Dla mojego wnuka Jasia.

ROZDZIAŁ PIERWSZY
w którym Gosia i Janek wyjeżdżają nad morze, snują rozważania na temat pobytu w Brzózkowicach i poznają nowych przyjaciół

W nocy przed wyjazdem nad morze Gosia i Janek nie spali zbyt dobrze. Niecierpliwie czekając na poranek, ciągle się budzili i spoglądali na zegar, by sprawdzić, czy już pora wstawać. Dlatego gdy wreszcie zadzwonił budzik, nie narzekali na wczesną porę, tylko zerwali się z łóżek.

Ach, jak oni czekali na ten moment!

Podekscytowani, na wyścigi pobiegli do łazienki, następnie włożyli szorty i koszulki z krótkimi rękawami, a na nogi trampki.

– Idziemy z Kapslem na spacer – oznajmili rodzicom. – A potem możemy jechać.

– Nie tak szybko, moi drodzy – powiedziała z uśmiechem mama. Miała na imię Agata i była policjantką. Popatrzyła na dzieci niebieskimi oczami, odgarnęła z policzków jasne włosy i dodała: – Najpierw śniadanie.

– A nie możemy wziąć kanapek na drogę? – Gosia zdjęła z wieszaka smycz. – Prosiiimyyy!

– Oczywiście, że zabierzemy, ale posiłek rano trzeba zjeść. Podróż potrwa kilka godzin, będziemy robić postoje…

– Na szczęście jest piękna pogoda – wtrącił tata. Miał na imię Sławek i również był policjantem. – Skoro chcecie wyjechać jak najprędzej, biegnijcie teraz z Kapslem. Ja w tym czasie zniosę torby z naszymi rzeczami.

Kiedy bliźnięta wróciły ze spaceru z psem, bagaże już były w aucie, a mama smażyła omlety na dwóch patelniach. Gosia i Janek wciągnęli do płuc powietrze nasycone smakowitym aromatem i spojrzeli na siebie.

– Kto pierwszy usiądzie, ten wybiera miejsce w samochodzie. – Chłopiec rzucił wyzwanie i pobiegł do kuchni.

– Ręce! – Mama zatrzymała go w progu. – Najpierw umyjcie ręce.

Dzieciaki, robiąc do siebie miny i ciężko wzdychając, poszły do łazienki. Następnie każde błyskawicznie zjadło puszysty placek posmarowany konfiturą malinową i kilkanaście minut później chwyciło swój plecak.

– Myślałem, że nigdy nie wyjedziemy – rzekł Janek do siostry, gdy wszyscy siedzieli w aucie.

– Ja też już nie mogłam się doczekać – przyznała Gosia, spoglądając przez okno.

– Gotowi? – Tata odwrócił się do syna i córki. – Zapnijcie pasy i ruszamy w drogę. Ahoj, przygodo!

Kiedy uruchomił silnik, mama zaproponowała:

– Może posłuchamy muzyki? – Włączyła radio i wnętrze pojazdu wypełniły rytmiczne dźwięki.

Na początku podróży uśmiechnięte bliźnięta naradzały się, co będą robić nad morzem. Zamierzały budować zamki z piasku, skakać przez fale, grać w piłkę i biegać z Kapslem po plaży. Liczyły też na to, że namówią rodziców na kupno pizzy i lodów albo gofrów. Snuły plany do czasu, aż jednostajne kołysanie jadącego samochodu sprawiło, że poczuły senność. Najpierw Gosi, a później Jankowi opadły powieki. Obudzili się dopiero na postoju i spostrzegli, że zmieniła się pogoda. Po słońcu, które świeciło na niebie, gdy wyjeżdżali z Warszawy, nie zostało śladu. Zerwał się wiatr, który pędził po niebie chmury, spadła temperatura powietrza. Po krótkim spacerze z psem oraz zjedzeniu kanapek z serem i pomidorem rodzina ruszyła w dalszą podróż. Gosia i Janek przez godzinę czytali książkę, następnie znów zapadli w sen. Ocknęli się na dźwięk głosu mamy, która powiedziała:

– Hej, moi kochani! Dojeżdżamy na miejsce. Już jesteśmy w Brzózkowicach. Niestety, pogoda coraz gorsza.

Wkrótce oczom Gosi i Janka ukazał się po prawej stronie wjazd do miasteczka. Jednak tata skręcił w lewo, gdzie biegła wąska droga przez las. Sześć kilometrów dalej, na cyplu, mieścił się ośrodek wczasowy Jantar. W jego skład wchodziły: pole namiotowe, pawilony z pokojami, budynek z kawiarnią i świetlicą oraz teren z pięcioma drewnianymi domkami. To właśnie tutaj tata zatrzymał samochód.

– A więc jesteśmy. – Wyłączył silnik i otworzył drzwi.

– Hura! – zawołały dzieci jednocześnie.

– Który jest nasz? – spytał Janek, patrząc na drewniane chatki.

– Numer jeden. Z lewej strony przy siatce.

Dzieci zerknęły w tamtym kierunku, a później ich uwagę przyciągnęły dwa psy na trawiastym placu. Biała puchata suczka i pies z kędzierzawą sierścią zgodnie biegały za patykiem i piłką. Kapsel, wyskoczywszy z auta, nie tracił czasu. Od razu potruchtał do czworonogów, żeby się z nimi zapoznać, po czym przyłączył się do zabawy. Bliźnięta przez minutę obserwowały z uśmiechem gonitwę zwierząt, następnie wzięły swoje plecaki.

Domek miał niewielką werandę, na którą wchodziło się po trzech stopniach, duży pokój połączony z aneksem kuchennym, i łazienkę. Na górze, pod skośnym dachem, mieściły się dwie dwuosobowe sypialnie. Gosia i Janek, pomagając mamie i tacie w noszeniu bagaży, zauważyli z radością, że do sąsiednich kwater również przyjechały dzieci.

Wkrótce się okazało, że w domku numer dwa mieszka Helenka, jej trzyletni brat Antoś oraz biała suczka Beza, w trójce Emilka, a w czwórce Tymon i jego kudłaty pies Misiek.

– A w piątce? – spytała Gosia, gdy gromadka rówieśników zasiadła na drewnianych ławach wokół paleniska.

– Tam mieszkają starsi ludzie, pani i pan – poinformowała szeptem Hela, odgarniając proste, sięgające podbródka włosy. – Musicie spytać, czy Kapsel może biegać po terenie. My już pytaliśmy i oni się zgodzili.

– Okej. – Gosia i Janek zbliżyli się do domku numer pięć. – Dzień dobry – zawołali w stronę uchylonych drzwi.

Po chwili na werandę wyszła pani o bardzo jasnych włosach.

– Dzień dobry – odpowiedziała.

– Właśnie przyjechaliśmy tu z rodzicami. Chcielibyśmy spytać, czy nasz pies może tutaj bawić się z pozostałymi – rzekł Janek i zapewnił: – Jest bardzo miły i łagodny. Nie będzie przeszkadzać.

– Oczywiście, niech biega do woli. – Pani się uśmiechnęła i dodała: – Jednak miło, że spytaliście. – Spojrzała na męża, który do niej dołączył. – Bardzo lubimy zwierzęta, prawda, Rysiu?

– Tak. Dawno temu mieliśmy w domu psy i koty. – Na wspomnienie pupili oczy pana zwilgotniały.

– My również mamy kota Borysa, ale on nie lubi podróżować. Kiedy wyjeżdżamy, opiekuje się nim ciocia Kinga.

– Nasze też nie znosiły zmieniać miejsca. – Pan westchnął. – Jak macie na imię?

– Gosia i Janek – rzekła dziewczynka. – Jesteśmy bliźniętami i chodzimy do szkoły podstawowej.

– Wspaniale. Ja mam na imię Ryszard, a moja żona Zuzanna. Jesteśmy na emeryturze. Mam nadzieję, że miło spędzicie tutaj czas, mimo że na razie nic nie zapowiada poprawy pogody. – Mężczyzna spojrzał w niebo i pokręcił głową.

– Dziękujemy – odparł Janek.

On i siostra wrócili do pozostałych dzieci, by wraz z nimi zwiedzić cały ośrodek. Jednak nie zdążyli wyjść nawet za bramę, ponieważ zawołali ich rodzice. Była pora obiadu, więc mama i tata chcieli jechać do miasteczka, żeby coś zjeść.

Dopiero po powrocie bliźnięta wreszcie zobaczyły morze. Było późne popołudnie, ale przez obecność ciemnych chmur miało się wrażenie, że nadchodzi wieczór. W miarę jak Gosia i Janek zbliżali się do schodów prowadzących na plażę, do ich uszu docierał coraz głośniejszy szum. Gdy stanęli na pierwszym stopniu, wstrzymali na chwilę oddech. Widok morskiej toni i szalejących fal budził niepokój i szacunek wobec potęgi natury. W pobliżu na maszcie łopotała czerwona flaga, sygnalizując zakaz wchodzenia do wody.

– Możemy zejść na piasek?

– Tak, jasne. – Tata ruszył pierwszy. – Tylko zapnijcie kurtki. Niżej będzie jeszcze zimniej.

Rzeczywiście na dole tak wiało, że Gosia i Janek, wzorem rodziców, naciągnęli kaptury na głowę.

– A co będzie, jeśli pogoda się nie poprawi? – spytała dziewczynka, czując smutek. Przecież ona i brat mieli tyle planów związanych z pobytem nad morzem!

– Wierzę, że jutro spotka nas miła niespodzianka i rano zaświeci słońce –pocieszyła dzieci mama. – Teraz jednak wiatr nie pozwala nawet na spacer. Wracajmy. Dziś musicie wymyślić sobie inną rozrywkę.

– Tak zrobimy – odparł Janek i gdy stanęli przed domkiem, zaproponował Gosi: – Co ty na to, żeby iść do świetlicy przy pawilonach?

– Super pomysł – podchwyciła siostra i zerknęła na rodziców. – Możemy?

– Oczywiście.

– W takim razie spytajmy Heli, Tymona i Emilki, czy pójdą z nami.

Pozostałe dzieci nie tylko mogły, ale i bardzo chciały spędzić czas z rówieśnikami. Przez kilka godzin razem grali w ping-ponga, bilard i piłkarzyki, śmiejąc się, żartując i opowiadając sobie zabawne historie. A kiedy wieczorem wracali do siebie, mieli wrażenie, że znają się już długie lata.

– Było ekstra – stwierdził Janek, gdy rodzice zdecydowali, że już pora kłaść się do łóżek.

– Fajowo – przyznała Gosia. – Jutro po południu też tam pójdziemy.

– A po śniadaniu na plażę. – Brat ziewnął. – Dobranoc.

– Dobranoc. – Dziewczynka przekręciła się na bok. – Śpijmy już, żeby szybko nadszedł nowy dzień.

Redakcja

Agnieszka Czapczyk

Korekta

Bożena Sigismund, Janusz Sigismund

Projekt graficzny okładki

Łukasz Silski

Skład i łamanie wersji do druku

Agnieszka Kielak

Ilustracje

Łukasz Silski

© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2026

© Copyright by Małgorzata Rogala, Warszawa 2026

Wydanie pierwsze

ISBN: 9788384303412

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

WYDAWCA

Agencja Wydawniczo-Reklamowa

Skarpa Warszawska Sp. z o.o.

ul. K.K. Baczyńskiego 1 lok. 2

00-036 Warszawa

tel. 22 416 15 81

redakcja@skarpawarszawska.pl

www.skarpawarszawska.pl

@skarpawarszawska

Przygotowanie wersji elektronicznej
_epubeum-logotyp