ma na sobie zaklęcie – powiedziała Cristina. – Iluzję.

Emma uniosła brew. Podziemni chętnie korzystali z iluzji, żeby ukryć się przed wzrokiem Przyziemnych. Nocni Łowcy mieli dostęp do Znaków dających podobny efekt, ale nie uważali tego za prawdziwą magię. Magia była sprawą czarowników, runy zaś – darem Anioła.

– Pytanie brzmi: wampir czy faerie?

Emma się zawahała. Mężczyzna podszedł do młodej kobiety w niebotycznie wysokich szpilkach i z kieliszkiem szampana w dłoni i coś do niej powiedział. Jej twarz straciła wszelki wyraz. Kobieta skinęła uprzejmie głową, sięgnęła do karku i rozpięła zapinkę ciężkiego złotego naszyjnika, który następnie upuściła na podsuniętą dłoń mężczyzny. Uśmiechnęła się, gdy schował naszyjnik do kieszeni.

– Faerie – orzekła Emma. Sięgnęła do pasa.

Obecność faerie komplikowała sytuację. Zgodnie z postanowieniami Zimnego Pokoju niepełnoletni Nocny Łowca w ogóle nie powinien mieć do czynienia z faerie. Zimny Pokój uczynił z faerie przeklęty, zakazany odłam Podziemnych, odebrał im prawa, armię i posiadłości. Ich prastare ziemie nagle stały się niczyje, inni Podziemni zaczęli walczyć o zwierzchność nad nimi. Łagodzenie tego rodzaju scysji należało do głównych zadań Instytutu w Los Angeles, ale to były sprawy dorosłych. Nocni Łowcy w wieku Emmy nie powinni byli zadawać się bezpośrednio z faerie.

Przynajmniej teoretycznie.

Wkurzające prawo, ale elastyczne. Z sakiewki przy pasie wyjęła małe zawiniątko i zaczęła je rozpakowywać. Faerie podszedł tymczasem do szczupłego mężczyzny w czarnej marynarce, który bez słowa protestu oddał mu swoje lśniące spinki do mankietów; znalazł się dokładnie pod stanowiskiem Emmy i Cristiny.

– Wampiry nie gromadzą skarbów, za to faerie płacą swojej parze królewskiej daninę w złocie i kosztownościach.

– A na Ciemnym Dworze podobno w ludzkiej krwi – mruknęła posępnie Cristina.

– Nie tym razem.

Emma odwróciła zawiniątko do góry nogami i wytrząsnęła jego zawartość na głowę faerie.

Cristina jęknęła ze zgrozy, gdy faerie wrzasnął przeraźliwie. Iluzja opadła z niego jak wylinka z węża.

Prawdziwa powierzchowność faerie została przyjęta chórem przerażonych okrzyków. Poskręcane gałęzie wyrastały mu z głowy niczym rogi, popękana jak kora drzewa skóra miała intensywnie ciemnozielony odcień pleśni lub mchu, zamiast dłoni miał łapy opatrzone trzema tępo zakończonymi palcami.

– Emma... – mruknęła ostrzegawczo Cristina. – Nie powinnyśmy się w to mieszać. Wezwijmy Cichych Braci...

Ale Emma już skoczyła.

Przez sekundę opadała nieważka w powietrzu... a potem wylądowała na ziemi na ugiętych kolanach, tak jak ją tego uczono. Wciąż miała w pamięci tamte pierwsze skoki z wysokości, nieporadne lądowania, trzask kości i wielodniowe wyczekiwanie, aż obrażenia się zagoją i będzie mogła znowu spróbować.

Teraz było inaczej. Wyprostowała się i ponad głowami rozpierzchającego się tłumu spojrzała na faerie. W jego ogorzałej, jakby zdrewniałej twarzy pałały oczy żółte jak u kota.

– Nocna Łowczyni... – wysyczał.

Goście uciekali z patio na parking. Żaden z nich nie widział Emmy, ale instynktownie omijali ją jak woda opływająca filar mostu.

Sięgnęła w tył ponad ramieniem i zacisnęła palce na rękojeści swojego miecza, Cortany. Ostrze zakreśliło złoty łuk w powietrzu, gdy dobyła je z pochwy i wycelowała w stronę faerie.

– Nie – odparła – śpiewający telegram. A to tylko przebranie.

Faerie zrobił zdziwioną minę.

– Drwiny z faerie to ciężki kawałek chleba. – Emma westchnęła. – Wy nigdy nie łapiecie dowcipów.

– Przeciwnie, słyniemy z żartów, psikusów i ballad – odparł faerie, wyraźnie urażony. – Niektóre nasze ballady śpiewa się całymi tygodniami.

– Aż tyle czasu to ja nie mam – mruknęła Emma. – Jestem Nocną Łowczynią: żartuj szybko, umieraj młodo. – Skinęła Cortaną w niecierpliwym geście. – Opróżnij kieszenie.

– W żaden sposób nie naruszyłem Zimnego Pokoju.

– Właściwie nie, ale okradanie Przyziemnych się nam nie podoba. Dlatego albo natychmiast opróżnisz kieszenie, albo obetnę taki jeden twój rożek i wsadzę ci go tam, gdzie słońce nie dochodzi.

Faerie zmarszczył brwi.

– Gdzie słońce nie dochodzi? – powtórzył. – To jakaś zagadka?

Emma z męczeńskim westchnieniem wzięła zamach Cortaną.

– Kieszenie, ale już. Bo zacznę cię oskrobywać z kory. Właśnie zerwałam z chłopakiem i mam paskudny humor.

Faerie zaczął powoli wytrząsać zawartość kieszeni na ziemię, mierząc Emmę niechętnym spojrzeniem.

– Czyli jesteś sama... – powiedział. – Ciekawe dlaczego.

Z góry dobiegło chrząknięcie.

– No to już jest zwykłe chamstwo – wtrąciła Cristina, wychyliwszy się zza krawędzi dachu.

– Dziękuję, Cristino – odparła Emma. – To był cios poniżej pasa. Poza tym przypominam ci, kolego faerie, że to ja zerwałam z nim, a nie odwrotnie.

Faerie wzruszył ramionami i tym niezwykle ekspresyjnym gestem zdołał wyrazić kilka różnych aspektów swojej obojętności.

– Chociaż nie wiem, dlaczego to zrobiła – odezwała się znowu Cristina. – Chłopak był bardzo sympatyczny.

Emma przewróciła oczami. Faerie w dalszym ciągu pozbywał się łupu: kolczyki, drogie skórzane portfele i pierścionki z brylantami sypały się na ziemię dźwięcznym, połyskliwym strumieniem. Wzięła się w garść; nie interesowała jej biżuteria ani fakt okradania ludzi przez intruza – szukała broni, ksiąg z zaklęciami, wszelkich śladów czarnej magii, które mogłyby mieć coś wspólnego z napisami na zwłokach jej rodziców.

– Ashdownowie nie dogadują się najlepiej z Carstairsami – odparła. – Wszyscy to wiedzą.

Faerie znieruchomiał.

– Z Carstairsami? – powtórzył, utkwiwszy w Emmie spojrzenie żółtych oczu. – Ty jesteś Emma Carstairs?

Emmę zamurowało. Podniosła wzrok: Cristiny nie było nigdzie widać.

– My się chyba nie znamy – wykrztusiła. – Na pewno zapamiętałabym gadające drzewo.

– Czyżby? – Trójpalczaste ręce drgnęły nerwowo. – Doprawdy, odrobina uprzejmości by ci nie zaszkodziła. Czyżbyście ty i twoi przyjaciele z Instytutu aż tak szybko zapomnieli o Marku Blackthornie?

– O Marku? – Emma zamarła.

Stała jak skamieniała, gdy wtem coś błyszczącego furknęło w powietrzu koło jej twarzy: faerie spróbował ją uderzyć wysadzanym brylantami naszyjnikiem. Zdążyła się uchylić, ale łańcuszek rozciął jej policzek. Poczuła ból i ciepło wypływającej krwi.

Natychmiast się wyprostowała, lecz faerie zdążył już zniknąć. Zaklęła i otarła krew z policzka.

– Emma! – Cristina zdążyła przez ten czas zejść z dachu i stała teraz przy zamkniętych drzwiach. Wyjście bezpieczeństwa. – Tędy uciekł!

Emma doskoczyła do przyjaciółki i wspólnymi siłami wyważyły drzwi. Znalazły się w zaułku na tyłach baru, gdzie panował zaskakująco gęsty mrok. Ktoś porozbijał pobliskie latarnie. Ze stojących pod ścianą kontenerów na śmieci zalatywało zepsutym jedzeniem i alkoholem. Run Dalekowidzenia wyraźnie się rozgrzał i u wylotu zaułka Emma dostrzegła drobną sylwetkę faerie. Pobiegł w lewo.

Rzuciła się w pościg. Cristina deptała jej po piętach, ale Emma przez tyle lat biegała u boku Juliana, że teraz trudno jej było dostosować tempo do kogoś innego. Pędząc ile sił w nogach, wysforowała się naprzód. Faerie słynęły z szybkości.

Wypadły z Cristiną zza rogu. Zaułek się zwężał. Uciekający faerie zepchnął dwa kontenery na środek uliczki, blokując drogę. Emma skoczyła z rozbiegu w powietrze i obiema stopami odbiła się od kontenerów, które załomotały głucho pod jej butami.

Poleciała naprzód i spadła na ziemię. Na coś miękkiego. Pod palcami wyczuła tkaninę. Ubranie. Ubranie na ludzkim ciele. Mokre ubranie. Wszechobecny odór zgnilizny i morskiej wody. Emma spojrzała z bliska wprost w martwą, obrzmiałą twarz.

Przygryzła wargę, dławiąc wzbierający w gardle krzyk. Chwilę później rozległo się kolejne metaliczne klang! i tuż obok niej wylądowała Cristina. Emma usłyszała jeszcze, jak zaskoczona przyjaciółka wykrzykuje jakieś słowo po hiszpańsku, a potem poczuła na sobie jej ręce. Cristina objęła ją i próbowała odciągnąć od ciała.

Emma sturlała się na asfalt, niezdolna oderwać wzroku od trupa.

Ciało było bez wątpienia ludzkie: mężczyzna w średnim wieku, nieco przygarbiony, z lwią grzywą siwych włosów, miał na skórze czerwono-czarne ślady po oparzeniach; najgorzej poranione miejsca gęsto pokryły się bąblami, jak kostka mydła pianą. Szarą koszulę miał rozdartą z przodu, a całą pierś i ręce pokryte rządkami czarnych runów. Nie były to jednak runy Nocnych Łowców, lecz nieforemne znaki demonicznego pisma.

Emma znała je równie dobrze jak blizny na własnych rękach. Od pięciu lat z obsesyjnym skupieniem oglądała przedstawiające je fotografie. Takie same symbole Clave znalazło na ciałach jej zamordowanych rodziców.

* * *

– Coś nie tak? – spytała Cristina.

Oparta o ceglany mur (pokryty farbą w spreju i podejrzanie cuchnący) Emma natarczywym wzrokiem wpatrywała się w zwłoki Przyziemnego i krzątających się przy nich Cichych Braci.

Pierwszym, co zrobiła, gdy tylko trochę rozjaśniło jej się w głowie, było zawiadomienie Cichych Braci i Diany, teraz jednak zaczynała mieć wątpliwości co do słuszności tej decyzji. Cisi Bracia przybyli natychmiast i oblegli ciało; przeszukiwali je, badali, robili notatki i od czasu do czasu porozumiewali się ze sobą. Nakreślili runy strażnicze, żeby spokojnie popracować do czasu przybycia przyziemnej policji, ale – uprzejmie, stanowczo, tylko w minimalnym stopniu wspomagając się telepatią – nie pozwalali Emmie zbliżyć się do zwłok.

– Jestem wściekła – przyznała. – Muszę obejrzeć te znaki. Muszę je obfotografować. To moi rodzice zostali zamordowani, a Cisi Bracia mają to w nosie. Znałam tylko jednego przyzwoitego Cichego Brata, ale nawet on od nich odszedł.

Cristina wytrzeszczyła oczy. Jakimś cudem udało jej się nie pobrudzić stroju bojowego, wyglądała więc świeżo, rześko i miała przyjemnie zaróżowione policzki. Emma domyślała się, że ona sama – ze sterczącymi na wszystkie strony włosami i błotem na ubraniu – musi przypominać zjawę z taniego horroru.

– Nie wiedziałam, że od nich można tak po prostu odejść.

Cisi Bracia byli Nocnymi Łowcami, którzy postanowili wycofać się ze świata (trochę tak jak mnisi), by poświęcić się nauce i uzdrawianiu. Zamieszkiwali Ciche Miasto – rozległy kompleks podziemnych jaskiń, w którym zwykle chowano Nocnych Łowców po śmierci. Szpecące ich ciała makabryczne blizny były pozostałościami po runach zbyt mocnych, by mogło je nosić ciało śmiertelnika czy nawet Nocnego Łowcy – ale to dzięki tym właśnie runom Cisi Bracia stawali się prawie nieśmiertelni. Pełnili rolę doradców, archiwistów i uzdrowicieli, a przy tym mogli władać mocą Miecza Anioła.

To Cisi Bracia odprawili łączącą ją z Julianem ceremonię parabatai. Byli obecni przy ślubach, narodzinach dzieci, a potem także przy śmierci Nefilim. Żadne ważne wydarzenie w życiu Nocnego Łowcy nie mogło się bez nich obejść.

Pomyślała o jedynym Cichym Bracie, którego w przeszłości polubiła. Do dzisiaj zdarzało jej się za nim tęsknić.

Nagle na tyłach baru zrobiło się jasno jak w dzień. Mrużąc oczy, Emma odwróciła się i rozpoznała podjeżdżający do wylotu zaułka znajomy pickup. Samochód zatrzymał się z włączonymi reflektorami i zza kierownicy wyskoczyła Diana Wrayburn.

Kiedy przed pięcioma laty zatrudniła się jako nauczycielka w Instytucie w Los Angeles, Emma uznała ją za najpiękniejszą kobietę, jaką w życiu widziała: wysoka, szczupła, szykowna, ze srebrzystym tatuażem przedstawiającym karpia koi, który wyraziście kontrastował z ciemną skórą mocno zarysowanej kości policzkowej. Jej oczy – piwne z zielonymi plamkami – w tej chwili miotały skry. Ubrana w długą czarną suknię, układającą się na jej wysmukłym ciele w eleganckie fałdy, przywodziła na myśl niebezpieczną rzymską boginię łowów, której imię nosiła.

– Emma! Cristina! – Szybkim krokiem ruszyła im na spotkanie. – Co się stało? Jesteście całe?

Emma oderwała się od gapienia się na trupa i dała się wyściskać Dianie. Diana była dla niej za młoda, żeby myśleć o niej jak o matce – ale jak o starszej siostrze? Naturalnie. Puściwszy ją, Diana uściskała także Cristinę, która była tym wyraźnie zaskoczona. Nie pierwszy raz Emma odniosła wrażenie, że w domu rodzinnym Cristiny uściski należały do rzadkości.

– Co się stało? Dlaczego próbujesz wzrokiem przepalić brata Enocha na wylot?

– Byłyśmy na patrolu... – zaczęła Emma.

– Zobaczyłyśmy faerie, który okradał ludzi – dodała pośpiesznie Cristina.

– No właśnie. Zatrzymałam go i kazałam mu opróżnić kieszenie...

– Faerie? – zaniepokoiła się Diana. – Emmo, wiesz, że nie powinnaś stawiać czoła faerie, nawet w towarzystwie Cristiny...

– Walczyłam już wcześniej przeciwko nim – zauważyła Emma.

I nie bez racji. Razem z Dianą były przecież w Alicante, kiedy armia Sebastiana przypuściła szturm na miasto. Na ulicach roiło się od wojowników faerie. Dorośli zebrali dzieci i zamknęli je w Sali Anioła, gdzie miały być bezpieczne. Faerie zdołały jednak sforsować drzwi...

Diana też tam była. Siekła zabójczym mieczem na prawo i lewo, ocaliła dziesiątki dzieciaków. Wśród nich Emmę, która od tamtej pory darzyła ją wielką miłością.

– Miałam przeczucie, że dzieje się coś poważniejszego – przyznała. – Coś gorszego. Próbowałam śledzić faerie, kiedy zaczął uciekać. Wiem, że nie powinnam, ale... Wtedy znalazłam to ciało. Pokrywają je takie same symbole, jakie były na zwłokach moich rodziców. Takie same, Diano.

– Możesz nas na chwilę zostawić, Tino? – zwróciła się Diana do Cristiny. – Bardzo cię proszę.

Cristina się zawahała, ale jako urlopowana młoda Nocna Łowczyni i gość w Los Angeles musiała wykonywać polecenia przełożonych z Instytutu. Zerknąwszy jeszcze raz na Emmę, przesunęła się w stronę Cichych Braci, którzy nadal tłoczyli się wokół zwłok; ubrani w szaty koloru pergaminu przywodzili na myśl stadko jasnopiórych ptaków. W tej chwili posypywali właśnie znaki na ciele ofiary jakimś migotliwym proszkiem – tak to przynajmniej wyglądało z daleka. Emma nie mogła odżałować, że nie może podejść i przyjrzeć się z bliska.

Diana odetchnęła głęboko.

– Jesteś tego pewna, Emmo?

Emma musiała się ugryźć w język, bo złośliwa riposta sama cisnęła jej się na usta. Rozumiała Dianę; wiedziała, dlaczego o to pyta. Ileż to razy na przestrzeni lat wydawało jej się, że natrafiła na jakiś trop? Że w przyziemnej gazecie znalazła wskazówkę, która pomoże rozszyfrować tajemnicze symbole? I za każdym razem się myliła.

– Po prostu nie chcę, żebyś sobie niepotrzebnie robiła nadzieję – wyjaśniła Diana.

– Wiem o tym. Ale nie powinnam tego ignorować. Nie mogę udawać, że nic się nie stało. Ty mi wierzysz. Zawsze wierzyłaś, prawda?

– W to, że to nie Sebastian Morgenstern zabił twoich rodziców? Kochanie, przecież wiesz, że tak. – Diana poklepała Emmę po ramieniu. – Ja tylko nie chcę, żeby stało ci się coś złego. Zwłaszcza teraz, bez Juliana...

Emma nie przerywała, ciekawa, jak Diana zakończy to zdanie.

– No wiesz, bez Juliana łatwiej zrobić ci krzywdę. Parabatai chronią się nawzajem. Wiem, że dziś jesteś silna, naprawdę o tym pamiętam, ale to coś zraniło cię bardzo głęboko, kiedy jeszcze byłaś dzieckiem. To dwunastoletnia Emma reaguje na wydarzenia związane z twoimi rodzicami, a nie Emma, która jest prawie dorosła. – Diana wzdrygnęła się i dotknęła skroni. – Brat Enoch mnie wzywa.

Cisi Bracia chętnie komunikowali się z Nocnymi Łowcami za pomocą indywidualnych połączeń telepatycznych, chociaż w razie potrzeby umieli się w ten sposób porozumieć także z większą grupą ludzi.

– Wrócisz sama do Instytutu? – zapytała Diana.

– Tak, ale gdybym mogła jeszcze raz zobaczyć ciało...

– Cisi Bracia się nie zgadzają – odparła stanowczo Diana. – Ale zobaczę, czego się dowiem, i dam ci znać. Umowa stoi?

Emma niechętnie skinęła głową.

– Stoi.

Diana podeszła do Cichych Braci. Po drodze zatrzymała się jeszcze i zamieniła parę słów z Cristiną.

Emma spotkała się z Cristiną przy samochodzie. Wsiadły bez słowa.

Emma przez chwilę siedziała nieruchomo, zupełnie wyczerpana. Kluczyki zwisały jej z bezwładnej dłoni. W lusterku wstecznym widziała biegnący za nimi zaułek, rozświetlony jak stadion bejsbolowy potężnymi reflektorami pickupa. Diana wmieszała się w pergaminowy tłumek Cichych Braci. Rozsypany na ziemi proszek wydawał się biały.

– W porządku? – upewniła się Cristina.

– Musisz mi powiedzieć, co tam widziałaś. – Emma odwróciła się w jej stronę. – Byłaś bliżej. Słyszałaś, co Diana mówiła Braciom? Czy to na pewno takie same symbole?

– Nie muszę ci tego mówić – odparła Cristina.

– Ale ja... – Emma zawiesiła głos.

Czuła się beznadziejnie. Schrzaniła cały plan nocnej akcji, złodziej jej uciekł, straciła szansę na zbadanie zwłok, a na dodatek najprawdopodobniej uraziła Cristinę.

– Wiem, że nie musisz. Przepraszam, Cristino, naprawdę jest mi przykro. Nie chciałam wciągać cię w kłopoty. Ja tylko...

– Nie o to mi chodziło. – Cristina sięgnęła do kieszeni. – Powiedziałam, że nie muszę ci tego mówić, bo mogę ci to pokazać. Spójrz.

Podsunęła telefon Emmie, której serce żywiej zabiło z entuzjazmu, i zaczęła przewijać zdjęcia przedstawiające zwłoki, Cichych Braci, zaułek, krew... Wszystko.

– Cristino, kocham cię. Ożenię się z tobą. Serio, ożenię się z tobą.

Cristina parsknęła śmiechem.

– Zapomniałaś, że matka wybrała mi już męża? To teraz wyobraź sobie, co by powiedziała, gdybym przyprowadziła do domu ciebie.

– Że niby nie spodobałabym się jej tak jak Idealny Diego?

– Przypuszczam, że jej wrzaski byłoby słychać w Idrisie.

Idris był ojczyzną Nocnych Łowców – tam zostali stworzeni, tam Clave miało swoją siedzibę. Wciśnięty w miejsce, w którym łączyły się granice Francji, Niemiec i Szwajcarii, został ukryty za pomocą magii przed wzrokiem Przyziemnych. Odbudowa Alicante – jego stolicy, zniszczonej w Mrocznej Wojnie – trwała do dzisiaj.

Emma parsknęła śmiechem. Ogarnęła ją ogromna ulga. Coś jednak udało im się zdobyć. Znalazły trop, jak powiedziałby Tiberius nie wyściubiając nosa znad kryminału. Nagle za nim zatęskniła.

Sięgnęła do stacyjki i uruchomiła silnik.

– Naprawdę powiedziałaś temu faerie, że to ty zerwałaś z Cameronem, a nie odwrotnie? – spytała Cristina.

– Proszę, nie wracajmy do tego. Nie jestem z tego dumna.

Cristina prychnęła w sposób zupełnie nieprzystający do prawdziwej damy.

– Jak już wrócimy, wpadłabyś do mnie na chwilę? – Emma włączyła reflektory. – Chcę ci coś pokazać.

– Byle nie jakieś dziwne znamię albo brodawkę. – Cristina zmarszczyła brwi. – Kiedyś moja abuela powiedziała, że chce mi coś pokazać, i okazało się, że ma pypcia na...

– Nie chodzi o żadnego pypcia!

Emma włączyła się do ruchu.

Krew buzowała jej w żyłach. Zwykle po walce adrenalina spływała z niej i czuła się wyczerpana, lecz tym razem zamierzała pokazać Cristinie coś, do czego wcześniej przyznała się tylko Julianowi. I co nie napawało jej szczególną dumą. Była ogromnie ciekawa, jak Cristina na to zareaguje.

1 Cytaty z wiersza Annabel Lee Edgara Allana Poe w przekładzie Barbary Beaupré.

2 Wszystkie cytaty z Biblii za Biblią Tysiąclecia (przyp. tłum.).

2

I ni anioły, co w niebie królują

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

3

Skoro drżąca srebrzystość miesiąca, śnię o niej

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

4

I z tej to właśnie, z tej przyczyny

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

5

Serafin lodowaty

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

6

Więcej niż mędrsi

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

7

Pod mórz pianą

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

8

W chmurne odziane mgły

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

9

Królestwo nad mórz pianą

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

10

Byliśmy dziećmi

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

11

Żyła dzieweczka

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

12

Tak silnych uroków moc

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

13

Żyła tym tylko

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

14

Płonące oczy

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

15

Zazdrościły Serafiny

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

16

Z nią razem

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

17

Czarnych demonów rój zły

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

18

Co noc wśród srebrnej topieli

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

19

Zabiły ją, zmroziły ją

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

20

Przed wielu, wielu laty

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

21

Wicher napędził kłąb chmur siny

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

22

Starsi niż my

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

23

Mnie kocha i jest kochaną

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

24

Annabel Lee ją zwano

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

25

Mogiła pod mórz pianą

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

26

Uskrzydlony rój Serafinów

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

27

Oderwać mą duszę

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Epilog

Annabel

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Uwagi do tekstu

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Podziękowania

Potrzeba całej wioski, żeby książka nie rozpadła się na kawałki. Sarah Rees Brennan, Holly Black, Leigh Bardugo, Gwenda Bond i Christopher Rowe, Stephanie Perkins, Morgan Matson, Kelly Link i Jon Skowron pomagali i doradzali. Maureen Johnson, Tessa Gratton, Natalie Parker, Ally Carter, Sarah Cross, Elka Clone, Holly i Jeffrey Rolandowie oraz Marie Lu dopingowali z trybun. Viviene Hebel jestem dozgonnie wdzięczna za przekłady z angielskiego na hiszpański – wprawdzie wychowałam się w Los Angeles, ale mój hiszpański jest fatalny, zupełnie jak hiszpański Emmy. Ogromne podziękowania należą się także Emily Houk i Andrei Davenport.

Nieustająca wdzięczność należy się także mojemu agentowi Russellowi Galenowi; mojej redaktorce Karen Wojtyla; oraz całemu zespołowi z Simon & Schuster – dzięki nim wszystko to było możliwe. Na koniec dziękuję także Joshowi, który jest prawdziwym MVP.

Pani Noc powstawała w Los Angeles, San Miguel de Allende w Meksyku oraz w Menton we Francji.

 Przyjęcie zaręczynowe

Nowe opowiadanie przedstawiające
Clary i inne postaci z „Darów Anioła”

Clary z uśmiechem rozejrzała się po pokoju muzycznym Instytutu. Trwał gorący letni wieczór w Nowym Jorku, okna otwarto na oścież, a Magnus wyczarował migotliwe sople, które zwieszały się z sufitu i chłodziły pomieszczenie. W sali było pełno ludzi, których Clary kochała i na których jej zależało. Osobiście uważała, że całość prezentuje się całkiem przyzwoicie, zważywszy że musiała pośpiesznie znaleźć miejsce w Instytucie, by zdołała urządzić przyjęcie w ciągu niecałej doby.

Dwa dni wcześniej w Instytucie pojawił się Simon. Był zadyszany i miał wzrok szaleńca. Jace i Clary byli w sali treningowej, sprawdzali, jak sobie radzą nowa nauczycielka Beatriz Mendoza i paru uczniów z Konklawe.

– Simon! – wykrzyknęła Clary. – Nie wiedziałam, że jesteś w mieście!

Simon ukończył Akademię Nocnych Łowców jako parabatai Clary i Werbownik – stanowisko to stworzył Konsul, by usprawnić uzupełnianie przerzedzonych szeregów Nocnych Łowców. Kiedy znajdowano potencjalnych kandydatów do Wstąpienia, Simon udawał się do nich i wyjaśniał, co to znaczy zostać Nocnym Łowcą dla kogoś, kto prowadził życie Przyziemnego. Z powodu tej pracy często opuszczał Nowy Jork, co stanowiło poważny minus – za to ogromnym plusem był fakt, że Simonowi najwyraźniej sprawiało prawdziwą radość pomaganie przerażonym Przyziemnym obdarzonym Widzeniem. Dzięki niemu czuli, że nie są sami.

Jednakże w tej chwili Simon nie sprawiał wrażenia godnego zaufania źródła otuchy. Wyglądał, jakby zderzył się z tornado.

– Właśnie oświadczyłem się Isabelle – oznajmił.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.