Redakcja i korekta
Agnieszka Czapczyk

Skład i łamanie
Łukasz Slotorsz

Projekt graficzny okładki
Mariusz Banachowicz

© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2025
© Copyright by Karolina Wilczyńska, Warszawa 2025

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-8329-923-5

Wydawca
Agencja Wydawniczo-Reklamowa
Skarpa Warszawska Sp. z o.o.
ul. K. K. Baczyńskiego 1 lok. 2
00-036 Warszawa
tel. 22 416 15 81
redakcja@skarpawarszawska.pl
www.skarpawarszawska.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Tego to ja już nie ogarnę!

Tamara nawet nie zdjęła butów. Od razu skierowała się do pokoju i opadła na fotel. Siatki z zakupami wylądowały na podłodze. Nie miała już siły. Cała energia uleciała, ciało niezdolne było do najmniejszego ruchu, a w głowie królowała pustka. Czuła, że potrzebuje kwadransa, no, może choć dziesięciu minut, by zebrać myśli i cokolwiek zrobić. Była zmęczona. Bardzo.

W pracy zaczął się kolejny napięty okres, jak zawsze przed świętami. Wszyscy klienci czegoś chcieli i to oczywiście natychmiast. Trzeba było temu sprostać, a o nierealnych oczekiwaniach i dziwacznych pomysłach mogłaby z pewnością napisać książkę. Gdyby miała czas. Na razie jednak odnosiła wrażenie, że doba jest stanowczo za krótka.

Babcia Róża wciąż była w szpitalu, więc Sokołowska musiała uwzględnić w planie dnia także odwiedziny u staruszki. Do tego wieczorne gotowanie i wyrzuty sumienia, że znowu zbyt mało czasu spędza z Marysią. Córka wróciła do szkoły i nie skarżyła się, ale Tamara, po ostatnich doświadczeniach, wolała baczniej przyglądać się nastolatce. Poza tym naprawdę zależało jej na odbudowaniu dobrych relacji z córką. Co prawda znowu jadały codziennie razem kolację, ale czy to nie za mało?

Na domiar złego dzisiaj dowiedziała się, że babcia Róża za dwa dni zostanie wypisana do domu. Co prawda spodziewała się przecież, że pobyt w szpitalu nie będzie trwał wiecznie, ale jakoś ciągle nie miała czasu, żeby zaplanować, co dalej. A teraz miała w perspektywie codzienną jazdę do białego domku. Co prawda i teraz bywała tam, żeby doglądać gospodarstwa, ale wystarczały wizyty co kilka dni. Łukasz zajmował się zwierzętami i przepalał w piecu, co z jednej strony było jej bardzo na rękę, ale z drugiej – było dokuczliwe. Za każdym razem miała nadzieję, że go nie spotka, bo przebywanie z tym wiecznie ponurym i złośliwym mężczyzną drażniło ją. Te uważne spojrzenia spod oka, na których go przyłapywała, były naprawdę irytujące. Jakby oceniał wszystko, co robi, i chociaż tego nie mówił, to czuła, że w jego oczach nic nie jest tak, jak być powinno. Znosiła go jednak, bo nie miała wyjścia. Ale teraz nie wystarczy człowiek dochodzący co jakiś czas z lasu. Babcia Róża musi mieć stałą i odpowiedzialną osobę, która się nią zaopiekuje. I wszystko wskazuje na to, że to zadanie przypadnie Tamarze. Bo komu innemu?

– O, widzę, że coś słabo dzisiaj? – bardziej stwierdziła, niż zapytała Marysia.

– Raczej słabo – potwierdziła matka.

– Rozbierz się, a ja zrobię herbatę – zadysponowała nastolatka.

– Dobry pomysł. Daj mi chwilę. Przebiorę się i przyjdę do ciebie, to przygotujemy jakąś kolację.

Zdejmując kozaki, patrzyła, jak córka zbiera siatki z zakupami. Poczuła radość i wzruszenie. Miło było wiedzieć, że dziewczyna się o nią troszczy, że zauważyła zmęczenie...

Z ulgą poruszyła stopami. Po dziesięciu godzinach w butach na obcasie bolały ją łydki, za to palców nie czuła już wcale. Pomasowała je przez chwilę i ruszyła do łazienki.

Prysznic trochę pomógł, jakby woda zmyła z ciała trud całego dnia. Po kwadransie, przebrana w dżinsy i luźną bluzę, pojawiła się w kuchni.

– Już wszystko gotowe? – zdziwiła się, widząc na stole talerz z kanapkami.

– I tak byłam głodna, to przy okazji zrobiłam i dla ciebie. – Marysia, odwrócona tyłem, nalewała herbatę do kubków.

– Doceniam, doceniam – skomentowała z uśmiechem Tamara. – Dzisiaj mam taki dzień, że mogłabym skaleczyć się chyba nawet łyżeczką.

Dziewczyna postawiła kubek z parującym napojem na bambusowej podkładce i usiadła naprzeciwko mamy.

– W pracy taki młyn? – zapytała.

– Mhhhm. – Tamara wbiła zęby w kanapkę. – No i na dodatek za dwa dni babcię wypisują ze szpitala. Zupełnie nie mam pomysłu, jak to wszystko zorganizować. No, ale w końcu coś wymyślę, tylko muszę się zastanowić.

Nie chciała obarczać córki swoimi problemami, ale w głębi duszy naprawdę trudno jej było sobie wyobrazić, jak to będzie.

– To przywieź babcię tutaj, do nas – powiedziała dziewczyna tak naturalnie, jakby to było oczywiste. – Mogę spać z tobą na kanapie, a babcia u mnie w pokoju.

Tamara spojrzała uważnie na córkę. Rozwiązanie wydawało się idealne. Dlaczego sama na to nie wpadła? Pobyt babci u nich wyeliminowywałby codzienne kursy do Borowej i jeszcze na dodatek Marysia miałaby towarzystwo, nie siedziałaby całe popołudnia sama.

– Córciu, jesteś genialna!

– Wcześniej o tym nie wiedziałaś? – zażartowała Marysia.

Teraz, kiedy nieoczekiwanie pojawiła się nowa i całkiem pozytywna perspektywa przyszłości, Tamara odzyskała energię i chęć działania. Wszystko przemyślę jeszcze przed zaśnięciem – pomyślała. – I może nawet przejrzę te e-maile od klientów, którzy nie mają co robić i do późnej nocy wymyślają coraz bardziej idiotyczne poprawki.

Wiedziała, że nie może pozwolić sobie na żadną wpadkę w pracy. I tak kombinowała trochę, żeby móc odwiedzać babcię w szpitalu. Jedna skarga od klienta i byłoby źle. W ogóle cała ta historia zdarzyła się w najbardziej nieodpowiednim czasie. Gdyby był maj albo czerwiec, wyglądałoby to zupełnie inaczej. A tak – wszystko naraz, wszystko natychmiast. No, ale teraz przynajmniej pojawiła się nadzieja, że jakoś się to ułoży.

– A co tam u ciebie? – zapytała córkę.

– W porządku. Jakoś leci.

Dziewczyna najwyraźniej nie miała ochoty na rozwijanie tematu. Tamara nie nalegała, mając nadzieję, że nie dzieje się nic złego i że córka naprawdę sobie jakoś radzi.

– Jutro postaram się wrócić wcześniej. Zrobię większe zakupy i może obejrzymy razem coś ciekawego? – zaproponowała.

– Możemy – zgodziła się Marysia. – A najlepiej daj mi listę tych zakupów, to ja zrobię. Wcześniej kończę. I Kamil przyjdzie, to mi pomoże wszystko przynieść – dodała, po czym zebrała talerzyki i odwróciła się w stronę zlewozmywaka.

Tamara wyczuła, że nie powinna zadawać pytań. Zresztą akurat informacja o tym, że Marysia utrzymuje kontakt z tym chłopakiem, a nawet zamierza się z nim spotkać, wcale jej nie zaniepokoiła. Przeciwnie – Kamil od początku zrobił na niej dobre wrażenie. No i, co tu kryć, miał chyba dobry wpływ na Marysię.

Może dzięki niemu zapomni o tamtym, który tak ją skrzywdził...

– Dobrze – przyjęła bez komentarza propozycję córki. – Napiszę wszystko jutro rano. A teraz jakie masz plany?

– Chemia – westchnęła Marysia. – Jutro dwie godziny, a ja zaliczam dział z zeszłego półrocza...

– Będzie dobrze. – Tamara poklepała przechodzącą córkę po ręce. – Tylko nie siedź za długo, bo będziesz jutro niewyspana.

– Okej, okej – rzuciła dziewczyna, wychodząc.

Tamara, dopijając herbatę, zapaliła wieczornego papierosa. Stanęła w oknie i popatrzyła na oświetloną panoramę miasta. Gdzieś w dali zaszczekał pies, ktoś gwizdnął i nastała cisza. Kielce powoli układały się do snu.

Może jednak jakoś dam radę – pomyślała Tamara i uśmiechnęła się do siebie.

*

Marysia rzuciła książkę na łóżko. Zapamiętanie choć jednej informacji więcej graniczyło z cudem. Próbowała, naprawdę, ale teraz miała wrażenie, że już wszystko pomieszało jej się w głowie – definicje, symbole, wzory i ich angielskie odpowiedniki. To nie było łatwe. A biorąc pod uwagę jeszcze to, że naprawdę miała spore zaległości, chwilami zastanawiała się, czy da radę.

Ale bardzo chciała. Nie tylko dlatego, że obiecała matce, chociaż to był ważny powód. Cały czas pamiętała jej twarz pochyloną nad szpitalnym łóżkiem. Dziewczynie było wstyd, że mogła robić takie głupie rzeczy. A matka wszystko wybaczyła i na dodatek teraz też zachowuje się naprawdę fajnie. Marysia była przygotowana na kontrolę, spowiadanie się z każdego kroku, wypytywanie o wszystko. Tymczasem matka w ogóle nie jest natarczywa. Owszem, zadaje pytania, ale zadowala się tym, co usłyszy. Dokładnie tak, jak jej obiecała podczas rozmowy po powrocie z Borowej. „Wiesz, że bardzo cię kocham i chcę dla ciebie jak najlepiej” – powiedziała wtedy. „ Ale siłą cię do niczego nie zmuszę. Pamiętaj, że zawsze możemy porozmawiać, nawet, a może zwłaszcza wtedy, gdy będziesz miała kłopoty. Nie zamierzam bawić się w oficera śledczego, bo to i tak nic nie da. Mam tylko nadzieję, że wyciągniesz wnioski z tego, co nam się przytrafiło”.

Marysia najbardziej zapamiętała to, że powiedziała „nam”. Bo to znaczyło, że nie obwinia tylko swojej córki, ale sama też ma świadomość własnych błędów. Dziewczynie trafiło to do serca i dlatego postanowiła wyprostować sprawy w szkole i być wobec matki w porządku. Starała się więc, chociaż nie było łatwo.

A jutro dwie godziny chemii. Na samą myśl o tym czuła ściskanie w brzuchu. Musiała zaliczyć ten dział, bez tego nauczyciel nie pozwoli jej zdawać kolejnych. Przyswajanie zaległego materiału miało też i inne konsekwencje – pozostawało zbyt mało czasu na naukę bieżących tematów, więc najlepszym rozwiązaniem byłoby skończyć z powtórkami, żeby nie pogłębiać zaległości.

Żeby to było takie proste – westchnęła i zerknęła na odrzucony podręcznik. – Nie, to bez sensu. Już nie dam rady dzisiaj. Trudno, najwyżej nie zaliczę...

Otworzyła okno, żeby przewietrzyć pokój przed snem. Przebrała się w piżamę i podeszła do biurka. Włączyła komputer. Pięć minut – pomyślała. – Zerknę tylko, czy ktoś jeszcze siedzi.

Nie chciała się przyznać nawet przed samą sobą, że ten ktoś to bardzo konkretna osoba.

Miała szczęście, bo kiedy tylko się zalogowała, natychmiast na monitorze pojawiło się okienko rozmowy.

Kamil: Jeszcze nie śpisz?

Marysia: Uczyłam się chemii. Ale już nie mogę...

Kamil: Proszę, jaka pilna uczennica ;-)

Marysia: Daj spokój! Nic mi do głowy nie wchodzi. Jutro polegnę.

Kamil: Jestem pewien, że zaliczysz. Znam cię.

Marysia: To chyba lepiej niż ja samą siebie. Bo mnie się wydaje, że nie ma szans.

Kamil: Na pewno zaliczysz. Nie martw się. A jutro będziesz się śmiać z tego, co przed chwilą napisałaś.

Marysia: No nie wiem...

Kamil: Ale ja wiem :-) A jutro aktualne?

Marysia: Tak. Tylko nie wiem, czy to coś da. Bo ja naprawdę do matmy nie mam talentu.

Kamil: Zobaczysz, że tu talent niepotrzebny. Wszystko ci wytłumaczę, ale tylko po polsku;-)

Marysia: Nie nabijaj się ze mnie. Już mam dość tej szkoły.

Kamil: O, chyba naprawdę jesteś zmęczona. Nie wymyślaj, tylko się kładź. Bo jutro będziesz niewyspana.

Marysia: Mówisz, jak moja matka.

Kamil: No to twoja matka jest mądrą kobietą;-) Więc słuchaj mądrych :-)

Marysia: Jesteś okropny!

Kamil: Do jutra! :-)

Marysia: :-)

Wyłączyła komputer i zamknęła okno. Było jej trochę lżej na sercu. To fajne uczucie – wiedzieć, że ktoś w ciebie wierzy i lubi cię taką, jaka jesteś. Nawet gdy sama w siebie wątpisz. I na dodatek chce ci pomóc, chociaż nic z tego nie ma. Taki właśnie jest Kamil.

W sumie wobec niego też nie zachowała się najlepiej, ale nigdy jej tego nie wypominał. W ogóle nie mówił nic o tym, co było. Wysłuchał jej, a opowiedziała mu wszystko, bo bardzo tego potrzebowała. I nie chciała, żeby ktoś komentował czy doradzał. A Kamil tego nie robił.

Może jednak uda mi się zaliczyć tę chemię? – pomyślała, przytulając głowę do poduszki. – I może nawet zrozumiem matematykę, jak mi Kamil wszystko wytłumaczy. Skoro twierdzi, że dam radę, to chyba wie, co mówi.

Żeby tylko dotrwać jakoś do końca roku. Potem zmieni szkołę, tak ustaliły z matką. Przynajmniej nie będzie musiała uczyć się wszystkiego po angielsku. No i nie będzie Wolskiej, która bardziej nadawałaby się do kolonii karnej niż na wychowawczynię w liceum.

Jeszcze cztery miesiące – pocieszała się Marysia. – Tylko tyle i nie będę już musiała tam chodzić. No i żeby zdać, bo trochę głupio powtarzać rok.

Wreszcie zmęczenie zwyciężyło i dziewczyna zasnęła. Na szczęście tym razem spokojnie. Bo zdarzało się jeszcze, że śniła o tamtej nocy, o szarpaninie w samochodzie, o Oskarze i o tym, co chciał zrobić. Wtedy budziła się mokra od potu, a serce biło jak oszalałe. Nie mówiła o tym matce, bo nie chciała dokładać jej zmartwień. Miała nadzieję, że kiedyś wreszcie zapomni i wtedy sen przestanie się powtarzać. Bardzo tego chciała.

*

Ewa Dobrosz doskonale wiedziała, że Róża Marcisz ma być wypisana ze szpitala, chociaż nie odwiedziła staruszki ani razu. Za to, wykorzystując swoje znajomości, regularnie dowiadywała się o jej stan zdrowia. Konsultowała nawet usłyszane informacje z pewnym profesorem z krakowskiej kliniki. Zawsze tak robiła, gdy chciała mieć pewność, że niczego nie przeoczyła i nie zaniedbała. A tym razem szczególnie jej zależało. Musiała mieć stuprocentowe przekonanie, że staruszka opuszcza szpital w dobrej formie. Na szczęście okazało się, że zawał nie był rozległy i wszystko wskazywało na to, że przy odrobinie szczęścia za rok nikt, nawet patrząc na wynik EKG, nie domyśli się, że taki incydent miał miejsce.

Dobry, przedwojenny materiał – pomyślała lekarka. – To pokolenie tyle przeszło, a jednak zdrowie im dopisuje i trzymają się życia. Może dlatego, że wiedzą, jak łatwo je stracić?

Najważniejsze jednak było to, że Ewa mogła uznać, iż wywiązała się z obowiązku. Dopilnowała, by Róża Marcisz miała dobrą opiekę, szepnęła kilka słów, komu trzeba. Zadbała nawet o to, żeby lekarz prowadzący przedstawił stan zdrowia staruszki jako nieco poważniejszy, niż był w rzeczywistości. Zdawała sobie sprawę, że zmartwi to Tamarę, ale ważniejsza była pewność, że dzięki temu drobnemu kłamstwu bardziej zmobilizuje otoczenie staruszki do zapewnienia jej dobrej opieki. Zresztą – pomyślała ze złością – moja córka i tak bardziej przejmuje się tą kobietą niż własną matką, więc to i tak bez różnicy. Skoro Róża Marcisz lada dzień znajdzie się we własnym domu, to ona, Ewa, będzie mogła uznać swoją misję za skończoną. Czuła się zobowiązana roztoczyć dyskretną opiekę nad pacjentką, ale jednocześnie uznawała, że gdy tyko Róża opuści szpital, ona nie będzie już za nią odpowiedzialna. Niech ten obowiązek przejmie ktoś inny. A ona będzie mogła znowu zapomnieć.

Tak, to byłoby najlepsze rozwiązanie. Wiedziała o tym od lat i robiła wszystko, żeby na zawsze zatrzeć w pamięci fakt istnienia Róży Marcisz i wszystkiego, co wiązało się z jej osobą i odległymi czasami, w których los je połączył. Nie chciała do tego wracać, wierzyła, że czas zabliźni rany. I można powiedzieć, że jej plan się powiódł.

Tymczasem w jakiś niewytłumaczalny sposób, nieoczekiwanie, Róża Marcisz na nowo wkroczyła w jej życie. Nikt nie zapytał, czy Ewa tego chce, czy jest gotowa. Stare rany w duszy i sercu znowu się otworzyły i na nowo, jak przed laty, zaczęły dokuczać.

Ewa Dobrosz najchętniej nie interesowałaby się staruszką wcale, lecz zawsze hołdowała zasadzie, że należy zachowywać się tak, żeby nie mieć sobie nic do zarzucenia. Przemyślała sytuację i postanowiła zrobić tyle, ile może. Ale nic ponadto. Nie mam wobec tej kobiety żadnych zobowiązań – przekonywała samą siebie. – Po prostu ją znam i zrobię to, co dla każdego innego znajomego. Nie muszę jej odwiedzać, nie chcę i nie będę.

Nie musiała, nie chciała, zatem nie odwiedzała. Zresztą nikt na szczęście jej do tego nie namawiał i nie przekonywał. Tamara w rozmowach unikała starannie tematu staruszki, bo znała stosunek matki do tej sprawy. Nie miała pojęcia, że lekarka zrobiła cokolwiek i Ewa Dobrosz chciała, żeby tak zostało. Nie życzyła sobie, żeby córka się dowiedziała, bo mogłaby zacząć zadawać pytania, na które Ewa nie miała ochoty odpowiadać. Nie tylko córce, ale nawet samej sobie.

I bez takich rozmów było jej trudno. Wspomnienia niestety powracały, zupełnie jakby to jedno spojrzenie na staruszkę uczyniło wyłom w murze, który Ewa postawiła w sobie, odgradzając niechcianą przeszłość. Teraz przez tę dziurę wywierconą spojrzeniem błękitnych oczu Marciszowej znowu wyłaziły uczucia sprzed lat. A najgorszym z nich było poczucie samotności i odrzucenia.

A przecież już dawno wytłumaczyła sobie, że lepiej być niezależną, niezwiązaną z nikim. Nie koncentrować się na swoich lękach, ale realizować plany i ambicje. Do tego trzeba silnej woli i dyscypliny, a nie płaczu po kątach i roztkliwiania się nad sobą. Trzeba pokazać światu, że jest się coś wartym, że jest się potrzebnym, może nawet niezastąpionym. I Ewa Dobrosz taka właśnie była – potrzebna, szanowana przez kolegów, uznana wśród pacjentów. Jednak zupełnie nie rozumiała, dlaczego najbliższa jej osoba – własna córka – nie tylko nie podzielała jej spojrzenia na świat, ale nawet robiła, jakby na złość, wszystko zupełnie odwrotnie.

Teraz też – wystarczyło jedno spotkanie z Różą, obcą kobietą, a już bardziej interesowała Tamarę staruszka ze wsi niż matka. Ewa Dobrosz naprawdę nie rozumiała, czym zasłużyła sobie na taką niewdzięczność. Nie chciała nawet się nad tym zastanawiać. Wiele lat ciężkiej pracy i wyrzeczeń nie mogło być pozbawione sensu, więc nie zamierzała doszukiwać się winy w sobie.

Skąd więc to przejmujące uczucie pustki i denerwujące kłucie w okolicach serca? Była przecież lekarzem i doskonale wiedziała, że przyczyną przykrego odczucia nie jest problem natury kardiologicznej. Czuła, a nawet była pewna, że wszystkiemu winna jest Róża Marcisz, która nie powinna była już pojawiać się w jej życiu. Niestety, wróciła i od razu wszystko zaczynało się komplikować.

Nie z takimi sytuacjami dawałam sobie radę w życiu – pocieszała się Ewa Dobrosz. – Wszystko jest kwestią czasu i nastawienia. Chwile słabości zdarzają się każdemu, trzeba tylko umieć nad nimi zapanować. Najlepiej będzie zająć się czymś konkretnym i pożytecznym, zamiast snuć się z kąta w kąt i rozmyślać o sprawach, które dawno minęły i nie mają żadnego znaczenia.

To było rozsądne stwierdzenie i bardzo pasowało do lekarki. Dlaczego więc nie mogła się skupić na lekturze, dlaczego gubiła wątek, oglądając ulubiony serial? Dlaczego po trzy razy pisała listę świątecznych zakupów (to nic, że jeszcze dwa tygodnie, warto powoli zacząć już teraz, żeby później uniknąć największych kolejek i tłoku)? Z jakiego powodu budziła się w nocy, a pierwszą myślą było to, jak teraz wygląda dom na końcu wsi?

Ewa Dobrosz naprawdę miała tego dość. Lubiła swoje poukładane życie, nad którym miała pełną kontrolę. I nie znosiła, gdy coś nieoczekiwanie się zmieniało, wytrącając ją z równowagi. Traktowała to zawsze jak wyzwanie i robiła wszystko, aby przywrócić stan, który jej odpowiadał. Teraz liczyła na to, że gdy Róża Marcisz pojedzie do domu, a ona nie będzie już musiała się interesować jej losem, łatwiej i szybciej uda jej się opanować ten denerwujący stan ducha.

Bo niby dlaczego miałabym się przejmować tym, co dzieje się z osobą, której nie widziałam od kilkudziesięciu lat? – pomyślała. – We wszystkich poradnikach piszą, że trzeba żyć teraźniejszością, a nie przeszłością. I muszę się z tym zgodzić. Taki właśnie mam zamiar.

Można by uznać, że jej postanowienie było szczere i płynęło z głębokiego przekonania o jego słuszności. Może nawet sama uwierzyłaby w to, gdyby nie kropelka, która wypłynęła jej z kącika oka i którą szybko otarła wierzchem dłoni.

– Najwyższa pora zaplanować, jakie ciasta upiekę na Wielkanoc – powiedziała do swojego odbicia w lustrze, jakby samą siebie chciała przekonać, że nic wielkiego się nie dzieje.

*

Tamara wszystko mogła przewidzieć, ale nie to. Właściwie nawet nie przyszła jej do głowy taka wersja wydarzeń.

Czas, gdy babcia Róża przebywała w szpitalu, nie był łatwy. Wtedy bardziej martwił ją stan zdrowia staruszki niż kwestia opieki nad nią. Musiała przyznać, że była zaskoczona tym, jak lekarze dbają o pacjentkę. Na początku odnosiła się do personelu z rezerwą, bo nasłuchała się tylu różnych opowieści od koleżanek, że miała obawy, czy ktokolwiek zajrzy do babci. Jednak zainteresowanie i troska pielęgniarek przekraczały najśmielsze oczekiwania Tamary.

Nie bez znaczenia było z pewnością to, że babcia Róża potrafiła zjednywać sobie ludzi. Nie skarżyła się, wszystko przyjmowała spokojnie, uśmiechała się do każdego. Po kilku dniach zaskarbiła sobie sympatię nie tylko personelu, ale i pań z firmy sprzątającej oraz wszystkich towarzyszek leżących z nią w sali. Tamara nie musiała się więc martwić, że babci czegoś zabraknie albo że bezskutecznie będzie wzywać pielęgniarkę.

Zupełnie inaczej przedstawiała się sprawa jedzenia. Chociaż i o nim babcia nie powiedziała złego słowa, to Tamara doskonale zdawała sobie sprawę, że na takim wikcie nikt do zdrowia szybko nie dojdzie. Na dodatek doskonale pamiętała, jak dobrze i smacznie jadała w Borowej, więc czuła się w obowiązku zadbać o odpowiednią dietę pacjentki.

Zresztą lekarz wyraźnie powiedział, że dobre, ale lekkostrawne jedzenie to ważny aspekt powrotu do zdrowia. Przyjeżdżała więc każdego dnia do szpitala z wałówką, na którą najczęściej składały się owoce, świeże soki i jakieś mięso. Tamara poradziła się Marioli z księgowości, która miała fioła na punkcie zdrowego odżywiania, i kupiła specjalną patelnię do smażenia bez tłuszczu, więc babcia mogła cieszyć się z apetycznie chrupiącego, ale dietetycznego kurczaka czy schabowego.

Tamara rozmawiała też z medykiem o wskazaniach na okres rekonwalescencji. Ten wprost powiedział, że babcia nie powinna się przemęczać, dźwigać i zbyt szybko chodzić. Przynajmniej przez jakiś czas. Spacery tak, ale spokojne i niedalekie. I dużo odpoczynku. „Dlatego wskazana jest stała opieka – podkreślił – zwłaszcza że pacjentka mieszka na wsi, prawda?”

Oczywiście obiecała, że zorganizuje wszystko jak należy, i naprawdę tego chciała. Tylko jeszcze wczoraj nie miała na to pomysłu. Dzisiaj koncepcja była, w dodatku doskonała. Z radością poinformowała babcię Różę:

– Pojutrze wychodzisz ze szpitala i na razie zamieszkasz ze mną i z Marysią. Wszystko obgadałyśmy.

– Dziecko, doceniam twoją propozycję, ale z niej nie skorzystam. Bardzo cię proszę, żebyś jutro zawiozła mnie do domu, do Borowej.

W pierwszej chwili Sokołowska miała wrażenie, że nie zrozumiała tego, co słyszy. Babcia najwyraźniej to zauważyła, bo dodała:

– Nie gniewaj się, Tamaro, nie miej mi za złe. Ja naprawdę chcę tam wrócić jak najszybciej.

– Ależ babciu! Przecież słyszałaś, że nie możesz teraz zostać sama...

– Ja chyba najlepiej wiem, jak się czuję, a czuję się bardzo dobrze. Dam sobie radę, nie martw się. Łukasz mi pomoże, a resztę powoli, powoli i zrobię.

– Dlaczego nie chcesz do nas pojechać? – Tamara była rozczarowana i nie mogła zrozumieć decyzji staruszki. – Zależy nam na tobie. Miałabyś opiekę i towarzystwo. Przecież to nie na zawsze – tłumaczyła. – Zrobi się cieplej, nie będzie trzeba palić w piecu, to pojedziesz do siebie. – Starała się za wszelką cenę przekonać babcię i widząc, że argumenty nie trafiają do rozmówczyni, postanowiła spróbować lekkiej manipulacji. – Bardzo chciałybyśmy ci się odwdzięczyć za gościnę, więc proszę, nie odmawiaj...

– Nie po to was zapraszałam, żeby żądać wdzięczności – rzuciła z uśmiechem babcia Róża. – Zresztą jeżeli już tak mamy się rozliczać, to raczej ja jestem waszą dłużniczką. Gdyby nie wy, już nie byłoby mnie na tym świecie.

– Babciu!

– Taka jest prawda, dziecko. Uratowałaś mi życie. Wiem o tym, ale decyzji nie zmienię. Nie mam pojęcia, ile czasu zostało mi jeszcze podarowane, ale chcę go spędzić we własnym domu.

Tamara była bliska płaczu. Wyglądało na to, że nie zdoła przekonać babci do zmiany zdania. W desperacji sięgnęła po ostatni sposób, który przyszedł jej do głowy.

– Cóż, trudno. Marysi będzie przykro. Tak się cieszyła, że będzie mogła z tobą dłużej pobyć, porozmawiać. Chciała oddać ci swój pokój...

– Tamara, dziecko, ja miałam zawał, a nie udar mózgu. Mnie, starą, chcesz w taki sposób podejść? – Babcia była wyraźnie rozbawiona. – Powiedz Marysi, że zapraszam do siebie w każdej chwili i na jak długo zechce. Ciebie też to dotyczy, panno obrażalska.

– Nie jestem obrażona – oburzyła się Tamara.

– Ale rozczarowana. Rozumiem, ale i ty spróbuj zrozumieć mnie.

– Dobrze. – Tamara się poddała. – Odwiozę cię pojutrze do Borowej. Ale dopiero po południu. Rano wyrwę się z pracy, żeby cię stąd zabrać. Pojedziemy do mnie, posiedzisz z Marysią, potem zjemy i dopiero wtedy cię zawiozę.

– Oczywiście, dziecko. A teraz biegnij już, wiem przecież, że ci się spieszy. Ja tu mam towarzystwo i opiekę.

Tamara zabrała torebkę i wyszła. Po raz pierwszy była zła na babcię. Niby rozumiała to, co staruszka jej mówiła, ale przecież Róża mogła się zgodzić na zamieszkanie u nich chociaż przez kilka dni. Teraz znowu sprawy się skomplikowały. Sokołowska była tak pewna, że wszystko pójdzie zgodnie z ustalonym przez nią planem, że nawet nie przygotowała Borowej na powrót babci. Jutro będzie musiała jechać do białego domku i zrobić porządki. Bo przecież nie może liczyć na to, że ten cały Łukasz wytarł kurz czy zamiótł podłogę w kuchni.

I znowu zostawi Marysię na całe popołudnie i wieczór. Może chociaż dzisiaj postara się wyrwać wcześniej i będą miały okazję dłużej ze sobą pobyć. Wiedziała, że córka rozumie sytuację i też przejmuje się zdrowiem babci, ale nie mogła po raz drugi popełnić tego samego błędu. Chciała istnieć w życiu Marysi naprawdę, nie tylko wpadać na chwilę, w przerwach między pracą a innymi zajęciami. Pragnęła, żeby znowu potrafiły być ze sobą tak po prostu i naturalnie rozmawiać. A nie tylko mieszkać w jednym mieszkaniu, ale obok siebie.

Jak sprostać temu wszystkiemu? I jeszcze babcia – kochana, wspaniała osoba, ale dzisiaj totalnie ją zaskoczyła. Cóż, trzeba jakoś stawić temu czoła. Skoro Borowa, to Borowa. Najgorzej będzie na początku, później znajdzie się kogoś do pomocy, kogoś bardziej odpowiedzialnego niż ten leśny człowiek, którego, nie wiadomo dlaczego, babcia darzy takim zaufaniem.

*

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki