Rozdział 1

Sobota, 16 września 2017 r.

Monika

– Za chwilę powinniśmy być na miejscu – stwierdził, wpatrując się w ciemną nicość, którą próbowały rozjaśniać światła naszego samochodu. A w zasadzie jego samochodu.

W naszym małżeństwie wszystko było oddzielne. Samochód też był jego. Mimo tego, że od zawsze miałam prawo jazdy, nigdy nie siedziałam za kierownicą wymuskanego czarnego Mercedesa.

– Już to słyszałam kilka razy – powiedziałam cicho.

Byłam bardzo zmęczona. Ciężki dzień w pracy – chciałam pozałatwiać wszystkie sprawy przed nadchodzącym urlopem. Urlopem, którego dawno nie miałam. Jedyne wyjazdy, na które sobie pozwalałam w ciągu ostatnich dwóch lat, to były te służbowe. Było ich mnóstwo. Hotele, lotniska, wielkie biurowce. Czasem jakieś hotelowe spa czy bar, gdzie samotnie sączyłam wino. Nie chciałam nigdzie jechać. Kto to widział urlop niemalże jesienią? I to gdzieś na kompletnym zadupiu?!

– To nie był mój pomysł, by tutaj przyjechać – burknął mój mąż.

– A niby czyj? Mój? Chyba żartujesz.

– Bez sensu to wszystko. – Maciej wzruszył ramionami.

Nie musiałam na niego patrzeć, by się domyślić, jaki ma wyraz twarzy. Jak zawsze. Jak zawsze, gdy był niezadowolony. A zdarzało mu się to często. Za często. Miałam wrażenie, że mój mąż jest wiecznie zniesmaczony życiem. A może oboje byliśmy zniesmaczeni życiem? W szczególności tym naszym wspólnym?

– Masz tę mapę, którą dołączyli do rezerwacji? – zapytał. – Mam wrażenie, że kręcimy się w kółko.

Faktycznie, pół godziny temu zjechaliśmy z asfaltowej drogi, a GPS wciąż pokazywał kilka kilometrów do celu.

– Mam.

Zatrzymaliśmy się. Maciej zapalił światło i wziął ode mnie lekko pogiętą kartkę. Zanim przeczytał to, co było na niej wydrukowane, wyprasował ją dłonią. Nie tolerował chaosu wokół siebie. Nawet gdy ten objawiał się zagiętymi rogami kartki. Kiedyś bardzo mi się to w nim podobało. Kiedyś…

– Już niedaleko – zawyrokował. – Za torami mamy skręcić w lewo. – Z niechęcią oddał mi kartkę i zgasił światło.

Pojechaliśmy dalej. Faktycznie, po chwili przejechaliśmy przez zarośnięte, prawdopodobnie nieużywane od lat tory. Skręciliśmy w lewo i zobaczyliśmy blade światło w oddali.

– Jesteśmy prawie na miejscu – powiedział Maciej z ulgą. Też był zmęczony, tak samo jak ja. – Całe szczęście, że ktoś na nas czeka w tym domu na zupełnym odludziu. Że też twoi rodzice mieli taki pomysł…

– Moi? – zdziwiłam się. – Byłam pewna, że to prezent od twoich rodziców. Dlatego nawet nic nie mówiłam. Myślałam, że to z nimi ustalałeś!

– A ja myślałem, że to był twój pomysł. – Maciej zwolnił, chyba wjechaliśmy w jakieś bajoro.

– Przyspieszaj, nie zatrzymuj się – wyrwało mi się. Bardzo nie lubił, gdy krytykowałam jego styl jazdy.

Dodał gazu, ale zdecydowanie za późno. Koła zaczęły kręcić się w miejscu. Ugrzęźliśmy w błocie.

Wszystko wskazywało na to, że nasz urlop właśnie się zaczął. Nieco niefortunnie, ale się zaczął.

***

Od lat nie wyjeżdżaliśmy nigdzie razem. Pierwszy i ostatni raz chyba w czasie naszej podróży poślubnej, siedem lat temu. Najpierw nie było na to czasu, a potem chyba i czasu, i ochoty. Mam wrażenie, że zamiast być razem, to byliśmy coraz bardziej obok siebie. Teraz nawet już nie dbaliśmy o to, by być blisko. Częściej wyjeżdżaliśmy osobno. Ja głównie w delegacje i sporadycznie do spa z koleżankami, które z trudem zostawiały swoje domy, dzieci i mężów i wyrywały się na ten krótki weekend gdzieś za miasto. Maciej lubił spędzać czas aktywnie. Zimą zawsze tydzień w Alpach, a latem gdzieś żeglował. Mówił, że to męskie wyprawy. Faktycznie, na te jego żagle nie nadawałam się zupełnie. Po całym roku pracy nie marzyłam o niczym innym, jak o tym, by się wyspać w wygodnym łóżku. Mała kajuta, wąska koja i choroba morska zupełnie mi nie odpowiadały. Wracał tak zmęczony, że przez trzy dni wyłącznie spał. A narty? Na nartach i tak nie umiałam zbyt dobrze jeździć. Czarne trasy, które wybierał, napawały mnie przerażeniem. Od pewnego czasu nie lubiłam ekstremalnych prędkości, a w góry jeździłam coraz rzadziej, i to w zasadzie tylko latem, a jeszcze lepiej – późną wiosną czy wczesną jesienią, gdy na szlakach byli naprawdę tylko ci, którzy te góry kochali. W ten sposób mijaliśmy się z Maciejem. Gdy on żeglował, ja uciekałam w góry. To był mój surwiwal. Z plecakiem, od schroniska do schroniska, jak za dawnych lat. Jak za tych lat z Piotrkiem. Ale to było dawno. I tych lat nic nie wróci. Pozostało kilka pamiątek i bardzo głęboko ukryte albumy ze zdjęciami, których nie mogę oglądać, bo wszystko za bardzo boli. Wciąż boli. Choć minęło już tyle czasu.

***

Gdy zamykam oczy, potrafię sobie przypomnieć jego twarz, chociaż nie wiem, czy to wspomnienia chwil z nim, czy zapamiętane fotografie. Czasem spotykam jego mamę. Miałam z Łucją bardzo dobry kontakt. Lubiłyśmy się. Nawet mówiłam jej po imieniu. Niekiedy wydaje mi się nawet, że miałam z nią lepszy kontakt niż ze swoją matką.

Nasze spotkania zawsze wyglądają tak samo: wpadamy na siebie przypadkiem, Łucja zaprasza mnie na kawę, a ja obiecuję, że przyjdę. Od tamtego czasu jeszcze u niej nie byłam. Wydaje mi się, że może ona chce przez krótką chwilę żyć złudzeniami, że kiedy my we dwie będziemy popijać kawę, to zaraz do pokoju wejdzie Piotr i jak zwykle dorzuci mi do kawy kostkę cukru. A ja, jak zawsze, będę się irytowała, że to zrobił. To prawda, że sama nigdy bym nie posłodziła sobie kawy, ale ta kostka wrzucona przez niego smakowała zupełnie inaczej. Od lat nie potrafię w żaden sposób odtworzyć tego smaku. Kiedyś nawet poprosiłam Macieja, by posłodził mi kawę.

– Przecież ty nie słodzisz.

– Ja nie słodzę, ale może ty byś to zrobił za mnie? – Uśmiechnęłam się.

– Jasne, a potem będziesz narzekać, że się w spodnie nie mieścisz.

– A kiedykolwiek narzekałam?

– Wszystkie narzekacie – powiedział, zmieniając jeden kanał z wiadomościami na drugi.

– Chyba mnie z kimś pomyliłeś. – Wzruszyłam ramionami. – Dopinam się w spodnie z liceum.

Wyszłam wtedy szybko do kuchni. Nie miałam cukru w kostkach, wsypałam więc do kawy czubatą łyżeczkę, zamknęłam oczy i upiłam łyk. Skrzywiłam się. To było zupełnie co innego. Wylałam wszystko do zlewu. Tamtego dnia całkowicie odechciało mi się kawy. A może tamtego dnia odechciało mi się już wszystkiego? A najbardziej mojego małżeństwa, które zupełnie nie przypominało tego, o czym marzyłam kiedyś.

Miałam wiele marzeń. A niestety życie brutalnie przekreśliło większość z nich. Nieudolnie próbowałam zbierać jakieś ich strzępki i pewnie dlatego wyszłam za mąż za Macieja. Czy go kochałam? Pewnie tak, chociaż słyszałam gdzieś, że ta pierwsza prawdziwa miłość jest najsilniejsza. Że pierwszy mężczyzna, z którym byłaś, zawsze będzie lokatorem twojego serca. To prawda. Piotr w dalszym ciągu zajmował całkiem sporą część nie tylko mojego serca, ale też moich myśli, wspomnień. Był całą moją przeszłością. Szkoda, że los zrobił nam taki głupi kawał i popsuł naszą wymarzoną przyszłość. Kilka strasznych sekund, które zupełnie zmieniły moje życie.

***

Kolejne kilka sekund to firmowa impreza, na której świętowaliśmy dziesięciolecie firmy. Pracowałam tam już parę lat, a Maciej był partnerem kancelarii prawnej, która nas obsługiwała. Wtedy zobaczyliśmy się po raz pierwszy. Kilka sekund i o jedno mojito za dużo. Nawet nie wiem, kiedy nasz taniec zaczął przypominać taniec godowy, a nasze usta spotkały się i naprawdę nie mogły od siebie odkleić. Nie liczyło się dla mnie nic poza nim. Było to uczucie dla mnie niezwykle zaskakujące, nie spodziewałam się, że kiedykolwiek w życiu jeszcze coś takiego poczuję.

Tuż po północy wsiedliśmy do taksówki i wylądowaliśmy u mnie. Wynajmowałam wtedy kawalerkę na Ochocie. Meble, które zabrałam z mieszkania kupionego przez mamę Piotra z okazji naszego niedoszłego ślubu, zupełnie nie pasowały do tego niewielkiego wnętrza. Wielka kremowa sofa, olbrzymie fotele i masywny stół na trzydziestu pięciu metrach kwadratowych. Tamtej nocy, po imprezie, gdy Maciej przyszedł do mnie, po raz pierwszy, odkąd tam mieszkałam, nie zwróciłam na to uwagi. Może dlatego, że kremowa sofa doskonale nadawała się do tego, by kochać się na niej do białego rana.

A potem? Potem Maciej stwierdził, że powinniśmy razem zamieszkać. Natychmiast, teraz, zaraz. Pamiętam tylko, że bardzo bolała mnie głowa i nie chciałam rozmawiać na ten temat.

– Czy wszyscy prawnicy podejmują tak irracjonalne decyzje? – zapytałam.

– Wystarczy, że racjonalni jesteśmy w pracy. Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia?

Wierzyłam. Taka miłość z pewnością istniała. Pamiętałam ognisko jakieś dziesięć lat wcześniej i długowłosego chłopaka, który grał na gitarze i śpiewał: Z nim będziesz szczęśliwsza. Patrzył wtedy na mnie, a ja całym sercem wierzyłam, że z nikim nie będę szczęśliwsza. I byłam z nim najszczęśliwsza na świecie. Do czasu. Do tego cholernego wrześniowego dnia, kiedy rzewnymi łzami płakało nawet niebo. A ja kilka godzin później płakałam wraz z nim.

Maciej był pierwszym mężczyzną od tamtego czasu, który był w stanie zainteresować mnie sobą przez dłuższą chwilę. Ta chwila trwała już siedem lat, ale wszystko wskazywało na to, że nasze małżeństwo przeżywa poważny kryzys.

***

Ślub wzięliśmy w lipcu, pół roku po tym, jak się poznaliśmy. Mieszkaliśmy już ze sobą. Miesiąc po pamiętnej imprezie urodzinowej firmy bagażówka przewiozła moje meble do jego trzypokojowego mieszkania. Tam pasowały dużo lepiej.

Dogadywaliśmy się. Nie wiem, czy to była wielka miłość, ale z pewnością go kochałam. A potem… coś się rozsypało. Z każdym dniem oddalaliśmy się od siebie. Oboje awansowaliśmy. Ja zostałam dyrektorem, a Maciej prowadził coraz to bardziej absorbujące sprawy.

– Nie przeszkadzaj mi, proszę – wzdychał, gdy wieczorem wchodziłam do jego gabinetu zapytać, czy chce kolację. – Mówiłem, żebyś tego nie robiła!

W końcu przestałam mu przeszkadzać. Kolacje jadałam samotnie, nawet już go nie pytałam, czy spędzimy wspólnie wieczór. Czasem zasypiał na kanapie w biurze, a potem rano budził się rozdrażniony i obolały. Brakowało mi w domu mężczyzny, brakowało mi męża, przyjaciela, z którym mogłabym o wszystkim porozmawiać, przytulić się do niego, ogrzać zmarznięte dłonie czy stopy. Po prostu nie było go przy mnie. Kiedyś jeszcze próbowałam z nim na ten temat rozmawiać. A teraz…

– Przesadzasz – mówił. – Ludzie tak teraz żyją. Takie czasy.

Nie chciałam tak żyć. Nie chciałam… Zaczęłam uciekać w pracę. Czy to małżeństwo miało sens? Miałam coraz większe wątpliwości.

***

Siódmej rocznicy ślubu nie świętowaliśmy wcale. Nie było czego świętować.

– Może powinniśmy iść na kolację? – zapytałam rano. – Okazja może się nie powtórzyć – dodałam złośliwie.

– Co masz na myśli? – zapytał, nie odrywając wzroku od dokumentów.

– Może to być ostatnia nasza rocznica – wyjaśniłam.

– Nie przesadzaj, Monika. Masz tendencję do przesady. Fakty, liczą się fakty. I dowody.

Miałam dość faktów i dowodów. Potrzebowałam ciepła i odrobiny emocji. A fakty? Dowody? Faktem było, że moje uczucia nie były wystarczającymi dowodami na to, że nasze małżeństwo się sypało.

Sypało się dokładnie tak samo, jak mieszkanie, w którym mieszkaliśmy. Lokum po jego babci nie było remontowane od lat. Zrobiłam projekt, raz nawet spotkaliśmy się z ekipą, ale później Maciej stwierdził, że nie ma obecnie w jego życiu przestrzeni na remont. Mam wrażenie, że tej przestrzeni było zbyt mało nawet na żonę.

Tamtego lipcowego dnia znalazłam w skrzynce na listy kopertę zaadresowaną do nas obojga. Voucher na dwutygodniowy pobyt w „urokliwym pensjonacie Cymanowski Młyn, w samym sercu Kaszub”. Takie coś mogli wymyślić tylko jego rodzice. Wielokrotnie nam sugerowali, że powinniśmy gdzieś razem wyjechać, by naprawić nasze małżeństwo. Co my niby mieliśmy razem robić na tych Kaszubach? I to przez dwa tygodnie?!

***

– Wiesz coś o tym? – zapytałam go następnego dnia, podając mu kopertę.

– Nie – powiedział. – Pewnie pomysł rodziców.

– Pewnie tak.

– Nie mam teraz przestrzeni… – zaczął.

Oczywiście, jak mogłam pomyśleć, że mógłby mieć „przestrzeń” na cokolwiek, co było związane ze mną.

– Do kiedy możemy wykorzystać ten voucher? – zapytał.

Spojrzałam na zaproszenie.

– Wyjazd najpóźniej trzynastego listopada.

– Niedługo. – Pokręcił głową. – Może wybierzemy się tam po wakacjach, jak już nie będzie wszędzie dzikich tłumów?

– Może – powiedziałam, chociaż zupełnie nie wierzyłam w to, że możemy gdziekolwiek razem jechać.

Spojrzałam na niewielką ulotkę ze zdjęciami. Jezioro, las, przytulne wnętrze z kominkiem, w którym migotał ogień. Może faktycznie zbliżylibyśmy się znowu do siebie? Przecież kiedyś byliśmy przyjaciółmi, kochankami, mieliśmy plany. Dwoje dzieci i kot. Nawet na kota nie mieliśmy czasu. A Maciej, oczywiście, nie miał tej swojej cholernej „przestrzeni”.

– Zaplanuj urlop we wrześniu. Szkoda, by przepadło, skoro już za to zapłacili.

To dla mojego męża był argument.

***

Dlatego też w pewien zimny wrześniowy wieczór znaleźliśmy się gdzieś w ciemnym kaszubskim lesie i próbowaliśmy odszukać drogę do tego „urokliwego zakątka”. I może nawet już byśmy tam byli, gdyby Maciej dodał gazu i nie zakopalibyśmy się w błocie.

– I co teraz? – zapytałam bezradnie.

– No, co teraz, co teraz?! – Mój mąż, wkurzony, wyszedł z samochodu.

Miałam wrażenie, że chodzi w kółko, zupełnie bez celu. Zapewne był niepocieszony, że jego drogie buty prawie utonęły.

Po chwili przez okno zobaczyłam światła pojazdu. Ktoś nadjeżdżał. Istniała zatem szansa, że nie będziemy musieli spędzić nocy pod chmurką.

Z dużej terenówki, która stanęła tuż przed naszym autem, ktoś wysiadł.

– Dobry wieczó. – usłyszałam, gdy otworzyłam okno.

Przybysz świecił latarką wprost na mnie, więc nie widziałam, z kim mam do czynienia. Głos jednak wskazywał na mężczyznę w średnim wieku. Pięćdziesiąt? Sześćdziesiąt? Nie byłam pewna.

– Państwo chyba do nas. Jak trochę popada, to w tym miejscu często robi się bagnista pułapka, w której łatwo ugrzęznąć. Zwłaszcza nocą. Poczekajcie chwilę, wyciągnę was.

– Mam wysiąść? – zapytałam.

– Nie ma takiej potrzeby! – odparł mężczyzna. – Kiedyś wydarłem z tej pułapki busa z kompletem pasażerów na pokładzie. Tylko prosiłbym, żeby pan usiadł za kółkiem – zwrócił się do Maćka. – I łagodnie dodał gazu, gdy lina holownicza się napnie.

Cały czas siedziałam w samochodzie i myślałam o tych butach mojego męża. Będzie bardzo wkurzony. Kiedy jest zdenerwowany, mnie też udziela się jego nastrój. Mogłam już przewidzieć, jak będzie wyglądał nasz wspólny wieczór. Na pewno nie będzie romantyczny.

***

Faktycznie, zostaliśmy wyciągnięci z błota i udało nam się zajechać przed sam pensjonat. Na zdjęciu w folderze wyglądał nieco bardziej okazale, niemniej wydawał się zupełnie nowy.

– Nie przedstawiłem się – powiedział mężczyzna.

Był szczupły, miał chyba około siedemdziesiątki, chociaż… może jednak mniej? Sprawiał wrażenie bardzo sprawnego fizycznie, uśmiechał się ciepło, w oczach błyskały wesołe iskierki, ale moją uwagę zwróciła jakby nazbyt wymęczona twarz, poorana siecią głębokich zmarszczek. Być może dlatego wydawał się starszy.

– Jerzy Zawiślak. Witam państwa w moich skromnych progach. Prowadzę ten pensjonat z moim synem, Łukaszem, ale musiał wyjechać. Pewnie wróci w poniedziałek. Do tego czasu, mam nadzieję, się państwo rozgoszczą.

***

Weszliśmy do środka.

– Wasz pokój jest na piętrze. Teraz jest po sezonie, więc jakby wam nie odpowiadało, możemy zawsze coś zmienić. Nagrzałem – powiedział z dumą. – Macie ciepło. Woda też powinna być już gorąca.

Wdrapaliśmy się po skrzypiących drewnianych schodach i naszym oczom ukazał się niewielki pokoik. Pod ścianą stało duże łóżko przykryte patchworkową narzutą. Stół, umiejscowiony pośrodku pomieszczenia, przykryty był obrusem haftowanym w kaszubskie wzory. Wokół stołu stały krzesła.

– Tu mamy łazienkę. – Otworzył jasne drzwi. – Prysznic, wanna, cokolwiek sobie życzycie. Ręczniki wiszą tutaj. Jak się rozgościcie, zapraszam do jadalni. Drobny poczęstunek na powitanie już czeka. – Uśmiechnął się. – Wstawię wodę na herbatę i wyjmę nalewkę własnej roboty.

Po tych słowach wyszedł, zamykając za sobą drzwi.

– Kurwa, moje buty – jęknął Maciej.

Wiedziałam. Buty były najważniejsze.

– Wyczyścisz.

– Ty wiesz, ile kosztowały?

– Tak. Pięć stów w promocji – powiedziałam niewzruszona.

– No widzisz. – Kopnął brudne buty na środek pokoju. – Jezu, co my tutaj będziemy robić przez dwa tygodnie?

Nie wiedziałam, jak mam mu odpowiedzieć na to pytanie. Sama się nad tym zastanawiałam.

– Ci twoi rodzice to mają pomysły – prychnął.

– Moi? – zdziwiłam się. – Moi w życiu nie wpadliby na taki absurdalny pomysł, by mnie wysyłać z tobą do jakiegoś lasu na końcu świata. Przecież mówiłeś, że to prezent od twoich rodziców.

– Zwariowałaś? Wczoraj z nimi gadałem i byli tym wyjazdem równie zdziwieni jak ja.

– Podobnie jak moi… – Zamyśliłam się. – No to skąd się wzięło to zaproszenie w naszej skrzynce?

Maciej pokręcił głową.

– Co robimy? – zapytałam.

– Nie wiem. Ale dzisiaj to mi się już chyba nigdzie nie chce jechać. Bez sensu.

Ja też już miałam dość. Wszystkiego. Wyjazdu, błota, ciemności i tych cholernych butów mojego męża, o które się omal nie zabiłam, idąc do łazienki.

– Pójdziemy coś zjeść, a rano pomyślimy – zadecydował Maciej, gdy oboje byliśmy już przebrani w ciepłe i suche ciuchy.

Wzruszyłam ramionami. Naprawdę było mi wszystko jedno.

Rozdział 2

Sobota, 16 września 2017 r.

Już miał nadzieję, że jednak nie przyjadą.

Szedł właśnie przez podwórze, żeby zgasić zewnętrzną lampę zamocowaną na pensjonacie, gdy na jego plecy padł snop światła rzucany przez reflektory jakiegoś samochodu stojącego kilkadziesiąt metrów za bramą wjazdową. Zawiślak odwrócił się i przystanął w strugach ulewnego deszczu. Auto wciąż się nie poruszało, a po okolicy niósł się echem odgłos silnika osiągającego raz po raz wysokie obroty.

– Następny mistrz kierownicy – mruknął pod nosem Jerzy.

„Czekaj, nie gazuj, bo się jeszcze bardziej zagrzebiesz” – dodał w myślach, próbując telepatycznie wpłynąć na nieznajomego przyjezdnego. Nie zadziałało, więc Zawiślak poprzysiągł sobie, że najpóźniej wiosną wysypie to miejsce tłuczniem. Przynajmniej cztery razy w roku musiał kogoś wyciągać i powoli zaczęła już mu się ta zabawa nudzić.

Skierował kroki do Nissana Patrola. Zanim przekręcił kluczyk w stacyjce, sprawdził, czy lina holownicza jest na swoim miejscu.

***

Jakoś chyba wczesną wiosną Łukasz wrócił od dentysty w Kościerzynie i oznajmił, że ma pomysł na to, jak spróbować chociaż trochę rozruszać ich podupadającą agroturystykę.

– Tato, widziałem w poczekalni takie czasopismo krajoznawcze. Nazywa się „Poznaj Polskę”. Dwutygodnik, kilka tysięcy nakładu. Organizują konkursy dla czytelników, w których nagrodami są pobyty w ośrodkach wypoczynkowych na terenie całej Polski. To może być dla nas szansa.

Jerzy siedział wtedy na tarasie starej leśniczówki i palił popołudniowego papierosa, popijając ze szklanki gęstą jak smoła, niesłodzoną kawę po turecku. Trochę zaniepokoiło go niespotykanie rozentuzjazmowane brzmienie głosu syna. Spojrzał uważnie na Łukasza, a potem podrapał się po gęstej siwej czuprynie, zyskując w ten sposób chwilę do namysłu. Chyba pierwszy raz się zdarzyło, żeby młody wyszedł z jakąś inicjatywą w sprawie ewentualnej poprawy losów ich wspólnego biznesu.

– Siadaj, synu, i opowiadaj. – Zawiślak posunął się trochę na ławce i zachęcająco klepnął w nią ręką. – Jaki konkurs? O co w tym wszystkim chodzi i ile można stracić?

Łukasz uśmiechnął się pod nosem i przyjął zaproszenie ojca. W tym momencie Jerzy już wiedział, że zgodzi się na ten pomysł. Chociażby nawet miał być najbardziej niedorzeczny.

– Chodzi o to, że w tej gazecie zawsze jest krzyżówka. Taka związana z geografią Polski, zabytkami, atrakcjami turystycznymi… Rozumiesz?

– Mniej więcej łapię.

– No, i wśród tych, którzy prawidłowo rozwiązali całą, losowane są wycieczki albo takie jakby vouchery na pobyt w jakimś miejscu. W hotelu na przykład lub…

– Lub w agroturystyce, takiej jak nasz Cymanowski Młyn? – Jerzy wszedł synowi w słowo.

– Zgadza się. Z tym że chyba musielibyśmy zaproponować dość długi pobyt dla dwóch osób. Przejrzałem kilkanaście numerów i okazuje się, że w hotelach są to przeważnie wyjazdy na weekend, a w gospodarstwach agroturystycznych z wyżywieniem – na tydzień.

– A w agroturystykach bez zapewnionego wyżywienia, czyli w takich jak nasza?

– Takiej nie widziałem, ale pewnie trzeba by zaproponować ze dwa tygodnie… O ile by się w ogóle zgodzili… – Zapał, który tak nagle obudził się w Łukaszu, zaczął gasnąć.

Ojciec nie mógł do tego dopuścić. Postanowił kuć żelazo, póki chociaż jeszcze choć trochę ciepłe.

– Zapisałeś jakiś numer telefonu do nich? – zapytał.

– Tak, ale…

– Dawaj. Co nam szkodzi spróbować?

Starszy z Zawiślaków żwawym krokiem poszedł do leśniczówki, a Łukasz poczłapał za nim. Pół godziny później wszystko było wstępnie uzgodnione i trzeba było tylko czekać na oficjalne potwierdzenie.

Wiszący na ścianie telefon stacjonarny zadzwonił następnego dnia. Pobyt dla dwóch osób poza sezonem. Od szesnastego września do dwudziestego szóstego listopada tego roku włącznie. Konkrety do uzgodnienia z laureatem konkursu.

Monika i Maciej Kaczmarkowie z Warszawy mieli się pojawić w pierwszym możliwym terminie.

Przejeżdżając przez otwartą bramę posesji, Jerzy Zawiślak domyślał się, że to właśnie ich za chwilę będzie ratował z opresji.

***

Trochę się nagimnastykował, aby wszystko było gotowe na przyjęcie gości. Ani on, ani Łukasz nie spodziewali się, że przyjadą tak szybko, ale umowa z gazetą była jednoznaczna. Jasne warunki i konieczność ich spełnienia w zamian za reklamę w „Poznaj Polskę”.

Jerzy nie chciał pokrzyżować planów syna, więc tradycyjnie, jak co roku w pierwszej połowie września, został na gospodarce sam, zgodziwszy się na rytualny już niemal wyjazd Łukasza. Zresztą starszemu z Zawiślaków przecież też zależało na zapaleniu tych zniczy na drugim krańcu Polski.

Zwykle po sezonie ruch w pensjonacie był wręcz symboliczny, czasem nie było nikogo, czasem ktoś pojawiał się tylko na parę godzin w weekend, żeby wziąć lekcję jazdy konnej lub pojeździć wierzchem po okolicy.

Zaraz po tym, gdy gospodarz pokazał przyjezdnym ich pokój, zszedł na dół, zdjął kurtkę i strzepnął z niej deszcz na zadaszonym ganku. Spojrzał w ciemność, przez moment wsłuchiwał się w odgłosy ulewy i uznał, że w ten weekend chyba już nikt więcej nie przyjedzie.

Wrócił do ciepłej jadalni i chwilę zastanawiał się, czy warto w ogóle rozpalać w kominku. Z góry dobiegały odgłosy sprzeczki i można się było spodziewać, że na siedzenie przy nim może nie być chętnych. W końcu jednak uznał, że to przecież żaden kłopot.

Pięć minut później ogień z zapałem lizał cienkie smolne polana.

„Mogliby się przestać drzeć” – pomyślał Zawiślak. „Łeb mi od tego zaraz pęknie”.

***

W folderze pensjonatu jasno określono, że przyjezdni powinni we własnym zakresie zadbać o wyżywienie, a na miejscu znajdą wyposażoną kuchnię, w której można przyrządzać potrawy. Jednak Zawiślak miał w zwyczaju zawsze pierwszego wieczora przygotowywać dla gości jakiś drobny poczęstunek. Zwykle składał się on ze swojskiego chleba, świeżo wędzonych ryb i miejscowych wędlin. Wszystko to można było nabyć w Cymanach – oddalonej o kilka kilometrów wiosce. Do tego Jerzy zawsze podawał butelkę przyrządzanej według własnej receptury nalewki z malin. Robił ją, od kiedy pamiętał, i jeszcze nie znalazł się nikt, komu by ona nie smakowała.

Tym razem również rozłożył na stole zakupione wcześniej produkty, wyjął butelkę, talerze, sztućce i kieliszki, a potem zabrał się do parzenia gorącej herbaty w dużym dzbanku.

Na górze się trochę uspokoiło. Zawiślak słyszał szum wody w rurach, więc domyślał się, że goście przed kolacją postanowili wziąć kąpiel. Wcale nie miał pewności, czy zostaną na dłużej. Dwoje ludzi z Warszawy, w luksusowym aucie, ubrani bynajmniej nie jak na wyjazd do miejsca w środku lasu. Oboje w wieku około trzydziestu pięciu lat. Ona – ładna szczupła brunetka z krótkimi włosami. Gdy rozmawiała z Jerzym, patrzyła mu w oczy i niemal bez przerwy uprzejmie się uśmiechała. Chyba mógłby ją polubić. Ale ten jej mąż… Lekko spasiony i trochę łysawy facet w garniturze, którego najbardziej w tej całej sytuacji zajmowały jego zabłocone buty. Uczucia między tą parą były tak lodowate, że w całym pensjonacie od razu zrobiło się jakby chłodniej.

Wszystko było już gotowe, więc Zawiślak usiadł przy stole i czekał. Myślał, jak bardzo chciałby, żeby jego żona była przy nim. Tych dwoje nie zna jeszcze swojej przyszłości, a jedyne, na czym się skupiają, to warczenie na siebie i bezsensowne przeciąganie liny. W jego małżeństwie też się zdarzały podobne sytuacje. Teraz żałował każdej z nich. Stracony zupełnie bezproduktywnie czas, którego z Hanią – jak się okazało – nie mieli wcale dużo. A gdy się kłócili, chyba im się wydawało, że oboje będą żyli wiecznie…

Jerzy poczuł, że zaczynają go piec oczy, i w tej samej chwili usłyszał kroki na schodach. Wstał, odchrząknął i wziął kilka głębokich wdechów. Jeszcze tylko tego brakowało, żeby jego goście zobaczyli, że się z jakiegoś powodu rozkleja…

***

– Przepraszam pana, ale chyba z tego wszystkiego zapomnieliśmy się przedstawić – powiedziała kobieta, wchodząc do jadalni za swoim mężem, co nie umknęło uwadze gospodarza. – Ja się nazywam Monika Kaczmarek, a to mój mąż, Maciej.

Ona pierwsza uścisnęła szorstką rękę Zawiślaka. Poczuł przyjemny, mocny i ciepły dotyk szczupłej dłoni. Zaraz potem przez chwilę jakby trzymał w palcach zdechłą, śliską rybę. Z trudem opanował się, żeby nie wytrzeć ich o spodnie. Właściciel „ryby” nawet nie popatrzył Jerzemu w oczy.

– Jest tu zasięg? – zapytał Kaczmarek. – Sprawdzałem komórkę i nie wiem, co się dzieje, bo nie mam nawet jednej kreski.

Zawiślak uśmiechnął się do kobiety.

– Domyślałem się, że to państwo. Nikt inny nie zapowiadał na dziś przyjazdu.

Odpowiedziała znaczącym uśmiechem. Podobała mu się coraz bardziej.

– Internet? Telewizja? – Natarczywy głos Kaczmarka brzmiał jak styropian pocierany o szybę.

Zawiślak wskazał na stół.

– Proszę, niech państwo siadają i się częstują. Nalewka mojej roboty. A jeśli chodzi o media, panie Macieju, to tu raczej z nimi krucho. Zasięg jest tylko w jednym miejscu, na takiej górce, jakieś dwieście metrów od domu. Jutro pokażę gdzie, jeśli będzie pan sobie życzył. Natomiast internetu i telewizji w pensjonacie nie mamy. Ewentualnie u mnie w domu, w starej leśniczówce. Widzieli ją państwo, ten parterowy drewniany budynek. Jeśli będzie ważna lub pilna potrzeba… – Słowa „ważna” i „pilna” Jerzy zaakcentował trochę może zbyt mocno. – …to można skorzystać.

Kaczmarek przewrócił oczami i obrażony na cały świat usiadł przy stole, bezceremonialnie sięgając po pełny kieliszek i wlewając w siebie całą jego zawartość. Monika uśmiechnęła się przepraszająco do gospodarza i bezradnie wzruszyła ramionami.

– Proszę, niech pani siada, pani Moniko – powiedział Zawiślak.

Gdy wszyscy już zajęli miejsca przy stole, Jerzy polał drugi kieliszek Kaczmarkowi i wzniósł toast za udany pobyt, a następnie zaproponował swojej nowej znajomej coś do jedzenia. Jej mężem w zasadzie przestał się już przejmować. Dałby sobie głowę uciąć, że jutro po tym małżeństwie nie będzie nawet śladu w jego pensjonacie.

Zapadła niezręczna cisza. Gospodarz próbował ratować sytuację, zagadując o to, kto z jego gości rozwiązał krzyżówkę i w rezultacie wygrał wyjazd. Maciej po usłyszeniu pytania popatrzył na Zawiślaka ze złośliwym uśmieszkiem, po czym chwycił butelkę, nalał tylko sobie i wychylił kieliszek.

– No właśnie, szczerze mówiąc, panie Jerzy, to jest to wielka zagadka, na którą nie znamy odpowiedzi – odezwała się Monika. Wypity alkohol zabarwił jej policzki na różowo, przez co wyglądała jeszcze bardziej uroczo. – Znalazłam ten voucher w naszej skrzynce i żadne z nas nie ma pojęcia, kto sprawił nam taki prezent.

– Prezent, kurwa – mruknął pod nosem Kaczmarek i sięgnął po kawałek kiełbasy.

– A pan nie ma może informacji o laureacie konkursu? – ciągnęła jego żona, nie zważając na fochy lekko już podpitego małżonka.

– Niestety. Wiem tylko tyle co pani. – Zawiślak rozłożył bezradnie ręce. – Ktoś, kto wygrał, podał państwa dane. Nie sądzę, by wydawca czasopisma „Poznaj Polskę” w jakikolwiek sposób próbował to weryfikować.

***

Rozmowa w dalszym ciągu się nie kleiła.

Zawiślak w swoim sześćdziesięciopięcioletnim życiu był na wielu stypach weselszych niż to posiedzenie i widział w trumnach wielu pogodniejszych nieboszczyków niż siedzący przy stole wciąż żywy Kaczmarek. Wreszcie pomyślał, że przecież nie jest we własnym pensjonacie za karę, i postanowił pójść do domu. Zanim wyszedł, zapytał Monikę, czy dołożyć do kominka. Gdy odpowiedziała twierdząco, zrobił to, a następnie poinstruował ją pokrótce w zakresie obsługi paleniska.

– Może nie wyglądam, panie Jerzy, ale często wyjeżdżam w góry i palenie w schroniskowych kominkach to moja specjalność – zapewniła, gdy Zawiślak wkładał na plecy przeciwdeszczową kurtkę.

Nie wiedział, co odpowiedzieć, żeby nie zabrzmiało niezręcznie, więc po prostu życzył Monice dobrej nocy.

Odprowadziła go do drzwi.

– Dziękuję za miłą gościnę – powiedziała. – I przepraszam za zachowanie męża.

Zawiślak zatrzymał się w progu.

– Jest dorosły, nie musi pani za niego przepraszać. Proszę zamknąć drzwi od środka i wyjąć klucz. Nie chciałbym państwa budzić, gdyby pojawił się jeszcze jakiś niespodziewany gość.

***

Prawie przestało padać.

Jerzy wsunął dłonie do kieszeni kurtki i ruszył przez podwórze w kierunku leśniczówki. W obecności przyjezdnych starał się jakoś trzymać, ale teraz wyglądał jak wielka marionetka, której ktoś poprzecinał większość podtrzymujących ją sznurków. Szedł przygarbiony, nie zważając na to, że stawia kroki w kałużach i miękkim, momentami sięgającym kostek błocie. Patrząc na Zawiślaka z boku, można byłoby przysiąc, że w ciągu kilku chwil przeobraził się ze żwawego sześćdziesięciopięciolatka w niedołężnego starca, ledwie poruszającego się o własnych siłach.

Zdawało mu się, że przejście tych dwudziestu paru metrów od pensjonatu do leśniczówki trwa całą wieczność, ale wreszcie dotarł do celu, z trudem wszedł po schodkach na zadaszony taras i usiadł na ławce, ciężko sapiąc. Wiedział, że to zaraz minie – tak samo dobrze, jak o tym, że mocny papieros nie pomoże w wyregulowaniu oddechu – ale mimo to sięgnął do kieszeni flanelowej koszuli, by wyjąć z niej paczkę czerwonych Marlboro i zapalniczkę. Błysnął ogień. Jerzy głęboko zaciągnął się dymem.

Na chorobę, która go dręczyła, nie wynaleziono jeszcze lekarstwa.

Był poirytowany na Kaczmarków z powodu tego, że przypomnieli mu o Hani i o tym, jak bardzo był z nią szczęśliwy. Minęło już dwanaście lat, od kiedy odeszła po krótkiej chorobie. Rak trzustki zabrał ją tak nagle, jak czasem przeciąg zdmuchuje płomień stojącej w oknie świecy. Ani Jerzy, ani tym bardziej Łukasz nie zdążyli się zorientować, odnaleźć w całej tej sytuacji związanej z chorobą i ryzykiem najgorszego, a już stali nad pokrytym grubą warstwą kwiatów grobem kobiety, którą obaj kochali najbardziej na świecie.

Zostali tylko we dwóch z marzeniami, które snuli we trójkę. Z marzeniami, które już przecież były w trakcie realizacji. O gospodarstwie agroturystycznym, w którym będzie można jeździć na koniach, o życiu z dala od wielkiego miasta, wymarzonym pensjonacie i o spokojnej starości, gdy Łukasz zdecyduje się przejąć rodzinny biznes.

Zostali tylko we dwóch i już po paru tygodniach obaj zrozumieli, że nie dadzą rady mieszkać w miejscu, w którym każdy kąt, każdy krzew, drzewo owocowe, firanka, a nawet doniczka będzie im przypominać o osobie, którą tak nagle stracili. Łukasz miał wtedy szesnaście lat, ale gdy pewnego razu Jerzy zapytał go o wyjazd, aby wybadać grunt, syn natychmiast odparł, że też o tym myślał. Jeszcze w tym samym roku znaleźli odpowiednie miejsce na Kaszubach, sprzedali cały majątek, pozostawiając sobie tylko kilka najlepszych koni, i zaczęli nowe życie na drugim krańcu Polski.

Było trudno, ale jakoś przywykli. Jerzy, emerytowany zawodowy żołnierz, miał nawet łatwiej od syna, który musiał dojeżdżać najpierw do ogólniaka w Kościerzynie, a potem studiować w obcym mu dotąd Gdańsku, ale Łukasz nigdy nie narzekał. Chłopak, później już młody mężczyzna, był coraz bardziej wycofany, stronił od towarzystwa rówieśników, ale był też twardy i dawał sobie jakoś radę. Jeśli trzeba było, pomagał przy budowie i remontach, ale stracił zapał do prowadzenia w przyszłości tego interesu. Zaczął pasjonować się okultyzmem, co niespecjalnie podobało się jego ojcu, jednak ten zdawał sobie sprawę z faktu, że syn chce posmakować choć odrobiny nadziei, że jego mama gdzieś tam jeszcze istnieje i że być może jeszcze kiedyś będzie mógł się z nią spotkać.

Drugą pasją chłopaka, z którą Jerzy nie bardzo miał ochotę się pogodzić, lecz nie miał innego wyjścia, były motocykle. Zaczęło się od dojeżdżania do liceum w Kościerzynie na motorowerze, później przyszła pora na jednoślady o większej pojemności silnika. Zawiślak drżał za każdym razem, gdy jego syn wbijał się w skórzany ubiór, zakładał kask, a potem znikał za bramą. I nie miało znaczenia, czy Łukasz jedzie do oddalonego o pięć kilometrów sklepu w Cymanach po świeże pieczywo, czy jak co roku wyrusza w pierwszej połowie września na drugi koniec Polski, żeby zapalić znicze na grobie Hani, a potem pochodzić po opuszczonych już przez szkolną stonkę Bieszczadach.

Jerzy uśmiechnął się do własnych myśli i wyjął z paczki jeszcze jednego papierosa. Stęsknił się za synem i cieszył się, że jego tegoroczna dłuższa nieobecność już dobiega końca.

– Jeszcze tylko jutro, a w poniedziałek powinien już wrócić – szepnął sam do siebie, a potem po raz kolejny zaciągnął się dymem i oparł głowę o ścianę drewnianego budynku, przy którym siedział.

***

Był pewien, że nie zasnął nawet na moment, ale gdy po raz kolejny podniósł papierosa do ust, tytoń przy filtrze już się nawet nie tlił.

Zawiślak wstał z miejsca i lekko się przeciągnął. Pomimo upływu lat pamięć o żonie wciąż była żywa, a wspomnienia bolały, ale za każdym razem świadomość tego, że jest z nim Łukasz, przywracała Jerzego do jako takiego funkcjonowania.

„Byle tylko szczęśliwie wrócił” – pomyślał, a potem skierował wzrok w stronę pensjonatu. Zewnętrzne światło wciąż się paliło, ale nie warto było po raz kolejny brnąć przez podwórze, by wyłączyć energooszczędną żarówkę. Poza tym Łukasz czasem robił ojcu niespodziankę i wracał nieco wcześniej, niż zapowiadał. Gdyby tak miało być i tym razem, byłoby mu przyjemniej i bardziej swojsko. Dobrze jest widzieć z dala miejsce, do którego się zmierza.

Jerzy już miał wejść do domu, gdy przypomniał sobie o łódce.

Dwa dni wcześniej, jeszcze przed załamaniem pogody, do Cymanowskiego Młyna przyjechał z Gdańska mężczyzna z może dziesięcioletnią dziewczynką. Specjalnie zwolnił ją tego dnia ze szkoły i sam wziął urlop, żeby córka mogła odbyć pierwszą lekcję jazdy konnej.

– Niestety, syna nie ma, a tylko on ma odpowiednie uprawnienia – powiedział im Zawiślak. – Będzie dopiero po weekendzie, prawdopodobnie w poniedziałek wieczorem. Szkoda, że nie zadzwonił pan wcześniej.

Dziewczynka była bliska płaczu. Jej ojciec chyba podobnie.

– A może jednak pan by się zdecydował…? – zapytał. – Przecież na pewno ma pan jakiegoś łagodnego konia…

– Przykro mi, proszę pana. Bałbym się, za duże ryzyko. – Zawiślak bezradnie rozłożył ręce. – Gdyby, nie daj Boże, przydarzył się jakiś wypadek, to bym się z kryminału nie wykaraskał…

– To co my teraz zrobimy, Lenka? Taka ładna pogoda…

– Mam łódkę i kapoki – odezwał się wtedy Jerzy. – Może zabierze pan córkę na mały rejs po jeziorze? Myślę, że będzie zachwycona.

I faktycznie, rejs udał się doskonale. Tyle że Zawiślak nie był pewien, czy lina została dobrze przywiązana. Widział z oddali, że to Lenka plątała jakiś fikuśny węzeł, miał to zaraz sprawdzić, ale wyleciało mu z głowy. Że też musiał sobie przypomnieć właśnie teraz, w środku nocy…

Ale wolał załatwić sprawę od razu. Lepsze to niż potem cały korowód ze ściąganiem z wody dryfującej łódki.

***

Przechodząc obok Mercedesa, mimowolnie się skrzywił. Po raz kolejny tego wieczoru stwierdził w myślach, że wolałby, aby ta para nie przyjechała.

Pomysł Łukasza nie przyniósł spodziewanych efektów. Dzięki reklamie w czasopiśmie nie pojawił się w pensjonacie nawet jeden dodatkowy gość. Były trzy telefony. Za każdym razem potencjalne zainteresowanie mijało, gdy dzwoniący dowiadywał się, że posiłki trzeba sobie przygotowywać we własnym zakresie.

„Może w przyszłym roku będzie trzeba pomyśleć o zapewnieniu wyżywienia dla gości?” – zastanawiał się Zawiślak, mijając stajnię i schodząc w stronę jeziora.

Jednak było warto spróbować z tym konkursem, i to wiedział na pewno. Inicjatywa należała do jego syna, a już samo to było warte każdych pieniędzy – nie tylko tych kosztów, które wygeneruje przebywająca tu przez dwa tygodnie para z Warszawy. Poza tym Jerzy sądził, że tyle nie wytrzymają. Widział ich przecież dzisiaj w akcji.

Jedna jaskółka zainteresowania ze strony Łukasza jeszcze wiosny nie czyni, ale może będzie więcej? Gdyby tak jeszcze znalazł sobie jakąś kobietę… Chociażby taką jak ta, która dziś przyjechała. Ładna, miła. Też chodzi po górach. Poza tym chyba jej się tu podoba. Kiedy ostatnio Łukasz z kimś był? Chyba na początku studiów. Potem trochę zdziwaczał, ale może jeszcze nie jest za późno…?

Snując te rozważania, Zawiślak sprawdził linę cumowniczą. Okazało się, że jest zaplątana na amen i zrobienie z tym porządku nawet za dnia zajmie trochę czasu.

„Najważniejsze, że łódka nie odpłynie. Resztę załatwię jutro” – pomyślał Jerzy, a potem wszedł na pomost, zrobił kilka kroków i oparł się o poręcz.

Deszcz ustał już całkowicie. Żeglujące po niebie chmury zaczęły się rozrywać, odsłaniając raz po raz błyszczący sierp księżyca, który minął już trzecią kwadrę i zmierzał w stronę swej krótkotrwałej śmierci w fazie nowiu. Srebrne światło odbijało się w lekko pomarszczonej tafli jeziora, tworząc z podnoszącą się na nim mgiełką niezwykłą mleczną poświatę. Poza ledwie słyszalnym chlupotem drobnych fal, rozbijających się o brzeg, ciszy nie mącił żaden dźwięk.

I wtedy z przeciwnej strony jeziora dał się słyszeć ostry, przenikliwy, pełen rozpaczy głos. Najpierw raz, potem drugi. Konie w stajni zaczęły niespokojnie chrapać, stukać o ziemię i grzebać w niej kopytami. Echo wciąż niosło wołanie po okolicy, gdy ona odezwała się po raz kolejny.

Zawiślak wyprostował się i przełknął nerwowo ślinę. Lekko drżał na całym ciele.

Jeszcze nigdy dotąd nie słyszał jej tak głośno i wyraźnie.

Rozdział 3

Sobota, 16 września 2017 r.

Monika

Trochę przerażała mnie wizja dwóch tygodni w towarzystwie własnego męża. Już sama myśl o tym powodowała, że coraz bardziej byłam pewna, że ten wyjazd nie ma sensu. Powinnam być szczęśliwa, że wreszcie mamy urlop, że spędzamy go tutaj, z dala od wszystkiego i wszystkich, w zasadzie tylko we dwoje. Jednak nie cieszyłam się wcale.

Usiadłam bliżej kominka. Bardzo lubiłam to ciepło, jakże inne od ciepła miejskiego centralnego ogrzewania. Wpatrywałam się przez chwilę w ogień. Miałam nadzieję, że Maciej zaraz przyjdzie i spędzimy ten wieczór razem. Że będzie inaczej, inaczej niż zawsze, a może tak jak kiedyś. Dawno temu.

Maciej coś stukał w swoim telefonie.

– Przecież i tak nie masz zasięgu – bardziej stwierdziłam, niż zapytałam.

– Robię porządek w zdjęciach. I w mejlach.

– A może usiądziesz obok mnie?

– Za gorąco mi tam. – Pokręcił głową. – Nie wiem, po co tyle dokładasz.

– Wiesz, że lubię siedzieć przy kominku.

Maciej wzruszył ramionami.

– Zaraz idziemy spać, tylko drewno marnujesz.

Nie wybierałam się jeszcze do łóżka. Dochodziła dwudziesta druga. Przez krótką chwilę przemknęło mi przez myśli, że moglibyśmy razem spędzić miło czas. Może tak jak kiedyś dla odwagi wypić jeszcze więcej nalewki i zrobiłoby się zupełnie romantycznie.

– Nalej mi kieliszek nalewki – poprosiłam.

– Nie ma już. – Podniósł pustą butelkę.

– Jak to: nie ma? – zdziwiłam się. – Wypiłeś całą i nic mi nie zostawiłeś?

– Przecież ty nie pijesz.

– Nie piję często, ale czasem lubię.

– A skąd ja mam wiedzieć, że to jest akurat ten czas, kiedy moja żona będzie chciała pić alkohol?

– Wystarczyło zapytać.

– Wystarczyło powiedzieć – odbił piłeczkę.

– Powiedziałam.

– No tak, ale za późno. – Wypił prosto z butelki ostatnie krople. – Dobra była.

– Szkoda, że się skończyła – dodałam cicho. – Mógłbyś pomyśleć, że czasem twoja żona też miałaby na coś ochotę…

– Monika, przestań robić problemy z niczego. Na pewno mają jeszcze nalewki w piwniczce. Jutro się kupi.

Maciej zupełnie mnie nie rozumiał. Nie chodziło o nalewkę, chodziło o to, by sobie razem posiedzieć i – nawet nic nie mówiąc – popatrzeć w ogień.

– Chcesz jutro wracać? – zapytałam bardziej dla podtrzymania rozmowy niż dlatego że chciałam usłyszeć kolejne narzekania mojego męża.

– Nie mów, że ty wolisz siedzieć tutaj? – prychnął.

– Nie wiem. Jeszcze nic tutaj nie widzieliśmy – powiedziałam, nie patrząc na Maćka. – Podobno okolica jest całkiem ładna.

– O mało co się nie utopiliśmy przez tę ładną okolicę. W jakimś bagnie.

– Gdybyś przygazował…

– To bym wylądował na pierwszym lepszym drzewie. I mogłabyś nie siedzieć sobie tutaj, przy tym cudownym kominku – wycedził przez zęby.

Nic na to nie odpowiedziałam. Maciej wziął ze stołu talerz z wędlinami, zgasił górne światło i usiadł obok mnie. Talerz położył sobie na lekko wystającym brzuchu. Miałam ochotę powiedzieć coś złośliwego, jednak ugryzłam się w język.

– Chyba jesteśmy tutaj sami – powiedział, przeżuwając kolejny kęs swojskiej kiełbasy. – Wędliny to mają tu całkiem dobre. – Spojrzał na mnie. – Został jeszcze kawałek, chcesz? Pytam, żebyś później nie mówiła, że nie troszczę się o twoje potrzeby.

Pokręciłam głową, głośno wzdychając.

– Jestem ciekawy, jak oni wiążą koniec z końcem. Zobacz, na piętrze kilka pokoi, nad nami też chyba jakieś są, na parterze też widziałem drzwi. I zupełnie pusto. Że też im się to opłaca. Koszty ogrzewania, prądu i utrzymania wszystkiego muszą być całkiem spore – kontynuował. – Z czego ci ludzie żyją? Przecież kiełbasy nie sprzedają. – Zarechotał, chociaż moim zdaniem w tym, co powiedział, nie było nic śmiesznego. – A widać, że całkiem sporo zainwestowali. Pewnie kasa unijna, zobacz, ci rolnicy to się mają dobrze.

Powoli łapałam się na tym, że zupełnie go nie słucham. Pierwszy dzień urlopu. Mąż, który wypił zbyt dużo nalewki, zjadł za dużo kiełbasy i robił mi wykład na temat opłacalności inwestycji, jaką jest prowadzenie pensjonatu na Kaszubach. Nie mogło być bardziej uroczo.

– Moglibyśmy nie rozmawiać o pieniądzach?

– Za coś żyć trzeba.

– Ale zaglądasz do kieszeni innym. Nie powinno cię interesować, z czego ktoś żyje. Patrz na siebie.

– Patrzę. Na swoje pieniądze patrzę.

Westchnęłam. Oj, faktycznie mój mąż uwielbiał patrzeć na swoje pieniądze i kochał je wydawać na swoje zachcianki. Czasem nawet na moje, kiedy czegoś ode mnie chciał. Jeśli chwilowo nie byłam mu do niczego potrzebna, oglądał każdą złotówkę kilka razy, zanim ją na coś przepuścił.

– Na przykład na takie coś… – powiódł ręką wokół – …w życiu bym nie wydał ani grosza. Jak już mam dwa tygodnie urlopu, naprawdę wolałbym go spędzić zupełnie inaczej.

– Na przykład na żaglach – dodałam cicho.

– O właśnie! – Kiwnął głową.

– Ale wtedy byłbyś beze mnie. – Spojrzałam na niego przenikliwie.

Przez chwilę miałam wrażenie, jakbym w jego oczach zobaczyła to coś co kiedyś. Bardzo dawno temu. Wtedy, gdy całą noc nie mogliśmy się sobą nasycić, gdy tańczyliśmy do białego rana. Jednak chyba mi się tylko wydawało. Odwrócił głowę.

– Ktoś chciał, byśmy byli razem chociaż przez chwilę – powiedziałam.

Maciej siedział w milczeniu. Miał zamknięte oczy. Przez moment pomyślałam nawet, że może zasnął, ale wtedy podniósł powieki.

– A twoi rodzice na pewno nie wykręcili nam tego numeru?

– Rozmawialiśmy już o tym.

– Twoja matka miewa czasem absurdalne pomysły… – burknął.

– A twoja nie? Kto kupił ci voucher na skok na bungee, wiedząc, że masz lęk wysokości? – przypomniałam.

– Chciała go jakoś oswoić. – Maciej wzdrygnął się na samą myśl.

– Więc może lepiej nie gadaj na moją rodzinę, tylko zajmij się sobą – zdenerwowałam się. – W ogóle może lepiej idź już spać.

Chciałam zostać sama i trochę bezczynnie sobie posiedzieć. W końcu od tego również są urlopy.

– Dobranoc – mruknął.

– Dobranoc. – Nawet na niego nie spojrzałam.

Usłyszałam jego kroki na schodach i po chwili lekkie trzaśnięcie drzwi do naszego pokoju.

Narzekałam na marudzenie mojego męża, a może ja też byłam rozdrażniona? Każdy kij ma dwa końce. Wina zawsze leży po obu stronach. Postanowiłam jednak teraz się nad tym nie zastanawiać. W każdej sytuacji starałam się zawsze znaleźć pozytywne strony, a teraz po prostu miałam zamiar rozkoszować się chwilą samotności. Oparłam stopy o kominek. Wdech, wydech. Przymknęłam oczy. Być może nawet zasnęłam…

Otworzyłam je po chwili, odniosłam bowiem wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Zobaczyłam wpatrzone we mnie szklane oczy wypchanego jelenia. Wzdrygnęłam się. Jakoś wcześniej nie zauważyłam, że na ścianach wisiało kilka takich okazów. Poczułam się nieswojo. Blask ognia z kominka rzucał cienie na ściany, przez co wydawało mi się, że zwierzętom błyszczą się oczy, jakby były żywe.

Ogarnął mnie nagły niepokój. Niby nic się nie zmieniło, a jednak… Na domiar złego zaskrzypiały schody. Czyżby ktoś schodził z góry? Może jednak byli tutaj inni goście? Wstałam z fotela, starając się nie patrzeć na martwe zwierzaki uporczywie wpatrujące się we mnie, podeszłam do ściany i zapaliłam światło. Zrobiło się jaśniej i chyba trochę mniej strasznie. Uśmiechnęłam się do siebie. Że też człowiek zawsze się boi jakichś wyimaginowanych rzeczy. Kiedyś opowiadałam Piotrkowi o swoim strachu przed tym, że jak wstanę z łóżka, to coś, co pod nim leży, złapie mnie za kostki. Nikomu o tym ani wcześniej, ani później nie mówiłam. Piotrek potem zawsze mnie tym straszył. Bardzo tego nie lubiłam.

Gdy wybierałam z Maćkiem meble do mieszkania, upierałam się, by łóżko miało pod spodem szuflady na pościel. Maciej cieszył się, że jestem praktyczna, ale to nie dlatego. Pewne lęki siedzą w nas bardzo głęboko i mimo tego, że jesteśmy dorośli, nadal czujemy jakiś niepokój, gdy o nich myślimy. Zupełnie nie wiem, dlaczego akurat teraz mi się to przypomniało. A swoją drogą, jakie tutaj były łóżka? Nie wiedziałam. Gdy weszłam do naszego pokoju, w ogóle nie zwróciłam na to uwagi. Nagle jednak stało się to dla mnie bardzo istotne. Jakie tam są łóżka, do cholery?

Chciałam znów usiąść w fotelu, gdy kątem oka dostrzegłam przeszklony regał z książkami. Na górze siedziały stare lalki ubrane w szydełkowe suknie. Musiały być nawet starsze ode mnie. Zdjęłam jedną i delikatnie przygładziłam jej sukienkę. Byłam ciekawa, kto stworzył te misterne, delikatne koronki.

Po chwili odłożyłam ją na miejsce. Obok niej siedziały trzy inne, bardzo podobne do siebie, i miałam wrażenie, że każda z nich nieruchomym wzrokiem wpatrywała się w coś za mną. Ze wszystkich sił powstrzymywałam się, by nie odwrócić głowy i zobaczyć, co przyciągnęło ich wzrok. Po chwili jednak ciekawość wzięła górę i zrobiłam to. Na przeciwległej ścianie wisiało lustro w złoconej ramie, w którym odbijały się moja dość blada i zmęczona twarz, szafa i te lalki, które w tafli zwierciadła wyglądały nieco mniej przyjaźnie. Moja skóra gwałtownie pokryła się gęsią skórką i aby nieco uspokoić myśli, sięgnęłam po pierwszą z brzegu książkę.

– Matko, co to jest? Nietzsche? – wyszeptałam. – Dziwna lektura dla gości pensjonatu.

Wyjęłam książkę i otworzyłam na chybił trafił. W tym miejscu tkwiła zakładka z haftem kaszubskim, widocznie ktoś chciał wrócić do czytania. Zauważyłam podkreślony ołówkiem tekst: „Kto walczy z potworami, powinien się strzec, by walka nie uczyniła go jednym z nich. Bo kiedy długo patrzysz w otchłań, otchłań zaczyna patrzeć w ciebie”.

Nagle zrobiło mi się zimno. Nic w tym dziwnego, bo kominek już dogasał, a wrześniowe noce bywają bardzo chłodne. Schowałam książkę na miejsce i przesunęłam palcem po kolejnych tytułach.

– Boski Tarot – przeczytałam. – Pułapki okultyzmu, Magia świec, Wyrocznia, Metageneaologia.

No, ładne ktoś sobie wybrał lektury. Kolejne tytuły o czarach, demonach i magii.

Miałam wrażenie, że jednak nie powinnam zostawać tutaj sama. Zamknęłam szafę. Drzwiczki lekko skrzypnęły. Zaraz po tym usłyszałam szuranie. Jakby kroki u góry? Maciej jeszcze nie śpi? Ale co by robił w drugiej części domu? A jeżeli to nie on? To kto? Może jednak ktoś jeszcze tutaj jest?

Zatęskniłam za ciepłym łóżkiem i ramionami męża. Rozgarnęłam żar w kominku. Powinnam zgasić światło i dopiero pójść na górę, jednak tego nie zrobiłam. Od przytulnego miejsca do otchłani czasem dzieli nas tylko jedna chwila. Z tą myślą weszłam na ciemne schody. Nie odwróciłam się za siebie.

Redakcja

Aleksandra Zok-Smoła

Korekta

Joanna Rodkiewicz

Skład i łamanie wersji do druku

Łukasz Slotorsz

Projekt graficzny okładki

Joanna & Grzegorz Japoł – LUNA Design Studio

© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2026

© Copyright by Magdalena Witkiewicz, Stefan Darda, Warszawa 2026

Wydanie pierwsze

ISBN: 9788384302606

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

WYDAWCA

Agencja Wydawniczo-Reklamowa

Skarpa Warszawska Sp. z o.o.

ul. K.K. Baczyńskiego 1 lok. 2

00-036 Warszawa

tel. 22 416 15 81

redakcja@skarpawarszawska.pl

www.skarpawarszawska.pl

@skarpawarszawska

Przygotowanie wersji elektronicznej
_epubeum-logotyp