Redakcja
Monika Orłowska

Korekta
Bożena Sigismund

Skład i łamanie
Łukasz Slotorsz

Projekt graficzny okładki
Paweł Panczakiewicz

© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2025
© Copyright by Małgorzata Rogala, Warszawa 2025

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-83297-35-4

Wydawca
Agencja Wydawniczo-Reklamowa
Skarpa Warszawska Sp. z o.o.
ul. K. K. Baczyńskiego 1 lok. 2
00-036 Warszawa
tel. 22 416 15 81
redakcja@skarpawarszawska.pl
www.skarpawarszawska.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Jackowi, za widok z mostu Karola

Gdy w wielkim świecie, w tańcu, zewsząd się wyłania

Ostry, drwiący szmer kruszców i drogich kamieni,

Wpadam w zachwyt; uwielbiam aż do zwariowania

Każdy przedmiot, co dźwięcząc zarazem się mieni.

(Charles Baudelaire, „Klejnoty”, tłum. Mieczysław Jastrun)

ROZDZIAŁ 1

Miłe złego początki. Dowód miłości. Xavier martwi się o Celinę. Małżeństwo doskonałe? Rodzinny klejnot.

Tamtego dnia, gdy Maciej powiedział jej o pierścionku, Aleksandra spędziła wieczór na rozmyślaniach i oglądaniu zdjęć dawnej biżuterii. O północy uznała, że taka okazja może nigdy się nie powtórzyć, zatem postąpiłaby niezgodnie ze swoimi zasadami, gdyby nie spróbowała zdobyć klejnotu.

Zaczęło się od tego, że poprosiła Maćka o sąsiedzką pomoc w naoliwieniu skrzypiących drzwi, a później, w rewanżu, poczęstowała go kawą. Zanim usiedli, mężczyzna zauważył zegar szafkowy, obejrzał go z ciekawością, zadał kilka pytań. Następnie podszedł do fotela z połowy dziewiętnastego wieku i pogładził oparcie, a gdy Aleksandra zaprosiła go do stołu, od razu zwrócił uwagę na filiżanki z porcelany miśnieńskiej.

– Lubisz zabytkowe przedmioty – uznał, sięgając po srebrną cukiernicę.

– Ty chyba też – odpowiedziała.

Doceniała u ludzi zainteresowanie antykami; już na początku znajomości ustawiała ich w swoim osobistym rankingu wyżej niż osoby, których wzrok obojętnie prześlizgiwał się po wazonie ze szkła warstwowego, nie mówiąc już o tych, którzy przyklejali gumę do żucia na brzegu fajansowego talerza.

– Dorastałem w takich klimatach – powiedział Maciej. – Moja babcia otaczała się starociami i kochała zabytkową biżuterię.

– O, to miałabym o czym z nią rozmawiać. – Gospodyni się ożywiła, jak zawsze, gdy była mowa o jej ulubionej gałęzi rzemiosła artystycznego. – Uwielbiam precjoza, które mają przeszłość i z którymi wiąże się jakaś romantyczna albo tragiczna historia. – Aleksandra pokazała bransoletkę otaczającą jej nadgarstek. – Zeszłoroczny prezent urodzinowy, siostra znalazła ją dla mnie w antykwariacie.

– Moja babcia miała trochę błyskotek, po jej śmierci rozeszły się wśród krewnych. – Mężczyzna podniósł filiżankę do ust. – Poza pierścionkiem, który dostałem w dniu ślubu z Lilą.

– Ty dostałeś? – W głosie Aleksandry zabrzmiało zdumienie. – To sygnet?

– Nie. Normalny, kobiecy. Rodzinna pamiątka, cacko, które przechodziło z pokolenia na pokolenie, liczy sobie chyba ze sto lat – wyjaśnił. – Teraz jest u mnie, a ja przekażę je następnej osobie. Kiedyś. Na razie o tym nie myślę.

– Sto lat? W takim razie to na pewno klejnot z niejedną historią – powiedziała Aleksandra, z trudem panując nad emocjami. – Opowiesz coś więcej?

– Nie wiem, co jeszcze mógłbym dodać. – Maciej wzruszył ramionami. – Szczerze mówiąc, na co dzień o nim zapominam.

– A twoja żona nie chciała go nosić? – zdziwiła się Aleksa. – Biżuteria jest jak dom, musi być używana, wtedy żyje.

– Nigdy tego nie proponowałem Lilianie, pierścionek jest dość oryginalny, a moja żona lubi prostą, nowoczesną biżuterię.

– Oryginalny? – Aleksandra ze wszystkich sił próbowała zachować spokój. Zwykła rozmowa przy kawie zmierzała w nieoczekiwanym kierunku.

– To nie jest typowa obrączka z oczkiem. – Maciek ściągnął brwi. – W miejscu, gdzie zwykle umieszcza się kamień, twórca przymocował różne elementy, tak że całość przypomina mikroskopijny obraz ze scenką rodzajową czy coś tego typu. Naga kobieta w muszli i dookoła niej jakby gałęzie.

Aleksandra poczuła, że robi jej się słabo.

– Trochę tu duszno. – Otwieranie okna i powrót do stołu wykorzystała na wyrównanie oddechu. – Mówisz, że macie go w rodzinie od stu lat?

– Chyba trochę dłużej. – Uniósł kąciki ust w uśmiechu. – Ty pewnie byś doceniła tę błyskotkę, skoro lubisz stare rzeczy, chociaż nie sądzę, żeby to było coś cennego. Po prostu pamiątka po wcześniejszych pokoleniach, ma wartość sentymentalną. Jak wpadniesz do nas któregoś dnia, chętnie ją ci pokażę – obiecał. – Muszę tylko odgruzować szufladę.

Maciek dopił herbatę i się pożegnał, a ona spędziła wieczór na oglądaniu zdjęć w albumie i katalogu oraz czytaniu opisów. Niewiedza sąsiada z jednej strony porażała, ale z drugiej działała na jej korzyść. Poza tym Aleksandra zauważyła, że wpadła mężczyźnie w oko; wcześniej bawiły ją przeciągłe spojrzenia Maćka, jednak teraz jego zauroczenie i słabość mogły stać się jej siłą.

Zwabienie sąsiada do łóżka nie sprawiło jej trudności, a gdy już go sobie owinęła wokół małego palca, zaczęła wywierać nacisk. Był tchórzem, jak przypuszczała. Na wzmiankę, by spędził z nią święta Bożego Narodzenia, a później sylwestra, wił się i prosił o zwłokę, mówił, że potrzebuje trochę więcej czasu. Udawała nadąsaną, mówiła, że jej nie kocha.

– Kocham cię – zapewniał. – Szaleję za tobą.

– Udowodnij – prowokowała kilka tygodni po Wielkanocy. – Daj mi coś, co mnie przekona, że mówisz prawdę. Kolejne święta za nami, a ty dalej mnie zwodzisz.

– Udowodnię ci – obiecał.

– Za kilka dni są moje urodziny. Wyjedź ze mną, a wcześniej rozmów się wreszcie z Lilianą – zażądała.

Teraz, w czwartkowy poranek, dwa dni przed weekendem, który dla wielu szczęściarzy stanowił początek wyjątkowo długiej majówki, Aleksandra, leżąc jeszcze w pościeli, zastanawiała się, co tym razem powie Maciek, jaką wymówką się posłuży, o ile dni do namysłu poprosi. Traciła cierpliwość i była gotowa przycisnąć go tak, żeby nie mógł złapać oddechu. Przesunęła nieco datę swoich urodzin, które w rzeczywistości obchodziła po majówce, żeby ukierunkować jego myślenie; jeżeli i tym razem nie dotrze do Maćka, co powinien zrobić, będzie musiała przejąć inicjatywę i zacząć działać.

***

– Już coraz bliżej piłkarskie mistrzostwa świata dwa tysiące osiemnaście – obwieścił radiowy sprawozdawca. – W połowie czerwca wielkie otwarcie futbolowego święta, na które czekaliśmy przez cztery lata.

Podkomisarz Ksawery Perrault, dla ojca Francuza – Xavier, spojrzał przez szybę, żeby ocenić intensywność padającego deszczu.

– Niedługo na rosyjskich stadionach trzydzieści dwa piłkarskie zespoły zagrają o Puchar Świata, najcenniejsze futbolowe trofeum – kontynuował spiker. – Polska reprezentacja rozpocznie mundial meczem z Senegalem, a później zmierzy się...

Ksawery wyłączył radio. Aura nie nastrajała do sportowych wyczynów, ale policjant wydziału kryminalnego Komendy Stołecznej Policji nie zamierzał rezygnować z codziennej dawki ruchu, która pomagała mu utrzymać w ryzach ciało i umysł. Przy akompaniamencie stukotu obcasów sąsiadki mieszkającej piętro wyżej i radosnego poszczekiwania jej psa Xavier włożył nieprzemakalny dres i buty sportowe. Gdy zamykał drzwi, poranną ciszę przeciął dźwięk Kołysanki Rosemary. Policjant wyjął telefon z kieszeni i spojrzał na wyświetlacz.

– Co jest, Szpaku, spać nie możesz? – mruknął, zerkając na zbiegającego po schodach czekoladowego labradora oraz kobietę trzymającą napiętą smycz. – Dzień dobry. – Skinął jej głową i poczekał chwilę, nim ruszył dalej.

– Poszedłem kupić bułki i... – zaczął podkomisarz Szpakowski.

– Ty chodzisz rano po bułki, Szpaku?

– ...i wstąpiłem do kiosku. – Rozmówca nie dał się sprowokować. – Tobie radzę to samo.

– Możesz jaśniej? – Xavier wyszedł przed klatkę schodową kamienicy usytuowanej na rogu ulic Rozbrat i Śniegockiej, powiódł wzrokiem po otoczeniu. – Zabili kogoś czy co?

– Twoja Celina udzieliła wywiadu.

– Nie jest moja – burknął Perrault. – Streszczaj się, Zyga, bo idę biegać.

– Sam przeczytaj, co ci będę gadać. Wsadziła kij w mrowisko, można powiedzieć, a co z tego wyniknie, czas pokaże. Kończę, bo kawa mi stygnie – dodał.

– Czekaj, o jaki tytuł chodzi?

– Ogólnopolski – mruknął Zygmunt. – „Z Pierwszej Ręki”. Sam nie wiem, czy to dobrze czy źle. Śledztwo jest zamknięte, ale ja dużo bym dał, żeby...

– Chcesz jej powiedzieć prawdę?

– Będzie pytać – burknął Szpakowski. – Nie mam wątpliwości, że jestem pierwszy na jej liście.

– Powiesz jej? – ponowił pytanie Ksawery.

– Niby o czym? O podszeptach swojej intuicji? – zakpił. – Wiesz, jak było, a ja nie mam żadnego punktu zaczepienia.

– Wiem. Na razie.

Ksawery stał przez moment z telefonem w dłoni, lokalizując w myślach najbliższy kiosk, a później potruchtał w stronę Czerniakowskiej. W małym sklepie wielobranżowym kupił gazetę, pobiegł w stronę parku i zatrzymał się przy pierwszym drzewie, żeby osłonić papier przed wilgocią. Przewrócił kartki i na czwartej stronie przeczytał:

Celina Stefańska, początkująca prywatna detektyw, która pomogła polskiej i francuskiej policji w odzyskaniu cennego obrazu pędzla Józefa Pankiewicza, chce odnaleźć mordercę swoich rodziców.

Ksawery stłumił przekleństwo, które zawisło mu na ustach, i zlustrował zdjęcie Celiny zamieszczone obok tekstu. Wyglądała inaczej niż wtedy, gdy ją widział ostatni raz, a jej oczy ciskały błyskawice. Wyraz twarzy kobiety na fotografii nie miał także nic wspólnego z tym, co zaobserwował na kadrach sprzed trzech lat. Teraz jej spojrzenie przenikało czytelnika na wskroś; nikt nie mógł mieć wątpliwości, że miejsce Celiny wycofanej i przestraszonej zajęła Celina, która wie, czego chce, i zamierza po to sięgnąć.

Xavier przeniósł spojrzenie na początek wywiadu.

D.Z.:Zacznijmy rozmowę o dziele, które zostało skradzione w biały dzień z prywatnej galerii w Lyonie. Na jego miejscu złodziej powiesił falsyfikat. Pani działania przyczyniły się do odnalezienia obrazu i ujęcia przestępcy, który długo wodził policję za nos. Szczęście początkującej?[1]

Policjant pominął kolejne wersy zawierające opowieść o poszukiwaniu płótna i skupił się na fragmencie, który dotyczył przeszłości Stefańskiej.

D.Z.:: Nie wszyscy czytelnicy wiedzą, że jest pani córką dziennikarki i prywatnego detektywa. Pani rodzice zginęli tragicznie, a zanim to się stało, została pani uprowadzona. W obydwu sytuacjach sprawców nie odnaleziono.

C.S.: To prawda. Porywacz wiązał mnie i kneblował, żeby nakręcić materiał filmowy. Leżałam w zamkniętej skrzyni, która przypominała rozmiarem i wyglądem trumnę, a do jej wieka przymocowano kamerę, która rejestrowała wyraz mojej twarzy. Później dowiedziałam się, że porywacz zapisywał nagrania na płycie DVD i wysyłał je do moich rodziców.

D.Z.: Wie pani dlaczego?

C.S.: Mama przygotowywała się do napisania reportażu na temat pewnej afery, a tata pomagał jej zbierać materiały. Zapowiadana publikacja najwyraźniej była komuś nie na rękę i porwanie miało zmusić moich rodziców do rezygnacji z zajmowania się sprawą.

D.Z.: Zrezygnowali?

C.S.: Nie, dalej robili swoje, ale zanim tekst się ukazał drukiem, zostali zamordowani w okrutny sposób. Ktoś podłożył ładunek wybuchowy i wysadził w powietrze samochód, którym jechali.

D.Z.: Czy pani wie, co dokładnie było przedmiotem zainteresowania rodziców?

C.S.: Na razie niewiele, ale zamierzam się dowiedzieć.

– Trochę wiesz – mruknął Ksawery, nie przerywając lektury.

D.Z.: Minęło dwa i pół roku od zamachu. Do tej pory pani milczała, mimo ponawianych próśb dziennikarzy o rozmowę. Co spowodowało, że zgodziła się pani na wywiad?

CS.: Na pewien czas moje życie straciło sens. Przeżyłam traumę, a później okazało się, że jedno z nagrań, które robił porywacz, wyciekło do internetu. Tysiące osób obejrzało „spektakl”, o którym chciałabym zapomnieć, wiele z nich skomentowało filmik w niewybredny sposób... Ludzie nie potrzebują wojny, żeby pokazać swoje okrucieństwo. Zanim się pozbierałam, potwór zamordował moich rodziców i wciąż przebywa na wolności. Mam dość siedzenia z założonymi rękami; skoro policja nie potrafiła go odnaleźć, zrobię to sama.

D.Z.: Dlatego poszła pani w ślady ojca i założyła agencję detektywistyczną?

C.S.: Agencję założyłam, ponieważ niespodziewanie straciłam pracę. Wątpiłam w powodzenie tego interesu głównie z powodu fobii, które mnie nękały, ale niespodziewanie dostałam propozycję wyjazdu do Lyonu. Przyjęcie tego zlecenia zmusiło mnie do stawienia czoła lękom i walki z demonami.

D.Z.: Pani wkład w odnalezienie skradzionego obrazu dowodzi, że się udało.

C.S.: Tak. Jestem teraz dużo silniejsza i zamierzam zająć się szukaniem winnych zabójstwa moich rodziców.

Ksawery znów wymruczał przekleństwo i złożył gazetę. Ruszył przez park w kierunku Solca, potem przeszedł na drugą stronę jezdni. Nad Wisłą zastał to, co było mu najbardziej potrzebne: pustkę, ciszę, spokój. Puścił się pędem wzdłuż rzeki, żeby wybiegać wściekłość, która go ogarnęła. Perrault, w przeciwieństwie do Szpakowskiego, nie był optymistą. Jego zdaniem Celina włożyła kij nie tyle w mrowisko, co w kłębowisko węży, a to nie mogło się dla niej dobrze skończyć. W najlepszym razie przestępcy umrą ze śmiechu, w najgorszym – Celina napyta sobie biedy.

Xavier dobiegł do warszawskiej Syrenki i pomknął w drogę powrotną. Zauważył, że rozpadało się na dobre, gdy z impetem wbiegł w środek kałuży, a brudna woda dosięgła jego twarzy. Wytarł rękawem mokry policzek i przyspieszył. Po powrocie do domu zdjął przemoczoną odzież i poczuł, że złość, początkowo zredukowana wysiłkiem fizycznym, wypełnia go na nowo, ale tym razem towarzyszy jej niepokój.

***

Lilianę obudził warkot silnika samochodowego. Miarowy odgłos ruszającego pojazdu oznaczał koniec nocnej ciszy oraz rychły alarm budzika. Kobieta otworzyła oczy i spojrzała na męża. Maciek, w przeciwieństwie do niej, spał w najlepsze i miał za nic terkotanie auta, które właśnie przejechało przed oknami ich mieszkania na parterze. Liliana, nie odrywając wzroku od ust męża, które co pewien czas wydawały z siebie dźwięk przypominający „puff”, odbiegła myślami do zeszłorocznych świąt, którymi rozpoczęli swój pobyt w Warszawie.

Wtedy, późną jesienią, po kilku miesiącach bezrobocia, które dotknęło ich w rodzinnym mieście, Maciej znalazł intratną posadę w stolicy. Nie zastanawiali się zbyt długo nad przeprowadzką, ponieważ nic ich nie trzymało w dotychczasowym miejscu; dzieci nie mieli, rodzice mieszkali na drugim końcu Polski, a przyjaciele się zdematerializowali, gdy Maciek z Lilą zostali bywalcami lokalnego urzędu pracy. Małżonkowie spakowali walizki, bez żalu zostawiając za sobą przeszłość, i postanowili zapuścić korzenie w Warszawie. Los im sprzyjał; miesiąc po przeprowadzce pracę znalazła również Liliana. Tuż przed świętami trafiła na anons z informacją, że jest wakat na stanowisku kosmetyczki w salonie kosmetyczno-fryzjerskim Charme. Lila zadzwoniła pod numer podany w ogłoszeniu, a właścicielka studia piękności po krótkiej rozmowie powiedziała, że Liliana spadła jej niczym gwiazdka z nieba. Poprzednia kosmetyczka odeszła z dnia na dzień i szefowa, z obawy, że nie znajdzie tak szybko nikogo na jej miejsce, zaczęła odwoływać przedświąteczne wizyty klientek. Lila w ciągu kilku następnych miesięcy zdobyła serca kobiet korzystających z usług Charme, zachwyconych efektami masażu TSUBOKI, który wykonywała nowa pracownica salonu. Wszystko układało się wspaniale; praca przynosiła małżonkom satysfakcję, stać ich było nie tylko na godne życie, ale i na fanaberie, nawiązali też przyjacielskie kontakty z sąsiadami z klatki schodowej. Jedną z tych osób była Aleksandra, która niebawem została także klientką Charme.

Liliana ocknęła się z zamyślenia i przylgnęła wzrokiem do twarzy Maćka. Odniosła wrażenie, że mąż już nie śpi, i przez chwilę miała ochotę sprawdzić, jak zareaguje na jej dotyk. Do niedawna często kochali się rano, na dobry początek dnia, ale miły rytuał należał już do przeszłości i Lila nie potrafiła uzmysłowić sobie, kiedy to nastąpiło. Leżała bez ruchu, zastanawiając się, co zrobić, ale zanim podjęła decyzję, zadzwonił budzik. Wstała, a Maciek tylko mruknął i zaanektował drugą część kołdry.

Lila zaparzyła kawę i z kubkiem w dłoni stanęła przy oknie. Termometr wskazywał piętnaście stopni Celsjusza, padał rzęsisty deszcz, z klatek schodowych wychodzili pierwsi mieszkańcy. Jedni otwierali parasole i naciągali kaptury przeciwdeszczowych kurtek, inni, jak Aleksandra, odchylali głowy i wystawiali twarze na dotyk kropli deszczu. Liliana odprowadziła wzrokiem sąsiadkę i pomyślała o zdarzeniu, które sprawiło, że gdzieś w jej wnętrzu zagnieździł się niepokój. Stała pewnego dnia przed drzwiami mieszkania, szukając w torbie kluczy, gdy nagle usłyszała śmiech, niewyraźne głosy, a później trzaśnięcie drzwi i tupot stóp, który odbijał się głośnym echem. Odruchowo zerknęła przez ramię i zobaczyła Maćka, całego w skowronkach.

– Aleksandrze pękł wężyk pod zlewem w kuchni – wyjaśnił mąż po chwili krępującej ciszy, gdy weszli do mieszkania. – Na szczęście była w domu i w porę zakręciła zawory. Udało się nie zalać sąsiadów.

– I na szczęście ty też już byłeś na miejscu i mogłeś pomóc – powiedziała Lila, a ziarno podejrzliwości zakiełkowało w jej sercu.

Liliana wiedziała, że zazdrość, niczym regularnie podawana w małych dawkach trucizna, może nie tylko zabić jej związek z Maćkiem, ale również zniszczyć poczucie własnej wartości i zmienić życie w piekło. Dlatego próbowała nie słuchać wewnętrznych podszeptów, ignorowała sygnały, które nieświadomie wysyłał mąż, i wmawiała sobie, że wszystko jest w porządku. Chodziło o drobnostki, na które w normalnych okolicznościach nie zwróciłaby uwagi. Najpierw Maciek przestał używać ulubionej wody toaletowej i zastąpił ją inną, później zaczął oglądać filmy Polańskiego, o których wcześniej wypowiadał się bez entuzjazmu. Następnie zmienił styl noszonej garderoby – z bojówek przerzucił się na klasyczne dżinsy, a powyciągane bawełniane koszulki zastąpił koszulami zapinanymi na guziki i z kołnierzykiem. Zaczął również nosić marynarki, co Lilę zdumiało najbardziej, ponieważ Maciek nawet na ślub kuzyna włożył garnitur dopiero po awanturze. Gdy Liliana wyraziła zdziwienie tak radykalną metamorfozą, mąż odburknął, że przełożony wymaga od niego stosownego stroju – jakby zapomniał, że w jego firmie nosi się odzież ochronną i kask. Lila nie skomentowała odpowiedzi, ponieważ nie chciała, by trucizna zaczęła się sączyć. Z tego samego powodu nie pozwalała sobie na przeglądanie telefonu Maćka, z którym on notorycznie znikał w toalecie lub łazience.

Liliana oderwała wzrok od widoku za oknem i poszła do kuchni. Zjadła śniadanie, dopiła kawę, a w drodze do Charme starała się nie wracać myślami do swojego małżeństwa, które najwyraźniej przechodziło kryzys. Dojechała metrem do stacji Politechnika, a później tramwajem do Filtrowej. Dalej poszła pieszo. Tymczasem przestało padać, wiatr przegnał chmury, a na niebie zaświeciło słońce. Liliana wytarła krople łez, które wypłynęły na jej policzki, i zasłoniła oczy ciemnymi szkłami. Wciągnęła w nozdrza jeszcze wilgotne po deszczu powietrze i przyspieszyła. Nie lubiła zaczynać pracy w pośpiechu, a za dwadzieścia minut miała pierwszą klientkę.

W salonie panowała wiosenna atmosfera; w oknach wisiały nowe, przejrzyste zasłony z nadrukowanym motywem łąki, na parapecie stał wazon z tulipanami w różnych kolorach, a w radiu nadawali muzyczne przeboje.

– Trzeba zawsze żyć biegnącą chwilą / Na co komu dziś wczorajszy dzień...[2] – zanucił na widok Lili Tadeusz, ubrany we fryzjerski kitel i żółtą chustę w czarne wzory, która zasłaniała jego ogoloną na łyso czaszkę. Układał akcesoria na stoliku z lustrem, wykonując taneczne ruchy, i popijał napój, który rozsiewał woń olejku z bergamotki.

– Piękny zapach – powiedziała Liliana, zrobiwszy głęboki wdech.

– Zaparzyłem cały dzbanek dla klientek – odpowiedział mężczyzna, segregując szczotki i grzebienie. – Stoi na podgrzewaczu, nalej sobie, jeśli masz ochotę.

– Dzięki! – Kosmetyczka posłała mu uśmiech i powiesiła kurtkę na wieszaku.

– Dobra herbata poprawia nastrój – zapewnił fryzjer. – I rozwiązuje większość problemów.

– Gdyby to było takie proste, sprzedawcy earl greya, darjeeling i całej reszty zostaliby milionerami. – Lila przewróciła oczami i poszła do kuchni.

– Najpierw spróbuj! – zawołał za nią.

– Oby poskutkowało, bo na razie daleko mi do twojego entuzjazmu – odparła Liliana, wracając z napełnionym kubkiem. – A gdzie szefowa?

– Będzie później, akumulator jej zdechł. – Tadeusz pociągnął ze swojego kubka solidny łyk, potem drugi. – Aaa, zapomniałbym, zanim przyszłaś, dzwoniła twoja stała klientka. Prosiła, żeby ją gdzieś wcisnąć w jutrzejszy grafik tylko na TSUBOKI, więc...

– Kto? – spytała kosmetyczka i poczuła niczym nieuzasadniony niepokój.

– Aleksandra. Powiedziała, że na pewno się zgodzisz, zatem wpisałem ją między jednym zabiegiem a drugim. Miałaś wolne czterdzieści minut. Na masaż twarzy wystarczy, prawda? – Tadeusz trajkotał, dopóki nie zabrakło mu tchu.

– Okej – skwitowała Lila i spojrzała na wchodzącą do salonu pierwszą klientkę. Chwilę później w progu stanęła druga, umówiona z Tadeuszem.

***

Maciej przysiągłby, że zbudziło go spojrzenie Liliany. Nie mogąc znieść wzroku żony, którego intensywność sprawiała, że czuł go na twarzy jak dotyk, odwrócił się w stronę ściany i podciągnął kołdrę pod brodę. Udając, że śpi, leżał z zamkniętymi oczami i zastanawiał się, jak ma postąpić. Aleksandra, w której był zakochany jak sztubak, nie pozostawiła mu wielkiego wyboru; chciała wyjechać z nim na majówkę i jasno werbalizowała swoje oczekiwania. Spodziewała się również, że „wreszcie załatwi sprawę ze swoją żoną”. Sęk w tym, że Maciek nie chciał sięgać po radykalne rozwiązanie, ponieważ Lilę, podobnie jak kochankę, darzył uczuciem. Dlatego od kilku miesięcy lawirował między jednym a drugim domem, co wymagało sprytu i przytomności umysłu, biorąc pod uwagę, że mieszkania dzielił dystans jedynie dwóch pięter. Pragnąc zjeść ciastko i mieć ciastko, Maciej szukał wyjścia z sytuacji, w którą się uwikłał.

Liliana pierwsza poznała Aleksandrę i kilka razy opowiadała mężowi o uroczej sąsiadce, nim zaprosiła ją na kawę do domu. Aleksa, nie Ola, jak zaznaczyła nowa znajoma na początku wizyty, prowadziła wirtualną cukiernię, w której oferowała przygotowywane własnoręcznie i z pasją czekoladowe praliny. Podczas pierwszego spotkania wyznała nowym znajomym, że tak bardzo zainspirował ją film Czekolada z Juliette Binoche w roli Vianne, że pewnego dnia rzuciła pracę w hotelowej kuchni i zajęła się wypiekaniem słodkości. Powiedziawszy to, postawiła filiżankę na spodku i chwyciła swoją obszerną torbę.

– Ojej! – zawołała. – Ja tu gadu-gadu, a przecież coś wam przyniosłam. – Wyjęła przezroczystą, przewiązaną wstążką torebkę wypełnioną czekoladkami o różnych kształtach. – Proszę! – Podała prezent Lili, a Maciej poczuł, że do ust napływa mu ślina. Dość gwałtownym ruchem odebrał żonie pakunek i wyjął z niego kulę ozdobioną połówką orzecha włoskiego.

– Cały Maciek! – Liliana się roześmiała. – Jest łasuchem i na widok słodyczy zapomina o dobrych manierach.

– Rozumiem, nic nie szkodzi. – Aleksa odwzajemniła uśmiech. – Ręcznie robione, w środku mają kandyzowane wiśnie nasączone rumem z nutą wanilii i korzeni. Brak opanowania na ich widok jest całkowicie uzasadniony.

Tamtego popołudnia Maciek zakochał się w Aleksandrze.

Teraz, przekonany, że Lila już wyszła z domu, wstał. Dla pewności przeszedł się po mieszkaniu, a później wziął prysznic. Podczas śniadania włączył komórkę i przeczytał esemesa od Aleksandry: „Idę zrobić zakupy przed naszym wyjazdem. Później wpadnij i udowodnij mi, że mnie kochasz”. W ten zawoalowany sposób kochanka przypomniała o swoich urodzinach. Cóż za ironia losu – dziś były urodziny Aleksy, a jutro Lili, szlag by to trafił. Nie miał prezentu dla żadnej z nich. Serce Maćka zwiększyło liczbę uderzeń. Mężczyzna z trudem przełknął kawałek chleba i popił gorącą herbatą, następnie podszedł do okna. Obserwując mieszkańców osiedla, zastanawiał się, co ma zrobić, żeby zapewnić sobie spokojny weekend i zyskać kilka dodatkowych dni do namysłu. Olśnienie przyszło, gdy stracił już nadzieję.

Maciej otworzył szufladę komody i spomiędzy zwiniętych w kule skarpet wyjął małe pudełko. Wewnątrz leżał pierścionek z motywem wyrzeźbionej z kości słoniowej mikroskopijnej postaci Wenus, która naga, wiotka, długowłosa, spoczywała w złotej muszli niczym w królewskim łożu. Całość była osadzona w ramce, również zrobionej ze złota i wypełnionej niebiesko-zieloną emalią oraz diamentami. Mężczyzna wrócił myślami do dnia swojego ślubu. Podczas przyjęcia weselnego babcia powiedziała, że chce zapalić papierosa, i wyraziła życzenie, by wnuk jej towarzyszył. Gdy wyszli na zewnątrz, ekscentryczna starsza pani zdjęła z palca klejnot i wręczyła go Maćkowi ze słowami, że pierścionek jest w ich rodzinie od prawie stu lat; zrobiony przez utalentowanego złotnika, był przekazywany z pokolenia na pokolenie wybranemu krewnemu. I ona wybrała właśnie jego, swojego wnuka.

Szuflada ze skarpetami nie była miejscem stosownym do przechowywania jubilerskiego cacka, ale z pewnością bezpiecznym, ponieważ Lila nigdy do niej nie zaglądała. Mężczyzna wyjął pierścionek z pudełka i zerknął na wygrawerowany na wewnętrznej stronie obrączki napis: Amor odit inertes[3]. Postanowił obdarować klejnotem Aleksę, żeby ją udobruchać i zapewnić o swoim uczuciu oraz zyskać na czasie. Kobiety lubiły błyskotki, kochanka nie była wyjątkiem, co więcej, ceniła zabytkowe, piękne przedmioty; dlatego Maciej miał nadzieję, że kosztowny prezent oraz miłosne figle złagodzą niecierpliwość Aleksandry i umożliwią mu spędzenie majówki z żoną.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

PRZYPISY

[1] O wcześniejszych zdarzeniach z życia Celiny można przeczytać w książce Kopia doskonała (2024) tej samej autorki, wydanej nakładem wydawnictwa Skarpa Warszawska.

[2] Piosenka zespołu Lady Pank Na co komu dziś.

[3] Miłość nienawidzi zwłoki. Owidiusz, Sztuka kochania.