Redakcja
Monika Orłowska

Korekta
Bożena Sigismund

Projekt graficzny okładki, skład i łamanie
Agnieszka Kielak

Zdjęcia wykorzystane na okładce
©AdobeStock

© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2022
© Copyright by Małgorzata Rogala, Warszawa 2022

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-67343-50-3

Wydawca
Agencja Wydawniczo-Reklamowa
Skarpa Warszawska Sp. z o.o.
ul. Borowskiego 2 lok. 24
03-475 Warszawa
tel. 22 416 15 81
redakcja@skarpawarszawska.pl
www.skarpawarszawska.pl

Konwersja: eLitera s.c.

.

Ewentualne podobieństwo do istniejących osób

lub rzeczywistych zdarzeń jest dziełem przypadku.

ROZDZIAŁ 1

Połowa sierpnia 2017

Od rana żar lał się z nieba, gęste powietrze utrudniało zaczerpnięcie tchu. Ulewa była nieunikniona i Jesionowska przywitała ją z wdzięcznością. Idąc od strony parkingu w kierunku salonu fryzjerskiego Modne Loki, świadomie zwolniła, żeby pozwolić ciału nasycić się nagłym chłodem i wilgocią. Przez moment poczuła chęć, żeby zdjąć sandały i pójść dalej boso, zanurzając stopy w kałużach, jak kiedyś, gdy miała o wiele mniej lat i z przyjemnością rzucała wyzwanie światu niekonwencjonalnym zachowaniem. Walcząc z pokusą, Edyta ostatecznie uznała, że szefowej jednego z działów popularnego miesięcznika dla kobiet, mającego milion czytelniczek, nie wypada taplać się w deszczówce. Z żalem ominęła wypełnione wodą zagłębienia w chodniku i po kilku minutach stanęła pod żółtą markizą. Strząsnęła z parasolki krople deszczu, wygładziła mokrą, przywierającą do ciała sukienkę i weszła do środka.

– Dzień dobry. – Usiadła na jednym z krzeseł i uśmiechnęła się do Daniela, który porządkował swoje stanowisko pracy. Następnie rozejrzała się w poszukiwaniu pani Joanny, fryzjerki, z której usług korzystała od dziesięciu lat.

– Jest na zapleczu – odpowiedział Wójcik na niezwerbalizowane pytanie, po czym sprawdził zawartość kieszeni. – Aśka! – Poczochrał swoje zielono-rude włosy i spryskał je lakierem. Potem odwrócił się na dźwięk zawieszonego nad drzwiami dzwonka.

Edyta podążyła za jego wzrokiem. Przy wejściu stała kobieta ubrana w rybaczki i bluzkę bez rękawów, na jej ramionach oraz dekolcie lśniły krople deszczu, a wyraz twarzy sugerował, że przybyła ma ochotę zrobić w tył zwrot i zniknąć.

– Kogo ja widzę? Pani Róża. – Wspólnik Joanny Grabowicz z błyskiem w oku sięgnął po pelerynę. – Zapraszam.

Klientka, z ponurą miną, skierowała kroki w stronę Daniela. Usiadła na podsuniętym przez niego fotelu i spoglądając w lustrzane odbicie twarzy fryzjera, oświadczyła:

– Panie Danielu, ma pan ostatnią szansę, żeby zrehabilitować się po ostatnim wyczynie. Ja, proszę pana, nie życzę sobie żadnych awangardowych fryzur i dzikich kolorów, chcę, żeby pan zrobił dokładnie to, o co proszę. Jasne? – Zacisnęła usta w kreskę. – Dosyć eksperymentów.

– Eksperymentów?! – Wójcik uniósł brwi, zaskoczony. – Wreszcie wyglądała pani jak kobieta! Wyglądała, bo to już czas przeszły. – Skrzywił się, jakby ugryzł cytrynę.

– Daniel! – Z zaplecza wyszła Joanna i spiorunowała mężczyznę wzrokiem, ale on, niezrażony, kontynuował wywód:

– To jest czas przeszły, bo znów widzę czupiradło. – Wziął w dwa palce pasmo włosów kobiety i je podniósł. – Proszę mi nie mówić, co mam robić! Jeżeli pani chce sama o czymś decydować, droga wolna, jest tylu innych fryzjerów! Tak, fryzjerów, bo ja nie jestem zwykłym rzemieślnikiem, tylko artystą!

Jesionowska, chcąc nie chcąc, śledziła przebieg potyczki słownej, ciekawa kierunku, w jakim się potoczy, i rozważała w myślach możliwe zakończenia. Tymczasem oburzona klientka wstała z fotela.

– Nie będę spokojnie słuchać, gdy ktoś mnie obraża – zakomunikowała oschłym tonem, zrywając osłaniającą ją tkaninę. – Pani Asiu – odwróciła się do Grabowicz – moja noga tu więcej nie postanie. Modne Loki byłyby naprawdę miłym miejscem, gdyby nie to indywiduum! – Wycelowała palcem wskazującym w Wójcika, po czym wzięła torebkę. – Żegnam.

Joanna, posławszy wspólnikowi rozzłoszczone spojrzenie, pobiegła za zmierzającą do wyjścia kobietą.

– Pani Różo, bardzo przepraszam! Całkowicie zgadzam się z panią. Jeśli pani poczeka... – Urwała, zerkając na Edytę.

– Nie, to jest wykluczone. – Klientka zadarła podbródek i zatrzasnęła za sobą drzwi.

– Co ty sobie wyobrażasz, do cholery?! – Zdenerwowana Aśka podniosła głos. – Właśnie straciłam przez ciebie kolejną osobę!

– I bardzo dobrze się stało. – Mężczyzna wzruszył ramionami.

– Bardzo dobrze? Niedługo nikt nie będzie korzystać z naszych usług.

– Bez przesady, po prostu odejdą czupiradła i będziemy mieć tylko elitarną klientelę. Taką, która doceni poziom oferty i artyzm.

– Mam gdzieś artyzm! Ludzie chcą być zadowoleni, za to płacą.

– Ja też muszę być usatysfakcjonowany. – Daniel odgryzł skórkę przy paznokciu. – Nie zamierzam podpisywać się pod...

– Przecież nie zostawiasz na ich głowach wizytówek! – Grabowicz, coraz bardziej poirytowana, weszła mu w słowo.

– Jak to nie? Potem koleżanki zapytają jedną czy drugą, który fryzjer zrobił jej włosy, a ona powie, że ja. Nie będę firmować swoim nazwiskiem poronionych pomysłów. – Wójcik znów poprawił swoją awangardową fryzurę i zniknął za kotarą. Niebawem do uszu Jesionowskiej dobiegł szum ekspresu, a w powietrzu dało się wyczuć aromat kawy. Wtedy Joanna podeszła do stolika ze szklanym blatem. Przez chwilę układała leżące w nieładzie czasopisma, całkowicie skoncentrowana na tej czynności, następnie spojrzała na klientkę.

– Zapraszam do mycia.

Edyta zajęła miejsce przy umywalce i poczekała, aż Joanna owinie ją peleryną. Podczas spieniania szamponu, spłukiwania go i nakładania odżywki, obie milczały, każda zagłębiona w swoich myślach. Pierwsza ciszę przerwała Jesionowska. Usiadłszy w fotelu przed lustrem, poprosiła:

– Podcinamy tak jak zwykle, pani Asiu. I robimy odrosty. – W poniedziałek Edyta wracała po urlopie do pracy i chciała ładnie wyglądać. Jej twarz pokrywała złota opalenizna, ciało było lżejsze o kilka kilogramów, skrócone włosy miały dopełnić całości. – I niech się pani nie martwi, znamy Daniela nie od dziś.

– Już nie mam siły użerać się z tym pajacem. – Fryzjerka wzięła ze stolika grzebień i nożyczki.

– Może warto pomyśleć o rozstaniu? – zasugerowała Jesionowska.

– Brakuje mi pieniędzy, żeby go spłacić, a Wójcik też nie ma ich wystarczająco dużo, by spłacić mnie. Zresztą... – Grabowicz opuściła ręce. – On nigdzie się nie wybiera. Powiedział, że mogę odejść, jeśli jestem niezadowolona, ale i tak długo kasy nie zobaczę, ponieważ jest mu potrzebna na co innego. Przychodzi do niego stała klientela obojga płci, no i nie można zignorować kwestii lokalizacji salonu... Trudno o lepszą w tej okolicy. To dlatego Daniel nie chce ustąpić. Latami ciągałabym go po sądach, zanim doszlibyśmy do porozumienia. Mówię pani, patowa sytuacja. – Joanna dmuchnęła w grzywkę. – Włączę wiatrak, znów okropnie gorąco.

Edyta zerknęła w stronę okna. Rzeczywiście przestało już padać. Słońca nie zasłaniała nawet jedna chmura, na ulicy pojawili się przechodnie. Kobieta na moment wróciła do obserwacji szybkich ruchów rąk fryzjerki, po czym odpłynęła myślami do porannej kłótni ze starszą córką. Kamila szła po wakacjach do siódmej klasy. Była pierwszym rocznikiem, który objęła kolejna reforma szkolnictwa. Nauczyciele, rodzice oraz uczniowie, po poprzedniej zmianie przepisów w oświacie, przez lata przyzwyczajali się do funkcjonowania gimnazjów, zanim zyskali poczucie bezpieczeństwa, przewidywalności i kontroli. Teraz znów wszystko miało być postawione na głowie. Liczne wcześniejsze protesty pokazały, że przeciwnicy nowych pomysłów na funkcjonowanie polskich placówek edukacyjnych nie mają żadnego wpływu na decyzje władz, nikt nie bierze pod uwagę ich zdania. Lęk przed nieznanym podsycały media oraz użytkownicy portali społecznościowych. W internecie mnożyły się wypowiedzi, opinie, prognozy tak ignorantów, jak i znawców tematu, ludzie dzielili się poglądami, wspierali się lub skakali sobie do oczu, obawy dorosłych udzielały się ich dzieciom.

W rodzinie Jesionowskich do szkoły uczęszczała również druga córka, Patrycja, i o nią właśnie wybuchła podczas śniadania awantura. Edyta i Mateusz pracowali od rana do późnego popołudnia, niekiedy zostawali też w biurze po godzinach, więc to Kamila odbierała młodszą siostrę po lekcjach, żeby mała nie siedziała zbyt długo w świetlicy. Po roku nastolatka zbuntowała się i oświadczyła, że nie ma zamiaru dłużej niańczyć Patrycji.

– Będę miała więcej lekcji, poza tym chcę czasem iść gdzieś z koleżankami – dodała, a matka nie mogła odmówić jej racji. Sama z niepokojem czekała na plan zajęć dziewczyny, który, biorąc pod uwagę przeładowany program, nie zapowiadał się optymistycznie, a przecież trzeba było jeszcze zapisać starszą córkę na dodatkowy angielski, zajęcia taneczne i korepetycje z matematyki. Przerywając lament nastolatki, Jesionowska zdecydowała, że powinni zatrudnić nianię, lecz nie miała pojęcia, gdzie znaleźć godną zaufania osobę, której będzie można powierzyć opiekę nad ośmiolatką i klucze do mieszkania.

– Każdy ma jakieś problemy, pani Asiu – westchnęła teraz, patrząc w odbicie oczu fryzjerki, która pewnymi ruchami nożyczek skracała rozjaśnione słońcem włosy. – Zaraz koniec wakacji, potrzebuję szybko zatrudnić kogoś do pomocy przy młodszej córce, nie chcę, żeby siedziała w świetlicy do zamknięcia. Normalnie rodzice tam nie wchodzą, tylko korzystają z wideofonu w szatni, ale kiedyś musiałam o coś spytać nauczycielkę. Zajrzałam do pierwszej sali i po chwili miałam wrażenie, że się rozpadnę na części. Dzieciaki tak wrzeszczały, że zapomniałam, po co tam przyszłam. Współczuję wychowawczyniom, które siedzą godzinami w takim potwornym hałasie. – Edyta potarła czubek nosa. – Mówię pani, nikt na dłuższą metę tego nie wytrzyma i albo zwariuje, albo rzuci w diabły tę robotę. – Ściągnęła brwi. – A co z osobami, które mają nadwrażliwość na głośne dźwięki? – spytała retorycznie. – Na jesieni, gdy Pati zacznie chodzić do drugiej klasy, znów będzie skazana na takie warunki. Dlatego... – Jesionowska urwała i zawiesiła wzrok na widoku swojej twarzy w ramie sięgających podbródka pasm. – Świetnie, pani Asiu, dziękuję. – Uśmiechnęła się zadowolona.

Grabowicz włożyła nożyczki do pojemnika i sięgnęła po suszarkę. Skierowała podmuch ciepłego powietrza na głowę klientki.

– To prawda – przyznała, podnosząc głos, żeby przebić się przez szum maszyny. – Bachory teraz takie niegrzeczne, że strach. Wychowywać dziecko w dzisiejszych czasach to naprawdę wyzwanie. Te smartfony, fejsbuki, instagramy... Szkoda gadać. Dobrze, że mój Antek już na studiach.

– To on taki dorosły? – Edyta otworzyła szeroko oczy, zdumiona. – Pamiętam, jak go pani przyprowadzała do salonu. Siedział przy stole i odrabiał lekcje.

– Ano bywało, jak stary miał drugą zmianę i nie mógł z nim zostać. – Grabowicz nawinęła wilgotne włosy na szczotkę. – A teraz student drugiego roku pedagogiki.

– Pedagogiki? – Przez głowę Jesionowskiej przemknęła myśl, że może właśnie trafiła na to, czego szuka. Znała fryzjerkę od lat, patrzyła, jak dorasta jej syn, wiedziała, że uczciwi z nich ludzie. Ale może powinna wcześniej naradzić się z Mateuszem? Wahała się przez kilkanaście sekund, a później zdecydowała, że trzeba kuć żelazo, póki gorące. Z mężem zdąży pogadać, najpierw trzeba ustalić, czy chłopak jest zainteresowany pracą. – Pani Joasiu, Antek nie chciałby trochę zarobić? – spytała. – Pewnie jak każdy młody ma wydatki, a to kino, a to pub... Jak ma dziewczynę, to już w ogóle. Wiadomo.

– Co pani ma na myśli, pani Edytko? – Grabowicz skończyła modelowanie. – Podtapirować trochę?

– Tak. Może pani syn chciałby od września zająć się moją Patrycją? Odebrać po lekcjach, pomóc przy pracy domowej, trochę się z nią pobawić albo jej poczytać. Parę godzin dziennie, do uzgodnienia, żeby nie kolidowało mu z wykładami na uczelni.

– A to mnie pani zaskoczyła. – Fryzjerka wzięła grzebień ze szpikulcem. – Pewnie, że pieniądze by mu się przydały, w domu się nie przelewa. W zeszłym roku też pracował dorywczo.

– Może pani spytać Antka? Zostawię swój numer. Jeśli będzie zainteresowany, niech zadzwoni, chętnie spotkam się z nim i porozmawiam.

– Spytam – obiecała Joanna, oceniając w lustrze końcowy efekt swojej pracy. – Gotowe. – Uśmiechnęła się do klientki.

ROZDZIAŁ 2

Weronika usiadła wygodniej na leżaku i poprawiła zsuwający się z kolan laptop. Objęła spojrzeniem wyświetlony na ekranie obraz: suknię poplamioną krwią i leżący na niej otwarty medalion ze zdjęciem w kolorze sepii, przedstawiającym twarz mężczyzny. Od pewnego czasu pracowała nad trzecią okładką cyklu powieści kryminalnych ze sztuką w tle i wreszcie tego dnia poczuła, że patrzy dokładnie na to, co sobie wyobraziła po zapoznaniu się ze streszczeniem fabuły. Uwielbiała tworzyć miniaturowe obrazy, które miały za zadanie wprawić w ruch wyobraźnię czytelnika i wywołać w nim chęć poznania treści książki. Na początku współpracowała tylko z jednym wydawcą, ale gdy zrezygnowała z etatu pedagoga szkolnego w podstawówce, zaczęła robić projekty również dla dwóch innych. Przyjmowała też więcej zleceń od Zielono mi, wieloletniego klienta, dla którego przygotowywała wizualizacje z zakresu architektury krajobrazu.

– Pięknie. – Szymon pochylił się nad Niką i zajrzał jej przez ramię.

Nowacka wybrała z menu komendę „zapisz projekt”, po czym, przytrzymując sprzęt jedną ręką, drugą wyciągnęła do mężczyzny. Objęła Pawelca za szyję i przyciągnęła jego twarz do swojego policzka. Kilka dni temu wyrwali się ze stolicy i zaszyli w lesie koło Olsztynka. Wynajęli jeden z domów letniskowych nad jeziorem, położonych na tyle daleko od siebie, żeby zapewnić ich lokatorom prywatność, i na tyle blisko, żeby stworzyć im poczucie bezpieczeństwa. Chodzili po lesie, obejrzeli wschód słońca, jedli przygotowane przez Szymona dania, pili wino i kochali się w upalne noce. Leżeli na trawie, obserwując chmury, albo siedzieli zagłębieni w lekturze, przerywając ją od czasu do czasu, żeby przeczytać sobie nawzajem ciekawy lub zabawny fragment. To wszystko powodowało, że Weronika odpoczywała, mimo że trzy do czterech godzin dziennie poświęcała pracy.

– Głodna? – spytał mężczyzna, muskając wargami jej włosy.

– Tak.

– To dobrze, bo zrobiłem zupę rybną. – Podał jej dłoń. – Chodźmy.

Gotowanie było pasją Pawelca, sprawiało mu przyjemność, redukowało stres, stanowiło antidotum na brud, z którym się stykał, wykonując zawód policjanta.

Nowacka wstała i przytuliła się do niego całym ciałem.

– Jesteś doskonały. Wyczarowałeś ryby.

– Kupiłem w gospodarstwie niedaleko stąd.

– Kiedy?

– Po śniadaniu. Byłaś tak skupiona na projekcie, że nie zauważyłaś mojej nieobecności. – Szymon pocałował ją w czubek nosa. – Zjedzmy na tarasie.

Zupa była wyborna. Weronika pochłaniała z apetytem gęstą ciecz pełną aromatów i smaków. Czuła je na języku i próbowała zidentyfikować, dopytując partnera o dodane przyprawy.

– Jest ich sporo. – Sięgnął do garnka po dolewkę. – Słodka i ostra papryka, kurkuma, liście laurowe, kilka kropli soku z cytryny. Ziele angielskie, pieprz, sól. Oregano i majeranek.

– Może konkurować z krupnikiem pani Zuzy – pochwaliła Nowacka i również poprosiła o repetę. – Jak będziesz miał dość ścigania bandziorów, powinniście razem otworzyć restaurację – stwierdziła, nabierając łyżką kolejną porcję. – Ludzie pchaliby się do was drzwiami i oknami. Pomyśl o tym, mówię serio.

– Pomyślę – obiecał Szymon. – To wcale nie jest takie od rzeczy, pani Słowik piecze fantastyczny sernik.

– Łasuch.

– Mówi ta, która nigdy nie odmówiła słoika z gorącą zupą.

W głębi pomieszczenia zabrzmiał dźwięk dzwoniącego telefonu:

– Ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy / Ważnych jest kilka tych chwil, tych, na które czekamy[1].

– Mój – powiedziała Nika. – Pewnie tata. Oddzwonię do niego później.

Przekomarzając się, planując popołudnie i patrząc na rozciągające się przed ich oczami jezioro oraz przylegający do brzegu las, zjedli całą zawartość garnka. Następnie sprzątnęli po posiłku i zaparzyli kawę. Dopiero wtedy Weronika wzięła swoją komórkę, żeby sprawdzić szczegóły nieodebranego połączenia. Ku swojemu zaskoczeniu zobaczyła numer byłego pracodawcy. Minęły dwa lata od momentu, gdy Nowacka zrezygnowała z pracy w szkole, więc próba kontaktu ze strony kogoś z placówki mogła oznaczać tylko jedno: braki kadrowe w obliczu zbliżającego się wielkimi krokami początku roku szkolnego oraz niechęć dyrektora do zatrudniania „ludzi z ulicy”, jak nazywał kandydatów, o których nic nie wiedział i których kompetencji nie mógł zweryfikować u zaufanych osób. Jej puls przyspieszył, serce zwiększyło liczbę uderzeń.

– Jeśli naprawdę chodzi mu o powrót, po prostu odmówisz – stwierdził Szymon, gdy Nika podzieliła się z nim swoimi przypuszczeniami.

– Trochę się zdenerwowałam.

– Nie ma powodu, siłą do niczego cię nie zmusi. Przecież on wie, dlaczego odeszłaś. Miałaś prawo mieć dość. – Pawelec objął ją i przytulił. – Pogadaj z Biedrzyckim od razu, nie przeciągaj tego, bo inaczej będziesz się zastanawiać, czego od ciebie chce. Lepiej mieć to z głowy. Po co zwlekać?

– Masz rację. Nie wiem, dlaczego tak się przejęłam jego telefonem.

– Ja też nie wiem.

Weronika wysunęła się z ramion Szymona i odeszła kilkanaście kroków dalej. Wybrała opcję „oddzwoń” i wsłuchała się w komunikat, który zaczął się odtwarzać po dwóch sygnałach. Zanim nagranie dobiegło końca, w głośniku zabrzmiał znajomy głos.

– Słucham, szkoła.

– Dzień dobry, pani Basiu, mówi Weronika Nowacka, ktoś do mnie...

– Pani Weroniko kochana, jak dobrze panią słyszeć, dyrektor kazał panią łapać aż do skutku, bardzo się ucieszy, już łączę – wyrecytowała sekretarka na jednym oddechu.

– Sekundę – zastopowała ją Nowacka. – Wie pani, o co chodzi?

– Aaa, to już nie moja sprawa. Łączę – powtórzyła kobieta i zanim Nika zareagowała, zakończyła rozmowę. W głośniku zabrzmiała melodia, po niej zaś stukot, chrząknięcie i wreszcie baryton byłego szefa.

– Dzień dobry, pani Weroniko, dziękuję, że tak szybko pani oddzwoniła.

– Dzień dobry, panie dyrektorze.

– Jest pani teraz w Warszawie? – Biedrzycki od razu przeszedł do rzeczy. – Moglibyśmy się spotkać?

– Wyjechałam na Mazury.

– Kiedy będzie pani w domu?

– Za tydzień – skłamała.

– Hmm... Czas mnie goni, pani Weroniko, więc od razu spytam, czy nie wróciłaby pani do nas na trochę?

A więc miałam rację, pomyślała Nika. Dyrektor był przewidywalny do bólu. Pewnie nie sprawdziła mu się pedagog, którą zatrudnił na jej miejsce, i nie znalazł już nikogo innego, kto by spełniał jego oczekiwania. Niestety, wraz z upływem lat, gdy oświata zaczęła odgrywać rolę chłopca do bicia, a autorytet zawodu nauczyciela sięgnął bruku, coraz trudniej było znaleźć profesjonalistów chętnych do pracy w szkole. Belfrzy mieli dość ciągłego stresu, lekceważenia ze strony uczniów i ich rodziców, internetowego hejtu oraz rozgrywek polityków.

– Przykro mi, panie dyrektorze – odparła, przełknąwszy ślinę przez zaciśnięte gardło. – Bardzo dziękuję za propozycję, ale...

– Proszę wysłuchać mnie do końca – wtrącił Biedrzycki. W tle pstryknęła zapalniczka, znak, że były zwierzchnik stanął przy oknie w swoim gabinecie, żeby zapalić papierosa. Nika, która wielokrotnie była świadkiem podobnej sceny, mogła ją sobie z łatwością wyobrazić. – Chodzi o jeden rok, na zastępstwo – podjął temat. – Pedagog, która objęła po pani etat, zaszła w ciążę. Coś tam się pokomplikowało i lekarz wysłał ją na zwolnienie do czasu porodu. Zaraz początek roku szkolnego, dałem ogłoszenie, ale nikt sensowny się nie zgłosił. Poza tym nie chcę zatrudniać kogokolwiek. Zanim nowa osoba ogarnie rzeczywistość, procedury i tak dalej... – Umilkł, zaciągnął się dymem, wydmuchał. – A pani wszystko wie, zna szkołę, dzieciaki. No i jeszcze jedna rzecz, która przeraża chyba wszystkich. Od tego roku, po latach, znów mamy siódme klasy. W budynku zrobi się ciaśniej, nawet nie chcę myśleć, co będzie, jak dojdą ósme. Pewnie czeka nas nauka na dwie tury. Tak więc pani rozumie, Weroniko. Potrzebuję kogoś zorientowanego, przytomnego i z głową. Chcę mieć przy sobie jak najwięcej osób, które znam i darzę zaufaniem.

Nika wciągnęła powietrze do płuc.

– Panie dyrektorze, nie mogę przyjąć tej oferty. Nie chcę wracać. To naprawdę nie jest robota dla mnie, za bardzo się stresuję. Przecież pan wie. Po wydarzeniach w szóstej b... Ta historia z Julią, Frankiem i Beatą...[2] – Weronika poczuła, że jej gardło ściskają niewidzialne kleszcze. – Czasem mam wrażenie, że do dziś się po tym nie otrząsnęłam.

– To nie była pani wina.

– Wiem, ale nigdy więcej nie chciałabym uczestniczyć w podobnym koszmarze, a że znów coś zajdzie, jest tylko kwestią czasu.

– Wdrożyliśmy programy profilaktyczne.

– Dobrze pan wie, że są niewiele warte. Mamy ograniczoną możliwość wpływania na dzieci. Jeśli dom nie wychowa, nie wpoi od kołyski zasad i wartości, nie nauczy empatii, nie pokaże właściwych zachowań... Przepraszam. Nie wrócę do szkoły. Do widzenia.

Po zakończeniu rozmowy Nika usiadła na trawie i schowała głowę w ramiona. Pod jej powiekami przesunęły się kadry zdarzeń z niedawnej przeszłości: zabójstwo szóstoklasistki, ujawnione w toku śledztwa fakty z życia dziewczyny oraz jej rówieśników, a potem następne nieszczęście. Weronka nie chciała znów fundować sobie bezsennych nocy, życia w ciągłym napięciu, ściśniętego z nerwów żołądka. I wyrzutów sumienia.

Do szkoły Nowacka trafiła pięć lat temu, gdy na własną rękę szukała sprawcy gwałtu i zabójstwa przyjaciółki. Polecona Biedrzyckiemu przez Zuzannę Słowik, sąsiadkę i emerytowaną polonistkę, dostała etat pedagoga, zajmując miejsce nieżyjącej Olgi Cichoń. Podejmując pracę w środowisku jej byłych współpracowników, Nika liczyła na to, że znajdzie trop, który doprowadzi ją do rozwiązania zagadki. Gdy morderca trafił do aresztu, chciała odejść ze stanowiska, ale zatrzymywana przez dyrektora przepracowała w mokotowskiej podstawówce jeszcze kilka lat, do tragedii z udziałem uczniów klasy szóstej b.

Nie żałowała rezygnacji. Wróciła do dawnego stylu życia, przyjmowała znacznie więcej zleceń graficznych i znów była panią swojego czasu. Przede wszystkim jednak wreszcie zrzuciła brzemię odpowiedzialności, którego nie była w stanie dłużej nieść.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

PRZYPISY

[1] Dni, których nie znamy (1971), sł. Marek Grechuta, muz. Jan Kanty Pawluśkiewicz, oryg. wyk. Marek Grechuta.

[2] O wcześniejszych zdarzeniach z życia Weroniki można przeczytać w książkach: Kiedyś cię odnajdę (2019) oraz Nic o tobie nie wiem (2021) tej samej autorki, wydanych nakładem wydawnictwa Skarpa Warszawska.

.