Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Rozdział pierwszy,
w którym pokazałem się od jak najgorszej strony i zdecydowanie nie zrobiłem na nikim dobrego wrażenia, a moja babcia, tata i mama byliby w związku z tym zrozpaczeni

Rozdział drugi,
w którym już znaleźliśmy się w Dziurze i mama miała swój wymarzony dom, a ja niekoniecznie

Rozdział trzeci,
w którym bardzo marszczyłem czoło, żeby wyglądać mądrze i wybitnie inteligentnie, oraz zostałem członkiem Bura Team (pewnie dzięki temu, że dobrze marszczyłem czoło)

Rozdział czwarty,
w którym miałem swoje tajemnice, a na ulicy Burej pojawił się Burek

Rozdział piąty,
w którym mama okazała się dobrym człowiekiem, a Burek już nie był taki brzydki, jak się wydawał na początku

Rozdział szósty,
w którym do Franciszki i Frani dołączył Franek, który wyglądał całkiem poczciwie, a my mieliśmy posiedzenie Bura Team

Rozdział siódmy,
w którym się okazało, że Amelia nie potrafi czytać i w związku z tym znalazła się w dużym niebezpieczeństwie, ale w ogóle o tym nie wiedziała

Rozdział ósmy,
w którym Amelka znalazła skarb, nasza mama kazała go oddać, a my postanowiliśmy się dowiedzieć, o co chodzi, wykorzystując procedury przesłuchań FBI

Rozdział dziewiąty,
w którym próbowaliśmy przesłuchać Amelkę, ale okazało się, że procedury FBI wcale nie są najlepsze na świecie i że czasem po prostu warto porozmawiać

Rozdział dziesiąty,
w którym czerwone buty odegrały istotną rolę i mieliśmy wrażenie, że czerwone buty noszą wszyscy

Rozdział jedenasty,
w którym to nie ja okazałem się najodważniejszy i trochę tego żałowałem, poza tym pierwszy raz w życiu zobaczyliśmy kogoś w kajdankach

Zakończenie,
w którym wreszcie się wyjaśniło, co tak bardzo przestraszyło pana Franka i dlaczego był mokry (i śmierdział), a Burek dostał całą torebkę smakołyków

Redakcja
Anna Sakiewicz

Projekt graficzny okładki
Łukasz Silski

Skład i łamanie
Agnieszka Kielak

Ilustracje
Łukasz Silski

© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2020
© Copyright by Magdalena Witkiewicz Warszawa 2020

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-66195-91-2

Wydawca
Agencja Wydawniczo-Reklamowa
Skarpa Warszawska Sp. z o.o.
ul. Borowskiego 2 lok. 24
tel. 22 416 15 81
03-475 Warszawa
redakcja@skarpawarszawska.pl
www.skarpawarszawska.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla Tymona Kowalskiego

ROZDZIAŁ PIERWSZY,

W KTÓRYM POKAZAŁEM SIĘ OD JAK NAJGORSZEJ STRONY I ZDECYDOWANIE NIE ZROBIŁEM NA NIKIM DOBREGO WRAŻENIA, A MOJA BABCIA, TATA I MAMA BYLIBY W ZWIĄZKU Z TYM ZROZPACZENI

Zupełnie nie wiem, od czego zacząć tę historię. Bo jak zaczynać historię od mówienia o tym, że się ma zły humor? Przecież na początku trzeba pokazać się z jak najlepszej strony. Zrobić dobre wrażenie. Moja babcia tak zawsze mówiła. Nigdy tego nie rozumiałem, bo jak to tak, na początku zrobić dobre wrażenie, a potem już można w spokoju być niegrzecznym? Nie to, że ja jestem bardzo niegrzeczny, bo aż sam zazdroszczę moim rodzicom takiego grzecznego dziecka, ale wiadomo, zdarzają się wpadki. I jak jestem niezadowolony, to czasem mogę być niesympatyczny. A moja babcia chciałaby, by wszyscy myśleli, że ja jestem miły, grzeczny i sympatyczny. No i żebym zawsze robił dobre wrażenie (tak mówi też tata).

Nie moja jednak wina, że aby opowiedzieć moją historię, muszę zacząć od początku. A ten początek był jakoś we wrześniu albo w listopadzie. I ja po prostu ogólnie nie byłem zadowolony. Chciałbym, żeby było inaczej, bo oczywiście mama też mówi, że nie można na początku pokazywać się od tej złej strony i że trzeba trzymać fason. Ale co ja mogę, że normalnie byłem wkurzony na cały świat? I fasonu nie trzymałem zupełnie, cokolwiek to znaczy. Uważam, że nawet jedenastolatek ma prawo czasem być niezadowolony i trochę naburmuszony. Przecież jest człowiekiem. A są prawa człowieka i one też obowiązują, nawet jak człowiek ma półtora metra wzrostu. A może nieco więcej. Muszę poprosić tatę, by znowu mnie zmierzył.

***

Nie miałem dobrego humoru, bo ostatnio wszystko się w moim życiu pozmieniało. Wszystko. Mama mówi, że DIA-MET-RAL-NIE. To znaczy, że bardzo. No więc wszystko pozmieniało się diametralnie. To wszystko, co zdążyłem polubić, do czego się przyzwyczaiłem, oddaliło się najdalej, jak tylko mogło.

Pewnie się zastanawiacie, co takiego się stało? Przeprowadziłem się. Oczywiście nie sam, oczywiście z całą rodziną, ale najbardziej smuciło mnie to, że w ogóle musiałem się wyprowadzić daleko od Warszawy, do miasteczka, którego nie mogłem nazywać inaczej jak „Dziurą”.

Ta nazwa wzięła się od tego, że gdy tata pokazywał nam na mapie miejsce, gdzie będziemy mieszkać, za mocno przycisnął ołówek i w papierowej mapie zrobiła się dziura. Taka na wylot!

– Pojedziemy do dziury! – zawołała moja siostra Amelka.

No i tak zostało. Nawet mama czasem mówiła, że to dziura. Tata tak nie mówił, bo twierdził, że to nieładnie. Nieładnie? Dlaczego? Dziura jak dziura, może być i brzydka, i ładna.

My, gdy patrzeliśmy na nią na mapie, zupełnie nie wiedzieliśmy, czego się spodziewać. Na pewno nie spodziewaliśmy się tego, co się wydarzyło. I jak tak sobie myślę, że gdybym to wszystko wiedział, to może nie miałbym aż takiego złego humoru. No, ale cóż... Nie wiedziałem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki