Tytuł oryginału: Surrender

Copyright © 2016 Waterhouse Press, LLC
Published in agreement with Waterhouse Press, LLC, USA and BookLab A.M. Łapińska, Poland.
Copyright for the Polish Edition © by Purple Book Wydawnictwo, 2024
Copyright for the Polish translation © by Purple Book Wydawnictwo, 2024

Purple Book Wydawnictwo
ul. Hankiewicza 2
02-103 Warszawa
facebook.com/purplebookwydawnictwo
instagram.com/purple_book_wydawnictwo
www.purplebook.com.pl

Dyrektor Zarządzająca: Iga Rembiszewska
Wydawca: Anna Kubalska
Produkcja: Klaudia Lis
Marketing i promocja: Renata Bogiel-Mikołajczyk, Beata Gontarska
Digital i projekty specjalne: Tatiana Drózdż
Dystrybucja i sprzedaż: Izabela Łazicka (tel. 601 457 030), Beata Trochonowicz (tel. 506 626 661)

Redakcja: Rafał Sarna
Korekta: Irena Piecha / e-DYTOR, Monika Kociuba / e-DYTOR
Projekt okładki i stron tytułowych: Czartart Izabela Surdykowska-Jurek Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

ISBN 978-83-8310-736-3

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kodowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych w całości lub w części tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Ostrzeżenie

Ta książka zawiera sytuacje i sceny przeznaczone dla dorosłych, w tym reminiscencje fizycznej i seksualnej przemocy wobec nieletnich, które mogą wywoływać negatywne reakcje. Przeznaczona jest dla czytelników dorosłych, zgodnie z wymogami prawa w kraju, w którym dokonano jej zakupu.

Przechowuj książki i e-booki bezpiecznie, poza zasięgiem młodszych czytelników.

Dla wszystkich wspaniałych członków Hardt and Soul!
I pamięci Lucy.

Prolog

Dwie godziny później dotarłem do małego miasteczka niedaleko granicy z Nowym Meksykiem. Adres nie pojawił się na nawigacji GPS, więc musiałem jechać przez miasto, aż znalazłem to, czego szukałem. Był to niewielki domek położony na obrzeżach miasta. Obok niego znajdował się wolnostojący garaż na jeden samochód.

Kryjówka Toma Simpsona.

Zaparkowałem przecznicę dalej, aby ukryć samochód, a następnie niepostrzeżenie zbliżyłem się do małego domu.

Nie zawracałem sobie głowy pukaniem, tylko przekręciłem gałkę w drzwiach.

O dziwo, były otwarte. Wszedłem do środka. Całkiem ładny domek, skromnie umeblowany.

– Tom? Chodź tu, ty chory sukinsynu!

Żadnej odpowiedzi. Nie żebym spodziewał się, że zastanę go w domu. Przeszedłem przez salon i korytarz, zajrzałem do kilku sypialni. Jednej z nich wyraźnie używano, ale tam też nikogo nie było. Drzwi do łazienki były zamknięte. Otworzyłem je i wszedłem do środka, nie przejmując się tym, że mogę przyłapać Toma Simpsona w trakcie srania. Jednak to pomieszczenie również było puste.

Po drugiej stronie sypialni znajdowała się niewielka kuchnia. Dobrze zaopatrzona w prowiant. Jeszcze jedne drzwi. Otworzyłem je. Prowadziły do wilgotnej piwnicy z ciemnymi betonowymi ścianami. Kiedy schodziłem po schodach, miałem wrażenie, że muskają mnie jakieś niesamowite palce.

Stopnie. Ściany.

Wziąłem wdech, prawie się krztusząc. Odchody. Nie wiedziałem, ludzkie czy zwierzęce.

Gdy zszedłem na sam dół, rozejrzałem się.

Serce prawie przestało mi bić. Wyglądało tu dokładnie tak, jak opisał to Talon. Niemal widziałem feniksa na ciemnoszarych ścianach, który z niego szydził.

Znalazłem się w przypominającej jaskinię piwnicy, w której mój brat mieszkał przez dwa miesiące, gdy miał dziesięć lat.

Cały się spiąłem. Z trudem łapałem oddech. Czy w tym miejscu nie było tlenu?

Stłumiłem strach najlepiej, jak potrafiłem, i rozejrzałem się dookoła. O dziwo, pomieszczenie nie miało okien i było w nim całkowicie ciemno. Poczekałem, aż moje oczy przyzwyczają się do mroku, macając ścianę, żeby się zorientować, dokąd idę, i zacząłem badać pomieszczenie. Chropowate betonowe ściany były szorstkie… Nagle odskoczyłem.

Z rogu dobiegł mnie jęk. Powoli posuwałem się do przodu, aż w polu widzenia pojawiła się sterta koców.

Kolejny jęk.

Ktoś tu był. Ktoś był w tej piwnicy, gdzie tych trzech psycholi trzymało mojego brata.

Nie miałem odwagi się odezwać. Powoli i cicho podszedłem do przykrytej kocem ciemnej bryły leżącej na podłodze i ściągnąłem z niej brudne przykrycie.

Jakieś ciało, związane i zakneblowane, cofnęło się, skomląc.

Mój Boże.

Ono żyło.

– Hej – wyszeptałem. – Nie zrobię ci krzywdy.

To był mężczyzna. Nagi, jego kościste ciało było pokryte krwią i brudem. Głowę miał ogoloną.

– Chcę ci pomóc. Jestem przyjacielem. Zdejmę ci knebel, ale nie krzycz. W porządku?

Mężczyzna jęknął i skinął głową.

Ostrożnie zdjąłem mu knebel.

– Kim jesteś?

Jęknął, mamrocząc niezrozumiałe słowa.

– W porządku. Nie musisz nic mówić. Wyciągnę cię stąd. – Rozwiązałem jego kostki i nadgarstki najszybciej, jak mogłem.

Nagle ku mojemu zdziwieniu gdzieś na górze rozległ się dźwięk przypominający skrzypienie deski. Widocznie wrócił Tom. Narzuciłem brudny koc na chorego mężczyznę.

– Bądź cicho – powiedziałem. – Niech się nie dowie, że cię rozwiązałem. Zajmę się nim. Jeśli nie wrócę po ciebie w ciągu pół godziny, znajdź coś, co posłuży ci za broń. I spierdalaj stąd.

Ciężko było mi go tam zostawiać, ale przynajmniej będzie bezpieczny, gdy ja znajdę się na górze. Powiedziałem mu, żeby uciekał, jeśli nie wrócę, ale był tak kościsty i chory, że się zastanawiałem, czy w ogóle da radę wejść po schodach.

Ale może da radę. Po tych samych schodach wszedł Talon.

– Wrócę po ciebie. Obiecuję.

Miałem nadzieję, że będę w stanie dotrzymać tej obietnicy.

Ruszyłem w stronę schodów, a ciemne ściany zdawały się pulsować i zbliżać się ku sobie.

Mój Boże, jak Talon to przeżył?

I kim był ten mężczyzna w piwnicy?

Zebrałem się w sobie i powoli wszedłem na górę.

Przyszedłem tu sam i bez broni. Nie pomyślałem, by się zabezpieczyć. Mógłbym skopać dupę Tomowi Simpsonowi samym spojrzeniem, a nawet gdyby miał nóż, z łatwością mógłbym go rozbroić. Ale jeśli on miał broń…

Ten człowiek był zabójcą. Potrafił zamordować z zimną krwią. I Bóg jeden wiedział, co zrobił temu biedakowi w piwnicy.

Żółć podeszła mi do gardła. Bzdura. Świetnie wiedziałem, co mu zrobił. To samo, co mojemu bratu.

Cicho zamknąłem drzwi do piwnicy i przeszedłem przez małą kuchnię. Gałka od drzwi wejściowych obróciła się powoli.

Wszedł mężczyzna, niosąc torbę z zakupami. O ile mogłem stwierdzić, był nieuzbrojony. Włosy na głowie miał ufarbowane na ciemny brąz.

Ale oczy…

Na mojej twarzy pojawił się maniakalny uśmiech. Dopadłem go.

Wreszcie.

Wreszcie pomszczę mojego brata.

Mój uśmiech stał się szerszy.

– Witaj, Tom.

Rozdział pierwszy

Melanie

Postanowiłam odzyskać swoje życie. Odzyskać siebie. Ani przez chwilę nie myślałam, że między Jonahem i mną wszystko jest już skończone. Mogłam mu wybaczyć, że zignorował mój telefon tamtej nocy. W końcu to ja go zostawiłam, wymknęłam się potajemnie z jego domu, ponieważ czułam się zbyt zawstydzona, by zostać i porozmawiać z Talonem i Jade po tym, jak nakryli nas nago przy basenie Jonaha.

Ale jedno wiedziałam na pewno: nie mogłam już polegać na Jonahu, jeśli chodzi o moje bezpieczeństwo, o moją ochronę. Musiałam dojść do ładu z własnymi duchami przeszłości, by mnie już nie ścigały i przestały nawiedzać.

Pojechałam do swojego mieszkania w mieście. Wcześniej otrzymałam wiadomość głosową od agenta ubezpieczeniowego, że policja zebrała wszystkie potrzebne dowody i że mogę wejść do domu, aby wziąć wszystko, czego potrzebuję, bez eskorty policji. I teraz zamierzałam to zrobić. A kiedy firma ubezpieczeniowa wypłaci odszkodowanie, zrobię remont w mieszkaniu i je sprzedam. Tak, chciałam odzyskać swoje życie, ale wiedziałam, że nie uda mi się tego zrobić na tym poddaszu. Za dużo tam się wydarzyło. Zacznę od nowa gdzie indziej.

Zaparkowałam na swoim miejscu parkingowym i weszłam do budynku. Wjechałam windą na czwarte piętro i podeszłam do drzwi. Taśma policyjna zniknęła, a w drzwiach zainstalowano nowy zamek. Był to zamek dotykowy, a policja dała mi kod i instrukcje, jak go zmienić. Wprowadziłam cztery cyfry i otworzyłam drzwi.

– Doktor Carmichael?

Zerknęłam przez ramię. Ruby Lee, policjantka, którą poznałam podczas pobytu w szpitalu i z którą kilka razy rozmawiałam, szła od strony windy w moim kierunku. Prawie jej nie poznałam, bo nie była w mundurze. Miała na sobie spodnie w kolorze khaki i białą koszulę zapiętą prawie pod szyję. Jej gładkie ciemne włosy dalej były zaczesane do tyłu i spięte w kok. Miała piękne rysy twarzy i przenikliwe niebieskie oczy, ale nawet gdy nie była w mundurze, ubierała się jak mężczyzna. Dla każdego coś dobrego.

– Pani oficer, co pani tu robi?

Uśmiechnęła się szeroko.

– Teraz detektyw Lee.

– Gratulacje. Zastanawiałam się, dlaczego nie jest pani w mundurze.

– Nie spodziewałam się pani tutaj – stwierdziła.

– Ja też tego nie planowałam. Ale przyjechałam. Nie ma co tego wszystkiego odkładać na później. To w niczym nie pomoże.

– Cóż, proszę się mną nie przejmować. Chciałam się tylko rozejrzeć. Sprawdzić, czy mundurowi i pozostali niczego nie przeoczyli.

– Coś nowego w sprawie? Ma pani jakieś poszlaki?

– Obawiam się, że nie. Rozmawiałam z prawie wszystkimi, z którymi mogłam, mimo że oficjalnie nie jest to już moja sprawa. Prawdę mówiąc, prawdopodobnie w ogóle nie powinnam tu przychodzić. Jestem po służbie. Ale coś w tej sprawie jest…

– Co takiego? – zdziwiłam się.

Potrząsnęła głową.

– Jest w tym dla mnie coś… osobistego. Na razie zostańmy przy tym.

Byłam psychoterapeutką. Nie mogłam zostawić niczego „na razie”.

– Proszę czuć się jak u siebie w domu. Jeśli chce pani mi pomóc, to oczywiście zapraszam.

– Dziękuję. To miłe z pani strony. – Weszła za mną do mieszkania.

Mieszkanie wciąż było w opłakanym stanie. Nic dziwnego. Przecież policja nie miała obowiązku zatrudniać firmy sprzątającej do zrobienia porządków po przestępcy – ani tym bardziej po sobie. Spojrzałam na salon. Sofa była rozpruta. Leżała na niej książka, prawie niewidoczna pod ściereczką do kurzu. Podniosłam ją i odwróciłam, by zobaczyć okładkę.

Lód zmroził moje serce. Ktoś napisał na niej czarnym markerem: „Suka”.

– Przykro mi, że musiała pani to zobaczyć – powiedziała Lee, odbierając mi książkę.

– W porządku, pani oficer. To znaczy pani detektyw.

Uśmiechnęła się.

– Co pani powie na Ruby?

Odwzajemniłam jej uśmiech.

– Więc mów mi Melanie.

Wyciągnęła rękę.

– Zgoda. To powinno być zabrane jako dowód. Cholera. I nie mam rękawiczek.

– Domyślam się, że teraz są na niej zarówno twoje, jak i moje odciski. Przepraszam.

– Nie ma za co. To nie twoja wina. Chłopaki od tej sprawy usłyszą ode mnie kilka gorzkich słów. – Potrząsnęła głową. – Durnie.

Spojrzałam w jej stronę.

– Przepraszam. Są przepracowani tak jak my wszyscy. A ponieważ udało ci się uciec i nie jesteś ani ciężko ranna, ani martwa, twoja sprawa nie jest priorytetem. Chciałabym, żeby tak było, ale niestety nasze zasoby są ograniczone.

Westchnęłam. To samo przez całe życie. Nigdy nie jestem priorytetem.

„Przestań!”

Złożyłam sobie solenną obietnicę, że przestanę uważać siebie za przeciętną i, do cholery, zamierzałam jej dotrzymać, bez względu na to, jak zaniedbywali mnie rodzice i jak teraz zaniedbywała mnie policja.

– Szkoda, że moja sprawa nie jest priorytetem, ale chyba to rozumiem. – Ponownie rozejrzałam się po pokoju. – Nie sądzę, bym cokolwiek z tego jeszcze chciała. Dostanę pieniądze z ubezpieczenia za to, co zostało zniszczone. Za nie kupię nowe rzeczy. Myślę, że zadzwonię do organizacji charytatywnej, żeby zabrała resztę tego badziewia. – Wyjęłam komórkę i szybko wyszukałam numer do Armii Zbawienia.

– Zaczekaj – powiedziała Ruby. – Chciałabym tu jeszcze trochę poszperać, jeśli pozwolisz. To znaczy, zanim wyrzucisz te wszystkie rzeczy.

– Myślałam, że policja i detektywi mają już wszystko, czego potrzebują – odparłam. – Dlatego mogłam tu przyjść.

– Tak powiedzieli, ale książkę przegapili. – Wyciągnęła ją ku mnie. – Jak już mówiłam, jestem po służbie. Ta sprawa jest dla mnie… osobista.

Powiedziała to już drugi raz. Z pewnością nie liczyła na to, że ja jako terapeutka odpuszczę.

– Wybacz moje pytanie – zaczęłam – ale dlaczego? Dlaczego to sprawa osobista?

– Naprawdę nie chcę o tym rozmawiać.

– Sama otworzyłaś te drzwi, Ruby. To moje mieszkanie, a ty nie jesteś tu oficjalnie. Jeśli to, co znajdziesz, pomoże w szukaniu szaleńca, który mnie porwał, odurzył i próbował zabić, to jak najbardziej jestem za. Ale muszę wiedzieć, o co chodzi.

Westchnęła i się rozejrzała.

– Nie bardzo mamy gdzie usiąść, co?

– Niestety nie. Przynajmniej nie tutaj. Możemy skorzystać z łóżka w drugim pokoju. Albo z podłogi. – Wskazałam gestem.

– Mnie pasuje. – Ruby usiadła ze skrzyżowanymi nogami.

Spoczęłam na podłodze naprzeciwko niej.

– Słuchaj, nie musisz mówić o tym, czego nie chcesz, ale potrzebuję jakiegoś wyjaśnienia, dlaczego traktujesz to tak osobiście.

– W porządku. – Odchrząknęła. – Już zaczynam. Istnieje powód, dla którego zostałam odsunięta od tej sprawy po awansie.

– Tak?

– Trudno mi o tym mówić. To szalony zbieg okoliczności, prawie niemożliwy.

Serce zaczęło mi bić szybciej. Do czego ona zmierza?

– Od piętnastego roku życia nie mam kontaktu z rodziną. Uciekłam z domu i nigdy już nie wróciłam.

Nastolatki zwykle nie uciekają, chyba że mają bardzo dobry powód.

– Co się stało? Dlaczego to zrobiłaś?

– Uciekłam od ojca.

– A co z twoją matką?

– Nie żyje. Przynajmniej tak mi się wydaje. Zawsze mi mówił, że ona nie żyje, ale jakoś nigdy nie byłam tego do końca pewna.

Skinęłam głową.

– Co to wszystko ma wspólnego z moją sprawą?

Wzięła głęboki wdech i wypuściła powoli powietrze, zamykając na chwilę oczy. Kiedy je otworzyła, zapłonęły jasnym błękitem.

– Wiem o twojej historii z Giną Cates i o jej wujku, który się nad nią znęcał.

Wszystkie te informacje przekazałam funkcjonariuszom policji podczas przesłuchania i na pewno usłyszeli je również od doktora Rodneya Catesa, ojca Giny, ponieważ był on głównym podejrzanym o moje uprowadzenie, dopóki nie oczyszczono go z zarzutów dzięki jego żelaznemu alibi.

– Z pewnością wiesz, że nie mogę z tobą o tym rozmawiać. Nawet jeśli Gina nie żyje, jej notatki z psychoterapii są nadal chronione przez HIPAA.

– Tak, rozumiem to wszystko. Nie zamierzam wypytywać cię o informacje na temat Giny. Wiem o niej wszystko, co muszę wiedzieć. Kiedyś byłyśmy sobie bliskie. Dawno temu.

– Tak?

– Tak. To moja kuzynka. Mężczyzna, który ją zgwałcił, jest moim ojcem.

Rozdział drugi

Jonah

Tom pozostał niewzruszony. Nie otworzył szerzej oczu. Twarz mu nie zbladła. Był jak lód. Tak, człowiek lodowiec. Ale ja widziałem to, co kryło się pod powierzchnią. Na jego czole pojawiły się kropelki potu. Ręce mu się trzęsły. Tylko nieznacznie, ale wystarczająco, bym mógł to dostrzec.

– To miło z twojej strony, że przyniosłeś zakupy. Czy to dla twojego gościa w piwnicy? – Wstałem i podszedłem do niego. Nie zapanował nad drżącymi rękami i upuścił torbę z zakupami. Jabłka zaczęły toczyć się w moją stronę, podczas gdy on rzucił się do ucieczki.

Do diabła, nie.

Pobiegłem za nim i z impetem powaliłem go na trawnik. Gdyby to był beton, mógłbym psycholowi zrobić krzywdę.

– Ty skurwysynu!

– Kim jesteś? – krzyknął. – Dopadłeś nie tego faceta!

– Chcesz mi powiedzieć, że nie jesteś Tomem Simpsonem? Pierdolonym burmistrzem Snow Creek? Jednym z tych, którzy zgwałcili mojego brata? Ta kiepska farba nie ukryje twojej tożsamości.

– Puść mnie!

Położyłem się na nim i zacisnąłem dłoń na jego ustach.

– Rozpoznałbym te oczy wszędzie. Mój najlepszy przyjaciel ma takie same, podobnie jak jego synek. A jeśli kiedykolwiek dowiem się, że dotknąłeś choćby jednego włoska na głowie tego dziecka… Kurwa!

Szybko zabrałem rękę. Skurwiel ugryzł mnie do krwi.

Poruszał się szybko, ale ja byłem większy i silniejszy. W mgnieniu oka położyłem rękę z powrotem na jego ustach, nie zważając na ból. Płynąca ze mnie krew rozmazała się na jego policzkach.

– Myślisz, że mi uciekniesz, głupi skurwysynu? Nie jestem dziesięcioletnim chłopcem. Jestem dorosłym mężczyzną i mogę cię zniszczyć. – Rozsiadłem się na jego udach, przytrzymując jego nogi, a drugą ręką ścisnąłem mu szyję. Rozejrzałem się szybko. Dzięki Bogu byliśmy na tyle odosobnieni, że nikt nie mógł nas zobaczyć. – Mógłbym ci skręcić kark. Właśnie teraz, gdy tu leżysz, próbując się uwolnić. Mógłbym skręcić ci kark, Tom.

Mamrotał coś niezrozumiale, wbijając twarz w moją dłoń.

– Dlaczego to zrobiłeś? Jesteś aż tak chory? A może ktoś ci zapłacił? Dlaczego porwałeś mojego brata? Chciałeś się odegrać za coś na moim ojcu? Powiesz mi, kurwa! Kiedy wejdziemy do domu, skleję ci pieprzone ręce i nogi taśmą, a ty zaczniesz mówić.

Jego usta poruszyły się pod moją dłonią, a ja zacisnąłem ręce jeszcze mocniej.

– Koniec z gryzieniem, bo będzie gorzej. – Ścisnąłem silniej jego szyję. – Czy my się rozumiemy, Tom?

Krzyknął coś, jego głos wibrował w mojej dłoni.

– Na to pytanie można odpowiedzieć „tak” lub „nie”. Kiwnij lub pokręć głową. Rozumiemy się?

Wydawało mi się, że jego oczy się uspokajają. Co jest, kurwa?

Powoli, nie puszczając jego ust, rozluźniłem swoje uda wokół jego. Błyskawicznie zerwałem się na równe nogi i uskoczyłem, pociągając go za sobą i nie zwalniając uścisku. Zaprowadziłem go z powrotem do domu i rzuciłem na krzesło.

Spojrzałem na rozsypane jabłka i inne artykuły spożywcze i ku swej radości zobaczyłem wśród nich rolkę taśmy klejącej.

Podniosłem ją.

– Dużo tego używasz, prawda, Tom?

Chrząknął w odpowiedzi, pocierając kark.

Szybko rozwinąłem taśmę, po czym związałem mu nadgarstki i kostki.

– Teraz mamy pewność, że nigdzie nie pójdziesz.

– Kim ty jesteś? – zapytał.

Roześmiałem się głośno.

– Naprawdę chcesz się w to bawić? Odgrywać scenkę pod tytułem „Złapałeś nie tego faceta”?

– Pomocy! Pomocy! – Jego głos był stłumiony i niezbyt głośny.

– Kto cię, do cholery, usłyszy? Ten biedak, którego związałeś na dole? Jest tak słaby, że ledwo może się ruszać. I dlaczego miałby ci pomóc? Wykorzystałeś go i znęcałeś się nad nim tak samo jak nad moim bratem, tak samo jak nad własnym siostrzeńcem. Tak samo jak nad tymi wszystkimi innymi dziećmi… i Bóg wie nad kim jeszcze.

Otworzył usta, a potem je zamknął.

– Masz coś jeszcze do powiedzenia?

– Joe…

– Więc wiesz, kim jestem. Zadziwiające!

– Joe, nic nie rozumiesz.

– Myślę, że rozumiem to bardzo dobrze. Ty i twoi psychopatyczni przyjaciele robicie to od dłuższego czasu. Od dzisiaj z tym koniec. Złapaliśmy Larry’ego Wade’a, a teraz mamy ciebie. Ale zanim wezwę tu gliny, żeby zawlekły twój tyłek do więzienia, chciałbym cię o coś zapytać. Kim, do cholery, jest ten trzeci facet, który porwał mojego brata?

Tom zacisnął usta.

– Zupełnie jak Larry. Nic nie mówisz. Co ten facet ma na was dwóch?

Dalej milczał.

– Wiesz, nie byłem w Marines tak jak Talon. Nie mam żadnego doświadczenia w torturowaniu ludzi. Ale mam bardzo bujną wyobraźnię. Założę się, że mógłbym zmusić cię do mówienia.

Potrząsnął głową, wciąż zaciskając usta.

Blefowałem. Nie miałem pojęcia, czy w tym małym domu znajdę cokolwiek, czym mógłbym go torturować, i tak naprawdę nie podobał mi się pomysł zrobienia czegokolwiek innego poza spuszczeniem mu łomotu. Ale musiałem coś wymyślić. Znaleźć coś, co sprawiłoby mu ból na tyle, by zaczął mówić.

– Byłeś kiedyś ruchany w dupę, Tom?

Tom zesztywniał. Starał się zachować spokój, ale to był celny strzał. Wyraźnie to widziałem. Po twarzy spłynęły mu kropelki potu i oddychał szybko.

– Nie ekscytuj się zbytnio. Nie mam zamiaru zrobić tego osobiście. W przeciwieństwie do ciebie mogę mieć wzwód tylko przy kobietach, do których coś czuję. Nie w obecności jakiejś biednej duszyczki w piwnicy, a już na pewno nie w obecności małych chłopców i dziewczynek. A już na mur nie w twojej. Ale założę się, że znajdę tu coś, co mógłbym wepchnąć w twój ciasny dziewiczy tyłek. Coś dużego. Coś, co sprawi, że poczujesz to, co czuł mój brat przez ten cały czas.

– Joe, proszę… – Tom naprężył się pod taśmą klejącą.

– Co słyszę? Błaganie? Naprawdę? Ty? Kwintesencja człowieka lodowca? – Krążyłem po salonie w poszukiwaniu czegoś długiego i grubego. – Naprawdę myślisz, że mnie to, kurwa, obchodzi? Masz urojenia. Ile razy Talon cię błagał? Ile razy, Tom? A Luke? A co z tym biedakiem w piwnicy?

Znów otworzył usta, ale wymierzyłem mu prawy sierpowy.

– Nie obchodzi mnie to. Powiedzmy, że każde twoje otworzenie ust sprawi, że będę cię dłużej torturował.

– Nigdy nie mógłbyś nikogo torturować, Joe. – Uniósł kącik ust w półuśmiechu. Jego twarz przybrała stoicki wyraz. Człowiek lodowiec. – Nie masz tego czegoś w sobie.

Wzbierał we mnie gniew.

– Nie masz pojęcia, jak bardzo jestem podły. Część mnie umarła tamtego dnia, kiedy porwałeś mojego brata. Część mojego człowieczeństwa… i nigdy, kurwa, się nie odrodziła.

To było kłamstwo. Melanie pielęgnowała we mnie to, czego tak bardzo mi brakowało, a ja byłem na drodze do ponownego stania się całością.

Ale teraz jej już nie było.

A ja nie czułem się już prawdziwym człowiekiem. Przede mną siedział jeden z potworów torturujących mojego brata.

Czas na zemstę.

Wszedłem do kuchni i dostrzegłem starą miotłę stojącą w rogu. Jej trzonek nie był wystarczająco gruby, ale musiała mi wystarczyć. Złamałem go na kolanie i przyjrzałem się jego rozszczepionym końcom.

Tak. To się nada.

Z bronią w ręce wróciłem do salonu. Tymczasem Tomowi udało się podskokami dostać do drzwi. Złapałem go za ramię i pociągnąłem z powrotem na kanapę.

Podniosłem odłamany kawałek trzonka miotły.

– Jak myślisz, co mogę z tym zrobić?

Jego oczy się rozszerzyły. Tylko nieznacznie, ale zauważyłem to. Potem jego tęczówki przesunęły się w prawo i z powrotem. Człowiek lodowiec znów się topił.

– Widzę, że rozumiesz. Ale najpierw… – Zebrałem w sobie całą siłę i uderzyłem Toma kijem w policzek.

Stęknął, ale jego twarz była nadal niewzruszona.

– Podoba ci się to? Dopiero zaczynamy. – Uderzyłem go ponownie, tym razem w ramię.

Znowu stęknął.

– Nie zrobisz tego, Joe.

– Co ja mówiłem o pyskowaniu? Właśnie przedłużyłeś czas swoich tortur, dupku. Ale ty lubisz zabawę. Przecież to zabawne, co robisz innym. Tym wszystkim niewinnym dzieciom. Inaczej po co byś to robił?

Nic nie odpowiedział.

Podniosłem rękę, by jeszcze raz go uderzyć, a wtedy drzwi się otworzyły.

Odruchowo odwróciłem się w stronę, skąd dobiegł mnie hałas. Stał tam mężczyzna ubrany na czarno, w masce narciarskiej, celując we mnie z glocka. Spojrzał na mnie lodowato niebieskimi oczami.

– Nie ruszaj się, bo odstrzelę ci łeb.

Rozdział trzeci

Melanie

Zamarłam. Czy ja dobrze usłyszałam słowa pani detektyw?

– Wujek Giny jest twoim ojcem?

Przytaknęła.

– Nie jestem z tego dumna. Nawet nie znałam go w dzieciństwie.

– Więc nie dorastałaś z nim?

– Nie. – Potrząsnęła głową. – Moja mama była sama. Zmarła, gdy miałam czternaście lat. Przynajmniej tak mi powiedziano. Choć nigdy nie zobaczyłam jej ciała. Nie miała żadnej rodziny, o której byłoby mi wiadomo i którą można byłoby odnaleźć, więc sąd wysłał mnie do mężczyzny wpisanego w moim akcie urodzenia. Do mojego ojca.

– A jak on się nazywał?

– Mój ojciec? Kto wie, jak się teraz nazywa? Miał wiele różnych imion. Jego prawdziwe imię to Theodore Mathias. Czyli Theo, kiedy używał tego imienia.

Przypomniałam sobie sesję z Giną.

– Jak on się nazywał? Jak go nazywałaś?

– Nazywałam go Tio.

– Dlaczego chciał, żebyś go tak nazywała?

– Nie wiem.

– To po hiszpańsku „wujek”. Czy twój wujek był Hiszpanem?

– Nie. Był bratem mojej matki. Oboje urodzili się tutaj.

Czy Gina mogła mieć na myśli Theo? Miała osiem lat, gdy zaczął ją molestować, była nieco młodsza, gdy zaczął się z nią zaprzyjaźniać. Być może dla niej Theo brzmiało jak Tio.

– Kiedy ostatni raz widziałaś swojego ojca? – spytałam.

– Nie widziałam go, odkąd wyjechałam z domu. Nigdy mnie nie szukał. Ale kilka miesięcy temu zadzwonił do mnie. Nie jestem pewna, dlaczego zgodziłam się z nim zobaczyć. Chyba mam zadatki na męczennicę. – Zaśmiała się nerwowo. – Może myślałam, że coś z niego wyciągnę. W każdym razie przyjechał do miasta z dziewczyną. Jakąś byłą supermodelką, która spijała z jego ust każde słowo. To było dość obrzydliwe.

Poczułam skurcz w żołądku.

– O mój Boże. – Czyżby Talon miał rację?

– Co się stało?

– Ta modelka. Nazywała się Brooke Bailey?

– Tak. To była ona. Wspaniała, ale, Boże, taka zapatrzona w siebie.

Tak, to była Brooke Bailey co do joty.

– Opowiadała w kółko o moich wysokich kościach policzkowych i delikatnych rysach twarzy, a także o tym, że chciałaby zrobić mi makijaż, ubrać mnie w jakieś przyzwoite ciuchy, które podkreśliłyby moją sylwetkę, zrobić coś z moimi włosami. Aż chciało mi się wymiotować. – Ruby przewróciła oczami.

Ja też byłam bliska zwymiotowania, ale nie dlatego, że Brooke chciała przerobić Ruby na gwiazdę. To było jakieś szaleństwo. W końcu sprawa zaczynała się wyjaśniać. Talon miał rację. Okazało się, że nie bez powodu to wszystko było tak blisko siebie. Ruby całkiem nieświadomie właśnie dała mi dowód, którego potrzebowałam. Dowód na to, że wujek Giny najprawdopodobniej był jednym z tych, którzy porwali Talona. Trzecim mężczyzną. Tym, który do tej pory był nieuchwytny. Nie byłam pewna, ile mogę teraz powiedzieć Ruby. To wciąż pozostawało w sferze domysłów. Wiedziałam jedynie, że chłopak Brooke Bailey, Nico Kostas, jest ojcem Ruby i człowiekiem, który znęcał się nad Giną. Wciąż nie było dowodu na to, że uprowadził Talona, poza poszlaką, że niejaki Milo Sanchez – kolejny pseudonim, którego używał Theodore Mathias według Rodneya Catesa – miał dokładnie taki sam tatuaż jak Nico Kostas i jeden z porywaczy Talona.

– Czy twój ojciec ma tatuaż?

– Tak, ma ich kilka.

– Czy może jeden z nich jest na jego przedramieniu?

– Tak – przytaknęła. – Chyba na lewym.

Bingo.

– Niech zgadnę. To feniks.

– Skąd wiesz?!

Właśnie zidentyfikowałam trzeciego porywacza. Przełknęłam ślinę, by nie zwymiotować.

– Wszystko w porządku? – zapytała Ruby.

Przytaknęłam.

– Przepraszam. Przez chwilę miałam gonitwę myśli.

– Nie odpowiedziałaś na moje pytanie. Skąd wiedziałaś, że mój ojciec ma tatuaż feniksa na przedramieniu?

– Nie mogę ci jeszcze powiedzieć. – Miałam cichą nadzieję, że to kupi. Była policjantką. Rozumiała znaczenie utrzymywania pewnych rzeczy w tajemnicy. – Więc nie widziałaś swojego ojca od kilku miesięcy?

– Nie. – Potrząsnęła głową. – I powiem ci, że nie mam ochoty go więcej widzieć.

– Dlaczego?

– Jak myślisz dlaczego? Jest obrzydliwą namiastką człowieka. Zgwałcił i molestował moją kuzynkę, co doprowadziło do jej samobójstwa. – Wypuściła głośno powietrze. – Pozwól, że sformułuję to nieco inaczej. Chcę go znowu zobaczyć, ale za kratkami.

Czy nie było jeszcze za wcześnie, abym zdradziła jej swoją teorię, że Gina nie popełniła samobójstwa, ale została zamordowana? Chyba tak. Nie mogę tego zrobić, zanim nie porozmawiam z Jonahem i Talonem. I na pewno nie mogłam powiedzieć Ruby, o co jeszcze podejrzewałam jej ojca, a właściwie, co o nim wiedziałam. Że był jednym z trzech ludzi, którzy uprowadzili i molestowali Talona Steela.

– Ruby, czy on…?

Westchnęła.

– Nie. Raz próbował, ale uciekłam. Dlatego uciekłam od niego, gdy miałam piętnaście lat.

Serce mi się krajało, a ukryta we mnie terapeutka chciała dowiedzieć się wszystkiego i jej pomóc.

– Co zrobiłaś? Dokąd poszłaś?

Wstała.

– Masz tu jakiś alkohol? Skoro mamy wyruszyć w przeszłość, to muszę się napić.

Ja też miałam na to ochotę.

– Może mam gdzieś butelkę wina. Albo trochę ginu. Nie piję zbyt dużo.

– Ja też nie – stwierdziła Ruby. – Ale jeśli mam rozmawiać o drogim, starym tacie, nie obejdzie się bez tego.

Przetrząsnęłam kuchnię i znalazłam butelkę pinot noir. Wyjęłam korkociąg, szybko otworzyłam i nalałam wina do dwóch kieliszków. Podałam jeden Ruby.

– Szkoda, że nie mamy żadnego przyzwoitego miejsce do siedzenia.

– Daj spokój. Podłoga jest w porządku. – Usiadła z powrotem ze skrzyżowanymi nogami.

– Naprawdę mi przykro z powodu tego, przez co przeszłaś ze swoim ojcem – powiedziałam.

Ruby wzięła długi łyk wina.

– Nie jest złe. Wino to mój ulubiony alkohol, choć akurat nie jestem wielką fanką pinot noir. Chciałabym kiedyś dowiedzieć się więcej o winie.

Przyszedł mi do głowy Ryan Steel. To był człowiek, który znał się na winie. Spojrzałam na Ruby. Miała piękną twarz, a jej włosy, choć zaczesane do tyłu, były wyraźnie gęste i bujne, ciemnobrązowe, prawie czarne. Zaskakująco niebieskie oczy. Uśmiechnęłam się wbrew sobie. O takiej kobiecie musiała marzyć Brooke Bailey. Puste płótno, na którym mogła pracować nad swoją magią metamorfozy.

Z pewnością nie była w typie Ryana Steela. Ale co ja mogłam wiedzieć o jego typie? Prawie go nie znałam. Ostatnio nie brał udziału w rodzinnych sprawach, pochłaniała go wytężona praca w winiarni. Ale Ryan wyglądał wspaniale. Modelowo przystojny, a Ruby Lee daleko było do modelki. Gdyby jednak ją trochę ulepszyć…

Przerwałam tę myśl. Była jak myśli Brooke Bailey. Uchowaj Boże.

– Ja też lubię wino. Przede wszystkim czerwone.

– Tak, ja też wolę czerwone. Ma o wiele bogatszy bukiet niż białe.

Tak naprawdę nie interesowała mnie rozmowa o winie, ale to był sposób na otwarcie Ruby.

– Jakie jest twoje ulubione? Mam na myśli czerwone wino.

– Niełatwo odpowiedzieć. Uwielbiam dobre roczniki bordeaux, ale czasami dobre wino stołowe barbera z Włoch jest doskonałe. Zależy od mojego nastroju, wiesz.

Najwyraźniej wiedziała o winie znacznie więcej niż ja. Nigdy nie słyszałam o tym gatunku. Będę musiała podpytać Ryana.

– Tak, rozumiem.

– Pytałaś o mojego ojca.

– Tak. Nie chcę być wścibska, ale wiesz już, że Gina była moją pacjentką. Wszystko, co możesz mi powiedzieć, a co mogłoby rzucić światło na jej sytuację, nawet jeśli ona już nie żyje, będzie pomocne.

– Nie wiem o moim ojcu zbyt wiele. A raczej nie wiem zbyt wiele o tym, czym się zajmuje. W przeszłości występował pod wieloma nazwiskami. To oczywiste, że molestuje dzieci, i nawet nie potrafię sobie wyobrazić, za jakie inne rzeczy może być odpowiedzialny. Dlatego potrzebuje tych wszystkich pseudonimów. – Wzięła kolejny łyk wina.

Przyjrzałam się jej. Ruby odnosiła się do tej sprawy nonszalancko. Zbyt nonszalancko. To była fasada. Twarz miała spiętą. Chciałam jej powiedzieć, że przy mnie może być sobą. Może być zła, jeśli tego potrzebuje. Że ją rozumiem. Ale na to było za wcześnie. Ledwo się znałyśmy, więc nie mogłam jeszcze przejść w tryb terapeutki.

– Czy wiesz, jakiego pseudonimu używał, gdy widziałaś go ostatnio? Kiedy spotkałaś Brooke?

– Nazwała go Nico. To był nowy pseudonim. Nigdy wcześniej nie słyszałam, żeby tak kazał do siebie mówić.

– Skąd wiesz o wszystkich innych?

– Przez lata miałam go na oku. – Potrząsnęła głową. – Szczerze mówiąc, to szaleństwo. Nie wiem, jak uchodzi mu na sucho to całe gówno, które robi. Nigdy nie został nawet aresztowany.

– Jakie były jego relacje z twoją matką?

– Nie istniały. Nie wiedziałam nawet, kim on jest, dopóki moja mama nie odeszła. – Odchrząknęła. – Nigdy nie powiedziała mi nic o ojcu. Zawsze odmawiała rozmowy, gdy o niego pytałam. A potem, kiedy zniknęła, wyciągnięto mój akt urodzenia, a tam były jego dane.

– Więc nigdy się nie dowiedziałaś, co się wydarzyło między nimi?

– Nie. Według ojca to była jednonocna przygoda, z której nic nie wyszło.

– Tak mi przykro.

– Niepotrzebnie. Ten facet to psychopata. Wolałabym nie mieć jego genów, ale nie mam wyboru.

– Więc co się stało? Po tym, jak uciekłaś? Czy twój ojciec cię szukał?

– Żartujesz sobie? Nigdy mnie nie chciał. Jasne, byłam wystarczająco dobra, żeby mnie bzykać, ale to, jak obie wiemy, mógł łatwo znaleźć sobie gdzie indziej.

– Dokąd pojechałaś?

– Kiedy uciekłam, było lato i przez kilka tygodni mieszkałam na ulicy. To nie było takie trudne. Moja mama i ja byłyśmy dość biedne i nieraz musiałam kraść, żebyśmy mogły coś zjeść. Nie było to więc dla mnie nic nowego, choć starałam się unikać kradzieży tak bardzo, jak tylko mogłam. Nie chciałam zostać aresztowana i odesłana do domu. Gdy nadeszła jesień, wiedziałam, że muszę znaleźć inne rozwiązanie. Bałam się pójść do opieki społecznej ze strachu, że odeślą mnie z powrotem do niego. Znalazłam więc pracę jako kelnerka na fałszywym dowodzie osobistym i w ciągu kilku tygodni zebrałam wystarczająco dużo forsy, by przeprowadzić się do naprawdę gównianego miejsca po złej stronie miasta. Ale trzymałam się na uboczu, poza zasięgiem radaru, i pozostałam bezpieczna przez następne trzy lata, aż do moich osiemnastych urodzin. Poszłam też na policję i złożyłam skargę na mojego ojca. A potem złożyłam podanie o przyjęcie mnie do akademii policyjnej.

– Nieźle.

– Ale szczęśliwe zakończenie jeszcze nie nastąpiło. Dowiedziałam się, że abym mogła być przyjęta do akademii policyjnej, muszę mieć dwadzieścia jeden lat i ukończoną szkołę średnią. Potrzebowałam więc nowego planu. W małej knajpce, w której pracowałam jako kelnerka, udało mi się awansować na kierowniczkę nocnej zmiany, więc zachowałam tę pracę, przeprowadziłam się w nieco lepsze miejsce, zdałam maturę i czekałam kolejne trzy lata. W tym czasie policja nigdy nie zrobiła nic w sprawie mojego ojca. Przez jakiś czas kontaktowałam się z nimi co tydzień. Potem się poddałam.

– Nieźle – powiedziałam ponownie.

– W tym momencie nie chciałam zostawiać niczego przypadkowi, więc zaczęłam intensywnie ćwiczyć. Byłam zdeterminowana, by w ciągu trzech lat dostać się do akademii i stać się jak najlepszą funkcjonariuszką policji. Chciałam wsadzać do pudła ludzi takich jak mój ojciec.

– Więc dlaczego tego nie zrobiłaś? To znaczy, dlaczego nie zapuszkowałaś ojca?

– Ponieważ ten brudny drań nigdy nie zostawia śladów. Nigdy nie miałam dostatecznych dowodów, by go aresztować, nie mówiąc już o czymś, co można by było wykorzystać w procesie i go skazać.

– Naprawdę? A co z Giną?

– Odmówiła wniesienia oskarżenia. Po jakimś czasie przestałam ją dręczyć. I tak było jej wystarczająco ciężko.

– I nie znalazłaś niczego więcej?

Ruby potrząsnęła głową.

– To sprytny i przebiegły skurwysyn. Ale kiedyś się potknie, a wtedy ja już tam będę z kajdankami w ręce.

Jej niebieskie oczy płonęły jak ogień. Nie miałam wątpliwości, że tak się stanie. Nie miałam też wątpliwości, że w przyszłości zobaczy swojego ojca za kratkami. W niedalekiej przyszłości, jeśli Steelowie i ja będziemy mieli coś do powiedzenia w tej sprawie.

Rozdział czwarty

Jonah

W głębi duszy zawsze zastanawiałem się, co bym zrobił, gdybym musiał spojrzeć w lufę pistoletu. Ludzie zawsze mówili, że przelatuje im przed oczami całe życie. U mnie tak się nie stało.

Może, gdybym nadal miał Melanie lub gdybym nadal czuł się potrzebny rodzinie, bałbym się o swoje życie.

Ale to już przeszłość.

Melanie odeszła, bo ją zdradziłem. Zawiodłem ją. A Talon miał teraz Jade. Dzięki Melanie wyzdrowiał, a on i Jade mają przed sobą piękne życie.

Żadne z nich już mnie nie potrzebowało.

Nikt mnie nie potrzebował.

Z wyjątkiem…

Mężczyzny w piwnicy.

Nie mogłem go zostawić na pastwę tych dwóch degeneratów.

Postanowiłem więc zablefować.

– Myślisz, że boję się twojej pieprzonej broni? Pięć minut temu zadzwoniłem na policję. Będą tu lada chwila. Więc, proszę bardzo, zabij mnie, jeśli chcesz, ale ten biedak z dołu wsypie cię, jeśli mnie tu nie będzie. Już go tu nie ma. Pozwoliłem mu odejść. – Spojrzałem na Toma. – On zna twoje imię, Tom. Powiedziałem mu wszystko. A nawet jeśli będzie zbyt słaby, by mówić? Larry Wade wyznał mi wszystko. Wyrolował was, dwóch chorych skurwieli, i w końcu was znajdą.

Wiedziałem od Talona, że trzeci porywacz miał brązowe oczy, a nie niebieskie, jak ten zamaskowany mężczyzna, ale o dziwo, moja odpowiedź przyciągnęła jego uwagę. Jego niebieskie tęczówki zwęziły się lekko, a ja skupiłem na nich wzrok.

Coś złowieszczego czaiło się za nimi. Były zimne. Surowe. Nierealne.

– Niezłe wyczucie czasu – odezwał się Tom, jego głos był lodowaty i wyważony. Widziałem jednak, że udaje. Z włosów spływały mu krople potu.

– Zauważyłem jego samochód. Zaparkował swoją beemwicę przecznicę dalej. To mnie zaalarmowało. Dlatego założyłem maskę. A ty co zrobiłeś? Wszedłeś tutaj bez maski, bez broni? Bez sprawdzenia otoczenia? Twoja zbytnia pewność siebie doprowadzi cię do śmierci. Głupi chuj. – Mężczyzna w czerni odwrócił się do mnie. – Co mówiłeś o Larrym Wadzie?

– Nie słuchaj go – wtrącił się Tom. – Larry nigdy by nas nie wydał. Już ja o to zadbałem.

– Naprawdę? – zaśmiałem się. – To jak myślisz, skąd wiedziałem, gdzie jesteś?

Kolejny blef, ale zadziałał.

Tom uniósł brwi.

Odwróciłem się do mężczyzny w masce, który wciąż trzymał broń, co w końcu zaczęło wzbudzać mój strach. „Musisz się trzymać, Joe”.

– A ty… Jak mam cię nazywać? Masz tyle różnych imion.

– Blefujesz – powiedział zamaskowany mężczyzna.

Stałem na swoim miejscu z rozpaczliwą nadzieją, że się nie posikam.

– Chcesz zaryzykować? Będą tu, zanim zdążysz mnie zabić i złapać tego faceta z piwnicy. Więc śmiało. Strzelaj. Potem zostaniesz aresztowany za morderstwo, a także za wszystkie inne podłe gówna, które zrobiłeś.

– Cholera. – Mężczyzna odwrócił się do Toma. – Spadam stąd.

Tom próbował wstać, ale upadł z powrotem na sofę.

– Zamierzasz mnie tu, kurwa, zostawić? Aby mnie złapali? Po tych wszystkich latach? Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?

– Jezu, kurwa, Chryste. – Poderwał Toma z sofy. – Wskakuj do samochodu, na miłość boską. Spierdalajmy stąd.

Po chwili już ich nie było.

Przełknąłem z ulgą, gdy niebieski mustang pomknął po żwirze, uwożąc Toma i zamaskowanego mężczyznę.

Poczułem nagłe mdłości.

Właśnie wymknąłem się kostusze.

Cholera, musiałem się wysrać.

Ale najpierw trzeba zadzwonić na policję. Tym razem naprawdę. Wyciągnąłem komórkę z tylnej kieszeni spodni i wtedy usłyszałem za sobą jakieś szuranie.

Odwróciłem się.

Biedak z dołu wspiął się po schodach i teraz na kolanach przesuwał się w moją stronę.

Włożyłem telefon z powrotem do kieszeni i podbiegłem do niego.

– Mój Boże. Tutaj. – Podniosłem go (ważył nie więcej niż Melanie) i położyłem na kanapie. – Przyniosę ci wody.

Pobiegłem do kuchni, znalazłem kubek, szybko go napełniłem i wróciłem do pokoju. Podłożyłem mu pod głowę poduszkę, aby mógł ją unieść. Podniosłem kubek do jego ust. – Nie pij za dużo na początku. Twój organizm musi się przyzwyczaić.

Gdy upił kilka łyków, odstawiłem kubek na stolik.

– Możesz mi powiedzieć, kim jesteś?

– Kahh… – Głos się załamał i przeszedł w szept.

– W porządku. Powiesz mi, gdy odzyskasz siły. – Pobiegłem do sypialni i znalazłem spodnie od dresu. Przyniosłem je i pomogłem mu się ubrać. Teraz przynajmniej nie musiał się wstydzić swojej nagości.

Niestety wciąż czułem odór nieczystości otaczający młodego mężczyznę. Bardzo by mu się przydał prysznic, ale w tej chwili nie byłem pewien, czy ma na to siłę. Ale mogłem przynajmniej wziąć jakąś szmatkę i wytrzeć mu twarz i ręce.

– Poczekaj. Zaraz wracam. – Szybko ruszyłem do kuchni i namoczyłem ścierkę w ciepłej wodzie. Wróciłem i przetarłem nią jego twarz i ręce.

– Możesz mi coś powiedzieć?

– Kahh… – wyszeptał ponownie.

– Tak, zaraz zadzwonię na policję. – Gdy wyjmowałem ponownie telefon z kieszeni, mężczyzna dotknął mojego przedramienia. Spojrzałem mu w oczy. Były zielonkawobrązowe.

– Kahhlin.

Rozdział piąty

Melanie

Miałam milion pytań do Ruby – o imiona, których używał jej ojciec, o to, co powiedziała jej Gina, o to, jak ona sama uciekła – ale nie byłam pewna, od czego zacząć.

Tymczasem ona podniosła butelkę wina stojącą obok nas na podłodze.

– Nie masz nic przeciwko?

– Proszę, częstuj się. – Podsunęłam też swój kieliszek.

Upiła łyk.

– Melanie…

– Tak?

– Byłabym wdzięczna, gdybyś… nikomu nie mówiła, że tu jestem. Wiesz, ponieważ technicznie nie jest to już moja sprawa i jestem tu po godzinach.

– Oczywiście. Ale chciałabym cię poprosić o pozwolenie na rozmowę o tym z moim… – Z kim? Kim teraz był dla mnie Jonah? Dopóki się nie upewnię i dopóki nie miałam zgody jego i Talona na omówienie ich sytuacji z Ruby, lepiej było zachować milczenie. – Nieważne.

– Chcesz porozmawiać o tym z kimś innym?

– Tymczasem nie.

– W porządku. Ale jeśli o mnie chodzi, nie uważam tego za tajemnicę. Nie chcę chronić mojego ojca.

Pociągnęłam łyk wina.

– W takim razie jest kilka osób, z którymi będę chciała o tym porozmawiać, ale jeszcze nie wiem kiedy. A tymczasem możemy pomówić teraz trochę o Ginie?

– Tak. Pogodziłam się już z tym, co się stało. Najlepiej, jak potrafiłam.

– Co masz na myśli?

– Pamiętaj, że nie znałam Giny, dopóki nie poznałam mojego ojca. Była ode mnie młodsza o jakieś osiem lat. Mam teraz trzydzieści dwa lata, jeśli chcesz wiedzieć. – Ruby się uśmiechnęła. – Nie należę do tych kobiet, które mają problemy z mówieniem innym o swoim wieku.

– Ja też nie. Ja mam czterdzieści.

– Wyglądasz świetnie.

Zaśmiałam się.

– Ty też. – Była to prawda. Jej skóra była nieskazitelna. Nawet bez makijażu cera miała piękny, naturalny odcień. Nie wiedziałam, dlaczego nie przywiązywała wagi do swojego wyglądu, choć miałam pewne podejrzenia.

– Dzięki. W każdym razie kiedy uciekłam, miałam piętnaście lat, a Gina siedem. Dopiero jako dorosła osoba powiedziała mi, co zrobił jej mój ojciec. Zawsze czułam się z tego powodu winna. Gdybym nie wyjechała, zrobiłby to mnie i być może jej zostałoby to oszczędzone.

Poczucie winy. Emanowało od Ruby jak czarna aura.

Wyglądało na to, że wszyscy, których ostatnio spotkałam, cierpieli z powodu poczucia winy… Włączając w to mnie samą.

– Nie możesz brać tego na swoje barki – powiedziałam. – To twój ojciec odpowiada za to, co zrobił Ginie. I nikt inny.

– Tak, wiem to wszystko. I wiem, że jesteś łapidu… O Boże. Przepraszam.

Zaśmiałam się.

– W porządku. W naszym zawodzie jesteśmy do tego przyzwyczajeni.

– To dobrze. Tak sądzę. W każdym razie wiem o tym. Miałam kilka sesji terapeutycznych w pracy. Ale trudno się pozbierać, wiesz?

Skąd ja to znałam?

– Uwierz mi, rozumiem. Przez ostatnie sześć miesięcy wciąż się zastanawiałam, gdzie popełniłam błąd z Giną. Jeśli miała myśli samobójcze, dlaczego nie zauważyłam niczego podczas naszych sesji? – Potrząsnęłam głową. – Czasami samo poczucie winy wystarczy, by nas zabić.

– To prawda – przytaknęła. – Ale jeśli o to chodzi, nie winię cię za śmierć Giny.

– Dziękuję. To dla mnie wiele znaczy. Niestety jej rodzice już mnie obwiniają. Złożyli skargę na mnie w komisji lekarskiej, a teraz pozywają mnie również za błędy w sztuce.

– Żartujesz sobie.

Znowu upiłam łyk wina.

– Nie.

– Trzeba mieć dużo tupetu, żeby to zrobić. – Ruby potrząsnęła głową.

– Dlaczego tak mówisz?

Zaśmiała się sarkastycznie.

– Ponieważ oboje dokładnie wiedzieli, do czego zdolny jest mój ojciec.

Rozdział szósty

Jonah

Colin?

– Chyba nie jesteś Colinem Morse’em?

Skinął głową.

Colina Morse’a, byłego narzeczonego Jade, widziałem tylko raz. Pewnego wieczoru groziłem mu, ponieważ on wygrażał Talonowi. Byłem wściekły jak diabli, ale dzięki Bogu nie posunąłem się do rękoczynów. Colin był dość sympatycznie wyglądającym młodym mężczyzną o ciemnoblond włosach i brązowozielonych oczach. Teraz jego głowa była ogolona na zero, ważył co najmniej trzydzieści funtów mniej i wyglądał na wyczerpanego.

Chyba mnie nie poznawał.

Co oni mu zrobili? I dlaczego?

Świetnie wiedziałem, co mu zrobili, a wyjaśnienie dlaczego mogło być jedno: byli kurewsko pierdolnięci. Ale dlaczego właśnie Colin?

Zniknął niedługo po naszym ostatnim spotkaniu. Jego ojciec szukał go już od kilku miesięcy.

Czy był tu przez cały ten czas?

– Jak długo tu jesteś? – zapytałem.

– Nie wiem – wykrztusił.

– Kto cię tu przywiózł?

– Nie wiem – powtórzył.

– Czy w ogóle coś pamiętasz?

Potrząsnął głową.

– Przepraszam. Postaraj się nic nie mówić. Zadzwonię na policję i po karetkę. Na pewno jesteś głodny, ale trzeba zabrać cię do szpitala. Jesteś ewidentnie odwodniony i niedożywiony.

Oraz wykorzystany fizycznie, emocjonalnie i seksualnie, ale nie musiałem o tym wspominać. Wiedział to równie dobrze jak ja. Na całym ciele miał stłuczenia i siniaki, więc najprawdopodobniej go również bito.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki