Dla Krystin. Dziękuję za wszystko…

Meredith

Dla Emmy, Braelyn i Fuchsii.

To dla mnie niewiarygodne szczęście – mieć was w swoim życiu, piękne panie. Dziękuję, że zawsze we mnie wierzyłyście, nawet gdy mnie brakowało wiary. Kocham was całym sercem.

Mia

ROZDZIAŁ PIERWSZY

CHARLOTTE

Z każdą mijającą minutą zapadam się głębiej w kanapę. Staję się coraz mniejsza, cięższa, mniej widoczna. I chyba mi to nie przeszkadza.

W sali jest głośno, przez muzykę i ludzi, z którymi nie chcę rozmawiać. Mogę być jedną z najważniejszych osób tutaj, ale na waszyngtońskiej scenie towarzyskiej wciąż jestem nowa. Nie otacza mnie zbyt wiele przyjaznych twarzy, choć mam pewność, że to się szybko zmieni.

Nasi rodzice mogą sobie władać światem. Ale my chcemy tylko się narąbać. I zabawić, kiedy nikt nie patrzy.

Biorę łyk tequili z kryształowej szklanki i zerkam z ukosa na korytarz.

Zane stoi w drzwiach niczym kamienna góra, częściowo ukryty za ścianą, częściowo zwrócony w moją stronę. Ma szare jak łupki oczy, które ciemnieją, gdy się wyjątkowo wkurzy, i rysy pasujące do ponurego charakteru. Jego krótko przycięte orzechowe włosy w ogóle nie zakrywają słuchawki, z którą się nie rozstaje. Skóra ma naturalnie oliwkowy odcień. Charakterystyczny czarny garnitur idealnie podkreśla muskularną sylwetkę.

Mój wzrok biegnie tam, dokąd nie powinien.

Do szczytu jego ud.

Na powrót koncentruję się na drinku i biorę kolejny łyk. W głowie kręci mi się już od alkoholu, ale nie zwracam na to uwagi. Przez prawie dwa lata żyłam i oddychałam wyborami ojca. Wiecznie na widoku. Wiecznie na cenzurowanym. Kamery, wywiady, plotki, dramaty. Na pewnym etapie górę wzięły lęki, na innym zaczęłam używać wszelkich możliwych środków, by je opanować.

Wcześniej dobrze poznałam życie córki polityka, choć nic nie mogło mnie przygotować na presję ogólnokrajowej kampanii. Miesiące brutalnej nieustępliwej uwagi. Kibicowałam ojcu, choć jednocześnie obawiałam się życia, na które się godzimy.

Nowy dom w nowym mieście, nowi znajomi. Nowe wszystko.

Jedyny plus to fakt, że nareszcie przestałam żyć pod mikroskopem. Przynajmniej do następnych wyborów.

Ponad brzegiem szklanki dostrzegam jedyną znajomą twarz w grupie zebranej w dużym salonie. Głowę Nate’a Christiansena porastają kręcone brązowe włosy. Nate jest wysoki, ma jasną cerę i szeroki wypraktykowany uśmiech; im więcej piję, tym bardziej atrakcyjny staje się on dla mnie. Nie jest zresztą taki zły. Już po raz trzeci zaprosił mnie do swojego penthouse’u, wcześniej raz na imprezę i raz na drinka, co mogło zakończyć się seksem. Ale wtedy, oczywiście, Zane zaczął walić w drzwi i mówić, że mam wracać do domu.

No cóż, nie dzisiaj.

Inauguracyjny zgiełk słabnie, a moi rodzice ustalają rutynę, w której zabraknie dla mnie miejsca. Moja matka będzie zmieniać wystrój sypialni Lincolna, a mój ojciec trzymać palec na pulsie świata. Nie wystarczy im czasu dla córki, która tylko starała się być – dla nich – ideałem.

Podnoszę się z kanapy, łapię równowagę na obcasach i podchodzę do Nate’a. On odwraca się od osoby, z którą rozmawiał – zapewne syna jakiegoś senatora – i unosi kąciki ust w aroganckim uśmieszku. Odpowiadam mu tym samym.

Gdy staję obok niego, jest już sam.

– Witaj, nieznajomy – mówię śpiewnie.

Muska czubkami palców moje nagie ramię.

– Jak impreza? Mam wrażenie, że wcale nie rozmawialiśmy.

– Impreza jest świetna. Ale wiesz co? – Wręczam mu pustą szklankę. – Rozmowy przereklamowane.

Rozchyla lekko wargi, gdy jego wzrok wędruje od moich ust do cycków i z powrotem.

– Masz absolutną rację, Charlotte. Nie chciałbym jednak, żeby mówiono, że nie dbam o potrzeby swoich gości. Powiedz mi, co mogę zrobić, abyś uznała tę noc za udaną?

W jego głosie pobrzmiewa oczywista sugestia.

Bez wątpienia wkroczyłam na ścieżkę, która zaprowadzi mnie do jego sypialni. I tego właśnie chcę. Chcę, żeby tequila pozbawiła mnie resztek zahamowań. Chcę być pieprzona do nieprzytomności.

– Może znajdziemy jakieś spokojniejsze miejsce? – szepczę.

Zerkam na Zane’a, który właśnie wszedł do salonu. Pozostaję na celowniku, jak zwykle. Przez intensywność jego spojrzenia oddech więźnie mi w gardle. Zane z pewnością często bywa na siłowni. Podejrzewam, że po latach treningów dysponuje zabójczymi umiejętnościami, do których nie będzie musiał uciekać się podczas łażenia za mną przez kolejne cztery lata.

Owszem, jestem kłopotem, ale nie aż takim. No dobra, może jednak jestem.

Odwracam się do Nate’a i dodaję cicho:

– Problem polega na tym, że nie mam żadnej prywatności.

On przenosi wzrok na Zane’a, po czym patrzy na mnie. Oczy ma zimne i wyrachowane.

– Jasne. Słuchaj, do łazienki w holu jest zapewne kolejka. Ale może skorzystasz z tej w głównej sypialni, na końcu korytarza? Jest przechodnia. Spotkamy się tam za parę minut.

Uśmiecham się lekko, ponieważ rozgrzewa mnie tequila. I marzę o męskich dłoniach na swojej skórze. Za wszelką cenę.

Plan Nate’a brzmi doskonale.

Bez słowa okręcam się na pięcie i kieruję w stronę Zane’a, który stoi mi na drodze. Nie zwracam na niego uwagi, nie informuję o swoim planie, tylko przeciskam się obok.

Jestem już prawie w drzwiach na końcu korytarza, gdy wypowiada moje imię.

Niski szorstki głos wywołuje we mnie dreszcz. Odwracam się natychmiast, a Zane niemal na mnie wpada. Opieram dłonie na jego torsie, lecz tracę równowagę. On otacza mnie ramieniem w talii i podtrzymuje, żebym nie upadła.

– Wybacz – mamrocze, ale bez przekonania. Odsuwa się na bok, narzucając nam zawodowy dystans.

Mrugam parę razy, bo nie pamiętam, żeby kiedykolwiek jego dotyk trwał tak długo. Subtelne ponaglenie tu i tam, by poprowadzić mnie przez tłum owszem, ale nic, co wskazywałoby na jego siłę czy ciepło… To pewnie podniecenie na myśl o byciu z Nate’em sprawia, że cała krew z ciała wlewa się pomiędzy moje nogi.

– Nie ma sprawy – odpowiadam tęsknie.

Boże, przeleciałabym teraz chyba wszystko, co ma kutasa!

– Dokąd idziesz?

Obojętny ton sprawia, że powracam do rzeczywistości. Zane jest tutaj wyłącznie po to, by mnie ochraniać. I zaprzepaszczać każdą moją szansę na niezłą zabawę.

Cofam się o kolejny krok.

– Do łazienki. Do tamtej jest kolejka.

– Chyba nie powinnaś tam wchodzić. – Wskazuje głową na drzwi sypialni Nate’a.

Wywracam oczami.

– Zane, bywałam tu już na zaproszenie gospodarza, jak dobrze wiesz. Nie sądzę, by przeszkadzało mu skorzystanie przeze mnie z jego łazienki.

Zane zaciska szczęki i przyjmuje swoją normalną postawę: szeroko rozstawione nogi, złączone ręce. Zimne milczące oczy.

– W porządku.

Oddycham z ulgą i przyśpieszam, zanim zmieni zdanie. Jestem tak napalona, że o niczym innym nie mogę myśleć.

Gdy zamykam za sobą drzwi, te po drugiej stronie otwierają się i staje w nich Nate. Jest jak uosobienie białego uprzywilejowanego faceta – od polo z kołnierzykiem aż po modne włoskie skórzane buty od projektanta. Totalnie nie jest w moim typie, ale tak wygląda moje życie. Pewnie w końcu wyjdę za kogoś takiego, więc równie dobrze mogę zacząć się przyzwyczajać.

Teraz jednak potrzebuję wyłącznie wytchnienia. Chcę uciec z własnej głowy, a tequila nie do końca radzi sobie z tym pragnieniem.

Podchodzę, spotykamy się w połowie drogi. Nate atakuje mnie ustami, zanim cokolwiek powiem. Czuję tylko jego język i zęby. I burbona w jego oddechu. Obmacuje mnie niezdarnie, a ja tężeję, choć przecież sama tego chciałam. Popycha mnie na krawędź łóżka i zaciska palce na głównej nagrodzie, ściskając mnie mocno przez majtki.

Już wiem, że to nie on mnie tak podniecił, ale próbuję to ignorować i oddaję pocałunek.

Muszę zniknąć, zapomnieć na chwilę o mojej pokręconej egzystencji. Czy on może mi to zapewnić? Może okaże się lepszym kochankiem, niż sugeruje to gra wstępna? Odrywa ode mnie dłonie, żeby rozpiąć spodnie, a mnie ogarnia niepewność, która ciąży niczym kamień, gdy on wyciąga ze spodni kutasa.

Jest długi, cienki i blady. Jak jego właściciel.

– W porządku? – Nate znów zaciska dłonie na moich biodrach, popychając mnie stanowczo na materac.

Przełykam ślinę i znajduję w sobie odwagę.

– Odwróć mnie.

Uśmiecha się znacząco.

– Tak lubisz?

Kiwam głową, ale prawda jest taka, że nie mam ochoty na niego patrzeć, gdy będzie mnie pieprzyć. Dzięki temu będę mogła myśleć o czymś innym. Kimś innym.

Zane. Silne dłonie i oczy jak chłodny grudniowy poranek.

Z moich ust wyrywa się cichy okrzyk, gdy Nate zakłóca moją fantazję, okręcając mnie i zadzierając moją sukienkę do bioder. Jest obcesowy, ale zaciskam dłonie w pięści na narzucie i przygotowuję się na to, co on chce ze mną zrobić.

Czekam, by odsunął na bok moje figi, ale on zamiast tego wplata mi palce we włosy i szarpie boleśnie. Przygryzam wargę, żeby nie zaprotestować przeciwko tej brutalności.

Klaps.

Krzyczę, gdy jego dłoń zderza się z moim pośladkiem. Próbuję się wyrwać z uścisku, ale Nate jest silniejszy. Do oczu napływają mi łzy.

On znowu wymierza mi klapsa, tym razem mocniejszego. I zaciska w pięść dłoń na moich włosach.

– Nate, nie.

Szarpnięciem odsuwa na bok moje figi.

Nie, nie w ten sposób…!

Przesuwam ręce za plecy, próbując go odepchnąć. Żebyśmy mogli to zakończyć, zanim zacznie się na dobre. Jestem całkiem trzeźwa, serce wali mi z przerażenia.

– Wybacz, skarbie. Powinienem cię uprzedzić. Lubię to robić mocno. Wszystkie dziewczyny tak teraz lubią. Zobaczysz!

Otwieram usta, by błagać go, żeby przestał, gdy nagle nieruchomiejemy oboje.

Łomot pięścią w drzwi.

– Charlotte, otwórz.

– Jezu, Chryste! Powiedz mu, że zaraz wyjdziesz. To nie potrwa długo.

Kręcę głową, choć mnie boli. Nie chcę już tego robić.

– Powinniśmy przerwać.

– O, nie! Ten gość spieprzył mi numerek po raz ostatni!

Czuję palce Nate’a na cipce i nagle nie mogę powstrzymać krzyku.

Łup! Łup! Trzask!

Gdy drzwi z hukiem otwierają się na oścież, do pokoju docierają odgłosy imprezy. Zane zamyka je za sobą kopniakiem, ale nic to nie daje, ponieważ część ościeżnicy leży w drzazgach na podłodze.

– Zabieraj od niej te pieprzone ręce!

Nate uwalnia mnie i zaczyna się cofać przed szarżującym Zane’em. Szybko chowa kutasa w spodnie i unosi dłonie w geście kapitulacji.

– Hej, sama się o to prosiła!

Zane zerka na mnie przelotnie. Pragnę współczucia, ale jego twarz pozostaje surowa i obojętna, jak zawsze. To wystarcza, by popłynęły łzy.

Intensywne spojrzenie przenosi się na Nate’a.

– Nie wygląda na to. – Zane zaciska dłoń na koszuli gospodarza, popychając go z hukiem na ścianę.

– Nie masz prawa mnie dotykać! – Nate szeroko otwiera oczy.

Jest śmiertelnie przerażony. Cóż, ma po temu dobry powód.

Wargi Zane’a wykrzywiają się w pogardliwym grymasie.

– Jesteś tego pewien? – Jego głos jest niski i morderczy.

– Chodźmy już. Przepraszam. To moja wina. – Sama z trudem rozpoznaję swój głos. Jest płaczliwy i słaby.

Ależ ze mnie idiotka! Jestem taka głupia.

Te słowa wystarczają, by położyć kres napięciu narastającemu w pokoju pomiędzy dwoma facetami. Nate trzęsie się cały, gdy Zane puszcza go i podchodzi do mnie.

Obciągnęłam już sukienkę, ale wciąż nie czuję się jak osoba, która weszła do tego pokoju kilka minut temu.

– Chodź – mówi cicho Zane. – Czas wracać do domu.

Kiwam głową. Pozwalam, by objął mnie ramieniem i poprowadził w stronę drzwi.

– Zapłacisz mi za to! – woła za nami Nate.

Zane zatrzymuje się i patrzy przez ramię.

– Jestem pewien, że senator się tym zajmie. A jak dowie się o tym jej ojciec, te drzwi będą stanowić najmniejszy z twoich problemów.

Płyną kolejne łzy. Powinno mnie obchodzić, że każde moje bezmyślne zachowanie to zagrożenie dla wizerunku człowieka, w którym ja ledwie rozpoznaję ojca. Ale wszyscy są zbyt zajęci upajaniem się władzą, by mnie zauważać. Albo zainteresować się tym, co robię.

Zane prowadzi mnie szybko przez hol, obok imprezy, i przez frontowe drzwi.

Zamykam oczy i wtulam twarz w jego pierś. Mam wrażenie, że wszyscy widzą na mnie łapy Nate’a. Czy kiedykolwiek czułam się tak wykorzystana? Chwilę później zjeżdżamy windą na dół, a Zane pomaga mi wsiąść do limuzyny czekającej przy krawężniku. Nie wypuszcza mnie z objęć, gdy sadowimy się w środku. Zazwyczaj jeżdżę sama, ale teraz jestem wdzięczna losowi za obecność tego mężczyzny.

Samochód rusza; pomiędzy nami panuje pełna napięcia cisza. Moje powieki trzepoczą, gdy przez kilka sekund upajam się wszystkim, co było: zaborczym uściskiem Nate’a, jego chłodnym męskim zapachem, który wypełnia moje zmysły. To irracjonalne, po tym, co właśnie mi zrobił, ale podniecenie, rozpalone we mnie wcześniej dotykiem Zane’a, powraca.

Łzy obsychają. Z jakiegoś powodu tulenie się do Zane’a to najbardziej upajające doświadczenie w moim życiu. Może dlatego, że jestem tak złakniona kontaktu, uwagi?

Pragnę więcej.

Przesuwam się tak, żeby nasze ciała stykały się jeszcze bardziej. Moje udo napiera na jego udo. Moja pierś łączy się z jego torsem. Opuszczam wzrok i nagle oddech więźnie mi w gardle.

Dostrzegam niezaprzeczalną erekcję.

Nie potrafię już dłużej ignorować pulsowania pomiędzy udami. Podnoszę oczy i próbuję jakoś wytłumaczyć sobie surową minę Zane’a, która przeczy reakcji jego ciała na moje. Czy przez cały ten czas źle go rozumiałam? Czy on czuje to samo co ja?

Jest tylko jeden sposób, by się tego dowiedzieć.

Przesuwam dłoń po jego piersi, aż do naprężonego materiału na udzie. Moje wargi rozchylają się ze zdumienia, gdy pod palcami wyczuwam żar i sztywność.

W tej samej chwili on chwyta mój nadgarstek i odsuwa go.

– Co ty wyprawiasz? – syczy lodowato, choć jeszcze chwilę temu mnie pocieszał.

Czuję się jak smagnięta batem. Kim on jest?

– Pragniesz mnie.

Mięśnie jego szczęk tężeją, ale Zane milczy. Lecz gdy próbuję wyzwolić się z jego objęć, nie pozwala mi. Zaciska ramiona z taką siłą, że pragnienie go przyprawia mnie o zawrót głowy. Żar pomiędzy moimi udami staje się niemal nie do zniesienia.

– Weź mnie! – błagam.

Twarz Zane’a rozluźnia się nieco. On sam lekko kręci głową.

– Jesteś pijana, Charlotte. Choć to nie jedyny powód.

Marszczę brwi, sfrustrowana jak nigdy.

– Nate’a to nie obchodziło! I mnie też nie obchodzi.

– Nie jestem pewien, czy zauważyłaś, Charlotte… – Zane wypowiada każde słowo wyraźnie, jakby zwracał się do dziecka. – …ale Nate i ja niewiele mamy wspólnego.

– Zauważyłam.

Wpatruję się w jego pociemniałe oczy, próbując uświadomić mu, że moje pragnienie nie jest wyłącznie rezultatem ostatnich dwudziestu minut. Zane ochrania moją rodzinę od wielu miesięcy. Od jak dawna mnie pragnie?

Koncentruję się na jego wargach. Oblizuję swoje, wyobrażając sobie na nich dotyk tamtych. Czy byłby łagodny i delikatny, czy może gwałtowny i namiętny? Jak smakuje Zane?

– Pocałuj mnie. Tylko raz – szepczę.

Muszę wiedzieć, co on czuje.

– Charlotte… – Materiał marynarki napina się, gdy Zane bierze długi oddech. – To niebezpieczne.

– Proszę.

To słowo przypomina jęk. Wiem, że Zane nie da mi tej nocy wszystkiego, czego pragnę, ale być może podaruje mi tę jedną rzecz. Boże drogi, potrzebuję czegoś, w co mogłabym przelać całą tę seksualną energię!

On uwalnia mój nadgarstek i bierze w dłonie moją twarz. Moje serce zaczyna łomotać w reakcji na tę nieoczekiwaną czułość. Ciało pulsuje zniecierpliwieniem, złaknione kontaktu. Nie mogę już dłużej czekać. Podsuwam się na siedzeniu wyżej i przyciskam usta do jego ust z rozpaczliwym jękiem.

Spodziewam się, że mnie odepchnie, ale zamiast tego on otwiera się na mnie. I nagle pogrążamy się w pełni w najbardziej intensywnym pocałunku mojego życia.

Zane w ogóle nie jest podobny do Nate’a. Daje tyle, ile bierze. Szuka i rozkoszuje się. Smakuje słodyczą i dymem. Nie śpieszy się. Jeśli któremuś z nas się śpieszy, to mnie, ponieważ rozpaczliwie pragnę poczuć więcej. Wziąć go w siebie. Jego dłonie nie opuszczają jednak moich policzków; przechyla nimi moją twarz pod odpowiednim kątem. Muska, ssie i eksploruje każdą szczelinę moich ust aksamitnym językiem.

Boże drogi, ten jego język… Jeśli całuje tak dobrze, nie potrafię nawet wyobrazić sobie, co robiłby z moją cipką!

Mam wrażenie, że moja myśl jest niemal fizycznie powiązana z łechtaczką, bo zaraz potem zalewa mnie nowa fala pożądania. Wprost ociekam podnieceniem. Pogłębiam pocałunek i przesuwam się tak, by usiąść na Zanie okrakiem, na tylnym siedzeniu limuzyny. Opuszczam się powoli, ocierając się o jego sztywnego kutasa. Może weźmie mnie teraz, tutaj…?

Rozpaczliwie jęczę w jego wargi:

– Pieprz mnie, Zane! Błagam!

Natychmiast ucina kontakt. Odrywa usta od moich i usadza mnie obcesowo na siedzeniu obok. Obojgu nam brakuje nam tchu, a mnie na chwilę oszałamia pustka. Jest mi zimno, czuję się porzucona. I wcale mi się to nie podoba.

On przeciera dłonią twarz i wbija wzrok w szybę. Podnosi do ust mikrofon ukryty w spince od mankietu, dzięki któremu komunikuje się z kierowcą naszego pojazdu i pojazdu za nami.

– Na następnych światłach się przesiadam – oznajmia.

– Co ty wyprawiasz? – Nie potrafię powstrzymać błagania w głosie.

– Robię to, co należy. – Nie patrzy mi w oczy. Jego ton znów przybrał tę lodowatą finalną nutę. – Dobranoc, Charlotte.

Samochód się zatrzymuje, a on od razu wysiada.

ZANE

Dopijam drugi kubek kawy, myję zęby i poprawiam krawat. Przeglądam się w lustrze.

Po prostu kolejny dzień w robocie.

Taaa, jasne.

Facet w lustrze gapi się na mnie. Wie, że poprzedniej nocy niemal zanurzyłem się po same jaja w córce prezydenta. I że nic na tym świecie nie wymaże ze mnie tego wspomnienia, bo jest ono po prostu za dobre.

Zdarza się, że bodyguard przywiązuje się do osoby, którą ochrania, ale z Charlotte Daley jest inaczej. Od ponad roku obserwuję jej przemianę – z wzorowej córki i grzecznej dziewczynki w kobietę, która się nie kontroluje. Nauczyłem się, że błędem byłoby jej nie doceniać. Jest sprytna i zdeterminowana. I wiecznie wynajduje nowe sposoby na pakowanie się w kłopoty, chociaż nigdy nie spuszczam jej z oczu. Ona jednak nie potrafi ukryć smutku w swoich. Ani pustki w zachowaniu, gdy próbuje stać się kimś, kim nie jest.

Nie jest puszczalska, ale próbuje być. Domyślam się, że po to, by ukarać rodziców, którzy systematycznie usuwają ją ze swojego życia. A moja robota polega na chronieniu ich wszystkich: Charlotte przed nią samą, a jej rodziny przed skandalicznym zachowaniem córki.

Tymczasem wczoraj niemal ich zawiodłem.

Przechodzę przez mieszkanie i przypinam kaburę do paska. Nigdy nie musiałem sięgać po broń przy Charlotte, choć poprzedniej nocy byłem tego cholernie bliski. Wyraźne wspomnienie Nate’a Christiansena, gotowego, by wepchnąć w nią sflaczałego kutasa, sprawia, że przed moimi oczami pojawia się czerwień. W źrenicach Charlotte błyszczał strach. To, co usłyszałem przez drzwi, nie było okrzykiem rozkoszy. Ona była przerażona.

A ja zapragnąłem przestraszyć na śmierć tego małego fiutka.

Muszę jednak myśleć o swojej posadzie. Kurwa, nie myślałem o niej na pewno, gdy Charlotte wiła się na moich kolanach w limuzynie…

Cholera, muszę się z nią zobaczyć za mniej niż godzinę. I mam pieprzoną nadzieję, że oboje będziemy udawać, że to się nigdy nie wydarzyło.

Wkładam marynarkę, sięgam po klucze i wychodzę.

– Kawy?

Gdy wchodzę do pokoju, Chester podaje mi trzeci kubek.

– Jasne, dzięki.

Jesteśmy identycznie ubrani, w standardowe uniformy Secret Service. Żeby wszyscy od razu wiedzieli, kto chodzi za Charlotte wszędzie, dokądkolwiek ona się udaje. Niestety, mundury nie odstraszają tak, jak powinny.

– Jest coś, co muszę wiedzieć? – pytam.

Chester kręci głową. Jest ode mnie o dwie dekady starszy, czego dowodzą siwizna na skroniach i głębokie zmarszczki.

– Nie, było spokojnie. Przespała większość dnia. Musiała mieć niezłą noc.

Opieram się pokusie wywrócenia oczami.

– Wiesz, jak jest.

Chester śmieje się cicho, sącząc kawę. Jeśli ktokolwiek ma jakiekolwiek pojęcie o tym, jak wygląda całodobowa ochrona Charlotte, to właśnie on. Nigdy nie dowie się jednak, czego się dopuściłem wobec tej dziewczyny.

Przydzielono go do jej ochrony, gdy tylko Charlotte przeprowadziła się do Białego Domu. Zna zatem i jej nawyki, i zachowanie. Mimo to pochmurnieję na myśl, że to on mógł być na wczorajszej nocnej zmianie. Czy zorientowałby się, że Nate ją krzywdzi?

Chester odstawia kubek na śliczną srebrną tacę i poprawia krawat.

– No to mam nadzieję, że jesteś gotowy do drugiej rundy – mówi.

Marszczę brwi.

– Słucham?

On ponownie wybucha śmiechem.

– Charlotte znów dzisiaj czeka impreza. Właśnie się szykuje. Powinna wyjść zaraz.

Biorę mimikę pod kontrolę i kiwam głową, jakbym się zgadzał.

– Miłego wieczoru, Chesterze. Do zobaczenia rano.

Unosi brwi i skłania głowę.

– Nawzajem. I powodzenia. Będzie ci potrzebne.

Wie, że Charlotte nie jest łatwa, ale jest starszy, więc traktuje ją trochę jak niepokorną siostrzenicę. Nie chce jej przelecieć. Gdyby chciał…

Musiałbym go zabić.

Czekam, aż wyjdzie z pokoju, po czym podchodzę do drzwi Charlotte. Pukam głośno.

Otwiera po niemal minucie. Ma zmęczone oczy, ale podkreśliła je ciemnym makijażem, przez co jasnoniebieskie tęczówki wyróżniają się jeszcze bardziej niż zazwyczaj. Usta są czerwone i błyszczące. Charlotte włożyła obcisłą czarną sukienkę i kozaki za kolano. Mój kutas zauważa to od razu, a ja pozwalam sobie na przelotną fantazję, w której ona dosiada mnie tylko w tych butach.

Podnoszę wzrok ku jej twarzy.

– Kolejna wieczorna impreza?

– No.

Poprawia falujące blond włosy, ale z oczami wbitymi w podłogę.

Cieszy mnie, że pamięta swoje wczorajsze gówniane zachowanie. Nie jestem natomiast zachwycony tym, że pamięta także nasze małe rendez-vous w limuzynie.

– Nie jestem pewien, czy to dobry pomysł. Zwłaszcza po tym, co się wydarzyło wczoraj.

Charlotte kręci głową, wciąż unikając mojego wzroku.

– Spokojnie. Nie będzie jak wczoraj.

– Pogadajmy, dobra?

Ona wywraca oczami, a ja muszę wziąć głęboki oddech, żeby nie opieprzyć jej za zachowanie godne rozpuszczonego bachora. Opieram dłoń na drzwiach, bez słów informując ją, że jeszcze nie skończyliśmy.

Odwraca się i wchodzi do pokoju, a ja podążam za nią.

Apartament składa się z dużej i wygodnej sypialni, łazienki oraz pokaźnych rozmiarów salonu. Charlotte podąża przede mną przez salon do sypialni. Na łóżku leżą ubrania, na stoliku stoi taca z jedzeniem i napojami.

– Jak się czułaś dziś rano?

– Nie bardzo wiem, dlaczego cię to interesuje – mamrocze.

– Interesuje mnie to, ponieważ za to mi płacą.

Zamiast odpowiedzieć, ona zaczyna wybierać biżuterię na wyjście. Wtedy uświadamiam sobie, jak gównianie musiały zabrzmieć moje słowa.

Rodzice się nią nie interesują, choć przecież powinni.

– Przepraszam, źle się wyraziłem.

Naprawdę mi przykro, ale ukrywam emocje. Z przyzwyczajenia.

– Nieważne. – Odwraca się do mnie znienacka. – Nie potrzebuję twojego współczucia, Zane. Nie potrzebuję wysłuchiwać twoich pieprzonych opinii.

– Potrzebujesz tylko mojego kutasa.

Charlotte przymyka powieki.

– Słucham?

Podchodzę do niej. Moje dłonie swobodnie spoczywają w kieszeniach.

– Potrzebujesz tylko mojego kutasa – powtarzam. – A może to gorzała przemawiała wczoraj przez ciebie?

Jej pierś unosi się gwałtownie.

– Mogę się pieprzyć, kiedy tylko chcę. I może następnym razem to zrobię. O ile nie wyważysz jakichś cholernych drzwi.

Dzieli nas odległość ramienia. Jestem na tyle blisko, by czuć zapach jej kosztownych perfum. Słowa Charlotte budzą we mnie dziki gniew, ale nie okazuję tego.

– Może nie wyważę – mówię cicho. – I może ktoś taki jak Nate weźmie od ciebie, co tylko zechce. A tobie pozostanie żal, że do tego dopuściłaś. Na to być może pozwolę, bo powiedziałaś, że tego właśnie chcesz.

Zaciska wargi. Niemal widzę bolesne wspomnienie w jej pięknych oczach.

– Nie musisz mnie ratować.

– Nie?

– Nie – syczy.

Cholerna mała diablica! Jest dorosła, ale nigdy jeszcze nie spotkałem nikogo, komu bardziej należałaby się kara. Tyle że na świecie nie ma nikogo, kto mógłby jej ją wymierzyć. Nikt nie poświęci czasu, żeby naprostować Charlotte. Nikt nie powstrzyma jej autodestrukcyjnych skłonności. Zanim ktokolwiek zauważy, co ona sobie robi, jej reputacja będzie zniszczona. A ona będzie mieć za sobą cholera wie co.

Czy moje groźby są realne? Czy zdołałbym przyglądać się temu z boku? Czy mogłoby przestać mi tak cholernie na niej zależeć?

Nie. Kurwa, nie.

To będzie zapewne najgorsza decyzja w moim życiu, ale powstrzymam to gówno tu i teraz. Możliwe, że stracę wszystko, jeśli sprawy potoczą się źle.

– Nie idziesz dzisiaj na żadną imprezę.

Jej nozdrza się rozszerzają.

– Nie masz prawa mi rozkazywać.

– To się zaraz zmieni. Dziś, jutro i codziennie jestem tu po to, by chronić twoje życie. Więc będziesz mnie słuchać.

– Albo co? Doniesiesz na mnie? Wiadomość z ostatniej chwili, Zane: nikogo to nie obchodzi.

– Mnie obchodzi. A jeśli nie będziesz posłuszna, obiję ci tyłek. Zapewniam cię, że mogę też zrobić coś znacznie gorszego. Jeśli mnie sprowokujesz.

Z trudem przełyka ślinę i wbija we mnie wzrok. Moja twarz nie wyraża niczego poza determinacją Dominatora. Moje preferencje seksualne nigdy jeszcze nie przecięły się z pracą, ale zmieni się to lada chwila.

– Ty chyba zwariowałeś. – Charlotte kręci głową i próbuje przecisnąć się obok mnie.

Wyprzedzam ją, przyciągam do siebie i opadam na jej usta w pocałunku, przez który powracają wszystkie pokusy poprzedniej nocy. Jej gniew słabnie, a ja popycham ją na drzwi, które się zamykają. Jęczy, czując na pośladkach twarde drewno, a ja przełykam ten dźwięk w kolejnym gwałtownym pocałunku. Owija się wokół mnie. Wiem, że mogę ją mieć tu i teraz, nie o to w tym jednak chodzi.

Odsuwam się i okręcam ją tak, żeby oparła się piersią o drzwi.

– Rozstaw dla mnie nogi, Charlotte.

Waha się przez chwilę, po czym rozsuwa stopy na kilkadziesiąt centymetrów. Idealnie.

– Ręce na drzwi.

Powoli przesuwa dłońmi po drewnie. Jedną po drugiej krzyżuję je za jej plecami, by spętać nadgarstki ręką.

Pochylam się nieco, by poczuć jej żar, ale nasze ciała stykają się tylko tam, gdzie ją trzymam. Jej zapach unosi się wokół mnie, przypominając mi, że to ona jest moją słabością. To, co do niej czuję… To, jak długo pożądam jej w sekrecie.

Pochylam głowę ku jej szyi. Tak cholernie jej pragnę!

– Ufasz mi, Charlotte?

– Całkowicie – odpowiada bez cienia wahania czy wątpliwości.

Zrobiłbym wszystko, by ją chronić, a ona to wie. Tylko czy teraz chronię ją naprawdę?

Liżę i całuję jej kark. Ona wzdycha i wierci się niecierpliwie, ale nie ma dokąd uciec. Koncentruję się na jednym miejscu. Nie na tyle, by pozostawić ślad, ale wystarczająco, by zaczęła drżeć. A potem gryzę ją w tym samym punkcie.

Bierze płytki haust powietrza, które wypuszcza z cichym jękiem. Dźwięk podróżuje wprost do mojego kutasa, który twardnieje od razu. Dla niej. Mam ochotę przytulić ją mocno i torturować się bólem w spodniach podsycanym przez jej dotyk. Muszę jednak zachować kontrolę. Zaciskam palce na jej nadgarstkach, a ona jęczy cicho i odchyla się, próbując połączyć nasze ciała.

– Jesteś dla mnie mokra, Charlotte?

– Tak.

– Pokaż mi.

Przestaje oddychać, a ja ją uwalniam. Odwraca się i opiera plecami o drzwi. Ma zaróżowiony dekolt i szyję czerwoną po ataku moich ust.

– Masz tendencję do kłamstw. Pokaż mi, że jesteś mokra. W przeciwnym razie ci nie uwierzę.

Mruga raz, po czym sięga po krawędź sukienki. Nieruchomieje.

– Widywałem cię już w bardziej kompromitujących sytuacjach, Charlotte. A teraz unieś sukienkę i pokaż mi.

Jej oddech zaczyna się rwać.

Charlotte zadziera czarną tkaninę na biodra i zsuwa mikroskopijne majteczki. Jestem tak podniecony, że z trudem koncentruję się na jej ruchach. Jej dłonie obejmują tworzącą trójkąt kępkę jasnych włosów pomiędzy udami.

Otwórz się na mnie. Otwórz się…, powtarzam w myślach błagalnie. Nagle jedyne, na czym mi zależy, to zobaczenie różowych płatków jej mokrej cipki. Ona jednak się waha.

Zdejmuję marynarkę, rozwiązuję krawat i odpinam górny guzik koszuli. Zerkam na Charlotte i zauważam żądzę w jej przymrużonych oczach.

– Chcesz, żebym cię zerżnął?

Gwałtownie wciąga powietrze do płuc.

– Tak.

– Idziesz dzisiaj na imprezę?

– Nie.

Uśmiecham się z satysfakcją.

– Dwie poprawne odpowiedzi. A teraz, ślicznotko, pokaż mi swoją cipkę, żebym mógł zobaczyć, gdzie cię pieprzyć i jak mocno. Muszę się przekonać, jak jesteś mokra.

Zamyka oczy. Jej głowa opada do tyłu.

– O Boże…

Podchodzę od niej powoli. Opieram dłoń na drzwiach za jej głową i pochylam się, by szepnąć w jej skórę:

– Jestem większy niż wszystkie te fiutki z college’ów, z którymi bywałaś dotychczas. Jeśli nie okażesz się dostatecznie mokra, będę musiał więcej z ciebie wycisnąć. A potem będę cię pieprzyć powoli, aż zobaczę, że zniesiesz więcej. – Wodzę palcem po pięknej kolumnie jej szyi, aż do mostka. Piersi Charlotte kołyszą się pod dekoltem sukienki. Szarpię materiał w dół, obnażając te wspaniałe cycki. – Jak już będziesz ociekać, Charlotte, zerżnę cię bardzo mocno i bardzo szybko. Dojdziesz. Ja dojdę. A potem zrobimy to raz jeszcze. Aż odpłyniesz na tyle, żeby wyparowały ci z głowy wszelkie głupie pomysły. Rozumiesz?

Potakuje. Cała dygoce. Uspokajam ją łagodnie, po czym biorę jeden różowy sutek pomiędzy palce i wzmagam nacisk. Aż Charlotte zaczyna jęczeć.

– Pokaż mi.

Wykonując co do joty moje polecenie, szerzej rozstawia nogi i rozchyla wargi na tyle, bym wyraźnie zobaczył wewnętrzne fałdki jej cipki.

Jest cholernie doskonała. I daje mi nieco więcej, wodząc palcami wzdłuż szczeliny, by zwilżyć łechtaczkę. Nie ma żadnych wątpliwości. Jest cała mokra.

– Grzeczna dziewczynka – mamroczę ochryple, bo coraz trudniej mi oddychać.

Tytuł oryginału: Misadventures of the First Daughter

Copyright © 2017 Waterhouse Press, LLC

Copyright for the Polish Edition © 2018 Edipresse Polska SA

Copyright for the Translation © 2018 Agnieszka Myśliwy

Edipresse Polska SA

ul. Wiejska 19

00-480 Warszawa

Dyrektor ds. książek: Iga Rembiszewska

Redaktor inicjujący: Natalia Gowin

Produkcja: Klaudia Lis

Marketing i promocja: Renata Bogiel-Mikołajczyk, Beata Gontarska

Digital i projekty specjalne: Katarzyna Domańska

Dystrybucja i sprzedaż: Izabela Łazicka (tel. 22 584 23 51), Barbara Tekiel (tel. 22 584 25 73), Andrzej Kosiński (tel. 22 584 24 43)

Redakcja: Ewa Charitonow

Korekta: Edytorial.com.pl Izabela Jesiołowska, Agnieszka Jeż-Kaflik

Projekt okładki i stron tytułowych: Katarzyna Lubańska/studio KARANDASZ – www.karandasz.com.pl

Skład i łamanie: Adam Dąbrowski

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Biuro Obsługi Klienta

www.hitsalonik.pl

mail: bok@edipresse.pl

tel.: 22 584 22 22

(pon.–pt. w godz. 8.00–17.00)

www.facebook.com/edipresseksiazki

www.instagram.com/edipresseksiazki

ISBN 978-83-8117-776-4

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kodowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych w całości lub w części tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.