Christopher Paolini

Dziedzictwa księga czwarta

Przełożyła Paulina Braiter

Wydawnictwo MAG
Warszawa 2012

Tytuł oryginału:
Inheritance. Inheritance, Book Four

Copyright © 2011 by Christopher Paolini

Copyright for the Polish translation © 2011 by Wydawnictwo MAG

This Translation published by arrangement with Random House Children’s Books, a division of Random House, Inc.

Redakcja:
Joanna Figlewska

Korekta:
Urszula Okrzeja

Ilustracja na okładce:
John Jude Palancar

Opracowanie graficzne okładki:
Jarosław Musiał

Projekt typograficzny, skład i łamanie:
Tomek Laisar Fruń

Konwersja do formatu epub:
pan@drewnianyrower.com

Wydanie III

ISBN 978-83-7480-322-9

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa
tel./fax 22 813 47 43
e-mail: kurz@mag.com.pl
www.mag.com.pl

Jak zawsze, książkę tę dedykuję mojej rodzinie.
A także wszystkim śniącym i marzycielom:
wielu artystom, muzykom i bajarzom, bez których nigdy nie doszłoby do tej podróży.

Na początku
Historia Eragona, Najstarszego i Brisingra

Na początku były smoki: dumne, groźne i niezależne. Ich łuski lśniły jak klejnoty i każdy, kto na nie spojrzał, czuł rozpacz, bo wspaniała i straszliwa była ich uroda.

I przez niezliczone wieki żyły samotnie w krainie Alagaësii.

A potem bóg Helzvog stworzył z kamieni Pustyni Haradackiej krępe, mocarne krasnoludy.

I dwie rasy zaczęły toczyć wojny.

Potem zaś zza srebrnego morza do Alagaësii przypłynęły elfy. One także ruszyły na wojnę ze smokami. Elfy jednak były silniejsze od krasnoludów i zniszczyłyby smoki, tak jak smoki zniszczyłyby elfy.

Zawarto rozejm i podpisano traktat między smokami i elfami. Z połączenia obu ras powstali Smoczy Jeźdźcy, którzy przez tysiące lat utrzymywali pokój w całej Alagaësii.

Potem do Alagaësii przypłynęli ludzie. I rogate urgale. I Ra’zacowie, łowcy w mroku, pożeracze ludzkiego mięsa.

I ludzie także dołączyli do traktatu ze smokami.

Aż wreszcie w ich szeregach pojawił się młody Smoczy Jeździec, Galbatorix. Zniewolił czarnego smoka Shruikana i przekonał trzynastu innych Jeźdźców, by poszli w jego ślady. Tych trzynastu nazwano Zaprzysiężonymi.

Galbatorix i Zaprzysiężeni obalili Jeźdźców i spalili ich miasto na wyspie Vroengard, a także zabili wszystkie smoki, prócz własnych, oszczędzając jedynie trzy jaja – jedno czerwone, jedno niebieskie, jedno zielone. A każdemu smokowi, którego dosięgli, odbierali serce serc – Eldunarí – kryjące w sobie potęgę i umysł smoków, odłączone od ciała.

I przez osiemdziesiąt dwa lata Galbatorix władał niepodzielnie ludźmi. Zaprzysiężeni umarli kolejno, ale nie on, dysponował bowiem siłą wszystkich smoków i nikt nie zdołałby go pokonać.

W osiemdziesiątym trzecim roku rządów Galbatorixa pewien człowiek wykradł z jego zamku niebieskie smocze jajo. Jajo to powierzono pieczy tych, którzy wciąż walczyli z królem – Vardenom.

Elfka Arya przewoziła jajo pomiędzy Vardenami i elfami, szukając człowieka bądź elfa, dla którego smok zechciałby się wykluć. I tak upłynęło dwadzieścia pięć wiosen.

Wtedy to, gdy Arya podróżowała do elfickiego miasta Osilon, grupa urgali zaatakowała ją i jej przybocznych. Urgalami dowodził Cień Durza: czarnoksiężnik opętany przez duchy, które wezwał, by słuchały jego rozkazów. Po śmierci Zaprzysiężonych spośród wszystkich sług Galbatorixa to on budził największy lęk. Urgale zabiły strażników Aryi, nim jednak ją ujęły, Arya odesłała magicznie jajo do kogoś, kto, jak liczyła, mógłby je ochronić.

Niestety, jej zaklęcie zawiodło.

I stało się tak, że piętnastoletni Eragon, sierota, znalazł jajo w górach Kośćca. Zabrał je na farmę, gdzie mieszkał z wujem Garrowem i swym jedynym kuzynem, Roranem, i z jaja wykluł się dla Eragona smok, a chłopak sam wychował smocze pisklę. Smoczyca miała na imię Saphira.

Wówczas Galbatorix posłał dwóch Ra’zaców, by odszukali i odzyskali jajo. Ra’zacowie zabili Garrowa i spalili dom Eragona. Eragon i Saphira wyruszyli szukać zemsty na Ra’zacach. Dołączył do nich bajarz Brom, niegdyś sam będący Smoczym Jeźdźcem, jeszcze przed ich upadkiem. To właśnie do Broma eflka Arya zamierzała posłać niebieskie jajo.

Brom wiele nauczył Eragona o władaniu mieczem, o magii i o honorze. Podarował mu też Zar’roca, niegdyś miecz Morzana, pierwszego i najpotężniejszego z Zaprzysiężonych. Ra’zacowie jednak zabili Broma przy ich następnym spotkaniu. Eragonowi i Saphirze udało się uciec jedynie dzięki pomocy młodzieńca Murtagha, syna Morzana.

W czasie ich podróży Cień Durza schwytał Eragona w mieście Gil’ead. Eragon zdołał się uwolnić, wyzwolił też Aryę z jej celi. Elfka była zatruta i ciężko ranna, toteż Eragon, Murtagh i Saphira zabrali ją do Vardenów, żyjących pośród krasnoludów w Górach Beorskich.

Tam magowie uleczyli Aryę, tam też Eragon pobłogosławił zapłakane dziecko, Elvę, życząc jej, by była chroniona przed nieszczęściem. Niestety, dobrał niewłaściwe słowa i nieświadomie przeklął ją, klątwa ta zaś zmusiła dziewczynkę, by stała się ochroną przed nieszczęściami innych.

Wkrótce potem Galbatorix posłał wielką urgalską armię, by zaatakowała krasnoludy i Vardenów. W bitwie, która nastąpiła, Eragon zabił Cienia Durzę. Durza jednak zadał mu bolesną ranę w plecy i mimo zaklęć uzdrowicieli Vardenów Eragon cierpiał straszliwe męki.

Trawiony bólem usłyszał głos: „Przyjdź do mnie, Eragonie. Przybądź do mnie, bo mam odpowiedzi na wszystkie twe pytania”.

Trzy dni później przywódca Vardenów, Ajihad, wpadł w pułapkę i został zabity przez urgale, dowodzone przez parę bliźniaczych magów, którzy zdradzili Vardenów. Bliźniacy porwali także Murtagha i powiedli do Galbatorixa, lecz Eragonowi i wszystkim Vardenom zdawało się, że Murtagh zginął, i Eragon opłakiwał jego śmierć.

A córka Ajihada, Nasuada, została przywódczynią Vardenów.

Z Tronjheimu, największej twierdzy krasnoludów, Eragon, Saphira i Arya wyruszyli do północnej puszczy Du Weldenvarden, gdzie żyją elfy. Towarzyszył im krasnolud Orik, siostrzeniec krasnoludzkiego króla, Hrothgara.

W Du Weldenvarden Eragon i Saphira poznali Oromisa i Glaedra: ostatniego wolnego Jeźdźca i smoka, którzy żyli w ukryciu przez minione stulecia, czekając, by móc nauczać następne pokolenie Smoczych Jeźdźców. Eragon i Saphira spotkali się także z królową Islanzadí, władczynią elfów i matką Aryi.

Podczas gdy Oromis i Glaedr szkolili Eragona i Saphirę, Galbatorix posłał Ra’zaców wraz z oddziałem żołnierzy do ojczystej wioski Eragona, Carvahall, tym razem po to, by porwać jego kuzyna Rorana. Roran jednak ukrył się i nie znaleźliby go, gdyby nie nienawiść rzeźnika Sloana. Sloan bowiem zamordował wartownika, wpuszczając Ra’zaców do wioski, tak by mogli schwytać zaskoczonego Rorana. Roran wywalczył sobie wolność, lecz Ra’zacowie uprowadzili Katrinę: ukochaną Rorana i córkę Sloana. Wówczas Roran przekonał wieśniaków, by odeszli wraz z nim. Razem podróżowali przez góry Kośćca, wzdłuż wybrzeża Alagaësii, do południowej krainy Surda, jak dotąd niezależnej od Galbatorixa.

Rana na plecach Eragona wciąż mu doskwierała, lecz w czasie elfickiej ceremonii Przysięgi Krwi, podczas której elfy świętują traktat pomiędzy Jeźdźcami i smokami, widmowy smok przywołany na koniec uroczystości uleczył go. Co więcej, zjawa obdarzyła Eragona siłą i szybkością dorównującą najpotężniejszym elfom.

Wówczas Eragon i Saphira polecieli do Surdy, gdzie Nasuada powiodła Vardenów, by rozpocząć atak na Imperium Galbatorixa. Tam też urgale sprzymierzyły się z Vardenami, twierdziły bowiem, że Galbatorix zaćmił im umysły i że pragną się na nim zemścić. U Vardenów Eragon spotkał ponownie dziewczynkę Elvę, która rosła niewiarygodnie szybko z powodu jego zaklęcia. Z zapłakanego niemowlęcia stała się na oko trzy-, czterolatką, a spojrzenie jej oczu wstrząsało wszystkimi, znała bowiem cierpienia tych, którzy ją otaczali.

Niedaleko granicy Surdy, na czarnych Płonących Równinach, Eragon, Saphira i Vardeni stoczyli wielką i krwawą bitwę z armią Galbatorixa.

W trakcie bitwy do Vardenów dołączyli Roran i reszta wieśniaków, podobnie krasnoludy, które przymaszerowały z Gór Beorskich.

Wtedy ze wschodu nadleciała postać zakuta w błyszczącą zbroję. Postać dosiadała lśniącego czerwonego smoka. Przybysz ów jednym zaklęciem zabił króla Hrothgara.

Wówczas Eragon i Saphira starli się z Jeźdźcem i jego czerwonym smokiem. I odkryli, że owym Jeźdźcem był Murtagh, obecnie związany z Galbatorixem przysięgą, której nie da się złamać. Smok zaś to Cierń, wykluty z drugiego z trzech jaj.

Murtagh pokonał Eragona i Saphirę dzięki sile Eldunarí, które powierzył mu Galbatorix. Pozwolił jednak odejść im wolno, bo nadal darzył Eragona przyjaźnią. I dlatego że, jak go poinformował, byli braćmi, urodzonymi przez ulubioną nałożnicę Morzana, Selenę.

Wówczas Murtagh odebrał Eragonowi Zar’roca, miecz ich ojca, i wraz z Cierniem wycofali się z Płonących Równin, to samo uczyniła armia Galbatorixa.

Po zakończonej bitwie Eragon, Saphira i Roran udali się do mrocznej kamiennej wieży, Helgrindu, służącej za kryjówkę Ra’zacom. Zabili jednego z nich – i jego odrażających rodziców, Lethrblaki – i z jaskiń Helgrindu uwolnili Katrinę. A w jednej z cel Eragon odkrył ojca Katriny, ślepego i półżywego.

Eragon rozważał zabicie Sloana za jego zdradę, ale odrzucił ten pomysł. Zamiast tego uśpił go głęboko i powiadomił Rorana i Katrinę, że jej ojciec nie żyje. Następnie poprosił Saphirę, by zabrała oboje do Vardenów, on tymczasem zapoluje na ostatniego z Ra’zaców.

Już sam, Eragon zabił ostatniego Ra’zaca. Potem zabrał Sloana z Helgrindu i po długim namyśle odkrył prawdziwe imię rzeźnika w pradawnej mowie, języku mocy i magii. Zniewolił go też jego imieniem, nakazując rzeźnikowi przysiąc, że nigdy już nie zobaczy córki. Wówczas Eragon posłał go, by zamieszkał pośród elfów. Nie powiedział jednak rzeźnikowi, że jeśli odpokutuje za swą zdradę i morderstwo, elfy uzdrowią mu oczy.

Arya spotkała się z Eragonem w połowie drogi do Vardenów, razem powrócili pieszo przez ziemie wroga.

U Vardenów Eragon dowiedział się, że królowa Islanzadí wysłała dwunastu elfickich magów dowodzonych przez elfa Blödhgarma, by strzegli jego i Saphiry. Następnie Eragon zdjął z dziewczynki tak wielką część klątwy, jaką zdołał, Elva jednak zachowała zdolność wyczuwania bólu innych, choć nie czuła już przymusu ratowania ich przed nieszczęściem.

Roran poślubił Katrinę, która nosiła w łonie dziecko. Po raz pierwszy od bardzo dawna Eragon czuł się szczęśliwy.

Wówczas Murtagh, Cierń i oddział ludzi Galbatorixa zaatakowali Vardenów. Z pomocą elfów Eragon i Saphira zdołali ich powstrzymać, lecz ani Eragon, ani Murtagh nie byli w stanie pokonać drugiego. Bitwa okazała się trudna, bo Galbatorix zaczarował swych żołnierzy, tak by nie czuli bólu, i Vardeni ponieśli ciężkie straty.

Po wszystkim Nasuada wysłała Eragona jako przedstawiciela Vardenów do krasnoludów na czas wyboru nowego króla. Eragon bardzo nie chciał wyjeżdżać, Saphira musiała bowiem zostać i chronić obóz Vardenów. Posłuchał jednak.

Roran zaś służył u Vardenów i awansował w ich szeregach, okazał się bowiem zręcznym wojownikiem i dowódcą.

Podczas pobytu Eragona u krasnoludów siedmiu z nich próbowało go zabić. Śledztwo wykazało, że za atakami stał klan Az Sveldn rak Anhûin. Rada klanów trwała jednak dalej i krasnoludy wybrały następcą tronu Orika. Podczas koronacji do Eragona dołączyła Saphira i wypełniła przyrzeczenie, naprawiając ukochany gwieździsty szafir krasnoludów, który strzaskała podczas walki Eragona z Cieniem Durzą.

Wówczas Eragon i Saphira wrócili do Du Weldenvarden. Tam Oromis ujawnił im prawdę o pochodzeniu Eragona: że nie był on wcale synem Morzana, lecz Broma, choć istotnie mieli z Murtaghiem tę samą matkę Selenę. Oromis i Glaedr wyjaśnili im także, czym są Eldunarí, które smok może zechcieć wydalić za życia, choć musi to uczynić z wielką ostrożnością, bo ktokolwiek posiada Eldunarí, może posłużyć się nim do zapanowania nad smokiem.

Podczas pobytu w puszczy Eragon zdecydował, że jest mu potrzebny miecz, który zastąpi Zar’roca. Pamiętny rady kotołaka Solembuma, spotkanego podczas podróży z Bromem, udał się do myślącego drzewa Menoa w Du Weldenvarden. Przemówił do niego i drzewo zgodziło się oddać mu ukrytą pod korzeniami jasnostal, w zamian za dar, którego jednak nie nazwało.

Wtedy elfia kowalka Rhunön – która wykuła wszystkie miecze Jeźdźców – pracując z Eragonem, stworzyła dla niego nową klingę. Miecz był niebieski, Eragon nazwał go Brisingr – „Ogień”. Za każdym razem, gdy wymawiał jego imię, ostrze stawało w płomieniach.

Glaedr powierzył swe serce serc Eragonowi i Saphirze, którzy razem powrócili do Vardenów. Tymczasem Glaedr i Oromis dołączyli do reszty swego ludu, przypuszczając od północy atak na Imperium.

Podczas oblężenia Feinster Eragon i Arya natknęli się na trzech wrogich magów, jeden z nich przerodził się w Cienia, Varaugha. Z pomocą Eragona Arya zabiła nowego Cienia.

W tym samym czasie Oromis i Glaedr walczyli z Murtaghiem i Cierniem. Ale Galbatorix sięgnął ku nim i opanował umysł Murtagha. Posługując się jego rękami, powalił Oromisa, a Cierń zabił ciało Glaedra.

Choć zatem Vardeni odnieśli zwycięstwo pod Feinster, Eragon i Saphira opłakiwali utratę nauczyciela, Oromisa. Vardeni jednak nie ustawali w walce, maszerowali dalej, zbliżając się do stolicy, Urû’baenu, w której na tronie zasiada Galbatorix, dumny, pewny siebie i gardzący innymi, do niego bowiem należy siła smoków.

Przez wyłom

Smoczyca Saphira ryknęła i żołnierze przeciwnika zadrżeli.

– Za mną! – Eragon uniósł wysoko nad głowę Brisingra. Błękitny miecz zalśnił jaskrawym, oślepiającym blaskiem na tle zwału czarnych chmur nadciągających z zachodu. – Za Vardenów!

Obok niego śmignęła strzała; w ogóle jej nie dostrzegł.

Wojownicy zebrani u podstawy gruzowiska, na szczycie którego stali Eragon z Saphirą, odpowiedzieli chóralnym okrzykiem:

– Za Vardenów!

Unieśli broń i ruszyli naprzód, gramoląc się po zwalonych kamiennych blokach.

Eragon odwrócił się do nich plecami. Po drugiej stronie sterty znajdował się szeroki dziedziniec. Pośrodku niego skupiło się około dwustu żołnierzy Imperium. Za ich plecami ciemniała wysoka mroczna twierdza o wąskich szczelinach okien i kilku kanciastych wieżach; w pokojach na szczycie najwyższej z nich płonęła latarnia. Eragon wiedział, że gdzieś za murami twierdzy kryje się lord Bradburn, gubernator Belatony – miasta, które od kilkunastu godzin próbowali zdobyć Vardeni.

Z donośnym krzykiem zeskoczył z gruzów ku żołnierzom. Tamci cofnęli się szybko, nadal jednak nie opuścili włóczni i pik, celujących wprost w poszarpaną szczelinę, którą Saphira wyłamała w zewnętrznym murze zamku.

Podczas lądowania skręcił kostkę. Osunął się na kolano i szybko podparł dzierżącą miecz ręką.

Jeden z żołnierzy wykorzystał sposobność: śmignął naprzód, wymierzając cios włócznią w odsłonięte gardło przeciwnika.

Eragon sparował cios drobnym ruchem przegubu, władając Brisingrem szybciej, niż potrafiłby tego dokonać jakikolwiek człowiek bądź elf. Twarz żołnierza stężała ze zgrozy, gdy pojął swój błąd. Próbował uciec, zanim jednak zdołał pokonać choćby kilka cali, Eragon rzucił się naprzód i trafił go prosto w brzuch.

Saphira, ciągnąc za sobą proporzec tryskającego z pyska złocisto-błękitnego ognia, skoczyła na dziedziniec w ślad za Eragonem. Gdy uderzyła o kamienne płyty, przykucnęła, napinając mięśnie nóg. Siła zderzenia wstrząsnęła całym dziedzińcem. Wiele odłamków szkła, tworzących wielką barwną mozaikę na fasadzie twierdzy, odprysnęło i wystrzeliło w powietrze, wirując niczym monety odbite od bębna. W górze trzasnęły otwierane i zamykana okiennice.

Tuż po Saphirze pojawiła się elfka Arya. Długie czarne włosy tańczyły szaleńczo wokół kanciastej twarzy, gdy zeskoczyła ze sterty gruzów. Jej ręce i szyję pokrywały smugi i rozbryzgi krwi, klinga miecza także ociekała posoką. Elfka wylądowała z miękkim szelestem skóry o kamień.

Jej obecność uradowała Eragona. U boku swego i Saphiry nie wolałby widzieć nikogo innego. Pomyślał, że jest idealną towarzyszką broni.

Posłał jej szybki uśmiech. Arya odpowiedziała tym samym, promieniowała radością i groźną energią. W bitwie jej rezerwa znikała bez śladu; poza walką rzadko się zdarzało, by elfka tak bardzo się otworzyła.

Eragon uskoczył za tarczę, gdy między nimi pojawiła się falująca zasłona błękitnego ognia. Spod rąbka hełmu patrzył, jak Saphira zalewa skulonych żołnierzy rzeką płomieni, która otoczyła ich, nie czyniąc najmniejszej szkody.

Ustawieni w szeregu na blankach zamku łucznicy wypuścili grad strzał, celując w smoczycę. Okalające ją gorąco było tak potężne, że garść pocisków już w powietrzu stanęła w ogniu i rozpadła się w proch, rzucone przez Eragona czary ochronne odbiły resztę. Jeden ze zbłąkanych grotów trafił w tarczę Eragona i odbił się od niej z głuchym łoskotem, pozostawiając zagłębienie.

Pióropusz ognia spowił nagle trzech żołnierzy, zabijając ich tak szybko, że nie zdążyli nawet krzyknąć. Pozostali stłoczyli się w samym sercu piekielnej pożogi; w jaskrawobłękitnym blasku groty ich włóczni i pik lśniły jasno.

Mimo usilnych starań, Saphira nie zdołała nawet zranić reszty wrogów. W końcu zrezygnowała i z donośnym kłapnięciem zamknęła pysk. Pod nieobecność ognia na dziedzińcu zapadła przejmująca cisza.

Eragon, jak już kilka razy wcześniej, pojął, że ktokolwiek przygotował zaklęcia ochronne żołnierzy, musiał być zręcznym i potężnym magiem. Czy to robota Murtagha? – zastanawiał się w myślach. Jeśli tak, czemu wraz z Cierniem nie bronią Belatony? Czyżby Galbatorixowi nie zależało na utrzymaniu miasta?

Popędził naprzód i jednym uderzeniem Brisingra odrąbał czubki tuzina włóczni równie łatwo, jak za młodu odcinał nasienne końcówki chmielu. Chlasnął najbliższego żołnierza przez pierś, przebijając kolczugę niczym zwiewny jedwab. Trysnęła fontanna krwi. Potem Eragon pchnął następnego żołnierza i uderzył tarczą kolejnego po lewej, odrzucając go na trzech towarzyszy i wywracając całą czwórkę.

Reakcje przeciwników wydały mu się powolne i niezgrabne – tańczył pośród szeregów wroga, powalając bezkarnie nieprzyjaciół. Saphira ruszyła do walki po lewej – wyrzucała żołnierzy w powietrze olbrzymimi łapami, tłukła kolczastym ogonem, gryzła i zabijała, szybko poruszając głową – a po prawicy Arya poruszała się błyskawicznie, każdy ruch jej miecza zwiastował śmierć kolejnemu słudze Imperium. Kiedy Eragon zawirował w piruecie, unikając kontaktu z dwiema włóczniami, ujrzał tuż za ich plecami futrzastego elfa Blödhgarma, a także jedenaście innych elfów, których zadaniem było strzeżenie jego i smoczycy.

Nieco dalej, przez szczelinę w murze zewnętrznym, na dziedziniec wlewali się Vardeni, nie atakowali jednak – zbyt niebezpiecznie było zbliżać się do Saphiry. Zresztą, smoczyca, Eragon ani elfy nie potrzebowali pomocy w starciu z żołnierzami.

W wirze bitwy szybko się rozdzielili, lądując na przeciwległych końcach dziedzińca. Eragon nie martwił się o towarzyszkę. Nawet pozbawiona ochrony czarów, Saphira była w pełni zdolna pokonać samodzielnie oddział dwudziestu czy trzydziestu ludzi.

Włócznia trafiła w tarczę Eragona, która boleśnie uderzyła go w ramię. Obrócił się w stronę jej właściciela, wysokiego mężczyzny o twarzy zrytej bliznami, odsłaniającego w grymasie dziury w miejscu dolnych przednich zębów, i pomknął ku niemu. Tamten usiłował dobyć zza pasa sztylet. W ostatniej chwili Eragon obrócił lekko tułów, napiął ręce i pierś i rąbnął obolałym ramieniem prosto w mostek napastnika.

Siła zderzenia odrzuciła żołnierza o kilkanaście jarów. Runął na ziemię, trzymając się za serce.

A potem z nieba posypał się grad czarnopiórych strzał, zabijając bądź raniąc wielu walczących. Eragon osłonił się tarczą przed pociskami i przykucnął, choć był pewien, że magia go ochroni. Nie zamierzał pozwalać sobie na nieostrożność: nie mógł przewidzieć, kiedy czarownik strony przeciwnej wystrzeli ku niemu zaklętą strzałę, która mogłaby przebić ochronne czary.

Jego wargi wygięły się w gorzkim uśmiechu. Łucznicy na murach pojęli już, że mogliby zwyciężyć tylko gdyby udało im się zabić jego samego i elfy, nieważne ilu swoich musieliby przy tym poświęcić.

Już za późno, pomyślał z ponurą satysfakcją. Trzeba było odłączyć się od Imperium póki jeszcze mieliście sposobność.

Deszcz grzechoczących strzał pozwolił mu chwilę odpocząć i Eragon chętnie z tego skorzystał. Atak na miasto zaczął się o brzasku, a on sam wraz z Saphirą od początku postępował na czele.

Kiedy ostrzał ustał, Eragon przerzucił Brisingra do lewej dłoni, podniósł jedną z włóczni przeciwnika i cisnął w stojących czterdzieści stóp wyżej łuczników. Włócznia to broń, którą ciężko rzucać celnie bez długiej praktyki. Nie zdziwił się zatem, odkrywszy, że chybił człowieka, w którego celował. Zaskoczyło go natomiast to, że nie trafił w żadnego z łuczników. Włócznia poszybowała nad ich głowami i roztrzaskała się o mur zamku w górze. Łucznicy zaczęli śmiać się głośno i drwić, podkreślając słowa wulgarnymi gestami.

Uwagę Eragona przyciągnął szybki ruch na skraju pola widzenia. Obejrzał się akurat, gdy Arya także cisnęła włócznią, przebijając dwóch stojących obok siebie łuczników. Następnie wycelowała w nich miecz.

– Brisingr! – rzuciła i włócznia zapłonęła szmaragdowozielonym ogniem.

Pozostali łucznicy cofnęli się przed płonącymi trupami i jak jeden mąż umknęli z blanków, tłocząc się w przejściu wiodącym na wyższe piętra zamku.

– To niesprawiedliwe – mruknął Eragon. – Ja nie mogę użyć tego zaklęcia, bo mój miecz zacznie płonąć jak ognisko.

Arya zerknęła na niego z lekkim rozbawieniem.

Walka trwała jeszcze kilka minut, a potem pozostali przy życiu żołnierze albo się poddali, albo próbowali uciec.

Eragon pozwolił pięciu z nich umknąć, wiedział, że nie pobiegną daleko. Sprawdziwszy szybko leżące wokół zwłoki, by się upewnić, że wojownicy naprawdę nie żyją, obejrzał się i zerknął na drugi koniec dziedzińca. Kilku Vardenów otworzyło bramę w murze zewnętrznym i wtaszczyło do środka taran, maszerując ulicą wiodącą do zamku. Inni zebrali się w nierównych szeregach niedaleko wejścia do twierdzy, gotowi wtargnąć do środka i podjąć walkę z ukrytymi wewnątrz żołnierzami. Wśród nich był też kuzyn Eragona, Roran – gestykulował swym nieodłącznym młotem, jednocześnie wydając rozkazy podległemu sobie oddziałowi. Na drugim końcu Saphira przycupnęła nad trupami zabitych przez siebie żołnierzy – otaczało ją prawdziwe pobojowisko. Krople krwi przywarły do mieniących się jak klejnoty łusek smoczycy, czerwień kontrastowała ostro z błękitem jej ciała. Saphira uniosła kolczastą głowę i ryknęła tryumfalnie, zagłuszając dobiegający zza murów hurgot.

Jakby w odpowiedzi, w zamku rozległ się szczęk łańcuchów i kół zębatych, a po nim zgrzyt odciąganych ciężkich drewnianych belek. Dźwięk ów przyciągnął uwagę wszystkich, którzy skupili wzrok na drzwiach twierdzy.

Z głuchym łoskotem wrota otwarły się i rozchyliły. Ze środka wypłynęła ciemna chmura dymu z pochodni, tak gęsta, że najbliżsi Vardeni zaczęli kasłać i zasłaniać twarze. Gdzieś w głębi mroku rozległ się stukot okutych żelazem kopyt na kamiennych płytach, a potem z serca chmury wypadł koń i jeździec. W lewej dłoni jeździec trzymał coś, co Eragon w pierwszej chwili wziął za zwykłą lancę, szybko jednak zauważył, że wykuto ją z osobliwego zielonego materiału i zakończono niezwykłym zębatym grotem. Głowicę lancy otaczała słaba aura nienaturalnego światła, zdradzająca obecność magii.

Jeździec ściągnął wodze i skierował wierzchowca w stronę Saphiry, która zaczęła wznosić się na tylnych nogach, gotowa do zadania prawą łapą straszliwego, morderczego ciosu.

Nagle Eragona ogarnęła trwoga. Jeździec był zbyt pewny siebie, jego lanca zbyt dziwna i niesamowita. Choć zaklęcia powinny ochronić smoczycę, był pewien, że Saphirze grozi śmiertelne niebezpieczeństwo.

Nie zdołam dotrzeć do niej na czas, uświadomił sobie nagle. Posłał myśli ku jeźdźcowi, tamten jednak był zbyt skupiony na swym zadaniu i nawet nie zauważył obecności Eragona, a całkowita koncentracja przeciwnika nie pozwoliła Eragonowi wniknąć głębiej w jego świadomość. Wycofawszy się, przywołał pół tuzina słów w pradawnej mowie i ułożył z nich proste zaklęcie, mające powstrzymać w biegu galopującego rumaka. Był to akt rozpaczy – Eragon nie wiedział bowiem, czy to jeździec jest magiem, ani też jakie mógł podjąć środki chroniące go przed działaniem czarów – nie zamierzał jednak stać bezczynnie, gdy życiu Saphiry groziło niebezpieczeństwo.

Zaczerpnął tchu. Przypomniał sobie właściwą wymowę kilku trudnych dźwięków pradawnej mowy. A potem otworzył usta, by rzucić zaklęcie.

Choć działał szybko, elfy okazały się szybsze. Nim zdołał wypowiedzieć choćby jedno słowo, zza jego pleców dobiegł szaleńczy chór niskich głosów, które, nakładając się na siebie, tworzyły niesamowitą, dysonansową melodię.

– Mäe... – zdążył wymówić, a potem magia elfów zaczęła działać.

Mozaika tuż przed koniem poruszyła się i przesunęła, odłamki szkła zafalowały niczym tafla wody. W ziemi otwarła się długa szczelina, poszarpane głębokie pęknięcie. Koń z głośnym rżeniem runął w dziurę i upadł, łamiąc obie przednie nogi.

W chwili, gdy jeździec z wierzchowcem padali, mężczyzna w siodle uniósł rękę i cisnął lśniącą lancą wprost w Saphirę.

Smoczyca nie mogła uciec. Nie mogła uskoczyć. Zamachnęła się zatem łapą w nadziei, że odtrąci pocisk. Chybiła jednak – zaledwie o parę cali – i Eragon patrzył ze zgrozą, jak lanca wbija się na ponad jard w jej pierś tuż pod obojczykiem.

Jego oczy przesłoniła pulsująca zasłona furii. Zaczął czerpać ze wszystkich dostępnych źródeł energii – własnego ciała; szafiru osadzonego w głowicy miecza; dwunastu diamentów ukrytych w pasie Belotha Mądrego owiniętym wokół jego talii i olbrzymich zapasów zgromadzonych w Arenie – pierścieniu elfów zdobiącym prawą dłoń – szykując się do unicestwienia jeźdźca, bez względu na ryzyko.

Powstrzymał się jednak, bo nagle ujrzał Blödhgarma przeskakującego nad lewą przednią łapą Saphiry. Elf wylądował na jeźdźcu niczym pantera na jeleniu i powalił go na bok. Gwałtownym szarpnięciem głowy Blödhgarm rozdarł gardło przeciwnika długimi białymi zębami.

Z okna umiejscowionego wysoko nad otwartymi wrotami wieży dobiegł okrzyk przejmującej rozpaczy. Po sekundzie ognista eksplozja wyrzuciła w powietrze kamienne bloki, które runęły na zebranych Vardenów, miażdżąc członki i ciała niczym suche gałązki.

Eragon, nie zważając na sypiący się z góry deszcz kamieni, popędził do Saphiry, ledwie świadom obecności Aryi i jej kompanów. Inne elfy zdążyły już zgromadzić się wokół smoczycy, zapatrzone w sterczącą z jej piersi włócznię.

– Jak ciężko...? Czy ona...? – zaczął Eragon, zbyt poruszony, by dokończyć zdanie. Bardzo pragnął pomówić z Saphirą w myślach, lecz dopóki w pobliżu mogli czaić się czarodzieje przeciwnika, nie śmiał odsłonić swej świadomości, by wrogowie nie wniknęli do jego umysłu ani nie przejęli władzy nad ciałem.

Po długiej nieznośnie się ciągnącej chwili, Wyrden, jeden z elfów, uniósł głowę.

– Możesz podziękować losowi, Cieniobójco. Lanca ominęła główne żyły i tętnice jej szyi. Przebiła jedynie mięsień, a mięśnie możemy naprawić.

– Zdołacie ją usunąć? Czy jest chroniona zaklęciami, które mogłyby was powstrzymać przed...?

– Zajmiemy się tym, Cieniobójco.

Wszystkie elfy, prócz Blödhgarma, poważne niczym kapłani zgromadzeni przed ołtarzem, przyłożyły dłonie do piersi Saphiry i zaśpiewały cicho niczym szept wiatru pośród kępy wierzb. Śpiewały o cieple i wzroście, o mięśniach, ścięgnach i pulsującej krwi, a także o wielu bardziej tajemniczych sprawach. Saphira najwyższym wysiłkiem woli trwała nieruchomo podczas ich zaklęcia, choć co parę sekund jej ciałem wstrząsały gwałtowne dreszcze. Z otworu w piersi, w którym wciąż tkwiło drzewce włóczni, spływała struga krwi.

Kiedy Blödhgarm podszedł i stanął obok, Eragon obejrzał się na elfa. Futro na jego brodzie pociemniało od posoki, mieniąc się granatem i czernią.

– Co to było? – Eragon wskazał ręką płomienie, wciąż tańczące w oknie nad dziedzińcem.

Blödhgarm oblizał wargi, odsłaniając kocie kły.

– Tuż przed śmiercią tego żołnierza zdołałem wtargnąć do jego umysłu i poprzez niego do umysłu maga, który mu pomagał.

– Zabiłeś go?

– W pewnym sensie. Zmusiłem, by sam się zabił. W zwykłych okolicznościach nie uciekłbym się do tak dramatycznych popisów, ale byłem... zirytowany.

Eragon ruszył naprzód i zatrzymał się, gdy Saphira wydała z siebie długi przeciągły jęk, a potem bez niczyjej pomocy lanca zaczęła wysuwać się z jej piersi. Powieki smoczycy zatrzepotały, kilka razy odetchnęła szybko i płytko, gdy ostatnie sześć cali broni wyłoniło się z ciała. Zębaty grot, okolony słabą szmaragdową poświatą, runął na ziemię i odbił się od kamienia z odgłosem charakterystycznym raczej dla wypalonej gliny niż metalu.

Gdy elfy przestały śpiewać i oderwały dłonie od ciała Saphiry, Eragon podbiegł i dotknął jej szyi. Chciał ją pocieszyć, powiedzieć, jak bardzo się przeraził, złączyć z nią swój umysł. Zamiast tego zadowolił się jedynie spojrzeniem w jedno błękitne oko i pytaniem:

– Dobrze się czujesz?

Słowa te wydawały się mizernie słabe w porównaniu z głębią jego uczuć.

Saphira odpowiedziała jednym mrugnięciem, a potem pochyliła głowę, pieszcząc jego twarz delikatnym obłoczkiem ciepłego powietrza z nozdrzy.

Eragon uśmiechnął się. Odwrócił się szybko do elfów.

– Eka elrun ono, älfya wiol förn thornessa – podziękował im za pomoc w pradawnej mowie.

Elfy uczestniczące w uzdrowieniu, łącznie z Aryą, ukłoniły się i obróciły prawymi dłońmi nad środkiem piersi w geście pozdrowienia właściwym swojej rasie. Zauważył, że ponad połowa oddziału wyznaczonego do ochrony jego i Saphiry jest blada, słaba i słania się na nogach.

– Wycofajcie się i odpocznijcie – polecił im. – Jeśli zostaniecie, z łatwością was pozabijają. No dalej, to rozkaz!

Choć był pewien, że nie chcą odchodzić, siedem elfów odparło chórem:

– Jak każesz, Cieniobójco! – I wycofało się z dziedzińca, przeskakując ponad trupami i gruzami. Nawet na skraju wyczerpania wydawały się szlachetne i wyniosłe.

Eragon dołączył do Aryi i Blödhgarma, którzy oglądali uważnie lancę; ich twarze miały osobliwy wyraz, jakby nie wiedzieli jak zareagować. Przykucnął obok nich, uważając, by nie dotknąć niezwykłej broni. Przyjrzał się uważnie delikatnym liniom wyrzeźbionym u podstawy grotu, liniom, które wydawały się znajome, choć sam nie wiedział dlaczego, a także zielonkawemu drzewcu, zrobionemu z materiału nieprzypominającego drewna ani metalu, i niezwykłej poświacie, kojarzącej się z pozbawionymi płomieni lampami, którymi elfy i krasnoludy oświetlały swe dwory.

– Jak myślicie, czy to robota Galbatorixa? – spytał Eragon. – Może postanowił jednak zabić Saphirę i mnie, zamiast nas schwytać. Być może uważa, że mu zagrażamy.

Blödhgarm uśmiechnął się nieprzyjemnie.

– Nie łudziłbym się podobnymi fantazjami, Cieniobójco. Dla Galbatorixa jesteśmy tylko drobną zawadą. Gdyby naprawdę zapragnął śmierci twojej czy któregokolwiek z nas, musiałby jedynie wylecieć z Urû’baenu i stanąć do walki, a my padlibyśmy przed nim niczym zaschnięte liście w obliczu zimowej zamieci. Ma w sobie siłę smoków i nikt nie zdoła mu sprostać. Poza tym, Galbatorix niełatwo zawraca z raz obranego kursu. Może i jest szalony, ale jest też przebiegły i nade wszystko zdecydowany. Skoro pragnie cię uwięzić, będzie dążył do tego celu wręcz obsesyjnie i nic, prócz instynktu samozachowawczego, go nie zniechęci.

– Poza tym – wtrąciła Arya – to nie robota Galbatorixa, tylko nasza.

Eragon zmarszczył brwi.

– Nasza? Tej lancy nie zrobili Vardeni.

– Vardeni nie. To robota elfa.

– Ale... – Szukał w myślach rozsądnego wyjaśnienia. – Ale przecież żaden elf nie zgodziłby się pracować dla Galbatorixa. Prędzej by umarł, niż...

– Galbatorix nie miał z tym nic wspólnego, a gdyby nawet, z pewnością nie oddałby tak rzadkiej i potężnej broni w ręce człowieka, który nie potrafiłby lepiej jej strzec. Ze wszystkich narzędzi wojny rozproszonych w całej Alagaësii to właśnie nade wszystko wolałby przed nami uchronić.

– Dlaczego?

Niski melodyjny głos Blödhgarma zabrzmiał niemal jak mruczenie kota.

– Ponieważ, Eragonie Cieniobójco, to jest Dauthdaert.

– I nazywa się Niernen, Orchidea. – Arya wskazała ręką linie wyżłobione na grocie.

Dopiero w tym momencie Eragon uświadomił sobie, że to stylizowane znaki niezwykłego pisma elfów – misternie splecione zawijasy, kończące się długimi, podobnymi do cierni kreskami.

– Dauthdaert? – Kiedy zarówno Arya, jak i Blödhgarm spojrzeli na niego z niedowierzaniem, Eragon wzruszył ramionami, zawstydzony swym brakiem wiedzy. Dręczyła go świadomość, że podczas gdy dorastające elfy przez długie dziesięciolecia mogły pobierać nauki u najlepszych mędrców swej rasy, jego własny wuj, Garrow, nie nauczył go nawet liter, uznając je za nieistotne. – W Ellesmérze nie wystarczyło mi czasu na zbyt dogłębne lektury. Co to takiego? Czy zostało wykute podczas upadku Jeźdźców do walki z Galbatorixem i Zaprzysiężonymi?

Blödhgarm pokręcił głową.

– Niernen jest znacznie, znacznie starsza.

– Dauthdaertya – oznajmiła Arya – zrodziły się ze strachu i nienawiści, powszechnych w ostatnich latach naszej wojny ze smokami. Nasi najzręczniejsi kowale i magowie wykuli je z materiałów, których już nie znamy, nasycili zaklęciami, które już dawno utraciliśmy, i nazwali całą dwunastkę imionami najpiękniejszych kwiatów – doprawdy paskudny to kontrast – bo stworzono je w jednym tylko celu: zrobiliśmy je, by zabijać smoki.

Eragon spojrzał z nagłą odrazą na lśniącą lancę.

– I udało się?

– Świadkowie opowiadali, że smocza krew płynęła z nieba niczym letnia ulewa.

Saphira syknęła głośno.

Eragon zerknął na nią i zobaczył kątem oka, że Vardeni nadal utrzymują pozycje przed twierdzą, czekając, aż wraz ze smoczycą podejmą atak.

– Uważano, że wszystkie Dauthdaertya zostały zniszczone bądź zagubione na wieki – podjął Blödhgarm. – Najwyraźniej się myliliśmy. Niernen musiała trafić w ręce rodziny Waldgrave i pozostać ukryta w Belatonie. Zgaduję, że kiedy przedarliśmy się przez mury miasta, lorda Bradburna zawiodła odwaga i rozkazał przynieść ze zbrojowni Niernen, by spróbować powstrzymać ciebie i Saphirę. Gdyby Galbatorix dowiedział się, że Bradburn usiłował cię zabić, bez wątpienia wpadłby w furię.

Eragon, choć świadom, że musi się śpieszyć, nie mógł odejść, nie zaspokoiwszy ciekawości.

– Może to i Dauthdaert, ale nadal nie wyjaśniliście, czemu Galbatorix nie chciałby, żeby trafiła w nasze ręce. – Skinieniem głowy wskazał lancę. – Co sprawia, że Niernen ma być niebezpieczniejsza niż zwykła włócznia czy nawet Bris... – Ugryzł się w język, nim wymówił całe imię. – Czy nawet mój miecz?

Tym razem to Arya odpowiedziała.

– W żaden sposób nie można jej złamać, nie szkodzi jej ogień i jest niemal zupełnie odporna na magię, jak sam się przekonałeś. Dauthdaertya zostały zaprojektowane tak, by nie działały na nie rzucane przez smoki zaklęcia i aby chronić przed nimi ich posiadaczy – niezwykle trudne zadanie, biorąc pod uwagę moc, złożoność i nieprzewidywalną naturę smoczej magii. Galbatorix spowił siebie i Shruikana siecią zaklęć ochronnych liczniejszych, niż ktokolwiek inny w Alagaësii, możliwe jednak, że Niernen przebiłaby się przez nie, jakby w ogóle nie istniały.

Eragon w końcu zrozumiał i przepełniła go gwałtowna radość.

– Będziemy musieli...

Przerwał mu pisk.

Niespodziewany dźwięk przeszywał uszy, zgrzytał i wibrował, niczym metal trący o kamień. Eragon poczuł, jak wibrują mu zęby, zasłonił dłońmi uszy, krzywiąc się i rozglądając, próbując odnaleźć źródło dźwięku. Saphira zarzuciła głową i mimo hałasu usłyszał jej niespokojny jęk.

Dwa razy omiótł wzrokiem dziedziniec, nim zauważył niewielką chmurkę pyłu wznoszącą się nad murem twierdzy, z szerokiego na stopę pęknięcia, które pojawiło się pod poczerniałym, częściowo zniszczonym oknem, za którym Blödhgarm zabił maga. Dźwięk narastał z każdą chwilą, Eragon jednak zaryzykował i oderwał jedną dłoń od ucha, by wskazać pęknięcie.

– Spójrz! – krzyknął od Aryi, która skinęła głową.

Ponownie zatkał uszy.

I wtedy, bez żadnego ostrzeżenia, dźwięk umilkł. Eragon odczekał chwilę, potem powoli opuścił ręce. Pierwszy raz pożałował, że ma tak doskonały słuch.

Dokładnie w tym momencie szczelina zaczęła się rozszerzać. Po chwili miała już kilka stóp szerokości – i pędziła w dół muru. Niczym błyskawica, uderzyła i strzaskała zwornik nad wejściem do budynku, zasypując kamienne płyty odłamkami. Cały zamek jęknął i fasada twierdzy, od uszkodzonego okna aż po pęknięty zwornik, zaczęła przechylać się na zewnątrz.

– Uciekajcie! – krzyknął Eragon do Vardenów, choć ludzie już rozbiegali się na obie strony dziedzińca, rozpaczliwie próbując umknąć spod przechylonego muru. Eragon postąpił krok naprzód, wszystkie mięśnie jego ciała napięły się, gdy szukał wzrokiem śladu Rorana pośród tłumu wojowników.

W końcu go wypatrzył, uwięzionego za ostatnią grupą ludzi w wejściu, Roran krzyczał coś do nich szaleńczo, lecz jego słowa niknęły w ogólnym hałasie. A potem ściana się przesunęła i opadła kilkanaście cali – odchylając się jeszcze mocniej od reszty budowli – zasypując Rorana kamieniami, zbijając go z nóg i zmuszając, by cofnął się chwiejnie.

Kiedy Roran wstał, spojrzał prosto w oczy Eragona i w jego wzroku Eragon ujrzał błysk strachu i bezradności, wkrótce zastąpiony rezygnacją. Zupełnie jakby kuzyn wiedział, że nieważne, jak szybko rzuci się naprzód, i tak nie zdąży dotrzeć w bezpieczne miejsce.

Na jego wargach zatańczył cierpki uśmiech.

I wtedy mur runął.

Cios młota

– Nie! – ryknął Eragon, gdy mur twierdzy zawalił się z ogłuszającym łoskotem, grzebiąc Rorana i pięciu innych mężczyzn pod stertą kamieni wysoką na dwadzieścia stóp. Cały dziedziniec spowiła czarna chmura pyłu.

Jego krzyk był tak głośny, że głos mu się załamał, w głębi gardła poczuł ciepły miedziany smak krwi. Odetchnął głęboko i zgiął się wpół w ataku kaszlu.

– Vaetna – wydyszał i machnął ręką.

Z odgłosem przypominającym szelest jedwabiu gęsty szary kurz rozstąpił się, odsłaniając środek dziedzińca. Obawa o los Rorana sprawiła, że Eragon ledwie zauważył, jak wiele mocy kosztowało go zaklęcie.

– Nie, nie, nie, nie – mamrotał. – On nie mógł zginąć. Nie mógł, nie mógł, nie mógł... – Zupełnie jakby słowa miały wpłynąć na rzeczywistość, Eragon powtarzał je raz po raz. Lecz z każdą powtórką stawały się mniej stwierdzeniem faktu bądź nadziei, a bardziej modlitwą, skierowaną do całego świata.

Przed nim Arya i reszta żołnierzy Vardenów kasłali, pocierając oczy dłońmi. Wielu zgarbiło się, jakby w oczekiwaniu ciosu; inni gapili się zdumieni na fasadę uszkodzonej twierdzy. Gruzy z budynku zasłały dziedziniec, przysłaniając mozaikę. Dwie i pół komnaty na piętrze twierdzy i jedna na drugim – ta, w której niedawno gwałtowną śmiercią zginął mag – stało otworem. Pomieszczenia i sprzęty wydawały się w pełnym blasku słońca nędzne i brudne. Wewnątrz pół tuzina żołnierzy zbrojnych w kusze odsuwało się gorączkowo od przepaści, która nagle otwarła im się u stóp. Wśród donośnych krzyków i przepychanek przeciskali się przez drzwi na drugim końcu komnat i znikali w trzewiach twierdzy.

Eragon próbował odgadnąć ciężar kamiennego bloku leżącego pośród rumowiska: musiał ważyć wiele setek funtów. Gdyby wraz z Saphirą i elfami podjęli wspólne działanie, był pewien, że zdołaliby przesunąć kamienie za pomocą magii, lecz wysiłek bardzo by ich osłabił i pozostawił bezbronnymi. Co więcej, wymagałby niepraktycznie długiego czasu. Przez moment Eragon pomyślał o Glaedrze – złoty smok miał aż nadto sił, by dźwignąć całą stertę naraz – ale pośpiech był tu kluczem, a wydostanie Eldúnari Glaedra trwałoby zbyt długo. Poza tym, Eragon wiedział, że mógłby nie zdołać przekonać Glaedra nawet do rozmowy, a co dopiero do pomocy w ratowaniu Rorana i pozostałych.

A potem wyobraził sobie Rorana tuż przed tym, jak przesłonił go grad kamieni i pyłu, stojącego pod sklepieniem wrót twierdzy, i nagle pojął, co musi zrobić.

– Saphiro, pomóż im tutaj! – krzyknął i odrzucając tarczę, pomknął naprzód.

Za plecami usłyszał, jak Arya mówi coś w pradawnej mowie, krótkie zdanie, być może „Ukryj to!”, a potem doścignęła go, biegnąc z mieczem w dłoni, gotowa do walki.

Kiedy dotarli do rumowiska, Eragon skoczył najwyżej jak umiał. Wylądował jedną stopą na ukośnym kamieniu i znów skoczył, odbijając się niczym górska kozica, wspinająca się na strome zbocze. Niepokoił się, że może obruszyć kamienie, ale wspinaczka stanowiła najszybszy sposób dotarcia do celu.

Ostatnim skokiem pokonał odległość dzielącą go od piętra i przebiegł przez komnatę. Pchnął zamknięte drzwi z taką siłą, że wyłamał zawiasy, a grube dębowe deski pękły i poleciały w głąb korytarza.

Pomknął w ślad za nimi. Odgłos kroków i oddechu wydał mu się dziwnie przytłumiony, jakby miał uszy pełne wody. Dotarłszy do otwartego przejścia, zwolnił. Za nim ujrzał gabinet, pięciu zbrojnych wskazywało rękami mapę i wyraźnie się kłóciło. Żaden z nich nie zauważył Eragona.

Biegł dalej.

Pędem pokonał zakręt i zderzył się z żołnierzem idącym z przeciwległej strony. Przed oczami przemknęły mu czerwone i żółte błyski, gdy uderzył czołem w krawędź tarczy tamtego. Przywarł do żołnierza i obaj przez chwilę chwiali się na korytarzu, niczym para pijanych tancerzy.

Żołnierz zaklął, próbując odzyskać równowagę.

– Co z tobą, trzykroć przeklęty...? – zaczął, a potem ujrzał twarz Eragona i jego oczy się rozszerzyły. – Ty!

Eragon zacisnął prawą dłoń i rąbnął tamtego w brzuch, tuż pod żebrami. Cios uniósł mężczyznę z ziemi; ciało z głuchym odgłosem zderzyło się z sufitem.

– Ja – zgodził się Eragon, gdy tamten runął na ziemię bez życia.

Ruszył dalej w głąb korytarza. Od chwili wejścia do twierdzy, jego już i tak szybki puls zdwoił tempo; czuł się, jakby serce miało lada moment wyrwać mu się z piersi.

Gdzie to jest? – rozmyślał gorączkowo, zerkając w kolejne drzwi, za którymi ujrzał jedynie puste pomieszczenie.

Wreszcie na końcu wąskiego bocznego korytarzyka dostrzegł kręte schody. Przeskakując po pięć stopni na raz, pędził na dół, nie zważając na własne bezpieczeństwo, raz tylko przystanął, by odepchnąć na bok zaskoczonego łucznika.

Schody skończyły się i znalazł się w wysoko sklepionej sali, podobnej do katedry w Dras-Leonie. Zawirował szybko, omiatając wzrokiem pomieszczenie i rejestrując pośpiesznie obrazy: tarcze, broń i czerwone proporce zawieszone na ścianach; wąskie okna wysoko pod sufitem; pochodnie osadzone w uchwytach z kutego żelaza; puste paleniska; długie ciemne stoły na koziołkach ustawione wzdłuż bocznych ścian; i wzniesienie na końcu, na którym przed fotelem z wysokim oparciem stał mężczyzna z brodą, odziany w długą szatę. Eragon znalazł się w głównej sali zamku. Po jego prawicy, między nim i drzwiami wiodącymi do wrót twierdzy, ustawił się oddział ponad pięćdziesięciu żołnierzy. Złote nici w ich tunikach zamigotały, gdy poruszyli się zaskoczeni.

– Zabić go! – polecił mężczyzna w długiej szacie; nie sprawiał wcale wrażenia wyniosłego i władczego, lecz przerażonego. – Ktokolwiek go zabije, dostanie trzecią część mojego skarbca! To wam przyrzekam!

Na myśl o kolejnym opóźnieniu, w Eragonie wezbrała straszliwa irytacja. Wyrwał z pochwy miecz i uniósł nad głowę.

– Brisingr! – krzyknął.

Z nagłym świstem wokół ostrza pojawił się kokon widmowych błękitnych płomieni. Gorąco ognia rozgrzało dłoń, rękę i policzek Eragona.

Z płonącym mieczem w dłoni spojrzał wprost na żołnierzy.

– Odsuńcie się – warknął.

Tamci wahali się jeszcze chwilę, a potem odwrócili się i umknęli.

Eragon skoczył naprzód, nie zważając na ogarniętych paniką maruderów, wciąż znajdujących się w zasięgu płonącej klingi. Jeden z mężczyzn potknął się i runął przed nim na posadzkę; Eragon przeskoczył nad nim, nie dotykając nawet kępy włosia na hełmie.

Prąd powietrza szarpał płomienie wokół miecza, unosząc je za nim w pędzie niczym grzywę galopującego wierzchowca.

Przygarbiony Eragon przepchnął się do podwójnych drzwi strzegących wejścia do głównej sali. Przemknął przez długie, szerokie pomieszczenie, z którego odchodziło wiele komnat pełnych żołnierzy – a także zębatek, dźwigni i innych mechanizmów służących do opuszczania i podnoszenia bram twierdzy – a potem w pełnym rozpędzie wpadł na kratę, zagradzającą drogę do miejsca, w którym stał Roran, kiedy zawalił się mur.

Żelazne pręty wygięły się, gdy Eragon uderzył w nie w pędzie, ale niedostatecznie, by pęknąć.

Cofnął się chwiejnie o krok.

Ponownie zaczerpnął energii przechowywanej w diamentach swego pasa – pasa Belotha Mądrego – wlewając ją w Brisingra, opróżniając klejnoty z cennych zapasów, gdy podsycił ogień miecza do niemal nieznośnej mocy. Z nieartykułowanym okrzykiem cofnął rękę i uderzył kratę. Zalał go deszcz pomarańczowozłotych iskier, dziurawiąc rękawicę i tunikę i parząc odsłoniętą skórę. Kropla stopionego żelaza wylądowała z sykiem na czubku buta. Strącił ją szybkim ruchem stopy.

Trzy razy ciął i wreszcie fragment kraty wielkości człowieka runął do środka. Przecięte końce lśniły oślepiającą bielą, oświetlając pomieszczenie łagodnym blaskiem.

Eragon pozwolił płomieniom błyskającym z Brisingra zgasnąć i przemknął przez otwór w kracie.

Najpierw skręcił w lewo, potem w prawo i znów w lewo, zmieniając kierunki wraz z korytarzem, zaprojektowanym tak, by spowolnić atakujących żołnierzy, gdyby zdołali wedrzeć się do twierdzy.

Po pokonaniu ostatniego zakrętu ujrzał swój cel: zasypaną gruzami sień. Nawet jego elfi wzrok zdołał dostrzec w ciemności tylko największe kształty, bo spadające kamienie zgasiły pochodnie na ścianach. Usłyszał dziwaczne sapanie i szuranie, jakby jakaś niezgrabna bestia grzebała w rumowisku.

– Naina – rzucił.

Przestrzeń przed nim rozświetlił rozproszony błękitny blask. Wówczas tuż przed sobą ujrzał Rorana, pokrytego pyłem, krwią, popiołem i potem, wyszczerzonego w upiornym grymasie. Kuzyn zmagał się z żołnierzem nad trupami dwóch innych. Żołnierz wzdrygnął się zaskoczony nagłym światłem i Roran wykorzystał dekoncentrację przeciwnika, powalając go na kolana. Następnie wyrwał mu zza pasa sztylet i wbił go z boku pod żuchwę mężczyzny.

Żołnierz kopnął dwa razy i znieruchomiał.

Roran, zdyszany, podniósł się znad ciała, z palców ściekała mu krew. Spojrzał na Eragona z dziwnie nieruchomą twarzą.

– Najwyższy czas, żebyś... – zaczął, a potem oczy wywróciły mu się gwałtownie i zemdlał.

Cienie na horyzoncie

Aby chwycić Rorana, nim ten runął na posadzkę, Eragon musiał upuścić Brisingra. Choć czynił to niechętnie, rozluźnił uchwyt i miecz z brzękiem uderzył o kamienną płytę dokładnie w chwili, gdy Eragon poczuł w ramionach ciężar kuzyna.

– Ciężko jest ranny? – spytała Arya.

Eragon wzdrygnął się, zaskoczony obecnością jej i Blödhgarma.

– Nie sądzę. – Kilka razy poklepał Rorana po policzku, rozmazując pył na jego skórze. W ostrym, lodowatobłękitnym blasku zaklęcia Roran sprawiał wrażenie wychudzonego, jego oczy okalały kałuże cienia, wargi nabrały sinego koloru, jak poplamione sokiem z jagód. – No dalej, obudź się.

Po paru sekundach powieki kuzyna zatrzepotały, w końcu uniósł je i wyraźnie oszołomiony spojrzał na Eragona, którego ogarnęła tak wielka ulga, że niemal poczuł jej smak.

– Na moment zemdlałeś – wyjaśnił.

– Ach.

On żyje! – rzekł Eragon do Saphiry, ryzykując nawiązanie krótkiego kontaktu.

Wyraźnie dostrzegł radość smoczycy.

To dobrze. Zostanę tutaj i pomogę elfom uprzątnąć kamienie sprzed budynku. Gdybyś mnie potrzebował, zawołaj, a znajdę sposób, by do ciebie dotrzeć.

Kolczuga Rorana zabrzęczała, gdy Eragon pomógł mu wstać.

– Co z pozostałymi? – spytał, wskazując ręką stertę gruzów.

Roran pokręcił głową.

– Jesteś pewien?

– Nikt nie zdołałby tego przeżyć. Mnie udało się uniknąć śmierci tylko dlatego... że częściowo osłonił mnie okap.

– A co z tobą? Nic ci nie jest?

– Co? – Roran zmarszczył brwi, wyraźnie zaskoczony, jakby ta kwestia nawet nie przyszła mu do głowy. – Wszystko w porządku... Możliwe, że złamałem rękę w nadgarstku. Nic poważnego.

Eragon posłał znaczące spojrzenie Blödhgarmowi. Rysy elfa stężały, jakby z niezadowolenia, podszedł jednak do Rorana.

– Jeśli mogę... – zagadnął, wyciągając dłoń ku zranionej ręce tamtego.

Podczas gdy Blödhgarm zajmował się rannym, Eragon podniósł Brisingra i wraz z Aryą stanął na straży przy wejściu, na wypadek gdyby jakiś niemądry żołnierz zechciał spróbować ataku.

– Proszę, zrobione – oznajmił Blödhgarm.

Odsunął się od Rorana, który poruszył ręką, sprawdzając przegub. Zadowolony, podziękował elfowi, po czym wyciągnął ręce i zaczął macać po zasłanej gruzami podłodze, póki nie odnalazł młota. Poprawił nieco zbroję i obejrzał się na wejście.

– Mam już potąd tego lorda Bradburna – oznajmił złudnie spokojnym tonem. – Myślę, że zbyt długo sprawuje swój urząd i należy zwolnić go z obowiązków. Zgodzisz się ze mną, Aryo?

– Zgodzę – odparła.

– W takim razie znajdźmy tego miękkiego starego głupca. Chętnie stuknę go kilka razy młotem, z uwagi na pamięć wszystkich, których dziś straciliśmy.

– Parę minut temu był w głównej sali – poinformował go Eragon – ale wątpię, by czekał tam na nasz powrót.

Roran skinął głową.

– W takim razie będziemy musieli go poszukać.

Z tymi słowy ruszył naprzód. Eragon odwołał zaklęcie oświetlające i pośpieszył za kuzynem, unosząc w gotowości Brisingra. Arya i Blödhgarm trzymali się tuż za nimi, tak blisko, jak na to pozwalał kręty korytarz.

Sala, do której wiódł, okazała się opuszczona, podobnie główna sala zamku, w której po obecnych tu niedawno dziesiątkach żołnierzy i urzędników pozostał tylko hełm, leżący na podłodze i kołyszący się coraz słabiej i słabiej.

Eragon i Roran przebiegli obok marmurowego podium. Eragon starał się nie pędzić zbyt szybko, by nie zostawiać kuzyna w tyle. Kopniakami wyważyli drzwi tuż po lewej stronie i pomknęli schodami w górę.

Na każdym piętrze przystawali, by Blödhgarm mógł poszukać myślami śladów lorda Bradburna i jego świty, nikogo jednak nie znalazł.

Gdy dotarli na trzecie piętro, Eragon usłyszał głośny tupot i ujrzał, jak sklepione przejście przed Roranem wypełnia się nagle gąszczem ostrych włóczni. Dwie z nich skaleczyły Rorana w policzek i w prawe udo; na kolano spłynęła krew. Kuzyn ryknął niczym zraniony niedźwiedź i walnął we włócznię tarczą, próbując utorować sobie drogę po ostatnich kilku stopniach i dalej. Odpowiedziały mu gorączkowe okrzyki.

Za plecami Rorana Eragon przerzucił Brisingra do lewej ręki, potem sięgnął obok kuzyna, chwycił jedną z włóczni za drzewce i wyszarpnął z uchwytu dotychczasowego właściciela. Przekręcił broń i cisnął w sam środek stłoczonych w przejściu ludzi. Ktoś krzyknął i w ścianie ciał ukazał się wyłom. Eragon powtórzył proces i jego pociski wkrótce przetrzebiły żołnierzy do tego stopnia, że Roran krok za krokiem zmusił ich do odwrotu.

Gdy tylko dotarł do końca schodów, dwunastu pozostałych przy życiu żołnierzy rozbiegło się po szerokim podeście otoczonym balustradami. Każdy z nich usiłował znaleźć dość miejsca, by móc bez przeszkód zamachnąć się bronią. Roran ponownie ryknął i skoczył w ślad za najbliższym. Odparował cios miecza tamtego, po czym wyminął go i uderzył w hełm, który zadźwięczał niczym żelazny garnek.

Eragon puścił się pędem przez podest i skoczył na dwóch stojących obok siebie żołnierzy. Powalił ich na ziemię, a potem dobił kolejno pojedynczymi pchnięciami Brisingra. Nagle ujrzał pędzący ku sobie topór, obracający się w powietrzu. Uchylił się i zepchnął jednego z przeciwników za balustradę, a potem zaatakował kolejnych dwóch, którzy próbowali wypruć mu flaki halabardami.

Wtem wśród żołnierzy pojawili się Arya i Blödhgarm. Poruszali się bezszelestnie, jak śmiercionośne duchy: wrodzona gracja elfów sprawiała, że przemoc przypominała bardziej starannie przygotowane przedstawienie niż ponure starcie.

Pośród dźwięków metalu, pękających kości i odcinanych kończyn we czwórkę wybili resztę żołnierzy. Jak zawsze w walce, Eragona ogarnęło uniesienie, zupełnie jakby ktoś ocucił go wiadrem lodowatej wody, dzięki czemu postrzegał wszystko jasno, jak nigdy przedtem.

Roran pochylił się i oparł dłonie na kolanach, dysząc ciężko, zupełnie jakby ukończył długi wyścig.

– Mogę? – spytał Eragon, wskazując gestem skaleczenia na twarzy i udzie kuzyna.

Roran kilka razy eksperymentalnie przeniósł ciężar ciała na zranioną nogę.

– To może zaczekać. Najpierw znajdźmy Bradburna.

Tym razem, gdy wrócili na schody i podjęli wspinaczkę, to Eragon poszedł przodem.

W końcu po kolejnych pięciu minutach poszukiwań znaleźli lorda Bradburna, zabarykadowanego w najwyższym pomieszczeniu zachodniej wieży twierdzy. Eragon, Arya i Blödhgarm serią zaklęć rozmontowali drzwi i spiętrzoną za nimi wieżę mebli. Gdy wraz z Roranem przekroczyli próg komnaty, najwyżsi rangą dworacy i oficerowie straży, broniący dostępu do lorda Bradburna, zbledli, wielu zaczęło dygotać. Ku uldze Eragona, musiał zabić zaledwie trzech strażników, nim reszta poddała się, odrzucając na ziemię broń i tarcze.

Wówczas Arya podeszła do lorda Bradburna, który przez cały czas siedział w milczeniu.

– Czy teraz rozkażesz swym żołnierzom złożyć broń? Pozostało ich niewielu, ale wciąż możesz ocalić im życie.

– Nie zrobiłbym tego, nawet gdybym mógł – odparł Bradburn głosem tak przesyconym nienawiścią i jadowitą wzgardą, że Eragon o mało go nie uderzył. – Nie zgodzę się na żadne ustępstwa, elfko. Nie oddam moich ludzi nieczystym, nienaturalnym stworom, takim jak ty. Lepsza dla nich śmierć. I nie sądź, że zdołasz mnie zwieść słodkimi słówkami. Wiem o waszym przymierzu z urgalami i prędzej zaufam żmii, niż komuś, kto przełamał się chlebem z tymi potworami.

Arya kiwnęła głową i przyłożyła dłoń do twarzy Bradubrna. Zamknęła oczy, przez dłuższą chwilę oboje trwali w bezruchu. Eragon sięgnął myślami i poczuł bitwę woli, toczącą się w ciszy, gdy Arya przebijała się przez kolejne zapory Bradburna, docierając do jego świadomości. Trwało to całą minutę, w końcu jednak zapanowała nad umysłem tamtego i zaczęła przywoływać i przeglądać jego wspomnienia, póki nie odkryła natury broniących go zaklęć.

Wówczas przemówiła w pradawnej mowie, rzucając złożone zaklęcie mające je rozbroić i uśpić Bradburna. Kiedy skończyła, powieki lorda opadły i z westchnieniem omdlał w jej ramionach.

– Zabiła go! – zawołał jeden ze strażników i wśród zebranych rozległy się krzyki zgrozy i oburzenia.

Gdy Eragon zaczął tłumaczyć, że tak się nie stało, usłyszał dobiegający z oddali dźwięk trąbki Vardenów. Wkrótce zabrzmiała kolejna, tym razem znacznie bliżej, i następna, potem dosłyszał dobiegające z dziedzińca w dole okrzyki – mógłby przysiąc, że dźwięczała w nich radość.

Zdumiony, wymienił szybkie spojrzenie z Aryą. Obrócili się, wyglądając przez wszystkie okna w ścianach komnaty.

Na zachód i południe leżała Belatona: duże, bogate miasto, jedno z największych w Imperium. Budynki w pobliżu zamku były imponujące, wzniesione z kamienia, ze smołowanymi dachami i wykuszowymi oknami, dalej ciągnęły się domy zbudowane z gipsu i drewna. Kilkanaście z nich zajęło się ogniem podczas walki. Dym zasnuł powietrze brązową mgiełką, teraz paliło w oczy i gardła.

Na południowym zachodzie, milę za miastem, rozciągał się obóz Vardenów: długie rzędy namiotów z szarej wełny, okolone nabitymi palikami rowami, kilka barwnych pawilonów, nad którymi powiewały flagi i proporce, oraz leżące na gołej ziemi setki rannych. Namiot uzdrowicieli nie mógł pomieścić wszystkich.

Na północy, za dokami i magazynami, lśniło jezioro Leona, rozległa przestrzeń wody z białymi smużkami fal.

W górze nad miastem wisiał wał czarnych chmur, nadciągających z zachodu, który lada moment miał spowić miasto fałdami ulewy opadającej niczym sute spódnice z ich podbrzusza. Tu i tam jaśniały błękitne błyskawice, grzmoty przypominały gniewne pomruki bestii.

Nigdzie jednak Eragon nie dostrzegł wyjaśnienia, co spowodowało zamieszanie na dziedzińcu. Wraz z Aryą podbiegli do wychodzącego nań okna. Saphira, ludzie i elfy skończyli właśnie uprzątać kamienie przed fasadą twierdzy. Eragon zagwizdał, a gdy smoczyca uniosła głowę, pomachał do niej. Jej długie szczęki rozchyliły się w zębatym uśmiechu i wydmuchnęła ku niemu serpentynę dymu.

– Hej! Jakie wieści?! – huknął.

Jeden z Vardenów stojących na murze zamku uniósł rękę i wskazał na wschód.

– Cieniobójco! Spójrz! Nadchodzą kotołaki! Nadchodzą kotołaki!

Po plecach Eragona przebiegł zimny dreszcz. Podążył wzrokiem za ręką tamtego, ku wschodowi i tym razem ujrzał grupę niewielkich, mrocznych postaci, wyłaniających się z zagłębienia w ziemi kilka mil dalej, po drugiej stronie rzeki Jiet. Niektóre poruszały się na czworakach, inne na dwóch nogach, były jednak zbyt daleko, by dało się bez wątpienia określić ich naturę.

– Czy to możliwe? – W głosie Aryi dźwięczało zdumienie.

– Nie wiem... Czymkolwiek są, wkrótce się przekonamy.

Król kot

Eragon stał na podium w głównej sali twierdzy, po prawej stronie tronu lorda Bradburna. Lewą dłoń oparł na rękojeści tkwiącego w pochwie Brisingra. Po drugiej stronie tronu czekał Jörmundur – starszy dowódca Vardenów – trzymający pod pachą hełm. Jego skronie powlekała siwizna, resztę włosów miał ciemną, zaplecioną z tyłu w długi warkocz. Pociągła twarz przybrała wystudiowany, obojętny wyraz człowieka, któremu wiele razy zdarzyło się czekać na innych. Eragon dostrzegł wąską smużkę czerwieni ściekającej wzdłuż ochraniacza na prawej ręce Jörmundura, mężczyzna jednak nie zdradzał żadnych oznak bólu.

Pomiędzy nimi siedziała ich przywódczyni, Nasuada, odziana w pyszną zielono-żółtą suknię. Włożyła ją zaledwie kilka chwil wcześniej, zastępując strój wojenny szatami bardziej nadającymi się do rozmów natury państwowej. Ona także ucierpiała podczas walki, świadczył o tym płócienny bandaż okalający lewą dłoń.

– Gdyby tylko udało nam się zyskać ich poparcie – wyszeptała głosem słyszalnym jedynie dla Eragona i Jörmundura.

– Ale czego zażądają w zamian? – spytał Jörmundur. – W naszych kufrach widać już dno, a nasza przyszłość jest niepewna.

– Może nie pragną niczego, prócz okazji zemszczenia się na Galbatorixie – rzekła, ledwie poruszając wargami. Zawiesiła głos. – Ale jeśli nie, będziemy musieli znaleźć coś innego prócz złota, by ich przekonać, żeby do nas dołączyli.

– Mogłabyś zaproponować im kilka beczek śmietanki – podsunął Eragon,

Jörmundur zachichotał, a Nasuada zaśmiała się cicho.

Ich rozmowa szybko dobiegła końca, bo za drzwiami głównej sali zabrzmiały trzy fanfary. Następnie płowowłosy paź odziany w tunikę z wyhaftowanym herbem Vardenów – białym smokiem unoszącym różę nad skierowanym w dół mieczem na purpurowym polu – wmaszerował przez otwarte drzwi na końcu sali, rąbnął w posadzkę ceremonialną laską i piskliwym, donośnym głosem zaanonsował:

– Jego Najwyższa Królewska Wysokość Grimrr Półłapy, król kotołaków, Pan Samotnych Miejsc, Władca Nocnych Granic i Ten, Który Stąpa Sam.

Dziwny to tytuł: Ten, Który Stąpa Sam – zauważył Eragon, zwracając się do Saphiry.

Zgaduję jednak, że bardzo zasłużony – odparła i wyczuł jej rozbawienie, choć ona sama pozostawała daleko, wygodnie ułożona w twierdzy.

Paź ustąpił na bok i przez drzwi przemaszerował Grimrr Półłapy w postaci człowieka. Towarzyszyły mu cztery inne kotołaki, stąpające cicho na grubych kudłatych łapach. Czwórka ta przypominała z wyglądu Solembuma, jedynego kotołaka, jakiego Eragon oglądał w zwierzęcej postaci: masywne ramiona, długie nogi, kryzy krótkiego ciemnego futra na szyjach i udach, pędzelki na uszach i ogony z czarnymi czubkami, kołyszące się z wdziękiem z boku na bok.

Grimrr Półłapy natomiast nie był podobny do nikogo ani niczego, co Eragonowi zdarzyło się oglądać. Liczył około czterech stóp wzrostu, tyle samo co krasnolud, lecz nikt nie mógłby wziąć go za krasnoluda, ani nawet za człowieka. Miał wąski szpiczasty podbródek, szerokie kości policzkowe, spod ukośnych brwi spoglądały skośne zielone oczy, okolone gęstymi rzęsami. Kędzierzawe czarne włosy zwisały nisko nad czołem, po bokach i z tyłu opadały na ramiona, gdzie układały się gładkie i lśniące, niczym grzywy towarzyszy. Eragon nie potrafił ocenić jego wieku.

Jedyny strój Grimrra stanowiła kamizela z szorstkiej skóry i przepaska ze skórek królików. Z przodu kamizeli doczepiono czaszki kilkunastu zwierząt – ptaków, myszy i innych drobnych stworzeń – grzechoczące przy każdym ruchu. Spod pasa sterczał sztylet w pochwie. Brązową jak orzech skórę znaczyły liczne wąskie białe blizny, przywodzące na myśl zadrapania na wysłużonym stole. I, jak sugerowało jego imię, u lewej dłoni brakowało mu dwóch palców: wyglądało to, jakby zostały odgryzione.

Mimo delikatnych rysów, nie było wątpliwości, że Grimrr jest mężczyzną: świadczyły o tym twarde, żylaste muskuły ramion i piersi, wąskie biodra i moc widoczna w każdym kroku, gdy maszerował przez salę ku Nasuadzie.

Żaden z kotołaków jakby nie dostrzegał ludzi ustawionych w szpalerze po obu stronach przejścia i obserwujących ich uważnie, dopóki Grimrr nie zrównał się z zielarką Angelą, która stała obok Rorana i robiła na sześciu drutach długą pasiastą skarpetę.

Oczy króla zwęziły się na jej widok, jego włosy zafalowały i się zjeżyły, podobnie sierść czterech jego towarzyszy. Spod wykrzywionych warg wychynęła para zakrzywionych kłów. Nagle, ku zdumieniu Eragona, Grimrr wydał z siebie krótki donośny syk.

Angela oderwała wzrok od skarpety.

– Ćwir, ćwir – rzuciła z rozmarzoną, lekko bezczelną miną.

Przez moment Eragon miał wrażenie, że kotołak ją zaatakuje. Na twarz i szyję Grimrra wypełzł ciemny rumieniec, jego nozdrza rozszerzyły się, usta wygięły w gniewnym grymasie. Pozostałe kotołaki przypadły nisko do ziemi, gotowe do skoku, przyciskając uszy do czaszek.

W całej sali rozległ się zgrzyt kling częściowo wysuwanych z pochew.

Grimrr syknął raz jeszcze, po czym odwrócił się od zielarki i znów ruszył naprzód. Gdy ostatni kotołak minął Angelę, uniósł łapę i ukradkiem zamachnął się, próbując złapać opadające z drutów pasmo włóczki, zupełnie jak rozbawiony domowy kociak.

Zdumienie Saphiry dorównywało temu Eragona.

Ćwir, ćwir? – powtórzyła.

Wzruszył ramionami, zapominając, że smoczyca go nie widzi.

Kto wie, czemu Angela coś robi bądź mówi.

W końcu Grimrr stanął przed Nasuadą. Lekko skłonił głowę, cała jego postawa wyrażała absolutną pewność siebie, wręcz arogancję, właściwą jedynie kotom, smokom i pewnym wysoko urodzonym damom.

– Pani Nasuado – rzekł.

Głos miał zaskakująco niski, bardziej przypominający głuchy zdławiony ryk dzikiego kota niż piskliwy głosik chłopca, którego przypominał.

Nasuada odpowiedziała ukłonem.

– Królu Półłapy. Ty i twój lud jesteście mile widziani wśród Vardenów. Muszę przeprosić za nieobecność naszego sojusznika, króla Orrina z Surdy. Nie mógł przybyć, by cię tu powitać, choć bardzo tego pragnął, bo wraz ze swoją konnicą jest zajęty obroną naszej zachodniej flanki przed oddziałem żołnierzy Galbatorixa.

– Oczywiście, pani Nasuado. – Ostre zęby Grimrra błysnęły. – Nigdy nie należy odwracać się plecami do wroga.

– Zaiste... A czemuż to zawdzięczamy nieoczekiwany zaszczyt twych odwiedzin, Wasza Wysokość? Kotołaki zawsze słynęły ze swej tajemniczości i niechęci do innych, a także z tego, że trzymały się na uboczu we wszelkich konfliktach, zwłaszcza od czasu upadku Jeźdźców. Można by nawet rzec, że w ciągu ostatniego stulecia twój lud stał się dla nas zaledwie mitem. Czemu zatem akurat teraz ujawniacie się przed nami?

Grimrr uniósł prawą rękę i zgiętym palcem zakończonym zakrzywionym szponem wskazał Eragona.

– Z jego powodu – warknął. – Nigdy nie należy atakować innego łowcy, dopóki ten nie ujawni swej słabości, a Galbatorix pokazał swoją: nie zabije Eragona Cieniobójcy ani Saphiry Bjartskular. Od dawna czekaliśmy na tę sposobność i wykorzystamy ją. Galbatorix nauczy się lękać nas i nienawidzić, i w końcu pojmie rozmiary swego błędu i zrozumie, że tylko sam odpowiada za swój upadek. Och, jakże słodko będzie smakować zemsta, równie słodko, jak szpik młodego dziczka. Nadszedł czas, ludzka istoto, by wszystkie rasy, nawet kotołaki, stanęły razem i wspólnie dowiodły Galbatorixowi, że nie złamał naszej woli walki. Dołączymy do twojej armii, pani Nasuado, jako wolni sprzymierzeńcy, i pomożemy ci tego dokonać.

Eragon nie potrafił stwierdzić, o czym myśli Nasuada, ale jemu i Saphirze zaimponowała przemowa kotołaka.

– Twoje słowa niezwykle mile dźwięczą w mych uszach, Wasza Wysokość – rzekła po chwili namysłu przywódczyni Vardenów. – Nim jednak przyjmę twą ofertę, muszę usłyszeć odpowiedzi na kilka pytań, jeśli zechcesz ich udzielić.

Grimrr z niewzruszoną obojętnością machnął ręką.

– Zechcę.

– Wasz lud był tak tajemniczy i nieuchwytny, iż muszę przyznać, że aż do dziś nie słyszałam o istnieniu Waszej Wysokości. W istocie, nie wiedziałam nawet, że twoja rasa ma króla.

– Nie jestem królem jak wasi królowie. Kotołaki wolą wędrować samotnie, lecz kiedy idziemy na wojnę, nawet my musimy wybrać przywódcę.

– Pojmuję. Czy przemawiasz w imieniu całej swej rasy, czy też jedynie tych, którzy z tobą przybywają?

Grimrr wypiął pierś, a jego twarz, o ile to możliwe, przybrała wyraz jeszcze głębszego samozadowolenia.

– Mówię w imieniu nas wszystkich, pani Nasuado – wymruczał. – Każdy zdolny do walki kotołak w Alagaësii, prócz matek karmiących młode, ruszył do walki. Jest nas niewielu, lecz w boju nikt nie może się z nami równać. I mogę także dowodzić jednokształtnymi, choć nie przemawiam w ich imieniu, są bowiem niemi jak inne zwierzęta. Mimo to uczynią, o co je poprosimy.

– Jednokształtnymi? – powtórzyła Nasuada.

– Tymi, których wy nazywacie kotami. Którzy nie umieją odmieniać skóry jak my.

– I są ci posłuszni?

– Tak. Podziwiają nas... to przecież naturalne.

Jeśli mówi prawdę – mruknął Eragon do Saphiry – kotołaki mogą okazać się niezwykle cennymi sprzymierzeńcami.

– A czego pragniesz w zamian za twą pomoc, królu Półłapy? – zapytała Nasuada. Zerknęła na Eragona i uśmiechnęła się. – Możemy ci zaproponować tyle śmietanki, ile zechcesz, lecz poza tym nasze środki są mocno ograniczone. Jeśli twoi wojownicy spodziewają się zapłaty za swój trud, lękam się, że przeżyją bolesny zawód.

– Śmietanka jest dla kociąt, a złoto nie ma dla nas wartości. – Grimrr uniósł prawą dłoń i mrużąc oczy, obejrzał paznokcie. – Oto nasze warunki: każdy z nas otrzyma sztylet, by mógł nim walczyć, jeśli nie ma własnego. Każdemu z nas sporządzicie dwie zbroje, jedną do walki na dwóch nogach i jedną na czterech. Nie potrzebujemy niczego innego – żadnych namiotów, koców, talerzy ani łyżek. Każdemu z nas obiecacie jedną kaczkę, kuropatwę kurę bądź podobnego ptaka dziennie i co drugi dzień miskę świeżej siekanej wątróbki. Nawet jeśli nie zechcemy jej zjeść, i tak otrzymamy strawę. A jeśli zwyciężycie w tej wojnie, ktokolwiek zostanie waszym następnym królem bądź królową – i wszyscy dziedzice tego tytułu – będzie trzymał obok swego tronu, na honorowym miejscu, miękką poduszkę, by jeden z nas mógł na niej zasiąść, jeśli zechce.

– Targujesz się jak krasnoludzki kauzyperda – mruknęła cierpko Nasuada. Pochyliła się ku Jörmundurowi i Eragon usłyszał, jak szepcze: – Czy wystarczy nam wątróbki, by wykarmić ich wszystkich?

– Chyba tak – odparł równie cicho Jörmundur. – Choć to zależy od wielkości miski.

Nasuada się wyprostowała.

– Dwie zbroje to o jedną za wiele, królu Półłapy. Twoi wojownicy będą musieli zdecydować, czy wolą walczyć jako koty, czy jako ludzie, i wytrwać przy swej decyzji. Nie stać mnie na wyposażenie obu ich postaci.

Eragon pomyślał, że gdyby Grimrr miał ogon, z pewnością by nim machnął. Tymczasem jedynie przestąpił z nogi na nogę.

– Doskonale, pani Nasuado.

– I jeszcze jedno. Galbatorix wszędzie ukrywa swych szpiegów i zabójców. Zatem, aby przystąpić do Vardenów, musisz zgodzić się na to, by jeden z naszych magów zbadał wasze wspomnienia. W ten sposób zyskamy pewność, że nie służycie Galbatorixowi.

Grimrr pociągnął nosem.

– Bylibyście niemądrzy, postępując inaczej. Jeśli komuś wystarczy odwagi, by odczytać nasze myśli, bardzo proszę. Ale nie ona. – Obrócił się i wskazał Angelę. – Nigdy ona.

Nasuada się zawahała. Eragon widział, że miała wielką ochotę zapytać, lecz się powstrzymała.

– Niechaj tak będzie. Natychmiast poślę po maga, byśmy mogli bezzwłocznie rozstrzygnąć tę sprawę. W zależności od tego, co znajdzie – a jestem pewna, że nie doszuka się niczego niestosownego – będę zaszczycona, mogąc zawrzeć sojusz pomiędzy wami i Vardenami, królu Półłapy.

Na te słowa wszyscy ludzie w sali, łącznie z Angelą, zaczęli wiwatować i klaskać. Nawet elfy sprawiały wrażenie zadowolonych.

Kotołaki jednak nie zareagowały, jedynie skuliły uszy, by uniknąć hałasu.

Po walce

Eragon jęknął i odchylił się na grzbiecie Saphiry. Opierając dłonie na kolanach, zsunął się po twardych, gruzłowatych łuskach i wylądował na ziemi, wyciągając przed siebie nogi.

– Jestem głodny! – wykrzyknął.

Wraz ze smoczycą przebywali na dziedzińcu zamku, z dala od sprzątających ludzi – wrzucających na wozy zarówno kamienie, jak i trupy – a także innych, wylewających się z uszkodzonych budynków. Wielu z nich uczestniczyło w audiencji, na której Nasuada zawiązała przymierze z królem Półłapym, a teraz rozchodziło się do swych obowiązków.

Blödhgarm wraz z czwórką elfów czuwali w pobliżu, wypatrując niebezpieczeństw.

– Ej! – krzyknął ktoś.

Uniósłszy głowę, Eragon ujrzał Rorana, maszerującego ku niemu z twierdzy. Angela dreptała kilka kroków za nim, jej włóczka powiewała w powietrzu, gdy podbiegała, dotrzymując kroku długonogiemu kuzynowi.

– Dokąd znów się wybierasz? – spytał Eragon, gdy Roran stanął przed nim.

– Pomóc zabezpieczyć miasto i zorganizować więźniów.

– Ach... – Wzrok Eragona powędrował ku ludziom krzątającym się na dziedzińcu, a po chwili z powrotem spoczął na posiniaczonej twarzy kuzyna. – Dobrze walczyłeś.

– Ty też.

Eragon spojrzał teraz na Angelę. Zielarka znów stukała drutami, jej palce poruszały się tak szybko, że nie był w stanie ich śledzić.

Ćwir, ćwir? – spytał.

Jej twarz przybrała łobuzerski wyraz. Angela pokręciła głową, jej bujne loki podskoczyły.

– Opowiem ci innym razem.

Eragon przyjął ów unik bez słowa skargi; nie oczekiwał, że Angela cokolwiek wyjaśni. Rzadko to czyniła.

– A wy? – zapytał Roran. – Dokąd idziecie?

Poszukać czegoś do jedzenia – odparła Saphira i trąciła Eragona pyskiem; poczuł na sobie ciepło jej oddechu.

Roran skinął głową.

– Świetny pomysł. W takim razie zobaczymy się wieczorem w obozie. – Odwracając się na pięcie, dodał: – Ucałuj ode mnie Katrinę.

Angela wsunęła robótkę do dywanikowej torby wiszącej u pasa.

– Też będę się już zbierać. Warzę w namiocie miksturę, której muszę przypilnować. Chcę też odnaleźć pewnego kotołaka.

– Grimrra?

– Nie, nie, moją starą przyjaciółkę, matkę Solembuma. O ile, rzecz jasna, nadal żyje. Mam nadzieję, że tak. – Uniosła dłoń do czoła, jej kciuk i palec wskazujący zetknęły się, tworząc kółko, po czym przesadnie pogodnym tonem dodała: – Do zobaczenia. – I odeszła.

Na grzbiet – rzuciła Saphira i podniosła się z ziemi, pozostawiając Eragona bez oparcia.

Wdrapał się na siodło u podstawy długiej szyi i smoczyca z cichym, suchym szelestem skóry trącej o skórę rozłożyła olbrzymie skrzydła. Ruch ten wzbudził cichy powiew, który rozszedł się dookoła niczym zmarszczki na powierzchni stawu. Ludzie na dziedzińcu przerywali pracę, patrząc na nią.

Gdy Saphira uniosła skrzydła, Eragon dostrzegł sieć pulsujących fioletowych żyłek; każda z nich zamieniała się w pusty tunelik, gdy przepływ krwi ustawał pomiędzy uderzeniami olbrzymiego serca.

A potem z nagłą radością i szarpnięciem świat przekrzywił się szaleńczo wokół Eragona, gdy smoczyca przeskoczyła z dziedzińca na szczyt muru. Tam balansowała przez moment na blankach, zaciskając szpony na trzeszczących kamieniach. Eragon chwycił się sterczącego przed nim szpikulca, by nie spaść.

Świat znów się zakołysał – to smoczyca wystartowała z muru. Eragon poczuł cierpki smak i zapach, zapiekły go oczy, gdy przelecieli przez grubą chmurę dymu, zalegającą nad Belatoną niczym kołdra wypełniona bólem, gniewem i żalem.

Saphira uderzyła dwa razy mocno skrzydłami i wyłonili się z dymu prosto w słońce, szybując nad ulicami miasta, na których gdzieniegdzie wciąż jeszcze błyskały ogniki. Z rozpostartymi szeroko skrzydłami smoczyca szybowała, zataczając kręgi i pozwalając, by ciepłe powietrze z dołu uniosło ją jeszcze wyżej.

Mimo zmęczenia, Eragon rozkoszował się wspaniałym widokiem: wzbierająca burza miała za chwilę pochłonąć całą Belatonę, połyskującą wspaniałą bielą; nieco dalej zbierały się mroczne, ciemnogranatowe chmury, starannie skrywające swą zawartość, oprócz oślepiających zygzaków błyskawic. Dalej widział błyszczącą połać jeziora i setki niewielkich zielonych gospodarstw rozrzuconych po tej krainie, nic jednak nie dorównywało wspaniałością górskiemu łańcuchowi chmur.

Jak zawsze, Eragon czuł się zaszczycony, że może spoglądać na świat z tak wysoka, wiedział bowiem doskonale, jak nieliczni ludzie mieli okazję dosiadać smoka.

Lekko poruszywszy skrzydłami, Saphira zaczęła opadać ku rzędom szarych namiotów, tworzącym obozowisko Vardenów.

Zerwał się silny zachodni wiatr, zwiastujący nadejście burzy. Eragon skulił się, jeszcze mocniej zaciskając dłonie na twardym szpikulcu. Ujrzał połyskliwe fale, rozchodzące się po polach, gdy narastający wiatr przygiął do ziemi źdźbła zboża. Owa falująca zieleń przywiodła mu na myśl futro olbrzymiego zielonego zwierza.

Jeden z koni zarżał ogłuszająco, gdy Saphira przepłynęła nad rzędami namiotów, zmierzając ku zarezerwowanemu dla siebie placykowi. Eragon uniósł się w siodle, kiedy rozpostarła skrzydła i zwolniła, niemal zatrzymując się w powietrzu nad zrytą szponami ziemią. Wstrząs towarzyszący lądowaniu szarpnął nim naprzód.

Przepraszam – powiedziała. Starałam się usiąść jak najłagodniej.

Wiem.

Zeskakując z siodła, Eragon ujrzał śpieszącą ku nim Katrinę. Jej długie kasztanowe włosy wirowały wokół twarzy, gdy maszerowała przez plac, pod naporem wiatru suknia opięła ciało, ukazując skrywany pod warstwami tkaniny brzuch.

– Masz jakieś wieści?! – zawołała. Każdy rys jej twarzy zdradzał głęboką troskę.

– Słyszałaś o kotołakach?

Skinęła głową.

– Poza tym nic nowego. Roranowi nic nie jest, kazał cię ucałować.

Jej twarz złagodniała, ale obawa nie do końca zniknęła.

– W takim razie jest cały i zdrów. – Wskazała pierścień, noszony na trzecim palcu lewej dłoni, jeden z dwóch, które Eragon zaklął dla niej i Rorana, by zawsze wiedzieli, czy drugiemu grozi niebezpieczeństwo. – Godzinę temu zdawało mi się, że coś poczułam, i bałam się, że...

Pokręcił głową.

– Sam ci o tym opowie. Zarobił parę skaleczeń i siniaków, ale poza tym nic mu nie jest. Chociaż przeraził mnie na śmierć.

Katrina słuchała z jeszcze większą troską. Potem jednak z widocznym wysiłkiem uśmiechnęła się.

– Przynajmniej jesteście bezpieczni. Obydwaj.

Rozstali się i Eragon z Saphirą ruszyli do jednego z kuchennych namiotów, rozbitych wokół ognisk Vardenów. Tam zaczęli opychać się mięsem i miodem. Tymczasem wiatr zawodził wokół nich, a fale deszczu bębniły o ściany łopoczącego namiotu.

Dobre? – spytała Saphira, gdy wgryzł się w kawał pieczonego schabu. Smakowite?

– Mm – odparł, po brodzie ściekały mu strużki soku.

Wspomnienia umarłych

– Galbatorix jest szalony i tym samym nieprzewidywalny, ale też w jego rozumowaniu istnieją luki, których nie znajdziesz u zwykłego człowieka. Jeśli zdołasz je odszukać, Eragonie, może pokonacie go z Saphirą.

Brom opuścił fajkę, minę miał poważną.

– Mam nadzieję, że ci się uda. Moim największym marzeniem jest, Eragonie, byście z Saphirą żyli długo i szczęśliwie, wolni od lęku przed Galbatorixem i Imperium. Bardzo chciałbym chronić was przed wszystkimi grożącymi niebezpieczeństwami, lecz niestety, nie mam takiej mocy. Mogę tylko udzielić ci rady i nauczyć wszystkiego, czego zdołam, póki jeszcze tu jestem... Mój synu. Cokolwiek cię spotka, wiedz, że cię kocham i twoja matka także cię kochała. Oby gwiazdy czuwały nad tobą, Eragonie Bromssonie.

Eragon otworzył oczy i wspomnienie zniknęło. Nad nim dach namiotu uginał się niczym miękki pusty bukłak po chłoście, jaką zgotowała mu odchodząca już burza. W najniższym miejscu zebrała się kropla wody, oderwała, wylądowała na prawej nogawicy Eragona i wsiąkła w tkaninę, ziębiąc mu skórę. Wiedział, że będzie musiał z powrotem naciągnąć linki, ale nie miał ochoty wstawać z pryczy.

I Brom nigdy nie wspomniał ani słowem o Murtaghu? Nie mówił ci, że jesteśmy przyrodnimi braćmi?

Kolejne pytanie nie zmieni odpowiedzi – odparła Saphira, zwinięta w kłębek obok namiotu.

Ale dlaczego tego nie zrobił? Czemu? Musiał wiedzieć o Murtaghu. Nie mógł nie wiedzieć.

Smoczyca odpowiedziała dopiero po chwili.

Brom nie zdradzał nikomu kierujących nim pobudek, ale gdybym musiała zgadywać, sądziłabym, iż uznał za ważniejsze powiedzenie ci, jak bardzo cię kocha, i udzielenie wszelkich możliwych rad, niż tracenie czasu na rozmowy o Murtaghu.

Mógł mnie jednak ostrzec! Wystarczyłoby ledwie parę słów.

Nie potrafię orzec na pewno, co nim kierowało, Eragonie. Musisz pogodzić się z tym, że na pewne pytania o Bromie nigdy nie znajdziesz odpowiedzi. Zaufaj jego miłości i nie dręcz się podobnymi obawami.

Eragon wbił wzrok we własną pierś i kciuki. Ułożył je obok siebie, by móc je porównać. Lewy miał więcej zmarszczek na drugim stawie niż prawy, który znaczyła niewielka poszarpana blizna. Nie pamiętał, skąd się wzięła, choć z pewnością musiało się to stać od czasu Agaetí Blödhern, Święta Przysięgi Krwi.

Dziękuję – rzekł do Saphiry. To za jej pośrednictwem oglądał i słuchał wiadomości Broma, trzeci raz od czasu upadku Feinster i za każdym razem dostrzegał nowy szczegół, coś w mowie bądź ruchach Broma, co wcześniej mu umknęło. Dodawało mu to otuchy i cieszyło, stanowiło bowiem spełnienie pragnienia, które dręczyło go całe życie: poznać imię ojca i przekonać się, że naprawdę go kochał.

Saphira odpowiedziała na podziękowanie czułością i ciepłem.

Choć Eragon najadł się do syta i odpoczął godzinę, zmęczenie jeszcze nie ustąpiło. Zresztą, wcale tego nie oczekiwał. Wiedział z doświadczenia, że dojście do siebie po morderczym wysiłku długiej bitwy może zająć kilka tygodni. W miarę, jak armia Vardenów zbliżała się do Urû’baenu, nie tylko on, ale i wszyscy żołnierze Nasuady będą mieli coraz mniej czasu na odzyskanie sił po każdym kolejnym starciu. Wojna wyczerpie ich, aż w końcu umęczeni, zakrwawieni, niezdolni do walki, będą musieli stawić czoło Galbatorixowi, który czeka na nich spokojnie wśród wygód i zbytków.

Starał się raczej o tym nie myśleć.

Kolejna zimna kropla wody spadła mu na nogę. Zirytowany usiadł na brzegu pryczy, a potem podszedł do kawałka odsłoniętej ziemi w kącie i ukląkł obok.

– Deloí sharjalví! – rzekł i dodał kilka innych fraz w pradawnej mowie, niezbędnych do rozbrojenia zastawionych poprzedniego dnia pułapek.

Ziemia zaczęła się burzyć niczym bliska wrzenia woda. Z kipiącej fontanny kamieni, poczwarek i dżdżownic wyłoniła się okuta żelazem skrzynia, licząca sobie półtorej stopy długości. Eragon chwycił ją i uwolnił zaklęcie. Ziemia znów się uspokoiła. Postawił na niej skrzynkę.

– Ládrin – wyszeptał i machnął ręką obok zamka bez dziurki od klucza, zamykającego zatrzask. Mechanizm ustąpił z cichym szczęknięciem.

Kiedy Eragon uniósł wieko, wnętrze namiotu wypełnił słaby złocisty blask.

W wyściełanej aksamitem skrzynce spoczywało Eldunarí Glaedra, serce serc smoka. Ów wielki, podobny do klejnotu kamień migotał słabo niczym dogasający żar. Eragon ujął Eldunarí w dłonie, nieregularne fasetki o ostrych krawędziach rozgrzewały skórę. Zapatrzył się na pulsującą głębię. W sercu kamienia wirowała galaktyka maleńkich gwiazd, choć poruszały się wolniej i było ich znacznie mniej niż owego dnia, gdy Eragon pierwszy raz ujrzał kamień w Ellesmérze, kiedy Glaedr wydalił je ze swojego ciała, polecając opiece jego i Saphiry.

Jak zawsze, widok ów zafascynował Eragona. Całymi dniami mógł siedzieć zapatrzony we wciąż zmieniające się wzory.

Powinniśmy znów spróbować – rzekła Saphira, a on się zgodził.

Wspólnie sięgnęli myślami ku odległym światłom, morzu gwiazd odbijającym w sobie świadomość Glaedra. Przepływali przez mrok i chłód, a potem gorąco, rozpacz i obojętność tak ogromną i przejmującą, że pozbawiła ich wszelkiej woli, mogli tylko zatrzymać się i płakać.

Glaedr! Elda! – wykrzykiwali raz po raz, obojętność jednak pozostała niewzruszona i nikt nie odpowiedział.

W końcu wycofali się, niezdolni znosić dłużej miażdżącego ciężaru rozpaczy smoka.

Wracając do siebie, Eragon uświadomił sobie, że ktoś stuka w grubą tyczkę jego namiotu.

– Eragonie? – usłyszał głos Aryi. – Mogę wejść?

Pociągnął nosem i zamrugał, by pozbyć się łez.

– Oczywiście.

Gdy Arya odsunęła klapę namiotu, na twarz Eragona padło słabe szare światło, sączące się z zachmurzonego nieba. Patrząc jej w oczy – zielone, skośne, nieprzeniknione – poczuł nagłe ukłucie bólu i przejmującą tęsknotę.

– Czy zaszła jakaś zmiana? – spytała i uklękła obok niego.

Zamiast zbroi miała na sobie tę samą czarną skórzaną koszulę, spodnie i buty na cienkich podeszwach, jak wówczas, gdy uratował ją z Gil’eadu. Wilgotne, świeżo umyte włosy opadały jej na plecy długimi, ciężkimi pasmami. Jak zwykle otaczała ją woń świeżych sosnowych szpilek i Eragon zastanowił się, czy wywoływała ten zapach za pomocą zaklęcia, czy też tak właśnie pachniała naturalnie. Chciałby ją spytać, lecz nie śmiał.

W odpowiedzi tylko pokręcił głową.

– Czy mogę? – Wskazała serce serc Glaedra.

Odsunął się na bok.

– Proszę.

Arya przyłożyła dłonie do obu stron Eldunarí i zamknęła oczy. Gdy tak siedziała, skorzystał ze sposobności, by przyjrzeć się jej otwarcie i uważnie, czego w zwykłych okolicznościach nie ważył się czynić. Pod każdym względem wydawała mu się ucieleśnieniem piękna, choć wiedział, że inni mogliby rzec, że nos ma za długi, twarz zbyt kanciastą, zbyt szpiczaste uszy bądź zanadto umięśnione ramiona.

Arya westchnęła głośno i oderwała dłonie od serca serc, jakby ją oparzyło. Skłoniła głowę, Eragon dostrzegł, że jej podbródek zadrżał lekko.

– To najnieszczęśliwsza istota, z jaką zdarzyło mi się zetknąć... Chciałabym móc jakoś mu pomóc. Nie sądzę, by zdołał sam odnaleźć drogę z ciemności.

– Myślisz... – Eragon zawahał się, nie chcąc wypowiadać głośno swych podejrzeń. – Myślisz, że on oszaleje?

– Możliwe, że już oszalał. Jeśli nie, balansuje na samym skraju obłędu.

Gdy tak wpatrywali się oboje w złocisty kamień, Eragona ogarnął głęboki smutek.

– Gdzie jest Dauthdaert? – spytał, gdy w końcu zdołał zapanować nad głosem.

– Ukryta w moim namiocie, tak jak ty skrywasz w swoim Eldunarí Glaedra. Jeśli chcesz, mogę ją tu przynieść, albo strzec dalej, dopóki nie będziesz jej potrzebował.

– Zatrzymaj ją. Nie mogę jej nosić przy sobie. Galbatorix mógłby dowiedzieć się o jej istnieniu. Poza tym, nierozsądnie byłoby przechowywać zbyt wiele skarbów w jednym miejscu.

Przytaknęła.

Ból trawiący wnętrzności Eragona wzmógł się jeszcze.

– Aryo, ja...

Urwał, bo Saphira zobaczyła jednego z synów kowala Horsta. Albriech, pomyślał, choć trudno było odróżnić go od brata Baldora z powodu zniekształceń właściwych wzrokowi Saphiry. Chłopak biegł, kierując się ku jego namiotowi. Jego nagłe wtargnięcie ulżyło Eragonowi, bo sam nie wiedział, co zamierzał rzec.

– Ktoś tu idzie – oznajmił i zatrzasnął wieko skrzynki.

Z zewnątrz dobiegły odgłosy kląskających kroków, a potem Albriech, bo istotnie był to on, krzyknął:

– Eragon! Eragon!

– Co?

– Matce właśnie zaczęły się bóle! Ojciec przysyła mnie, żeby ci powiedzieć i poprosić, byś zechciał zaczekać wraz z nim w razie, gdyby cokolwiek poszło nie tak i gdybyśmy potrzebowali twej znajomości magii. Proszę, jeśli możesz...

Eragon nie dosłyszał reszty, zajął się bowiem zamknięciem i ukryciem skrzynki. Następnie zarzucił na ramiona płaszcz i majstrował właśnie przy zapince, gdy Arya dotknęła jego ręki.

– Czy mogłabym ci towarzyszyć? Mam nieco doświadczenia w tych sprawach. Jeśli wasi ludzie mi pozwolą, mogę ułatwić jej poród.

Eragon nie zastanawiał się nawet nad odpowiedzią. Skinieniem głowy wskazał wyjście z namiotu.

– Ty pierwsza.

Czymże jest człowiek?

Błoto oblepiało buty Rorana za każdym razem, gdy unosił stopę, spowalniając go i sprawiając, że i tak zmęczone nogi paliły z wysiłku. Zupełnie jakby sama ziemia próbowała zzuć mu buty. Choć gęste, błoto było także śliskie. W najgorszych momentach ustępowało pod obcasami akurat w chwili, gdy z trudem utrzymywał chwiejną równowagę. Do tego było głębokie. Nieustanne przemarsze ludzi, zwierząt i wozów zamieniły górne sześć cali ziemi w breję. Po bokach traktu wiodącego wprost do obozu Vardenów pozostało jeszcze kilka kęp zdeptanej trawy, lecz Roran podejrzewał, że wkrótce i one znikną pod stopami ludzi omijających środek ścieżki.

On sam nie usiłował nawet unikać błota, nie obchodziło go, czy zabrudzi ubranie, czy nie. Poza tym był tak wykończony, że łatwiej przychodziło mu brnąć dalej w tym samym kierunku, niż zastanawiać się, jak najszybciej przebiec z jednej trawiastej wysepki na następną.

Maszerując chwiejnym krokiem, wrócił myślami do Belatony. Od czasu, gdy na audiencji u Nasuady zjawiły się kotołaki, szykował posterunek dowodzenia w południowo-zachodniej ćwiartce miasta i dokładał wszelkich wysiłków, by zapanować nad kwadrantem, przydzielając ludzi do gaszenia pożarów, wznoszenia barykad na ulicach, rewizji domów w poszukiwaniu ukrytych żołnierzy i konfiskaty broni. Było to olbrzymie zadanie i z rozpaczą myślał, że nigdy mu się nie uda, że w mieście mogą znów wybuchnąć otwarte walki.

Mam nadzieję, że ci kretyni poradzą sobie przez tę noc i nie dadzą się zabić.

W lewym boku poczuł pulsowanie. Wyszczerzył zęby i głośno wciągnął powietrze.

Przeklęty tchórz.

Ktoś strzelił do niego z kuszy z dachu budynku. Jedynie szczęściu zawdzięczał przeżycie: jeden z jego ludzi, Mortenson, zasłonił go dokładnie w chwili ataku. Bełt przebił go od pleców po brzuch i zachował wciąż dość rozpędu, by zostawić na ciele Rorana paskudny siniec. Mortenson zginął na miejscu, a strzelec umknął.

Pięć minut później jakiś wybuch, być może magiczny, zabił kolejnych dwóch jego ludzi, gdy zajrzeli do stajni, żeby sprawdzić źródło dobiegających stamtąd dźwięków.

Z tego, co słyszał Roran, podobne ataki zdarzały się często w całym mieście. Bez wątpienia za wieloma z nich stali agenci Galbatorixa, lecz mieszkańcy Belatony także byli odpowiedzialni: mężczyźni i kobiety niemogący stać bezczynnie, gdy armia najeźdzców zagarniała ich dom. Nie obchodziły ich szlachetne zamiary Vardenów. Roran doskonale rozumiał ludzi uważających, że muszą bronić swych rodzin, lecz jednocześnie przeklinał ich za upór i tępotę, za to, że nie pojmują, że Vardeni nie próbują ich skrzywdzić, ale pomóc.

Podrapał się po brodzie, czekając, aż krasnolud odprowadzi na bok mocno objuczonego kuca, po czym ruszył ciężkim krokiem naprzód.

Zbliżywszy się do namiotu, ujrzał Katrinę stojącą nad balią pełną gorącej wody z mydłem. Prała właśnie na tarze zakrwawiony bandaż. Rękawy miała podwinięte za łokcie, włosy spięte w niepozorny kok, policzki zarumienione z wysiłku, i jeszcze nigdy nie wyglądała równie pięknie. Była jego radością – radością i ucieczką – i sam jej widok wystarczył, by doskwierająca mu otępiała obojętność zniknęła.

Katrina zauważyła go, natychmiast porzuciła pranie i pomknęła ku niemu, wycierając w biegu różowe dłonie o gors sukni. Roran napiął mięśnie, gdy rzuciła się na niego, obejmując go ciasno ramionami. Ostry ból w boku sprawił, że sapnął głośno.

Katrina wypuściła go z objęć i marszcząc brwi, odchyliła się.

– Och! Zrobiłam ci krzywdę?

– Nie... Po prostu jestem obolały.

Nie pytała dalej. Przytuliła go ponownie, tym razem łagodniej, i spojrzała na niego oczami lśniącymi od łez. Obejmując ją w pasie, pochylił się i ucałował; nie potrafił wyrazić, jak bardzo cieszy go jej obecność.

Katrina zarzuciła sobie na ramiona lewą rękę męża, a on pozwolił, by częściowo podtrzymała jego ciężar w drodze do namiotu. Z westchnieniem ulgi usiadł na służącym im za krzesło pniaku, który ustawiła obok niewielkiego ogniska, na którym wcześniej zagrzała wodę na pranie, a obecnie gotowała w kociołku gulasz.

Napełniła ciepłą strawą miskę i wręczyła Roranowi. A potem z wnętrza namiotu przyniosła kubek piwa i talerz z połową bochenka chleba i kawałem sera.

– Potrzebujesz czegoś jeszcze? – spytała dziwnie ochrypłym głosem.

Roran nie odpowiedział. Ujął jednak dłonią jej policzek i dwa razy pogładził kciukiem. Jej drżące wargi wygięły się w uśmiechu, na moment położyła dłoń na jego ręce, a potem wróciła do przerwanego zajęcia i z nowym wigorem podjęła pranie.

Roran długą chwilę wpatrywał się w jedzenie, nim przełknął pierwszy kawałek: nadal był tak spięty, że wątpił, czy jego żołądek cokolwiek zniesie. Mimo to, po paru kęsach chleba odzyskał apetyt i z entuzjazmem zaczął pałaszować gulasz.

Kiedy skończył, odstawił naczynia na ziemię i przez długą chwilę siedział, ogrzewając dłonie nad ogniskiem i rozkoszując się ostatnimi łykami piwa.

– Słyszeliśmy huk, kiedy runęła brama. – Katrina wykręciła bandaż. – Niedługo wytrzymała.

– Nie... Obecność smoka w naszych szeregach bardzo pomaga.

Roran zerknął na jej brzuch, gdy rozwieszała bandaż na zaimprowizowanym sznurku, biegnącym od górnej tyczki ich namiotu do sąsiedniego. Kiedy myślał o dziecku, które nosiła, dziecku, które stworzyli oboje, za każdym razem czuł przejmującą dumę, zabarwioną wszakże niepokojem, nie miał bowiem pojęcia, jak zdoła zapewnić synowi bądź córce bezpieczny dom. Poza tym, w razie gdyby wojna się nie skończyła do dnia narodzin, Katrina zamierzała go zostawić i wrócić do Surdy, gdzie mogłaby względnie bezpiecznie chować dziecko.

Nie mogę jej stracić. Już nie.

Katrina zanurzyła w balii kolejny bandaż.

– A bitwa w mieście? – spytała, mieszając wodę. – Jak poszła?

– Musieliśmy walczyć o każdą piędź. Nawet Eragonowi szło ciężko.

– Ranni wspominali o balistach na kołach.

– Owszem. – Roran zwilżył język piwem i szybko opisał, jak Vardeni przebijali się przez Belatonę i wszystkie przeszkody napotykane po drodze. – Straciliśmy dziś wielu ludzi, ale mogło być gorzej. Znacznie gorzej. Jörmundur i kapitan Markland dobrze zaplanowali atak.

– Ale ich plan by się nie powiódł, gdyby nie ty i Eragon. Wspaniale się spisałeś.

W odpowiedzi zaśmiał się głucho.

– Ha! A wiesz dlaczego? Powiem ci. Nawet jeden na dziesięciu ludzi nie ma ochoty atakować nieprzyjaciela. Eragon tego nie widzi: zawsze podąża na czele armii, ściągając ku sobie wrogów, ale ja owszem. Większość naszych trzyma się z tyłu i nie walczy, chyba że nie ma wyjścia. Albo wymachuje rękami, czyniąc wiele hałasu, ale tak naprawdę nic nie robi.

Katrina sprawiała wrażenie wstrząśniętej.

– Jakże to? Czy to tchórze?

– Nie wiem. Myślę... Myślę, że może po prostu nie mogą się zmusić, by spojrzeć człowiekowi w twarz i go zabić, choć łatwo przychodzi im powalanie przeciwnika zwróconego do nich plecami. Czekają zatem, by inni zrobili to, czego oni nie potrafią. Czekają na takich jak ja.

– Sądzisz, że ludzie Galbatorixa odczuwają to samo?

Roran wzruszył ramionami.

– Możliwe. Ale też nie mają wyboru, muszą słuchać Galbatorixa. Jeśli każe im walczyć, będą walczyć.

– Nasuada mogłaby zrobić to samo. Mogłaby polecić swoim magom, by rzucili zaklęcia zapewniające, że nikt nie uchyli się od obowiązku.

– Co wtedy by ją różniło od Galbatorixa? Poza tym, Vardeni by tego nie znieśli.

Katrina podeszła i ucałowała go w czoło.

– Cieszę się, że potrafisz to robić – wyszeptała, po czym wróciła do balii i zaczęła trzeć o tarę kolejną wstęgę zabrudzonego płótna. – Wcześniej chyba coś poczułam. Mój pierścień... Obawiałam się, że może stało ci się coś złego.

– Byłem w sercu bitwy. Nie zdziwiłbym się, gdybyś co kilka chwil odczuwała szarpnięcie.

Zamarła z rękami w wodzie.

– Wcześniej to się nie zdarzało.

Roran wysączył resztkę piwa, starając się odwlec nieuniknione. Miał nadzieję, że zdoła oszczędzić jej szczegółów niefortunnej przygody w zamku, widział jednak wyraźnie, że żona nie spocznie, dopóki nie pozna prawdy. Próby przekonania sprawiłyby tylko, że zaczęłaby sobie wyobrażać potworności znacznie gorsze niż te, które zaszły. Poza tym nie ma sensu ukrywać wieści, bo wkrótce i tak rozejdą się po całym obozie Vardenów.

A zatem jej opowiedział. Zwięźle zrelacjonował wydarzenia, starając się, by zawalenie muru wydało się bardziej zwykłą niedogodnością niż czymś, co o mało go nie zabiło. Trudno było opisać to przeżycie, toteż mówił powoli, niepewnie, co chwila szukając właściwych słów. Kiedy skończył, umilkł, dręczony wspomnieniami.

– Przynajmniej nic ci się nie stało – rzekła Katrina.

Zauważył szczerbę na krawędzi kubka.

– Nie.

Plusk wody ucichł. Roran poczuł na sobie uważne spojrzenie żony.

– Wcześniej bywałeś w znacznie większym niebezpieczeństwie.

– Tak... Chyba tak.

Jej głos złagodniał.

– W takim razie, co cię gryzie? – Kiedy nie odpowiedział, dodała: – Nie ma niczego tak strasznego, byś nie mógł mi o tym opowiedzieć, Roranie. Wiesz przecież.

Kolejny raz przesunął palcem po krawędzi kubka, zadzierając paznokieć prawego kciuka. Kilka razy potarł nim o palec wskazujący.

– Kiedy mur się zawalił, myślałem, że zginę.

– Każdy mógł zginąć.

– To prawda, ale rzecz w tym, że nie miałem nic przeciw temu. – Spojrzał na nią zbolałym wzrokiem. – Nie rozumiesz? Ja się poddałem. Kiedy pojąłem, że nie zdołam uciec, przyjąłem to równie pokornie jak jagnię prowadzone na rzeź i... – Głos uwiązł mu w gardle. Roran upuścił kubek i ukrył twarz w dłoniach. Gardło ścisnęło mu się tak mocno, że ledwie oddychał. Nagle poczuł na ramionach lekkie muśnięcie palców Katriny. – Poddałem się – warknął wściekły i zbrzydzony samym sobą. – Po prostu przestałem walczyć. O ciebie. O nasze dziecko. – Głos mu się załamał.

– Ciii, ciii – mruknęła.

– Wcześniej nigdy się nie poddałem. Ani razu... Nawet wtedy, gdy porwali cię Ra’zacowie.

– Wiem, że nie.

– Ta walka musi się skończyć. Nie może trwać dalej. Ja... nie mogę. Ja... – Uniósł głowę i ze zgrozą odkrył, że Katrina ma taką minę, jakby zaraz miała wybuchnąć płaczem. Wstał szybko, tuląc ją mocno do siebie. – Przepraszam – wyszeptał. – Przepraszam, tak bardzo mi przykro... To już się nie powtórzy. Nigdy. Przyrzekam.

– Tym wcale się nie martwię – odparła stłumionym głosem, bo jej usta przesłaniało jego ramię.

Te słowa go zabolały.

– Wiem, że byłem słaby, ale moje słowo wciąż powinno coś dla ciebie znaczyć.

– Nie to miałam na myśli! – wykrzyknęła i cofnęła się, patrząc na niego oskarżycielsko. – Czasami bywasz strasznym głupcem, Roranie.

Uśmiechnął się słabo.

– Wiem.

Oplotła mu rękami szyję.

– Nie mogłabym myśleć o tobie źle, nieważne, co czułeś, kiedy waliła się ściana. Liczy się tylko to, że wciąż żyjesz. Przecież, kiedy się zawaliła, nic nie mogłeś zrobić, prawda?

Pokręcił głową.

– W takim razie nie ma się czego wstydzić. Gdybyś mógł to powstrzymać albo uciec, ale byś tego nie zrobił, wówczas straciłabym szacunek do ciebie. Ale uczyniłeś wszystko co w twojej mocy, a kiedy nic więcej nie mogłeś zdziałać, pogodziłeś się ze swoim losem i nie buntowałeś się na darmo przeciw niemu. To oznaka mądrości, nie słabości.

Pochylił się i ucałował jej czoło.

– Dziękuję.

– Osobiście uważam, że jesteś najdzielniejszym, najsilniejszym i najcudowniejszym człowiekiem w całej Alagaësii.

Tym razem pocałował ją w usta. Potem Katrina zaśmiała się krótko, rozładowując nagromadzone napięcie, i chwilę stali razem, kołysząc się lekko, jakby tańczyli do melodii słyszalnej tylko dla nich dwojga. W końcu odepchnęła go żartobliwie i wróciła do swego prania, a on usiadł z powrotem na pniaku, po raz pierwszy od czasu bitwy spokojny i zadowolony, mimo licznych bolesnych skaleczeń i siniaków.

Roran obserwował brnących w błocie obok jego namiotu ludzi, konie i od czasu do czasu krasnoluda bądź urgala. Dostrzegał ich obrażenia i stan broni i zbroi. Starał się określić ogólny nastrój panujący wśród Vardenów, doszedł jednak tylko do wniosku, że wszystkim prócz urgali przydałby się porządny, długi sen i obfity posiłek, i że wszyscy, łącznie z urgalami – zwłaszcza z urgalami – muszą zostać wyszorowani od stóp do głów szczotkami ze świńskiego włosia i opłukani kubłami wody z mydłem.

Obserwował też Katrinę i widział, jak podczas pracy jej pierwotny entuzjazm i pogodny nastrój z każdą chwilą mijają. Teraz wszystko ją drażniło. Z całych sił tarła jakieś plamy, bez powodzenia. Jej twarz pociemniała, z ust uleciały pełne irytacji cmoknięcia.

Wreszcie, gdy chlasnęła kawałem mokrej tkaniny o tarę, rozbryzgując mydliny na kilka stóp w górę, i oparła się o balię, z całych sił zaciskając usta, Roran dźwignął się z pieńka i podszedł do niej.

– Daj, pomogę – rzekł.

– To nie uchodzi – mruknęła.

– Bzdura. Idź i usiądź, a ja skończę... No, dalej.

Pokręciła głową.

– Nie. To ty powinieneś odpoczywać, nie ja. Poza tym, to nie praca dla mężczyzn.

Roran parsknął wzgardliwie.

– Kto tak twierdzi? Zadaniem mężczyzny bądź kobiety jest robić to co trzeba. A teraz idź, usiądź. Kiedy rozprostujesz nogi, od razu poczujesz się lepiej.

– Roranie, nic mi nie jest.

– Zmykaj, głuptasie.

Spróbował delikatnie odepchnąć ją od balii, Katrina jednak nie ustępowała.

– Tak nie wolno – zaprotestowała. – Co sobie pomyślą ludzie? – Gestem wskazała grupkę maszerującą raźno po błotnistej ścieżce obok ich namiotu.

– Mogą myśleć, cokolwiek zechcą. Ożeniłem się z tobą, nie z nimi. Jeśli sądzą, że pomaganie ci uraża moją męskość, to oni są głupcami.

– Ale...

– Żadnych ale. Odsuń się. Sio. Znikaj stąd.

– Ale...

– Nie zamierzam się sprzeczać. Jeśli nie usiądziesz, to cię zaniosę i przywiążę do tego pniaka.

Jej twarz rozjaśnił psotny uśmieszek.

– Czyżby?

– Tak. A teraz zmykaj! – Gdy Katrina niechętnie ustąpiła miejsca przy balii, Roran jęknął. – Uparta jesteś.

– Mów za siebie. Potrafiłbyś nauczyć osła tego i owego.

– Nie ja. Wcale nie jestem uparty.

Roran rozpiął pas i ściągnął koszulę, wieszając ją na przedniej tyczce namiotu. Potem wcisnął w rękaw tuniki rękawice. Na skórze czuł chłodny dotyk powietrza, bandaże były jeszcze zimniejsze – wystygły, leżąc na tarze – ale nie przeszkadzało mu to: ciepła woda wkrótce rozgrzała tkaninę. Wokół jego przegubów zebrały się pieniste bransolety tęczowych bąbelków. Raz po raz przeciągał tkaniną tam i z powrotem na całej długości sękatej dechy.

Zerknął w bok i ucieszył się, widząc, że Katrina przysiadła na pieńku. Odpoczywała, jeśli w podobnych okolicznościach w ogóle można mówić o odpoczynku.

– Chcesz może rumianku? – spytała. – Gertrude dziś rano dała mi garść świeżych ziół. Mogłabym przygotować herbatkę dla nas obojga.

– Chętnie.

Zapadła przyjazna cisza. Roran wyprał szybko resztę rzeczy. Powtarzalna czynność sprawiła, że zaczął myśleć, iż jego ręce są wciąż zdolne do czegoś jeszcze prócz machania młotem. Bliskość Katriny budziła w nim głęboką radość.

Wykręcał właśnie ostatni bandaż, a świeżo zaparzona herbata rumiankowa czekała na niego obok Katriny, gdy ktoś z drugiej strony ruchliwego traktu zawołał ich imiona. Roran potrzebował chwili, by pojąć, że to Baldor, biegnący ku nim w błocie i lawirujący między ludźmi i końmi. Miał na sobie poprzypalany skórzany fartuch i grube, sięgające łokci rękawice, umazane sadzą i tak znoszone, że ich palce stały się twarde, gładkie i lśniące jak wypolerowany szylkret. Strzępem starego rzemienia przewiązał ciemne kędzierzawe włosy nad zmarszczonym czołem. Baldor był drobniejszy od ojca, Horsta, i starszego brata Albriecha, ale nadal przewyższał innych wzrostem i muskulaturą, stanowiącą efekt dzieciństwa spędzonego w kuźni ojca. Żaden z nich tego dnia nie walczył – zazwyczaj kowale byli zbyt cenni, by ryzykować ich życie w bitwie – choć Roran bardzo chciał, by Nasuada zgodziła się ich wypuścić, świetnie bowiem radzili sobie w boju i wiedział, że mógłby na nich liczyć w nawet najtrudniejszych okolicznościach.

Odłożył pranie i wytarł dłonie, zastanawiając się, co się stało. Katrina wstała z pniaka i dołączyła do niego.

Kiedy Baldor do nich dotarł, musieli odczekać kilka sekund, nim złapał oddech.

– Chodźcie szybko – rzucił. – Matka właśnie zaczęła rodzić i...

– Gdzie ona jest? – spytała Katrina.

– W naszym namiocie.

– Przyjdziemy tam jak najszybciej.

Baldor spojrzał na nią z wdzięcznością, odwrócił się na pięcie i odbiegł.

Gdy Katrina zniknęła w namiocie, Roran wylał na ognisko zawartość balii, dokładnie gasząc ogień. Płonące drewno syczało i trzaskało w zetknięciu z wodą, zamiast dymu w powietrze wzbiły się kłęby nieprzyjemnie pachnącej pary.

Zgroza i podniecenie dodały Roranowi sił.

Mam nadzieję, że ona nie umrze, pomyślał, wspominając zasłyszane rozmowy kobiet, martwiących się o zaawansowany wiek i przedłużającą się ciążę Elain. Żona kowala zawsze była miła dla niego i Eragona i bardzo ją lubił.

– Gotów? – spytała Katrina, wyłaniając się z namiotu i obwiązując głowę i szyję niebieską chustą.

Roran chwycił leżący z boku pas i młot.

– Jestem gotów. Ruszajmy.

Cena władzy

– To ostatni, pani. Nie będziesz ich więcej potrzebować. I oby tak dalej.

Pasmo płótna zsunęło się z cichym szelestem z przedramion Nasuady, gdy jej służka, Farica, zdjęła opatrunek. Nasuada nosiła podobne bandaże od dnia, gdy wraz wodzem Fadavalem sprawdzali nawzajem swoją odwagę podczas próby Długich Noży.

Stała bez ruchu, wpatrując się w długi, obszarpany i pełen dziur gobelin, tymczasem Farica krzątała się dokoła. W końcu zebrała się w sobie i powoli opuściła wzrok. Od chwili zwycięstwa w próbie Długich Noży odmawiała patrzenia na rany; już jako świeże wydały jej się tak upiorne, że wiedziała, że nie zdoła znieść ich widoku, dopóki całkiem się nie zagoją.

Blizny były niesymetryczne: sześć przecinało zewnętrzną stronę lewego przedramienia, trzy prawego. Każda z nich miała trzy do czterech cali długości; w większości były to proste kreski, prócz najniższej, po prawej, bo wtedy Nasuada straciła panowanie nad sobą i nóż skręcił, kreśląc poszarpaną linię niemal dwa razy dłuższą od pozostałych. Skóra wokół blizn była obrzmiała i różowa, same blizny wydawały się tylko odrobinę jaśniejsze od reszty ciała, co ją ucieszyło. Lękała się, że mogą przekształcić się w białe i srebrzyste kreski, przez co znacznie bardziej rzucałyby się w oczy. Blizny wznosiły się nad powierzchnię przedramion o jakieś ćwierć cala, tworząc stwardniałe pasma; wyglądało to zupełnie jakby pod skórę ktoś wbił jej gładkie stalowe pręty.

Nasuada miała mieszane uczucia co do blizn. Gdy dorastała, ojciec wpajał jej zwyczaje ich ludu, ale sama całe życie spędziła pośród Vardenów i krasnoludów. Jedyne rytuały plemion wędrownych, jakich przestrzegała, a i to nieregularnie, wiązały się z ich religią. Nigdy nie miała ambicji, by opanować Taniec Bębnów czy uczestniczyć w nużącym Wywoływaniu Imion, ani – zwłaszcza to – pokonywać kogokolwiek w próbie Długich Noży. A przecież była tu teraz, wciąż młoda i nadal piękna, z przedramionami poznaczonymi dziewięcioma dużymi bliznami. Mogła rzecz jasna polecić któremuś z magów Vardenów usunąć je, ale wówczas poświęciłaby wygraną, a wędrowne szczepy nie uznałyby w niej suzerenki.

Choć żałowała, że jej ręce nie są już gładkie i krągłe i nie przyciągają pełnych podziwu spojrzeń mężczyzn, to była dumna ze swych blizn. Stanowiły namacalny dowód jej odwagi i widoczną oznakę oddania Vardenom. Każdy, kto na nie patrzył, poznawał moc jej charakteru i uznała, że znaczy to dla niej więcej niż wygląd.

– Co myślisz? – spytała, wyciągając ręce ku królowi Orrinowi, który stał bez ruchu przy otwartym oknie w gabinecie, spoglądając z góry na miasto.

Orrin odwrócił się i zmarszczył brwi nad ciemnymi oczami. Wcześniej zamienił zbroję na grubą czerwoną tunikę i szatę oblamowaną białymi gronostajami.

– Nieprzyjemnie na nie patrzeć – oznajmił, po czym z powrotem skupił uwagę na mieście. – Okryj się, to niestosowny strój w porządnym towarzystwie.

Nasuada jeszcze chwilę przyglądała się swoim przedramionom.

– Nie, raczej tego nie zrobię.

Pociągnęła koronkowe mankiety krótkich rękawków, by je wyprostować, po czym odprawiła Faricę. Przeszła po pysznym dywanie krasnoludzkiej roboty, rozłożonym pośrodku pokoju, i dołączyła do Orrina, wciąż obserwującego miejski krajobraz po bitwie. Z radością odkryła, że niemal wszystkie ognie ugaszono, pozostały tylko dwa płonące miejsca pod zachodnim murem. Potem przeniosła wzrok na króla.

W krótkim czasie, jaki minął, odkąd Vardeni i Surdanie rozpoczęli atak na Imperium, Nasuada widziała, jak Orrin na jej oczach staje się coraz poważniejszy. Jego pierwotny entuzjazm i ekscentryczne nawyki zniknęły pod ponurą maską. Z początku ucieszyła ją ta zmiana, uznała bowiem, że król spoważniał i dojrzał, lecz w miarę trwania wojny zaczęła tęsknić za wcześniejszymi dyskusjami o filozofii naturalnej i osobliwymi nawykami Orrina. Zbyt późno uświadomiła sobie, że często ubarwiały jej czas, nawet jeśli niezmiennie ją drażniły. Co więcej, zmiana uczyniła z niego niebezpieczniejszego rywala – z łatwością mogła sobie wyobrazić, jak w obecnym nastroju Orrin próbuje ją zastąpić na stanowisku dowódcy Vardenów.

Czy byłabym szczęśliwa, gdybym za niego wyszła? – zastanawiała się.

Orrin nie wyglądał wcale tak źle. Nos miał wydatny i wąski, lecz żuchwę mocną, a usta pięknie skrojone i wyraziste. Lata spędzone na placu ćwiczeń zaowocowały piękną sylwetką. Bez wątpienia był także inteligentny i zazwyczaj stanowił miłe towarzystwo. Gdyby jednak nie zasiadał na tronie Surdy i nie zagrażał aż tak jej pozycji i niezależności Vardenów, wiedziała, że nigdy nie rozważałaby małżeństwa.

Czy byłby dobrym ojcem?

Orrin oparł dłonie o wąski kamienny parapet i się wychylił.

– Musisz zerwać sojusz z urgalami – oznajmił, nie patrząc na nią.

Słowa te zaskoczyły Nasuadę.

– A dlaczegóż to?

– Bo nam szkodzą. Ludzie, którzy w innych okolicznościach dołączyliby do nas, przeklinają nas za sprzymierzenie się z potworami i odmawiają złożenia broni, gdy przybywamy do ich domów. Opór Galbatorixa wydaje im się słuszny i zrozumiały, bo zawarliśmy pakt z urgalami. Zwykły człowiek nie rozumie, czemu się z nimi sprzymierzyliśmy. Nie wie, że Galbatorix sam wykorzystywał urgale, ani że ich oszukał, zmuszając do przypuszczenia ataku na Tronjheim pod dowództwem Cienia. To subtelności, których nie da się wyjaśnić przerażonemu chłopu. Widzi on tylko, że stwory, których lękał się i nienawidził całe życie, maszerują ku jego domowi dowodzone przez wielkiego zębatego smoka i Jeźdźca, z wyglądu bardziej elfa niż człowieka.

– Potrzebujemy pomocy urgali – odparła Nasuada. – I tak mamy za mało ludzi.

– Aż tak bardzo ich nie potrzebujemy. Wiesz, że mówię prawdę, inaczej, dlaczego nie pozwoliłabyś urgalom uczestniczyć w szturmie na Belatonę? Dlaczego zabroniłaś im przekraczania bramy miasta? Trzymanie ich z dala od pola walki nie wystarczy, Nasuado. Wieści o nich wciąż rozchodzą się po całym kraju. Możesz naprawić sytuację, rezygnując z tego niefortunnego pomysłu, nim wyrządzi jeszcze więcej szkód.

– Nie mogę.

Orrin odwrócił się ku niej błyskawicznie, gniew wykrzywił mu twarz.

– Ludzie umierają, bo zdecydowałaś się przyjąć wsparcie Garzhvoga. Moi ludzie, twoi, mieszkańcy Imperium... giną i spoczywają pod ziemią. Ten sojusz nie jest wart ich ofiary i, na mą duszę, nie pojmuję, czemu wciąż go bronisz!

Nasuada nie zdołała znieść jego spojrzenia: za bardzo przypominał jej wyrzuty sumienia i obawy, które nawiedzały ją przed snem. Zamiast tego skupiła wzrok na wstędze dymu wzlatującej z wieży na skraju miasta.

– Bronię go – odparła, starannie wymawiając każde słowo – bo mam nadzieję, że zachowanie sojuszu z urgalami ocali więcej żywotów niż będzie kosztować... Jeśli pokonamy Galbatorixa...

Orrin zaklął.

– Nie jest to rzecz jasna pewne – podjęła. – Ale musimy zaplanować podobną ewentualność. Jeżeli go pokonamy, mamy obowiązek pomóc naszej rasie podnieść się po owym konflikcie i na gruzach Imperium zbudować nowy, potężny kraj. A częścią tego procesu będzie dopilnowanie, byśmy po latach sporów mogli zawrzeć pokój. Nie zamierzam obalić Galbatorixa tylko po to, by urgale zaatakowały nas, gdy będziemy najsłabsi.

– I tak mogą to zrobić. Jak zawsze.

– A co innego mielibyśmy począć? – spytała z irytacją. – Musimy spróbować ich oswoić. Im bardziej wiążemy ich z naszą sprawą, tym mniej prawdopodobne, że zwrócą się przeciw nam.

– Powiem ci, co powinnaś zrobić – warknął. – Wypędź je. Zerwij sojusz z Nar Garzhvogiem i odpraw go wraz z jego bykami. Jeśli zwyciężymy w tej wojnie, będziemy mogli wynegocjować nowy traktat, i to z pozycji pozwalającej nam dyktować dowolne warunki. Albo jeszcze lepiej, poślij Eragona i Saphirę do Kośćca wraz z batalionem żołnierzy, by na zawsze zmietli ich z powierzchni ziemi, tak jak powinni to byli uczynić Jeźdźcy wiele wieków temu.

Nasuada spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Gdybym zerwała układ z urgalami, wpadłyby w taką wściekłość, że od tej pory zaczęłyby nas atakować, a nie możemy walczyć jednocześnie z nimi i z Imperium. Ściągnięcie na siebie czegoś podobnego byłoby czystym szaleństwem. Jeśli w swej mądrości elfy, smoki i Jeźdźcy postanowili tolerować istnienie urgali – choć z łatwością mogli je zniszczyć – my winniśmy wziąć z nich przykład. Wiedzieli, że zabicie wszystkich byłoby wielkim złem, i ty także powinieneś to zrozumieć.

– W swej mądrości, pfft! Zupełnie jakby ich mądrość na cokolwiek im się przydała! No dobrze, zostaw przy życiu część urgali, ale zabij ich dosyć, by przez co najmniej sto lat nie ważyły się opuścić swoich nor!

Wyraźny ból dźwięczący w głosie króla i napięcie na jego twarzy zaskoczyły Nasuadę. Przyjrzała mu się z większą uwagą, próbując ustalić powód tak gwałtownej reakcji. Po paru chwilach znalazła rozwiązanie, które po namyśle wydało się wręcz oczywiste.

– Kogo straciłeś? – spytała.

Orrin zacisnął dłoń w pięść i powoli, z wahaniem opuścił na parapet, jakby bardzo chciał rąbnąć w niego z całej siły, ale nie śmiał.

– Przyjaciela, z którym dorastałem w zamku Borromeo. Nie wydaje mi się, żebyś go poznała. Był jednym z poruczników mojej kawalerii.

– Jak zginął?

– Tak jak można oczekiwać. Dotarliśmy właśnie do stajni przy zachodniej bramie i zabezpieczaliśmy je do własnego użytku, gdy jeden ze stajennych wybiegł z boksu i przebił go widłami. Kiedy zapędziliśmy go pod ścianę, wciąż krzyczał bzdury o urgalach i o tym, że nigdy się nie podda... Co za głupiec. Nawet gdyby to zrobił, nic by mu to nie dało. Zabiłem go własnoręcznie.

– Przykro mi – rzekła Nasuada.

Klejnoty w koronie Orrina zamigotały, gdy król w podzięce skłonił głowę.

– Choć cierpisz, nie możesz pozwolić, by ból kierował twoimi decyzjami... To niełatwe, wiem. O, jak dobrze wiem! Ale musisz być silniejszy, dla dobra własnego ludu.

– Być silniejszy – powtórzył cierpkim, drwiącym tonem.

– Tak. Od nas wymaga się więcej niż od innych ludzi, zatem musimy starać się być lepsi niż większość, jeśli mamy okazać się godni owej odpowiedzialności... Pamiętaj, że urgale zabiły mojego ojca, nie przeszkodziło mi to jednak w zawarciu sojuszu, który mógł pomóc Vardenom. Nie pozwolę, by cokolwiek powstrzymało mnie przed czynieniem tego co najlepsze dla nich i dla całej naszej armii, nieważne jak wielki może sprawiać mi ból. – Uniosła ręce, ponownie demonstrując blizny.

– A zatem taka jest twoja odpowiedź? Nie zerwiesz z urgalami?

– Nie.

Orrin przyjął te słowa ze spokojem, który zaniepokoił Nasuadę. Zacisnął dłonie na parapecie i znów zaczął obserwować miasto. Na jego palcach lśniły cztery wielkie pierścienie, jeden z nich, z królewską pieczęcią Surdy wyrzeźbioną z ametystu: rogatym jeleniem z nogami oplecionymi gałązkami jemioły, stojącym nad harfą naprzeciw wysokiej, ufortyfikowanej wieży.

– Przynajmniej – rzekła Nasuada – nie zetknęliśmy się z żołnierzami zaczarowanymi tak, że nie czują bólu.

– Chodzi ci o śmiejące się trupy – wymamrotał Orrin, przywołując określenie, które zyskało wielką popularność wśród Vardenów.

– Owszem, ani na Murtagha i Ciernia, co mnie martwi.

Długą chwilę oboje milczeli.

– Jak poszło twoje wczorajsze doświadczenie? – spytała w końcu Nasuada. – Powiodło się?

– Byłem zbyt zmęczony, by je ocenić. Zamiast tego poszedłem spać.

– Ach.

Po kilku kolejnych chwilach oboje, zgodnie z niewypowiedzianą umową, podeszli do biurka odsuniętego pod ścianę. Na jego blacie piętrzyły się stosy kart, tabliczek i zwojów. Nasuada przyjrzała się owym wierzchołkom i westchnęła ciężko. Zaledwie pół godziny wcześniej adiutanci uprzątnęli biurko do czysta.

Skupiła się na aż nadto znajomym raporcie, szacunkach liczby więźniów ujętych przez Vardenów podczas oblężenia Belatony, z imionami ważniejszych osobistości zaznaczonymi czerwonym tuszem. Dyskutowali o nich z Orrinem, kiedy zjawiła się Farica, by zdjąć jej bandaże.

– Nie widzę żadnego wyjścia z tej matni – przyznała.

– Moglibyśmy zacząć rekrutować strażników spośród miejscowych. Wówczas nie musielibyśmy zostawiać aż tylu swoich.

Znów uniosła raport.

– Może. Ale trudno byłoby znaleźć potrzebnych nam ludzi, a nasi magowie są już i tak niebezpiecznie przeciążeni.

– Czy Du Vrangr Gata odkryła już sposób złamania przysięgi złożonej w pradawnej mowie? – Gdy Nasuada odpowiedziała przecząco, król dodał: – A poczynili w ogóle jakiekolwiek postępy?

– Żadnych praktycznych. Pytałam nawet elfy, ale im także się nie powiodło, mimo wielu lat prób; nie lepiej niż nam przez ostatnie kilka dni.

– Jeśli nie rozwiążemy tego problemu, i to szybko, może nas kosztować przegraną w wojnie – podsumował Orrin. – Ta jedna kwestia.

Nasuada pomasowała skronie.

– Wiem.

Nim opuścili bezpieczne krasnoludzkie twierdze w Farthen Dûrze i Tronjheimie, próbowała przewidzieć wszelkie wyzwania, jakim przyjdzie stawić czoło Vardenom po rozpoczęciu ofensywy. Ten problem jednak całkowicie ją zaskoczył.

Po raz pierwszy objawił się po bitwie na Płonących Równinach, gdy okazało się, że wszystkich oficerów i większość zwykłych żołnierzy z armii Galbatorixa zmuszono do zaprzysiężenia wierności jemu i Imperium w pradawnej mowie. Wraz z Orrinem szybko pojęli, że nigdy nie będą mogli im zaufać, dopóki Galbatorix i Imperium istnieją, a może nawet po ich zniszczeniu. W efekcie nie mogli pozwolić skłonnym do dezercji przyłączyć się do Vardenów, w obawie, że przysięgi mogą ich zmusić do niebezpiecznych zachowań.

Z początku Nasuada nieszczególnie się tym martwiła. Więźniowie to nieodłączna część wojny i już wcześniej ustaliła z królem Orrinem, że jeńcy zostaną odprowadzeni do Surdy, a tam zapędzeni do pracy przy budowie dróg, rozbijaniu głazów, kopaniu kanałów i do innych ciężkich robót. Dopiero gdy Vardeni zajęli miasto Feinster, w pełni ogarnęła rozmiary problemu. Agenci Galbatorixa odebrali przysięgi wierności nie tylko od tamtejszych żołnierzy, ale też od szlachty, wielu służących jej urzędników oraz z pozoru przypadkowej zbieraniny zwykłych ludzi z miasta – z których, jak podejrzewała, znacznej części Vardenom nie udało się zidentyfikować. Ci, o których wiedzieli, musieli być trzymani pod kluczem, w obawie, by nie próbowali przekabacić swych prześladowców. Znalezienie ludzi, którym mogliby zaufać i którzy byliby skłonni do współpracy z Vardenami, okazało się znacznie trudniejsze niż przewidywała.

Ze względu na wszystkich jeńców, jakich należało uwięzić, nie miała wyboru i musiała pozostawić w Feinster dwa razy więcej żołnierzy niż planowała. W dodatku uwięzienie tak wielu osób praktycznie okaleczyło miasto, przez co zmuszona była pozbawić armię Vardenów znacznej części zapasów, by mieszkańcy nie zaczęli głodować. Wiedziała, że nie wytrzymają tego długo, a teraz, gdy zajęli także Belatonę, będzie jeszcze gorzej.

– Szkoda, że krasnoludy jeszcze się nie zjawiły – mruknął Orrin. – Przydałaby się ich pomoc.

Nasuada się zgodziła. W tej chwili w szeregach Vardenów było zaledwie kilkuset krasnoludów, reszta wróciła do Farthen Dûru na pogrzeb zabitego króla, Hrotgara, i aby zaczekać, aż przywódcy klanów wybiorą jego następcę. Zbyt wiele razy przeklinała ów fakt. Próbowała przekonać krasnoludy do mianowania regenta na czas wojny, ale były uparte jak kamień i zdecydowane odprawić swe odwieczne ceremonie, choć oznaczało to porzucenie Vardenów w samym środku kampanii. Tak czy inaczej, krasnoludy wybrały w końcu nowego króla – siostrzeńca Hrothgara, Orika – a on wyruszył spod odległych Gór Beorskich, by dołączyć do Vardenów. Armia krasnoludzka maszerowała właśnie przez rozległe ruiny na północ od Surdy, gdzieś pomiędzy jeziorem Tüdosten i rzeką Jiet.

Nasuada zastanawiała się, czy po przybyciu krasnoludzkie wojska będą zdatne do walki. Zasadniczo krasnoludy wyróżniały się większą od ludzkiej odpornością, ale niemal całe ostatnie dwa miesiące spędziły w marszu, co może wyczerpać nawet najtwardsze istoty. Muszą być zmęczone oglądaniem raz po raz tych samych krajobrazów, pomyślała.

– Mamy już tak wielu więźniów. A kiedy zajmiemy Dras-Leonę... – Pokręciła głową.

Orrin ożywił się nagle.

– A co, gdybyśmy ominęli Dras-Leonę? – Pogrzebał w stercie papierów na biurku i odnalazł wielką krasnoludzką mapę Alagaësii, którą rozłożył na stosach dokumentów administracyjnych. Chwiejne sterty sprawiły, że przedstawiona na niej kraina nabrała niezwykłej topografii: na zachód od Du Weldenvarden pojawiły się szczyty, w miejscu Gór Beorskich okrągła niecka, na Pustyni Haradackiej kaniony i jary, a wzdłuż północnej części Kośćca łagodne fale, odwzorowujące kształty leżących pod spodem rzędów zwojów. – Spójrz. – Środkowym palcem nakreślił linię z Belatony do stolicy Imperium, Urû’baenu. – Gdybyśmy pomaszerowali prosto tędy, nie zbliżylibyśmy się nawet do Dras-Leony. Trudno byłoby pokonać jednym rzutem cały ten odcinek, ale to wykonalne.

Nasuada nie musiała rozważać tej propozycji, już wcześniej ją przemyślała.

– Ryzyko byłoby zbyt wielkie. Galbatorix wciąż mógłby nas atakować oddziałami z Dras-Leony – których, jeśli wierzyć naszym szpiegom, nie należy lekceważyć – a wówczas bylibyśmy zmuszeni odpierać ataki z dwóch stron jednocześnie. Nie znam szybszego sposobu na przegranie bitwy ani wojny. Nie, musimy zdobyć Dras-Leonę.

Orrin przyznał jej rację lekkim skinieniem głowy.

– W takim razie musimy ściągnąć naszych ludzi z Aroughs. Jeśli mamy iść dalej, potrzebujemy każdego żołnierza.

– Wiem. Zamierzam dopilnować, by oblężenie zakończyło się przed końcem tygodnia.

– Mam nadzieję, że nie chcesz tam wysłać Eragona.

– Nie, mam inny plan.

– Doskonale. A tymczasem, co zrobimy z tymi więźniami?

– To co wcześniej: straże, płoty i kłódki. Może zdołamy ich także skrępować zaklęciami, by ograniczyć ich ruchy, byśmy nie musieli pilnować uważnie wszystkich. Poza tym nie mam dobrego rozwiązania, chyba że chcielibyśmy ich wymordować, a wolałabym... – Próbowała wyobrazić sobie, do czego nie byłaby zdolna, by pokonać Galbatorixa. – Wolałabym nie uciekać się do tak... drastycznych metod.

– Owszem. – Orrin pochylił się nad mapą, garbiąc ramiona jak sęp, zapatrzony w zawijasy wyblakłego inkaustu znaczące trójkąt pomiędzy Belatoną, Dras-Leoną i Urû’baenem.

Pozostał w takiej pozycji, póki Nasuada znów się nie odezwała.

– Czy jest jeszcze coś, czym musimy się zająć? Jörmundur czeka na rozkazy, a Rada Starszych prosiła o audiencję.

– Martwię się.

– Czym?

Orrin przesunął dłonią nad mapą.

– Że całe to przedsięwzięcie od początku było źle zaplanowane. Że siły nasze i naszych sprzymierzeńców są niebezpiecznie rozproszone i jeśli Galbatorixowi przyjdzie do głowy dołączyć do walki, może nas zniszczyć równie łatwo, jak Saphira stado kóz. Cała nasza strategia polega na doprowadzeniu do spotkania Galbatorixa, Eragona, Saphiry i tak wielu magów, ilu zdołamy ściągnąć. W tej chwili w naszych szeregach znajduje się tylko drobna ich garstka i nie zbierzemy reszty w jednym miejscu, dopóki nie dotrzemy do Urû’baenu i nie połączymy się z królową Islanzadí i jej armią. Do tej chwili pozostajemy otwarci na atak. Wiele ryzykujemy, zakładając, że arogancja Galbatorixa powstrzyma go przed działaniem, póki nie wpadnie wprost w naszą pułapkę.

Nasuada podzielała jego obawy. Uznała jednak, że ważniejsze będzie dodanie otuchy Orrinowi niż użalanie się wraz z nim, gdyby bowiem jego zdecydowanie osłabło, wpłynęłoby to na jego przywództwo i podminowało morale ludzi.

– Nie jesteśmy całkiem bezbronni – oznajmiła. – Już nie. Teraz mamy Dauthdaert. Myślę, że z jej pomocą moglibyśmy zabić Galbatorixa i Shruikana, gdyby wyłonili się zza murów Urû’baenu.

– Być może.

– Poza tym nie warto się troskać. Nie możemy przyśpieszyć przybycia krasnoludów ani naszych własnych postępów w stronę Urû’baenu, nie możemy też pokulić pod siebie ogona i uciec. Zatem na twoim miejscu nie zamartwiałabym się przesadnie. Możemy tylko starać się godnie przyjąć nasz los, nieważne jaki będzie. Inaczej musielibyśmy pozwolić, by myśl o wszystkich możliwych działaniach Galbatorixa dręczyła nasze umysły, a tego nie zrobię. Nie zgadzam się dać mu nad sobą takiej władzy.

Brutalnie w światło dnia...

Rozległ się krzyk: wysoki, ochrypły i przeszywający, niemal nieludzko rozdzierający i głośny.

Eragon spiął się, jakby ktoś ukłuł go szpilką. Niemal przez cały dzień patrzył, jak ludzie walczą i giną – sam zabił wielu – lecz na dźwięk bolesnych jęków Elain nie mógł opanować przerażnia. Krzyczała tak strasznie, że zaczął się lękać, czy przeżyje poród.

Obok niego, przy beczce służącej mu za siedzisko, Albriech i Baldor przykucnęli na piętach, skubiąc sterczące między butami połamane źdźbła trawy. Ich grube palce rozszarpywały każdy skrawek zieleni metodycznie i dokładnie, a potem szukały następnego. Na ich czołach lśniły krople potu, w oczach dostrzegł wściekłość i rozpacz. Od czasu do czasu patrzyli po sobie, bądź spoglądali w stronę namiotu, w którym leżała matka, poza tym jednak wbijali wzrok w ziemię, nie zwracając uwagi na otoczenie.

Parę stóp dalej Roran siedział na własnej beczce, leżącej na boku i chyboczącej się przy każdym ruchu. Na końcu błotnistej dróżki zgromadziło się kilkadziesiąt osób z Carvahall, zwłaszcza mężczyzn przyjaźniących się z Horstem i jego synami i tych, których żony pomagały uzdrowicielce Gertrude zajmować się Elain. Nad wszystkimi górowała Saphira. Wyginając szyję niczym naciągnięty łuk, poruszała lekko koniuszkiem ogona, jak podczas polowania, co chwila wysuwała z paszczy rubinowy język, smakując powietrze w poszukiwaniu zapachów, które mogłyby dostarczyć dodatkowych informacji o Elain i jej nienarodzonym dziecku.

Eragon pomasował obolały mięsień lewego przedramienia. Czekali tak kilka długich godzin, zapadał już wieczór. Wszystkie przedmioty rzucały długie czarne cienie, sięgające na wschód, jakby starały się dotknąć horyzontu. Powietrze było chłodne, pomiędzy zebranymi śmigały przylatujące znad pobliskiej rzeki Jiet komary i świtezianki o koronkowych skrzydłach.

Ciszę rozdarł kolejny krzyk.

Mężczyźni poruszyli się niespokojnie, czyniąc gesty mające odpędzić pecha i mamrocząc między sobą głosami mającymi dotrzeć jedynie do stojących najbliżej, choć Eragon słyszał je wszystkie jasno i wyraźnie. Szeptali o problemach z ciążą Elain, niektórzy z powagą oznajmiali, że jeśli szybko nie urodzi, będzie za późno zarówno dla niej, jak i dla dziecka. Inni komentowali: „Nawet w najlepszych okolicznościach mężczyźnie ciężko jest stracić żonę, a co dopiero tutaj i teraz” albo: „Naprawdę straszna szkoda, o tak...”. Kilku obwiniało o problemy Elain Ra’zaców albo wydarzenia z okresu podróży wieśniaków do Vardenów. A co najmniej kilku wymamrotało nieufne uwagi na temat Aryi, której pozwolono asystować przy porodzie.

– To elfka, nie człowiek – rzekł cieśla Fisk. – Powinna trzymać się swoich, o tak, i nie wtrącać się tam, gdzie jej nie chcą. Kto wie, o co jej naprawdę chodzi?

Eragon słyszał to wszystko i jeszcze więcej, ukrywał jednak swe reakcje i zachowywał spokój, wiedział bowiem, że gdyby wieśniacy wiedzieli, jak dobry ma teraz słuch, czuliby się jeszcze bardziej nieswojo.

Beczka zaskrzypiała pod ciężarem Rorana, który się pochylił.

– Sądzicie, że powinniśmy...

– Nie – uciął Albriech.

Eragon otulił się mocniej płaszczem. Chłód zaczynał wnikać w kości. Wiedział jednak, że nie odejdzie, dopóki męka Elain nie dobiegnie końca.

– Spójrzcie! – rzucił Roran z nagłym podnieceniem.

Albriech i Baldor jednocześnie odwrócili głowy.

Po drugiej stronie traktu z namiotu wyłoniła się Katrina, niosąc w ramionach naręcze poplamionych szmat. Nim klapa znów opadła, Eragon dostrzegł Horsta i jedną z kobiet z Carvahall – nie był pewien jej imienia – stojących u stóp pryczy, na której leżała Elain.

Katrina, nawet nie zerknąwszy na czekających mężczyzn, niemal pobiegła do ogniska, przy którym żona Fiska, Isold, i Nolla wygotowywały ścierki.

Beczka zaskrzypiała jeszcze dwa razy, gdy Roran zmienił pozycję. Eragon spodziewał się niemal, że kuzyn ruszy za Katriną, Roran jednak pozostał na miejscu, podobnie Albriech i Baldor. Wraz z resztą wieśniaków obserwowali z czujną uwagą każdy ruch kobiety.

Eragon skrzywił się, gdy kolejny krzyk Elain przeszył powietrze. Wciąż dźwięczał w nim ten sam rozdzierający ból.

A potem klapa uniosła się po raz drugi i z namiotu wypadła Arya, potargana, z pustymi rękami. Włosy tańczyły jej wokół twarzy, gdy maszerowała do trzech elfich strażników Eragona, stojących w plamie cienia za pobliskim pawilonem. Przez chwilę rozmawiała w napięciu z Invidią, elfką o szczupłej twarzy, a potem pośpieszyła z powrotem.

Eragon dogonił ją, nim pokonała zaledwie parę kroków.

– Jak idzie? – spytał.

– Źle.

– Czemu to trwa tak długo? Nie mogłabyś pomóc jej urodzić prędzej?

Twarz Aryi, i tak napięta, przybrała jeszcze surowszy wyraz.

– Mogłabym. Mogłam wyciągnąć dziecko z łona w pół godziny, ale Gertrude i pozostałe kobiety pozwalają mi użyć jedynie najprostszych zaklęć.

– To absurd! Dlaczego?

– Bo magia je przeraża – i ja także.

– No to powiedz im, że nie masz złych zamiarów. Powiedz w pradawnej mowie, a nie będą miały wyboru i ci uwierzą.

Pokręciła głową.

– To tylko pogorszyłoby sprawę. Uznałyby, że próbuję omotać je czarami wbrew ich woli, i odprawiłyby mnie.

– Z pewnością Katrina...

– Tylko dzięki niej w ogóle mogłam rzucić jakiekolwiek zaklęcie.

Elain znów krzyknęła.

– Czy nie pozwolą ci choćby złagodzić jej bólu?

– Nie bardziej, niż już to zrobiłam.

Eragon ruszył w stronę namiotu Horsta.

– Czyżby? – warknął przez zaciśnięte zęby.

Silna dłoń chwyciła jego lewą rękę i zatrzymała. Zaskoczony obejrzał się na Aryę, czekając na wyjaśnienie. Elfka pokręciła głową.

– Nie rób tego. To zwyczaje starsze niż sam czas. Jeśli się wtrącisz, rozzłościsz i zawstydzisz Gertrude i zwrócisz przeciw sobie wiele kobiet z wioski.

– Nie obchodzi mnie to!

– Wiem, ale zaufaj mi: w tej chwili najmądrzej będzie, jeśli zaczekasz z pozostałymi. – Puściła rękę Eragona.

– Nie mogę stać z boku i słuchać jak cierpi!

– Posłuchaj mnie. Lepiej, jeśli zostaniesz. Pomogę Elain, jak tylko zdołam, przyrzekam ci, ale nie wchodź tam, wywołasz tylko niepotrzebne kłótnie i spory... Proszę cię.

Eragon zawahał się, potem warknął z niesmakiem i uniósł ręce na dźwięk kolejnego krzyku Elain.

– Zgoda – rzucił i nachylił się ku Aryi. – Ale, cokolwiek się stanie, nie pozwól, by dziecko umarło. Nie obchodzi mnie, co będziesz musiała zrobić, nie pozwól im umrzeć.

Arya przyjrzała mu się z powagą.

– Nigdy nie pozwoliłabym dziecku ucierpieć – rzekła i ruszyła naprzód.

Gdy zniknęła w namiocie Horsta, Eragon wrócił do Rorana, Albriecha i Baldora i z powrotem opadł na beczkę.

– I co? – spytał Roran.

Eragon wzruszył ramionami.

– Robią co w ich mocy. Musimy być cierpliwi... To wszystko.

– Wyglądało na to, że miała ci do powiedzenia znacznie więcej – zauważył Baldor.

– Ale sprowadzało się właśnie do tego.

Słońce zmieniło kolor, nabierając pomarańczowego i purpurowego odcienia, gdy zniżało się ku ciemnej linii ziemi. Nieliczne poszarpane chmury na zachodnim niebie, pozostałości wcześniejszej burzy, nabrały podobnych barw. W górze przemknęło stado jaskółek, posilających się ćmami, muchami i innymi krążącymi owadami. Z czasem krzyki Elain stopniowo słabły, z wcześniejszych ogłuszających wrzasków przechodziły w niskie, ochrypłe jęki, od których Eragonowi jeżył się włos na głowie. Nade wszystko pragnął zakończyć jej męki, ale nie mógł się zmusić do puszczenia mimo uszu rady Aryi, toteż pozostał na miejscu, wiercąc się i obgryzając połamane paznokcie, zajęty wymianą krótkich, oszczędnych zdań z Saphirą.

Gdy słońce dotknęło ziemi, rozlało się na horyzoncie niczym olbrzymie żółtko wyciekające ze skorupki. Wśród jaskółek pojawiły się nietoperze, trzepoczące gorączkowo skórzastymi skrzydłami. W uszach Eragona ich wysokie piski dźwięczały boleśnie ostro.

A potem Elain wydała z siebie wrzask, który zagłuszył wszelkie inne dźwięki, wrzask, jakiego Eragon nigdy już nie chciałby usłyszeć.

Tuż po nim zapadła krótka, głęboka cisza.

Zakończyła się, kiedy z namiotu dobiegł głośny, urywany płacz noworodka – odwieczna fanfara, zwiastująca przybycie na świat nowego mieszkańca. Na ów dźwięk Albriech i Baldor uśmiechnęli się szeroko, podobnie Eragon i Roran. Kilkunastu czekających mężczyzn zaczęło wiwatować.

Ich radość trwała jednak krótko. Gdy ostatnie okrzyki ucichły, kobiety w namiocie zaczęły zawodzić rozdzierająco, przenikliwie, i ów dźwięk zmroził Eragona do kości. Wiedział, co oznaczają ich lamenty, co zawsze oznaczały: wydarzyła się najgorsza możliwa tragedia.

– Nie – rzekł z niedowierzaniem, zeskakując z beczki. Ona nie mogła umrzeć. Nie mogła... Arya przyrzekła.

Jakby w odpowiedzi na jego myśli, Arya uniosła szarpnięciem klapę namiotu i pobiegła ku nim, pokonując odległość niewiarygodnie długimi susami.

– Co się stało? – spytał Baldor, kiedy zwolniła.

Arya jakby go nie usłyszała.

– Eragonie, chodź.

– Co się stało?! – wykrzyknął gniewnie Baldor, sięgając ku ramieniu elfki.

Szybkim, niemal niedostrzegalnym ruchem chwyciła go za przegub i wykręciła mu rękę za plecy, zmuszając, by pochylił się niczym garbus. Twarz wykrzywił mu grymas bólu.

– Jeśli chcesz, żeby twoja siostrzyczka przeżyła, odsuń się i nie przeszkadzaj!

Puściła go i odepchnęła tak, że runął w ramiona Albriecha, po czym zawróciła na pięcie i pomknęła z powrotem do namiotu Horsta.

– Co właściwie się stało? – spytał Eragon, dołączając do niej.

Arya odwróciła się ku niemu, jej oczy płonęły.

– Dziecko jest zdrowe, ale urodziło się z kocią wargą.

Wówczas Eragon zrozumiał powód wybuchu rozpaczy kobiet. Dzieciom przeklętym kocią wargą rzadko pozwalano przeżyć – trudno je było wykarmić, a nawet jeśli rodzicom się udało, były skazane na straszny los: odpędzane, wyśmiewane nie mogły znaleźć sobie stosownego małżonka. W większości przypadków byłoby lepiej, gdyby przyszły na świat martwe.

– Musisz ją uzdrowić, Eragonie – dodała Arya.

– Ja? Ale ja nigdy... Dlaczego nie ty? Wiesz o uzdrawianiu więcej ode mnie.

– Jeśli zmienię wygląd dziecka, ludzie powiedzą, że je ukradłam i podrzuciłam na jego miejsce odmieńca. Dobrze znam historie, które twoi pobratymcy opowiadają o moim ludzie, Eragonie – aż za dobrze. Zrobię to tylko w razie absolutnej konieczności, ale wówczas dziecko będzie cierpieć do końca życia. Tylko ty możesz uratować je przed podobnym losem.

Ogarnęła go panika. Nie chciał być odpowiedzialny za życie kolejnej osoby, już i tak odpowiadał za zbyt wiele.

– Musisz ją uzdrowić – dodała gwałtownie Arya.

Eragon przypomniał sobie, jak bardzo elfy ceniły sobie własne dzieci, a także dzieci innych ras.

– Czy pomożesz mi w razie potrzeby?

– Oczywiście.

I ja także – dodała Saphira. Po co w ogóle pytasz?

– No dobrze. – Eragon zacisnął dłoń na rękojeści Brisingra. Podjął już decyzję. – Zrobię to.

Z Aryą drepczącą za plecami pomaszerował do namiotu i odepchnął ciężką wełnianą klapę. W oczy zapiekł go dym świec. Pięć kobiet z Carvahall stłoczyło się pod jedną ze ścian. Ich zawodzenie uderzyło go niczym fizyczny cios. Kołysały się jak w transie, szarpiąc ubrania i włosy. Horst stał u stóp pryczy, spierając się z Gertrude, twarz miał czerwoną, zapuchniętą i wyraźnie wyczerpaną. Pulchna uzdrowicielka tuliła do łona zawiniątko, które, jak zakładał Eragon, kryło w sobie noworodka – choć nie widział twarzy dziecka, poruszało się i płakało, zwiększając gwar. Pyzate policzki Gertrude lśniły od potu, włosy lepiły jej się do skóry. Nagie przedramiona pokrywały plamy różnych płynów. Katrina klęczała na okrągłej poduszce przy wezgłowiu, ocierając wilgotną szmatką czoło Elain.

Eragon ledwo poznał żonę kowala: twarz miała wychudzoną, pod rozbieganymi oczami ujrzał ciemne kręgi. Z obu kącików spływały po skroniach jasnymi smużkami łzy, a potem niknęły wśród splątanych loków. Jej usta otwierały się i zamykały, gdy jęczała niezrozumiale. Resztę ciała okrywało zakrwawione prześcieradło.

Ani Horst, ani Gertrude nie zauważyli Eragona, póki się do nich nie zbliżył. Od opuszczenia Carvahall bardzo urósł, lecz kowal nadal przewyższał go o głowę. Kiedy oboje spojrzeli na niego, ponurą twarz kowala rozjaśnił promyczek nadziei.

– Eragon! – Położył ciężką dłoń na ramieniu przybysza i pochylił się ku niemu, jakby ostatnie wydarzenia niemal odebrały mu siły. – Słyszałeś.

To nie było pytanie, lecz Eragon i tak przytaknął. Horst zerknął na Gertrude – szybko, ukradkiem – a potem jego rozłożysta, wielka jak łopata broda poruszyła się z boku na bok wraz z żuchwą, między wargami pojawił się język, zwilżając je szybko.

– Jak myślisz, czy mógłbyś... Czy mógłbyś coś dla niej zrobić?

– Być może – odparł Eragon. – Spróbuję.

Wyciągnął ręce. Po chwili wahania Gertrude przekazała mu ciepłe zawiniątko i wycofała się, wyraźnie poruszona.

Spośród zwojów tkaniny wyglądała maleńka, pomarszczona twarzyczka dziewczynki. Skórę miała ciemnoczerwoną, oczy zapuchnięte i zamknięte, wydawała się skrzywiona, jakby rozgniewało ją nieprzyjazne przyjęcie – Eragon uznał to za zupełnie naturalną reakcję. Najbardziej jednak w oczy rzucała się szeroka szczelina, ciągnąca się od lewego nozdrza aż do środka górnej wargi. Widać było przez nią maleńki różowy język, wyglądał jak wilgotny miękki ślimak, od czasu do czasu poruszający się lekko.

– Proszę – rzekł Horst. – Jeśli mógłbyś jakoś...

Eragon skrzywił się, bo jęki kobiet zabrzmiały akurat wyjątkowo piskliwie.

– Nie mogę tu pracować – oznajmił.

Kiedy ruszył do wyjścia, Gertrude odezwała się za jego plecami.

– Pójdę z tobą. Jedna z nas, która wie, jak zajmować się dzieckiem, musi z nią zostać.

Eragon nie chciał, by Gertrude sterczała mu nad głową, gdy będzie próbował naprawić twarz dziewczynki, i właśnie miał jej to powiedzieć, kiedy przypomniał sobie słowa Aryi o odmieńcach. Ktoś z Carvahall, ktoś komu ufała reszta wieśniaków, powinien być świadkiem przemiany małej, by mógł później zapewnić ludzi, że to wciąż ta sama osoba.

– Jak sobie życzysz – odparł.

Noworodek poruszył mu się w ramionach i zapłakał żałośnie, kiedy wyszli z namiotu. Zebrani po drugiej stronie drogi wieśniacy pokazywali go palcami, Albriech i Baldor ruszyli ku niemu. Eragon pokręcił głową i zatrzymali się, odprowadzając go wzrokiem. Ich twarze wyrażały beznadziejną rozpacz.

Arya i Gertrude zajęły pozycje po obu stronach Eragona. Gdy maszerował przez obóz do swego namiotu, ziemia drżała im pod stopami – to Saphira ruszyła ich śladem. Stojący na drodze żołnierze odsuwali się pośpiesznie, przepuszczając ich.

Eragon starał się stąpać jak najlżej, by nie potrząsać dzieckiem. Dziewczynkę otaczał obłok silnej piżmowej woni, przypominający zapach poszycia leśnego w ciepły leśny dzień.

Niemal dotarli już do celu, kiedy ujrzał stojącą między dwoma rzędami namiotów małą czarownicę, Elvę. Patrzyła na niego z powagą wielkimi fiołkowymi oczami. Miała na sobie czarno-fioletową sukienkę z długim koronkowym welonem okalającym głowę i odsłaniającym widoczny na czole srebrzysty znak w kształcie gwiazdy, podobny do jego gedwëy ignasii.

Nie odezwała się ani słowem, nie próbowała też go zatrzymać. Mimo to, Eragon zrozumiał ostrzeżenie, bo sama jej obecność stanowiła wyrzut. Raz już próbował manipulować losem dziecka i miało to katastrofalne skutki. Nie mógł sobie pozwolić na powtórzenie tego błędu, nie tylko z powodu szkód, jakie mógłby wyrządzić, ale też, gdyby to zrobił, Elva stałaby się jego zaprzysięgłym wrogiem. Mimo całej swej mocy, Eragon obawiał się jej. Zdolność wnikania wzrokiem w ludzkie dusze i dostrzegania wszystkiego, co ich dręczy i niepokoi – i przewidywania wszystkiego, co może ich skrzywdzić – czyniła z niej jedną z najniebezpieczniejszych istot w całej Alagaësii.

Cokolwiek się stanie, pomyślał Eragon, wkraczając do ciemnego namiotu, nie chcę skrzywdzić tego dziecka. Ogarnęła go nowa determinacja. Zamierzał dać dziewczynce szansę, którą wcześniej odebrały jej okoliczności narodzin.

Podziękowania

Kvetha Fricaya. Witajcie, przyjaciele.

Cóż to była za długa podróż. Trudno uwierzyć, że w końcu dotarliśmy do jej kresu. Wiele razy wątpiłem, czy zdołam w ogóle ukończyć tę serię. Fakt, iż mi się udało, w znacznej części zawdzięczam pomocy i wsparciu bardzo wielu osób.

Nie przesadzam, mówiąc, że pisanie Dziedzictwa było najtrudniejszą rzeczą, jakiej dokonałem w życiu. Z najróżniejszych powodów – osobistych, zawodowych i twórczych – książka ta stanowiła większe wyzwanie niż wszystkie poprzednie tomy. Jestem dumny, że ją skończyłem, i jeszcze dumniejszy z niej samej.

Kiedy patrzę wstecz na całą serię, nie potraﬁę opisać swoich uczuć. Cykl „Dziedzictwo” pochłonął dwanaście lat mojego życia – czyli niemal jego połowę. Seria ta zmieniła mnie i moją rodzinę, i aby opisać doświadczenia, jakie jej zawdzięczam, potrzebowałbym kolejnych czterech tomów. Teraz zaś nadszedł czas, by się z nią rozstać, pożegnać Eragona, Saphirę, Aryę, Nasuadę i Rorana i zająć się nowymi historiami i postaciami... Przerażająca perspektywa.

Nie zamierzam jednak całkowicie porzucić Alagaësii. Zbyt wiele czasu i wysiłku włożyłem w konstrukcję tego świata i kiedyś, w przyszłości, powrócę do niego. Być może wydarzy się to za kilka lat, być może za miesiąc. W tej chwili nie potraﬁę rzec. Kiedy jednak powrócę, mam nadzieję zająć się kilkoma tajemnicami, które jak dotąd pozostawiłem niewyjaśnione

A skoro już o nich mowa, przykro mi, że zawiodłem tych, którzy liczyli, że dowiedzą się czegoś więcej o zielarce Angeli, jednak gdybyśmy wiedzieli o niej wszystko, nie byłaby nawet w połowie tak interesującą osobą. Jeśli jednak zdarzy się Wam spotkać moją siostrę Angelę, zawsze możecie spróbować ją zapytać. Jeżeli będzie w dobrym humorze, może powie Wam coś ciekawego. Jeśli nie... cóż, i tak zapewne doczekacie się zabawnej odpowiedzi.

No dobrze. A teraz podziękowania:

W domu: dziękuję zarówno mamie, jak i tacie, za ich nieustanne wsparcie, rady i za to, że zdecydowali się podjąć ryzyko i wydać Eragona Mojej siostrze, Angeli, za to, że wspaniale omawia się z nią najróżniejsze pomysły, za pomoc przy redakcji, za to, że raz jeszcze pozwoliła mi wprowadzić się do książki jako postać, a także udzieliła bezcennego wsparcia czasie pisania ostatniej jednej czwartej rękopisu. Jestem Twoim dłużnikiem, siostruniu, ale też już wcześniej o tym wiedziałaś. Dziękuję też Immanueli Meijer, za to, że dotrzymała mi towarzystwa, gdy zmagałem się ze szczególnie trudnym fragmentem.

We Writers House: Simonowi Lipskarowi, mojemu agentowi, za przyjaźń i za wszystko, czego dokonał dla tej serii przez lata (obiecuję, że odtąd postaram się pisać nieco szybciej!), a także jego asystentce, Katie Zanecchia.

U Knopfa: mojej redaktorce, Michelle Frey, za pokładane we mnie zaufanie i za dokonanie wszystkiego co w ludzkiej mocy. Naprawdę, bez niej nie trzymalibyście dziś w rękach tej książki. Jej asystentce, Kelly Delaney, za ułatwianie Michelle życia i za pomoc w przygotowaniu streszczenia pierwszych trzech tomów. Redaktor Michele Burke, za bystre oko, wyłapujące dobre historie, i ponownie za pomoc w wydaniu tej książki. Szefowej działu komunikacji i marketingu, Judith Haut, bez której niewiele osób usłyszałoby o tej serii. Dominique Ciminie i Noreen Herits, także pracującym w promocji – obie niezwykle mi pomogły przed, w trakcie i po kolejnych trasach promocyjnych. Dyrektor artystycznej Isabel Warren-Lynch i jej zespołowi, za wspaniałe projekty okładki i wnętrza książki także pracę nad wersją w miękkich okładkach. Rysownikowi, Johnowi Jude’owi Palencarowi, za wspaniałą serię okładek; ostatnia to cudowny, domykający całość obraz. Kierownikowi działu korekty, Artiemu Bennetowi, za niezwykle fachowe podejście do interpunkcji, a także słów krótkich, hipopotamonstrualnoicznych, wydumanych i wymyślonych. Chipowi Gibsonowi, szefowi działu dziecięcego w Random House. Dyrektor wydawniczej Knopfa, Nancy Hinkel, za niewiarygodną ciepliwość. Joan DeMayo, dyrektor sprzedaży i jej zespołowi (niech żyją! niech żyją!). Szefowi marketingu, Johnowi Adamo, którego zespół nieustannie zaskakiwał mnie swoją pomysłowością i twórczym podejściem. Lindzie Leonard i jej ekipie zajmującej się nowymi mediami; Lindzie Palladino Timowi Terhune z produkcji; Shaście Jean-Mary z działu wydawniczego; Pam White, Jocelyn Lange i reszcie działu praw zależnych, którzy pomogli cyklowi „Dziedzictwo” stać się fenomenem na skalę światową; Janet Frick, Janet Renard i Jennifer Healey z korekty i wszystkim innym Knopfa, którzy mi pomogli.

W Listening Library: Gerardowi Doyle, który w cudowny sposób użycza głosu mojej historii (obawiam się, że Fírnen stanowił dla niego pewne wyzwanie); Taro Meyer, za subtelną i poruszającą reżyserię; Orliemu Moscowitzowi, za złożenie wszystkiego do kupy, i Amandzie D’Acierno, szefowej Listening Library.

Dziękuję także autorowi Tadowi Williamsowi (jeśli nie czytaliście, sięgnijcie po jego trylogię „Pamięć, smutek, cierń”; nie pożałujecie!), za pomysł wykorzystania kopalni łupku w rozdziałach o Aroughs. A także pisarzowi Terry’emu Brooksowi, który był dla mnie zarówno przyjacielem, jak i mentorem. (Szczerze polecam jego serię „Magiczne Królestwo Landover”).

Dziękuję też Mike’owi Macauleyowi, który założył i prowadzi jedną najlepszych fanowskich stron (shurtugal.com) i który wraz z Markiem Cottą Vazem napisał „The Inheritance Almanac”. Bez starań Mike’a wspólnota czytelników byłaby znacznie mniejsza i uboższa niż dzisiaj.

Dzięki, Mike!

Szczególna wzmianka należy się Reinie Sato, fance, której reakcja na pierwsze zetknięcie z daniem ze ślimaków pomogła mi stworzyć snalglí Vroengardu. Reino, snalglí są specjalnie dla Ciebie.

I, jak zawsze, ostateczne podziękowania kieruję do Ciebie, mój Czytelniku. Dziękuję, że zostałeś przy mnie aż do końca tej historii. Mam nadzieję, że gwiazdy będą przyświecać Ci jasno przez resztę życia.

I... to wszystko. Nie mam nic więcej do dodania do tej serii. Powiedziałem już wszystko, co należało powiedzieć. Reszta jest milczeniem.

Sé onr sverdar sitja hvass.

Christopher Paolini
8 listopada, 2011