Redakcja
Monika Orłowska

Korekta
Bożena Sigismund

Projekt graficzny okładki
Andrzej Komendziński

Skład i łamanie
Agnieszka Kielak

© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2023
© Copyright by Agnieszka Lingas-Łoniewska, Magdalena Łoniewska, Warszawa 2023

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-83291-89-5

Wydawca
Agencja Wydawniczo-Reklamowa
Skarpa Warszawska Sp. z o.o.
ul. Borowskiego 2 lok. 24
03-475 Warszawa
tel. 22 416 15 81
redakcja@skarpawarszawska.pl
www.skarpawarszawska.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Bycie sobą w świecie, który nieustannie
próbuje uczynić cię kimś innym,
jest największym osiągnięciem.

RALPH WALDO EMERSON

PROLOG

Dom dziecka dla wielu był zarówno ratunkiem, jak i piekłem. Młodsze dzieci miały szanse na nowy dom, na spokojne wychowanie. Jednak starsze czekały jedynie na moment osiągnięcia pełnoletności, chwilę, gdy zostaną skazane tylko na siebie. To jednak nie było zmartwieniem ośmioletnich Eryka i Piotra. Odkąd obaj chłopcy poznali się w bidulu, stali się wręcz nierozłączni. Nie potrzebowali nikogo w swoim życiu, wspólnie bawili się i wspólnie uczyli.

– Oszukujesz! – krzyknął niski blondyn z zielonymi oczami, gdy ponownie dostał w twarz śnieżką.

– Nie da się oszukiwać w bitwie na śnieżki – powiedział ze śmiechem chłopiec z blizną na twarzy, podając rękę Erykowi, aby pomóc mu wstać.

– Nie? A ty jednak oszukujesz. – Ten zaśmiał się pod nosem i dźwignął się na nogi. Otrzepał ubrania ze śniegu i zaraz ruszył za najlepszym kumplem w stronę budynku na Parkowej we Wrocławiu.

– Dziś są adopcje – mruknął Piotr, wyraźnie niezadowolony, i spojrzał na blondyna.

– Nie cieszysz się? Może znajdziemy nowy dom? – Eryk szturchnął kolegę w bark, aby poprawić mu humor. Jednak Piotr nie podzielał jego entuzjazmu.

– Mój dom jest tam, gdzie ty, Eryk – burknął cicho, ściągając w holu kurtkę, po czym usiadł na kanapie i z kwaśną miną wbił wzrok w okno.

– Nie rozdzielą nas, jesteśmy jak bracia, zawsze będziemy razem. – Blondyn uśmiechnął się delikatnie i zaraz usiadł koło przyjaciela. – No już, nie miej takiej miny. Chodźmy na obiad. Zgłodniałem od tego mrozu.

Po obiedzie dzieci jak zwykle zajęły się zabawą w świetlicy. Chwilę później jedna z opiekunek wprowadziła do pomieszczenia młode małżeństwo.

– Tutaj nasi podopieczni spędzają czas wolny, chociaż w taką pogodę najmłodsi wolą przebywać na dworze. To żywiołowe dzieci, mimo braku miłości w ich życiu są bardzo emocjonalne, szybko się przywiązują i potrafią ze sobą dogadywać, ze względu na podobieństwo przeżyć. – Kobieta uśmiechnęła się serdecznie i spojrzała na małżeństwo, które kucnęło przy bawiących się dzieciach. Jedynie Piotr stał z boku, przyglądając się Erykowi z zazdrością w oczach. Ładny blondynek zawsze przyciągał do siebie ludzi, był rozmowny i otwarty, żywe przeciwieństwo kolegi. Tak było i tym razem, otwartość i przyjazne nastawienie Eryka momentalnie ujęły młode małżeństwo.

Od tamtego dnia para zaczęła regularnie przyjeżdżać na spotkania z chłopcem, który również bardzo szybko się do nich przywiązał. Eryk nie pamiętał, jak to jest mieć rodzinę, nie znał ciepła, które teraz otrzymywał, dlatego błyskawicznie do niego przywykł i poczuł, że chce odczuwać miłość rodzicielską. Jego entuzjazmu nie podzielał jednak Piotr, który czuł palącą go od środka zazdrość. To nie jego mieli adoptować. To Eryk miał zniknąć z bidula, a on miał ponownie zostać sam.

I wreszcie nadszedł ten dzień. Dzień pożegnania.

Eryk był już spakowany i czekał na swoich nowych rodziców. Jego biologiczni rodzice zginęli w wypadku, gdy chłopiec skończył trzy lata. Teraz miał osiem i w końcu trafił na nową rodzinę, którą okazało się małżeństwo Burzyńskich, Anna i Jeremi. Eryk od razu poczuł kiełkującą miłość w stosunku do tych trzydziestolatków, którzy nie mogli mieć własnych dzieci.

Jedynie fakt, że w domu dziecka nadal pozostawał Piotr, mącił jego radość i pełne optymizmu myśli. Ale ostatnio przyjaciel zaczął go irytować. Cały czas kreślił przed nim czarne scenariusze.

– Pewnie będą cię bić – straszył, kiedy leżeli już w łóżkach.

– Dlaczego tak mówisz? – Eryk od razu się spiął.

– Bo zawsze tak jest. Najpierw są mili, a potem wyciągają pas. Albo potłuczoną butelkę po piwie. – Piotr bezwiednie przejechał palcem po głębokiej bliźnie szpecącej prawy policzek.

– Pani Ania jest bardzo miła. A Jeremi zabawny. – Eryk bronił swoich nowych rodziców.

– Albo ona zajdzie w ciążę, urodzi własne dziecko, a ciebie znowu odda. – Piotr śmiał się szyderczo.

– Pieprzysz głupoty! – Eryk się zdenerwował.

– Zawsze będziesz znajdą.

– Ale to mnie adoptują, a nie ciebie! – Eryk w końcu nie wytrzymał. – To ty tutaj zostaniesz, a ja będę miał swój pokój i swoje łóżko!

– Ty głupi gnoju!

Piotr rzucił się na Eryka i zaczęli się szamotać. Dwaj koledzy, którzy spali z nimi w pokoju, zaczęli krzyczeć, przybiegła wychowawczyni i rozdzieliła byłych już przyjaciół.

Kiedy na drugi dzień Eryk wyjeżdżał do swojego nowego domu, nigdzie nie widział Piotra. Mimo wszystko chciał się z nim pożegnać, ale chłopaka nie było. Nie wiedział, że szczupły ciemnowłosy chłopiec siedział na poddaszu i przez małe okienko obserwował z góry, jak jego najlepszy przyjaciel odjeżdża ze swoją nową rodziną. Pocierał mechanicznie bliznę, szarpał skórzaną bransoletkę na nadgarstku i płakał, sycząc przez zęby:

– Spotkamy się jeszcze. Spotkamy!

ROZDZIAŁ 1

Sanah Nic dwa razy

Runda szósta okazała się decydująca. Storm był już zmęczony, jego przeciwnik Diablo także, ta walka obydwu pięściarzy bardzo wyczerpała. Trener wykrzykiwał komendy, Storm wiedział, że musi teraz to zakończyć, bo czuł niepokojące drżenie wszystkich mięśni. Poza tym rozbity w czwartej rundzie łuk brwiowy mógł się ponownie otworzyć, a wówczas sędzia pewnie zakończyłby walkę. Podbiegł do przeciwnika, ugiął się lekko, zrobił zmyłkę i zasadził swój pokazowy cios, hakiem w podbródek. Diablo zareagował pół sekundy za późno. Pięść spadła na jego twarz, zawodnik zatoczył się, zachwiał i opadł na linach. Tłum szalał. Trener, asystent, cały team Storma skakał z radości. Sędzia rozpoczął liczenie, Diablo chciał pokazać, że jest okej, ale ponownie się zatoczył i upadł na plecy. Sędzia zakończył walkę przez KO w szóstej rundzie.

Storm oddychał ciężko, ale czuł wszechogarniającą radość, adrenalina pompowała krew, serce biło jak szalone.

– Jest, jest, mamy to!!! – Trener Aleks Jakubczak i jego wierny asystent, a także tejpownik Storma Andrzej Kareński ściskali Storma, wycierali mu twarz, dawali wodę do picia. Storm spojrzał na siedzącą w pierwszym rzędzie Arletę, która oczywiście nagrywała story na swój Instagram. Pewnie dzięki tej storce znowu przybędzie jej kilkaset followersów, pomyślał.

Prowadzący uspokoił tłum, sędzia wszedł na ring i stanął pomiędzy dwoma zawodnikami. Ceremonia zakończenia walki o mistrzostwo świata w federacji WBS na gali boksu narodowego we Wrocławiu właśnie się rozpoczynała.

– Decyzją sędziego mistrzem świata w kategorii ciężkiej, poprzez nokaut, zostaje Eryk Stoooooorm Burzyński! – ogłosił podniecony swoją rolą prowadzący ringowy konferansjer.

Rozległ się aplauz widzów, sędzia założył pas mistrzowski Erykowi, pogratulował mu, potem to samo zrobił Diablo, który nie wyglądał na szczęśliwego, co oczywiście było zrozumiałe. Ale to był boks zawodowy, walki o ogromne pieniądze i nawet jak się przegrywało, to także miało się swoją wygraną – w postaci zakontraktowanej stawki.

Później, przy głośnych dźwiękach muzyki na wejście, Storm zszedł z ringu, odprowadzany głośnym dopingiem widowni. W szatni wziął prysznic, potem się ubrał, przyjął kolejne gratulacje od ludzi ze swojego teamu i około dwudziestej trzeciej wszyscy ruszyli do modnego klubu Prozac, aby świętować zwycięstwo w VIP-owskiej loży. W luksusowej beemce Arleta uśmiechała się szeroko i robiła niezliczone zdjęcia.

– Daj spokój, mam obitą twarz, nie rób mi tyle tych fotek. – Eryk pokręcił głową. Siedział z tyłu wraz z dziewczyną, a jego kierowca wiózł ich ze stadionu do klubu przy wrocławskim rynku.

– Przestań, to przecież jest super. Niech zobaczą, jak wygląda bokser po walce. Nawet z siniakami jesteś przystojny.

– Ale możesz trochę odpuścić. – Eryk westchnął, czując, że jest cholernie zmęczony.

– Och, wiesz, że to moja praca. W ostatnim miesiącu miałam trochę spadków, teraz znowu się ruszyło dzięki twojej walce. A po dzisiejszym to licznik cały nas idzie w górę.

– To dobrze, cieszę się – odparł mechanicznie Eryk, patrząc na mijane ulice.

– Ja też! – Arleta piszczała jak dziecko. Mężczyzna westchnął i oparł się o skórzany zagłówek. Zapowiadała się długa noc.

Impreza ciągnęła się dla niego w nieskończoność. To nie tak, że nie cieszył się z wygranej, wręcz przeciwnie, jednak po walce marzył jedynie o prysznicu i pójściu spać. Tymczasem dopiero koło drugiej w nocy dane mu było odpocząć po tak wyczerpującym dniu.

Eryk nie lubił długo spać, lecz tym razem obudził się po południu. Ziewnął szeroko, przecierając twarz dłonią. Widząc, która jest godzina, niemrawo zwlókł się z łóżka i ruszył powolnym krokiem pod prysznic. Chłodna woda spłynęła po jego wciąż spiętych mięśniach, działając w tym momencie kojąco. Nigdy nie był miłośnikiem długich gorących kąpieli, w przeciwieństwie do Arlety, która często po swoich porannych ablucjach nie zostawiała nawet grama ciepłej wody. Storm włożył czysty dres na wilgotne po prysznicu ciało i wszedł do salonu, gdzie dziewczyna nagrywała właśnie nowe story, z malowniczo wyglądającym zdrowym posiłkiem. Zaraz jednak odłożyła talerz na bok, by otworzyć aplikację Glovo, zapewne z zamiarem zamówienia pizzy. Eryk pokręcił głową z politowaniem i usiadł obok.

– Będziesz to jadła? – mruknął jakby od niechcenia i wskazał gestem talerz z owsianką i owocami.

– Nie, możesz to wyrzucić. – Arleta nawet na sekundę nie oderwała wzroku od telefonu, po pomieszczeniu rozchodził się jedynie dźwięk jej paznokci odbijających się od ekranu.

– Wiesz dobrze, że nie lubię marnowania jedzenia. – Sięgnął po talerz i zaczął jeść owsiankę, która, jak na danie przygotowane przez Arletę, nie była wcale taka zła.

– Spójrz! Które? – pisnęła uradowana dziewczyna, pokazując mu zdjęcia paznokci.

– Te czarne – burknął pod nosem, wyraźnie bardziej zainteresowany konsystencją owsianki.

– Jedne i drugie są czarne! Ksawery mówił mi, że...

Ksawery był menadżerem Arlety i w sumie Eryk lubił gościa, ale czasami oboje niemożebnie go irytowali.

– To te pierwsze. Arleta, nie znam się na paznokciach, nie pytaj mnie o takie rzeczy. To tak jakbym zapytał się ciebie, czy lepsze są szczęki Leone tysiąc dziewięćset czterdzieści siedem czy Opro.

– Co? – Dziewczyna spojrzała na Eryka, jakby co najmniej mówił do niej w innym języku.

– No właśnie. – Mężczyzna dokończył posiłek i nieco ociężale wstał z miejsca, by po chwili wstawić miskę do zmywarki. – Jadę do klubu, muszę trochę popływać, żeby nie dopuścić do zakwasów w mięśniach.

Chcąc uniknąć kolejnej rozmowy z Arletą, wziął do ręki kluczyki od samochodu i czym prędzej wyszedł z mieszkania. Jadąc przez miasto, rozmyślał nad swoją walką. Niezależnie od tego, czy wygrywał, czy też przegrywał, zawsze wypominał sobie w głowie błędy, które popełnił, ruchy które mógł wykonać, a przez adrenalinę o nich zapomniał. Na światłach cicho przeklął, niechętnie się zatrzymując, i pogłośnił lecącą akurat w radiu piosenkę Sanah Nic dwa razy.

– Że też muszą nagrywać piosenki, aby dzieciarnia znała wiersze. – Zaśmiał się pod nosem, zgrabnie parkując tuż pod klubem. Wysiadł z samochodu, wyciągnął z bagażnika torbę z rzeczami, którą zawsze woził. Wszedł do klubu i już na samym wejściu zrozumiał, że coś jest nie tak. Mimo otwartych drzwi światła były zgaszone, a sala ewidentnie nie ogarnięta po ostatnim dniu.

– Co jest... – Eryk zapalił światło i udał się na zaplecze. – Andrzej, bomba tutaj spadła? – mruknął, rozglądając się za swoim kumplem. Zauważył go dopiero, gdy spojrzał w dół.

– Kurwa! – Momentalnie rzucił torbę i klęknął przy ciele swojego tejpownika. Głowa mężczyzny była rozwalona, cała pokryta krwią, która teraz znalazła się również na dłoniach boksera. Eryk sprawdził tętno mężczyzny, jednak nie wyczuwając absolutnie nic, zacisnął mocniej szczękę.

– Kurwa... kurwa... kurwa! – Zszokowany, uderzył z całej siły w ziemię, drugą ręką wyciągając pospiesznie telefon z kieszeni.

– Cholera... jaki to był numer. – Przygryzł, zdenerwowany, wargę, tak samo jak robił to w dzieciństwie w stresujących i trudnych dla niego momentach. Zaraz jednak wybrał numer i przyłożył telefon do ucha.

– Numer alarmowy sto dwanaście, w czym mogę pomóc? – Na sam ten dźwięk Eryk przełknął nerwowo ślinę, zapominając wręcz, po co dzwoni i co ma powiedzieć.

– Chyba... chyba doszło do morderstwa – rzucił po chwili zduszonym głosem.

***

ON

Tęskniłem za nim każdego dnia, czułem się tak, jakbym stracił połowę siebie. Kiedyś czytałem, że bliźnięta są ze sobą tak mocno związane, że kiedy jedno znika, drugie odczuwa to jako dolegliwość niemalże fizyczną. Ja właśnie tak cierpiałem. Jakby ktoś wyrwał kawałek mnie.

ROZDZIAŁ 2

Justin Bieber feat. Quavo Intentions

Kamil Willman, podkomisarz wrocławskiej policji, siedział w pokoju wydziału do walki z terrorem kryminalnym i pisał raport z ostatniej „dziesiony”, co w żargonie firmowym oznaczało ni mniej, ni więcej, tylko kradzież z pobiciem. Jego partner Jurek Krawczyński pojechał na sekcję do zakładu medycyny sądowej, żeby uczestniczyć w sekcji wodnika szuwarka, czyli topielca, który mógł być poszukiwanym przez nich od trzech miesięcy kolesiem podejrzanym o zabójstwo.

– Niech ten szuwarek okaże się naszym trupem, zamkniemy sprawę i po bólu – powiedział Jurek, wychodząc z firmy.

Kamil miał nadzieję, że tak będzie. Teraz chciał jak najszybciej skończyć ten gówniany raport i pojechać do mieszkania na Polance. Dzisiaj jego eks miała wpaść po resztę rzeczy i wolał przy tym być.

Jednak gdy już kończył raport, do ich pokoju wparował przełożony, inspektor Alfred Morawski, i rzucił krótko:

– Willy, macie trupa. Wydzwoniłem już Krawca, on tam zmierza.

– Gdzie ten trup?

Morawski pokręcił głową.

– I tu się robi, kurwa, ciekawie. Klub bokserski „Storming”.

– Czy to... – Kamil uniósł rękę i podrapał się po jednodniowym zaroście.

– Tak, to klub Eryka Burzyńskiego. Naszego mistrza. I to on znalazł ciało. Zajmijcie się tym i ustalcie, co i jak, bo jak się nam prasa zwali na łeb, komendant mi go urwie.

Kamil zamknął plik z raportem w wiekowym komputerze z odzysku i wybrał numer swojego partnera.

– Jurek, jedziesz do tego zwłoka?

Poinformował kumpla o nowej sprawie. Jednocześnie wciągał na siebie skórzaną kurtkę, przytrzymując ramieniem komórkę przy uchu.

– Będę za jakieś pięćdziesiąt minut. To jest na Krzykach?

– Tak, niedaleko Racławickiej. Ja tam dojadę w jakieś dwadzieścia, no trzydzieści minut. – Kamil poprawił broń, schował odznakę i wyłączył komputer. – A jak z szuwarkiem?

– Trochę napuchnięty. Ale to chyba on. Miał obrączkę i tatuaż naszego gościa. Ale konkrety za tydzień.

– Zawsze trzeba, kurwa, na wszystko czekać.

– Willy, co ty, w firmie wszystko robi się błyskawicznie. – Jurek zarechotał.

– Chyba opierdol od góry.

– Taaaa. To na pewno.

– Dobra, spadam, widzimy się w tym klubie.

Kamil wsiadł do służbowego, dziesięcioletniego passata, włączył niebieskie światła bez sygnałów, aby ułatwić sobie przejazd przez miasto, i ruszył na południe Wrocławia. Po drodze zadzwonił do Sandry, swojej byłej żony.

– Hej. Nie dam rady przyjechać, mam wezwanie.

– Dlaczego mnie to nie dziwi? – Kobieta westchnęła.

Kamil pamiętał, jak w czasie ich czteroletniego małżeństwa kilkukrotnie wystawiał ją do wiatru, nie przychodząc na umówione spotkania, wypady do znajomych, kina, teatru, gdyż miał właśnie kolejne krwawe sprawy na głowie. W sumie nic dziwnego, że nie byli już małżeństwem. Ale nie tylko dlatego. Teraz jednak nie miał czasu, aby się z tym szarpać. Zresztą... już nie musiał.

– Zabierz, co uważasz, i wrzuć klucze do skrzynki – powiedział szybko, wyjeżdżając na Podwale.

– Wezmę tylko moje ulubione książki i ten komplet filiżanek, który dostałam od mojej siostry – odparła spokojnie jego eks.

– Możesz zabrać, co tam chcesz. Muszę kończyć. – Przerwał krótko i rozłączył się. Naprawdę nie miał na takie dyskusje ani czasu, ani ochoty.

Kiedy po niecałych trzydziestu minutach podjechał pod klub, zobaczył stojącego w drzwiach wysokiego, dobrze zbudowanego blondyna, którego znał z telewizji, Internetu i z walki, na której kiedyś był w Hali Stulecia. Od lat pasjonował się boksem i z uwagą śledził karierę Storma. Marzył o spotkaniu z nim, ale niekoniecznie w takich okolicznościach.

Sportowiec był bardzo zdenerwowany, chodził wzdłuż pasażu prowadzącego do klubu, rozmawiał z kimś przez telefon i wyglądał na mocno wzburzonego. Gdy dostrzegł niebieskie światła w podjeżdżającym samochodzie, zakończył połączenie i utkwił wzrok w wysiadającym Kamilu. Ten zwrócił uwagę na oczy boksera. Były przenikliwie zielone, otoczone długimi rzęsami. Kamil przez moment pomyślał, że w ogóle nie pasują do postury tego faceta, a także do tego, że zawodowo zajmuje się on obijaniem twarzy innym gościom.

– Podkomisarz Kamil Willman. – Machnął odznaką przed stojącym na podwyższeniu mężczyzną. Gdy się z nim zrównał, okazało się, że są prawie równi wzrostem. Kamil mierzył metr osiemdziesiąt osiem, zatem Burzyński musiał mieć nieco ponad metr dziewięćdziesiąt. – Wydział do walki z terrorem kryminalnym i zabójstw – dokończył prezentację.

– Eryk Burzyński. Ale że od razu z terrorem?

– Semantyka. Gdzie jest ofiara?

– W środku. To mój tejpownik. Asystent trenera. Zajmował się mną przed walkami, owijał ręce i...

– Wiem, czym zajmuje się tejpownik – przerwał mu Willman. – Imię i nazwisko ofiary? – Wyciągnął notes i długopis.

– Andrzej Kareński.

– Ile miał lat?

– Chyba trzydzieści. – Głos Burzyńskiego nieco drżał.

Kamil spojrzał na zawodnika, Storm faktycznie był całkowicie wytrącony z równowagi. Policjant zorientował się, że może zbyt ostro podszedł do człowieka, który właśnie znalazł zwłoki kogoś, z kim pracował. Czasami łapał się na tym, że pracę traktuje mechanicznie, ludzi tak samo, jakby już całkowicie wyzbył się wszelkich uczuć. A może tak właśnie było?

– Dobrze. Proszę tu poczekać. Niczego pan nie ruszał?

– Nie. Wszedłem tylko do środka, on tam leżał. Sprawdziłem puls i tyle.

– Wezwał pan pogotowie?

– Tak, od razu...

Już nie musiał kończyć, bo pojawiła się karetka.

– Proszę tu zostać – zarządził oschłym tonem Kamil, włożył rękawiczki i wszedł do środka.

Denat z krwawą miazgą zamiast głowy leżał na podłodze. Niedaleko, obok drewnianego regału z pucharami, spoczywało niewątpliwe narzędzie zbrodni. Puchar mistrza Europy w boksie zawodowym, który Storm zdobył kilka lat temu. Kamil cofnął się i w tym momencie do środka weszli ratownicy medyczni. Spojrzeli na leżącego człowieka, a potem na Kamila, który machnął im odznaką.

– Nic tu po nas – odezwał się jeden z ratowników. – Wezwijcie lekarza ostatniego kontaktu.

– Stwierdźcie zgon. Zaraz przyjadą nasi.

Faktycznie, za jakieś pięć minut pojawił się dream team, czyli biegły lekarz w osobie doktora Karola Kosteckiego, technicy, fotograf. Czekano jeszcze na prokuratora. Kamil podszedł do nich i przywitał się.

– Siema, Willy. – Doktor podał mu rękę. – Co tu mamy? Samobójstwo?

– Jeśli nadział się na to trofeum, i to kilka razy, to tak – odparł poważnie Willman.

– A miał to być dobry tydzień.

– Bo jak poniedziałek zaczyna się spokojnie, to znaczy, że zło pierdolnie znienacka.

– Zawsze tak jest. – Kostecki pokręcił głową z niesmakiem. – Idę, poczekam na procka w środku.

– Dajcie znać, jak coś ustalicie – rzucił Kamil gdzieś w powietrze i skierował się do wyjścia.

Kiedy znalazł się na zewnątrz, zobaczył swojego partnera, który odpytywał Storma. Ten był w równym stopniu wkurzony, co załamany. Popatrzył na Kamila i pokręcił głową.

– Wszystkim będę musiał powtarzać to samo? – W jego głosie dało się słyszeć irytację.

– Być może – odezwał się Jerzy. – My jesteśmy tu po to, aby zadawać pytania, a pan po to, aby odpowiadać.

– Zginął mój człowiek, członek ekipy, kolega. Mam prawo czuć irytację.

– A my musimy ustalić, kto za tym stał. A był pan tam sam i... – Partner Willmana się zapędził.

– Sugeruje pan, że ja miałbym... – Storm wyglądał na zdrowo wkurzonego.

Jerzy znany był z tego, że nienawidził facetów większych od siebie. Może oprócz Kamila. Ale wkurzać mistrza wagi ciężkiej? Niemądre zagranie.

– Ja? Nie mam wrogów. – Burzyński zmarszczył ciemne brwi nad jadeitowymi, teraz wyraźnie podkurwionymi oczami.

– W końcu użyto pana trofeum.

– Bo było pod ręką? – Eryk pokręcił gwałtownie głową. – Nie mam pojęcia, o co chodzi. To straszna tragedia dla całego teamu.

– Sprawdzimy wszystko. W tej chwili to tyle, ale oto moja wizytówka. – Kamil wyciągnął kartonik z kieszeni. – W razie czego proszę dzwonić.

– Dobrze. – Burzyński schował wizytówkę do tylnej kieszeni dżinsów.

– Na pewno jeszcze się do pana odezwę.

– Nie wątpię.

W tym momencie podjechało srebrne audi, z którego wysiadła śliczna blondynka, z dość obfitym biustem, wylewającym się z odważnego dekoltu. Za nią szedł szczupły, niewysoki facet, z idealnie przystrzyżoną bródką.

– Kochanie, co się stało? – Blondynka niemalże rzuciła się na Storma. Kamil zmarszczył brwi. Czyżby ujrzał na twarzy sportowca irytację?

– Ktoś zabił Andrzeja – odparł cicho Eryk, ściągając ręce dziewczyny ze swojej szyi.

– Jak to zabił? – odezwał się towarzyszący jej mężczyzna.

– Przepraszam. – Kamil zwrócił się do nich. – Podkomisarz Willman, Komenda Wojewódzka Policji we Wrocławiu. Kim państwo są i skąd się tutaj wzięli?

Dziewczyna spojrzała na niego oburzona.

Ten z bródką ją wyminął i popatrzył zaczepnie na podkomisarza.

– To Innan. Żyjecie w jaskini?

– W budynku sprzed pierwszej wojny światowej – odpowiedział ze spokojem Kamil. W tym samym momencie dostrzegł nieznaczny uśmiech na ustach Eryka. Zaskoczyło go to. Westchnął i zwrócił się do gościa z bródką. – Proszę o nazwiska. – Wyjął notes.

Facet chrząknął, zirytowany.

– Ksawery Pator. Jestem menadżerem Innan – oznajmił, jakby to było dla wszystkich oczywiste. Willman spojrzał na dziewczynę, która stukała coś długim paznokciem w telefon.

– A pani?

– Przecież już powiedziałem! – Pator się oburzył.

– To Arleta Pryczek. Moja dziewczyna. – Burzyński, zniecierpliwiony, wyminął kobietę i podszedł do Kamila. – Ksawery, nie każdy siedzi na Instagramie.

– Nienawidzę tego nazwiska – burknęła dziewczyna pod nosem. – Jestem Innan, dowiedziałam się o zajściu od Sławka, naszego masażysty. Znaczy klubowego masażysty, a on pewnie od trenera. – Wzruszyła ramionami.

– Żeby nie znać czołowej influencerki, która ma trzy miliony followersów na Insta! – Bródka prychnął i przewrócił oczami.

– A co to Insta? – Kamil teatralnym gestem rozłożył ręce i zrobił wielkie oczy. – Wie pan, my w tej naszej jaskini niestety tylko trupami się zajmujemy, a to zapewne kiepsko by wyglądało na Insta. Dziękuję, to na razie wszystko.

Ruszył w stronę samochodu, zobaczył swojego partnera, który już odjeżdżał, więc kiwnął do niego. Kiedy już dotykał klamki, poczuł, że ktoś do niego dobiega. To był Eryk.

– Panie podkomisarzu, a co z klubem?

– Biegli muszą skończyć czynności, zabiorą zwłoki i przez kilka dni klub będzie zamknięty. Potem dezynfekcja, sanepid, i na nowo go otworzycie. Ale pewnie z miesiąc to potrwa, jak znam życie i nasze urzędy – odparł spokojnie Kamil.

– Kurczę, to... no tak, rozumiem. – Eryk pokiwał głową.

– Będzie pan musiał, na razie, znaleźć sobie inne miejsce do treningów.

– Jasne. To... da mi pan znać, co dalej? – Znowu bokser świdrował Kamila przenikliwym spojrzeniem.

– Oczywiście. Pozostańmy w kontakcie.

Eryk uśmiechnął się kącikiem ust i Kamil miał wrażenie, że coś błysnęło w jego tęczówkach. Wymamrotał pożegnanie i wsiadł do samochodu. Odjechał spod klubu, czując, jak mocno bije mu serce. Co go w równym stopniu wkurwiło, jak i zszokowało.

***

ON

Przyjeżdżali i odjeżdżali. Kiedy tylko patrzyli na moją poranioną twarz, widziałem w ich oczach przestrach, niesmak, współczucie. Wkurzało mnie to i sprawiało, że robiłem im na złość, jakbym od razu chciał ich od siebie odrzucić. Jakbym chciał sprawić, że nie tylko odstręczy ich ode mnie ta cholerna blizna, ale cała moja postawa, jako dzieciaka z problemami. A takiego: nie dość, że oszpeconego, to jeszcze z popieprzoną głową, nie chce przecież nikt.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki