Dla mojej matki

Tytuł oryginału: Craving

Copyright © 2016 Waterhouse Press, LLC

Published in agreement with Waterhouse Press, LLC, USA

and Book/lab Literary Agency, Poland.

Copyright for the Polish Edition © 2018 Edipresse Polska SA

Copyright for the Polish translation © 2018 Lola Borecka

Edipresse Polska SA

ul. Wiejska 19

00-480 Warszawa

Dyrektor ds. książek: Iga Rembiszewska

Redaktor inicjujący: Natalia Gowin

Produkcja: Klaudia Lis

Marketing i promocja: Renata Bogiel-Mikołajczyk, Beata Gontarska

Digital i projekty specjalne: Katarzyna Domańska

Dystrybucja i sprzedaż: Izabela Łazicka (tel. 22 584 23 51), Barbara Tekiel (tel. 22 584 25 73), Andrzej Kosiński (tel. 22 584 24 43)

Redakcja: Ewa Charitonow

Korekta: Ewdokia Cydejko, Agnieszka Jeż

zdjęcie na okładce: wacpan, Morozova Oxana/Shutterstock

Projekt okładki i stron tytułowych: Wiesław Woreczko

Skład i łamanie: Typo Marek Ugorowski

Biuro Obsługi Klienta

www.hitsalonik.pl

mail: bok@edipresse.pl

tel.: 22 584 22 22

(pon.-pt. w godz. 8:00-17:00)

www.facebook.com/edipresseksiazki

www.instagram.com/edipresseksiazki

ISBN 978-83-8117-660-6

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kodowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych w całości lub w części tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Rozdział pierwszy

Jade

Talon był tym bratem, którego nie spotkałam nigdy.

Kiedy Marjorie i ja robiłyśmy licencjat, odwiedzali nas często jej starsi bracia, Jonah i Ryan. Byli wysokimi, dobrze zbudowanymi farmerami z Kolorado, od kowbojskich butów począwszy, na kapeluszach Stetsona skończywszy. Rodzeństwo Steelów, włączając w to Jorie, miało ciemne, niemal czarne włosy. Przyznaję, że trochę mnie oszołomiło, kiedy zobaczyłam ich po raz pierwszy. Któż nie chciałby spotkać na swojej drodze dwóch zabójczo przystojnych kowbojów, którzy czerpią przy tym miliony ze swojego rancza i i produkcji wina? Oczywiście, byli dla mnie za starzy i nigdy nie poświęcali mi specjalnej uwagi. Ale nie przejmowałam się tym, bo byłam wówczas zakochana w Colinie.

Mimo to za każdym razem, gdy przyjeżdżali, serce biło mi nieco żywiej.

Jorie śmiała się ze mnie. W końcu to byli jej bracia i przez większość swojego dzieciństwa stanowiła cel ich bezlitosnych docinków. Ale nawet ona przyznawała, że przyjemnie jest na nich popatrzeć. Sama wyglądała jak ich żeńska wersja.

Jeśli chodzi o urodę, to z całą pewnością rodzeństwo Steelów zostało hojnie obdarowane przez los.

Przy Jorie czułam się jak przyszywana brzydka siostra. Choć zawsze podobały mi się moje gęste kasztanowe włosy, wyglądały niemal dziecinnie przy jej czarnych o odcieniu hebanu. Oczy miałam bardziej szare niż niebieskie, pozbawione tej głębi ciemnobrązowych tęczówek, dzięki której miało się wrażenie, że spojrzenie sięga serca. Podobnie jak jej bracia, Jorie była wysoka, kilka cali wyższa ode mnie, choć i mnie nic nie brakowało – mierzyłam pięć stóp i siedemdziesiąt pięć cali. Nawet jej ciało było doskonałe, smukłe i wiotkie, podczas gdy ja miałam biust tak duży, ze zrezygnowałam z koszul zapinanych na guziki.

Uśmiechnęłam się. Jorie zawsze zazdrościła mi moich cycków, nawet gdy uświadomiłam jej cały koszmar potu gromadzącego się pod nimi i niemożność znalezienia sportowego stanika, który by na mnie pasował. Z przyjemnością sprzedałabym je za jej doskonale wymiarową sylwetkę.

Samolot wylądował z szarpnięciem.

– Panie i panowie, uprzejmie prosimy o pozostanie na miejscach, aż podkołujemy do naszego wyjścia. Dziękujemy za wspólną podróż i witamy w Grand Junction w Kolorado.

Znalazłam w torebce telefon i włączyłam go. Wiadomość od Jorie.

„Witaj! Nie mogę się ciebie doczekać! Niestety, coś mi wypadło i nie dam rady cię odebrać. Przyjedzie Talon. Pokazałam mu twoje zdjęcie. Będzie czekał przy odbiorze bagażu”.

Westchnęłam.

Brat, którego nigdy nie spotkałam.

Talon służył w Iraku, w czasie gdy Jorie i ja studiowałyśmy. Dlatego nigdy nie przyjechał do niej w odwiedziny. Był środkowym bratem, między Jonahem, najstarszym, a Ryanem. Marjorie była najmłodsza w rodzinie.

Nigdy nie mówiła dużo o Talonie. Stanowił dla mnie zagadkę. Choć, jeśli jest równie przystojny, jak jego bracia, nie sprawi mi najmniejszej przykrości przyglądanie się mu podczas godzinnej podróży z lotniska na ranczo Steelów.

Samolot w końcu zatrzymał się i wszyscy zaczęli wstawać, wyciągając bagaż z półek nad głowami. Byłam uwięziona na siedzeniu przy oknie, a para siedzących obok mnie starszych ludzi zdawała się nie śpieszyć.

Czekałam.

I westchnęłam raz jeszcze.

Moje życie znalazło się na zakręcie. Colin i ja powinniśmy teraz spędzać miesiąc miodowy, ale nasze plany uległy gwałtownej zmianie, gdy porzucił mnie przy ołtarzu. Co ciekawe, nie byłam z tego powodu tak nieszczęśliwa, jak powinnam. Prawdę mówiąc, od pewnego czasu coraz bardziej oddalaliśmy się od siebie, a ja zwyczajnie nie chciałam się do tego przyznać sama przed sobą. Kiedy jednak w końcu zrozumiałam, że dręczące mnie cierpienie zaczyna splatać się z ulgą, zapragnęłam zmiany. Jorie, która była wtedy w Denver jako moja druhna, przekonała mnie, żebym przyjechała na zachodnie zbocza Gór Skalistych, do Kolorado, i zamieszkała na jej ranczu. Była szansa na pracę prawniczki w niewielkim miasteczku Snow Creek, a jeśli nie tam, mogłabym dojeżdżać do Grand Junction.

Właściwie jakie miałam wyjście? Wyjechałam z Denver, jedynego domu, jaki dotąd znałam, i oto znalazłam się tutaj, na lotnisku w Grand Junction.

Starsza para, choć w żółwim tempie, wreszcie zaczęła się poruszać, a ja mogłam wstać i rozprostować nogi. Chwyciłam bagaż podręczny z półki i wyszłam z samolotu prosto w nowe życie.

Podążałam za znakami kierującymi do odbioru bagażów, do transportera numer pięć.

Poznałam go, zanim zdążył się odwrócić.

Jaki wysoki! Wyższy niż obaj jego bracia! Nad kołnierzykiem znak rozpoznawczy Steelów – czarne falujące włosy. Biała koszula opięta na szerokich ramionach, zwężających się ku dołowi w szczupłą talię, i olśniewający tyłek w ciemnych dżinsach.

Przełknęłam ślinę.

No dobra, na co mam czekać?, pomyślałam. Że będzie machał kartką z wypisanym na niej „Jade Roberts”? I dlaczego nie poszłam do łazienki, żeby sprawdzić, jak wyglądam? Na pewno tak, jakby przed chwilą przejechała mnie ciężarówka.

Podeszłam i odchrząknęłam.

Odwrócił się i wbił we mnie spojrzenie czarnych płonących oczu.

Był opalony. Jego nos wyglądał niemal doskonale, nie licząc pojedynczej, ledwie dostrzegalnej krzywizny. Musiał go kiedyś złamać. Mocna szczęka pokryta lekkim czarnym zarostem, może kilkudnodniowym, może wczorajszym. Wargi pełne, ciemnoróżowe. I muskularna szyja… Jaka może być ta brązowa skóra w dotyku? Dwa górne guziki prostej białej koszuli były rozpięte, widziałam czarne włosy na piersi.

Moje sutki nabrzmiały pod stanikiem, a skóra napięła się, jakbym została opakowana w ciasną folię.

– To ty jesteś Jade? – zapytał lekko ochrypłym głosem.

Skinęłam głową, niezdolna wypowiedzieć choć słowo. Talon Steel był bogiem, który zawitał do mojego życia. Serce waliło mi jak młotem. Jak to możliwe, że pociąga mnie tak bardzo obcy mężczyzna, podczas gdy w równoległym świecie miałam właśnie wychodzić za mąż za innego? Colin i ja mogliśmy już się nie kochać, ale przecież wciąż żywiliśmy wobec siebie jakieś uczucia. Ale zostać porzuconą przy ołtarzu? To może nieźle namieszać kobiecie w głowie.

– Pokaż mi, która walizka jest twoja, to ją wezmę.

Skinęłam głową raz jeszcze i podeszłam do transportera.

Bez obaw. Mój bagaż zawsze wyjeżdżał ostatni; zostawałam z jedną czy dwiema osobami, przekonana, że moje rzeczy właśnie lecą do Timbuktu. Teraz jednak delektowałam się czekaniem. Mogłabym tak stać i cieszyć oko hipnotyzującym widokiem walizek. I starając wziąć się w garść.

A jednak nic z tego. Mój bagaż już pojawił się na niewielkiej pochylni i zsunął na karuzelę. Tyle mojego wytchnienia. Chwyciłam fioletową walizkę, dźwignęłam ją i wtedy poczułam na dłoni jego ciepłą dłoń.

– Mówiłem, że to wezmę. – Talon złapał za uchwyt. – Chodźmy. Zaparkowałem na tym poziomie.

Co miałam robić? Ruszyłam za nim.

Wyraźnie nie był rozmowny, ja, szczerze mówiąc, też nie. Nienawidziłam gadek o niczym. A gdy pomyślałam, że mam być z nim uwięziona w samochodzie przez całą godzinę… Jeśli będziemy tak milczeć, ta godzina będzie się nam cholernie dłużyć.

Ten facet nawet stąpał seksownie. Musiał mieć ponad sześć stóp, co najmniej trzy czy cztery cale powyżej. Starałam się dotrzymać mu tempa, gdy stawiał długie kroki, i już po chwili zaczęłam sapać. Oczywiście, widok tego tyłka nie był żadną torturą.

Czarne kowbojskie buty uderzały ciężko o posadzkę.

Gdy zbliżyliśmy się do drzwi, te otworzyły się automatycznie.

Wyszedł pierwszy.

Nie było to bardzo uprzejme, ale niewiele mnie obeszło. Marzyłam, by Talon szedł trochę wolniej. Potrzebowałam nieco więcej czasu przed przerażającą podróżą samochodem.

Podążyłam za nim do mercedesa w kolorze jasnego burgunda.

Steelowie mieli pieniądze. Dużo pieniędzy. Kiedy ja przyjeżdżałam w lecie do domu z uniwersytetu i pracowałam jako sekretarka w firmie budowlanej ojca, Jorie odbywała szalone wycieczki po Europie i rejsy po greckich wyspach. Pewnego razu, podczas przerwy wiosennej na którymś z niższych lat zaprosiła mnie na pływanie po Karaibach i opłaciła wszystko. Spędziłam wtedy najlepsze chwile w życiu, mimo iż Colin był daleko.

Talon umieścił walizkę w bagażniku i spojrzał na moją torbę podręczną.

– To też chcesz tu włożyć?

Skinęłam głową i podałam mu torbę. A potem podeszłam do tylnych drzwi od strony pasażera i wsiadłam.

Talon usadowił się za kierownicą. Odwrócił się do mnie.

– Nie jesteś zbyt rozmowna, co?

Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Jak do tej pory nie powiedziałam przecież ani słowa! Musiał chyba uważać mnie za niemowę.

– Dziękuję, że mnie odebrałeś. Jorie napisała mi w esemesie, że nie da rady.

– Tak. Pojechała na rozmowę o pracę.

– Serio? Myślałam, że będzie pracować na ranczu…

– My też tak myśleliśmy. Ale okazało się, że lokalna gazeta w Snow Creek właśnie straciła czołowego reportera, a Marjorie robi wszystko, żeby dostać tę robotę.

– Oby jej się udało!

Jorie lubiła dziennikarstwo. Robiła z niego licencjat. Jej magisterium miało być z rolnictwa, bo uważała, że jej przeznaczeniem jest praca na ranczu. Ale tak naprawdę kochała gotowanie. Setki razy próbowałam namówić ją na szkołę kulinarną, lecz wciąż coś ją powstrzymywało.

– Marjorie wspominała, że jesteś prawnikiem?

– Tak. Wprawdzie wyniki egzaminu dopiero za parę tygodni, ale jestem dobrej myśli. – Pokiwał głową.

Przez cały czas wpatrywał się w drogę, kierując się w stronę wyjazdu z lotniskowego parkingu.

Jakiś czas milczeliśmy.

Oglądałam paznokcie, dłubiąc przy kawałku wyschniętego naskórka. Spojrzałam na leżącą na podłodze torebkę, po czym podniosłam ją i wyjęłam komórkę. Zazwyczaj nie znoszę, gdy ludzie kryją się za swoimi telefonami, ale teraz naprawdę potrzebowałam czegoś, czym mogłabym się zająć. Atmosfera w aucie tak zgęstniała, że można ją było krajać nożem.

Powiedz coś, Jade! Cokolwiek. Ta cisza jest ogłuszająca!

Ale żeby coś powiedzieć, musiałam mieć do powiedzenia cokolwiek.

Z jakiegoś powodu Talon Steel mnie paraliżował. Był doskonale życzliwy, ale nie przyjacielski. Nieprzenikniony. Od stóp do głów okryty niewidzialną zbroją. Służył w marines, gdzie najprawdopodobniej widział sporo niezłego gówna. Rzeczy, których nawet nie próbowałam pojąć. Wrócił kilka lat temu. Jorie mówiła, że pożegnał się ze służbą z honorami, tego lata gdy skończyłyśmy studia.

Kto wie, co przeżył?

Odchrząknęłam.

– Są jakieś możliwości dla prawników w waszym małym mieście? – zapytałam.

Talon pokręcił głową.

– Ja nie wiem o nich z pewnością.

– Jorie mówiła, że coś może się znaleźć…

Roześmiał się.

– Nie mam pojęcia, skąd może to wiedzieć!

Dobra. Dalsze pytania w tym kierunku nie doprowadzą do niczego.

– A co u Jorie? Stęskniłam się za nią.

– Myślę, że wiesz więcej niż ja, co u niej. Nie widziałyście się w zeszłym tygodniu na twoim, hm, ślubie?

Tak, tak… Widziałam ją niedawno na własnym ślubie, który nie doszedł do skutku. Dziękuję ci bardzo, że o tym wspomniałeś.

To by było na tyle w kwestii podjęcia rozmowy.

– Koniec końców, nie wyszłam za mąż.

– Wiem o wszystkim. A nawet gdybym nie wiedział, wpadłbym na to. Bo przyjeżdżasz tu bez męża i nie masz obrączki.

Czy on rzeczywiście przyjrzał mi się tak dokładnie, żeby zauważyć, że nie noszę obrączki? Mało prawdopodobne. Zatem wszyscy bracia Steelowie już wiedzą o moim upokorzeniu.

Jeszcze przez chwilę nerwowo bawiłam się telefonem, ale bateria kończyła się powoli. Zerknęłam na zegar na desce rozdzielczej. Cholera, dopiero pięć minut jazdy! Jak ja to wytrzymam?

– Jesteś głodna? Możemy przejechać przez jakiś bar szybkiej obsługi czy coś w tym rodzaju.

Naprawdę się odezwał?

Zastanowiłam się i doszłam do wniosku, że jestem trochę głodna. Odmówiłam zapłacenia horrendalnej ceny za byle jaki posiłek w samolocie. Teraz jedzenie zajęłoby mi usta i nie musiałabym rozmawiać.

– Tak, jeśli nie masz nic przeciwko temu – odparłam. – Może być cokolwiek. Burger albo coś w tym rodzaju.

Podjechał do Wendy’s i zamówił dwa zestawy z colą, nie pytając mnie o zdanie. Szturchnęłam go lekko w ramię.

– Przepraszam, jeden z dietetyczną colą – rzucił do mikrofonu, nie patrząc na mnie.

Nie no, trochę to jednak bezczelne! Nie zwykłam pijać napojów gazowanych. Nigdy. Przeszkadzają mi bąbelki.

Szturchnęłam raz jeszcze.

– Dla mnie mrożona herbata, dobrze?

Sapnął.

– Przepraszam, bez dietetycznej. Proszę mrożoną herbatę. Zadowolona? – Odwrócił się do mnie.

Potrząsnęłam głową. Ten facet to tak na serio?

– Szczerze mówiąc, nie. Zamówiłeś mi zwykłego burgera, nie pytając, czy chcę taki, a nie inny. Mogłabym być wegetarianką, na przykład.

Lewy kącik ust uniósł się w krzywym uśmiechu.

– Powiedziałaś, że może być cokolwiek. „Burger albo coś w tym rodzaju”. Chyba tak to ujęłaś?

Zapłonęły mi policzki. Tak, powiedziałam to. A teraz wyszłam na idiotkę. Świetnie.

Bawiłam się własnymi palcami, dopóki sprzedawca nie wręczył Talonowi przez okno torby z jedzeniem i picia. Brat Jorie podał mi napoje, a ja sprawdziłam, który z nich to mrożona herbata. Wstawiłam jego kubek do uchwytu obok siedzenia kierowcy i włożyłam słomkę do mojego.

Rzucił mi torbę na kolana.

– Rozpakuj moje jedzenie, żebym mógł jeść podczas jazdy.

Żadnego „proszę”. Żadnego „czy mogłabyś?”. Po prostu rozkaz. No tak, przecież był w wojsku. Pewnie przyzwyczaił się do wydawania rozkazów. A może to po prostu prymitywny cham? Nie znałam dobrze braci mojej niedoszłej druhny, ale kiedy ich spotykałam, zawsze byli bardzo serdeczni.

Co się dzieje z tym facetem?

Ponieważ wciąż było mi głupio z powodu mojej wpadki z burgerem, zrobiłam to, o co mnie poprosił. A raczej co mi polecił.

Burgery były identyczne, więc nie musiałam się przejmować, który jest dla niego. Rozpakowałam, złożyłam papier i owinęłam kanapkę w połowie. Podałam.

Odburknął coś.

Zapewne „dziękuję” w języku Talona Steela.

Spróbowałam swojego burgera. Jezu, majonez! Nie mam nic przeciwko majonezowi, ale staram się unikać nadmiaru tłuszczu, gdy tylko mogę. Tyle że bez sensu o tym wspominać. Stało się. Kanapka była pyszna czy ja aż tak głodna? Odgryzałam małe kawałeczki i żułam aż do miękkiej pulpy, tak długo, jak się dawało.

Mimo to, kiedy skończyłam kanapkę i frytki, zegar pokazywał, że mamy przed sobą jeszcze trzydzieści minut jazdy.

Gapiłam się przed siebie, nie zwracając uwagi na magnetyczny zew, by spojrzeć na niego. Ten facet był z pewnością dupkiem, ale dlaczego tak się nim interesowało moje libido? Sutki wciąż nabrzmiewały mi pod stanikiem, boleśnie spragnione ust. Jego ust.

Jasny gwint, zapowiadało się długie pół godziny!

Rozdział drugi

Talon

Ta kobieta emanowała seksem.

Marjorie mówiła mi, że jest ładna, i widziałem jej zdjęcia, które jednak nie oddawały sprawiedliwości Jade Roberts. Nawet sposób, w jaki jadła, był zmysłowy – to, jak oblizywała wargi po każdym kęsie, a potem delikatnie ocierała je chusteczką. A mimo to samotny okruszek przywarł do lewego kącika jej dolnej wargi. Cholera, chciałbym być tym okruszkiem! Miałem ochotę go zlizać, a potem powędrować językiem po jej ustach, zanim zanurkowałbym w słodycz i całował mocno.

Zgniotła papier po kanapce, zwinęła w kulkę i włożyła do torebki. Gdy sięgnęła do moich kolan, by sprzątnąć mój, i jej palce musnęły wnętrze moich ud, poczułem, że mi staje. Tak, tego mi tylko trzeba, wzwodu w tym pieprzonym samochodzie!

Zgniotła papier po moim burgerze i też go wrzuciła do torebki.

Czy powinienem coś powiedzieć? Nie miałem pojęcia. Była przyjaciółką Marjorie, a nie moją. Szkoda, że Ryan czy Jonah nie mogli jej odebrać.

Jeszcze dwadzieścia minut.

– Naprawdę, bardzo cieszę się, że zobaczę Jorie – powiedziała.

Wyraźnie starała się podtrzymać rozmowę. Czyżby zapomniała, że widziała Jorie zaledwie w zeszłym tygodniu, na własnym przerwanym ślubie? To już drugi raz, jak się wygłupiła z tym tekstem. Nie potrafiłem powstrzymać się od chichotu, ale zdławiłem go czym prędzej.

Jade była naprawdę urocza.

– Taaak. Ona też niesamowicie się cieszy, że u nas zamieszkasz.

– Jestem wam bardzo wdzięczna za to, że zgodziliście się, abym mieszkała na waszym ranczu, zanim się jakoś ustawię w życiu.

– Żaden problem. Jeżeli dysponujemy czymkolwiek, to wolną przestrzenią.

– Tak, wiem. Odwiedziłam przecież Jorie na drugim roku, podczas przerwy wiosennej. Ciebie wtedy, hm, nie było.

– Byłem w Iraku.

Za cholerę nie mogłem zrozumieć, dlaczego ludzie tak niechętnie wymawiają słowo „Irak”. Byłem tam. Widziałem całą masę gówna, jakiego żaden człowiek nie powinien nigdy oglądać. Ale tak właśnie było, więc po co owijać w bawełnę? Z pewnością nie był to pierwszy raz, kiedy widziałem ohydne gówno.

Jade odchrząknęła.

– Tak.

Cisza przez kilka chwil. A potem:

– Myślę, że to, co tam robiłeś, to przejaw wielkiej odwagi. Naprawdę, bardzo szanuję naszych żołnierzy.

– Nie robiłem tego, żeby zostać bohaterem.

– Och, nie chciałam sugerować…

– Nie jestem bohaterem, niebieskooka. – Naprawdę tak właśnie ją nazwałem? – W rzeczywistości jestem równie daleki od bycia bohaterem, jak ty.

Nie byłem pewien, czego oczekiwałem w odpowiedzi, ale, do jasnej cholery, z pewnością nie tego, co usłyszałem!

– Wiesz, to naprawdę nie ma znaczenia, jak ty o tym myślisz. Moim zdaniem każdy, kto służy krajowi, jest bohaterem. To moja osobista definicja bohaterstwa i jej się trzymam.

Potrząsnąłem głową. Co za naiwność! Czy ja kiedykolwiek byłem równie naiwny? Na pewno nie aż tak, odkąd skończyłem dziesięć lat na tym łez padole. A przypuszczam, że nawet wcześniej.

W końcu się nauczy, machnąłem ręką. Choć miałem nadzieję, że zajmie jej to chwilę. Nie miałem nic przeciwko oglądaniu jeszcze przez jakiś czas niewinności w tych jasnoniebieskich oczach.

– Nie wiem, co mam odpowiedzieć – mruknąłem.

– Mógłbyś powiedzieć „dziękuję”. Często ci się zdarza słyszeć komplementy?

– Nie powiedziałaś mi komplementu.

– Oczywiście, że powiedziałam. Powiedziałam, że jesteś bohaterem. To ogromny komplement. Chciałabym, żeby ktoś tak mnie nazwał. Ale ja nie jestem bohaterem i nigdy nie będę.

– A ja ci powiedziałem, że bohaterem nie jestem.

– A ja myślę, że bohaterstwo, podobnie jak piękno, jest w oczach tego, kto patrzy.

Patrzyłem prosto przed siebie, walcząc z chęcią, żeby się do niej odwrócić. Ostatecznie byłem kierowcą.

Na drodze do Snow Creek nigdy nie bywało tłoczno. Musieliśmy przejechać przez to niewielkie miasteczko, by dostać się do Steel Acres.

– Gdzie mogłabym kupić używany samochód w dobrej cenie? Potrzebuję czegoś, by móc się jakoś tutaj poruszać.

– Z tym lepiej będzie w Grand Junction. Ale nie ma pośpiechu. Mamy na ranczu z pięć aut, którymi nikt teraz nie jeździ. Możesz sobie wziąć jeden z nich.

– Och, nie! Nie chcę się narzucać.

– Skoro masz u nas mieszkać, już się narzucasz.

Pożałowałem tych słów, gdy tylko wyszły z moich ust. Jade nie zasługiwała, żeby traktować ją w ten sposób. Po prostu byłem przyzwyczajony do mówienia bez ogródek.

– Przepraszam, ale… Powiedziałeś właśnie, że macie dużo miejsca. – Jej głos lekko się załamał.

Cholera, teraz ją zmartwiłem.

Prawdę mówiąc, nie wiedziałem, jak postępować z ludźmi. Nie nauczyło mnie tego pięć lat w Iraku. A Bóg mi świadkiem, że wcześniej życie też gówno mnie nauczyło.

Było w niej coś, od czego dostawałem gęsiej skórki. Nie potrafiłem tego uchwycić, wiedziałem tylko, że muszę zachować dystans. Nie dopuścić jej zbyt blisko. Nikogo nie dopuścić. Problem polegał na tym, że aż do tej pory nie pozwalałem się do siebie zbliżać odruchowo. A po niecałej godzinie spędzonej z tą kobietą cała moja filozofia życiowa zaczynała się chwiać.

Te cholerne niebieskie oczy!

– Chciałem tylko powiedzieć, że mamy dodatkowe samochody i możesz z nich korzystać.

– Nie powiedziałeś tego.

Wziąłem głęboki oddech, zwolniłem i zatrzymałem się na poboczu. Odwróciłem się i spojrzałem w te niezwykłe źrenice w odcieniu tanzanitu. Moje serce biło jak oszalałe.

– Posłuchaj, jesteś najlepszą przyjaciółką Marjorie na świecie. I jesteś bardzo mile widziana w naszym domu. Nie chciałem sugerować niczego innego. Ja…

Dlaczego tak trudno było wypowiedzieć to jedno cholerne słowo? Wciągnąłem powietrze i wypuściłem je powoli.

– Przepraszam.

Jej twarz rozświetlił uśmiech. Pełne usta w kolorze wiśni, jak stworzone do całowania, otworzyły drogę głębokim dołeczkom w policzkach. Niebieskoszare oczy rozbłysły.

– No i co? Takie to było trudne?

Brązowe włosy opadały falami na jej ramiona. Korciło mnie, żeby ich dotknąć, poczuć jedwabistość skóry na jej policzkach, spróbować wilgotnej czerwieni jej warg.

Niech to diabli! Pragnąłem jej!

A nigdy przedtem w moim życiu nie chciałem niczego.

***

– Jade!

Moja siostra przybiegła, gdy tylko stanęliśmy przed drzwiami.

Mój kundel Roger ziajał przy jej obcasach.

– Cześć, piesku. – Podrapałem go między uszami.

Jade przyklękła.

– Jaki śliczny! Chodź tu, kochanie!

Roger natychmiast skoczył na nią, liżąc jej twarz. Marjorie się zaśmiała.

– Zapomniałam, że tak bardzo je lubisz! – roześmiała się Marjorie. Odwróciła się do mnie. – Jade wariuje za każdym razem, gdy widzi psa. Tak mi przykro, że nie mogłam przyjechać na lotnisko – zwróciła się do Jade. – Talon zajął się tobą?

Przez moment poczułem skurcz w żołądku. Czy Marjorie dowie się, jakim byłem chamem?

Ale Jade tylko się uśmiechnęła.

– O tak, oczywiście, wszystko w porządku. Dostałaś pracę?

Marjorie pokręciła głową.

– Nieee… Ktoś mnie wykolegował. Znowu muszę zaczynać wszystko od podstaw. Cóż, trzy lata podróżowania, podczas gdy ty skończyłaś prawo, wystarczą – zachichotała.

Kocham moją siostrę, ale muszę przyznać, że jest nieco zepsuta. No dobra, bardzo zepsuta. Ale trzeba jej oddać, że nigdy nie bała się ciężkiej pracy.

– Jak minęła wam droga? – dopytywała Jorie.

– W porządku. Talon nawet poczęstował mnie kanapką. Umierałam z głodu.

– Miło słyszeć, bo Tal potrafi zachowywać się z lekka obcesowo. Ale zawsze ma dobre intencje. Prawda, Tal?

Dobre intencje? Fakt, zrobiłbym wszystko dla mojej małej siostrzyczki czy moich braci. Ale czy kiedykolwiek kierowałem się dobrymi intencjami? To było cholernie trafne pytanie. Jedno z tych, na które nigdy nie znajdę odpowiedzi.

Ominąłem je wielkim łukiem. Tak jak robiłem to przez dwadzieścia pięć lat.

– Rozumiem, że Jade będzie mieszkać w tej pustej sypialni obok ciebie, Jorie? Zaniosę jej rzeczy.

– Och, naprawdę nie musisz się… – zaczęła Jade.

– Daj spokój, niech zaniesie – powiedziała Marjorie. – Może od czasu do czasu zrobić dobry użytek ze swoich mięśni.

Policzki Jade poróżowiały. Niech to szlag, czy poróżowiała także na całym ciele? Na piersiach? Na tych cudownych, ponętnych piersiach, które ledwie mogłem dojrzeć pod tą bezkształtną koszulką? Nie ulegało wątpliwości – ta kobieta miała czym oddychać.

– A więc ten obok twojego pokoju, Jorie?

– Tak. To duży pokój, Jade. Ma osobną łazienkę i w ogóle.

– Słuchajcie, naprawdę niepotrzebnie robicie sobie kłopot!

– Kłopot? – roześmiała się Marjorie. – Na miłość boską, ten pokój jest pusty! Tak samo, jak trzy inne. Jonah mieszka w swoim własnym domu na ranczu, niedaleko stąd, a Ryan w domku gościnnym z tyłu. Ten zajmujemy teraz tylko Tal i ja.

Chciałbym mieć wybór.

Kiedy wróciłem z Europy, Jonah już wybudował własne lokum, a Ryan zajął dom dla gości. Mnie przypadł w udziale główny. Dostałem największą sypialnię, ale i tak czułem się w niej jak w zamknięciu. A teraz, gdy zamieszka w nim Jade…

Lepiej będzie, jeśli zacznę planować jakiś dom dla siebie. Jak najdalej od tego.

Chwyciłem walizkę i bagaż podręczny Jade i ruszyłem wzdłuż holu do pokoju Marjorie. Tobołki postawiłem w dodatkowej sypialni. Moja, dzięki Bogu, znajdowała się po drugiej stronie domu.

Muszę trzymać się od Jade Roberts najdalej, jak to tylko możliwe.

Choć wcale nie byłem pewien, czy jakakolwiek odległość zdołałaby ukoić moje pożądanie.

Rozdział trzeci

Jade

Wytrzepałam moją poduszkę chyba ze sto razy.

Łóżko było wygodne, poduszka też. Nie o to chodziło. Po prostu mam taką dziwną cechę, że dopóki nie przyzwyczaję się do nowego łóżka, często nie mogę zasnąć. Kiedy nocuję w hotelu, pierwszej nocy nigdy nie udaje mi się zmrużyć oka.

Może pomogłaby filiżanka herbaty? Z teiną czy bez, herbata zawsze mnie uspokaja. Mówię o herbacie, a nie o naparze, który ludzie lubią nazywać „ziołowym”, a w którym nie ma ani odrobiny tej prawdziwej.

Wstałam i po cichutku wymknęłam się z pokoju. Korytarzem dodarłam do mamucich rozmiarów kuchni w tym niesamowitym domu. Zapaliłam światło i…

Zachłysnęłam się własnym oddechem.

Talon siedział przy kuchennym stole. Stała przed nim szklanka wody, a przy jego nogach leżał Roger, merdając ogonem.

Ciemne sutki na wspaniałej nagiej piersi otaczały ciemne włoski, wystarczająco gęste, by uczynić go rozkosznie męskim, lecz nie zanadto kudłatym. Prawą rękę położył na stole; przedramię miał cudownie muskularne, a ramię… Boże! Mięśnie mu grały pod skórą nawet teraz, gdy siedział absolutnie odprężony.

Dlaczego nie pomyślałam o szlafroku? Moje cycki były doskonale widoczne pod białym podkoszulkiem, który miałam na sobie. Dolną część mojego ciała skrywały stare bokserki Colina. Wywaliłam większość jego rzeczy, ale te gatki były bardzo wygodne.

Błyskawicznie skrzyżowałam ręce na piersiach, zasłaniając stwardniałe sutki.

– Ja… Przepraszam – wykrztusiłam.

Milczenie.

– Czemu siedzisz tutaj po ciemku? – zapytałam.

– Nie mogłem zasnąć.

To nie do końca była odpowiedź na moje pytanie, ale postanowiłam nie naciskać.

– Ja też nie – powiedziałam. – Przepraszam, że ci przeszkadzam. Chciałam tylko sprawdzić, czy macie jakąś herbatę. Herbata mnie uspokaja.

– Ta mała puszka na blacie. – Wskazał.

Chciałam wrócić po szlafrok, ale to mogło wyglądać jeszcze bardziej podejrzanie. Jakbym chciała się zasłonić jeszcze bardziej. Bo chciałam, rzeczywiście.

Wygmerałam jedną torebkę i zaczęłam przetrząsać szafki w poszukiwaniu kubka.

– Są w tej na prawo od kuchenki – powiedział Talon, nie odwracając głowy.

Otworzyłam drzwiczki i rzeczywiście znalazłam filiżanki do kawy i kubki. Wzięłam jeden, napełniłam wodą i wstawiłam na parę minut do mikrofalówki. Jak zwykle w takich chwilach, okazało się, że na dwie najdłuższe minuty w życiu.

Talon ani drgnął. Głowę miał odwróconą, jego woda stała nietknięta.

Gdy usłyszałam sygnał, wyjęłam kubek, wrzuciłam torebkę i postawiłam herbatę na blacie. Czy powinnam usiąść z nią przy stole? Miałam wrażenie, że i stół, i Talona otacza niewidzialny mur, w którym tylko ogon Rogera robił jakiś wyłom. Pies przycupnął na stopach Talona. Chciałam przykucnąć, żeby pogłaskać jego miękki łeb, ale zatrzymałam się w pół drogi.

Poczułam, że nie jestem mile widziana.

– Chodź i usiądź, jeśli masz ochotę – usłyszałam.

Wzięłam kubek i zajęłam miejsce naprzeciwko Talona. Wydawało mi się, że nie powinnam siadać obok niego.

Co się okazało strategicznym błędem.

Talon znalazł się dokładnie w moim polu widzenia. Nie mogłam na niego nie patrzeć.

Włosy miał potargane i seksowne. Przeciągnął po nich palcami, mierzwiąc je jeszcze bardziej. Cudowne brązowe oczy były zapadnięte i otoczone ciemnymi obwódkami.

– Przykro mi… Przykro mi, że nie możesz spać – zająknęłam się.

Odchrząknął.

– Nie ma powodu. Nigdy nie sypiam.

To nie może być prawdą. Wszyscy ludzie muszą spać!

Po raz kolejny postanowiłam nie naciskać.

– Normalnie nie mam z tym kłopotów – powiedziałam. – Ale pierwsza noc w nowym łóżku jest dla mnie zawsze trudna. Jestem pewna, że jutro będzie już w porządku.

– Tak, na pewno. Demony tego domu przestaną cię niepokoić. – Talon zacisnął te swoje pełne ciemne wargi.

Demony? O jakim piekle on mówi? Prawdopodobnie ma koszmary, jeszcze z wojska. Może nawet stres pourazowy? Czy chodzi na jakąś terapię?

Z pewnością nie miałam prawa o to pytać.

– Mnie tam nie męczą żadne demony. Nie licząc, oczywiście, mojego byłego. Który mnie totalnie upokorzył jakiś tydzień temu.

Talon uniósł brwi.

Czy to go naprawdę zainteresowało?

– To z pewnością był dla ciebie ciężki cios.

Zdenerwował mnie ten ton. Talon wydawał się mówić serio, ale z głosu przebijało coś niepokojącego. Nuta sarkazmu? Nie byłam pewna przesłania komentarza, więc postanowiłam potraktować go dosłownie.

– Szczerze mówiąc, byłam tym tak zażenowana, jak jeszcze nigdy w życiu. Ale tak naprawdę to myślę, że już się nie kochaliśmy. Byliśmy razem przez całe cztery lata licencjatu w Denver, a potem tam zostałam i poszłam na prawo, a on pojechał do Nowego Jorku, na staż w firmie jego ojca. Jakoś udawało nam się to utrzymywać, ale związki na odległość są trudne. Teraz jak na to patrzę, powinniśmy byli zerwać.

Talon wstał.

– Jestem pewien, że wyjdziesz z tego. Wierz mi, mogło skończyć się dużo gorzej.

Skóra mi zapłonęła.

Jak on śmie to umniejszać? Nie zjawiłam się tutaj po to, by błagać o litość! Powiedziałam mu wprost, że cały ten związek był pomyłką i że powinniśmy rozstać się z Colinem lata temu. Oczywiście zawsze mogło być gorzej.

Zawsze może być gorzej.

Wstałam również. I spojrzałam prosto w jego świecące czarne oczy.

– Masz rację – wysyczałam. – Wyjdę z tego. Czy ja powiedziałam, że nie? Wiem, że są dużo gorsze rzeczy niż bycie porzuconą przy ołtarzu. Ale to nie zmienia faktu, że zostałam totalnie upokorzona.

Talon potrząsnął głową, tłumiąc śmiech.

– Rozumiem. Już z tego wyszłaś.

Jego słowa wpełzły pod mi skórę, jeżąc włos. Dlaczego wszystko, co mówił, wbijało się we mnie jak szpikulec do lodu?

– Słuchaj, prawie mnie nie znasz. Dlaczego tak łatwo przychodzi ci ocenianie mnie?

– Wiem o tobie więcej, niż myślisz, niebieskooka. Wiem, że od życia dostałaś tyle dobrego, że najgorsza rzecz na świecie, jaka mogła ci się przydarzyć, to upokorzenie w dzień ślubu.

– Jeśli chcesz wiedzieć, wcale dużo nie dostałam. Wychowałam się w skromnych warunkach. – Miałam jedną ósmą tej jego wyrafinowanej kuchni, kuchenkę Vikinga i to wszystko. – O czym, jak widać, nie masz pojęcia.

Znowu stłumił śmiech. A, niech to szlag, moje wkurzenie wzrosło jeszcze bardziej!

– Są rzeczy, których się nie da się kupić za pieniądze, niebieskooka. Wychowana w skromnych warunkach czy nie, mogłaś skończyć szkołę. Mogłaś pójść na prawo. Jak tylko zdasz egzamin, będziesz mogła znaleźć pracę za przyzwoite pieniądze. A z twoim wyglądem i z tym pociągającym ciałem nie będziesz mieć żadnego problemu ze znalezieniem faceta. Więc nie mów mi, że nie dostałaś od życia wiele dobrego.

Ostatnie słowa mnie zastanowiły. Uczepiłam się tego „wyglądu” i „pociągającego ciała”. Czyżbym go pociągała? Tego boga z westernów? Pociągałam go?

Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale zanim wykrztusiłam z siebie choćby jedno słowo, Talon chwycił mnie za ramię, przyciągnął i przycisnął swoje usta do moich.

To był bardzo śmiały pocałunek. Po prostu wepchnął mi język między wargi i zaanektował mnie. Po prostu zaanektował.

Nogi mi zadrżały. Boże…

Z Colinem całowałam się przez siedem lat. I…

Nigdy nie było tak jak teraz.

Pożerał mnie, a ja się w nim roztapiałam. Złapał mnie z tyłu za włosy i ciągnął je, wciąż wdzierając się w moje usta. Poczułam, że moją cipkę raz za razem poraża elektryczny wstrząs. Nigdy dotąd żaden mężczyzna nie ciągnął mnie za włosy i… Boże!

Zachłannie odpowiedziałam na jego pocałunek. Taki kojący balsam na moje zdruzgotane ego. Ten mężczyzna… uważał, że jestem atrakcyjna… Całował mnie…

Oderwał usta od moich i zaczął ssać moją szyję, wędrując delikatnymi pocałunkami w kierunku mojego ucha.

– Boże, niebieskooka…

Nogi omal nie odmówiły mi posłuszeństwa, podtrzymał mnie.

– Ten facet, którego prawie poślubiłaś… – wyszeptał wprost w moje ucho. – Całował cię kiedyś tak, niebieskooka?

Otworzyłam usta, ale zdołałam wydobyć z siebie wyłącznie westchnienie.

Talon wsunął język w głąb mojego ucha, a ze mnie zrobiła się niemal mokra plama u jego stóp.

Weź mnie do swojego łóżka, powiedziałam w myślach. Weź mnie do łóżka i pieprz jak wariat!

– Powiedz mi – zażądał. – Całował cię tak kiedyś?

– Nie.

Znowu przywarł ustami do moich. Nasze języki połączyły się, a nogi zmiękły mi jeszcze bardziej. Gładziłam jego twarde ramiona, rozkoszując się mięśniami pokrytymi gładką brązową skórą. Ścisnęłam je, a potem objęłam go za szyję, chcąc jak najbardziej zmniejszyć dystans, który jeszcze nas dzielił.

Bliżej… Chcę być bliżej.

Ale on przerwał pocałunek z głośnym cmoknięciem i uwolnił moje włosy. Niemal upadłam; złapałam równowagę, chwytając się oparcia krzesła.

Jęknęłam, bo utraciłam jego wargi, jego ramiona.

Jego pożądanie.

Stał, patrząc na mnie mnie. Nie – wpatrując się we mnie. Jego czarne oczy wypalały dwie dziury w mojej skórze.

Czy zamierza mi coś powiedzieć? Co ja teraz powinnam zrobić? Czy powinnam przeprosić? Ale przecież nie ja go całowałam! To on mnie całował. Czy on powinien przeprosić?

Nie. Żadnych przeprosin. Ominął mnie, wyszedł z kuchni i oddalił się do swojego pokoju. Jasny kundel deptał mu po piętach.

Opadłam na krzesło i objęłam dłońmi ciepłą filiżankę z herbatą.

Jego woda pozostała nietknięta.

***

Rita’s Café była uroczą niewielką rodzinną knajpką na głównej ulicy Snow Creek.

Siedziałam naprzeciwko Jorie. Uparła się, żeby zaprosić mnie na śniadanie poza domem pierwszego dnia mojego pobytu w miasteczku, chcąc ugościć mnie tym, co nazwała „najlepszą kawą na świecie”. Byłam nieco sceptyczna. Lubiłam naprawdę mocną kawę, naprawdę mocną, a w większości restauracji serwowano gorącą brązową wodę. Podniosłam filiżankę do ust i upiłam łyk.

Ups… Brązowa woda. Ale nie miałam serca powiedzieć tego Jorie.

Wzięłam głęboki oddech i zebrałam całą odwagę.

Zamierzałam wypytać ją o brata. Nie, nie powiedziałabym jej o skradzionym mi pocałunku ostatniej nocy, przynajmniej jeszcze nie teraz. Z Talonem Steelem coś było jednak nie tak. A Jorie prawdopodobnie wiedziała, o co chodzi.

– Jak się już tutaj uwiniemy – odezwała się – pokażę ci Snow Creek. To najpiękniejsze miasteczko na świecie. Mamy tu kancelarię prawniczą, gdzie mogłabyś znaleźć pracę. No i zawsze pozostaje biuro prokuratora miejskiego.

– Nie zdałam jeszcze egzaminu – przypomniałam.

– Dla takiego geniusza jak ty to czysta formalność. Wiesz, że zdasz, Jade.

Ufałam sobie w tej kwestii, ale znałam ludzi, którzy byli podobnie pewni siebie, lub nawet bardziej, a jednak oblali.

– Mam nadzieję – odparłam. – W przeciwnym razie będę musiała czekać kolejnych sześć miesięcy, zanim znów mnie dopuszczą. Ale bez obaw. Zawsze mogę znaleźć pracę jako kelnerka czy coś w tym stylu. Dopóki studiuję. Nie zamierzam być dla was ciężarem.

– A kto mówi, że jesteś?

Świetnie! Oto furtka, na którą czekałam.

– Na przykład twój brat.

– Talon? Dlaczego miałby powiedzieć coś podobnego?

– No, może nie dosłownie. Ale gdy jechaliśmy wczoraj do domu, wspomniał, że się narzucam.

Dobra, trochę to naciągnęłam. W rzeczywistości powiedział, że mogę używać jednego z samochodów Steelów. To ja użyłam frazy „narzucać się”, a on ją tylko powtórzył.

– Jestem pewna, że tylko żartował. Tal jest… On taki właśnie jest.

Moja ciekawość rosła.

– Co masz na myśli?

– Wiesz, że był w Europie z marines, prawda? A nic o tym nie mówi. Choć zawsze był typem zamkniętego faceta. Jestem dużo bliżej z Joem i Ryanem niż z Talem. To samotnik.

– Chyba to zauważyłam. Dzisiaj w środku nocy chciałam zrobić sobie herbaty, i odkryłam ze zdumieniem, że siedział sam w ciemnej kuchni.

– Ma problemy ze snem. Bardzo często wstaje w nocy.

– Tylko dlaczego przesiaduje w ciemnościach? Dlaczego nie włączy sobie telewizora albo nie poczyta książki? Czy coś w tym rodzaju?

Marjorie zacisnęła usta i zaczęła się bawić palcami.

– Talon był zawsze trochę wycofany. Ale to dobry człowiek, Jade. Po prostu… ma problemy. Chodzi mi o to, że był w Iraku. Nie mam pojęcia, co tam widział, a on nigdy o tym nie opowiada, a przynajmniej nie mnie. Ale to musiało jakoś na niego wpłynąć.

– Myślisz, że to stres pourazowy? – zapytałam.

Jorie potrząsnęła głową.

– Zastanawiałam się nad tym… Och! – Jej oczy rozwarły się szeroko, kiedy drzwi do knajpki się otworzyły z lekkim skrzypnięciem.

Obejrzałam się i zamarło mi serce.

Talon Steel szedł wyprostowany jak struna. Jego tyłek wyglądał jak zwykle świetnie w obcisłych dżinsach. Rękawy czarnej westernowej koszuli były podwinięte. Odsłaniały obłędne brązowe przedramiona.

– Hej, Tal, tutaj! – Jorie zawołała, machając, żeby do nas dołączył.

Przeszły mnie ciarki. Jedyne, o czym mogłam myśleć, to o pocałunku ostatniej nocy. O języku, który mnie pożerał, jakbym była jego ostatnim posiłkiem. Nie widziałam go od tego czasu. Nie byłam pewna, jak się zachować.

– Biorę tylko kawę na wynos, ale dzięki. – Podszedł do kontuaru.

– Proszę, dołącz do nas!

Dlaczego te cholerne słowa wyszły z moich ust?

Marjorie spojrzała na mnie, jakbym miała dwie głowy. Zmarszczyła brwi.

– Tak, siadaj Talonie – powiedziała. – Masz chyba kilka minut, żeby pobyć ze swoją małą siostrzyczką i jej przyjaciółką, prawda?

Talon odwrócił się od baru. W jego czarnych oczach migotał ogień i…

Smutek?

– Tak, jasne. Myślę, że mam kilka minut.

– Moi bracia nie odmówią mi niczego. – Uśmiechnęła się Jorie. – Oczywiście, są też nadopiekuńczy jak cholera. To cena, jaką się płaci, gdy się jest najmłodszą i w dodatku jedyną dziewczyną.

To prawda, Jorie była najmłodsza. Ale nigdy nie pytałam jej o wiek braci.

– Ile oni mają lat?

– Jonah trzydzieści osiem, Talon trzydzieści pięć, a Ryan trzydzieści dwa.

No, no. Talon jest zatem dziesięć lat ode mnie starszy. Oczywiście, wiedziałam, że jest starszy, ale nie miałam pojęcia, o ile. Jorie miała dwadzieścia pięć lat, tak samo jak ja. Wyglądało na to, że była spóźnioną wpadką.

– Chyba nie zdawałam sobie sprawy z tego, że są aż tak dorośli…

– Och, ganiałam za nimi, kiedy byłam mała, doprowadzając ich tym do białej gorączki!

– Musiałaś mieć wesołe dzieciństwo.

– Hm, no tak… Nigdy dobrze nie poznałam mamy.

Boże, jaka ze mnie idiotka!, westchnęłam w duchu. Jej matka zabiła się, kiedy Jorie miała zaledwie dwa lata.

– Strasznie przepraszam! Nie wiem, co powiedzieć.

Marjorie spróbowała się uśmiechnąć.

– Nie ma sprawy. Chodzi mi o to, że rzeczywiście wyrosłam na fantastycznym ranczu, ze wszystkim, co można mieć za pieniądze, i trójką starszych braci, którzy mnie adorowali.

– Adorowali cię? – Talon usiadł. Postawił swoją kawę z babeczką na stole. – Skąd ta myśl, że cię adorowaliśmy, maluchu?

Zachichotałam. Przezwisko nie pasowało do Jorie. Miała wzrost modelki.

– Co dzisiaj masz do zrobienia w mieście, Tal? – zapytała.

– Po prostu miałem apetyt na jedno z ciasteczek Rity. – Talon ugryzł kawałek. Okruchy wylądowały na stole. – A co wy tu robicie?

– Oprowadzam Jade po Snow Creek. Musiałam ją zapoznać z kawą Rity.

– Prawda – zgodził się Talon. – Najlepsza kawa po tej stronie Gór Skalistych.

Trwali w iluzji, a mimo to się uśmiechnęłam. Jeśli ta lura, z którą miałam do czynienia, była mocną kawą w tych stronach, będę musiała zajrzeć do sklepu i kupić ekspres, młynek i trochę przyzwoitych ziaren.

– Niedaleko stąd jest biuro prokuratora miejskiego – powiedziała Marjorie. – Znam go. Nazywa się Larry Wade. Możemy tam wpaść. Przedstawiłabym cię, jeśli masz ochotę.

Zerknęłam na moje szorty z naszywką Daisy Duke i szkarłatny top bez rękawów. Nie byłam w stosownym stroju na spotkanie z potencjalnym pracodawcą.

– Nie dzisiaj – odparłam. – To znaczy, spójrz na mnie.

Talon odwrócił się w moją stronę, napotykając mój wzrok.

Jego czarne oczy płonęły. Ta cieniutka warstwa ubrania, jaką miałam na sobie, roztopiła się pod jego świdrującym spojrzeniem. Sutki stwardniały mi pod stanikiem i szybko stały się widoczne; dwie gumeczki na końcu ołówka, ukryte pod czerwienią. Moje walory sprawiały, że nigdy nie widziałam sensu w noszeniu usztywnianych biustonoszy. Oczywiście, płaciłam za to cenę, gdy było mi zimno albo byłam nadzwyczaj podniecona. Wtedy zapalały się moje przednie reflektory.

Nie potrzebowałam już nic więcej.

Wargi Talona zadrżały minimalnie. Czyżby powstrzymywał uśmiech? Nie uśmiechał się często. Zauważył moje sutki, tego byłam pewna. Pewnikiem było także ciepło mojej skóry i przyśpieszone bicie serca.

Skrzyżowałam ramiona na piersi, co spowodowało, że picie kawy stało się dość trudne. Swoją drogą i tak była do niczego.

Talon skończył babeczkę i zgarnął okruszki na dłoń.

– Mam kilka spraw do załatwienia, drogie panie – oznajmił. – Do zobaczenia w domu, na kolacji.

No tak, kolacja.

Steelowie mieli pomoc domową i kucharkę w jednym, Felicię. Przychodziła codziennie, ale nie miałam pewności, czy przywyknę do tego, że się dla mnie gotuje i sprząta. To było takie odległe od życia, jakie wiodłam przez lata! Mój tato pracował jako budowlaniec i zarabiał przyzwoicie, ale nasz styl życia był odległy od tego, jak żyli Steelowie, o lata świetlne. Nigdy nie mieliśmy sprzątaczki ani kucharki na przychodne.

Nie mogłam się powstrzymać, by nie patrzeć na Talona, gdy szedł w stronę drzwi. Był po prostu niezłym facetem. Z niezłym tyłkiem. Moje dłonie pociły się; wytarłam je w dżins moich szortów.

Nie mogłam złapać tchu.

Nigdy nie zapomnę naszego pocałunku.